Αρχεία | 2012

ЛУЃЕ И ,,ЛУЃЕ,, – ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ,,ΑΝΘΡΩΠΟΙ,,

Μια …κυρία, καμιά πενηνταριά χρονών, επιβάτης σε κάποια πτήση στην Ισπανία σηκώθηκε από τη θέση της λέγοντας ότι δεν την θέλει. Σε ερώτηση της συνοδού γιατί δεν θέλει την συγκεκριμένη θέση,  η κυρία δήλωσε ότι δεν θέλει να καθίσει δίπλα σε έναν έγχρωμο επιβάτη.

Η συνοδός της ανακοίνωσε ότι στην τουριστική, δεν υπήρχε άλλη θέση. Η κυρία, όμως, επανέλαβε ότι δεν θέλει να καθίσει δίπλα στον έγχρωμο. Τότε η συνοδός πήγε και ρώτησε τον κυβερνήτη του αεροσκάφους τί να κάνει με την περίπτωση αυτή.

Σε λίγο επέστρεψε και ανέφερε στην κυρία ότι ο κυβερνήτης την παρακαλεί να καθίσει στη θέση της για να γίνει η πτήση και ότι δεν υπάρχει στην τουριστική άλλη θέση, αλλά υπάρχει μία στην 1η θέση, όμως, πολιτική της εταιρείας είναι να μην μεταφέρει επιβάτες με εισιτήριο της τουριστικής στην πρώτη θέση και ότι θα ταξίδευε ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΠΟΥ ΤΗΣ ΔΟΘΗΚΕ.

Στη συνέχεια, η συνοδός απευθύνθηκε στον έγχρωμο επιβάτη και του είπε: κύριε ο κυβερνήτης σας παρακαλεί να μαζέψετε τα προσωπικά σας αντικείμενα και να μετακομίσετε στην Α’ Θέση, διότι αντιλαμβάνεται ότι θα σας είναι δύσκολο να συνταξιδέψετε με ένα τόσο δυσάρεστο πρόσωπο. Η θέση αυτή του κυβερνήτη έγινε δεκτή με χειροκροτήματα ενθουσιασμού από τους υπόλοιπους επιβάτες!

Πηγή: www.tvxs.gr

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

НЕВРАБОТЕНОСТ, ЕВРОПА И ГРЦИЈА ΑΝΕΡΓΙΑ, ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑ

Подолу презентираме неколку општи податоци, во врска со процентите на невработеност во државите членки на Европска Унија. И тука…шампион е Грција!

Австрија 3,9% – Белгија 7,4% – Бугарија 12,6% – Кипар 10,1% – Данска 6,2% – Естонија 10,8% – Франција 10,2% – Германија 5,4% – Грција 25,2% – Летонија 11,3% – Литуанија 13,8% – Луксенбург 5,2% – Малта 5,7% – Холандија 6,6% – Финска 7,6% – Португалија 15,7% – Романија 7,4% – Словачка 6,6% – Чешка 6,6% – Словенија 8,7% – Шпанија 25,1% – Шведска 7,3% – В.Британија 7,9% – Унгарија 10,7% – Ирска 14,9% – Италија 10,2% – Полска 9,9%.

Монако е едиствената држава на светот каде нема невработени граѓани и исто така, жителите на Монако не плаќаат даноци према државата.

Παρακάτω παρουσιάζουμε μερικά γενικά στοιχεία, σχετικά με τα ποσοστά ανεργίας στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και εδώ… πρωταθλήτρια η χώρα μας!

Αυστρία 3,9% – Βέλγιο 7,4% – Βουλγαρία 12,6% – Κύπρος 10,1% – Δανία 6,2% – Εσθονία 10,8% – Γαλλία 10,2% – Γερμανία 5,4% – Ελλάδα 25,2% – Λετονία 11,3% – Λιθουανία 13,8% – Λουξεμβούργο 5,2% – Μάλτα 5,7% – Ολλανδία 6,6% – Φιλανδία 7,6% – Πορτογαλία 15,7% – Ρουμανία 7,4% – Σλοβακία 6,6% – Τσεχία 6,6% – Σλοβενία 8,7% – Ισπανία 25,1% – Σουηδία 7,3% – Μ.Βρετανία 7,9% – Ουγγαρία 10,7% – Ιρλανδία 14,9% – Ιταλία 10,2% – Πολωνία 9,9%.

Το Πριγγιπάτο του Μονακό είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που δεν έχει άνεργους πολίτες και επίσης, οι κάτοικοι του Μονακό δεν πληρώνουν φόρους στο κράτος.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Καταπέλτης η Μέρκελ κατά Ελλάδας

Βασικός υπαίτιος για τη σημερινή κατάσταση της Ελλάδας είναι η ίδια η χώρα και όχι η ευρωπαϊκή πολιτική που ακολουθείται, δήλωσε η καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ, μιλώντας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Αναγνώρισε τη δύσκολη κατάσταση που περνάνε οι Έλληνες πολίτες και υποστήριξε ότι τα προβλήματα της χώρας δεν ξεκίνησαν με το Μνημόνιο, αλλά με την υπερχρέωση και την αδυναμία της να δανειστεί το 2010. «Κάποιος πρέπει να πει στους Έλληνες ότι δεν είναι σωστό να απεργούν σε κάθε ιδιωτικοποίηση, ότι δεν γίνεται να έχουν ένα κράτος που δεν συλλέγει τους φόρους του, ότι τα υπουργεία δεν μπορούν καν να συνεργαστούν μεταξύ τους, ότι οι δημόσιες συγκοινωνίες δεν μάζευαν αρκετά έσοδα ούτε κάν για να πληρώσουν τους μισθούς των υπαλλήλων τους, ότι μερικές συντάξεις ήταν πολύ μεγάλες, ότι το κράτος είναι τεράστιο», σημείωσε μεταξύ άλλων η καγκελάριος, απαντώντας σε καταιγισμό ερωτήσεων ευρωβουλευτών για το Ελληνικό Πρόγραμμα προσαρμογής.

«Δεν είναι δυνατόν κάθε φορά που πάει να γίνει μια ιδιωτικοποίηση στην Ελλάδα να γίνονται απεργίες. Δεν είναι δυνατόν τα μέσα μαζικής μεταφοράς να μην μπορούν να εισπράξουν τα κόμιστρα και οι φορολογικές υπηρεσίες να μην μπορούν να εισπράξουν τα έσοδα σε ένα κράτος που είναι υδροκέφαλο. Αν αυτά τα πράγματα στην Ευρώπη δεν μπορούμε να τα λέμε φιλικά ο ένας στον άλλον και όταν τα λέμε μας αντιμετωπίζουν σαν Αρειανούς, δεν πρόκειται να προχωρήσουμε».

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε σε ελληνικό ΜΜΕ.

Λάθος ο τίτλος. Δεν πρέπει να είναι ,,Καταπέλτης η Μέρκελ κατά της Ελλάδος,, αλλά “Καταπέλτης η Μέρκελ για την αλήθεια στην Ελλάδα”. Έτσι έπρεπε και όχι “ξανά-μανά” δαιμονοποίηση των ξένων όταν λένε τα αυτονόητα. Δηλαδή ακόμη και στις δυσκολότερες στιγμές της χώρας, πάλι φταίνε οι ,,άλλοι,, πάλι συνεχίζεται η βλακώδης νοοτροπεία που έφερε τα πράγματα ως εδώ!

Πόζντραβ ι ούμοτ βο γκλάβατα!

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

И ЕДНА ОД МНОГУТЕ ОХРАБРУВАЧКИ ПИСМА ШТО ДОБИВАМЕ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΟΛΛΕΣ ΕΝΘΑΡΡΥΝΤΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΠΟΥ ΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ

Добар ден,

Сакам да ви честитам за извонредниот македонски весник Нова Зора и да ви посакам од се срце уште многу изданија и уште повеќе читатели.

Иако за жал повеќето содржини се на грчки јазик и ги разбирам причините за тоа, сликите од прекрасната македонска земја и луѓе потврдуваат едно:

Дека ниедна политика и влада не можи да ја скрши вековната поврзаност помеѓу македонскиот јазик, македонската земја и македонскиот народ, каде и да се.

Ви симнувам капа и ви благодарам за вашата храброст да истраите во борбата со тие кои сакаат да не откорнаат, борбата за правата на македонскиот народ.

Поздрав, Ристо Наумовски, Перт – Австралија

(μετάφραση)

Καλημέρα,

Θέλω να σας συγχαρώ για την υπέροχη μακεδόνικη εφημερίδα Νόβα Ζόρα και να σας ευχηθώ από καρδιάς ακόμη πολλά τεύχη και ακόμη περισσότερους αναγνώστες.

Αν και δυστυχώς τα περισσότερα περιεχόμενα είναι στην ελληνική γλώσσα και καταννοώ τις αιτίες αυτού, οι φωτογραφίες της υπέροχης μακεδόνικης γης και των ανθρώπων, επιβεβαιώνουν ένα πράγμα:

Ότι καμιά πολιτική και κυβέρνηση δεν μπορεί να σπάσει την αιώνια σύνδεση μεταξύ της μακεδόνικης γλώσσας, της μακεδόνικης γης και του μακεδόνικου λαού, όπου και αν βρίσκεται.

Σας βγάζω το καπέλο και σας ευχαριστώ για το θάρρος σας να αντέξετε στον αγώνα εναντίων αυτών που θέλουν να μας ξεριζώσουν, στον αγώνα για τα δίκαια του μακεδόνικου λαού.

Χαιρετώ, Ρίστο Ναούμοβσκι, Περθ – Αυστραλία

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ΚΑΙ ΡΩΤΩ ΒΡΕ ΑΔΕΡΦΕ…

1) Εάν είμαστε Έλληνες τότε για ποιό λόγο οι ελληνικές αρχές άλλαξαν τα ονοματεπώνυμά μας; 530 χρόνια ήταν εδώ οι Τούρκοι και δεν μας άλλαξαν τίποτε.

2) Εάν είμαστε Έλληνες τότε γιατί άλλαξαν και όλα τα μακεδόνικα τοπονύμια;

3) Εάν είμαστε Έλληνες τότε γιατί οι ενήλικες Μακεδόνες, όπως και τα παιδιά τους στο σχολείο, ξεφτιλίζονταν, ταπεινώνονταν, ξυλοκοπούνταν και εξαναγκάζονταν να πίνουν ρετσινόλαδο εάν μιλούσαν στη μητρική μακεδόνικη γλώσσα τους;

4) Εάν είμαστε Έλληνες, τότε γιατί οι πρόγονοί μας δε γνώριζαν ούτε μια λέξη ελληνικά;

5) Εάν είμαστε Έλληνες, τότε γιατί τα ονόματα των τοποθεσιών σε όλα τα μακεδόνικα χωριά έχουν ακόμη μακεδόνικα ονόματα;

6) Εάν είμαστε Έλληνες, γιατί μπορούμε να προφέρουμε φθόγγους που όλοι οι υπόλοιποι Έλληνες πολίτες δεν μπορούν; Όπως π.χ. ch, sh κτλ.

7) Εάν είμαστε Έλληνες τότε για ποιό λόγο το 1925 η ελληνική κυβέρνηση είχε εκδόσει αναγνωστικό στη μακεδόνικη γλώσσα για τα Μακεδονόπουλα της Ελλάδας;

8 ) Εάν είμαστε Έλληνες τότε για ποιό λόγο στις 7 Σεπτεμβρίου 1938 ψηφίστηκε ο νόμος 2366, ο οποίος απαγόρευε την χρήση της μακεδόνικης γλώσσας και σε τοίχους όλων των μακεδόνικων χωριών γράφτηκε η φράση: “Ομιλείτε μόνο την ελληνική!”.

9) Εάν είμαστε Έλληνες, τότε γιατί είχαν ανοίξει νυχτερινά σχολεία στα περισσότερα μακεδόνικα χωριά και όλοι οι ενήλικες, μέχρι και παππούδες περασμένης ηλικίας, εξαναγκάζονταν να παρακολουθούν τα μαθήματα ελληνικής γλώσσας; Δηλαδή δε γνώριζαν τη γλώσσα τους; Γελοίο έτσι;

10) Εάν είμαστε Έλληνες, τότε για ποιό λόγο ο νόμος Σκουλαρίκη – Γεννηματά του 1983, περί επιστροφής των πολιτικών προσφύγων, αναφέρει ρητά: ,,Επιτρέπεται η ανευ όρων επιστροφή όλων των πολιτικών προσφύγων, Ελλήνων το γένος,, ; Δηλαδή υπήρχαν και άτομα που εκδιώχθηκαν από την Ελλάδα και δεν ήταν Έλληνες; Και πώς είναι δυνατό, όλοι αυτοί που δεν τους επιτράπηκε η επιστροφή να είναι συγγενείς μας; Συγγενείς εθνικά Μακεδόνων στην Ελλάδα, η οποία προσπαθεί με όλα τα μέσα να πείσει ότι είναι Έλληνες και μάλιστα ,,καθαροί,, απόγονοι του Σωκράτη και του Περικλή;

Και τα ερωτήματα δεν έχουν τέλος….

Поздрав, Георги Николов, Торонто-Канада

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Κάπου από το net…

Πρόσφατα, σε κατάμεστο λεωφορείο του Κορυδαλλού, μπαίνει νέος με παντελονάκι παραλλαγής, μαύρο φούτερ, κεφάλι καθρέφτη …μετά απο λίγο ζεσταίνεται, βγάζει το φούτερ και αποκαλύπτεται η Χρυσή Αυγή…. Παγωμάρα για μερικά δευτερόλεπτα και μετά … θάνατος …. όλος ο κόσμος μέσα στο λεωφορείο – και όταν λέω όλος το εννοώ – πέφτει να τον φάει … τον βρίζουν, τον φτύνουν, ένας παππούς του έριξε μαγκουριά, μονάχος ο φασιστάκος τρέμει, είναι έτοιμος να βάλει τα κλάματα –πώς  είναι ηλίθιε να είσαι ένας και να σου την πέφτουν τόσοι πολλοί; … και τότε, σταματά το λεωφορείο στην άκρη και ακούγεται ο οδηγός απο το μικρόφωνο ”όποιος δεν σιχαίνεται, να πετάξει την κουράδα έξω ,να ξεβρωμίσει ο τόπος”. Με σπρωξιές και κλωτσιές τον έβγαλαν και μάλλον ακόμα τρέχει … τέτοια ευφορία η ψυχή μου, ούτε με prozac.. κρατάμε, γμτ, ακόμα….

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Ο ΤΑΡΑΞΙΑΣ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ

Όσοι έχουν περάσει από τα ελληνικά πανεπιστημιακά-και όχι μόνο- αμφιθέατρα στον τομέα των πολιτικών επιστημών και των

Του Γιώργου Ν. Παπαδάκη

Του Γιώργου Ν. Παπαδάκη

διεθνών σχέσεων, θα θυμούνται σίγουρα την περίφημη θεωρία του “διεθνούς ταραξία”. Μιας χώρας δηλάδή που συνεχώς δημιουργεί προβλήματα στους γύρω της αλλά και στην διεθνή κοινότητα με τις ενέργειες της. Εμείς στην Ελλάδα, βέβαια, τον ρόλο αυτό ανέκαθεν τον προορίζαμε σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα για την Τουρκία, ίσως εσχάτως και για τη Δημοκρατία της Μακεδονίας, και σπανιότερα- για να είμαστε και πολιτικά ορθοί υποκριτές- και για το κράτος του Ισραήλ.

Ποιά είναι όμως η πραγματικότητα; Πολύ απλά ότι τα τελευταία 4 χρόνια, ο πραγματικός διεθνής ταραξίας είναι η χώρα μας, λόγω του αστρονομικού της χρέους και της ανικανότητάς της να πείσει-στοιχειωδώς έστω-ότι μπορεί να το διαχειριστεί χωρίς να θέσει σε κίνδυνο την Ευρωζώνη και τις διεθνείς αγορές. Σε κανένα σημείο η Ελλάδα δεν κατάφερε να δείξει προς τα έξω ότι είναι σε θέση να πραγματοποιήσει τις απαραίτητες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.

«Δεν είναι δυνατόν κάθε φορά που πάει να γίνει μια ιδιωτικοποίηση στην Ελλάδα να γίνονται απεργίες. Δεν είναι δυνατόν τα μέσα μαζικής μεταφοράς να μην μπορούν να εισπράξουν τα κόμιστρα και οι φορολογικές υπηρεσίες να μην μπορούν να εισπράξουν τα έσοδα σε ένα κράτος που είναι υδροκέφαλο. Αν αυτά τα πράγματα στην Ευρώπη δεν μπορούμε να τα λέμε φιλικά ο ένας στον άλλον και αν όταν τα λέμε μας αντιμετωπίζουν σαν Αρειανούς, δεν πρόκειται να προχωρήσουμε». Αυτά έλεγε πριν από μερικές μέρες η καγκελάριος της Γερμανίας Άγκελα Μέρκελ και είναι ενδεικτικά, νομίζω, για το τι γνώμη έχουν για μας οι εταίροι μας. Εμμέσως πλήν σαφώς μας λένε ότι έχουν να κάνουν με 11 εκατομμύρια (ή μήπως 10, καθότι οι μετανάστες δεν μετράνε) μικρούς ταραξίες που όταν ενώνονται δημιουργούν έναν μεγάλο πονοκέφαλο στη διεθνή κοινότητα.

Κι εμείς; Αντί να ντραπούμε βρε αδερφέ από αυτή την άθλια εικόνα που παρουσιάζουμε προς τα έξω, κάνουμε ότι μπορούμε για να τη χειροτερέψουμε. Αντί να ανασκουμπωθούμε και να δουλέψουμε για να αναστρέψουμε αυτό το κλίμα, σαν να έχουμε βαλθεί να τους αποτρελάνουμε όλους, Ευρωπαίους, Αμερικανούς και το σύμπαν ολάκερο. Γιατί πως αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί η ομαδική παράκρουση, εν μέσω της χειρότερης συγκυρίας που βρέθηκε ποτέ το νεοελληνικό κράτος από καταβολής του, εμείς να ασχολούμαστε με τη Μακεδονία και την Τουρκία αντί για μια έστω φορά να κοιτάξουμε το πρόσωπό μας στον καθρέφτη;  Ειλικρινά, μέτρησα τον τελευταίο μήνα τόσες πολλές δηλώσεις και ενέργειες για την “προάσπιση των εθνικών μας θεμάτων” όσο ίσως ποτέ άλλοτε. Σαν να τους τσίμπησε μύγα, από τον Παπούλια και τον Τσίπρα έως τον Δελαβέ-κουρα και από τον Αβραμόπουλο ως τη μισή κοινοβουλετική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας, οι εκπρόσωποι του κράτους κα του παρακράτους ανοίγουν ανεξέλεγκτα το στόμα τους, εκτοξεύοντας απίστευτα πράγματα μπροστά σε έκπληκτους ξένους, κυρίως.

Ο Σέρβος πρόεδρος Τόμισλαβ Νίκολιτς-καλό “μπουμπούκι” και ο ίδιος αλλά χρειάζεται να φάει πολλά καρβέλια ακόμα για να γίνει Παπούλιας-ακόμα δεν μπορεί να καταλάβει πως του ήρθε όταν στο επίσημο δείπνο κατά τη διάρκεια της επίσημης επίσκεψής του στην Αθήνα, ο αδελφικός φίλος των Μιλόσεβιτς, Κάρατζιτς και Μλάντιτς του ζήτησε “την έμπρακτη στήριξη της Σερβίας” στην παρανοϊκή ελληνική απαίτηση να αλλάξει το συνταγματικό όνομα μιας ανεξάρτητης χώρας. Και τι δηλαδή θα μπορούσε να κάνει η Σερβία για να στηρίξει έμπρακτα την Ελλάδα στο θέμα αυτό; Να σταματήσει να αναγνωρίζει τη Δημοκρατία της Μακεδονίας με αυτό το όνομα και να αρχίσει να την αποκαλεί ΠΔΓΜ ή ακόμα καλύτερα Σκόπια; Ή μήπως να εισβάλλει από βορρά στη Μακεδονία, πραγματοποιώντας έτσι το όνειρο Μιλόσεβιτς και Παπούλια για κοινά σύνορα Ελλάδας και Σερβίας;

Τι να πει κανείς για την απίστευτη ανοησία του εν δυνάμει πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα να υποστηρίξει δημόσια ότι το σύνταγμα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας προβλέπει “έξοδο προς το Αιγαίο”; Τι όνειρο είχε δει άραγε; Και γιατί δε ζήτησε συγνώμη όταν στον ΣΥΡΙΖΑ αντελήφθησαν την γκάφα;  Γιατί άραγε ο Αβραμόπουλος και ο υπάλληλός του στο Υπουργείο Εξωτερικών άρχισαν να αραδιάζουν ένα σωρό ξεδιάντροπα ψέματα όταν ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Αχμετ Νταβούτογλου δήλωσε το αυτονόητο, ότι η Ελλάδα δε σέβεται τα δικαιώματα των μουσουλμάνων που ζουν στην Κω και τη Ρόδο; Και πόσο πια να γελάμε κάθε φορά που ο Δελαβέκουρας μας αναφέρει ότι η Ελλάδα “ είναι πρότυπο σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων”;

Ξέρει κανείς τι έπαθαν ξαφνικά 32 βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας και έστειλαν ερώτηση στη Βουλή αναφορικά με το ρόλο του τουρκικού προξενείου στην  Κομοτηνή, βασιζόμενη μάλιστα σε δημοσίευμα “έγκυρου” ακροδεξιού εντύπου; Αν διαβάσει κανείς το κείμενο της ερώτησης, δεν θα πιστεύει στα μάτια του. Μέχρι και έλλειψη ταμειακής μηχανής ανακάλυψαν τα “σαΐνια” του Σαμαρά (αναμεσά τους φυσικά και οι βουλευτές Φλώρινας/Λέρινσκο και Πέλλας/Βόντενσκο) στο προξενείο. Αίσχος! Πως και δεν επενέβη ακόμη το ΣΔΟΕ;

¨Οπως όμως συμβαίνει κάθε φορά που ανοίγουμε το στόμα μας παραπάνω από όσο πρέπει, έτσι και τώρα, αυτό το μπαράζ αντιμακεδονικών και αντιτουρκικών δηλώσεων συνοδεύτηκε και από μια κατά λάθος αλήθεια. Γιατί μόνο έτσι μπορεί να ακούσει κανείς αλήθειες να βγαίνουν από το στόμα ανθρώπων που λένε ψέματα ακριβώς όπως αναπνέουν, όπως ο αγαπημένος μας Δελαβέ-κουρας. Απαντώντας σε ερώτηση Μακεδόνισσας δημοσιογράφου που ζήτησε να μάθει γιατί η Ελλάδα αγνοεί πεισματικά την εναντίον της απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης αναφορικά με την παρεμπόδιση εισόδου της Δημ. Μακεδονίας στην Ευρωπαική Ένωση και στο ΝΑΤΟ, ο εκπρόσωπος του ΥΠΕΞ μας επιφύλασσε μια αλήθεια, αφού πρώτα πλαστογράφησε την απόφαση του Δικαστηρίου. “Το πρόβλημα (που η Ελλάδα έχει με το όνομα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας) αποτελεί εμπόδιο στην προώθηση, στην ενίσχυση, στην εμβάθυνση των σχέσεων των δύο χωρών και εμπόδιο συνολικότερα για τη περιφερειακή σταθερότητα.”

Με μια απλή φράση, ο λαλίστατος αυτός ψεύτης αποδόμησε την συστηματική προσπάθεια δεκαετιών όλων ανεξαιρέτως των ελληνικών κυβερνήσεων που προσπαθούσαν να πείσουν εαυτούς και αλλήλους ότι η Ελλάδα αποτελεί παράγοντα σταθερότητας στα Βαλκάνια. Ομολόγησε-χωρίς να το θέλει ασφαλώς- ότι η Ελλάδα είναι το ακριβώς αντίθετο, ένας παράγοντας αποσταθεροποίησης της περιοχής, αφού ένα πρόβλημα που μόνο η ίδια έχει, εμποδίζει την ανάπτυξη και την σταθερότητα στη γειτονιά μας. Αν σε αυτό το “πρόβλημα” προστεθούν οι προστριβές με την Αλβανία για τα θέματα των Τσάμηδων, των μεταναστών και της ελληνικής μειονότητας, η ¨λυκοφιλία” με τη Βουλγαρία που κρύβει προς το παρόν επιμελώς την προαιώνια έχθρα ανάμεσα στα δύο κράτη και φυσικά ο διαρκής εξ Ανατολών κίνδυνος, τότε είναι σαφές ποιός πραγματικά είναι ο ταραξίας και στα Βαλκάνια.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

АЛЕКСАНДАР ПОПОВСКИ – ИСКРА ΑΛΕΞΑΝΤΑΡ ΠΟΠΟΒΣΚΙ – ΙΣΚΡΑ ЕДЕН ГОЛЕМ МАКЕДОНЕЦ – ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ

ИАКО МАКЕДОНЦИТЕ СЕ БОРЕА ВО ВРЕМЕ ГРАЃАНСКАТА ВОЈНА ЗА ЕДНА ДЕМОКРАТСКА ГРЦИЈА, ФАШИЗМОТ И НАЦИОНАЛИЗМОТ УШТЕ ДОБРО ДРЖААТ

ΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΠΟΛΕΜΗΣΑΝ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ ΓΙΑ ΜΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ, Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΑΚΟΜΗ ΚΑΛΑ ΚΡΑΤΕΙ

Σχόλια του Αλεξάνταρ Πόποβσκι:

Ο στρατηγός Τσακαλωτός του κυβερνητικού στρατού προς τον στρατηγό Μάρκο Βαφειάδη του Δημοκρατικού Στρατού, όταν ο δεύτερος επέστρεψε στην Ελλάδα από την τότε Σοβιετική Ένωση, όπου είχε καταφύγει μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα το 1949:

,,Σύντροφε Μάρκο; Χάσατε τον εμφύλιο πόλεμο στην Ελλάδα,,. Απάντηση του Μάρκου ,,Σύντροφε, τον εμφύλιο πόλεμο τον χάσαμε, αλλά κερδίσαμε τη Μακεδονία,, (με λίγα λόγια λύσαμε το πρόβλημα με τους Μακεδόνες στην ελληνική επικράτεια).

Η δήλωση του γενικού γραμματέα της κεντρικής επιτροπής του ΚΚΕ, Χαρίλαου Φλωράκη, την οποία έδωσε στο περιοδικό ,,Μακεδονική Ζωή,, στις 15 Σεπτεμβρίου 1988 στη μεγάλη αίθουσα του Συνδικάτου στο Σόλουν / Θεεσαλονίκη, όπου απάντησε σε ερώτημα σχετικά με τους ,,Σλαβομακεδόνες,, στην Ελλάδα:

,,Για μας και το κόμμα μας, μακεδονικό ζήτημα και μακεδονική μειονότητα δεν υπάρχει, σ΄αυτό είμαστε κατηγορηματικοί και όποιος ανακινεί τέτοιο ζήτημα δεν προσφέρει υπηρεσίες ούτε στο κόμμα μας, ούτε στη χώρα μας, ούτε στην ανάπτυξη καλών σχέσεων με τις γειτονικές χώρες,,.

Εγώ, ο Αλεξάνταρ Πόποβσκι με το παρτιζάνικο όνομα Ίσκρα, ως μέλος του ΚΚΕ και νεαρός μαχητής του Δημοκρατικού Στρατού, εώς τότε πίστευα τυφλά στις αποφάσεις που έπαιρνε η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ. Δεν μπορούσα να αντέξω και εγγράφως απάντησα στο κάποτε διοικητή της Πρώτης Θεσσαλικής Ταξιαρχίας, Χαρίλαο Φλωράκη – Γιώτη. Η επιστολή είχε ως εξής:

,,Δεν μου επιτρέπει η συνείδησή μου να απευθυνθώ με τη λέξη ,,σύντροφε,, Φλωράκη, αλλά θα απευθυνθώ όπως σε απλό πολίτη της Ελλάδας, επειδή ένας κομουνιστής πρέπει να είναι διεθνιστής και όχι εθνικιστής όπως είστε εσείς.

Πολύ καλά γνωρίζετε τον ηρωισμό και τις θυσίες των Μακεδόνων παρτιζάνων, οι οποίοι μάχονταν με το σύνθημα ,,Ελευθερία ή Θάνατος,,. Μάχονταν εναντίον του ελληνικού φασισμού και του ξένου ιμπεριαλισμού για μια αυριανή ελευθερία ενός δημοκρατικού ελληνικού κράτους, στο οποίο και εμείς οι Μακεδόνες θα ήμασταν ισότιμοι με τους υπόλοιπους Έλληνες πολίτες, θα μιλούσαμε ελεύθερα τη μακεδόνική μας γλώσσα, θα διατηρούσαμε τον πολιτισμό μας, θα άνοιγαν μακεδόνικα σχολεία, μακεδόνικες εφημερίδες και πολλά άλλα, στα πλαίσια του ελληνικού κράτους.

Εσείς, ως διοικητής της ταξιαρχίας όπου είχε και Μακεδόνες και έπειτα ως γενικός γραμματέας του ΚΚΕ, πατήσατε στο αίμα των 20.000 Μακεδόνων που έπεσαν αγωνιζόμενοι ηρωικά στα βουνά και τους κάμπους και αιώνια παρέμειναν φρουροί της ειρήνης και της ελευθερίας.

Με την εθνικιστική δήλωσή σας δείχνετε ότι για σας τους Έλληνες οι Μακεδόνες είναι χρήσιμοι μόνο όταν πληρώνουν φόρους, όταν υπηρετούν στον στρατό, όταν πολεμούν στις πρώτες γραμμές της μικρασιατικής εκστρατείας, του αλβανικού μετώπου, εναντίον της γερμανικής κατοχής κ.α.

Την επιστολή σας στέλνει ένας πρώην μαχητής, ο οποίος σε ηλικία 16 ετών υπηρετούσε στην ελίτ ομάδα νέων ΕΠΟΝ, μέλος του ΚΚΕ, με καθήκοντα τότε αγγελιοφόρου, ακροβολιστή και ανιχνευτή.

Τέλος, αναμένω προσωπική σας απάντηση και προσωπική συνάντηση μαζί σας, επειδή αισθάνομαι βαθιά προσβεβλημένος. Πείτε μου, στ΄αλήθεια ακούγεται πλέον το σύνθημα ,,να είσαι κομουνιστής αλλά να είσαι Έλληνας,,;

Για μένα, εσείς και οι συνεργάτες σας είστε λιποτάκτες, επειδή παρατήσατε τους Μακεδόνες σκορπισμένους σε πολλές χώρες του κόσμου, μη μπορώντας να επιστρέψουν στις πατρικές τους εστίες, επειδή δεν είναι ,,Έλληνες το γένος,,.

Οκτώβριος 1988, Αλεξάνταρ Πόποβσκι – Ίσκρα.

1.Στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού ενταχθήκατε σε πολύ μικρή ηλικία. Τις σας ώθησε στην κίνηση αυτή και ποιά ήταν τότε η κατάσταση στο χωριό σας και γενικότερα στην ευρύτερη περιοχή;

Εγώ, ο Αλεξάνταρ Πόποβσκι – Ίσκρα, γεννήθηκα στις 13 Φεβρουαρίου 1932 στο χωριό Долно Котори,Леринско-Ντόλνο

Αλεξάνταρ Πόποβσκι - αξιωματικός του Δημοκρατικού Στρατού

Αλεξάνταρ Πόποβσκι - αξιωματικός του Δημοκρατικού Στρατού

Κότορι,Λέρινσκο, ελληνικό τμήμα της Μακεδονίας.

Κατάγομαι από επαναστατική γεωργική οικογένεια. Το χωριό μου ανήκει στα πλέον προοδευτικά της περιοχής Λέριν (Φλώρινας). Αυτό το επιτρέπει και η τοποθεσία που βρίσκεται και για όλα τα μέτωπα που υπήρχαν στην ευρύτερη περιοχή, αποτελούσε κεντρικό σημείο.

Σύμφωνα με τις αφηγήσεις του παππού μου, τα αδέρφια του και η αδερφή του ήταν κόμιτι και συμμετείχαν στην Επανάσταση του Ίλιντεν. Ο αδερφός του Κόλε Πόποβ είχε οριστεί Βόιβοντα (από την ηγεσία της ΒΜΡΟ-ΟΜΠΕΝΤΙΝΕΤΑ (Ενωτική)) και σε μια μάχη πάνω από το χωριό Неред-Νέρεντ (Πολυπόταμο) εναντίον της ομάδας του αιμοχαρή Παύλου Μελά, τον τραυμάτισε. Ο Μελάς σκοτώθηκε στο χωριό Статица,Костурско-Στάτιτσα,Κόστουρσκο (Μελάς Καστοριάς), υποχωρώντας από εκείνη τη μάχη.

Εγώ, παιδί ακόμη, αισθάνθηκα την τρομοκρατία του Μεταξά, στην πρώτη τάξη του σχολείου, φορώντας κόκκινο φουλάρι στο λαιμό και τρώγοντας ξύλο κάθε μέρα από τη δασκάλα Αγαθή με καταγωγή από την Κρήτη. Από τότε ο παππούς δεν με ξανάστειλε σχολείο λέγοντας ,,Εμείς δεν είμαστε Έλληνες,,.

Επειδή ο πατέρας μου ήταν μετανάστης στην Αυστραλία, κηδεμόνας μου και δάσκαλός μου ήταν ο παππούς μου. Η μητέρα μου Μίτρα δεν γνώριζε ούτε μια λέξη ελληνικά και για το ότι δεν πήγαινα σχολείο πλήρωνε πρόστιμο ενός ναπολεών ετησίως.

Το 1939, ο πατέρας μου επέστρεψε από την Αυστραλία και αμέσως επιστρατεύτηκε στον ελληνικό τακτικό στρατό και συμμετείχε στον ελληνο-ιταλικό πόλεμο, εναντίον του μουσολινικού φασισμού. Επιστρέφοντας από το μέτωπο, κατάφερε να πάρει μαζί του όπλα, τα οποία φόρτωσε σε άλογο και τα μοίρασε σε συγχωριανούς. Ένα όπλο έδωσε και στον ,,φίλο,, του Μάρκο Κράσσο από το Κότορι. Αυτός ο ,,φίλος,, του τον πρόδωσε στο νεοσυσταθέν τμήμα της ελληνικής αστυνομίας.

Τη νύχτα της 18ης Μαρτίου 1946, κατέφτασαν χωροφύλακες για να συλλάβουν τον πατέρα μου, αλλά κατάφερε μέσα στο σκοτάδι να τους ξεφύγει. Περικύκλωσαν το σπίτι και μέσα μπήκαν τρεις, ανάμεσά τους και ο χαφιές ,,φίλος,, Κράσσο. Με χτυπούσαν με ζωνάρι ρωτώντας για τα όπλα του πατέρα μου. Η μητέρα μου προσπάθησε να με προστατέψει και την έσπρωξαν αποκαλώντας την ,,Βουλγάρα,, και τραβώντας την από τα μαλλιά την έριξαν στις σκάλες προς τα κάτω.

Στις 21 Μαρτίου 1946, με συνέλλαβαν και με έδεσαν σε ένα δωμάτιο και πάλι ζητούσαν τα όπλα του πατέρα μου. Έτσι, στις 22

Αλεξάνταρ Πόποβσκι - δεύτερος απ΄αριστερά

Αλεξάνταρ Πόποβσκι - δεύτερος απ΄αριστερά

Μαρτίου, ο χαφιές Κράσσο πρότεινε στον διοικητή της αστυνομίας Αποστόλη να με εκτελέσουν για να φοβηθούν οι χωριανοί. Εκείνη την στιγμή έφτασε ο πρόεδρος του χωριού Λάζι Ντέμκοβ-Αρναούτιν. Ο πρόεδρος κάλεσε το συμβούλιο του χωριού και τους είπε ,,πριν να εκτελέσετε αυτό το τσογλάνι, πρέπει να μας εξασφαλίσετε σπίτια στο Λέριν για την ασφάλειά μας. Δεν τους ξέρετε καλά τους Πόποβτσι,,. Τα λόγια αυτά μου τα μετέφερε αργότερα ο χωροφύλακας Μίτσσο Μπάντινα. Για την καλοσύνη του, τον βοήθησα και εγώ αργότερα, βοηθώντας τη γυναίκα του από το χωριό Кономлади,Костурско-Κονόμλαντι-Κόστουρσκο (Μακροχώρι Καστοριάς), σε μια άλλη περίπτωση.

Έτσι, μέσα μου εμφυτεύτηκε μεγάλο μίσος για τον ελληνικό φασισμό.

Οι σχέσεις των Μακεδόνων με τους Αρβανίτες, τους Πόντιους και τον υπόλοιπο πληθυσμό ήταν αρκετά καλές, εώς αυτά τα ταραγμένα χρόνια. Όλοι τους γνώριζαν άπτεστα τη Μακεδόνικη γλώσσα.

2.Τί προσδοκούσε ο μακεδόνικος λαός με τη μαζική ένταξη του στο Δημοκρατικό Στρατό; Ποιές οι υποσχέσεις από πλευράς Κομουνιστικού Κόμματος Ελλάδας;

Ο Μακεδόνικος λαός εντάχθηκε στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού βλέποντας ένα μικρό φως ελπίδας για ισότητα με τον ελληνικό λαό και τις υπόλοιπες εθνικές κοινότητες σε ένα νέο κράτος, με σύγχρονο ευρωπαικό πολιτικό σύστημα, όπου θα είναι εθνικά αναγνωρισμένος και θα έχει το δικαίωμα εκπαίδευσης στη μητρική μακεδόνική του γλώσσα, σχολεία, λειτουργία στη μακεδόνικη γλώσσα στις εκκλησίες και δικαίωμα συμμετοχής σε όλες τις κρατικές υπηρεσίες.

άποψη του χωριού του Αλεξάνταρ, Ντόλνο Κότορι, Λέρινσκο (Υδρούσα Φλώρινας)

άποψη του χωριού του Αλεξάνταρ, Ντόλνο Κότορι, Λέρινσκο (Υδρούσα Φλώρινας)

Στις ολομέλειες της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ που είχαν λάβει χώρα, είχαν ληφθεί τέτοιες αποφάσεις με όλες τις υποσχέσεις, αλλά επίσης και με αρνήσεις, ανάλογα με τις καταστάσεις στο πεδίο της μάχης. Οι μεγαλύτερες υποσχέσεις δίνονταν όταν έπρεπε να συμπληρωθούν οι τάξεις του παρτιζάνικου στρατού με νέους μαχητές.

Οι μάχες δίνονταν κοντά σε μακεδόνικα χωριά και όλο το βάρος για τις ανάγκες των μαχών έπεφτε στο μακεδόνικο πληθυσμό.

3.Σημαντικές στιγμές από την περίοδο του αγώνα σας.

Στις αρχές του 1947, έγινα ο πρώτος αγγελιοφόρος του ΝΟΦ (Νάροντνο Οσλομποντίτελεν Φροντ – Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο). Κουβαλούσα ξύλα στο βουνό Βίτσσο (Βίτσι) και εκεί συναντήθηκα με τον Кире Калинин-Κίρε Καλίνιν από το χωριό Прекопана-Πρεκοπάνα (Περικοπή), γραμματέα της οργάνωσης νεολαίας ΕΠΟΝ. Του αφηγήθηκα τα βάσανά μου από τους μοναρχοφασίστες. Από εκείνη την ημέρα τα ξύλα μου τα μάζευαν τα μέλη της μακεδόνικης οργάνωσης ΝΟΦ και εγώ τα μετέφερα στο Λέριν (Φλώρινα), κρύβοντας μέσα τους μηνύματα, όπως και στα πέταλα του γαϊδουριού. Στην επιστροφή μετέφερα νέα μηνύματα.

Μερικά από τα ηγετικά στελέχη του ΝΟΦ εκείνης της περιόδου ήταν οι Тане Наумов-Τάνε Ναούμοβ γραμματέας της περιοχής Λέριν από το χωριό Долно Котори-Ντόλνο Κότορι, Вера Николова-Βέρα Νικόλοβα από το χωριό Дмбени-Ντμπενι (Δενδροχώρι Καστοριάς), Трендафил Боглев-Τρένταφιλ Μπόγκλεβ από το χωριό Песочница-Πεσότσσνιτσα (Αμμοχώρι Φλώρινας), Симе Тричев-Σίμε Τρίτσσεβ από το Ντόλνο Κότορι και πολλοί άλλοι.

Τα ξύλα τα πήγαινα στον Петре Горчилов-Πέτρε Γκορτσσίλοβ, αδερφό της μητέρας μου και έπειτα αυτός στη βάση. Λάμβανα τις απαντήσεις των μηνυμάτων και έτσι διατηρούσα το ρόλο του αγγελιοφόρου ανάμεσα στο βουνό Βίτσσο, την πόλη Λέριν και το χωριό μου. Εκείνη την περίοδο είχε αυξηθεί το κυνήγημα των μελών των μονάδων ΕΑΜ και ΕΛΑΣ και ιδιαίτερα των Μακεδόνων αγωνιστών και όλου του μακεδόνικου πληθυσμού.

Στα δεκαέξι μου χρόνια, στις 07.03.1948 εθελοντικά αναχώρησα για τις τάξεις των σωμάτων του Δημοκρατικού Στρατού, υπό τη διοίκηση του ΝΟΦ. Στο χωριό Смрдеш-Σμ΄ρντεςς (Κρυσταλλοπηγή Καστοριάς) ιδρύθηκε Μακεδόνικη ένοπλη ομάδα – ΕΠΟΝ, η οποία ανήκε στην σύνθεση του 670ου στρατιωτικού σχηματισμού, ο οποίος διοικούταν από τον Νίκο Καραναστάση – Έλληνα το γένος. Η ομάδα αναχώρησε για το όρος Γράμμος, στο βουνό Κλέφτης ως ενίσχυση της ταξιαρχίας με διοικητή τον Παύλο Τομπολίδη. Εγώ ήμουν αγγελιοφόρος του Καραναστάση και επίσης ανιχνευτής με το ψευδόνυμο Γλώσσα.

Η ομάδα που συμμετείχα έλαβε μέρος στη φημισμένη μάχη του Γράμμου, η οποία διέρκησε 74 ολόκληρες μέρες. Τότε στο Γράμμο και οι πέτρες καιγόντουσαν από τις βόμβες Ναπάλμ που έριχναν οι Αμερικανοί συνεργάτες του ελληνικού κυβερνητικού στρατού. Η μάχη ξεκίνησε στις 14 Ιουνίου 1948. Η ομάδα νεολαίας αριθμούσε 124 παρτιζάνους, από τους οποίους οι 100 τουλάχιστον ήταν Μακεδόνες. Οι Μακεδόνες μάχονταν με το σύνθημα ,,Ελευθερία ή Θάνατος,,. Από τους 124 μόνο 4 έμειναν ζωντανοί ως το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου. Αυτοί ήταν οι: Танас Доневски-Τάνας Ντόνεβσκι από το χωριό Бапчор-Μπάπτσσορ (Ποιμενικό Καστοριάς), Ѓорги Дерлиев-Γκιόργκι Ντερλίεβ από το χωριό Трсје-Τ΄ρσιε (Τρίβουνο Φλώρινας), Сула Петкова-Σούλα Πέτκοβα από το Кукуш-Κούκουςς (Κιλκίς) και εγώ.

Στον ποταμό του Σαραντάπορο, κάτω από ειδική ομπρέλα, καθόταν η βασίλισσα Φρειδερίκη με τον Αμερικανό στρατηγό Φαν Φλιτ και περίμενε να εκπληρωθεί η υπόσχεση των Ελλήνων στρατηγών, ότι σε εφτά ημέρες θα ελευθέρωναν το Γράμμο. Ο ισχυρός εχθρός κατέλαβε την τοποθεσία Κάμενικ και ξεκίνησε προς τα αλβανικά σύνορα και έτσι τα παρτιζάνικα σώματα βρέθηκαν περικυκλωμένα. Το πρώτο και το δεύτερο σώμα, από το Γράμμο αναχώρησε για τη Θεσσαλία, ενώ εμείς, 4000-5000 παρτιζάνοι καταφέραμε να διασπάσουμε τις γραμμές του εχθρικού στρατού και να φτάσουμε στο βουνό Αλέβιτσα, πολεμώντας στήθος με στήθος με τους μοναρχοφασίστες.

άποψη τησ Τασκένδης

άποψη τησ Τασκένδης

Τη νύχτα της 21ης Αυγούστου 1948, στη μάχη για την Αλέβιτσα, μεγάλο ρόλο έπαιξε και η ομάδα νεολαίας, οι αγωνιστές της σχολής αξιωματικών και η 107 Ταξιαρχία και μέσα σε λίγες ώρες καταλάβαμε όλο το βουνό.

Στις 30 Αυγούστου 1948, ο εχθρός κατεύθυνε τις μάχες προς το βουνό Μάλι Μάντι. Στις 11 Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς, τα ανασυσταμένα σώματά μας επιτέθηκαν στο Μάλι Μάντι και διαλύσαμε την 22η Ταξιαρχία του κυβερνητικού στρατού του στρατηγού Τσακαλωτού, ο οποίος καταφεύγοντας προς την πόλη Костур-Κόστουρ (Καστοριά), άφησε πίσω του πάνω από 500 νεκρούς και 200 τραυματίες (σύμφωνα με τα λεγόμενα του ίδιου του Τσακαλωτού και του ιστορικού Φ.Γρηγοριάδη, τόμος 4, σελίδα 1576).

Συμμετείχα σε περισσότερες από εβδομήντα μεγάλες και μικρές μάχες στα βουνά Κλέφτη, Πύργος, Στράτσσανι, Γράμμος, Αλέβιτσα, Μάλι Μάντι, Σσεσστέβσκα Μπούκα, Μπούκοβικ, μάχη του Негуш-Νέγκουςς (Νάουσας), μάχη του Лерин-Λέριν (Φλώρινας) στις 12.02.1049 (στα γενέθλιά μου). Η μάχη του Λέριν ήταν ήδη προδωμένη, έτσι που ο υπεύθυνος Πάντε Βόινατα δεν έδωσε διαταγή για βομβαρδισμό του Λέριν με τα είκοσι κανόνια να χτυπήσουν τα στρατόπεδα στα προάστεια της πόλης. Αυτός ήταν διοικητής της 18ης ταξιαρχίας με πάνω από 70% Μακεδόνες μαχητές. Ο επίλογος της μάχης καταστροφικός με 702 νεκρούς, 400 τραυματίες και 200 αγνοούμενους. Εδώ οι μοναρχοφασίστες έδειξαν την απανθρωπιά τους, επειδή σε κοινό τάφο θάφτηκαν μαζί με τους νεκρούς και ζωντανοί τραυματίες μαχητές.

Από τον Σεπτέμβριο, μετά τη μάχη του Μάλι Μάντι, μετά από αίτημα του Георги Пејков-Γκεόργκι Πέικοβ, έγινα προσωπικός του

ο Αλεξάνταρ με την σύζυγό του και την αδερφή του στην Αυστραλία

ο Αλεξάνταρ με την σύζυγό του και την αδερφή του στην Αυστραλία

αγγελιοφόρος. Ο Πέικοβ ήταν διοικητής της ομάδας βαρέων πυροβόλων και όλμων, η οποία ανήκε στο 539 Τάγμα, όπου διοικητής ήταν ο Δημήτρης Σομάδης από το Σκαλοχώρι Καστοριάς και αυτά τα σώματα ανήκαν στην 107η Ταξιαρχία με διοικητή το Βελισσάριο και πολιτικό επίτροπο τον Σταμάτη.

Στις αρχές του Απριλίου 1949, με την ταξιαρχία αναχωρήσαμε για το Γράμμο και σε μια περίπου εβδομάδα ανακαταλάβαμε τα υψώματα Τσ΄ρνο, Γράμμος, Βλάσσκο Πίλκατι, Ζζέρμα, Κάνσκο, Γκόλο και Κάμενικ. Οι διοικητές του κυβερνητικού στρατού ξαφνιάστηκαν και πότιζαν τους στρατιώτες με ναρκωτικά, όπως και τουφεκούσαν αυτούς που από φόβο έφευγαν από τη γραμμή του πυρός. Στις αρχές του Ιουνίου 1949, άρχισαν καθημερινοί βομβαρδισμοί από αέρα και έδαφος. Αυτές οι επιθέσεις διέρκησαν ως τις 13 Αυγούστου 1949 και η γη καιγόταν, τα γκρίζα βράχια είχαν διαλυθεί, αλλά το Κάμινικ δε δίναμε να πέσει. Το 539 Τάγμα, όπου ήμουν και εγώ, κρατούσε το Κάμενικ, εξασφαλίζοντας πέρασμα στις δυνάμεις μας με το βαρύ οπλισμό, να καταφύγουν στην Αλβανία και εμείς, στις 31 Αυγούστου 1949, με τον ελαφρύ οπλισμό μας, εγκαταλείψαμε το Κάμενικ και περάσαμε τα αλβανικά σύνορα.

Ο Εμφύλιος πόλεμος είχε επίσημα τελειώσει. Όχι όμως και για τους Μακεδόνες!

Για το θάρρος και τον ηρωισμό μου έλαβα τα εξής βραβεία και μετάλια:

-Μετάλιο Θάρρους Πρώτου Βαθμού,

-Μετάλιο Θάρρους Δευτέρου Βαθμού,

-Αναμνηστικό βραβείο Γράμμος 1948

-Με πρόταση του διοικητή της ταξιαρχίας προς το Γενικό Επιτελείο του Δημοκρατικού Στρατού να ανακυρηχθώ Λαϊκός Ήρωας του Δημοκρατικού Στρατού, μέλος του ΚΚΕ

-Αναμνηστικό βραβείο τραυματιών

-Παρτιζάνικο όνομα λόγω γενναιότητας Ίσκρα (Σπίθα).

Ορίστηκα διοικητής της Πρώτης Ομάδας Αντρών, όπου επίτροπος ήταν ο Диме Алабаков-Ντίμε Αλαμπάκοβ, ενώ στην Ομάδα Γυναικών, διοικητής ήταν η Василка Секуловска-КУЛА (Βασίλκα Σεκούλοβσκα-ΚΟΥΛΑ) από το χωριό Граче,Костурско-Γκράτσσε,Κόστουρσκο (Φτελιά Καστοριάς), σήμερα σύζυγός μου, ενώ επίτροπος ήταν η Ασπασία Βακιτσίδου από το χωριό Раби,Преспанско-Ράμπι,Πρέσπανσκο (Λαιμός Πρεσπών).

4.Τέλος του Εμφυλίου πολέμου. Τί ακολούθησε;

Στα μέσα του μήνα Οκτώβρη 1949, με φορτηγά μας μετέφεραν στο λιμάνι της πόλης Ντρατς της Αλβανίας και με φορτηγά πλοία αναχωρήσαμε για την Ρωσία, χωρίς όμως να ξέρουμε πού μας πηγαίνουν. Ήταν τρία φορτηγά πλοία με πάνω από 2000 μαχητές. Ήμασταν εγκατεστημένοι στο εσωτερικό των πλοίων για να μη μας καταλάβουν οι ελληνικές αρχές όταν περνούσαμε το Αιγαίο πέλαγος. Όταν φτάσαμε στην Κασπία Θάλασσα, οι Ρώσοι μας υποδέχτηκαν με μεγαλοπρεπή τρόπο και μας ανέβασαν σε νέα μοντέρνα πλοία, ενώ εξ ονόματος του Στάλιν, μας έντυσαν με καινούργια ρούχα και μας έδωσαν απο 500 ρούβλια στον καθένα.

Στην Τασκένδη, ένα τμήμα της ομάδας μου μέρα και νύχτα φυλούσε το σπίτι όπου είχε εγκατασταθεί μέρος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, μεταξύ των οποίων και ο Χαρίλαος Φλωράκης, διοικητής της Πρώτης Θεσσαλικής Ταξιαρχίας, ο αποκαλούμενος Γιώτης. Την πρώτη περίοδο της παραμονής μας στην Τασκένδη, η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ ακόμη ηγούνταν και ενεργούσε στην καθημερινή ζωή μας. Στην Επιτροπή αυτή ήταν μέλη και πέντε Μακεδόνες, μεταξύ των οποίων και ο Ѓорѓи Пејков-Γκιόργκι Πέικοβ από το χωριό Бапчор-Μπάπτσσορ (Ποιμενικό Καστοριάς). Οι δραστηριότητες όμως της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ βρίσκονταν υπό έλεγχο του Ρώσου Αντισυνταγματάρχη Ισάκοβ, υπεύθυνου για την πολιτική ζωή της περιοχής της Τασκένδης.

Χαρίλαος Φλωράκης

Χαρίλαος Φλωράκης

Στην Τασκένδη τελείωσα την Ειδική Τεχνική Σχολή. Μετά το 1954, στην Τασκένδη φοιτούσα στο Στρατιωτικό Τέχνικουμ, ενώ η σύζυγός μου φοιτούσε στο Κονζερβατόριουμ, όπου μάθαινε πιάνο, αλλά δεν τελειώσαμε τις σπουδές μας επειδή έπρεπε να επιστρέψουμε στη Δημοκρατία της Μακεδονίας, στην τότε Γιουγκοσλαβία. Την πρώτη περίοδο στην Σοβιετική Ένωση μαθαίναμε στο σχολείο και μακεδόνικα, όπως και αγγλικά και ελληνικά σαν επιπλέον γλώσσες. Το 1955 γεννήθηκε η κόρη μας Μίρκα, η πρώτη χαρά μου. Τότε ακόμη ζούσαμε στη Ρωσία, αλλά η Μακεδονία δεν έβγαινε από την σκέψη μας. Από την πολιτική ζωή στην Ρωσία, μου έμειναν στη μνήμη οι ταραχές που δημιουργήθηκαν με την εμφάνιση του Χρουστσόβ και τις συμπάθειες προς αυτόν ή τον Στάλιν.

Στις αρχές του Δεκεμβρίου 1957 φτάσαμε στη Μακεδονία και το 1958 άρχισα να εργάζομαι σε εργοστάσιο ψυγείων στη Μπίτολα. Εκεί εργαζόμουν ως Τεχνολόγος ελέγχου των υλικών στα εργαστήρια με χρήση υπέρηχου. Η εξειδικευμένη μου εργασία ήταν πολύ επιτυχημένη και είχα πολλές προσφορές εργασίας στην Οχρίδα, στα Σκόπια και ευρύτερα στη Γιουγκοσλαβία.

Το 1960, στις 23 Ιουλίου, γεννήθηκε ο γιός μας Πέτσε, η δεύτερη χαρά στην οικογένεια. Τα προβλήματα της οικογένειας προκλήθηκαν αργότερα, όταν τα παιδιά μου δε μπορούσαν να βρουν δουλειά, επειδή μου είχαν ,,κολλήσει την επικέτα,, του υποστηρικτή των Ρώσων.

5.Επιστροφή στη Δημοκρατία της Μακεδονίας. Τόσο κοντά στην πατρική εστία και όμως τόσο μακριά. Καταφέρατε μήπως μέσα σ΄αυτά τα 65 χρόνια διωγμού να επισκεφτείτε το χωριό σας Долно Котори,Леринско-Ντόλνο Κότορι,Λέρινσκο (Κάτω Υδρούσα Φλώρινας);

Το 1995, απεβίωσε ο αγαπημένος μας φίλος Κόστα Γκότσσεβ από το χωριό Овчарани,Леринско-Οβτσσάρανι,Λέρινσκο (Μελίτη Φλώρινας), ενεργό μέλος του Ουράνιου Τόξου-Виножито. Για τη δράση του εκδιώχνονταν από τις ελληνικές αρχές. Μέρος της ηγεσίας του Συλλόγου Μακεδόνων με καταγωγή από τη Μακεδονία του Αιγαίου, πήγαμε στην κηδεία. Στα σύνορα είχαμε προβλήματα. Οι αρχές δεν μας επέτρεπαν να μπούμε στην Ελλάδα. Μετά από πολύωρες συζητήσεις σε έντονο ύφος, λάβαμε έγκριση εισόδου από την Αθήνα, έτσι τουλάχιστον μας είπαν οι συνοριακές αρχές. Η άδεια εισόδου ήταν μόνο για τέσσερις ώρες, αλλά μετά από έγκριση του Δημάρχου του Λέριν, η παραμονή μας έλαβε μικρή παράταση. Την ίδια μέρα, το βράδυ, με μέλη του Ουράνιου Τόξου πήγα στο χωριό μου Ντόλνο Κότορι, για πρώτη φορά μετά από σχεδόν πενήντα χρόνια και έπειτα πήγαμε στο χωριό Неред-Νέρεντ (Πολυπόταμο), όπου είχαμε μακρά συζήτηση με πολλούς Μακεδόνες της περιοχής.

Για δεύτερη φορά επισκέφτηκα το χωριό μου στις 14 Αυγούστου 2010, όταν γιορτάζεται η Παναγία και για μεγάλη μου χαρά είδα

στρατηγός Τσακαλωτός

στρατηγός Τσακαλωτός

τους συγχωριανούς μου να χορεύουν και να τραγουδάνε μακεδόνικα τραγούδια. Μεγάλη όμως θλίψη αισθάνθηκα και ακόμη αισθάνομαι από την συνέχιση του ελληνικού ρατσισμού προς το μακεδόνικο λαό, ο οποίος ακόμη δεν απολαμβάνει την ισότητα για την οποία αγωνιστήκαμε. Ο λαός μου ακόμη δεν έχει σχολεία στη μητρική του μακεδόνικη γλώσσα, εκκλησιασμό στη γλώσσα του, ισότιμη συμμετοχή στις κρατικές υπηρεσίες και Κοινοβούλιο της Ελλάδας. Αντιθέτως, εδώ στη Δημοκρατία της Μακεδονίας, οι μειονότητες απολαμβάνουν όλα αυτά τα δικαιώματα.

6.Ως ηγετικό στέλεχος των συλλόγων των πολιτικών προσφύγων στη Δημοκρατία της Μακεδονίας, είχατε σχετικές συναντήσεις με τις ελληνικές αρχές και υποσχέσεις απ΄αυτές;

Οι Μακεδόνες πολιτικοί πρόσφυγες από την Ελλάδα, όπου και να ζουν διασκορπισμένοι ανά τον κόσμο, έχουν μεγάλη ικανότητα οργανωμένης ζωής. Στη Μπίτολα καταρχήν, οργανώθηκαν οι συναντήσεις χωριών, όπως αυτή του Буф-Μπουφ (Ακρίτα), του Герман-Γκέρμαν (Αγίου Γερμανού) και πολλών άλλων και έπειτα μεγάλωσε σε κοινή Λέρινσκα (Φλωρινιώτικη) και αργότερα σε ,,Πογκράνιτσσνα σρέντμπα (συνοριακή συνάντηση), την οποία διοργάνωνε ο Σύλλογος Μακεδόνων με καταγωγή από τη Μακεδονία του Αιγαίου, με έδρα τη Μπίτολα. Το βασικό σύνθημα του συλλόγου είναι ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες στους Μακεδόνες της Ελλάδας, Βουλγαρίας, Αλβανίας και Σερβίας.

Γνωρίζοντας την πορεία της ζωής μου, τα μέλη του Προεδρείου του συλλόγου με όρισαν Πρόεδρο το 1987 εώς και το 2011, όταν εθελοντικά παραχώρησα τη θέση μου στις νεότερες γενεές.

Με όργανα ή εκπροσώπους των ελληνικών αρχών δεν έχουμε επαφές, εκτός από μερικές Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις από την Ελλάδα, οι οποίες έρχονταν κατά καιρούς στη Μπίτολα και τα Σκόπια και ασχολούνταν με το θέμα αυτό. Στις συζητήσεις μαζί τους, συνήθως γινόταν θέμα η γενικότερη μορφή του προβλήματος των πολιτικών προσφύγων.

Είχα μια συνάντηση με το Δήμαρχο του Λέριν, Γιάννη Στρατάκη, ο οποίος στις 20 Νοεμβρίου 2003, με την συνοδεία μελών του Συμβουλίου του, επισκέφτηκε τα γραφεία του συλλόγου μας στη Μπίτολα και συζητήσαμε σχετικά με τις δραστηριότητες του συλλόγου μας. Ο δήμαρχος μου είπε ότι κατάγεται από τον Πόντο, μετεγκατεστημένος στην περιοχή του Λέριν / Φλώρινας.

Στη μνήμη μου ήρθε και η συνάντηση με το Γιώργο Παπανδρέου το 1970, ο οποίος είχε έρθει στη Μπίτολα μαζί με τον ανηψιό μου Σωτήρη Κιούση και τον δικηγόρο από το Ντόλνο Κότορι, Παύλο Στεφανίδη. Ήρθαν στο σπίτι μου στη Μπίτολα και συζητήσαμε μακρά σχετικά με τα δικαιώματα των Μακεδόνων στην Ελλάδα και τα όλα τα σημεία του προβλήματος. Στο τέλος ο Γιώργος Παπανδρέου μου είπε: ,,Σεβαστέ Αλέξανδρε, σε άκουσα καλά και γνωρίζω καλά την τραγωδία σας. όταν θα έρθουμε στην εξουσία, θα ακυρώσουμε όλους τους νόμους που εισάγουν διακρίσεις και Εσείς θα έχετε όλα τα δικαιώματα όπως και οι υπόλοιποι πολίτες της Ελλάδας,,. Δυστυχώς όμως, με τον ερχομό στην εξουσία του πατέρα του Ανδρέα Παπανδρέου, ψηφίστηκαν νόμοι γεμάτοι διακρίσεις, κυρίως σχετικά με το μακεδόνικο λαό. Μεταξύ αυτών και ο νόμος περί επαναπατρισμού των πολιτικών προσφύγων του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα, αλλά μόνο γι΄αυτούς που είναι ,,Έλληνες το γένος,,.

7.Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, αλλά και πολλές φορές νωρίτερα, η Ελλάδα κατάφερε να εκδιώξει από την επικράτειά της τεράστιο αριθμό Μακεδόνων, αλλά παρόλα αυτά, εκατοντάδες χιλιάδες Μακεδόνες συνεχίζουν να ζουν εκεί. Η επίσημη Ελλάδα επιμένει ότι Μακεδόνες δεν υπάρχουν. Παρακαλώ για σχόλιό σας.

Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, όταν η Ελλάδα προσάρτισε ένα μεγάλο μέρος της γης μας, ο ελληνικός σοβινισμός χρησιμοποίησε πολλά δόλια μέτρα για να μειώσει το μακεδόνικο πληθυσμό της Ελλάδας. Πληθυσμός που παρήγαγε τη γεωργική και κτηνοτροφική παραγωγή και τάιζε όλον τον πληθυσμό της Ελλάδας. Γι΄αυτό και σήμερα αναζητά εργάτες από την Αλβανία και άλλες χώρες για να κάνουν τις δουλειές που έκαναν κάποτε οι Μακεδόνες.

Αστείο είναι σήμερα να αναρωτιώμαστε εάν υπάρχουν Μακεδόνες στην Ελλάδα. Ο νόμος που ψήφισε το κοινοβούλιο της Ελλάδας περί επιστροφής των πολιτικών προσφύγων ,,Έλληνες το γένος,, ποιούς ήθελε να αποκλείσει αφού ,,εκτός από Έλληνες κανείς άλλος δεν ζει στην Ελλάδα,,; Νόμος εναντίων των ,,ανύπαρκτων,,. Τίποτα παραπάνω.

Για τη φράση του Βαφειάδη προς τον Τσακαλωτό είπα παραπάνω. Αυτή σήμαινε δηλαδή ότι αυτός εκτέλεσε καταστροφή του μακεδόνικου λαού.

Μακεδόνικοι χοροί και τραγούδια στην κεντρική πλατεία του Ντόλνο Κότορι (Υδρούσα)

Μακεδόνικοι χοροί και τραγούδια στην κεντρική πλατεία του Ντόλνο Κότορι (Υδρούσα)

Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ σε ποιόν υποσχόταν ισότητα στην Ελλάδα, ακόμη και δικαίωμα αυτονομίας και απόσχισης από το κράτος; Μα στους Μακεδόνες συναγωνιστές του Δημοκρατικού Στρατού.

Το Абецедар-Αμπετσεντάρ, για ποιό λαό εκδόθηκε στην Ελλάδα το 1925; Μα για τους Μακεδόνες!!

Για ποιό λόγο 600.000 πρόσφυγες από την Ασία μεταφέρθηκαν και εγκαταστάθηκαν στα μακεδόνικα χωριά; Για να αλλάξει η εθνική σύνθεση, για να γίνουν οι Μακεδόνες στην ίδια τους τη γη μειονότητα και μάλιστα χωρίς καν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα.

Ο νόμος της φύσης είναι το γένος του ανθρώπου να μη χάνεται. Οι Μακεδόνες δεν πρόκειται να χαθούν!!

8.Σήμερα τί; Τί θα θέλατε να παραγγείλετε στους συμπατριώτες σας Μακεδόνες στην Ελλάδα; Τί θα θέλατε να παραγγείλετε στις ελληνικές αρχές;

Αυτό που θέλω να πω στους Μακεδόνες στην Ελλάδα είναι ότι πρέπει να είναι πιστοί πολίτες του κράτους που ζουν, να αγωνίζονται για την πρόοδο και την ανάπτυξη του κράτους σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο, να δημιουργήσουν σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος, αλλά ταυτόχρονα με μεγάλη ενέργεια να αγωνίζονται για τα ανθρώπινα δικαιώματά τους, να μιλούν, να γράφουν και να διαβάζουν στη μητρική μακεδόνικη γλώσσα τους, να διατηρούν και να αναπτύσουν αυτά που τους παρέδωσαν οι Μακεδόνες προγόνοι τους και να συμμετέχουν ισότημα στις κρατικές υπηρεσίες και οργανισμούς.

Στις ελληνικές αρχές θα ήθελα να παραγγείλω να εγκαταλείψει την σοβινιστική πολιτική και τον μεγάλο ρατσισμό προς τους Μακεδόνες. Να παραιτηθεί από το γελοίο αίτημα αλλαγής ονόματος κράτους και λαού.

Δυνατό κράτος οικοδομείται με ελεύθερους και ισότιμους πολίτες. Το ελληνικό κοινοβούλιο πρέπει να ψηφίσει ευρωπαϊκούς νόμους αμέσως – σήμερα!!!

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ЕКШИ СУ / ВРБЕНИ – ΕΚΣΣΙ ΣΟΥ / Β΄ΡΜΠΕΝΙ

Το χωριό Екши-су ή Врбени βρίσκεται ανάμεσα στα βουνά Μάλα ρέκα και Μάλο Νίτζζε.  Ανατολικά συνορεύει με τα χωριά Спанци-Σπάντσι (Φανός), Горцко-Γκόρτσκο (Αγραπιδιές) και Ајтос-Άιτος (Αετός), νότια με το χωριό Гулинци-Γκούλιντσι (Ροδώνας) και δυτικά με το χωριό Петрско-Πέτρσκο (Πέτρες) και την πόλη Соровичево-Σοροβίτσσεβο, από την οποία απέχει μόλις 5 χιλιόμετρα. Από την πρωτεύουσα του νομού Лерин-Λέριν (Φλώρινα), απέχει 35 χιλ.    Παλαιότερα το χωριό λεγόταν Β΄ρμπενι λόγω των πολλών ιτιών (β΄ρμπι) που υπήρχαν εκεί. Οι Τούρκοι το μετονόμασαν σε Έκσσι σου, το οποίο στα τούρκικα σημαίνει ξυνό νερό, λόγω του ιδιαίτερης γεύσης νερού που κυλά στο χωριό. Με τον ερχομό των Ελλήνων, το χωριό και πάλι ξαναβαπτίστηκε, το 1926 και έλαβε το ελληνικό πλέον όνομα, Ξυνό Νερό. Τα πρώτα χρόνια της κυριαρχίας των Οθωμανών στην Μακεδονία, το χωριό κατέφυγε στο βουνό, στην τοποθεσία που και σήμερα λέγεται „Селце-Σέλτσε“. Αργότερα οι κάτοικοι επέστρεψαν και πάλι στην αρχική τοποθεσία.

Александар Турунџев Αλεξάνταρ Τουρούντζζεβ

Александар Турунџев Αλεξάνταρ Τουρούντζζεβ

Κατά τη περίοδο της Επανάστασης του Ίλιντεν (1903) το Β΄ρμπενι είχε περίπου 2000 κατοίκους, όλοι εθνικά Μακεδόνες. Το χωριό βρισκόταν και ήταν κέντρο όλων των γύρω περιοχών εκείνης της εποχής. „Сотирска чешма-Σότιρσκα Τσσέσσμα“, „Соленски пат-Σόλενσκι πατ“, „Арамиски дупки-Αράμισκι ντούπκι“, „Црвеница-Τσρβενίτσα“ και άλλα, ήταν και είναι τα μακεδόνικα τοπονύμια των γύρω τοποθεσιών του χωριού. Η συμμετοχή των κατοίκων στην Επανάσταση του Ίλιντεν ήταν μαζική. Οι πρώτοι κόμιτι από το χωριό, βγήκαν το 1900. Ήταν οι αγροφύλακές του, ο Дине Кљусев-Ντίνε Κλιούσεβ και ο Кице Алипашов-Κίτσε Αλιπάσσοβ. Το χωριό έδωσε και μεγάλο αριθμό βόιβοντων, μεταξύ των οποίων οι:  Александар Турунџев-Αλεξάνταρ Τουρούντζζεβ, Пандил Шишков-Πάντιλ Σσίσσκοβ, Михаел Чеков-Μίχαελ Τσσέκοβ κ.α. Στις 20 Ιουλίου, την ημέρα έναρξης της Επανάστασης, στην τοποθεσία ,,Ατζζίεβα μπάρα,, οι χωρικοί είχαν μυστική συγκέντρωση. Το ίδιο βράδυ επιτέθηκαν στον σιδηροδρομικό σταθμό του χωριού, τον οποίο έλεγχαν οι Τούρκοι. Όσοι δεν είχαν οπλισμό, με τσεκούρια έκοβαν τις κολώνες του τηλέγραφου. Σ΄αυτές τις πρώτες μάχες σκοτώθηκαν οι Тего Аџиев-Τέγκο Ατζζίεβ και Илија Чеков-Ίλια Τσσέκοβ. Στην συνέχεια, μεγάλος αριθμός κατοίκων συμμετείχε στην απελευθέρωση της Невеска-Νέβεσκα (Νυμφαίου).  Μετά την κατάπνιξη της Επανάστασης, ο οθωμανικός στρατός τρομοκρατούσε και βιαιοπραγούσε εις βάρος των χωρικών. Πολλοί ήταν οι κάτοικοι που αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν. Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων, το 1912, οι Οθωμανοί έκαψαν το χωριό και σκότωσαν περισσότερους από 15 κατοίκους. Τα νέα αφεντικά, οι ελληνικές αρχές, το 1913 συνέχισαν με την πρακτική των Τούρκων και αμέσως έστειλαν πολλούς κάτοικους στις φυλακές και τα ερημονήσια.

Το ελληνικό κράτος άρχισε αμέσως τη διαδικασία αφομοίωσης του μακεδόνικου λαού. Στις 20 του Μάη 1923, εκφράστηκε και πάλι

Мати Булев – Μάτι Μπούλεβ

Мати Булев – Μάτι Μπούλεβ

η μαχητικότητα του χωριού. Οι ελληνικές αρχές είχαν δώσει άδεια σε κάποιους Βλάχους να χρησιμοποιούν τους βοσκότοπους και τα δάση του χωριού. Οι κάτοικοι, μη μπορώντας να αντέξουν άλλο την αδικία αυτή, στις 20 του Μάη μαζικά ξεσηκώθηκαν και επιτέθηκαν στις βλάχικες κατασκηνώσεις. Λόγω του γεγονότος αυτού, συλλήφθησαν 13 άτομα, τα οποία στάλθηκαν στο στρατοδικείο. Το 1924, εμφανίστηκε στο χωριό το κομουνιστικό κίνημα και πρώτοι οργανώθηκαν οι Мати Булев-Μάτι Μπούλεβ, Таше Велашков-Τάσσε Βελάσσκοβ και Крсте Боцев-Κρστε Μπότσεβ. Το 1928, μετά από πρωτοβουλια των νεαρότερων κατοίκων, ιδρύθηκε στο χωριό μακεδόνικη πολιτιστική μορφωτική λέσχη και ιδρυτές ήταν οι Стефо Масин-Στέφο Μάσιν, Борис Аџикиров-Μπόρις Ατζζικίροβ, Мице Граматиков-Μίτσε Γκραματίκοβ και Стефо Сламков-Στέφο Σλάμκοβ. Το  1934 г. στο Екши-су συστάθηκε επιτροπή του ВМРО Обединета (ΒΜΡΟ Ενωτική) με 110 μέλη. Η επιτροπή αυτή μοίραζε και την παράνομη εφημερίδα „Македонска искра (Μακέντονσκα Ίσκρα)“.

Πολλά τα βάσανα των κατοίκων και κατά τη δικτατορία του Μεταξά. Ανάμεσα στους κυνηγημένους και οι Доне Турунџев-Ντόνε Τουρούντζζεβ, Кирил Пиљаев-Κίριλ Πιλιάεβ,  Георги Турунџев-Γκεόργκι Τουρούντζζεβ, Иљо Турунџев-Ίλιο Τουρούντζζεβ κ.α. Κατά τη περίοδο του ελληνο-ιταλικού πολέμου, το χωριό έδωσε μεγάλο αριθμό θυμάτων, μεταξύ των σκοτωμένων και οι: Констандин Репчев-Κόνσταντιν Ρέπτσσεβ, Анастас Димулков-Άναστας Ντιμούλκοβ, Блаже Кљанов-Μπλάζζε Κλιάνοβ, Никола Ангелов-Νίκολα Αγγέλοβ κ.α.

Το 1941, γερμανοβουλγάρικη κατοχή. Το χωριό άμεσα οργανώθηκε και συστάθηκε Συμβούλιο Αντίστασης, στο οποίο συμμετείχαν

οι: Кирил Љапчев-Κίριλ Λιάπτσσεβ, Методиј Рајков-Μετόντι Ράικοβ, Џоџо Пилев-Τζζότζζο Πίλεβ και Даро Попов-Ντάρο Πόποβ.

Το 1942 στο χωριό γίνονταν συζητήσεις από τους επιφανείς κατοίκους για να οπλιστούν με σκοπό να φυλάξουν το χωριό από τις ελληνικές συμμορίες. Το 1943, στην περιοχή ενεργούσε το παρτιζάνικο σώμα του Георги Турунџев-Γκεόργκι Τουρούντζζεβ. Στις 20 Ιουλίου 1944, οι Γερμανοί, έχοντας μαζί έναν Βούλγαρο αξιωματικό, έφτασαν στο χωριό και πίεσαν τον πληθυσμό να οπλιστεί. Έλεγαν στους χωρικούς ότι οι ελληνικές εθνικιστικές συμμορίες έκαψαν το μακεδόνικο χωριό Ранци-Ράντσι (Ερμακιά) και ότι εάν ήθελαν να σώσουν το δικό τους έπρεπε να οπλιστούν. Τότε ο Симо Шипков-Σίμο Σσίπκοβ απάντησε: – Εάν γίνεται λόγος εναντίων τέτοιων Ελλήνων, όπως αυτών που έκαψαν το Ράντσι, τότε όχι ένα αλλά δύο όπλα θα πάρουμε.

Με την έναρξη του Εμφυλίου πολέμου, το Β΄ρμπενι αμέσως πήγε με την πλευρά του Δημοκρατικού Στρατού και των μακεδόνικων οργανώσεων με σκοπό την κατάκτηση εθνικών δικαίων και ελευθεριών. Ως παρτιζάνοι με όπλο στο χέρι, από το χωριό βγήκαν να αγωνιστούν περίπου 120 άτομα, άντρες και γυναίκες. Ο Мати Булев-Μάτι Μπούλεβ ήταν ο διοικητής της φημισμένης μονάδας ακροβολιστών. Αυτή η ομάδα είχε συσταθεί μόνο από κατοίκους του χωριού. Το κυβερνητικό καθεστώς είχε ορίσει μεγάλο χρηματικό ποσό ως βραβείο για την εξολόθρευση του Μπούλεβ. Κατά τη διάρκεια του πολέμου αυτού, 50 παρτιζάνοι από το χωριό έχασαν τη ζωή τους, ενώ το 1949, στο στρατοδικείο καταδικάστηκαν και εκτελέστηκαν ακόμη 25 άτομα. Συνολικά από το χωριό έχασαν τη ζωή τους άνω των 300 κατοίκων. Επίσης, μεγάλος αριθμός κατοίκων εγκατέλειψε το χωριό λόγω διωγμών και

Κόμιτι της τσσέτα του Βόιβοντα περιοχής Λέριν, Μάρκο Σσίσσκοβ. Από αριστερά προς δεξιά: Τάσσκο Κόστοβ Σαλάσσκι από το Έκσσι Σου-Βρμπενι (Ξινό Νερό), Αλεξάνταρ Π΄ρνάροβ από την πόλη Βέλες (σημ. Δημ.Μακεδονίας) και Σίμο Ντιμίτροβ από τη Ράκιτα (Ολυμπιάδα)

Κόμιτι της τσσέτα του Βόιβοντα περιοχής Λέριν, Μάρκο Σσίσσκοβ. Από αριστερά προς δεξιά: Τάσσκο Κόστοβ Σαλάσσκι από το Έκσσι Σου-Βρμπενι (Ξινό Νερό), Αλεξάνταρ Π΄ρνάροβ από την πόλη Βέλες (σημ. Δημ.Μακεδονίας) και Σίμο Ντιμίτροβ από τη Ράκιτα (Ολυμπιάδα)

εγκαταστάθηκε στη Δημοκρατία της Μακεδονίας, τις πρώην ανατολικές χώρες και τη Βουλγαρία.

Είναι τόσα πολλά τα γεγονότα που συνδέονται με το χωριό αυτό και τόσοι πολλοί οι αγωνιστές που έπεσαν για τα δίκαια του μακεδόνικου λαού, που δεν χωρούν σε μια μόνο σελίδα. Παράδοση αιώνων αγώνων για τη μακεδονικότητα, η οποία συνεχίζεται μέχρι και σήμερα, μέσα από τους συνειδητοποιημένους Μακεδόνες κατοίκους του και τους δραστήριους ακτιβιστές του.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

АТАНАС НИКЛЕВ – ΑΤΑΝΑΣ ΝΙΚΛΕΒ

Ο Άτανας Νίκλεφ γεννήθηκε στο χωριό Горно Куфалево,Солунско-Γκόρνο Κουφάλεβο,Σόλουνσκο (Άνω Κουφάλια Θεσσαλονίκης). Άνθρωπος υψηλού ηθικού αναστήματος, με πίστη στον σκοπό του αγώνα, ατρόμητος, σύντομα γίνεται ντεσετάρ (αρχηγός 10μελούς ομάδας) και βοεβόδας της τσέτας του χωριού. Με την τσέτα του συμμετέχει στην εξέγερση του Ίλιντεν, συμπεριλαμβανομένης και της επικής μάχης των εξεγερμένων της περιοχής του Ениџевардар-Ενιτζζεβάρνταρ (Γιαννιτσών), στο βουνό Гадач-Γκαντάτς.

Μετά την εξέγερση η τσέτα του χωριού αναγκάζεται να αποκρούει τις συχνές επιθέσεις των ελληνικών αντάρτικων ομάδων, σε μία από τις οποίες οι λεγόμενοι “Στρατιώτες του Χριστού” με επικεφαλή τον Καπετάν Νικηφόρο, καταφέρνουν να κάψουν μερικά σπίτια, να σκοτώσουν ζώα και να πάρουν αιχμάλωτα τέσσερα ανήλικα παιδιά. Αυτή είναι η μοναδική και τελευταία επιτυχία του ένοπλου αγώνα των Ελλήνων στα τρία πλούσια χωριά του Βάρνταρ (Αξιού), Γκόρνο (Άνω), Σρέντνο (Μεσαίο) και Ντόλνο (Κάτω) Κουφάλεβο. Από εδώ και πέρα αυτοί υπόκεινται σε ήττες και θα παρακάμπτουν αυτά τα οχυρά ,που φυλάσσονται θαρραλέα από τις τοπικές τσέτες των  γύρω χωριών.

Μετά το χουριέτ, επανάσταση των Νεότουρκων, την εποχή της επιχείρησης αφοπλισμού, ο Άτανας Νίκλεφ φυλακίστηκε στο Έντι Κούλε του Σόλουν-Θεσσαλονίκης, όπου τον βρίσκει ο Βαλκανικός Πόλεμος.
Μετά την αποφυλάκισή του αμέσως καταπιάνεται με την ανασύνταξη της τσέτας του για να βοηθήσει στην απελευθέρωση της γενέτειράς του, από τον εδώ και πέντε αιώνες κατακτητή.
Μαζί με τους συντρόφους του συμμετέχει στον Μακεδονο-Ανδριανουπολίτικο Εθελοντικό Στρατό και παίρνει μέρος στην απόκρουση της Τουρκικής εισβολής, στην Χερσόνησο της Καλλίπολης.
Ιδιαίτερα δύσκολη είναι η κατάσταση για το Μακεδονικό πληθυσμό μετά τους Βαλκανικούς πολέμους ,καταστροφικοί, όντες, για τις Μακεδονικές κοινότητες.
Αυτοί υπόκεινται ανήκουστο εκφοβισμό που κάνει την ζωή τους αφόρητη.
Όλοι παρακολουθούνται ή εκδιώκονται από τον τόπο τους ,ενώ χιλιάδες φυλακίζονται ή εξορίζονται σε νησιά του Αιγαίου. Κάτω από αυτές τις συνθήκες και παρά τα μπλόκα και το πυκνό δίκτυο μυστικών Ελληνικών θέσεων, ο Άτανας Νίκλεφ καταφέρνει να ξεγλιστρά στα χωριά και να συναντά παλιούς συντρόφους του και συμπολεμιστές του.

Ένα καλοκαιρινό βράδυ του 1913, μετά από μυστική συνάντηση με ομοϊδεάτες του στο Κουφάλεβο, ο Νίκλεφ αφού παρακολουθείται, προδίδεται στις Ελληνικές πολιτικοστρατιωτικές αρχές.
Νωρίς το πρωί, το σπίτι του περικυκλώνεται, αλλά στην έκκληση τους να παραδοθεί, αυτός απαντά με πυροβολισμούς.
Τα βόλια του δεν πέφτουν στο κενό, αλλά βρίσκουν μια ντουζίνα από τους εφησυχασμένους επιτιθέμενους. Βρισκόμενοι σε αδιέξοδο, οι εχθροί, χρησιμοποιούν σαν ασπίδα τον μικρότερο αδελφό του, Ίβαν και καταφέρνουν να πλησιάσουν και να τον πληγώσουν. Αν και πληγωμένος ο βοεβόδας δεν χάνει τον αυτοέλεγχο, ξεπηδά από την κρυψώνα του και ρίχνει βόμβα προς στους χωροφύλακες και τους επιτίθεται με την ξιφολόγχη.
Κατάφερε να διασπάσει τα πυρά, αλλά έχασε πολύ αίμα και αναγκάζεται να κρυφτεί σε μια σωρό με άχυρα, στην άκρη του χωριού. Όταν καταλαβαίνει ότι τον εγκαταλείπουν οι δυνάμεις του και μπορεί να χάσει τις αισθήσεις του και να πέσει στα χέρια του εχθρού, πίνει το δηλητήριο που φύλαγε για κάθε περίσταση, στο χιτώνιό του, και βάζει τέλος στην ζωή του.
Ώρες μετά τον θάνατο του ήρωα, οι Έλληνες δεν τολμούν να πλησιάσουν το μέρος όπου κρύφτηκε πριν, μέχρι να φτάσουν στρατιωτικές ενισχύσεις από τα Γιαννιτσά.
Οι Ελληνικές αρχές αμήχανες από την ηρωική συμπεριφορά αυτού του “αρχικομιτατζή”, συλλαμβάνουν και φυλακίζουν, στο κρατητήριο της αστυνομίας, την γυναίκα του Μάγκντα, παρότι είναι σε προχωρημένη εγκυμοσύνη.
Την αφήνουν μετά από δύο μέρες, όταν βλέπουν ότι θα γεννήσει.
Βγαίνοντας η ταλαιπωρημένη γυναίκα φροντίζει για την ταφή του χαμένου συζύγου της. Οι αρχές όμως απαγορεύουν την ταφή του Νίκλεφ στο νεκροταφείο του χωριού και να του ψάλλει νεκρώσιμη ακολουθία ιερέας.
Με την βοήθεια της θαρραλέας του αδελφής, Мара Баслиева-Μάρα Μπασλίεβα, η σωρός του φορτώθηκε σε χειροκίνητο καρότσι και με μεγάλους κόπους μεταφέρεται σε ύψωμα του Κουφάλεβο, όπου τον θάβουν σε ανώνυμο τάφο. Μία μέρα μετά από αυτό ήρθε στο κόσμο το τελευταίο του παιδί ,η Σόφια.

Περνούν μέρες, μήνες και χρόνια με μιζέρια ,φόβο και βάσανα. Μένοντας χωρίς καμιά υποστήριξη η Магда Никлева-Μάγκντα Νίκλεβα αρρωσταίνει βαριά και σύντομα πεθαίνει.
Την φροντίδα της μικρής Σόφια αναλαμβάνει η θεία της Μάρα Μπασλίεβα.
Αυτή καταφεύγει στη Βουλγαρία με την πολυμελή της οικογένεια, αλλά παίρνει και αυτήν μαζί της.
Τα υπόλοιπα παιδιά του Άτανας Νίκλεφ μένουν στο Κουφάλεβο.
Ως γιοί του μεγάλου εχθρού, του Βασιλείου της Ελλάδας όμως, υπόκεινται σε μεγάλο εκφοβισμό από τις αρχές και από τους πρόσφυγες, που εγκαταστάθηκαν εδώ, κάτι που τους αναγκάζει να εγκαταλείψουν τον τόπο όπου γεννήθηκαν.
Ο μεγαλύτερος εξ αυτών, ο Νικόλα παντρεύεται στο χωριό Чоаларе-Τσσοαλάρε (σήμερα Παρθένι, Χαλκηδόνας), όπου παίρνει και τον μικρότερο αδελφό του Нистор-Νιστόρ, ενώ η αδελφή του Τραγιάνκα (Τάνα), παντρεύεται με τον Григор Бајков-Γκρίγκορ Μπάικοφ, από το ίδιο χωριό, με τον οποίον δημιουργεί πολυμελή οικογένεια.

Ακολουθούν δύσκολα χρόνια με ανακρίσεις, χωρίς αυτό να πτοεί τη Μακεδονικότητά τους, κάτι που τους κάνει αυτόματα εχθρούς στους νέους εξουσιαστές του τμήματος αυτού της Μακεδονίας.
Έτσι ένα βράδυ ο Νιστόρ συλλαμβάνεται και υποβάλλεται σε σκληρά βασανιστήρια .Πολλά χρόνια περνά σε διαφορετικές φυλακές και παρά τα βασανιστήρια και τους ξυλοδαρμούς δηλώνει ότι είναι Μακεδόνας και θα πεθάνει σαν τέτοιος.
Μεταφέρθηκε στην πιο φρικτή φυλακή της Κρήτης.
Εκεί βρέθηκε από τους Γερμανούς αλεξιπτωτιστές κρεμασμένος, μαζί με άλλους Μακεδόνες, με το κεφάλι προς τα κάτω και τα χέρια δεμένα με τα πόδια του.
Μετά από μακροχρόνια θεραπεία ο Νιστόρ αναρρώνει, όμως μένει ανάπηρος για όλη την ζωή. Το 1944 έρχεται στη Βουλγαρία στην αδελφή του Σόφια ,η οποία είναι ήδη παντρεμένη στο χωριό Ράβντα με τον Васил Свирков-Βάσιλ Σβίρκοβ, με καταγωγή από την Кариотица-Καρυώτισσα, των Γιαννιτσών.
Παρά τις νουθεσίες να μείνει και να ζήσει εκεί ,αυτός δεν υποκύπτει και το 1945 επιστρέφει στην Ελλάδα.
Συλλαμβάνεται εκ νέου από τις ελληνικές αρχές και φυλακίζεται ξανά, όπου μένει φυλακισμένος ακόμα 9 χρόνια. Ως αποτέλεσμα των απάνθρωπων βασανιστηρίων, παραφρονεί. Θεωρώντας τον νεκρό τον πετούν σε σηπτικό λάκκο έξω από την φυλακή. Εκεί τον βρήκαν τυχαία παιδιά που έπαιζαν τριγύρω, συνέρχεται στο νοσοκομείο όπου νοσηλεύεται χωρίς να ξέρουν ποιος είναι . Μετά την νοσηλεία επιστρέφει στο Τσσοαλάρε, όπου και πέθανε μοναχός με διαλυμένη οικογένεια.

Τον Νικόλα, το μεγαλύτερο γιό του Άτανας Νίκλεφ, ένα βράδυ του 1945 τον άρπαξαν από το σπίτι του και τον οδήγησαν στο χωριό Постол-Πόστολ (Πέλλα σήμερα).
Εκεί μαζί με άλλους δέκα περίπου Μακεδόνες από τα γύρω χωριά , θανατώθηκαν με αποτρόπαιο τρόπο. Το αποτρόπαιο έγκλημα, ήταν έργο του “Ταγμάτων ασφαλείας” , με επικεφαλή τον Γερμανό Αξιωματικό Σούμπερτ και την συμμορία του Γ. Πούλου, που συνεργάστηκαν. Η τραγωδία αυτή, όπως και αυτή των Γιαννιτσών, επαναλήφθηκε τα επόμενα χρόνια και σε άλλα χωριά με Μακεδονικό πληθυσμό.
Λίγο αργότερα σε ένα πηγάδι κοντά στο χωριό Τσσοαλάρε, επιπλέουν 9 πτώματα πρησμένα, πνιγμένων ανθρώπων. Σε δύο από αυτά η γυναίκα του Νικόλα Νίκλεφ αναγνωρίζει τον σύζυγό της και τον αδελφό της . Όταν τους βγάζουν από το νερό, βλέπουν ότι πρώτα τους έσφαξαν και μετά αφού τους έκαψαν, τους πέταξαν στο πηγάδι, δεμένους με αγκαθωτό σύρμα.

Πιο ευτυχισμένη μοίρα είχε η πιο μικρή κόρη του Άτανας Νίκλεφ, Σοφία Ατανάσοβα – Σβίρκοβα, η οποία έζησε ως τα βαθειά της γεράματα στο χωριό Ράβντα, παραδίδοντας στους απογόνους της τις αρετές που κληρονόμησε από τον πατέρα της .

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Κατηγορίες

Ευχαριστούμε θερμά τους Μακεδόνες οικονομικούς μας μετανάστες σε Αυστραλία, Καναδά και δυτική Ευρώπη, όπως και τους φίλους μας απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας, για την οικονομική στήριξη της έκδοσης της Нова Зора. Благодариме - Μπλαγκοντάριμε


ALPHA BANK

Account 852 00 2101 031390

IBAN: GR47 0140 8520 8520 0210 1031 390

BIC: CRBAGRAA

Μηνιαίες Εκδόσεις

Македонска Ризница
  • ,ΞΕΦΥΛΛΙΣΜΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΤΕΥΧΩΝ
    РАЗГЛЕДУВАЊЕ НА ПРЕТХОДНИ БРОЕВИ
  • 2016 (147)
  • 2015 (416)
  • 2014 (404)
  • 2013 (377)
  • 2012 (372)
  • 2011 (323)
  • 2010 (202)