Социјални автоматизми – Κοινωνικοί αυτοματοσμοί

ΟΜΑΔΙΚΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ

Έσκαψαν το βουνό. Έβγαλαν πέτρα.

Τό ΄χτισαν πάλι με την ίδια του την πέτρα.

Στερέωσαν τα χώματα. Πιάσαν τα νερά.

Σημάδεψαν τα βήματα του Θεού στους λόφους

κι έφεραν λάδι από μακριά για το καντήλι τους.

Μιχάλης Γκανάς, ΜΑΥΡΑ ΛΙΘΑΡΙΑ

Οι μακεδόνικες κοινότητες στην ελληνική επικράτεια, μέχρι και τα τέλη του εικοστού αιώνα, ήταν στο μεγαλύτερο ποσοστό τους γεωργοκτηνοτροφικές, έτσι η όλη κοινωνική οργάνωση γινόταν με βάση την καλύτερη εκμετάλευση της γεωργικής και κτηνοτροφικής παραγωγής.

Η κοινωνική συσπείρωση γινόταν γύρω από την εκκλησία και όλη η κοινότητα ένιωθε ακέφαλη όταν έλειπε ο попот (παπάς). Παρελκόμενο του παπά ήταν ο питруп-πίτρουπ (καντηλανάφτης). Τόσο ο παπάς όσο και ο καντηλανάφτης, πληρώνονταν σε είδος (σιτάρι, καλαμπόκι, βρίζα), εννοείται δύο φορές το χρόνο κι αυτό γινόταν на Свети Гјорги и Свети Димитрија (του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Δημητρίου).

Μέχρι τα μέσα σχεδόν του εικοστού αιώνα, σε κάθε μακεδόνικο χωριό υπήρχαν δύο εκκλησίες. Η μία ήταν Πατριαρχική που υπαγόταν διοικητικά στο πατριαρχείο της Ίσταμπουλ-Κωνσταντινούπολης και η άλλη Εξαρχική, που διοικητικά υπαγόταν στην αυτοκέφαλη βουλγάρικη Εξαρχία. Στις πατριαρχικές εκκλησίες η θεία Λειτουργία γινόταν στην ελληνική γλώσσα, ενώ στις εξαρχικές στη βουλγάρικη ή στη μακεδόνικη γλώσσα.

Όταν τα μακεδόνικα αυτά χωριά πέρασαν στην ελληνική επικράτεια (1912), οι εκκλησιαζόμενοι στις πατριαρχικές εκκλησίες χαρακτηρίζονταν ως Έλληνες και οι εκκλησιαζόμενοι στις εξαρχικές ως Βούλγαροι. Μια τέτοια ονοματολογία δεν προτάθηκε από κάποιο επιστημονικό εθνολογικό συνέδριο, αλλά από ορισμένους γραφιάδες που αυτοχαρακτηρίζονταν ως εθνολόγοι ή ιστορικοί με την ανοχή της Ελληνικής Πολιτείας.

Για την ενδοεπικοινωνιακή τους αποτελεσματικότητα και τη γρήγορη μετάδοση μιας είδησης, οι μακεδόνικες κοινότητες χρησιμοποιούσαν τον κοινοτικό κλητήρα (претуѓер-πρέτουγκερ), ο οποίος πληρωνόταν και αυτός σε είδος, δηλαδή σε γέννημα και ήταν ένα кутел-κούτελ, περίπου 25 κιλά το εξάμηνο η κάθε οικογένεια.

Τα έργα κοινής ωφέλειας (δρόμοι, φράγματα, υδραύλακες, αντιπλημμυρικά κ.α.) γίνονταν ύστερα από συνέλευση του χωριού και με προσωπική εργασία. Οι μέρες της προσωπικής εργασίας που έπρεπε να προσφέρει στην κοινότητα η κάθε οικογένεια καθορίζονταν ανάλογα με τη χρήση του έργου κι αυτό εξαρτιόταν είτε από τα μέλη της οικογένειας είτε από την έκταση των χωραφιών στην περιοχή που γινόταν το έργο.

Στο χτίσιμο των σπιτιών είχαν συμμετοχή όλες οι οικογένειες του χωριού για κάθε σπίτι. Η βοήθεια που προσέφερε η κάθε οικογένεια ήταν ανάλογη με τις ανάγκες. Άλλος έφερνε πέτρες, άλλος ξύλα από το βουνό, άλλος νερό από το ποτάμι, άλλος έκανε λάσπη και ότι άλλο χρειαζόταν στην πορεία του χτισίματος.

Υπήρχε ένας συντονισμός στις διάφορες αγροτικές εργασίες του χωριού. Όλοι μαζί μπαίναν για τρύγο στ΄αμπέλια ή στα καλαμπόκια μιας περιοχής. Για τον πετυχημένο συντονισμό τους ειδοποιούσε ο κλητήρας του χωριού και όλοι συμμορφώνονταν. Όλες οι αγροτικές εργασίες προσδιορίζονταν με το παλαιό ημερολόγιο.

Επειδή τα ζώα ήταν πολλά, έπρεπε να φυλαχτούν οι καλλιέργειες απ΄αυτά. Τη δουλειά αυτή την έκαναν οι појлаци-πόιλατσι (αγροφύλακες). Ένας αγροφύλακας διοριζόταν από το κράτος και οι άλλοι ανάλογα με τις ανάγκες του χωριού ήταν κοινοτικοί. Οι κοινοτικοί αγροφύλακες ήταν για το θερινό εξάμηνο, δηλαδή από τον  Σβέτι Γκιόργκι μέχρι τον Σβέτι Ντιμίτρια. Ήταν άτομα του χωριού για να γνωρίζουν καλά τόσο τα χωράφια όσο και τα βοσκοτόπια. Πληρώνονταν και αυτοί σε είδος.

Σε όλες τις μακεδόνικες κοινότητες υπήρχαν άνθρωποι που κάλυπταν όλα σχεδόν τα επαγγέλματα χωρίς να απασχολούνται μόνο με αυτά. Έτσι υπήρχαν μπακάλτζιι-μπακάληδες, ζζελεζάρτσι-σιδεράδες, κοβάτζζιι-πεταλωτές, τσσοκάντζζιι-τσοκάνηδες, καρακτσίι-πρακτικοί ,,ορθοπεδικοί,, νάντρι λέκαρκι-γιατρέσσες που γιάτρευαν τους αρρώστους με τα γιατροσόφια τους, μπάμπιτσι-μαμές, ιστερουβάτσσι-εξορκιστές, καλάιτζζιι-γανωτές, χτίστες κ.α. που κάλυπταν εν μέρει τις ανάγκες του χωριού. Επειδή εφάρμοζαν κατά βάση την κλειστή οικιακή οικονομία, δεν υπήρχαν πλούσιοι επαγγελματίες, αφού οι ίδιοι έκαναν τις αγροτικές τους εργασίες. Συχνά ,,σταματούσαν,, το επάγγελμα για να οργώσουν, να σπείρουν, να ποτίσουν ή να θερίσουν και ότι άλλο έπρεπε να γίνει.

Η κοινωνική συνείδηση της κοινοτικής συμβίωσης στις μακεδόνικες κοινότητες ήταν αναπτυγμένη σε μέγιστο βαθμό. Η αλληλοβοήθεια είχε περάσει στις συνήθειες τους και είχε αποτυπωθεί συλλογικά στην συνείδησή τους.

Αν τύχαινε κι έπιανε βροχή και το γέννημα κάποιου ήταν απλωμένο στο αλώνι, έσπευδαν οι γείτονες να βοηθήσουν να σώσουν την σοδειά. Γάμος και βαφτίσια; όλο το χωριό καλεσμένο. Θάνατος; η συμμετοχή όλων δεδομένη. Αν πέθαινε νέος ή νέα ή σκοτωνόταν, ματαίωναν γιορτές και πανηγύρια.

Είναι γνωστά τα пупретки-πούπρετκι (νυχτέρια), όπου οι νέες κοπέλες κυρίως, ξενυχτούσαν για να ετοιμάσουν τα προικιά κάποιας που θα παντρευόταν αλλά δεν είχε προλάβει να τα ετοιμάσει.

Παρόμοια νυχτέρια έκαναν και οι παντρεμένες γυναίκες για να ολοκληρώσουν την επεξεργασία για τη διατήρηση και την αποθήκευση των τροφίμων του χειμώνα (зимница-ζίμνιτσα), όπως αρμάθιασμα πιπεριάς, κρεμμυδιού, σκόρδου και προετοιμασία για τα τουρσιά.

Με νυχτέρια επίσης αντιμετώπιζαν το ξεφλούδισμα του καλαμποκιού που γινόταν με τα χέρια και ήταν ευχάριστη απασχόληση για τους νέους και τις νέες, αφού αποτελούσε μια σοβαρή δικαιολογία να μένουν πολλές ώρες σε νεανικές συντροφιές. Ισοδυναμούσε το ξεφλούδισμα αυτό με τα σύγχρονα πάρτυ των νέων.

Παραδείγματα ενεργοποίησης αυτόματων αντανακλαστικών που προέρχονται από την εμπεδωμένη συλλογική συνείδηση για μια αρμονική συμβίωση, υπάρχουν αμέτρητα.

Το καθάρισμα και η συντήρηση των πηγών (извори-ίζβορι) κάθε χωριού, ήταν εθιμικά καθιερωμένο καθήκον των βοσκών (οβτσσάρι, κοζάρι, γκοβεντάρι). Οι μερακλήδες από αυτούς, τις στόλιζαν με πέτρες, έφταχναν κύπελα από ξύλο ή φλούδες δέντρων και καθάριζαν το μέρος γύρω από τις πηγές.

Άτομα με κοινωνικές ευαισθησίες και με ανησυχίες για το μέλλον και με δεδομένο τα αυστηρά ηθικά πλαίσια, αναλάμβαναν να ,,φτιάξουν,, ζευγάρια. Ήταν οι στρόινιτσι (προξενητές) και στρόινινκι (προξενήτρες).

Ήταν τόσο βαθιά ριζωμένη στην συνείδησή τους η αναγκαιότητα της κοινοτικής συνοχής, που όλες τους οι ενέργειες και δραστηριότητες είχαν ως άξονα πορείας τη διατήρησή της. Με εμπιστοσύνη ο ένας για τον άλλο, αλληλοεκτίμηση και αγάπη, διατήρησαν επί αιώνες τη γνησιότητα της γλώσσας, τις παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμά τους.

Η κοινωνική συνοχή και η αυτοτέλεια των μακεδόνικων κοινοτήτων φαινόταν από την αρμονική πραγματοποίηση των κοινωνικών εκδηλώσεων και τελετών, όπως πανηγύρια, γιορτές, γάμοι, κηδείες κ.α. Οι κοινωνικοί αυτοματισμοί ενεργοποιούνταν και το αποτέλεσμα ήταν πάντα θετικό.

ΑΙΓΑΙΑΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ

Μια πολύ όμορφη και χρήσιμη συνάντηση έλαβε μέρος στις 13 Ιανουαρίου 2012, στα Γραφεία του Ουράνιου Τόξου-Виножито στο Лерин – Φλώρινα. Ομάδα 15 φοιτητών από то Πανεπιστήμιо της Βοστώνης των ΗΠΑ, που το αντικείμενο των σπουδών τους είναι σχετικά με την κοινωνική ανθρωπολογία-πολιτική, επισκέφθηκαν την μειονοτική περιοχή και χωριά της Πρέσπας, όπου μίλησαν με άτομα και φορείς, έχοντας επικεφαλή τους την εξαιρετική καθηγήτρια Αναστασία Καρακασίδου. Έγινε μια πολύ επικοδομητική συνάντηση, όπου συζητήθηκαν πολλά θέματα, κυρίως σχετικά με την κατάσταση στην Ελλάδα και το επίπεδο ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Тα μέλη του Προεδρείου του Виножито είχαν την ευκαιρία να απαντήσουν στις ερωτήσεις των φοιτητών σχετικά με το Μακεδονικό ζήτημα και ιδιαίτερα  για τους εθνικά Μακεδόνες στην Ελλάδα. Η εκπαιδευτική αυτή επίσκεψη διέρκησε από τις 5 εώς και τις 22 Ιανουαρίου και η ομάδα φοιτητών εϊχε την ευκαιρία να επισκευτεί περισσότερα μέρη της βόρειας Ελλάδας όπου ζουν εθνικά Μακεδόνες. Έχοντας ως σημείο εκκίνησης το Солун-Σόλουν (Θεσσαλονίκη), διοργάνωναν ημερήσιες εκδρομές και επισκέπτονταν μέρη και φορείς με σκοπό να μελετήσουν και να πληροφορηθούν σχετικά με ιστορικές και κοινωνικο-ανθρωπωλογικές αλλαγές που συνέβησαν στο παρελθόν και ποιοί οι αντικατοπτρισμοί στο παρόν, στην σημερινή ζωή των κατοίκων. Η καθηγήτρια Καρακασίδου δήλωσε για τη Нова Зора ότι το πρότζεκτ αυτό δεν τελειώνει εδώ, αλλά θα συνεχιστεί και τα επόμενα χρόνια, με επισκέψεις και σε άλλα μέρη της γεωγραφικής Μακεδονίας, όπως η Δημοκρατία της Μακεδονίας και η περιοχή του Πίριν στη Βουλγαρία.

Το εκπληκτικό της υπόθεσης; Στο Λέριν- Φλώρινα λειτουργεί εδώ και πολλά χρόνια Πανεπιστήμιο Βαλκανικών Σπουδών. Φανταστείτε, ούτε ένας καθηγητής, ούτε καν φοιτητής “τόλμησε” να επισκεφθεί το Ουράνιο Τόξο ή να ζητήσει συνάντηση για να ακούσει τουλάχιστον την άποψη ενός φορέα για ένα πολύ σημαντικό θέμα της ευρύτερης περιοχής. Έρχονται σοβαροί άνθρωποι, καθηγητές, φοιτητές, πολιτικοί, δημοσιογραφοι, ερευνητές κλπ. από τα “πέρατα του κόσμου”, ακούνε, ρωτάνε, συγκρίνουν…οι Έλληνες διανοούμενοι γενικώς στην “τύφλα” τους, όπως πάντα, ηθελημένα ή άθελα. Όπως για χρόνια “έτρωγαν κουτόχορτο” στα οικονομικά και σήμερα βρίσκονται σε “κώμα”, έτσι λειτουργούν και σε όλα τα υπόλοιπα σημαντικά θέματα που απασχολούν τη χώρα, παρασύροντας σε αυτήν τη καταστροφή και την άγνοια και όλους τους απληροφόρητους πολίτες.

Με λίγα λόγια, διανοούμενοι από την άλλη άκρη του κόσμου έρχονται και ενδιαφέρονται για την κατάσταση της περιοχής, τις συνέπειες του Εμφυλίου που ενεργούν ως και σήμερα, τις συνειδήσεις των πολιτών, τη εθνική, γλωσσική, πολιτισμική διαφορετικότητα…. Όπως και σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες, το γεγονός αυτό το θεωρούν πλούτο, πηγή γνώσεων και μελετών, υπαρκτή ανθρώπινη κατάσταση. Αντιθέτως, η χώρα της οποίας πολίτες είναι οι φορείς της διαφορετικότητας, κάνει το παν για να τους κρύψει από τα μάτια των άλλων και όταν καταφέρουν λιγάκι να εμφανιστούν, τους παρουσιάζει ως πράκτορες, ξενόφερτους, προπαγανδιστές….Με άλλα λόγια Μεσαίωνας !

Една многу убава и корисна средба се случи на 13 Јануари 2012, во канцелариите на партијата Виножито во Лерин – Флорина. Група од 15 студенти од Универзитетот на Бостон, САД, чии предмет на студии е поврзано со социјална антропологија и политика, го посетија малцинскиот регион и села на Преспа, каде што разговараа со луѓе и со надлежни органи, заедно со нивната позната извонредна професорка Анастасија Каракасиду. Се оствари една многу конструктивна средба, каде што беа разговарани многу теми, главно околу состојбата во Грција и нивото на човековите права. Членовите на Претседателството на Виножито имаа прилика да одговораат на прашањата на студентите во врска со Македонското Прашање и посебно во врска со етнички Македонци во Грција. Оваа образовна посета траеше од 5 до 22 Јануари и групата на студентите имаше прилика да посети повеќе места на северна Грција каде што живеат етнички Македонци. Имајќи го Солун како појдовна точка, организираа дневни екскурзии и посетуваа места и надлежни органи со цел да простудираат и да се информираат во врска со историските и социол-антрополошките промени кои се случија во минатото и како тоа денес се рефлектира во животот на жителите. Професорката Каракасиду изјави за Нова Зора дека овој проект не завршува тука и дека ќе продолжи и во следните години, со посети и во други места на географската Македонија, како во Република Македонија така и во регионот Пирин во Бугарија.

Чудното на целиот случај? Во Лерин функционира веќе со години Универзитет за Балкански Студии. Замислете се, ниту еден професор, дури ниту еден студент не ,,се осмели,, да го посети Виножито или да побара средба за да го слушне барем мислењето на еден носител на сериозно прашање на поширокиот регион. Доаѓаат сериозни луѓе, професори, студенти, политичари, новинари, истражувачи итн. од ,,крајот на светот,, слушаат, прашуваат, споредуваат… Грците интелектуалци како и секогаш ,,слепи,, сакајќи или не. Како со години ,,јадеа глупава трева,, околу економијата и денес се наоѓаат во ,,кома,, така функционираат и во врска со сите останати сериозни прашања на државата, потурнувајќи ги во оваа катастрофа и незнаење и сите неинформирани граѓани на државата.

Со два збора, интелектуалци од другата страна на светот, доаѓаат и се интересираат за состојбата на регионот, последиците на Граѓанската војна кои сеуште се активни, свестата на граѓаните, етничката, јазичната, културната различност… Како и во сите развиени земји, овој факт го сметаат за богаство, извор на знаење и студии, постоечка човечка состојба. Спротивно од тоа, земјата на која граѓани се носителите на различноста, прави се за да ги скрие од очите на останатите и кога тие ќе успеат малку да се појават, ги презентира како агенти, дојденци од странство, пропагандисти… Со други зборови, Среден Век !

To site newsbomb.gr δημοσίευσε στις 31/12/2011 ρεπορτάζ που τιτλοφορείται  “Οι Σκοπιανοί «έκλεψαν» Μακεδονομάχο και τον έκαναν δικό τους!” με την υπογραφή του γνωστού Έλληνα δημοσιογράφου Κ. Χαρδαβέλλα. (όλο το ρεπορτάζ μπορείτε να το διαβάστε εδώ: http://www.newsbomb.gr/ethnika/story/103885/oi-skopianoi-eklepsan-makedonomaho-kai-ton-ekanan-diko-toys).

Ούτε λίγο – ούτε πολύ ο κ. Χαρδαβέλλας “ανακάλυψε” με τρόπο ανεξήγητο ότι ο Μακεδόνας επαναστάτης Γκότσε Ντέλτσεφ ήταν Έλλην Μακεδονομάχος!!! Του έδωσε μάλιστα και ελληνικό ονοματεπώνυμο: Τον ονόμασε Γεώργιο Γκότση.

Θυμηδία και γέλια προκάλεσε το δημοσίευμα στην αρχή, αλλά μόλις διαπιστώθηκε πως φέρει την υπογραφή του Χαρδαβέλλα δημιουργήθηκαν ερωτηματικά σχετικά με την σκοπιμότητα του δημοσιεύματος δεδομένου ότι  τον Μακεδόνα επαναστάτη Γκότσε Ντέλτσεφ το διεκδικούσαν, μέχρι σήμερα, οι Βούγαροι. Τώρα, διαφαίνεται ότι άρχισαν να τον διεκδικούν και οι Έλληνες.

Παρόλο που τα τελευταία χρόνια, σταθερά, ο κ. Χαρδαβέλλας διολίσθαινε σε εθνικιστικές θέσεις  ταυτιζόμενος με τους ακροδεξιούς συνοδοιπόρους του ΛΑ.Ο.Σ.,  δεν πιστεύαμε ότι θα συναγωνιζόταν σε υπερβολές, φαντασιοπληξίες και σενάρια ανεξήγητης συνομωσιολογίας  τα πιο ακραία κομμάτια του ελληνικού εθνικιστικού χώρου σε αγαστή σύμπνοια με τα πιο ακραία κομμάτια του, αντίστοιχου, βουλγαρικού εθνικιστικού χώρου αλα-Καρακατσάνωφ.

Ας δούμε, λοιπόν, αναλυτικά την μεγάλη “αποκάλυψη” του κ. Χαρδαβέλλα:

“Ανακάλυψε”, νέο “μακεδονομάχο”, τον Γεώργιο Γκότση! Κατά τον κ. Χαρδαβέλλα  ο εθνικός ήρωας της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, ένας εκ των σημαντικότερων ηγετών του VMRO (ΕΜΕΟ ),  ο Γκότσε Ντέλτσεφ δεν ήταν Μακεδόνας επαναστάτης αλλά ήταν “Έλλην μακεδονομάχος”, ο οποίος  πολέμησε και σκοτώθηκε, δήθεν, για τα συμφέροντα της Ελλάδας!!!

Ω ποία γελοιότης! Στο μυθιστόρημα δημοσιογραφικής φαντασίας του κ. Χαρδαβέλλα, μην ψάχνετε για πηγές ή “αποδείξεις”. Οι “αποδείξεις” του φυλάσσονται στα αρχεία της εκπομπής “Οι πύλες του ανεξήγητου” διότι μόνο στα μυστήρια των ανεξήγητων πυλών του μυαλού του δημοσιογράφου μπορούν να αναζητηθούν…

Αν οι ανιστόρητες υπερβολές και η εθνικιστική παράκρουση έμεναν στα όρια της ιστοσελίδας του όπου δημοσιεύτηκαν τότε δεν θα μας απασχολούσε. Άλλωστε, ο κάθε ένας μπορεί να λέει την γνώμη του στα πλαίσια του νόμου.

Όταν όμως βλέπουμε ότι το δημοσίευμα αναπαράγεται άκριτα και μαζικά σε εκατοντάδες εθνικιστικές και μη ιστοσελίδες  με αποτέλεσμα η “ανεξήγητη”  αυτή θέση να δηλητηριάζει την ελληνική κοινή γνώμη με τέτοιου είδους ψευτιές και υπερβολές, τότε, θεωρούμε υποχρέωση μας να καταθέσουμε την άποψη  μας  και για το άρθρο αλλά και για τον τρόπο και το ποιόν των ειδήσεων με τις οποίες ντοπάρουν τους ανυποψίαστους Έλληνες πολίτες οι δήθεν πατριώτες και οι τάχα μου έγκυροι μεγαλοδημοσιογράφοι των ελληνικών ΜΜΕ.

Τα τετριμμένα περί “Σκοπιανών”, “κλεπτών”, “απατεώνων” τα προσπερνάμε γιατί η χυδαιολογία και η ύβρις, στα ελληνικά  ΜΜΕ, εναντίων γειτονικών λαών αποτελεί …«δημοκρατική ελληνική κατάκτηση» κάθε φορά που γίνεται λόγος για τα εθνικά θέματα. Ύβρεις  τις οποίες συστηματικά  λανσάρει η πολιτική, η δημοσιογραφική και η πνευματική ελίτ της Ελλάδας και εύλογα αναπαράγουν και χρησιμοποιούν οι πολίτες.

Ας πάμε στο άρθρο για να θαυμάσουμε την “εγκυρότητα” του κ. Χαρδαβέλλα. Γράφει:

«Πόλεις και χωριά της Δυτικής και Βόρειας Μακεδονίας (περιοχές Κοζάνης, Καστοριάς, Γρεβενών κλπ) κατακλύζονται τις τελευταίες μέρες από χάρτες, φωτογραφίες και δήθεν ντοκουμέντα των Σκοπιανών ότι η Μακεδονία δεν είναι Ελλάδα, αλλά μία ξεχωριστή βαλκανική χώρα με το όνομα Μακεδονία που ξεκινάει από τα βόρεια σύνορα των Σκοπίων και καταλήγει στη Χαλκιδική και την Έδεσσα μέχρι τα όρια του νομού Λάρισας.»

Αμέσως  στο μυαλό όσων δεν γνωρίζουν την αλήθεια σχετικά με το μακεδονικό ζήτημα σχηματίζεται η λανθασμένη εντύπωση πως κάποιοι (γιατί δεν κατονομάζει ποιοί, αν έχει στοιχεία;) κατακλύζουν με χάρτες πόλεις και χωριά της  Δυτικής και Βόρειας Μακεδονίας. Δηλαδή, κάτι σαν εισβολή προπαγανδιστών! Αλήθεια, ποια περιοχή εννοεί με το όρο Βόρεια Μακεδονία; Από όσο γνωρίζουμε η Κοζάνη, η Καστοριά, τα Γρεβενά κλπ, βρίσκονται στην Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας οι οποίες ανήκουν στην ελληνική επικράτεια.

Στην πραγματικότητα τέτοια “ντοκουμέντα” τα οποία επικαλείται δεν υπάρχουν. Όμως παρόλο που δεν υπάρχουν αποδείξεις, αφού το γράφει ο Χαρδαβέλλας το αναπαρήγαγαν αυτομάτως με επιπολαιότητα πλήθος ιστοσελίδων επιβεβαιώνοντας ότι έχουν πλήρη άγνοια του θέματος, υιοθετώντας αυτούσια την αρλουμπολογία !!!

Αυτό λέγεται κατασκευή και διασπορά ψευδών ειδήσεων. Στη συνέχεια γράφει:

«Παράλληλα, σε μία πρωτοφανή διεθνή εκστρατεία, η κυβέρνηση των Σκοπίων με κεφάλαια του ιδρύματος Σόρος, προσπαθεί να πείσει τη διεθνή κοινή γνώμη ότι η Ελλάδα είναι μία αναξιόπιστη και ανιστόρητη χώρα που έχει σφετεριστεί τη Μακεδονία σαν δικό της έδαφος, ιστορικά και πολιτικά.»

Χα! Όχι που θα έλειπε ο Σόρρος! Κατά τα ειωθότα κάθε σενάριο ελληνικής συνομωσιολογίας για να πάρει ISO εθνικισμού πρέπει να παραπέμπει σε Σόρρος, σε Σιωνιστές, στη παγκοσμοιοποίηση, σε εθνοαποδομητές, σε θολοκουλτουριάρηδες , στους ΙΟΥΣ  κλπ.

Παρακάτω γράφει:

«Κάθε χρόνο, όπως αποκαλύπτει και η φωτογραφία που παρουσιάζει σήμερα το newsbomb, ο πρωθυπουργός των Σκοπίων Νίκολα Γκρουέφκσι, καταθέτει στεφάνι στο μνημείο του Έλληνα Μακεδονομάχου που βρίσκεται στα Σκόπια, στο οποίο -όπως διακρίνετε και στη φωτογραφία- υπάρχει χάρτης της Μακεδονίας ως ξεχωριστό κράτος των Βαλκανίων και όχι ως ελληνική περιοχή.»

Εδώ γελάμε σπαρταριστά και συμπληρώνουμε με χιούμορ: Και να ήταν μόνο αυτό κ. “Ανεξήγητε”; Ακόμα και στον εθνικό τους ύμνο μιλούν για τον Γεώργιο Γκότση! Χα! Χα! Χα!

Λίγο παρακάτω, απτόητος ο Ανεξήγητος, συνεχίζει τις ασυναρτησίες γράφοντας:

«Η φωτογραφία του Γκρουέφσκι την ώρα που καταθέτει στεφάνι στο μνημείο του Έλληνα Μακεδονομάχου, συνοδεύεται από το εξής κείμενο της σκοπιανής κυβέρνησης: «Ο πρωθυπουργός της Μακεδονίας Νίκολα Γρουέφκσι καταθέτει στεφάνι στο μαυσωλείο του θρυλικού Βουλγαρομακεδόνα επαναστάτη Γκεόργκι Γκότσε Ντέλτσεφ. Τα λείψανα του Γκότσε Ντέλτσεφ βρίσκονται στα Σκόπια μέσα σε μαρμάρινη σαρκοφάγο, στο προαύλιο της εκκλησίας του Sv. Spas (Aγ. Σωτήρος).»

Εδώ όντως δίνει ρεσιτάλ. Αποκλείεται να υπάρχει ο χαρακτηρισμός «Βουλγαρομακεδόνας» σε κυβερνητική ανακοίνωση. Παρακαλούμε τις “Πύλες Του Ανεξήγητου” να μας παρουσιάσουν την σχετική ανακοίνωση την οποία και  επικαλούνται.

Μέχρι τώρα γνωρίζαμε ότι τον Μακεδόνα επαναστάτη Γκότσε Ντέλτσεφ τον διεκδικούσε η Βουλγαρία ως Βούλγαρο. Σήμερα μάθαμε ότι τον διεκδικεί και η Ελλάδα ως Έλληνα και μάλιστα μακεδονομάχο!

Να, λοιπόν, ποιοι είναι αυτοί που “ενημερώνουν” τον Ελληνικό λαό.

Δυστυχώς, για όσο τέτοιας επάρκειας και αντίληψης άτομα θα διαχέουν από την τηλεόραση και το διαδίκτυο  τις εμμονές  και την εθνικιστική τους παράνοια,  τότε ας μην αναρωτιόμαστε γιατί στην Ελλάδα οι πολίτες δεν μπορούν να προσεγγίσουν και να εξηγήσουν ορθά την διεθνή πραγματικότητα σχετικά με το μακεδονικό.

Αυτή η Ελλάδα του Μεσαίωνα και της Ιεράς Εξέτασης δεν μπορεί να επαίρεται ούτε για το παρελθόν της, ούτε για το μέλλον της και δεν πρέπει να συνεχίσει να κάνει λοβοτομή στους Έλληνες.

Κάποτε πρέπει να μπούμε επιτέλους στην Ευρώπη…..

АБЕЦЕДАР & МОРЕ СОКОЛ, СОЛУН

Έκπληκτο το πανελλήνιο –μέσα στον ορυμαγδό του PSI  , της Τρόικας και της χρεωκοπίας- έμαθε για την επιχείρηση «καθαρά χέρια» στη Θεσσαλονίκη.

Το «αφάν κατέ» της πόλης όπως λέγετε στα στέκια ή οι «Επώνυμοι» όπως λέγετε στα κανάλια,  είχαν στήσει –σύμφωνα με το κατηγορητήριο- εγκληματικές ομάδες προστασίας , εκβιασμών και ξεπλύματος μαύρου χρήματος!!!!

Ονόματα της πόλης πασίγνωστα , με θέσεις κλειδιά στον δημόσιο και ιδιωτικό ιστό της Θεσσαλονίκης, με σχέσεις ιδιαίτερης στοργής με την Εκκλησία, βλέπουμε σήμερα να οδεύουν στο Δικαστικό Μέγαρο σαν κατηγορούμενοι ενώ ταυτόχρονα οι κάθε λογής συνεργάτες και γνωστοί και κολλητοί τρέμουν κυριολεκτικά για τις αυριανές αποκαλύψεις…..

Τα υπόλοιπα σε σχέση με την δικαστική διαλεύκανση της υπόθεσης θα τα δούμε και θα τα μάθουμε τους επόμενους μήνες ή και χρόνια (όσα δηλαδή δεν μπορούν να μαζέψουν…)

Ας μην ξεχνάμε όμως μια σημαντική  παράμετρο  του κυκλώματος αυτού.

Είναι η συμμετοχή των επιφανών μελών του  (π.χ. δημοσιογράφων, υποψηφίων του ΛΑΟΣ) μαζί με τους μη κατηγορούμενους  συνεργάτες τους π.χ. τον βενζινοΠεριφερειάρχη, τον τηλεπλασιέ- βουλευτή και υποψήφιο Περιφερειάρχη , τον παναγριότατο Θες/νίκης, κ.ά. στην διαμόρφωση ενός κλίματος «Εθνικιστικής Πρωτοπορίας»!!!

Μαζί με τα τοπικά παπαγαλάκια τους και τα μπλόγκ πάντοτε σαν προμετωπίδα των ενεργειών τους και της ύπαρξης τους, η διαφύλαξη της Μακεδονίας και ο θρίαμβος της Ορθοδοξίας!!!!

(Ακόμα και όταν καταδικάστηκε ο Περιφερειάρχης ισχυριζόταν ότι η απόφαση βγήκε καταδικαστική γιατί με αυτόν στο τιμόνι οι εχθροί της Μακεδονίας δεν θα μπορούσαν να επιβάλουν τα σκοτεινά τους σχέδια!!!!!

Και μετά από αυτά έκλεινε τα ραντεβού του κυκλώματος… (σχετικά με αυτό δείτε:

http://www.thestival.gr/society/item/18900-diabaste-ti-synomilia-toy-p-psomiadi-me-ton-katigoroymeno-tokoglyfo-d-lampaki )

Υπερβολές θα πουν κάποιοι, αλλά για σκεφθείτε πόσοι από τους συλληφθέντες, τους κατηγορούμενους  και τους συνεργάτες  τους  δεν βρισκόταν πρώτο τραπέζι πίστα κάθε Κυριακή πρωί στου Άνθιμου για να επιβραβεύσουν την «θεία γραμμή» για την κατατρόπωση των Γυφτοσκοπιανών ή για το σπάσιμο του ραδιοσταθμού της Φλώρινας;;;;

Όμορφος κόσμος ηθικός και εθνικά πλασμένος…..

ΥΓ:  Τι ειρωνεία της τύχης.. οι κοριοί της ΕΥΠ  τόσα χρόνια παρακολουθούνε τους «πράκτορες» των Σκοπίων και όχι λαβράκι, ούτε μαρίδα δεν βγάλανε, μόλις όμως στράφηκαν στους «Επαγγελματίες» έμειναν άφωνοι όλοι….

ΥΓ2: Οι νέοι “Μακεδονομάχοι” τμήμα του “συρφετού” της κατάντιας όχι μόνο στην Θεσσαλονίκη αλλά γενικότερα…Να το παίζεις πατριώτης και να είσαι ο χειρότερος πολίτης εις βάρος της χώρας και του κοινωνικού συνόλου…Αλλά και οι εξουσίες όμως; Για ποιό λόγο προωθούν και πριμοδοτούν τέτοιους “τύπους”, ειδικά στην Βόρεια Ελλάδα; Για να φυλούν ποιές “Θερμύπύλες”; Τις “Θερμοπύλες” της κατάντιας, της σαπίλας, της οικονομικής και ιδεολογικής χρεοκωπίας;

Με τις υγείες μας…

Erdem Güneş / ISTANBUL- Hürriyet Daily News – 09.01.2012

Η ειρηνική ατμόσφαιρα μεταξύ της Τουρκίας και της Ελλάδας, αποτελεί έναν σημαντικό παράγοντα που οι Έλληνες επιλέγουν να αναζητήσουν εργασία στην Τουρκία, σύμφωνα με τον Αναπληρωτή Καθηγητή Δημήτρη Τριανταφύλλου, ο οποίος ήρθε στην Ίσταμπουλ (Κωνσταντινούπολη) από την Αθήνα την περασμένη χρονιά.

Άστεγοι άνθρωποι κάθονται στα τραπέζια κατά τη διάρκεια του Πρωτοχρονιάτικου γεύματος στην Αθήνα. Έλληνες που αναζητούν εργασία, στρέφουν τις προσπάθειές τους σε πόλεις όπως η Ίσταμπουλ.   Αυτά είναι φαινόμενα δύσκολων καιρών, όπως η διαδικασία της μετανάστευσης μετά τον Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο, λέει ο Τριανταφύλλου. (φωτό του REUTERS).

Η Τουρκία – και ειδικά η Ίσταμπουλ – ξεχωρίζει ως ένας δημοφιλής προορισμός για τους Έλληνες που αναζητούν εργασία στο εξωτερικό, όσο η Ελλάδα υποφέρει από τη μεγάλη οικονομική κρίση.
Παρά τις κατηγορίες για «προδοσία»  από πλευράς των υπερεθνικιστών της Ελλάδας, η προσέγγιση μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση στα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά οφέλη και για τις δύο πλευρές, δήλωσε για τη Daily News ο αναπληρωτής Καθηγητής Δημήτρης Τριανταφύλλου, Διευθυντής του Κέντρου Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών (CIES) του Πανεπιστημίου Kadir Has.
Περίπου 1,2 εκατομμύρια άνθρωποι, σχεδόν το 10 τοις εκατό του πληθυσμού, μετανάστευσε από την Ελλάδα το περασμένο έτος, σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιευμένα στατιστικά στοιχεία της έρευνας«Το βιβλίο γεγονότων μετανάστευσης και εμβασμάτων 2011″ της Παγκόσμιας Τράπεζας. 
Ο Τριανταφύλλου, ο οποίος ήρθε στην Ίσταμπουλ από την Αθήνα, ένα χρόνο πριν χτυπηθεί η Ελλάδα από την οικονομική κρίση, δήλωσε ότι δεν εγκαταλείπουν την Ελλάδα μόνο νέοι ανύπαντροι μορφωμένοι άνθρωποι, αλλά προς τη λύση της μετανάστευσης στρέφονται και ολόκληρες οικογένειες.
“Αυτά συμβαίνουν σε δύσκολους καιρούς, όπως το μεταναστευτικό κύμα μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο” εξήγησε.
Σύμφωνα με τον Τριανταφύλλου, η ειρηνική ατμόσφαιρα μεταξύ των δύο γειτονικών χωρών, για την οποία προσπάθησαν οι Ίσμαηλ Τζεμ και Γεώργιος Παπανδρέου, αποτελεί τον σημαντικότερο παράγοντα που οι Έλληνες προτιμούν να έρχονται στην Τουρκία.

Ο ψυχολόγος Οδυσσέας Βουτσινάς, μετανάστευσε από την Αθήνα στην Ίσταμπουλ τον προηγούμενο μήνα. Είχε γεννηθεί εκεί το 1964 και είχε σπουδάσει στο Özel Fener Rum Erkek Lisesi πριν αναχωρήσει για την Αθήνα μαζί με την οικογένειά του. Τη δεκαετία του 1960, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις ήταν τεταμένες λόγω του ζητήματος της Κύπρου, με αποτέλεσμα πολλοί Έλληνες να εγκαταλείψουν τη Τουρκία εξαιτίας των μεγάλων εντάσεων που επικρατούσαν.
Ο Βουτσινάς σπούδασε κοινωνικές υπηρεσίες και ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάστηκε στην Ελλάδα επι τριάντα χρόνια, αλλά όπως δήλωσε, είχε πάντοτε την ιδέα της επιστροφής στο μυαλό του.
‘Δύσκολη η αναχώρηση, δύσκολη και η επιστροφή’
Πέρυσι αποφάσισε να επιστρέψει πίσω. “Ήταν πολύ δύσκολο να εγκαταλείψω την Τουρκία, αλλά επίσης ήταν δύσκολο να επιστρέψω πάλι εκεί. Η κρίση στην Ελλάδα, ίσως αποτελεί μια ευκαιρία για όλους αυτούς που επιθυμούν να επιστρέψουν στην Ίσταμπουλ”.
Ο Βουτσινάς δήλωσε ότι το Πατριαρχείο και η ελληνική κοινότητα υποδέχτηκαν με καλό τρόπο τους νεοφερμένους και το ίδιο έκαναν και οι τοπικές αρχές.
Η Φούλη Κότη, 25 ετών, ήρθε στην Ίσταμπουλ πριν από τρεις μήνες από τη Θεσσαλονίκη. “Φοβάμαι ότι η ελληνική οικονομία όλο και χειροτερεύει. Και οι φίλοι μου επίσης δεν έχουν ελπίδες για το εγγύς μέλλον. Επιθυμούν και εκείνοι να εγκαταλείψουν τη χώρα” δήλωσε.
Η Κότη εργαζόταν ως μάνατζερ σε κατάστημα franchise της Vodafone στη Θεσσαλονίκη. Όπως είπε η ίδια, πριν από ένα χρόνο, στην πόλη λειτουργούσαν περισσότερα από 30 καταστήματα, αλλά μόνο δύο παραμένουν πλέον ανοιχτά. Αποφάσισε να έρθει στην Τουρκία μετά από πρόσκληση του παιδικού της φίλου Απόστολου, ο οποίος ήδη ζει και εργάζεται στην Ίσταμπουλ ένα χρόνο. Η Κότη μετέβηκε εκεί και ξεκίνησε να εργάζεται στο τμήμα εξυπηρέτησης πελατών μιας διεθνούς εταιρείας πετρελαιοειδών.
“Θέλησα να ρισκάρω και να έχω μια ,,τούρκικη περιπέτεια,, αλλά θα πρέπει να πω πως είμαι λιγάκι απογοητευμένη κατα κάποιο τρόπο” δήλωσε. “Ζούσα σε μια από τις πλέον δημοφιλείς περιοχές της Θεσσαλονίκης και πλήρωνα 340 ευρώ για ένα μεγάλο διαμέρισμα, όπου έμενα μόνη μου. Τώρα ζω στην κεντρική ευρωπαϊκή πλευρά της Ίσταμπουλ και πληρώνω την ίδια τιμή για ένα μικρό δωμάτιο σε κοινόχρηστο διαμέρισμα”.

«Η Αθήνα εξαρτάται από τα κεφάλαια που αντλεί από την ΕΕ και το ΔΝΤ. Ως εκ τούτου θα πρέπει να μειώσει τις συντάξεις και τους μισθούς των πολιτών της, πετώντας «στην πυρά» δεκάδες χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους. Παρόλα αυτά, η ελληνική κυβέρνηση έχει αυξήσει τις αμυντικές της δαπάνες, σχεδιάζοντας την αγορά περισότερων από 400 άρματα τύπου Panzer» αναφέρει σε σημερινό της δημοσίευμα η γερμανική εφημερίδα Handelsblatt.

«Την ίδια ώρα, που η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, πολλά ελληνικά σχολεία δεν έχουν καν βιβλία, τα κρατικά νοσοκομεία σε αρκετές περιπτώσεις δεν έχουν ούτε επιδέσμους και οι ένοπλες δυνάμεις χρωστάνε στα ΕΛ.ΠΕ. δισεκατομμύρια, η ελληνική κυβέρνηση αποφασίζει να ξοδέψει πολλά δισ. για 400 παροπλισμένα άρματα μάχης των Αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων, τα περισσότερα από τα οποία παραμένουν παρατημένα από το 1991 και τον πρώτο πόλεμο του Κόλπου» αναφέρει δεικτικά ο αρθρογράφος της Handelsblatt.

ΠΗΓΗ: 24h NewsRoom

Του Θανάση Τριαρίδη

Η παιδική μου ηλικία είναι η Ελλάδα: η γλώσσα μου, η θάλασσα της Χαλκιδικής, ο ήλιος που γέρνει στην αχνή σκιά του Ολύμπου, τα πεύκα που μαυρίζουν με το λυκόφως. Η παιδική μου ηλικία είναι η Ελλάδα: οι φίλοι μου, τα σχολεία μου, τα τσιγάρα που στρίβαμε στα ρέματα της Τούμπας, τα παιχνίδι της Πυθίας, τα αναχώματα. Η παιδική μου ηλικία είναι ο Καβάφης, ο Ελύτης, ο Καραγάτσης, ο Καββαδίας, ο ασταμάτητος Εμπειρίκος, ο Σεφέρης: μια νυχτερίδα που τινάχτηκε στις πέτρες της Ασίνης.

Ναι, η παιδική μου ηλικία είναι και θα είναι η Ελλάδα: ίσως για αυτό δεν άντεχω πια, μήτε καν ως γραφικότητα, τα θεσμοθετημένα μαθήματα ανελευθερίας στα οποία μας υπέβαλαν στα σχολεία μας – τα οποία μας προετοίμαζαν για τη λοβοτομή του στρατού. Τα μαθήματα αυτά συνεχίζουν και σήμερα. Στην κορυφή, φυσικά, το μάθημα των Θρησκευτικών: ήταν και (δυστυχώς) παραμένει μια φασιστική προπαγάνδα τυφλού σκοταδισμού που μόνο της σκοπό  να καταδείξει την υπεροχή των «αλάθητων  πιστών» έναντι των «μιαρών απίστων» – δηλαδή ένα οργανωμένο κήρυγμα εμπεδωμένου μίσους.

Κι αν το μάθημα των Θρησκευτικών δηλώνει τον «εξ ουρανών» προαποφασισμένο ολοκληρωτισμό του, το μάθημα της Ιστορίας πάντοτε καλυπτόταν πίσω από τον φαύλο μανδύα της «αντικειμενικής αλήθειας». Έτσι μάθαμε στα σχολεία μας πως ένας από τους μεγαλύτερους σφαγείς του καιρού του, ο Θεοδόσιος, είναι «ένας Μέγας Αυτοκράτορας που στέριωσε τον Χριστιανισμό και την Αυτοκρατορία». Η κυρία συνεισφορά ετούτου του «Μεγάλου» Θεοδοσίου ήταν το ότι με μισθοφορικό στρατό σκλάβωσε την Ελλάδα  σφαγιάζοντας όσους παρέμεναν Εθνικοί, καταστρέφοντας χιλιάδες αγάλματα και μνημεία πολιτισμού, καίγοντας βιβλία, κηρύσσοντας εκτός νόμου κάθε άλλη θρησκεία πλην της δικιάς του. Ανάμεσα στα εκατοντάδες εγκλήματά του είναι και η σφαγή 7000 χιλιάδων αόπλων Θεσσαλονικέων μέσα σε μία μέρα του 390 μ.Χ. – επειδή ένας πολίτης αντισταθηκε στους εξευτελισμούς που τον υπέβαλαν οι μισθοφόροι. Κι όμως: τα βιβλία της Ιστορίας μας, αντί να βάλουνε τον Θεοδόσιο δίπλα στον Νέρωνα, στον Καλιγούλα ή τον Χίτλερ, τον τοποθετούνε στους «μεγάλους θεμελιωτές» της (παπαρηγοπούλειας κατασκευής) σημερινης μας «εθνικής ταυτότητας».

Ετούτη η διαστρέβλωση είναι ο μόνιμος κανόνας των εθνικών ιστοριών – κάποτε καταντάει εξωφρενικά ανορθολογική. Ο Βασίλειος ο Βουλγαροκτόνος δοξάζεται στα σχολικά βιβλία ως «ο σημαντικότερος αυτοκράτος των μέσων βυζαντινών χρόνων» – κι ας δηλώνεται ξεκάθαρα στο ίδιο του το παρόνομα πως ήταν ένας σφαγέας.  Διόλου δεν μας απασχολεί πως το 1014 μ.Χ. διέπραξε μια απο τις φριχτότερες κτηνωδίες των αιώνων: μετά την μάχη στο Κλειδί έβγαλε τα μάτια από 14.000 Βούλγαρους[sic] αιχμαλώτους, άφηνοντας ένας μονόφθαλμο για κάθε εκατό τυφλούς  για να τους οδηγήσει πίσω ακρωτηριασμένους – για να το μάθουν σε όλα τα Βαλκάνια τι παθαίνουν όσοι τα βάζουν μαζί του. Ήταν η ίδια πρακτική της φρίκης που εφάρμοσε και ο Ταμερλάνος, με τις γνωστές πυραμίδες των κομμένων κεφαλιών, τετρακόσια χρόνια αργότερα.

Ακόμη πιο επώδυνη περίπτωση, για μένα τουλάχιστον, είναι αυτή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στην Τριπολιτσά: ίσως γιατί στα παιδικά μου μάτια ο Κολοκοτρώνης είχε ταυτιστεί με κάποιον που δεν προσκυνούσε, δεν εξαγοράζονταν και πολεμούσε έστω και μόνος του μέχρι το τέλος – κάτι σαν Σίμωνας Μπολιβάρ των Βαλκανίων. Ωστόσο την αλήθεια την αποκαλύπτει ο ίδιος στα Απομνημονεύματά που υπαγόρευσε στον Γεώργιο Τερτσέτη: τον Σεπτέμβριο του 1921 ο στρατός του Κολοκοτρώνη «έκοβε και εσκότωνε για ημέρες τρεις τριανταδύο χιλιάδες, άντρες, γυναίκες και παιδιά», Τούρκους και Εβραίους της Τριπολιτσάς. Το γεγονός ό,τι ο Κολοκοτρώνης εξαίρεσε από τον χαλασμό 1500 Αρβανίτες όπως είχε συμφωνήσει, αποδεικνύει πως η σφαγή των υπολοίπων έγινε με δική του απόφαση. Ναι, ο θρυλικός Γέρος του Μωριά υπήρξε κι αυτός ένας χασάπης. Μα δεν τολμούμε να πούμε την αλήθεια στα παιδιά μας – γιατί δεν τολμούμε να την πούμε μήτε στον εαυτό μας, γιατί είμαστε εθισμένοι στα βολικά μας ψέματα, γιατί είμαστε εκπαιδευμένοι στα μαθήματα της ανελευθερίας, γιατί ελευθερία, ανάμεσα στα άλλα, είναι να μην ξεχνάς ούτε στιγμή πως το αίμα είναι πάντοτε κηλίδα και ποτέ λεκές.

(Δημοσιεύτηκε στην Μακεδονία της Κυριακής, στις 05-9-2004. Η τελευταία φράση του κειμένου ανήκει στον Δημήτρη Σκουρέλλο.)

«Η Ελλάδα δημιουργήθηκε πάνω στο ιδεολόγημα ότι η μόνη αξία των σημερινών Ελλήνων είναι η καταγωγή τους απ’ τους αρχαίους – για μένα αυτή είναι η πραγματική ελληνική τραγωδία».

,,Грција беше создадена врз идејата дека единствената вредност на денешните Грци е нивното потекло од античките – за мене тоа е вистинската грчка трагедија,,

Μάικλ Χέρτσφελντ, ανθρωπολόγος – Мајкл Херцфелт, антрополог

Διευθύντρια: «εδώ είναι ελληνικό σχολείο … αυτό που κάνατε θίγει τους εαυτούς σας πρώτα από όλα … τι γνώμη θα σχηματίσει ο κόσμος για εσάς… Λάθος σας να αφήσετε να τραγουδήσουν …στα χωριά σας και στα πανηγύρια σας μπορείτε να ακούτε ότι θέλετε … αλλά όχι σε σχολικό χορό να συμβαίνουν τέτοια …

Απάντηση των μαθητών: «δεν ντρεπόμαστε για την κληρονομιά μας …  με αυτά τα τραγούδια και χορούς έχουμε μεγαλώσει. Αυτά είναι τα τραγούδια μας, τα τραγούδια αυτού του τόπου».

Αυτό είχε συμβεί την επόμενη μέρα του περσινού χορού της Γ’ τάξης του Τρίτου Ενιαίου Λυκείου Φλώρινας, όταν η διευθύντρια κάλεσε τους μαθητές για να τους επιπλήξει επειδή ,,τόλμησαν,, να τραγουδήσουν μακεδόνικα τραγούδια στην ετήσια εκδήλωσή τους. (δείτε Нова Зора 10).

Φέτος, το σχολείο φρόντισε να λάβει ,,αποτελεσματικότερα,, μέτρα. Στο χορό παρεβρέθηκαν σχεδόν όλοι οι καθηγητές και βέβαια ο νέος διευθυντής, ο οποίος μάλιστα παρέμεινε εκεί σχεδόν μέχρι το τέλος του χορού, περίπου ως τις τρεις το πρωί. Όταν τελικά έφυγε, η ορχήστρα άρχισε να τραγουδάει, είχαν όμως απομείνει λίγα μόνο άτομα. Θέλαν δεν θέλαν οι καθηγητές ήταν παρών, με σκοπό να αποτρέψουν με την παρουσία τους  τα παιδία να ζητήσουν χορό με τραγούδι.

Έτσι, οι κρατικοί υπάλληλοι, ,,κατάφεραν,, να διατηρήσουν την ελληνικότητα της συνείδησης των παιδιών και να τα κρατήσουν στον ,,ορθό δρόμο,,.  Το κόλπο της στρουθοκάμηλου δηλαδή!   Όπως και στα πανηγύρια των μακεδόνικων χωριών. Εάν ακουστεί μακεδόνικο τραγούδι στο χορό των εκδηλώσεων, τότε λόγος γίνεται για ξενόφερτες επιδράσεις, συνομωσίες, ,,σκοπιανό,, πανηγύρι. Εάν όμως, παρεβρεθεί ο δήμαρχος, ταξίαρχος, παπάς και καμιά διμοιρία των μυστικών υπηρεσιών και ,,καταφέρουν να πείσουν,, τους ΙΔΙΟΥΣ κατοίκους, να χορέψουν τους ΙΔΙΟΥΣ χορούς, αλλά χωρίς τραγούδι, τότε λόγος γίνεται για ελληνικότατο πανηγύρι και οι κάτοικοι για μια ακόμη φορά ,,αποδεικνύουν το αδιάσειστο εθνικό τους φρόνημα,,. Όλοι στο τέλος αναχωρούν ευχαριστημένοι, επειδή κατάφεραν να… αποδείξουν ότι δεν είναι…ελέφαντες!

(Τα παιδιά του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου)

(Πρόσφυγες και οι Πολιτικές των Αναμνήσεων)

Loring M. Danforth και Riki Van Boeschoten

Riki Van Boeschoten

Ο Λόρινγκ Μ. Ντάνφορντ είναι πανεπιστημιακός καθηγητής ανθρωπολογίας και επιστημολογίας, ένας από τους ιδρυτές του πανεπιστημίου Bates των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Έχει γράψει πολλά βιβλία και μελέτες σχετικά με τη Μακεδονία, την Ελλάδα, την Αυστραλία και τον εθνικισμό. Ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα βιβλία του, σχετικά με τους εθνικά Μακεδόνες της Ελλάδας, είναι το The Macedonian Conflict: Ethnic Nationalism in a Transnational World.

Η Ρίκι Βαν Μπουσχότεν είναι καθηγητής Ιστορίας, Αρχαιολογίας και

Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας της Ελλάδας. Είναι ειδικευμένη σε θέματα προφορικής ιστορίας, ιστορικής ανθρωπολογίας της δεκαετίας του 1940 και ανθρωπολογίας των εθνοτικών ομάδων. Έχει δημοσιεύσει, μεταξύ άλλων, τα βιβλία From Armatolik to People’s Rule: Investigation into the Collective Memory of Rural Greece (Amsterdam 1991), Αvάπoδα χρόvια. Συλλoγική μvήμη και ιστoρία στo Ζιάκα Γρεβεvώv (Αθήνα 1997), Περάσαμε πoλλές μπόρες, κoρίτσι μoυ… (Αθήνα 1999) και πολλά άρθρα σε ελληνικά και ξένα περιοδικά.

Loring M. Danforth

Παρακάτω δίνεται μεταφρασμένη η επίσημη περίληψη αυτού του πολύ ενδιαφέροντος βιβλίου, έργο των δύο αυτών καταξιωμένων καθηγητών.

,,Κατά το αποκορύφωμα του Εμφυλίου Πολέμου στην Ελλάδα το 1948, τριάντα οχτώ χιλιάδες παιδιά απομακρύνθηκαν από τις πατρικές τους εστίες στα βουνά της βόρειας Ελλάδας. Το Κομουνιστικό Κόμμα Ελλάδας μετάφερε τα μισά από αυτά σε ορφανοτροφεία της Ανατολικής Ευρώπης, ενώ οι αντίπαλοί τους της εθνικής κυβέρνησης, εγκατέστησαν τα υπόλοιπα σε σπίτια παιδιών στην υπόλοιπη Ελλάδα. Ένα σημείο διαφωνίας κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, αυτό το αμφισβητούμενο επεισόδιο συνεχίζει να τροφοδοτεί τις εντάσεις μεταξύ Ελλήνων και Μακεδόνων και την ίδια την ελληνική κοινωνία. Ο Loring M. Danforth και η Riki Van Boeschoten παρουσιάζουν εδώ, για πρώτη φορά μια ολοκληρωμένη μελέτη των δύο προγραμμάτων εκκένωσης και τη ζωή των παιδιών που άλλαξε για πάντα.

Στοιχειοθετώντας έγγραφα αρχείων, προφορικές ιστορίες και εθνογραφική επιτόπια έρευνα, οι οι συγγραφείς αναλύουν τη διαδικασία εκκένωσης, την πολιτική διαμάχη γύρω από αυτό, την ανατροφή των παιδιών  και τις τύχες τους ως ενήλικες, αποκομμένοι από τους γονείς τους και την πατρίδα τους.  Δίνουν επίσης  φωνή και σε επτά παιδιά-πρόσφυγες που αφηγούνται με καυστικό τρόπο τις  εμπειρίες της παιδικής τους ηλικίας και τις ηρωικές προσπάθειες για τη δημιουργία της νέας τους ζωής σε κοινότητες  διασποράς σε όλο τον κόσμο.  Μια αναγκαία διορθωτική κίνηση σε προηγούμενες ιστορικές αφηγήσεις, τα παιδιά του ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου είναι επίσης μια αναζήτηση – εξέταση της διάρκειας των συνεπειών της μετατόπισης στη ζωή των παιδιών προσφύγων,,.