Αρχεία | Δεκέμβριος, 2010

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΚΑΙ ΠΡΟΤΡΟΠΗ ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΣΧΕΤΟΥΣ ΣΧΕΤΙΚΟΥΣ

Σχόλιο του ABECEDAR στην ιστοσελίδα της ΝΟΒΑΖΟΡΑ, με αφορμή το κείμενο ΜΙΚΡΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΜΜΕΝΗ ΓΛΩΣΣΑ, το οποίο δημοσιεύτηκε στο τεύχος Οκτωβρίου.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΚΑΙ ΠΡΟΤΡΟΠΗ ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΣΧΕΤΟΥΣ ΣΧΕΤΙΚΟΥΣ

Tο κείμενο ΜΙΚΡΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΜΜΕΝΗ ΓΛΩΣΣΑ γραμμένο από τον Πόντιο Δημοκράτη Θανάση Τριαρίδη το έχω αναδημοσιεύσει στο blog μου 2 φορές κι αν χρειαστεί θα το να αναδημοσιεύσω και τρίτη.

Θεωρώ πως είναι από τα καλύτερα κείμενα που έχουν γραφτεί για εμάς του Μακεδόνες. Ο Τριαρίδης αποτελεί έναν ιδεολογικό γίγαντα της νέας γενιάς όπως πολύ εύστοχα τον ονόμασε ο Γεώργιος Νακρατζάς.

Ο Τριαρίδης είναι ο συντονιστής της σειράς βιβλίων ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΙΣ των εκδόσεων ΤΥΠΩΘΗΤΩ στην οποία περιλαμβάνονται τα βιβλία:

1. ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, του Νίκου Δήμου γνωστού συγγραφέα.

2. ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ, του Γιώργου Τσιάκαλου καθηγητή της Παιδαγωγικής Σχολής του Α.Π.Θ.

3. ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ, του Πάσχου Μανδραβέλη πολιτικού αρθογράφου της εφημερίδας Καθημερινή.

4. ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΑ ΧΑΜΕΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, του Παναγιώτη Δημητρά εκπροσώπου του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ).

5. ΑΧΑΡΙΣΤΟΣ ΦΩΝΗ – Εθνικισμός και Ρατσισμός στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, του Διονύση Γουσέτη πρώην Γενικού Γραμματέα του ελληνικού Τμήτατος της Διεθνούςς Αμνηστίας.

6. ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΤΡΕΜΑΜΕΝΟ ΣΩΜΑ του Θαναση Τριαρίδη, μια απόπειρα διερεύνησης του πιθανοτήτων του φθαρτού ανθρώπινου σώματος απέναντι σε έθνη, θρησκείες και ιδεολογίες της μίας «αλήθειας», απέναντι σε θεσμούς βίας, τελετουργικού φόνου και συλλογικής αυτοκατάφασης (στο Ίντερνετ κυκλοφορεί ολόκληρο το βιβλίο εδώ: http://www.triaridis.gr/soma ).

Αξίζει να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του Θανάση Τριαρίδη
http://www.triaridis.gr/keimena/keimD059.htm

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ;

Το κείμενο είναι αναδημοσίευση από την Ελευθεροτυπία της 5 Νοεμβρίου 2010

www.enet.gr/?i=news.el.article&id=220590

ΚΕΙΜΕΝΟ – ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΤΕΤΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ tetpapa@otenet.gr

Ας κάνουμε μιαν υπόθεση εργασίας. Στη Γαλλία, ένας επίσκοπος, παραμονές των δημοτικών εκλογών, καταφέρεται εναντίον ενός από τους υποψήφιους δημάρχους και του λέει ευθέως και δημοσίως -παρουσία του πρωθυπουργού μάλιστα- ότι «όσο εγώ ζω, χωρίς τη στήριξή μου εσύ δεν θα δεις δημαρχία».

Αυτό στη Γαλλία απλώς είναι αδιανόητο. Επίσης αδιανόητο θα έπρεπε να είναι σε κάθε δημοκρατική πολιτισμένη χώρα. Συμβαίνει όμως· στην Ελλάδα.

Ετσι είπε ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Ανθιμος στον υποψήφιο δήμαρχο της πόλης Γιάννη Μπουτάρη. Πολιτική παρέμβαση πρώτης γραμμής και απειλή. Αν δεν το ξέρατε, ρόλος της Εκκλησίας είναι να κανονίζει διά του κ. Ανθίμου ποιος θα βγει δήμαρχος στη Θεσσαλονίκη.

Το χειρότερο; Πολιτική ηγεσία, κόμματα, βουλευτές, παράγοντες κατά τα άλλα λαλίστατοι -πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- αντί να ξεσηκωθούν και να βάλουν τον μητροπολίτη στη θέση του, έκαναν πως δεν άκουσαν τις απειλές και τα… χριστιανικά του τελεσίγραφα. Δηλαδή έπραξαν ως συνήθως. Εξάλλου, τόσοι και τόσες πολιτεύονται μαζεύοντας ψήφους στις εκκλησίες.

Προς τιμήν του ο Γιάννης Μπουτάρης δεν στρογγύλεψε τις απόψεις του, δεν υπολόγισε το περιβόητο πολιτικό κόστος. Συνέχισε την κριτική του και επανέλαβε (με τεκμηριωμένο λόγο) ότι ο κ. Ανθιμος συμπεριφέρεται σαν «μουτζαχεντίν».

Να δούμε, μεθαύριο που ανοίγουν οι κάλπες. Τι θα κάνουν, τελικά, οι πολίτες της Θεσσαλονίκης; Θα εκλέξουν δήμαρχο αυτόν που κράτησε τις αρχές του ή θα κάνουν το χατίρι του «μουτζαχεντίν» μητροπολίτη;

Μια δεύτερη υπόθεση εργασίας τώρα. Στην Ολλανδία, η ειδική γραμματέας του υπουργείου Παιδείας, η οποία μετείχε στην επιτροπή που εκπονούσε το πρόγραμμμα εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, δέχτηκε απίστευτες επιθέσεις για τις επιστημονικές της απόψεις. Διάφοροι ακραίοι την αποκαλούσαν… «εθνοπροδότρια» και της απέδιδαν… «αντι-ολλανδικά κίνητρα». Το υπουργείο την άφησε ακάλυπτη. Και έτσι, εκείνη οδηγήθηκε σε παραίτηση.

Αυτά τα πράγματα δεν συμβαίνουν στην Ολλανδία. Ούτε πουθενά αλλού στην Ευρώπη, με μία εξαίρεση από όσο γνωρίζω. Δυστυχώς, συμβαίνουν στην Ελλάδα. Και τα υπέστη η Θάλεια Δραγώνα, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έως πριν από λίγες ημέρες (26 Οκτωβρίου) Ειδική Γραμματέας Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού για Θέματα Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης στο υπουργείο Παιδείας.

Θάλεια Δραγώνα. Δέχτηκε, εδώ και έναν χρόνο, πόλεμο υπόγειο αλλά και φανερό. Υβρεις. Λάσπη. Συκοφαντίες. Για τις επιστημονικές της απόψεις και προτάσεις. Επαναλαμβάνω, για τις επιστημονικές της απόψεις. Στην πρώτη γραμμμή κρούσης ο ΛΑΟΣ του κ. Καρατζαφέρη, από δίπλα η ευρύτερη ακροδεξιά, όλος ο εθνικιστικός-πατριδοκαπηλικός θίασος. Και όχι μόνον.

Τη Θάλεια Δραγώνα -για να ειπωθούν τα πράγματα με το όνομά τους- την πολέμησε γενικότερα το σκοταδιστικό μπλοκ της εθνικοφροσύνης, το οποίο διαπερνά οριζοντίως όλα ανεξαιρέτως τα πολιτικά κόμματα.

Ο πόλεμος εναντίον της ολοκληρώθηκε με λάβαρο την υποτιθέμενη πρότασή της «να καταργηθεί το μάθημα της Ιστορίας» στις δύο τελευταίες τάξεις του Λυκείου. Αυτό όμως δεν είναι αληθές. Κατά κανέναν τρόπο. Σημειώστε, επίσης, ότι όλες οι επιθέσεις που δέχτηκε ήταν ουσιαστικά κατασκευασμένες και το περιεχόμενό τους -με τη δοκιμασμένη μέθοδο των επιλεκτικών αποσπασμάτων- χαλκευμένο.

Η επίθεση εναντίον της Θάλειας Δραγώνα είχε στόχο να πλήξει την προσπάθεια για μια τεκμηριωμένη επιστημονικά, μη εθνοκεντρική προσέγγιση της Ιστορίας και της διδασκαλίας της. Επιπλέον, η «εθνοπροδότρια», στο πλαίσιο του «Νέου Σχολείου» που εισηγήθηκε, είχε προτείνει μια νέα προσέγγιση για το σύνολο της διδασκαλίας στο σχολείο: τι να διδάσκονται οι μαθητές και πώς να το διδάσκονται, ώστε να γίνουν κριτικοί και συνειδητοί πολίτες.

Το «θέμα Δραγώνα» αφορά βεβαίως την ίδια, αλλά δεν είναι προσωπικό. Η Θάλεια Δραγώνα δεν έκανε προσωπική πολιτική στους δώδεκα μήνες που ήταν Ειδική Γραμματέας στο υπουργείο Παιδείας. Εάν έκανε, θα έπρεπε να την είχαν απολύσει αμέσως. Εάν όχι, όφειλε το υπουργείο να τη στηρίξει· αλλά δεν τη στήριξε.

Δεν είναι όμως μόνον η στάση του υπουργείου. Ολο αυτό το διάστημα, μέσα στη Βουλή εκτοξεύτηκαν αρκετές φορές ύβρεις εναντίον της. Εκτός από τον πρωθυπουργό και τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, ούτε ένας βουλευτής αισθάνθηκε ότι το θέμα τον αφορά. Ουδείς από τους βουλευτές ενοχλήθηκε ακούγοντας συναδέλφους του να μιλούν για …«Συμμορία Δραγώνα».

Η ωμή παρέμβαση του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης στις μεθαυριανές αυτοδιοικητικές εκλογές. Ο πόλεμος λάσπης και η παραίτηση τελικά της Θάλειας Δραγώνα. Τα δύο γεγονότα μου έφεραν στον νου εκείνο το ποίημα του Ιωάννη Πολέμη (τον τίτλο του φέρει, όχι τυχαία, ο συλλογικός τόμος για τον εθνοκεντρισμό στην εκπαίδευση, σε επιμέλεια Αννας Φραγκουδάκη και Θάλειας Δραγώνα). Ας το θυμηθούμε: «Τι είν’ η πατρίδα μας;».

ΥΓ.Στη Φινλανδία, στις πρώτες τάξεις του σχολείου οι δάσκαλοι μαθαίνουν τα παιδιά πώς να θέτουν ερωτήσεις και όχι πώς να δίνουν απαντήσεις. Το σκεπτικό τους: προϋπόθεση για να μάθεις να απαντάς είναι να μάθεις πρώτα να ρωτάς.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Η ΒΛΑΧΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ. ΓΙΑΤΙ ΑΞΙΖΕΙ Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΣΩΣΗ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ ΤΗΣ.

Του Σωτήρη Μπλέτσα-Αρχιτέκτονα, Μέλους του Γραφείου Λιγοτέρο Ομιλουμένων Γλωσσών

Κάθε γλώσσα συνδέεται με την ιστορία, την υπόσταση του τόπου και  με τους ανθρώπους που τη μιλούσαν και τη μιλάνε. Οι τόποι και  άνθρωποι κουβαλάνε την γλώσσα, ακόμη και αν κάποιοι μπορεί να έσβησαν από το χάρτη το όνομα του ρυακιού ή  κάποιοι θυμούνται μόνο τη γιαγιά τους να τους μαλώνει σε αυτή  τη γλώσσα.

Δεν είναι η βλάχικη γλώσσα η καλύτερη, η πιο πλούσια, η γλυκύτερη γλώσσα στον κόσμο. Είναι απλώς μια γλώσσα ακόμη ζωντανή, πράγματι, περισσότερο προφορικής παράδοσης. Ως γλώσσα όμως αξίζει, όπως όλες οι γλώσσες, να συνεχίσει να μιλιέται, να υπάρχει. Και αυτό το δικαιούται εξίσου όσο τα ελληνικά και τα αγγλικά. Γιατί κάθε γλώσσα μεταφέρει έναν μοναδικό πολιτισμό. Είναι μοναδική και για μας που συνδεθήκαμε με αυτήν τη γλώσσα, είτε γιατί τη μιλάμε είτε γιατί την κατανοούμε, είτε ακόμη γιατί τη μιλούσαν οι πατεράδες και οι παππούδες μας.

Σήμερα, που η γλωσσική και πολιτισμική  ενοποίηση είναι μια  διαδικασία που δεν λαμβάνει χώρα σε επίπεδο κρατών αλλά σε παγκόσμιο επίπεδο, η χρήση διαφορετικών γλωσσών μπορεί να αποτελέσει μιαν απάντηση σε μια διαφορετικού τύπου προσέγγιση για το μέλλον της ανθρωπότητας. Η παραπάνω διαπίστωση δεν συνιστά και δεν πρέπει να συνιστά σε καμία περίπτωση ένα  αντιδραστικό επιχείρημα  ενάντια σε μια διαδικασία εξέλιξης που λαμβάνει χώρα είτε αυτή μας αρέσει είτε όχι. Άλλωστε, τα οφέλη που προκύπτουν από γλώσσες που γίνονται κοινές για πολλούς ανθρώπους που έχουν  διαφορετικές μητρικές γλώσσες  είναι τεράστια. Για εμάς η διάσωση και καλλιέργεια των λιγότερο ομιλούμενων γλωσσών είναι  μια διαφορετική πρόταση, όχι μόνο, πολιτισμού, αλλά διαχείρισης του πλανήτη μας συνολικά.

Συχνά ακούμε το επιχείρημα ότι οι μικρές γλώσσες είναι καταδικασμένες να πεθάνουν και η συντήρησή τους  μόνο βάρος συνιστά, και για τους ομιλητές και για το κράτος.  Ακόμα κι αν είναι έτσι, απαντάμε  «αφήστε τις να πεθάνουν μόνες τους». Γιατί δυστυχώς στην Ελλάδα  κυριαρχεί ακόμη η αντίληψη, σε όλη την κοινωνία, ότι οι άλλες γλώσσες μόνο κακά επιφέρουν, ότι είναι ζιζάνια που πρέπει να εξοντωθούν.

Κυριαρχεί η απαξιωτική αντίληψη και η εχθρική στάση. Από τον κρατικό λειτουργό  που θεωρεί ότι είναι προδότης όποιος  παλεύει για την διάσωση της γλώσσας, μέχρι την μητέρα που πιστεύει ότι το παιδί της  αν μάθει την γλώσσα της γιαγιάς μπορεί να μη μάθει καλά ελληνικά (ενώ τον …ίδιο κίνδυνο δεν έχει το παιδί του γείτονα που πηγαίνει από 4 χρονών αγγλικά).

Η ελληνική ιστορία  και κοινωνία έχει φορτώσει τους ομιλητές αυτών των γλωσσών με ένα αίσθημα ενοχής, φόβου και απόκρυψης. Πόσοι άραγε είναι αυτοί που «αρνήθηκαν» ότι μιλάνε ή καταλαβαίνουν μια γλώσσα που μάλιστα μπορεί να μοιάζει με μια από αυτές τις «παρακατιανές βαλκανικές γλώσσες»;  Πόσοι είναι αυτού που ντράπηκαν όταν στην Αθήνα, έξω στον κόσμο, ο ηλικιωμένος πατέρας τους   απευθύνθηκε στη γλώσσα του χωριού που θέλαν να ξερριζώσουν από τη μνήμη τους;

Πόσες μανάδες δεν  μάλωσαν ή δεν μαλώνουν τις μανάδες τους επειδή μίλησαν  σε αυτή την γλώσσα στα εγγόνια τους?

Σήμερα που οι φοβίες του παρελθόντος υποχωρούν, που οι επιστημονικές γνώσεις, παίρνουν ή πρέπει να παίρνουν τη θέση των δοξασιών, κάποιες αντιλήψεις πρέπει να αλλάξουν.

Ο κοινωνικός δαρβινισμός, η φυσική επιλογή, δεν έχουν θέση στα κοινωνικά φαινόμενα, και ένα από αυτά είναι η γλώσσα. Οι απόψεις του τύπου «ο πιο αδύνατος πεθαίνει» δεν έχουν θέση στις κοινωνίες, δεν έχουν θέση όταν αναφερόμαστε σε γλώσσες, σε πολιτισμούς.

Μια σειρά επιχειρημάτων που προκύπτουν από επιστημονικές έρευνες έρχονται να ανατρέψουν δοξασίες του παρελθόντος βαθιά ριζωμένες, που πολλές φορές αναφέρονται αυθαίρετα και ως επιστημονικές  απόψεις. Ας σταχυολογήσουμε δυο-τρία από αυτά, που άλλωστε καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα.

Μια σειρά ερευνών σε πανεπιστήμια έχουν καταδείξει η επαφή με μια άλλη γλώσσα συμβάλλει ιδιαίτερα στη νοητική ανάπτυξη των παιδιών: τα δίγλωσσα παιδιά, τα παιδιά που έχουν επαφή με περισσότερες γλώσσες (με τις οποίες όμως υπάρχει συναισθηματική σχέση στο οικογενειακό περιβάλλον)  παρουσιάζουν αυξημένες νοητικές ικανότητες.

Μια πρόσφατη έρευνα κατέδειξε ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των υψηλόβαθμων στελεχών και των «μάνατζερ» των μεγάλων διεθνών εταιρειών προέρχονται από χώρες και κοινότητες που σχετίζονται με πάνω από μια γλώσσες. Μάλιστα πολλές χώρες με βάση αυτή την έρευνα σχεδιάζουν να αναθεωρήσουν τη γλωσσική πολιτική τους.

Ευρωπαϊκές έρευνες έχουν δείξει ότι η γλωσσική καλλιέργεια των  λιγότερο ομιλούμενων γλωσσών  μπορεί να συμβάλει  στην οικονομική ανάπτυξη των τοπικών κοινωνιών αφού δημιουργεί ιδιαίτερα αισθήματα αλληλεγγύης και εξαιρετική δυναμική.

Η διαφορετική «αντίληψη» που χαρακτηρίζει τις «μικρές» γλώσσες από τις ισχυρές σχετίζεται με την πολυπρισμικότερη κατανόηση των κοινωνικών φαινομένων.

Κλείνοντας, με αυτό το κείμενό μας δεν ερχόμαστε να παρακαλέσουμε. Ερχόμαστε να καλέσουμε  και να πληροφορήσουμε  την πολιτεία και την κοινωνία.  Δηλώνουμε τη βούλησή μας  να προσπαθήσουμε για τη διάσωση και καλλιέργεια  της βλάχικης γλώσσας και αξιώνουμε το να μην αντιμετωπίζεται αρνητικά η κάθε προσπάθειά μας

Τα πράγματα είναι τόσο απλά όσο δείχνουν και αυτοί που επαγγελματικά …ανησυχούν είναι καιρός να αλλάξουν επάγγελμα.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Günther Dauwen Διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του Ευρωπαϊκού Κόμματος «Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία»

European Free Alliance : www.e-f-a.org

Τί είναι η Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία και ποιός ο ρόλος σας στην οργάνωση;

Η Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία, EFA, είναι ένα Ευρωπαϊκό πολιτικό κόμμα το οποίο αποτελείται από 40 κόμματα, προερχόμενα από 17 κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είμαστε μια δημοκρατική και ειρηνική οργάνωση η οποία αγωνίζεται για περισσότερο σεβασμό προς περιοχές και μειονότητες στην Ευρώπη. Ως διευθυντής του πολιτικού γραφείου του κόμματος, καθήκον μου είναι να κινώ την οργάνωση. Δηλαδή να καθοδηγώ το διοικητικό τομέα και τα οικονομικά, όπως επίσης να φυλάττω το πολιτικό προφίλ και να υλοποιώ τους πολιτικούς μας στόχους.

Η Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία πρόσφατα πραγματοποίησε τη Γενική της Συνέλευση στη Βενετία. Πείτε μας για το γεγονός.

Η Γενική Συνέλευση είναι ένα ετήσιο θεσπισμένο και πολιτικό γεγονός, η σημαντικότερη στιγμή της εσωτερικής δημοκρατικής λειτουργίας του κόμματος μας. Εκεί αποφασίζουμε για τα νέα μέλη της οργάνωσής μας, τον προϋπολογισμό, όπως και για τις δραστηριότητες του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Περισσότερο όμως, δίνουμε βάση σε πολιτικές συζυτήσεις γύρω από την ταυτότητά μας και την Ευρώπη. Είμαστε προευρωπαϊκό κόμμα αλλά επιθυμούμε μια άλλη Ευρώπη, πιο δημοκρατική και πιο ανεκτική.

Η Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία-Ουράνιο Τόξο, το πολιτικό κόμμα των εθνικά Μακεδόνων στην Ελλάδα, είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ελεύθερης Συμμαχίας. Πείτε μας για την συνεργασία αυτή.

Η EFA και το Ουράνιο Τόξο είναι μακροχρόνιοι πιστοί συνεργάτες. Ο κοινός μας στόχος είναι η προστασία των δικαιωμάτων των εθνικά Μακεδόνων που ζουν στην Ελλάδα, αλλά και στη Βουλγαρία. Έχουμε γράψει και μιλήσει σε πολλές οργανώσεις και υψηλού επιπέδου εκπροσώπους, σχετικά με το ζήτημα το οποίο πεισματικά αγνοούν οι ελληνικές αρχές. Είμαστε η φωνή των Άφωνων στην Ευρώπη. Το Ουράνιο Τόξο μας βοηθούσε και μας βοηθάει προσφέροντας τεχνογνωσία πάνω σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σχετικά με τα Βαλκάνια και το Συμβούλιο της Ευρώπης. Είναι μια συνεργασία που μόνο θετικά προσφέρει.

Ποιά η γνώμη σας σχετικά με την πολιτική της Ελλάδας να αρνείται την ύπαρξη της Μακεδόνικης εθνικής ταυτότητας και της Μακεδόνικης γλώσσας;

Την Ελλάδα και ιδιαίτερα τα μέρη όπου ομιλείται η Μακεδόνικη γλώσσα, τα έχουμε επισκεφτεί πολλές φορές. Τελευταία, το Ιούλιο του 2010. Είναι εμφανές πως η θέση των αρχών είναι μία. Ύπαρξη μόνο ελληνικής εθνικής ταυτότητας. Αναγνώριση άλλων ταυτοτήτων, γλωσσών και κοινοτήτων, αποτελεί «απειλή» για τις ελληνικές αρχές και, γιατί όχι, άρνηση της δικής τους κουλτούρας και ταυτότητας. Αγνοούν τους εθνικά Μακεδόνες. Όπως οι στρουθοκάμηλοι, βάζουν το κεφάλι τους στην άμμο και όσο δεν τους βλέπουν, τόσο δεν υπάρχουν. Το ίδιο συμβαίνει τώρα και με την οικονομική κρίση στη χώρα. Για μεγάλο διάστημα η Ελλάδα αρνούταν πως υπάρχει πρόβλημα και μόνο όταν το πρόβλημα προσδιορίστηκε και γνωστοποιήθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μόνο τότε επήλθαν κάποιες ελάχιστες αλλαγές στον τρόπο σκέψεως των πολιτικών αρχόντων. Κάποιοι όμως συνεχίζουν να πιστεύουν ότι οι υπόλοιπες χώρες μέλη της Ε.Ε., δημιούργησαν το πρόβλημα με σκοπό να βλάψουν το ελληνικό έθνος. Πιστεύω πως αυτό αποτελεί μια τεράστια ανοησία.

Η EFA, ήταν επίσης δραστήρια και στη Βουλγαρία. Θα θέλατε να σχολιάσετε την κατάσταση των εκεί εθνικά Μακεδόνων;

Η επίσκεψή μας στη Βουλγαρία, το 2006, ήταν σουρεαλιστική. Από τη μια πλευρά οι εθνικά Μακεδόνες προσδιορίζονταν από τις αρχές ως «επικύνδυνοι» και από την άλλη, επισήμως, ήταν «ανύπαρκτοι». Όπως και στην Ελλάδα δηλαδή. Από τη μια πλευρά δήλωναν οι αρχές ότι σέβονται τα δικαιώματα των εθνικά Μακεδόνων και από την άλλη ότι είναι πράκτορες ξένων συμφερόντων. Χα χα. Απίστευτα πράγματα. Έβγαλα το συμπέρασμα πως η Βουλγαρία είναι παγκόσμιος πρωταθλητής σεβασμού δικαιωμάτων ανθρώπων που δεν «υπάρχουν». Το γεγονός ότι η απόφαση από το 2005 του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου σχετικά με την αναγνώριση και εγγραφή του κόμματος των Μακεδόνων ΟΜΟ Ιλιντεν Πίριν, δεν έχει ακόμα υλοποιηθεί (όπως και με τις αποφάσεις που αφορούν την Στέγη Μακεδονικού Πολιτισμού στην Ελλάδα), αποτελεί ντροπή. Τίποτα άλλο. Ντροπή.

Κύριε Dauwen,κατάγεστε από τη Φλαμανδία. Τί σημαίνει για σας να είστε Φλαμανδός; Πείτε μας λίγα λόγια για τον αγώνα του φλαμανδικού λαού.

Ο φλαμανδικός λαός (ολλανδόφωνοι), αποτελούσε πάντα την πλειοψηφία των πολιτών του Βελγίου. Μέχρι όμως και τη δεκαετία του ’30, οι Φλαμανδοί δεν είχαν το δικαίωμα να χρησιμοποιούν τη γλώσσα τους στο δρόμο, στα δικαστήρια, στις υπηρεσίες, σχολεία κτλ. δεν αναγνωρίζονταν ως άλλη ταυτότητα και στην καλύτερη περίπτωση αποκαλούνταν «ανόητοι χωριάτες». Μόνο η γαλλική γλώσσα και πολιτισμός γίνονταν αποδεκτά ως στοιχεία της χώρας. Το φλαμανδικό κίνημα πάλεψε σκληρά για τα γλωσσικά και τα κοινωνικά τους δικαιώματα.  The Flemish movement fought for the linguistic but also for their social rights. Λόγω της αλλαγής στην οικονομική δύναμη, τα μαζικά κινήματα, την πολιτική εκπροσώπηση και τις μεταρρυθμίσεις στην κρατική οργάνωση, αυτές οι απίστευτες διακρίσεις ξεπεράστηκαν.

Στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, πολλοί Φλαμανδοί στρατιώτες σκοτώθηκαν επειδή η γαλλόφωνη στρατιωτική ιεραρχία του Βελγίου, αρνούταν να εξηγήσει την στρατηγική του πολέμου με την Ολλανδία. Για να αποκτήσουμε σχολεία και πανεπιστήμια στη γλώσσα μας χρειάστηκαν μεγάλοι αγώνες και μαζικές διαμαρτυρίες. Ακόμα και όταν οι πολίτες κατέκτησαν το δικαίωμα να χρησιμοποιούν τη μητρική τους γλώσσα στα δικαστήρια, οι δικαστές δεν ήταν υποχρεωμένοι να γνωρίζουν φλαμανδικά. Μεγάλη η ιστορική ζημιά που έγινε, μεγάλη η αδικία που προκλήθηκε. Τα γνωρίζω όλα αυτά από τις αφηγήσεις των παππούδων μου. Σήμερα έχουμε τους δικούς μας θεσμούς και η ταυτότητά μας αναγνωρίζεται. Αυτό με ώθησε να αγωνιστώ για περισσότερο σεβασμό σε όλη την Ευρώπη.

Τέλος, τί μπορεί η Ελλάδα να μάθει από το Βέλγιο, σ’ ότι αφορά τον σεβασμό της γλωσσικής και πολιτισμικής διαφορετικότητας;

Ότι είναι δυνατό και θετικό για το μέλλον, πολλές εθνικές ή γλωσσικές ή θρησκευτικές κοινότητες να ζουν κάτω από την ίδια στέγη. Στην Ελλάδα η νοοτροπία δεν είναι ακόμα έτοιμη να δεχτεί τη διαφορετικότητα. Το ελληνικό κράτος καλύπτεται από φόβο. Εάν συνεχίσει να αγνοεί και να μην σέβεται χιλιάδες ανθρώπους , καθοδηγημένο από το φόβο, θεωρώντας πως οι Μακεδόνες αποτελούν «κίνδυνο» για την Ελλάδα, τότε το κράτος είναι αυτό που δημιουργεί κινδύνους, όπως αντιδημοκρατισμό, ρατσισμό και ξενοφοβία στο μυαλό των Ελλήνων πολιτών.  Το κράτος, θα πρέπει, αντι να θεσμοθετεί αδιαλλαξία,  να προσφέρει επιτέλους τους δημοκρατικούς θεσμούς σε εκείνους τους Έλληνες πολίτες που μιλούν Μακεδόνικα και αισθάνονται εθνικά Μακεδόνες.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ГУМЕНЏЕ – ΓΚΟΥΜΕΝΤΖΖΕ – ΓΟΥΜΕΝΙΣΣΑ


Στο βορειοδυτικό τμήμα του Солунско Поле-Σόλουνσκο Πόλε (κάμπος της Θεσσαλονίκης) και στις ανατολικές παρυφές του όρους Пајак-Πάιακ (Πάικο),ανάμεσα σε καταπράσινα τοπία και γάργαρα νερά, εκεί όπου αντηχούν οι νότες των πασίγνωστων μουσικών της, βρίσκεται η πανέμορφη μακεδόνικη κωμόπολη Гуменџе-Γκούμεντζζε-Γουμένισσα, γεμάτη με πολυτάραχη ιστορία. Ιστορία, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας συστηματικά αποσιωπείται. Όπως και για όλα τα μακεδόνικα χωριά και πόλεις άλλωστε.

Η Γκούμεντζζε ή Γκούμεντζζα (μετονομάστηκε σε Γουμένισσα με προεδρικό διάταγμα το 1926), χτισμένη σε υψόμετρο 300 περίπου μέτρων, μέχρι πρόσφατα ήταν η πρωτεύουσα του ομόνυμου Δήμου και σήμερα ανήκει στο Δήμο Παιωνίας, με πρωτεύουσα το Πολύκαστρο (μακ.Ραγκούνοβετς). Απέχει 70 χιλιόμετρα από το Солун-Σόλουν-Θεσσαλονίκη, 75 χιλ. από το Кукуш-Κούκουςς-Κιλκίς  και 20 περίπου χιλιόμετρα από τις πόλεις Ениџевардар-Ενιτζζεβάρνταρ-Γιαννιτσά και Постол-Πόστολ-Πέλλα.

Βόρεια συνορεύει με το χωριό Црна Река-Τσ’ρνα Ρέκα (Κάρπη), το οποίο κατοικείται από Βλάχους, νότια συνορεύει με τα χωριά Петгс-Πέτγκς (Πεντάλοφος), Рамна-Ράμνα (Ομαλό) και Либаово-Λιμπάοβο (Φιλυριά),προσφυγικό χωριό,  ανατολικά με το χωριό Тошилово-Τοσσίλοβο (Στάθης) και δυτικά με τα χωριά Крива-Κρίβα (Γρίβα) και Баровица-Μπαρόβιτσα (Καστανερή).

Ένα από τα χαρακτηριστικότερα σημεία της μικρής πόλης, είναι η Чешма-Τσσέσμα-Βρύση, χτισμένη το 1918 από Γάλλους στρατιώτες οι οποίοι συμμετείχαν στις μάχες του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Εκεί συναντήσαμε κατοίκους , οι οποίοι μας αποκάλυψαν πολλά στοιχεία της ιστορίας της πόλης, τα οποία η επίσημη ιστορία αποκρύβει.

«Βεβαίως και μιλάμε μακεδόνικα. Μακεδόνες είμαστε. Όπως και το μεγαλύτερο ποσοστό από τους 4000 και άνω κατοίκους της Γκούμεντζζα. Χωρίς να υπολογίζουμε τον μεγάλο αριθμό συμπολιτών μας και συγγενών μας που το κράτος έδιωξε κατα καιρούς. Έχουμε πολλούς δικούς μας στη Βουλγαρία, στη Δημοκρατία της Μακεδονίας κ.α. Πολλούς. Εδώ που καθόμαστε τώρα, η πλατεία, λέγεται Сред Село-Σρεντ Σέλο. Υπάρχουν και άλλες πλατείες όπως η Бакалница-Μπακάλνιτσα και το Думчево Бунар-Ντούμτσσεβο Μπουνάρ».

«Γνωστές γειτονιές είναι η Чука Маала-Τσσούκα Μάαλα, η Јурвит Маала-Ιούρβιτ Μάαλα όπου υπάρχει η βρύση Јурвица-Ιούρβιτσα και κάποτε έλεγαν πως όποιος πιεί νερό από εκεί, θα παντρευτεί Γκουμεντζζάνκα. Επειδή έχουμε убави моми-όμορφα κορίτσια, οι φαντάροι έτρεχαν για να πιουν νερό. Επίσης γνωστή γειτονιά είναι η Клопа-Κλόπα, όπου σήμερα βρίσκονται τα σχολεία της πόλης. Η Γκούμεντζζα έχει δύο κύριες εισόδους. Η είσοδος στην πόλη ερχόμενοι από Σόλουν-Θεσσαλονίκη διέρχεται από το Поројот-Πόροϊοτ και η είσοδος ερχόμενοι από Ениџевардар-Γιαννιτσά, διέρχεται από τη γειτονιά Поп Стојанови Порти-Ποπ Στογιάνοβι Πόρτι».

«Αλλά και τα τοπονύμια των διαφόρων τοποθεσιών γύρω από τη Γκούμεντζζε, είναι όλα μακεδόνικα και έτσι τα χρησιμοποιούμε μέχρι και σήμερα. Песокта-Πέσοκτα, Карапирот-Καραπίροτ, Попова Шума-Πόποβα Σσούμα, Рамништа-Ραμνίσστα, Дунковиц-Ντούνκοβιτς, Бела Прс-Μπέλα Πρ’ς, Селишта-Σέλισστα, Градишта-Γκράντισστα, Билто-Μπίλτο, Прдикоњ-Π’ρντικον και πολλά άλλα».

«Η τοποθεσία είναι καταπράσινη. Σ’αυτό συμβάλουν τα πολλά ποτάμια που υπάρχουν στην γύρω περιοχή. Ένα από τα μεγαλύτερα είναι η Батанска Река-Μπάτανσκα Ρέκα. Επίσης από την Κρίβα κατεβαίνει το Син Вир-Σιν Βιρ και από το Πέτγκ’ς έρχεται η Цикарциица-Τσικαρτσίιτσα. Τα δύο τελευταία αυτά ποτάμια ενώνονται έξω από τη Γουμένισσα και δημιουργούν το ποτάμι Восиличка-Βοσίλιτσσκα».

«Η Γκούμεντζζα έχει αναδείξει πολλούς αγωνιστές, κυρίως κατα την Επανάσταση του Ίλιντεν. Οι Οθωμανοί κατέκτησαν την περιοχή το 1387. Οι μεγαλύτερες προσπάθειες απελευθέρωσης έγιναν την περίοδο του Ίλιντεν, αλλά και πριν και μετά από αυτό. Υπήρξαν πολλοί που αγωνίστηκαν για τα ιδανικά των Μακεδόνων, αλλά και κάποιοι που αγωνίστηκαν για τα συμφέροντα του τότε Ελληνικού Βασιλείου. Οι γνωστοί Γκ’ρκομάνηδες».

Γνωστός Μακεδόνας επαναστάτης από τη Γκούμεντζζα ήταν ο Ристо Батанџиев –Ρίστο Μπαταντζζίεβ, ένας από τους ιδρυτές της μακεδόνικης οργάνωσης ΤΜΟΡΟ  και μετέπειτα ΒΜΡΟ ο οποίος εργαζόταν ως δάσκαλος στο Γυμνάσιο Αρρένων στο Σόλουν-Θεσσαλονίκη ,,Σβέτι Κίριλ ι Μέτοντι,,. Επίσης γνωστός επαναστάτης ήταν και ο Михаил Чаков-Μίχαηλ Τσσάκοβ, ο οποίος γεννήθηκε στη Γκούμεντζζα στις 16 Μαρτίου  1873. Γυμνάσιο τελείωσε στο Σόλουν-Θεσσαλονίκη και μέλος της μακεδόνικης οργάνωσης έγινε το 1897. Ήταν κόμιτα στην τσσέτα (ένοπλη ομάδα) του Πόπετο και έπειτα έγινε βοϊβόντα (οπλαρχηγός) στην περιοχή Порој-Πόροϊ (σήμερα Πορόια Σερρών). Ήταν ένας από τους εκλεκτούς άντρες του Гоце Делчев-Γκότσε Ντέλτσσεβ και πολέμησε δίπλα του όταν αυτός (ο Ντέλτσσεβ) έπεσε ηρωικά στο χωριό Μπάνιτσα (Καρυές Σερρών).

Γνωστοί επίσης Μακεδόνες μαχητές της περιοχής ήταν και τα αδέρφια Дојамов-Ντογιάμοβ (Δογιάμας), από το χωριό Баровица-Μπαρόβιτσα-Καστανερή. Ο Γκόνο, ο Λάζο και ο Τράιο. Αν και ήταν μέλη του ΒΜΡΟ και πολέμησαν στις τάξεις του για την ελευθερία των Μακεδόνων, για …κάποιους λόγους οι Γκόνο και Λάζο προσχώρησαν στις ελληνικές αντάρτικες ομάδες που κινούνταν στην περιοχή. Ο Τράιο όμως παρέμεινε πιστός στα μακεδόνικα ιδεώδη. Σήμερα  υπάρχουν προτομές μόνο των δύο πρώτων!!;

Κατα τη διάρκεια του αγώνα κατα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η περιοχή ανήκε στο Δεύτερο Επαναστατικό Τομέα «Кожуф-Κόζζουφ». Υπέυθυνος του τομέα αυτού ήταν ο Βοϊβόντα Άποστολ Πέτκοβ Τερζίεβ, από τη Μποέμιτσα-Αξιούπολη. Επίσης στην περιοχή έδιναν ένοπλες μάχες και οι βοϊβόντες Σάβα Μιχάιλοβ και Άργκιρ Μανασίεβ.

Μεγάλο αριθμό αγωνιστών για τα δίκαια των Μακεδόνων προσέφερε η Γκούμεντζζα και κατα τον Εμφύλιο Πόλεμο. Πολλοί ήταν αυτοί που εντάχθηκαν στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού ελπίζοντας πως έτσι θα κατακτήσουν τα ανθρώπινα δικαιώματά τους. Μετά την ήττα του Δημ.Στρατού, για ακόμα μια φορά, πολλοί κάτοικοι εκδιώχθηκαν ή αναγκάστηκαν να φύγουν. Σήμερα δεν μπορούν να επιστρέψουν διότι δεν είναι «Έλληνες το γένος». Και οι συγγενείς τους που παρέμειναν στην Γκούμεντζζα, τί είναι;…

«Τα παλιά τα χρόνια ζούσαμε καλά. Αυτό το μαρτυρούν και τα μεγάλα παλιά σπίτια που βλέπετε, όπως και οι μεγάλοι ναοί που υπάρχουν. Του Свети Георги-Αγίου Γεωργίου και της Богородица-Παναγίας.  Το μισό χωριό δούλευε στα μεταξουργεία, στη Χρυσαλίδα, και το άλλο μισό ασχολούταν με τα αμπέλια. Σήμερα τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Δουλειά για τους νέους δεν υπάρχει. Λίγοι ασχολούνται με τα αμπέλια, λίγοι με την αγροτιά και όσοι «κατάφεραν» να μπουν στο δημόσιο. Πεθαίνει η Γκουμέντζζα. Ωραίο το κρασί μας, αλλά κέρδος δεν αφήνει. Πολύ γνωστοί οι οργανοπαίχτες χαλκίνων μουσικών οργάνων, αλλά γλέντι χωρίς λεφτά γίνεται; Διατηρητέα τα παλιά μας σπίτια, αλλά κανείς δεν τα διατηρεί και αναπαλαιώνει. Θα μου πείτε το κράτος δεν δίνει πλέον λεφτά στην «Παλιά Ελλάδα», σε μάς θα δώσει;»

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ДИМИТАР (МИЧО) УГРИНОВСКИ ΝΤΙΜΙΤΑΡ (ΜΙΤΣΣΟ) ΟΥΓΚΡΙΝΟΒΣΚΙ (1920 – )

Η γώμη μου ήταν και ακόμα είναι ότι εμείς, ανεξαρτήτως της πολιτικής που ακολουθούταν στην Ελλάδα την περίοδο του ΕΛΑΣ και του Δημοκρατικού Στρατού, έπρεπε να συμμετάσχουμε, όπως και κάναμε, και να αφήσουμε και το δικό μας στίγμα στην κατάσταση εκείνη, επειδή εάν απελευθερωνόταν η Ελλάδα ολικώς, και εάν ο μακεδόνικος παράγοντας δεν συμμετείχε σ’ εκείνη την κίνηση, τότε με ποιό δικαίωμα θα ζητούσαμε εμείς οι Μακεδόνες εθνική, πολιτιστική και ιστορική ελευθερία.

Στις δεκάχρονες πολεμικές επιχειρήσεις στην Ελλάδα (1940-1949), μεγάλος αριθμός εθνικά Μακεδόνων ενεργά συμμετείχε σε πολλά από αυτά τα ιστορικά γεγονότα. Μεταξύ αυτών και ο Димитар – Мичо Угриновски-Ντιμίταρ-Μίτσσο Ουγκρίνοβσκι, ο οποίος γεννήθηκε στις 4 Απριλίου 1920 στο χωριό Кадиново, Ениџевардарска околија (Καντίνοβο-Γαλατάδες επαρχίας Γιαννιτσών). Κατάγεται από αγροτική οικογένεια και δημοτικό σχολείο, όπως και δύο τάξεις γυμνασίου, τελείωσε στο χωριό του και στο Ениџевардар-Γιαννιτσά, αλλά λόγω πολιτικών αιτιών, δεν συνέχισε τη μόρφωσή του.

Μπόζζιν, Ντιμίταρ και Κόσταντιν Ουγκρίνοβσκι

Στις 28 Οκτωβρίου 1940, ξεκίνησε ο πόλεμος μεταξύ της Ελλάδας και της Ιταλίας. Μεταξύ των πρώτων που στάλθηκαν στην πρώτη γραμμή του μετώπου, όπως και πολλοί άλλοι εθνικά Μακεδόνες, ήταν και τα δύο αδέρφια του, ο Божин-Μπόζζιν και ο Констадин-Κόσταντιν. Η επίθεση της φασιστικής Ιταλίας γρήγορα αναχαιτήστηκε και ο ελληνικός στρατός πέρασε στην αντεπίθεση, μπαίνοντας στην Αλβανία, η οποία τότε ήταν υπο κατοχή της Ιταλίας. Στην πόλη Κόρτσσα, ο Ντιμίταρ βρέθηκε ως εθελοντής και εκεί συνάντησε τα δύο του αδέρφια. Αμέσως μετά στάλθηκε με μετάθεση στην Αθήνα, σε σχολή τηλεγραφιστών.

Στις 6 Απριλίου 1941, η Ελλάδα κατακτήθηκε από τη ναζιστική Γερμανία και ο Ντιμίταρ βρέθηκε τραυματισμένος και εγκλωβισμένος στην Αθήνα. Με λίγη όμως βοήθεια, κατάφερε να εγκαταλείψει την πόλη και να επιστρέψει στο χωριό του, όπου σύντομα οργανώθηκε εθελοντικά στις τάξεις της Αντίστασης. Στα τέλη του 1941, μαζί με τον Аристид Караданов-Αριστίντ Καραντάνοβ από το χωριό Ѓупчево-Γκιούπτσσεβο (Γυψοχώρι Πέλλας), ίδρυσαν τους πρώτους πυρήνες του ΚΚΕ στα χωριά Кадиново-Καντίνοβο-Γαλατάδες, Бабјани-Μπάμπιανι-Λάκα, Ѓупчево-Γκιούπτσσεβο-Γυψοχώρι, Свети Ѓорѓи-Σβέτι Γκιόργκι-Άγιος Γεώργιος, Липариново-Λιπαρίνοβο-Λιπαρό κ.α. μετά την ίδρυση της επιτροπής όλης της περιοχής Ениџевардар-Γιαννιτσών, ο Димитар ανέλαβε υπεύθυνος αυτής.

Το 1943 δημιουργήθηκαν οι εφεδρικές μονάδες του ΕΛΑΣ, για τις οποίες ο Ουγκρίνοβσκι τοποθετήθηκε ως υπεύθυνος και λίγο διάστημα αργότερα ενεργά εντάχθηκε στις τάξεις του ΕΛΑΣ, στην 30η Ταξιαρχία, στο λόχο ναρκών, όπου παρέμεινε εώς και το τέλος του 1944, όταν με την συμφωνίας της ντροπής, μεταξύ του ΕΛΑΣ και της Αγγλίας στη Βάρκιζα, οι αγωνιστές αναγκάστηκαν να αφοπλιστούν. Ο Ουγκρίνοβσκι διακρίθηκε στις μάχες του Плашничево-Πλασσνίτσσεβο-Κρύα Βρύση, του Кукуш-Κούκουςς-Κιλκίς και του Пазар-Πάζαρ-Γιαννιτσά. «Όταν η πόλη έπεσε, σχεδόν το 70% αυτής κάηκε. Αγωνιστήκαμε ως το τέλος. Στο Κούκουςς-Κιλκίς 9000 συνεργάτες του εχθρού περίμεναν να έρθουν οι Άγγλοι και να αλλάξει ο κατακτητής. Μέσα σε δύσκολες συνθήκες, όταν οι επεμβάσεις των Άγγλων στηρίχτηκαν από την ελληνική κυβέρνηση του Γεώργιου Παπανδρέου, 68 μέρες η Ταξιαρχία μας αγωνίστηκε για να διώξει τον νέο κατακτητή».

Μετά την αποχώρηση των Γερμανών και την διάλυση της αντίστασης των εγχώριων συνεργατών του γερμανικού καθεστώτος, η ταξιαρχία του Ντιμίταρ πήρε διαταγή να σταθμεύσει στο Σόλουν-Θεσσαλονίκη. Οι κάτοικοι της πόλης με συγκίνηση και ενθουσιασμό υποδέχτηκαν τους απελευθερωτές τους. Σύντομα όμως, στις 4 Δεκεμβρίου 1944, η ταξιαρχία έλαβε διαταγή να κατευθυνθεί προς την Αθήνα, όπου είχαν επέμβει οι Άγγλοι. Σε πολύ δύσκολες καιρικές συνθήκες, λόγω του κρύου, με σποραδικές συγκρούσεις με τις δυνάμεις του Ναπολέων Ζέρβα, αλλά και των αγγλικών δυνάμεων, η ταξιαρχία άνοιγε το δρόμο της για την πρωτεύουσα. Με την έναρξη των συνομιλιών της Βάρκιζας, το Φεβρουάριο του 1945, η ταξιαρχία έλαβε διαταγή να επιστρέψει πίσω. Επιστρέφοντας και περνώντας μέσα από ένα ποτάμι, λόγω του παγωμένου νερού, πολλοί παρτιζάνοι αρρώστησαν και μεγάλο μέρος αυτών πέθαναν. Αρρώστησε και ο Ουγκρίνοβσκι και μετά πολλές δύσκολες στιγμές, κατάφερε να αναρρώσει.

Με τον ερχομό στην εξουσία του νέου δεξιού καθεστώτος και με την τρομοκρατία και διώξεις του ειρηνικού μακεδόνικου, αλλά και ελληνικού πληθυσμού, ο  Димитар αναγκάστηκε ξανά να αναχωρήσει για το βουνό, αλλά τώρα ως μαχητής του Δημοκρατικού Στρατού. «Από το 1945, όταν με κυνηγούσαν, εντάχθηκα στην νέα οργάνωση, το ΝΟΦ. Η πρωταρχική μου δραστηριότητα ήταν, μέσω μυστικών καναλιών, να συγκεντρώσω τους εκδιωγμένους αγωνιστές και μέχρι το τέλος του Οκτωβρίου, όλους μας μετέφεραν στη Гевгелија-Γκεβγκέλια (Δημ.Μακεδονίας). Την άνοιξη του 1946, επιστρέψαμε ξανά και αρχίσαμε τις πρώτες ενέργειες εναντίων του νέου κατακτητή». Με απόφαση της νέας οργάνωσης ΝΟΦ, ο Ντιμίταρ στάλθηκε στην περιοχή Калница-Κάλνιτσα. Μετά το θάνατο του Тодор Дојчинов- Τόντορ Ντοϊτσσίνοβ, το Φεβρουάρι του 1947, ορίστηκε Γραμματέας του ΝΟΦ της περιοχής Ениџевардар-Γιαννιτσών. Δυστυχώς όμως αρρώστησε ξανά και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο «Пештерите-Πεσστέριτε (Σπηλιές)». Μετά την ανάρρωσή του, με απόφαση της επιτροπής του ΝΟΦ, έλαβε πάλι τα καθήκοντα Γραμματέα του ΝΟΦ, αλλά αυτή τη φορά της περιοχής Гуменџе-Γκούμεντζζε-Γουμένισσας και αργότερα ανέλαβε και καθήκοντα πολιτικού επιτρόπου της περιοχής. Αγωνίστηκε μέχρι και το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου και έπειτα βρήκε καταφύγιο στη Γκεβγκέλια της Δημ.Μακεδονίας. στις 25 Μαρτίου 1949, συμμετείχε στο Δεύτερο Συνέδριο του ΝΟΦ (Ναροντνο-οσλομποντίτελεν Φροντ  -  Λαϊκο-απελευθερωτικό Μέτωπο), στο χωριό Нивици-Νίβιτσι (Ψαράδες Πρέσπας). Για το γεγονός αυτό αργότερα θα γράψει: «Στο Συνέδριο εγκρίθηκε ψήφισμα και ο Ζαχαριάδης, Γραμματέας του ΚΚΕ, δήλωσε ότι εάν απελευθερωθεί η Ελλάδα, ο μακεδόνικος λαός θα έχει δικά του εθνικά, κοινωνικά και άλλα δικαιώματα, ακάμα και απόσχιση και ίδρυση δικού του κράτους, στα πλαίσια μιας βαλκανικής ομοσπονδίας». Για την πολιτική του ΚΚΕ όμως, σχετική με το μακεδόνικο ζήτημα, ο Ουγκρίνοβσκι θα προσθέσει: «Το ΚΚΕ έπαιζε ζεστό-κρύο. Όταν είχε ανάγκη πριν τις μάχες, παρακαλούσε, ενώ όταν δεν χρειαζόταν τους δικούς μας αγωνιστές, σιωπούσε».

Από τη Γκεβγκέλια μεταφέρθηκε στο Скопје-Σκόπιε, όπου ζει μέχρι και σήμερα. Τελείωσε την Σχολή Δασκάλων και εργάστηκε ως δάσκαλος σε δημοτικό σχολείο. Έχει βρανευθεί με πολλά βραβεία και μετάλια τιμής και θάρρους. Συνέβαλε σημαντικά στη μελέτη της γλώσσας, του φολκλόρ και των εθίμων των χωριών της περιοχής του Ениџевардар-Γιαννιτσών.

Το 2008, ο Ντιμίταρ Ουγκρίνοβσκι εξέδωσε το βιβλίο «Моите дни во виорот на војната (Οι μέρες μου στη θύελλα του πολέμου)», το οποίο είναι στην ουσία η βιογραφία του.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ΜΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΣΣΑ Η ΑΙΤΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΡΟΞΕΝΩΝ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ ΚΑΙ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΣΤΟ ΣΟΛΟΥΝ-ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΤΟ 1876 МАКЕДОНКА ПРИЧИНА ЗА УБИСТВОТО НА ФРАНЦУСКИОТ И ГЕРМАНСКИОТ КОНЗУЛ ВО СОЛУН ВО 1876 ГОДИНА


Την άνοιξη του 1876 εξελίχτηκε ένα άσχημο συμβάν, το οποίο αναστάτωσε τη μακεδόνικη και την ευρωπαική κοινή γνώμη. Ήταν τότε η περίοδος της γνωστής Μεγάλης Ανατολικής Κρίσης (1875-1881). Μια περίοδος την οποία οι βαλκανικοί λαοί οι οποίοι βρίσκονταν ακόμα υπο το ζυγό των Οθωμανών, ξεσηκώθηκαν πολλές φορές. Περίοδος πολέμων και αβεβαιότητας. Οι Μακεδόνες, όπως και οι υπόλοιποι βαλκανικοί λαοί, έλπιζαν πως θα ελευθερωθούν και θα έχουν το δικαίωμα ίδρυσης δικού τους κράτους.

Солун

Η αιτία δολοφονίας των Προξένων της Γαλλίας και Γερμανίας στο Σόλουν-Θεσσαλονίκη, ήταν η όμορφη 19χρονη Стефана Ланскова-Στεφάνα Λάνσκοβα από το Богданци-Μπόγκνταντσι. Η κοπέλα, πηγαίνοντας για νερό, απαγάγηκε από μια τούρκικη οικογένεια με σκοπό να αλαξοπιστήσει και να δοθεί ως γυναίκα στο Μπέη του Σόλουν-Θεσσαλονίκης, Εμίν Εφέντη. Στις 6 Μάη, με ένοπλη συνοδεία, η Στεφάνα έφτασε στο Σόλουν-Θεσσαλονίκη, αλλά στον σιδηροδρομικό σταθμό εξελίχτηκε πραγματικό δράμα. Ακούγοντας το κλάμα και τις κραυγές της μάνας και κόρης, επι τόπου συγκεντρώθηκαν πολλοί χριστιανοί, οι οποίοι κατάφεραν με τη βία να αρπάξουν την Στεφάνα και να την κρύψουν. Μετά το γεγονός αυτό, οι μουσουλμάνοι της περιοχής αποφάσισαν με τη βία να ξαναπάρουν την κοπέλα. Η ένοπλη και φανατισμένη ομάδα συγκεντρώθηκα στο τζαμί Σαατλί, προετοιμασμένοι να δημιουργήσουν αταξία στην πόλη. Με σκοπό να εμποδίσουν αιματοχυσίες, οι δύο Πρόξενοι, ο Γάλλος Ζιλ Μουλέν και ο Γερμανός Χένρι Άμποτ, ζήτησαν την επέμβαση του Βαλή, του διοικητή των οργάνων της τάξης. Στο μεταξύ όμως συναντήθηκαν με την ένοπλη ομ’άδα, η οποία τους ανάγκασε να μπουν στο τζαμί. Ο Βαλής έμαθε το γεγονός και με έναν λόχο αστυνομίας κατέφθασε στο τζαμί. Άδικα όμως. Οι δύο Πρόξενοι δολοφονήθηκαν από την φανατισμένη ομάδα μπροστά στα μάτια των αστυνομικών αρχών και άλλων τοπικών αρχόντων.

Η δολοφονία αυτή προκάλεσε τεράστια αναστάτωση στη γύρω περιοχή, αλλά και σε όλη την Ευρώπη. Η οθωμανική κυβέρνηση, κατανοώντας την σοβαρότητα της κατάστασης, βιάστηκε να πάρει μέτρα για να εξασφαλίσει την ειρήνη στην πόλη και να τιμωρήσει τους ενόχους. Στην πόλη Σόλουν-Θεσσαλονίκη κατέφθασαν τούρκικα πολεμικά πλοία, όπως και πολεμικά πλοία όλων των τότε μεγάλων δυνάμεων (12-13 Μάη) και μόνο τότε ξεκίνησε η σύληψη των ενόχων. Η πόλη στην κυριολεξία, την περίοδο εκείνη, βρεθηκε υπο ευρωπαική κατοχή. Με επείγουσα δικαστική διαδικασία, δικάστηκαν σε θάνατο έξι άτομα. Οι δύο Πρόξενοι κηδεύτηκαν με υψηλές τιμές στις 19 του Μάη.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Лекарските рецепти на бабата | Οι ιατρικές συνταγές της γιαγιάς

Поубава коса – Ομορφότερα μαλλιά

Οι πιο ηλικιωμένες γυναίκες γνωρίζουν πολλούς τρόπους-συνταγές πρόληψης ή θεραπείας νοσημάτων, οι οποίες στον καιρό τους ήταν αποτελεσματικές. Παρακάτω παρουσιάζονται διάφοροι τρόποι φροντίδας των μαλλιών και θεραπείας διαφόρων προβλημάτων του δέρματος της κεφαλής. Δεν χάνετε τίποτα εάν δοκιμάσετε. Ίσως να υπάρξει στ’ αλήθεια επιτυχία.

-Μπύρα

Το λούσιμο των μαλλιών με μπύρα είναι μια από τις παλαιότερες μεθόδους φροντίδας των μαλλιών. Το κριθάρι δυναμώνει την τρίχα. Απλώς έχετε στο νου σας ότι η μυρωδιά της μπύρας δεν φεύγει εύκολα. Πάντως αξίζει μια δοκιμή.

-Βρόχινο νερό

Το νερό της βροχής είναι πολύ μαλακότερο από αυτό της βρύσης και για το λόγο αυτό οι γυναίκες παλαιότερα, πριν να χρησιμοποιήσουν το μέσο καθαρισμού, λούζονταν με βρόχινο νερό για να γίνουν τα μαλλιά τους μαλακότερα και να αποκτήσουν λάμψη.

-Ελαιόλαδο

Το ελαιόλαδο επιφέρει πολλά θετικά αποτελέσματα (λάμψη, ζωντάνια και αντιμετώπιση της ξηροδερμίας), δεν πρέπει όμως  να χρησιμοποιείται μαζί με άλλα συστατικά, γιατί τότε κάνει τα μαλλιά λιπαρά.

-Αυγά

Τα αυγά είναι ένας ιδεώδης αναζωγονοποιητής για τα μαλλιά. Παουσιάζεται όμως ένα ελλάτωμα. Δεν μπορούν εύκολα να εισχωρήσουν ανάμεσα στις τρίχες. Έτσι χρειάζεται μεγαλύτερη προσπάθεια. Επίσης θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί χλιαρό νερό, επειδή σε αντίθετη περίπτωση (ζεστού νερού) η μυρωδιά των αυγών θα παραμείνει για μέρες στα μαλλιά.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Македонски музички инструменти – Μακεδόνικα μουσικά όργανα

Η μακεδονική μουσική παράδοση είναι μία από τις πιό πλούσιες και αξιόλογες στα Βαλκάνια και ευρύτερα. Αμέτρητα μακεδόνικα λα’ι’κά τραγούδια, πλήθος χορών και ποικιλία ρυθμών. Ίσως αυτός είναι ένας από τους λόγους για την ανθεκτικότητα που επέδειξε στο πέρασμα του χρόνου και, κυρίως, απέναντι στην κρατική καταστολή και στις προσπάθειες αφομοίωσής της. Σύμφωνα με τις αφηγήσεις των γεροντότερων  το μακεδονικό τραγούδι έπαιζε πολύ σημαντικό ρόλο στην καθημερινή ζωή των Μακεδόνων. Όλες οι δραστηριότητες (στους αγρούς, στο σπίτι και στις γειτονιές) συνοδεύονταν από τραγούδι και χορό. Μεγάλος ήταν και ο αριθμός των λα’ι’κών οργανοπαικτών. Τα μουσικά όργανα που παίζονταν τότε, κυρίως στην ύπαιθρο και στα χωριά, ήταν η γκάιντα, το κάβαλ (μακεδόνικη μακριά φλογέρα) και τα συγγενικά του πνευστά (σουπέλκα, ντούντουκ, καβάλτσε), η τζιγκούλκα (μακεδονική λύρα), η ταμπούρα, το τάπαν (μακεδονικό νταούλι) και σε πιό ανοιχτούς χώρους οι ζουρνάδες. Στις διάφορες συναθροίσεις (σεντένκι, γάμοι, αρραβώνες, γιορτές και πανηγύρια) έπαιζαν κάποια από αυτά ή συνδιασμοί αυτών των οργάνων. Πολλές φορές χοροί γίνονταν και μόνο με την συνοδεία τραγουδιού. Στις πιό μεγάλες πόλεις από τον 18-ο αιώνα άρχισαν να εμφανίζονται μουσικά σχήματα τα οποία απαρτίζονταν από τα κλασικά για την εποχή μουσικά όργανα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Το κλαρίνο, το ούτι, το βιολί, το κάνον (κανονάκι), το λάουτο και το ντεφι. Τα όργανα αυτά ταίριαζαν περισσότερο στις συνθήκες της πόλης όπου οι μουσικοί έπαιζαν συνήθως σε κλειστούς χώρους (χάνια, καφενεία, αρχοντόσπιτα) ενώ ικανοποιούσαν και τα γούστα των πιό πλουσίων και καλλιεργημένων ατόμων όλων των εθνικοτήτων που κατοικούσαν τότε στις μακεδονικές πόλεις. Μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο άρχισαν σταδιακά να εμφανίζονται τα γνωστά μας χάλκινα πνευστά. Η τρομπέτα, το τρομπόνι κ.α. Σ’αυτό συνέβαλαν οι στρατιωτικές μπάντες της εποχής όπως και η δυνατότητα που είχαν οι οικονομικοί μετανάστες στην Αμερική και την Ευρώπη να αγοράσουν τα όργανα αυτά και να τα φέρουν στην πατρίδα τους. Πολύ γρήγορα οι δαιμόνιοι Μακεδόνες μουσικοί τα αφομοίωσαν και τα προσάρμωσαν στις ανάγκες της μακεδονικής μουσικής. Σήμερα τα παραδοσιακά μακεδονικά όργανα είναι σπάνια. Η σύνθεση όμως των μακεδονικών ορχηστρών σε συνδυασμό με την σύγχρονη τεχνολογία προσφέρονται για το μακεδονικό τραγούδι το οποίο ακούγεται όλο και συχνότερα στα μέρη όπου ζουν οι Μακεδόνες.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ΠΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΡΕΤ ΚΟΡΗ ΜΟΥ | БОЛКА ЗА НЕРЕТ ЌЕРКО

Τα περισσότερα μακεδόνικα τραγούδια, όπως έχει προαναφερθεί, έχουν ως θέμα τους την αγάπη και τον έρωτα. Επίσης, πολλά από αυτά, εξυμνούν τους ηρωικούς αγώνες των Μακεδόνων την περίοδο του Ίλιντεν ή τα βάσανα που πέρασαν κατα τον Εμφύλιο πόλεμο. Πολλά όμως είναι και τα τραγούδια τα οποία γράφτηκαν από Μακεδόνες, οι οποίοι ως οικονομικοί μετανάστες, αναχώρησαν, κυρίως τη δεκαετία του ’50, για χώρες μακρινές, όπως ο Καναδάς, η Αυστραλία και οι ΗΠΑ. Όταν όμως επιθύμησαν να επιστρέψουν στα πατρικά τους εδάφη, πληροφορήθηκαν πως οι ελληνικές αρχές τους είχαν αφαιρέσει την ελληνική υπηκοότητα και πως δεν τους επιτρεπόταν η είσοδος στην Ελλάδα. Το φαινόμενο αυτό ισχύει και σήμερα. Παρακάτω παρουσιάζεται ένα τραγούδι με τίτλο Болка за Нерет ќерко – Μπόλκα ζα Νέρετ κέρκο (Πόνος για το Νέρετ κόρη μου), όπου μια ηλικιωμένη Μακεδόνισσα, από το Νέρετ-Πολυπόταμο Φλώρινας, δεν μπορεί να επιστρέψει στο χωριό της.

БОЛКА ЗА НЕРЕТ ЌЕРКО

Стари сме ќерко печалбари

пеесет долги тешки години

имаме пари ќерко, куќи и коли

гледаме внуци ама друго не боли

Рефрен (х2)

Болка за Нерет ќерко носам на душа

цел век ја носам ќерко в туѓа тугина

цел живот пусти Грци не ми дадоја

да си го видам Нерет не ме пуштија

Уште ни зборот не докажа

заплака тивко тетка Фанија

еднаш да појдев ќерко село да видев

на свои блиски мртви свеќи да палев

Рефрен (х2)

Болка за Нерет ќерко носам на душа

цел век ја носам ќерко в туѓа тугина

цел живот пусти Грци не ми дадоја

да си го видам Нерет не ме пуштија

ΜΠΟΛΚΑ ΖΑ ΝΕΡΕΤ ΚΕΡΚΟ

Στάρι σμε κέρκο πετσσάλμπαρι

πέεσετ ντόλγκι τέσσκι γκόντινι

ίμαμε πάρι κέρκο, κούκι ι κόλι

γκλένταμε βνούτσι αμα ντρούγκο νε μπόλι

Ρεφραίν (χ2)

Μπόλκα ζα Νέρετ κέρκο νόσαμ να ντούσσα

τσελ βεκ ια νόσαμ κέρκο β τούγκια τουγκίνα

τσελ ζζίβοτ πούστι Γκ’ρτσι νε μι ντάντοα

ντα σι γκο βίνταμ Νέρετ νε με πούσστια

Ούσστε νι ζμπόροτ νε ντόκαζζα

ζαπλάκα τίβκο τέτκα Φάνια

έντναςς ντα πόιντεβ κέρκο σέλο ντα βίντεβ

να σβόι μπλίσκι μ’ρτβι σφέκια ντα πάλεβ

Ρεφραίν (χ2)

Μπόλκα ζα Νέρετ κέρκο νόσαμ να ντούσσα

τσελ βεκ ια νόσαμ κέρκο β τούγκια τουγκίνα

τσελ ζζίβοτ πούστι Γκ’ρτσι νε μι ντάντοα

ντα σι γκο βίνταμ Νέρετ νε με πούσστια

ΠΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΡΕΤ ΚΟΡΗ ΜΟΥ

Γέροι, είμαστε κόρη μου, εργαζόμενοι

πενήντα ατέλειωτα δύσκολα χρόνια

έχουμε χρήματα κόρη μου, σπίτια και αυτοκίνητα

μεγαλώνουμε τα εγγόνια μας, άλλο όμως μας πονάει

Ρεφραίν χ2

Πόνο για το Νέρετ κόρη μου κουβαλάω στην ψυχή

ολόκληρο αιώνα τον κουβαλάω στη μακρινή ξενιτιά

όλη τη ζωή οι έρημοι οι Έλληνες δεν μου επέτρεψαν

να δω το Νέρετ δεν με άφησαν

Το λόγο της ακόμα δεν τελείωσε,

έκλαψε ήρεμα η θεία Φάνια,

μια φορά μόνο να πήγαινα κόρη μου, το χωριό να δω

στους δικούς μου νεκρούς κερί να άναβα

Ρεφραίν χ2

Πόνο για το Νέρετ κόρη μου κουβαλάω στην ψυχή

ολόκληρο αιώνα τον κουβαλάω στη μακρινή ξενιτιά

όλη τη ζωή οι έρημοι οι Έλληνες δεν μου επέτρεψαν

να δω το Νέρετ δεν με άφησαν

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Κατηγορίες

Ευχαριστούμε θερμά τους Μακεδόνες οικονομικούς μας μετανάστες σε Αυστραλία, Καναδά και δυτική Ευρώπη, όπως και τους φίλους μας απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας, για την οικονομική στήριξη της έκδοσης της Нова Зора. Благодариме - Μπλαγκοντάριμε


ALPHA BANK

Account 852 00 2101 031390

IBAN: GR47 0140 8520 8520 0210 1031 390

BIC: CRBAGRAA

Μηνιαίες Εκδόσεις

Македонска Ризница
  • ,ΞΕΦΥΛΛΙΣΜΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΤΕΥΧΩΝ
    РАЗГЛЕДУВАЊЕ НА ПРЕТХОДНИ БРОЕВИ
  • 2016 (147)
  • 2015 (416)
  • 2014 (404)
  • 2013 (377)
  • 2012 (372)
  • 2011 (323)
  • 2010 (202)