Пожар-Πόζζαρ ση- μαίνει πυρκαγιά. Οι παλαιότεροι λένε ότι το όνομα δόθηκε λόγω των πολλών καυτών ιαματικών νερών που υπάρχουν γύρω από το χωριό και τα οποία ρέουν άφθονα μέχρι και σήμερα, δίνοντας στο χωριό ιδιαίτερη αξία και ανεπτυγμένο τουρισμό. Πυρκαγιές όμως το Πόζ- ζαρ γνώρισε πολλές φο- ρές κατα το παρελθόν, αφού κάηκε ολοσχε- ρώς, τουλάχιστον δύο φορές. Αλλά και σήμερα το όνομα του ταιριάζει απόλυτα!! Είναι ένα από τα «καυτά» μακεδόνικα χωριά, το οποίο διατη- ρεί τη μακεδονικότητά του και ανάμεσα στους κατοίκους του, υπάρχει μεγάλος αριθμός ακτιβι- στών, οι οποίοι αγωνίζο- νται για τα δικαιώματα των Μακεδόνων
Το Пожар είναι ένα μεγάλο και σύγχρονο μακεδόνικο χωριό, 1300 κατοίκων περί- που και ο αριθμός αυτός αυ- ξάνεται κατά πολύ, κυρίως την 
καλοκαιρινή περίοδο, λόγω των πολλών τουριστών που κατακλύζουν το χωριό για να κάνουν χρήση των ιαματικών νερών και να απολαύσουν την υπέροχη φύση που το περιτρι- γυρίζει. Υπάρχουν πολλά ξε- νοδοχεία και μοτέλ, ταβέρνες οι οποίες προσφέρουν πολλές από τις γεύσεις της μακεδόνι- κης κουζίνας, αλλά και πισίνες, κέντρα διασκεδάσεως και πολλά άλλα. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 300 μέτρων περίπου και απέχει 10 χιλιόμετρα από το С’ботско-Σ’μποτσκο (Αριδαία Πέλλας) και 35 χιλιόμετρα από το Воден-Βόντεν (Έδεσσα). Δυτικά συνορεύει με το χωριό Тресино-Τρέσινο (Όρμα), ανατολικά με τα χωριά Биџова Маала-Μπίτζζοβα Μάαλα (Πιπεριά) και Струпино- Στρούπινο (Λυκόστομο), νότια με το Бизово-Μπίζοβο (Μεγαπλάτανος) και βόρεια βρίσκονται τα σύνορα με τη Δημοκρατία της Μακεδονίας. Οι φυσικές ομορφιές είναι απερίγραπτες. Πολλά ποτάμια όπως η Μπέλιτσα ρέκα, η Τόπλιτσα ρέκα, η Μέγκλενσκα ρέκα και η Τσ’ρνάρκα ρέκα, και πανύψηλα βουνά, με το Ниџе-Νίτζζε (Βόρας) και το Голјак-Γκόλιακ να βρίσκονται πολύ κοντά και λίγο μακρύτε- ρα στα ανατολικά, το βουνό Пајак-Πάιακ (Πάικο). Βουνά γεμάτα ιστορία και μακεδόνικο αίμα, στα οποία διατηρούνται μέχρι και σήμερα, όπως και στην υπόλοιπη γύρω περιο- χή, τα μακεδόνικα τοπονύ- μια. Добро поле-Ντόμπρο πόλε, όπου έβοσκαν πολλές αγελάδες γνωστές ως καρ- ντάρκι, Катуниц-Κάτουνιτς, Влагасира-Βλαγκασίρα, Среднија Солуна-Σρέντνια Σόλουνα, όπου από εκεί με τον 
κατάλληλο καιρό φαί- νεται η πόλη Солун-Σόλουν (Θεσσαλονίκη), Мишов камен-Μίσσοβ κάμεν, Марјан- Μάριαν, Сокол-Σόκολ κ.α. «Το χωριό μας σήμερα μπορεί να είναι μεγάλο και ανεπτυγ- μένο, αλλά το ίδιο μεγάλο και πλούσιο ήταν και στο παρελθόν», μας είπαν κάτοικοι του χωριού, κάποιοι και σή- μερα κάτοικοί του και κάποιοι εκδιωγμένοι από τις ελληνι- κές αρχές, χωρίς δικαίωμα επιστροφής. «Το κυρίως χωριό παλαιότερα ήταν το Горно Пожар-Γκόρνο Πόζζαρ και το σημερινό χτίστηκε λίγα χρόνια πριν τον εμφύλιο πόλεμο. Δύο φορές έκαψαν το χωριό μας. Το έκαψε ο Γαρέφης, οπλαρχη- γός από το Βόλο, ο οποίος την εποχή μετά το Ίλιντεν (1904+) τρομοκρατούσε την περιοχή μας και τελικά τον σκότωσε ο Весков-Βέσκοβ από το Баово-Μπάοβο (Προμάχοι Αριδαίας) και το έκαψαν και οι κυβερνητικές δυνάμεις την πε- ρίοδο του εμφυλίου πολέμου, επειδή σχεδόν στο σύνολό του το χωριό, μέσω των τάξεων του Δημοκρατικού Στρατού, αγωνιζόταν για τα δικαιώμα- τα των εθνικά Μακεδόνων». «Οι κάτοικοι ήταν από πάντα ικανοί και δραστήριοι. Κατα περιόδους, παλαιότερα, μετοι- κούσαν και στη γύρω περιοχή και δημιουργούσαν και άλλα χωριά. Μεγάλο μέρος των χωριών Јаворник-Ιάβορνικ (Πλατάνη Έδεσσας), Каменик- Κάμενικ (Πετριά Γιαννιτσών) και Гадиново-Γκαντίνοβο (Γαλατάδες Γιαννιτσών), δημι- ουργήθηκε από Пожаренци- Ποζζαρέντσι». «Τον καιρό εκεί- νο οι κάτοικοι ασχολούνταν κυρίως με τις πίπερκι-πιπεριές, με τη μπούμπα-μετάξι, το οποίο το μάζευαν το μήνα Ιούνιο, το συγκέντρωναν στο С’ботско-Σ’μποτσκο-Αριδαία και έπειτα το μετέφεραν στο Воден-Βόντεν –Έδεσσα, όπου υπήρχε εργοστάσιο επεξερ- γασίας του προιόντος αυτού. Πολλά ήταν επίσης τα κοπάδια προβάτων και ανεπτυγμένη ήταν και η καλλιέργεια μπομπ- φασολιού, κόστενι-κάστανα και κροκάρι-κρεμμυδάκια». «Επι Τουρκοκρατίας, τον καιρό της Επανάστασης του Ίλιντεν, οι πρόγονοί μας ήταν πάντοτε 
μάχιμοι και ανυπότακτοι. Στο χωριό μας και στο γειτονικό χωριό Μπάοβο-Πρόμαχοι, Τούρκοι δεν πάτησαν ποτέ. Πολλές φορές όμως, έρχονταν κρυφά και μας έκλεβαν τα κορίτσια μας. Κάποια στιγμή οι κάτοικοι τους έπιασαν και τους σκότωσαν, με αποτέλεσμα να καταφτάσει μεγάλος τούρκι- κος στρατός για να τιμωρήσει τους άντρες. Ο τότε κμετ- πρόεδρος του χωριού, Νίκολα Κίρκοβ, έπεισε τους άντρες να ξυριστούν, να ντυθούν γυναι- κεία και να μείνουν στο σπίτι. Έπειτα έστειλε τις γυναίκες στα χωράφια και στον κάμπο. Όταν έφτασε ο στρατός, άντρες δεν βρήκε πουθενά. Λόγω του περιστατικού αυτού, άλλαξε και το επώνυμο του προέδρου. Από Κίρκοβ, έγινε Λάζζεβ (ψεύτης)». «Οι μεγάλες οικογένειες τότε του χωριού ήταν του Самандов-Σαμάντοβ, του Кирков-Κίρκοβ, του Кироваков-Κιροβάκοβ, του Причков-Πρίτσσκοβ, του Јанов-Γιάνοβ, του Дурдобаков-Ντουρντομπάκοβ, του Нушков-Νούσσκοβ, του Џеков-Τζζέκοβ κ.α.». «Μετά την εγκατάσταση των ελληνι- κών αρχών, και συγκεκριμένα το 1916, πολλοί εξαναγκάστη- καν, λόγω διαφόρων πιέσεων, να εγκαταλείψουν το χωριό και να καταφύγουν στη Βουλγα- ρία. 5000 περίπου κατοίκους είχε κάποτε το χωριό. 10 παπάδες. Επίσης πολλοί ήταν και εκείνοι οι οποίοι εκδιώχθη- καν από τον ελληνικό στρατό, μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου. Σήμερα δεν μπο- ρούν να επιστρέψουν επειδή όπως λέει και ο νόμος ,,δεν είναι Έλληνες το γένος,,. Πολύς ήταν ο κόσμος από το χωριό μας που εντάχθηκε στις τάξεις του Δημ.Στρατού. Μάλιστα, μία από τις ταξιαρχίες του ήταν σταθμευμένη εδώ κοντά, στο χωριό Фуштани-Φούσστανι (Φούστανη)». «Σήμερα το χωριό μας ασχο- λείται κυρίως με τον τουρισμό λόγω των θεραπευτικών νερών και με τα κεράσια. Τα Μπάνια όπως τα λέμε, τα δούλευαν από ανέκαθεν οι χωριανοί. Μετά το 1913 δόθη- καν από το κράτος σε κάποιον άσχετο και επιστράφηκαν στο χωριό μόλις το 1982. Σήμερα τα δουλέυει ο Δήμος». «Έχου- με και πολλά πανηγύρια. Το πανηγύρι του Σβέτι Γκιόργκι- Αγίου Γεωργίου, αφιερωμένο σε έναν ναό μας, χτισμένο γύρω στο 1500, τον οποίο κα- τέστρεψαν ανόητοι νομίζοντας πως εκεί θα βρουν χρυσάφι. Επίσης υπάρχει και ο ναός του Σβέτι Νίκολα-Αγίου Νικολάου, χτισμένος γύρω στο 1700. Το 1916, οι Σέρβοι άρχισαν να οικοδομούν ναό τον οποίο τελείωσαν οι κάτοικοι του χωριού και είναι αφιερωμένος στον Σβέτι Γιόβαν. Παλαιότερα χορός στο κέντρο του χωριού γινόταν κάθε εβδομάδα. Στο Όρλισστε. Σήμερα μεγάλος χορός και εκδηλώσεις γίνονται στο τέλος Αυγούστου, τα γνω- στά Ποζαρίτικα». Το χωριό δεν έχει να ζηλέ- ψει τίποτα από άλλα χωριά. Εκείνα ίσως ζηλεύουν την απέραντη ομορφιά του και την οργανωμένη τουριστική του υποδομή. Χιλιάδες κόσμου το επισκέπτονται όλες τις εποχές του έτους. Γίνετε και εσείς ένας από αυτούς !!
ίσως ο μοναδικός κληρικός στην Ελλάδα που τόλμησε δημοσίως να δηλώσει τη μακεδονικότητά του. Όλοι οι εθνικά Μακεδόνες, οι οποίοι ασχολήθηκαν κατα καιρούς με το μακεδόνικο ζήτημα στην Ελλάδα και αγωνίστηκαν για τα δικαιώματά τους, βρέθηκαν αντιμέτωποι με το κρατικό σύστημα, το οποίο δεν δέχεται τίποτα το διαφορετικό, πέραν του εθνικού μύθου, ο οποίος λέει ότι «στην Ελλάδα ζουν μόνο Έλληνες, στην πλειοψηφία τους Χριστιανοί Ορθόδοξοι». Οι πιέσεις που δέχτηκαν και δέχονται, ήταν ποικιλόμορφες και προέρχονταν από διάφορους τομείς. Από τις τοπικές αρχές, από τις στρατιωτικές αρχές, από τις κρατικές υπηρεσίες, στον τόπο εργασίας τους κτλ. Ο πάτερ Νικόδημος, δέχτηκε όλες αυτές τις πιέσεις, απειλές και συκοφαντίες, όχι μόνο από πλευράς κρατικού μηχανισμού, αλλά και από ολόκληρη την Εκκλησία της Ελλάδας. Μια Εκκλησία η οποία θα έπρεπε να μην ασχολείται καθόλου με πολιτικά θέματα και να ακολουθεί το δρόμο του Χριστού, ο οποίος κύρηξε το άεθνο πνεύμα που πρέπει να επικρατεί στις τάξεις των θεικών εκπροσώπων.
τελείωσα το δημοτικό και το γυμνάσιο. Οι γονείς μου κατάγονταν από ένα χωριό του Меглен-Μέγκλεν-Αλμωπίας, το Пожар-Πόζζαρ-Λουτράκι. Μετά το τέλος της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, εγγράφηκα στη Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης και λίγο αργότερα μετεγράφηκα στη Θεολογική Σχολή Αθηνών, από όπου και αποφοίτησα το 1973. Το ίδιο έτος τοποθετήθηκα ως διάκονος στο μακεδόνικο χωριό Пателе-Πάτελε-Αγίος Παντελεήμων Φλώρινας και λίγο αργότερα, στις 21 Οκτωβρίου 1973, ως πρεσβύτερος στο ναό του Αγίου Παντελεήμωνα στο Лерин-Λέριν-Φλώρινα. Ως αρχιμανδρίτης χειροτονήθηκα από το Μητροπολίτη Κιλκίς Αμβρόσιο, το 1982.
τους, κατα το παρελθόν, αλλά και σήμερα. Έτσι εκτός από την επιλογή μου να γίνω κήρυκας του Λόγου του Θεού, επέλεξα να ασχοληθώ και με τα προβλήματα των εθνικά Μακεδόνων στην Ελλάδα.
κατέχει η Воденка-Βοντένκα (Εδεσσαία) Петранка Костадинова-Πετράνκα Κοσταντίνοβα. Γεννήθηκε το 1949 στην πόλη Σόμπορ, σήμερα Σερβία. Καταγόταν από οικογένεια πολιτικών προσφύγων του Εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα και είχε την ίδια μοίρα με χιλιάδες άλλους εθνικά Μακεδόνες, οι οποίοι, κατα τη διάρκεια του πολέμου, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα πατρικά τους σπίτια. Τα παιδικά της χρόνια τα πέρασε στην πόλη όπου γεννήθηκε, αλλά πολύ γρήγορα επέστρεψε στη Μακεδονία. Όχι όμως στην κάτω πλευρά των συνόρων. Εκεί απαγορευόταν να πάει. Η οικογένειά της στην αρχή εγκαταστάθηκε στην πόλη Демир Капија-Ντέμιρ Κάπια της Δημ.Μακεδονίας και αργότερα στην πόλη Неготино-Νεγκότινο.
καυτερές ή και ανάμικτες. Σημαντικό είναι να καθαριστούν καλά οι πιπεριές και να μην απομείνουν καθόλου σπόροι ή φλούδες. Είναι ένα από τα γνωστότερα παρασκευάσματα, που μαζί με τα τουρσιά και τις κομπόστες, αποτελούν τη зимница-ζίμνιτσα (αποθέματα για το χειμώνα).
επιστρέφετε στο φούρνο για 20 λεπτά με σκοπό να ψηθεί λιγάκι το πάνω μέρος. Όταν τα βγάλετε από το φούρνο, ρίχνετε λιγάκι λάδι σε κάθε βάζο και κλείνετε με μεταλικά καπάκια. Ζεσταίνετε το φούρνο στους 150 βαθμούς, το σβύνετε και τοποθετείτε τα κλειστά βάζα μέσα για να κρυώνουν σιγά σιγά μέχρι την επόμενη μέρα. Το έτοιμο πλέον προιόν διαρκεί αρκετούς μήνες, αρκεί να το φυλάσετε σε δροσερό και σκοτεινό μέρος.
τέσσερις κατηγορίες, όπως παρακάτω: 1. За време-χρονικά, 2. За место-τοπικά, 3. За количина-ποσοτικά και 4. За начин-τρόπου.
(Κρατερό Φλώρινας). Τον συναντήσαμε σε ένα χωριό κοντά στην Μπίτολα, 95 ετών και μυαλό ξυράφι, και μας είπε την ιστορία του. Ή καλύτερα, ένα μέρος της ιστορίας του.
