Του Γιώργου Ν. Παπαδάκη

Υπό άλλες συνθήκες θα μιλούσαμε για τέλος εποχής, ίσως μάλιστα να συγκινούμαστε και λίγο. Μετά από 22 συναπτά έτη, ο βουλευτής Φλώρινας/Лерин Γιώργος Λιάνης ανακοίνωσε τον περασμένο μήνα ότι δεν θα είναι ξανά υποψήφιος μέσω μιας μελοδραματικής τετρασέλιδης ανακοίνωαης. Εκεί, μεταξύ άλλων, γνωστοποιούσε ακόμα ότι αποχωρεί από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ ενώ παραμένει βουλευτής γιατί- λέει- δεν μπορούσε να ψηφίσει το Μεσοπρόθεσμο και γιατί δεν πιστεύει πλέον ότι η οικονομική πολιτική που ακολουθεί η παρούσα κυβέρνηση μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα.

Τα ΜΜΕ εστίασαν ασφαλώς στο γεγονός της αποχώρησης Λιάνη, με τα περισσότερα να κάνουν λόγο για «πράξη ευθύνης», «ηρωισμού» και άλλα αμετροεπή. Κανείς δεν μπήκε στον κόπο να διαβάσει και να αναλύσει τα όσα αναγράφονται στην επιστολή του. Κανείς δεν σχολίασε το γεγονός ότι ενώ –υποτίθεται- η αιτία που αυτή εγράφη ήταν το Μνημόνιο, εν τούτοις το 60% των λεγομένων του πρώην υπουργού αφορούν την Φλώρινα/Лерин, την οποία όπως λέει αγάπησε όσο τίποτα άλλο στη ζωή του.

Δεν έχω  λόγο να αμφιβάλλω για τα συναισθήματα του ανδρός. Αν όμως όσοι αγαπούν, κάνουν όσα έκανε εκείνος εις βάρος του αντικειμένου της αγάπης τους, τότε τύφλα να’ χουν οι εχθροί…Παραθέτει ο βουλευτής ένα σωρό παραδείγματα για να δείξει πόσο αδικημένη είναι η εκλογική του περιφέρεια, πόσο έχει περιπέσει στην αφάνεια, πόσο καταστρέφεται μέρα με τη μέρα, πόσο οι κακοί Σκοπιανοί φταίνε που έχουμε ψυχροπολεμικά σύνορα κλπ. Δεν μας είπε όμως πουθενά τι έκανε εκείνος στα 22 χρόνια που ανελλιπως εκλέγετο βουλευτής τι ακριβώς έκανε για να σταματήσουν ή έστω να μετριαστούν όλα αυτά.

Υπό την επήρρεια των πολιτικών του γηρατειών, ο Γ. Λιάνης αποκαλύπτει σε όλο της το μεγαλείο την ΚΟΡΟΙΔΙΑ που χαρακτήρισε τις βουλευτικές του θητείες, μας δείχνει επιτέλους το αληθινό πολιτικό του πρόσωπο. Αυτό που δυστυχώς δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν να δουν οι Μακεδόνες που διαχρονικά τον ψήφιζαν και τον έστελναν στη Βουλή. Αυτό που κρυβόταν πίσω από τον πουστσένο που χόρευε στα μακεδόνικα πανηγύρια, όταν από τη μια δήθεν αγκάλιαζε και από την άλλη μαχαίρωνε πισώπλατα οτιδήποτε μακεδονικό.

Αφήνοντας κατά μέρος τα προσχήματα, ο ήρωάς μας επιτέλους λέει την αλήθεια: «Εγώ έχω ταυτίσει μέσα μου το Εθνικό με τα σύνορα και δεν μπορώ να το δω διαφορετικά.».

Αφού έτσι έχουν τα πράγματα, λοιπόν, είμαστε κι εμείς υποχρεωμένοι να δούμε τα λεγόμενά του με βάση το «εθνικό» που επικαλείται.

• «Η Φλώρινα έχει την μεγαλύτερη ανεργία στην Ελλάδα και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο ένας στους δύο νέους είναι άνεργος». Γιατί άραγε; Μήπως γιατί η πλειοψηφία των κατοίκων της είναι Μακεδόνες;
• «Η Φλώρινα δεν έχει τρένο πια!». Πόσες φορές είχε εξαγγελθεί από τον ίδιο η σύνδεση της πόλης με τη Битола; Αντι γι’αυτό, πλέον δε συνδέεται ούτε με τη Θεσσαλονίκη/Солун. Αυτό είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο.Και τώρα ο κ. Λιάνης προσπαθεί δακρύβρεχτα να μας πείσει ότι δεν ξέρει το γιατί…να τον βοηθήσουμε. Με τους «Σκοπιανούς» ένθεν κακείθεν θα ασχολούμαστε τώρα που το καράβι βουλιάζει;
• «Η Φλώρινα δεν έχει οδό. Η Εγνατία δεν περνά από κει, την Πρέσπα την καρπούνται άλλοι εξ αυτού… Οι κάθετοι άξονες ούτε καν ξεκίνησαν για γίνουν…». Αλήθεια; Μα που ζείτε εσείς; Αφού κόπτεστε τόσο πολύ για ακριβούς δρόμους που δεν έγιναν, γιατί δεν αξιοποιείτε αυτούς που ήδη υπάρχουν; Γιατί δεν ανοίγετε τη συνοριακή διάβαση Αγ. Γερμανού/Герман-Маркова Нога; Τι φοβάστε; Μήπως ότι θα ανοίξετε ένα ακόμα διάδρομο επικοινωνίας μεταξύ των Μακεδόνων από τις 2 πλευρές των συνόρων;

• «Τα ΤΕΙ εξουθενώθηκαν, δύο τμήματα έκλεισαν και μετράμε 2.000 σπουδαστές λιγότερους! Δικαίως ίσως… Όμως σε διπλανούς νομούς αυξήθηκε ο αριθμός των εισακτέων.». Αλήθεια, για ποιό ακριβώς λόγο δημιουργήθηκαν τόσα πανεπιστημιακά τμήματα και ΤΕΙ σε ένα τόσο μικρό νομό,σε μια πόλη με πληθυσμό μικρότερο των 20.000 κατοίκων; Αλλά ξέχασα, μας απαντήσατε ήδη σε αυτό. Μα για εθνικούς λόγους φυσικά! Όσο περισσότερους μη Μακεδόνες φέρουμε στην περιοχή, τόσο το καλύτερο.

• «Σχολεία σε υψόμετρο 1.200 μέτρων με ολικό παγετό για τρεις μήνες δεν θεωρήθηκαν ούτε ορεινά ούτε επικίνδυνα για τη ζωή των μαθητών και τους υποχρεώνουν να πάνε μακριά σε άλλα σχολεία σε άλλα χωριά.» Όλως τυχαίως τα χωριά αυτά είναι αμιγώς μακεδονικά. Όλως τυχαίως.

• «Τα ενεργειακά ζητήματα βάλτωσαν. Διαγωνισμοί μένουν σε εκκρεμότητα εδώ και μία δεκαετία.
  Τα λιγνιτωρυχεία είναι κλειστά με 200 οικογένειες λιγνιτωρύχων να λιμοκτονούν απλήρωτες για δέκα χρόνια και άλλες 200 ακτημόνων να μην έχουν αποζημιωθεί ακόμα!
  Η πιο σύγχρονη ηλεκτροπαραγωγική μονάδα της χώρας μας, η Μελίτη-1» κινδυνεύει να κλείσει γιατί δεν είναι ανοιχτά όλα τα ορυχεία και θα αναγκαστούμε να χρυσοπληρώνουμε λιγνίτη που θα τον φέρουμε από τα Σκόπια και την Βουλγαρία!». Ποιός ήταν κυβέρνηση τα περισσότερα από τα 22 χρόνια που είστε βουλευτής, κ. Λιάνη; Γιατί όλο υποσχέσεις αλλά από πράξεις μηδέν; Επίσης, εξηγήστε μας τι κακό έχει ο «σκοπιανός» λιγνίτης και πόσο ακριβότερος θα είναι από τον εγχώριο; Μήπως θα είναι φθηνότερος τελικά για τον τελικό καταναλωτή; Αν οι 400 οικογένειες που λέτε ζούσαν π.χ. στην Αρκαδία, με τον ίδιο τρόπο θα αντιμετωπίζονταν;

• «…Εχουμε ψυχροπολεμικά σύνορα με τα Σκόπια. Ότι οι Φλωρινιώτες πηγαίνουν στο Μοναστήρι (Bitola) ακόμα και για να βάλουν βενζίνη, να αγοράσουν παπούτσια και να φτιάξουν τα δόντια τους!… Κάποια στιγμή που δεν είχαμε γυναικολόγο στο νοσοκομείο μερικές γυναίκες πήγαν εκεί για να ξεγεννήσουν.». Δεν αντιλαμβάνομαι τι σας ενοχλεί, φίλτατε. Το ότι οι Μακεδόνες (και όχι μόνο) της μιας πλευράς των συνόρων έχουν τη δυνατότητα να ψωνίζουν φθηνότερα στη Δημοκρατία της Μακεδονίας; Το ότι συναναστρέφονται με ομοεθνείς τους εκεί; Το ότι γυρίζουν την πλάτη σε όλους όσους τους καταδίκασαν επι δεκαετίες σε μια πρωτοφανή απομόνωση, συνεπώς και σε σας;

• «Η αγορά της πόλης μας έχει νεκρώσει. Οι τράπεζες έγιναν θυρίδες. Τα ταχυδρομεία στα χωριά έκλεισαν.» Κοινώς αποτύχατε.Επιδεκαετίες φέρνατε στη Φλώρινα/Лерин Κρητικούς χωροφύλακες, Πελοποννήσιους δημόσιους υπαλλήλους, φοιτητές από όλες τις γωνιές της Ελλάδας και την Κύπρο για να ενισχύσετε την ελληνικότητα της περιοχής και να εκφοβίσετε τον μακεδονικό πληθυσμό. Τώρα υποχωρείτε άτακτα και μαζί σας παίρνετε και τα σύμβολα της αποτυχίας σας. Μην ανησυχείτε όμως. Στους Μακεδόνες δεν θα λείψουν οι τράπεζες και τα ταχυδρομεία σας. Δεν θα τους λείψετε ούτε εσείς.

Είναι προφανές ότι ο Γιώργος Λιάνης, στο τέλος της πολιτικής του σταδιοδρομίας,επιχειρεί την απέλπιδα προσπάθεια επιδιόρθωσης της υστεροφημίας του. Ο ιστορικός του μέλλοντος, όμως, θα γράψει ότι τα Πρέσπεια δεν αρκούν για να σώσουν έναν άνθρωπο από τον χαρακτηρισμό του απόλυτου πολιτικού τσαρλατάνου. Αν μη τι άλλο, τα μαθήματα που του έκανε ο κορυφαίος  διδάξας του είδους εν Ελλάδι (Ανδρέας Παπανδρέου), έπιασαν τόπο.

Του Γιώργου Ν. Παπαδάκη

Το προηγούμενό μου σημείωμα στη Nova Zora, προκάλεσε διάφορα σχόλια. Από αυτά του τύπου «τώρα γιατί υπερασπίζεσαι τον Τρεμόπουλο; » μέχρι τα ακριβώς αντίθετα «μα καλά, δεν έχουμε και πολλούς φίλους στην ελληνική πολιτική σκηνή, να τους χάσουμε κι αυτούς;». Ομολογώ ότι προβληματίστηκα, καθώς στόχος μου δεν ήταν ούτε ο ένας ούτε ο άλλος, ήθελα απλά να καταδείξω κάποιες συμπεριφορές που ενόχλησαν πολλούς Μακεδόνες αλλά και υγιώς σκεπτόμενους Έλληνες.

Υποσχέθηκα, δε, στον εαυτό μου ότι δεν θα ασχοληθώ ξανά με το ζήτημα, εκτός εάν προκύψει σοβαρός λόγος.

Πριν αλέκτωρ λαλήσαι τρις, δυστυχώς, αναγκάστηκα να το ξανασκεφτώ. Αιτία ήταν η επίσκεψη στην Αθήνα της Λιλιάνα Πόποφσκα/Liljana Popovska, προέδρου του κόμματος Dom στη Δημοκρατία της Μακεδονίας. Το εν λόγω κόμμα έχει υποβάλλει αίτημα πλήρους ένταξης στους Ευρωπαίους Πράσινους και οι δικοί μας Οικολόγοι το είχαν (θα σας εξηγήσω παρακάτω γιατί ο παρελθοντικός χρόνος) πάρει περίπου από το χέρι για να το βοηθήσουν να επιτύχει αυτό του το στόχο. Η επίσκεψη Πόποφσκα στην Αθήνα, άλλωστε, έγινε περίπου σε ανταπόδωση εκείνης του Μ. Τρεμόπουλου στα Σκόπια τον περασμένο Απρίλιο, όταν τα φασιστο-blogs του επιτέθηκαν για την απόφασή του να υπερψηφίσει την  άμεση έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων ανάμεσα στην Ευρωπαική Ένωση και την Δ. Μακεδονίας.

Για μια ακόμα φορά, οι γνωστές εθνικιστικές ιστοσελίδες ανακάλυψαν μέγα θέμα. Στην κοινή συνέντευξη Τύπου Οικολόγων Πράσινων-Dom η κ. Πόποφσκα δήλωσε ότι η χώρα της λέγεται Δημοκρατία της Μακεδονίας και ζήτησε να μην χρησιμοποιείται το προσβλητικό (και παντελώς ηλίθιο θα προσέθετα εγώ) fYROM. Σύμφωνα με τα γνωστά blogs, ο παριστάμενος ευρωβουλευτής των ΟΠ Μιχάλης Τρεμόπουλος δεν αντέδρασε- ως ασφαλώς όφειλε- στην δήλωση της συναδέλφου του, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μείζον ζήτημα. Oι ανεκδιήγητοι αυτοί τύποι απυήθυναν στους Πράσινους το ερώτημα, με ποιό όνομα αναγνωρίζουν τελικως τη γειτονική μας χώρα .

Ζήτημα ασφαλώς δεν υπήρχε και η ερώτηση αν μη τι άλλο ήταν επιεικώς γελοία. Κανείς δεν θα κατηγορούσε το ελληνικό κόμμα αν δεν απαντούσε σε ορισμένους ανεγκέφαλους φασίστες.

Φεύ όμως. Φαίνεται πως η ηγεσία του έχει αποφασίσει να μην αφήνει τίποτε αναπάντητο, από όπου και αν προέρχεται. Και έτσι, ο εκπρόσωπος Τύπου Γιάννης Παρασκευόπουλος εξέδωσε την παρακάτω-πραγματικά απίστευτη-ανακοίνωση:

«Ως συντονιστής του πάνελ στη συνέντευξη Τύπου των Οικολόγων Πράσινων, θα ήθελα να διευκρινίσω ότι στο σημείο που αναφέρεστε, η κ. Ποποφσκα είπε ρητά ότι αποδέχεται το ΠΡΩΗΝ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, όμως τα αρχικά FYROM, στη γλώσσα της έχουν προσβλητικό χαρακτήρα.Αυτή είναι ολόκληρη η εικόνα, που δείχνει ότι δεν υπήρξε ούτε πρόβλημα ούτε λόγος να διαμαρτυρηθούμε. Το κύριο είναι ότι, αν δε συνεργαστούμε έγκαιρα για να σταματήσουμε την πυρηνική απειλή, κανείς μας δεν πρόκειται να είναι ασφαλής ούτε στην ελληνική Μακεδονία ούτε στη FYROM ή στις άλλες γειτονικές χώρες.»

Μετά τον θρυλικό Θόδωρο Πάγκαλο και τα δωρεάν μαθήματα μακεδονικής που μας έκανε πριν λίγο καιρό με τα ξενοδοχεία και τις συνοικίες των Σκοπίων, μας προέκυψε τώρα και Γιάννης Παρασκευόπουλος. Τα αρχικά FYROM έχουν, λέει, στην γλώσσα της κ. Πόποφσκα προσβλητικό χαρακτήρα!Ποιά είναι η γλώσσα της, κ. εκπρόσωπε; Και τι ακριβώς σημαίνει το FYROM στα μακεδονικά; Πολύ θα θέλαμε να μάθουμε γιατί όσο και αν έψαξα και εγώ αλλά και πολλοί άλλοι που γνωρίζουν τη γλώσσα πολύ καλυτερα από εμένα, δεν καταφέραμε να βρούμε κάτι. Δεν θα σας είναι άλλωστε και πολύ δύσκολο, αφού εκει στους Πράσινους βγάζετε ανακοινώσεις για ψύλλου πήδημα και απαντάτε στον κάθε γραφικό, να το κάνετε άλλη μια φορά και για μας.

Ο πολυμήχανος Γ. Παρασκευόπουλος δεν σταμάτησε όμως εδώ. Λίγες ημέρες μετά την επίσκεψη της Λίλιανα Πόποφσκα στην Αθήνα, όπου επαναβεβαιώθηκε η υποστήριξη των ΟΠ στο Dom για την ένταξή του τελευταίου ως πλήρες μέλος στους Ευρωπαίους Πράσινους, είχαμε ξαφνικά στροφή 180 μοιρών. Αιτία (ή μήπως απλά αφορμή;) ήταν η απόφαση του μακεδονικού κόμματος να συμπράξει εκλογικά με το VMRO-DPMNE του Νίκολα Γκρούεφσκι στις επεικείμενες εκλογές τις 5^ης Ιουνίου. Μια ενέργεια διόλου παράξενη, καθώς το Dom αποτελούσε μέλος και του απερχόμενου κυβερνητικού συνασπισμού στη Δημοκρατία της Μακεδονίας. Οι μόνοι που -δήθεν- εξεπλάγησαν ήταν βέβαια οι Οικολόγοι Πράσινοι που εξέδωσαν νέα ανακοίνωση, δια χειρός Παρασκευόπουλου:

«Άλλο η μάχη κατά των πυρηνικών και άλλο η επίκληση των πράσινων αξιών σε μια κεντρική σύμπραξη με ένα κόμμα, όπως του κ. Γκρουέφσκι, που θεωρείται από τους Πράσινους επικίνδυνα εθνικιστικό και που χωρίζεται με βαθύ χάσμα και από τις πράσινες αντιλήψεις για τη δημοκρατία. Η αντίθεση σε όλους τους εθνικισμούς είναι βασική πράσινη αρχή και η εκλογική συνεργασία με μια τέτοια κυβέρνηση δεν αποτελεί πράσινη επιλογή. Αντίθετα, δυσκολεύει ακόμη περισσότερο το αίτημά τους να γίνουν δεκτοί ως μέλη στους Ευρωπαίους Πράσινους».

Δεν θα αναλύσω εδώ την απόφαση του Dom για συνεργασία με τον Γκρούεφσκι, ο οποίος είναι κατά την προσωπική μου άποψη, μια ζώσα καταστροφή για το μέλλον, τα όνειρα και τις φιλοδοξίες της χώρας του. Όποιος, συνεπώς, συνεργάζεται μαζί του, συνδράμει στο να συντελεστεί η καταστροφή αυτή γρηγορότερα. Το θέμα μας είναι η αντίδραση των Πρασίνων που για μια ακόμα φορά είναι σπασμωδική, απολύτως ερασιτεχνική και παραβιάζει κατάφωρα τις ίδιες τις αρχές που υποτίθεται ότι έχουν. Γιατί δεν γίνεται ένα ελληνικό πολιτικό κόμμα να παρεμβαίνει τόσο βάναυσα στις εσωτερικές πολιτικές υποθέσεις μιας άλλης χώρας, υπαγορεύοντας σε κάποιον με ποιούς μπορεί και με ποιούς δεν μπορεί να συνεργάζεται. Το Dom αλλά και κανένας άλλος πολιτικός σχηματισμός στη Δ. Μακεδονίας δεν είναι υποχρεωμένο να ζητήσει από κανέναν άδεια για τις επιλογές του, πολύ δε περισσότερο από τους Οικολόγους Πράσινους, οι οποίοι πέφτουν από τη μια παλινωδία στην άλλη.

Το χειρότερο, ωστόσο, είναι ότι οι Τρεμόπουλος, Παρασκευόπουλος και λοιποί υιοθετούν  τις ίδιες ακριβώς μεθόδους που χρησιμοποιεί το νεοελληνικό κράτος εδώ και 20 χρόνια για να αναγκάσει τη Δημοκρατία της Μακεδονίας να αλλάξει το όνομά της. Μπλοκαρίσματα και επαίσχυντους εκβιασμούς. Αν το Dom επιμείνει στη συνεργασία με τον Γκρούεφσκι, τότε η αίτησή του για να γίνει πλήρες μέλος στους Ευρωπαίους Πράσινους δεν έχει καμία τύχη. Μήπως σας θυμίζει κάτι όλο αυτό; Αν όχι, γυρίστε το χρόνο 3 χρόνια πίσω, δείτε τι έγινε στο Βουκουρέστι με το βέτο της χώρας μας στην ένταξη της Δ. Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ και θα με καταλάβετε. Δυστυχώς, κυρίες και κύριοι των Οικολόγων Πρασίνων, είστε και εσείς μια από τα ίδια…

Του Γιώργου Ν. Παπαδάκη

Μικροί στο σχολείο μαθαίναμε στο μάθημα των Θρησκευτικών για τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους που τους περνούσε γενεές δεκατέσσερις ο Ιησούς, κατακεραυνώνοντας τους για την υποκρισία τους («Ουαί υμίν, Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί»). Χωρίς ιδιαίτερο αποτέλεσμα, όπως φάνηκε, αφού το να βάζει κανείς με την ανθρώπινη υποκρισία είναι μάχη εξ αρχής χαμένη, ακόμα και για έναν Ιησού.

Πόσο μάλλον για μας τους κοινούς θνητούς που είμαστε αναγκασμένοι να ανεχόμαστε αυτή την υποκρισία σε όλες της τις εκφάνσεις και σε όλα τα επίπεδα. Αν, ωστόσο δεν μπορούμε να επικρατήσουμε στη μάχη με τους υποκριτές, αυτό δε μας εμποδίζει σε τίποτα τουλάχιστον να τους εντοπίζουμε και να τους βγάζουμε από τα «καθωσπρέπει» καβούκια τους σε κοινή θέα, με την ελπίδα τουλάχιστον ότι θα προειδοποιήσουμε άλλους ανθρώπους ώστε να μην πέσουν θύματά τους στο μέλλον.

Μια συνηθισμένη παρανόηση που επικρατούσε ανάμεσα στους Μακεδόνες τις προηγούμενες δεκαετίες ήταν ότι οποιοδήποτε κόμμα που θεωρείτο ή αυτοαποκαλείτο αριστερο, ήταν de facto θετικά διακείμενο απέναντι τους. Ας θυμηθούμε την εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ τον Οκτώβρη του 1981 και τις ελπίδες που ξύπνησε. Λίγους μήνες αργότερα, ήρθε ο ρατσιστικός νόμος Γεννηματά-Σκουλαρίκη που απαγόρευε την επιστροφή όσων πολιτικών προσφύγων δεν ήταν «Έλληνες το γένος» για να διαλύσει τις όποιες ψευδαισθήσεις περί ευνοικότερης μεταχείρησης των Μακεδόνων από τον Ανδρέα Παπανδρέου και τις κυβερνήσεις του. Το ψευτοΚΚΕ που προέκυψε μετά την μεταπολίτευση, τηρώντας προφανώς την συμφωνία για την νομιμοποήσή του, πούλησε με τον πιο άθλιο τρόπο το παρελθόν του και τους Μακεδόνες που το πίστεψαν, για να φτάσει σήμερα στην απόλυτη τους άρνηση. Το ΚΚΕ Εσωτερικού που μεταλλάχθηκε αρχικά στο Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου (sic!) και στη συνέχεια στο σημερινό Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς δεν ξέφυγε επίσης ποτέ από την εθνική «κόκκινη γραμμή» για το ζήτημα, παρά τους απειροελάχιστους από ορισμένες κατ’ εξοχην περιθωριακές συνιστώσες που ενίοτε έλεγαν- και ακόμα λένε- τα πράγματα με το όνομά τους, και πάλι όμως όχι σε κάθε περίπτωση.

Το μοναδικό κόμμα της αριστεράς που εκ των πραγμάτων συντάχθηκε χωρίς όρους στο πλευρό των Μακεδόνων της Ελλάδας ήταν η μικρή ΟΑΚΚΕ. Η εκλογική της σύμπραξη, ωστόσο, με το Ουράνιο Τόξο μάλλον επιβάρυνε αντί να βοηθήσει τους Μακεδόνες ψηφοφόρους του κόμματος καθώς τους κόλλησε- ανάμεσα σε τόσες άλλες συκοφαντίες- και τη ρετσινιά του ακραίου αριστερού.

Η θλιβερή αυτή ιστορία δυστυχώς δεν έχει τέλος. Λαλίστατοι αρθρογράφοι «προοδευτικών» εντύπων, μικρών και μεγαλύτερων, πίνουν το εθνικό μας ποτό, την υποκρισία πριν αναφερθούν στους Μακεδόνες, εντός και εκτός συνόρων. Θεωρούνται δε, ιδιαίτερα προωθημένοι όταν κάνουν λόγο για «Σλαβομακεδόνες» αντί για τα κατάπτυστα «σλαβόφωνοι», «φιλοσκοπιανοί» ή και σκέτο «Σκοπιανοί».

Περισπούδαστες αναλύσεις των απανταχού αριστεριστών κάνουν λόγο για «βουλγαρική επανάσταση του Ίλιντεν» και «Βούλγαρους κομιτατζήδες», όταν ακόμα και σύμβολα του νεοελληνικού εθνικού μύθου όπως ο Παύλος Μελάς έκαναν λόγο για Μακεδόνες και μακεδονική γλώσσα.

Υπό αυτό το πρίσμα, συνεπώς, δε θα έπρεπε να εκπλήσσει κανένα που ένα ακόμα πολιτικό μόρφωμα με σαφείς εξ αριστερών καταβολές, όπως οι Οικολόγοι Πράσινοι στρέφονται εσχάτως ευθέως εναντίον της μακεδονικής εθνικής ταυτότητας, με αφορμή την έκθεση προόδου για τη Δημοκρατία της Μακεδονίας που ψηφίστηκε λίγο πριν το Πάσχα στο Ευρωπαικό Κοινοβούλιο.

Στην περίπτωση, όμως, του συγκεκριμένου κόμματος τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, όσο φαίνονται. Ο ευρωβουλευτής των ΟΠ Μιχάλης Τρεμόπουλος που ζήτησε με email από την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός του στο Ευρωκοινοβούλιο την απαλοιφή των όρων «Μακεδονία» και «Μακεδονικός» από το τελικό κείμενο του ψηφίσματος, θεωρείτο μέχρι πρότινος φιλικά διακείμενος προς τους Μακεδόνες. Από τις ραδιοφωνικές εκπομπές του στα ερτζιανά της Θεσσαλονίκης/Solun* μέχρι την παρουσία και τη δημόσια τοποθέτησή του κατά την πρώτη παρουσίαση του Abecedar στην πόλη το 2006. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στις τελευταίες ευρωεκλογές οι ΟΠ έδειχναν ότι θα κάνουν τη μεγάλη έκπληξη, επιτυγχάνοντας ένα σχεδόν διψήφιο ποσοστό. Όταν το πολιτικό κατεστημένο και τα δημοσιογραφικά του «παπαγαλάκια» αντελήφθησαν τι πήγαινε να συμβεί, έριξαν στη μάχη την δοκιμασμένη συνταγή των «φιλοσκοπιανών» που θα πάνε στις Βρυξέλλες για να κάνουν ανθελληνική προπαγάνδα. Το αποτέλεσμα το θυμόμαστε όλοι, μετά από την επικοινωνιακή αυτή καταιγίδα, οι ΟΠ μόλις και μετά βίας εξέλεξαν έναν ευρωβουλευτή.

Με άλλα λόγια, η υποστήριξη προς τους Μακεδόνες παρ’ ολίγο να κοστίσει ακριβά στο κόμμα, κάτι που προφανώς στριφογυρνά συνεχώς στο μυαλό της ηγετικής του ομάδας.  Με δεδομένο ότι οι εθνικές εκλογές είναι ζήτημα χρόνου και με τους Πράσινους πολύ κοντά στο να εκπροσωπηθούν για πρώτη φορά στο εθνικό Κοινοβούλιο, είναι προφανές ότι ο Τρεμόπουλος και οι συν αυτώ δε θέλουν να ρισκάρουν και να υποστούν για δεύτερη φορά τον επικοινωνιακό πόλεμο των ευρωεκλογών. Για το λόγο αυτό, επιχειρούν να αφαιρέσουν από την φαρέτρα των αντιπάλων τους, επιχειρήματα που πολύ πιθανόν να χρησιμοποιούσαν για να τους πλήξουν. Και ασφαλώς, το βασικότερο από όλα είναι οι σχέσεις τους με το μακεδονικό κίνημα στην Ελλάδα. Έτσι, οι ΟΠ αποφάσισαν όπως φαίνεται στροφή στην πολιτική τους, υπερτονίζοντας την ανάγκη κοινά απόδεκτής λύσης στο θέμα του ονόματος της Δημοκρατίας ενώ συντάσσονται με τα υπόλοιπα ελληνικά πολιτικά κόμματα που δίνουν λυσσαλέα μάχη στις Βρυξέλλες, ώστε να μην αναφέρεται πουθενά οτιδήποτε μακεδονικό, επειδή, λέει, σε αντίθετη περίπτωση ενθαρρύνεται ο εθνικισμός του Γκρούεφσκι. Άκουσον άκουσον!

Μια τέτοια αλλαγή πλεύσης είναι άγαρμπη, πολιτικά αδέξια και απολύτως ερασιτεχνική. Δείχνει επίσης ότι οι ΟΠ και ο Μιχάλης Τρεμόπουλος δεν έχουν δυστυχώς το ειδικό βάρος να στηρίξουν μέχρι τέλους τις επιλογές τους, λυγίζοντας κάτω από την πίεση του καθεστώτος  και του πρόσκαιρου πολιτικού οφέλους. Και το χειρότερο δεν είναι ότι οι Μακεδόνες προδίδονται άλλη μια φορά απο κάποιον που θεωρούσαν φίλο (και πιθανότατα παραμένει τέτοιος). Είναι άλλωστε συνηθισμένοι σε τέτοιου είδους προδοσίες. Το χειρότερο είναι ότι ένα ακόμα κόμμα που έκανε πολλούς να πιστέψουν ότι φέρνει κάτι διαφορετικό στην ελληνική πολιτική σκηνή, κάνοντας σημαία εκτός από την οικολογία και το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό, αποδεικνύεται κατώτερο των περιστάσεων. Και αυτό είναι πολύ κακό τόσο για τούτη τη δύσμοιρη χώρα, όσο και για τους ίδιους τους Πράσινους μακροπρόθεσμα. Όλοι έχουμε δικαίωμα στο λάθος, πρέπει όμως να είμαστε έτοιμοι να υποστούμε και τις συνέπειες. Εκτός από «φιλοσκοπιανός» θα πρέπει πλέον να αποδείξεις ότι δεν είσαι Φαρισαίος. Και κάτι τέτοιο στη σημερινή νεοελληνική παράνοια, είναι σχεδόν αδύνατο…

Του Chichkoto
Η πολυπόθητη ώρα της Σαββατιάτικης εξόδου είχε επιτέλους φτάσει. Οι λίγοι τυχεροί φαντάροι-μεταξύ αυτών και ο γράφων- είχαν επιβιβαστεί στο λεωφορείο και τραβούσαν για Θεσσαλονίκη κάνοντας σχέδια για το βράδυ του Σαββάτου. Τα κινητά είχαν πάρει φωτιά! Όλοι φώναζαν χαρούμενοι και κανόνιζαν βόλτες. Ο συνάδελφος που καθόταν στο κάθισμα μπροστά από εμένα ήταν ιδιαίτερα εκδηλωτικός στις τηλεφωνικές του συνομιλίες και ένας-δύο επιβάτες τον παρετήρησαν μισοαστεία, μισοσοβαρά. Αυτός όμως απτόητος συνέχισε να τηλεφωνεί διανθίζοντας μάλιστα τις συνομιλίες του με διάφορες λέξεις της αγγλικής: «baby» (μωρό), Ο.Κ. (αυτό νομίζω δεν χρειάζεται μετάφραση!), “yeah, man!” (ναι, φίλε!), «Thank you, man!» (ευχαριστώ, φίλε) και λέξεις σχετιζόμενες με τη γενετήσια ορμή (τις οποίες δεν αναπαράγω εδώ, διότι θα μου παραπονεθείτε για προσβολή της δημοσίας αιδούς!).
Αρχικά σκέφτηκα μήπως ο νεαρός ήταν μεγαλωμένος στο εξωτερικό και συγκεκριμένα σε κάποια αγγλόφωνη χώρα. Η προφορά του όμως δεν είχε καμία σχέση με τις χώρες αυτές. Στα δέκα σχεδόν χρόνια που έζησα στο Λονδίνο είχα ακούσει πολλές προφορές αγγλοφώνων και αυτή δεν έμοιαζε με καμία, ήταν η βαρειά προφορά του Βορειοελλαδίτη. Τον παρετήρησα λίγο πιο προσεκτικά: ντυμένος με επώνυμα ρούχα, ήταν η προσωποποίηση του μοντέρνου νέου. Σχεδόν στο απέναντι κάθισμα ένας άλλος νεαρός (μη υπολογίζοντας και αυτός όπως όλοι μας τις βλαβερές συνέπειες της ακτινοβολίας) μιλούσε γελώντας στο κινητό του με την παρέα του. Και, τι παράξενη σύμπτωση: και αυτός «στόλιζε» τη συνομιλία του με λέξεις από μια παράξενη γλώσσα. « Σιο πράβις μπε; Άρνο, άρνο… Νε τι βέλιαμ νίστο, τάινο ε… Κι βίις… Άρνο κι πουμίνιμε… Σπουλάϊτι… Άϊ σου ζντράβε!» Δεν ήταν η πρώτη φορά από τότε που ήρθα σαν στρατιώτης στα μέρη αυτά της «άλλης Ελλάδας» που άκουγα να τη μιλάνε αυτή την «παράξενη» γλώσσα. Ή μάλλον δεν ήταν η πρώτη φορά που άκουγα να την ψιθυρίζουν: οι περισσότεροι που τη μιλούσαν κουβέντιαζαν σιγανά, σαν να φοβόντουσαν κάποιον, σαν να έκαμαν κάτι κακό… Ο νεαρός όμως μεθυσμένος μεταφορικά από τη χαρά της Σαββατιάτικης εξόδου μετά από πολλές μέρες και κυριολεκτικά από κάποιες μπύρες που είχε καταναλώσει στο καφενεδάκι του ΚΤΕΛ μιλούσε αρκετά δυνατά.
Τότε συνέβη κάτι εντελώς αναπάντεχο: Ο αγγλομαθής νεαρός σηκώθηκε από τη θέση του και στράφηκε προς τον άλλο «ξενόγλωσσο» με άγριες διαθέσεις, βρίζοντας και απειλώντας: «Ρε μπάσταρδε, βουλγάρικα μιλάς; Ρε κομιτατζή, τομάρι, θα σου κόψω τη γλώσσα!». Ο «βουλγαρόφωνος» δεν απάντησε και ο «αγγλόφωνος» συνέχισε να φωνάζει, βλαστημώντας Χριστό, Παναγία και ό,τι άλλο του ερχόταν πρόχειρο. Και τότε ήρθε η απάντηση του νεαρού: «Δεν μιλάω βουλγάρικα, ρε! Τα δικά μας μιλάω. Αυτά που μιλάγαμε πάντα. Εμείς ζούσαμε πάντα εδώ. Εσείς ήρθατε και αρπάξατε τη γη μας!» Και φυσικά και εκείνος ανταπέδωσε τις βρισιές (ευτυχώς όχι τις βλαστήμιες!)
Οι λιγοστοί επιβάτες άρχισαν να διαμαρτύρονται ζητώντας ησυχία, χωρίς να παίρνουν το μέρος κάποιου και επαναλαμβάνοντας στον «αγγλόφωνο» νεαρό «Ξεκόλλα!». Ωστόσο, ο μικρός νταής δεν έπαιρνε από λόγια και συνέχιζε τις φωνές. Έτσι,ο γράφων, ως ο πρεσβύτερος ηλικιακά αλλά και πιο μεγαλόσωμος, αποφάσισε να παρέμβει. Αρχικά επικεντρώθηκα στις βλαστήμιες «Ο Χριστός και η Παναγία δε σου φταίνε τίποτα, φίλε. Τι ζόρι τραβάς με τη γλώσσα του άλλου; Εσύ έλεγες προηγουμένως ‘thank you, man’ , ο φίλος μας εδώ λέει ‘άρνου, άρνου’, εγώ μπορεί να θέλω να πω «Ασάντε σάνα». Τι πρόβλημα έχεις; Δικαίωμα του καθενός να μιλάει όπως θέλει! Εσύ τι είσαι που μας κάνεις κουμάντο; ». Ωστόσο, ο «αγγλόφωνος» νεαρός δεν έπαιρνε από λόγια: συνέχισε να βρίζει, να βλαστημάει και να απειλεί με αστυνομίες, ξύλο κλπ, εμένα μάλιστα με αποκάλεσε, εκτός άλλων, «προδότη»! Η παρέμβασή μου τότε έγινε πιο δυναμική «Φίλε, από όσο ξέρω το να βλαστημάς τα θεία είναι παράνομο, όχι το να μιλάς ξένες γλώσσες, όποιες και εάν είναι αυτές. Φώναξε την αστυνομία ή και τη στρατονομία αν γουστάρεις και θα δεις τι θα γίνει: θα σε τυλίξω σε μια κόλλα χαρτί!» Ο παλλικαράς με την τελευταία μου «νουθεσία» ηρέμησε κάπως και λούφαξε, αν και συνέχισε να μουρμουρίζει βρισιές μέσα από τα δόντια του και το ταξείδι μας συνεχίστηκε.
Το περιστατικό, αγαπητοί αναγνώστες, είναι πραγματικό και έλαβε χώρα προ περίπου δεκαπέντε ετών. Δεν υπάρχει λόγος να αναφερθώ σε λεπτομέρειες (π.χ. περιοχή που συνέβη). Εξάλλου αυτές δεν θα προσέδισαν στη μαρτυρία μου καμία επιπλέον αξία. Το γεγονός παραμένει ένα: εξωτερικά «εξευρωπαϊσθήκαμε», πλουτίσαμε τη μουσική μας παιδεία με το ροκ και το χέβυ μέταλ, τη γλώσσα μας με το «Thank you, man!», εσωτερικά όμως παραμείναμε το ίδιο και χειρότερα εθνικιστές και στρουθοκάμηλοι όπως οι παππούδες μας. Ο «αγγλόφωνος» παλλικαράς της ιστορίας μου που επιτέθηκε με περισσή ιταμότητα στο συνομήλικό του, που να ήξερε ότι στην Μεγάλη Βρετανία της οποίας την γλώσσα παπαγάλιζε δεν είναι υποχρεωμένοι να νιώθουν όλοι Άγγλοι, αλλά και ο Ουαλός και ο Σκωτσέζος μιλούν τη γλώσσα τους ελεύθερα και χαίρονται ανεμπόδιστα την παράδοσή τους! Διαβάστε και αυτό: μέσα στο 2011 ξεκίνησε στη Γλασκώβη και δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην γαελική, πρωτοβάθμια υπήρχε εδώ και πόσα χρόνια! Και μην φέρει κάποιος σαν αντίρρηση το γεγονός ότι η μακεδονική όπως ομιλείται στην Ελλάδα έχει πολλές διαλέκτους και δεν είναι σίγουρο σε ποια από αυτές να γίνει εκπαίδευση όσων το επιθυμούν! Και τα παιδιά των ελλήνων μεταναστών στη Γερμανία ή τις ΗΠΑ μαθαίνουν νέα ελληνικά και όχι τα ελληνικά του χωριού από το οποίο κατάγονται οι πρόγονοί τους. Και στα πολύπαθα Βαλκάνια, οι Ούγγροι της Σερβίας μιλούν τη γλώσσα τους και στην πόλη Σουμπότιτσα υπάρχουν σχεδόν παντού δίγλωσσες επιγραφές.
Στην Ελλάδα όμως; Στην Ελλάδα, το λίκνο της δημοκρατίας (όπως αρεσκόμαστε να το αποκαλούμε!), ακόμη και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, στην αρχή της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα, αρνούμαστε πεισματικά να δεχτούμε το δικαίωμα κάποιων Ελλήνων πολιτών να είναι γλωσσικά, πολιτισμικά ή εθνικά διαφορετικοί. Οι κοινοτικές οδηγίες για τις μειονότητες μας αφήνουν αδιάφορους- η Ελληνική κυβέρνηση, ανεξαρτήτως χρώματος, απαντάει στην κριτική των διεθνών οργανισμών με τη γνωστή τακτική της αποσιώπησης της αλήθειας, της παραπληροφόρησης, της εθνικιστικής υστερίας. Και δυστυχώς αυτό δεν συμβαίνει μόνο με κυβερνητικά στελέχη ή ανθρώπους με ηλικία τεσσάρων – πέντε δεκαετιών και πάνω. Νέα παιδιά, με παιδεία, με γνώσεις, με σύγχρονες αντιλήψεις για πολλά θέματα της καθημερινότητας μιλούν για «εθνική καθαρότητα» και πατριωτισμό με φανατισμό που παραπέμπει σε χρόνια πέτρινα, χωρίς να θέλουν να ακούσουν κάτι διαφορετικό…Θα με ρωτήσετε « Είναι όλα τόσο μαύρα; Ή υπάρχει ακόμη ελπίδα;» Θέλω να πιστεύω πως ναι, υπάρχει, απλά είναι πολύ βαθειά κρυμμένη στο κουτί της Πανδώρας!

Στα τέλη του περασμένου μήνα, το αυτοαποκαλούμενο «Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας» (αυτοαποκαλούμενο διότι τίποτε το κομμουνιστικό δεν υπάρχει πλέον σε αυτό το σταλινικό-εθνικιστικό απολίθωμα) αποφάσισε να κάνει μια εκδήλωση στη Φλώρινα/Lerin και να τιμήσει- λέει- τις γυναίκες που συμμετείχαν στον ένοπλο λαικό αγώνα μέσα από τις γραμμές του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ). Ανάμεσά τους ασφαλώς και εκατοντάδες Μακεδόνισσες που μαζί με τους άνδρες και τα αδέρφια τους πολέμησαν δίπλα-δίπλα με χιλιάδες Έλληνες, διεκδικώντας το δικαίωμα στην μακεδονική τους εθνότητα, γλώσσα και κουλτούρα, εντός των συνόρων ασφαλώς του νεοελληνικού κράτους.

Το τότε ΚΚΕ τους τα είχε, άλλωστε, εγγυηθεί όλα αυτά, σε περίπτωση που ο αγώνας του ΔΣΕ είχε νικηφόρα έκβαση. Οι Μακεδόνες και οι Μακεδόνισσες πίστεψαν τις υποσχέσεις αυτές και θυσίασαν τη ζωή τους για τον αγώνα, είτε πέφτωντας νεκροί στο πεδίο της μάχης είτε εγκαταλείποντας με πόνο ψυχής τις πατρογονικές εστίες για τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Μόνο στην θλιβερή «Bitka za Lerin» (μάχη της Φλώρινας) στις 12 Φεβρουαρίου 1949, έχασαν τη ζωή τους πάνω από 700 μαχητές και μαχήτριες του ΔΣΕ, στην συντριπτική πλειοψηφία Μακεδόνες. Πολλοί είναι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι η μάχη ήταν εξαρχής χαμένη και ότι η ηγεσία του τότε ΚΚΕ έστειλε τους Μακεδόνες σε βέβαιο θάνατο, έχοντας κατά νου ότι και ο πόλεμος χάνεται για τον ΔΣΕ και ότι η μάχη παρουσιάζε μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για να ξεφορτωθεί το κόμμα τον ανθό της Μακεδονικής νεολαίας και, βέβαια, και τις υποσχέσεις του προς αυτούς τους ανθρώπους.

Σε κάθε περίπτωση, οι νεκροί Μακεδόνες πετάχτηκαν με μπουλντόζες σαν τα σκυλιά σε ένα μεγάλο χωράφι στην περιοχή Sveti Gjorgi (Άγιος Γεώργιος), κοντά στη νοτιοανατολική είσοδο της πόλης. Κανείς ποτέ δε ανέλαβε ουσιαστική πρωτοβουλία, παρά τις κατά καιρούς συζητήσεις, για να ανεγερθει ένα μικρό μνημείο στο σημείο του μαζικού τάφου, που σε τίποτα δε διαφέρει από αυτούς στο Κατίν της Πολωνίας (άλλο ένα τεράστιο σταλινικό έγκλημα) ή στη Σρεμπρενίτσα της Βοσνίας (όπου «μεγαλούργησαν» οι αδελφοί μας Σέρβοι). Το σημερινό ψευτο-ΚΚΕ που αποκηρρύσει μετά βδελυγμίας οτιδήποτε μακεδονικό εντός και εκτός Ελλάδας- και συνεπώς και τους νεκρούς της μάχης της Φλώρινας- προσπάθησε τυχοδιωκτικά κατά καιρούς να οικειοποιηθεί τους νεκρούς Μακεδόνες και τον αγώνα τους.

Ήταν συνεπως αναμενόμενη η αναφορά της γ.γ. του ψευτοΚΚΕ Αλέκας Παπαρήγα στο χαμό των Μακεδόνων, όταν επισκέφτηκε τον μαζικό τους τάφο για να καταθέσει στεφάνι. «Είναι υποχρέωση μας να τιμάμε τους αγώνες του λαού και ένας από αυτούς τους αγώνες ήταν και του ΔΣΕ. Τον λένε εμφύλιο, αλλά στην πραγματικότητα ήταν ένας αγώνας όπου από τη μια μεριά ήταν οι ριζοσπαστικές δυνάμεις που εξέφραζε το ΚΚΕ και από την άλλη ήταν η αστική τάξη, τα αστικά πολιτικά κόμματα με τους συμμάχους τους, τους ξένους, αυτοί που στη διάρκεια της Κατοχής ήταν οι μεγάλοι απόντες ή προδότες.».

Ούτε λέξη ασφαλώς για την «ταμπακιέρα», ούτε λέξη για την ιδιαίτερη ταυτότητα των νεκρών που υποτίθεται ότι τίμησε η σχεδόν ισόβια Γραμματέας. Μόνο ένα λογίδριο περί απόντων και προδοτών. Σ’ αυτούς φαντάζομαι θα πρέπει να συμπεριλάβει και το κόμμα της που πρόδωσε με τον πλέον απαίσιο τρόπο τον αγώνα αυτών των μαχητών αλλά και όλων των Μακεδόνων στην Ελλάδα που κάποτε πίστεψαν τους πομφόλυγες- όπως αποδείχτηκε- της τότε ηγεσίας του ΚΚΕ. Δυστυχώς, ακόμα και σήμερα υπάρχουν αρκετοί Μακεδόνες εντός Ελλάδας που εξακολουθούν να ψηφίζουν αυτό το μεταλλαγμένο κόμμα, νομίζοντας αφελώς ότι έχει την οποιαδήποτε σχέση με το ΚΚΕ του εμφυλίου ή οποιαδήποτε σχέση με σοσιαλιστικά και διεθνιστικά ιδεώδη. Υπάρχουν επίσης και αρκετοί Μακεδόνες στη Δημοκρατία της Μακεδονίας που εξακολουθούν να νομίζουν ότι το παρόν κόμμα είναι συνέχεια του παλαιού. Απόδειξη, η παρουσία αντιπροσωπείας του Κομμουνιστικού Κόμματος Μακεδονίας στην τελετή κατάθεσης στεφανιών στον ομαδικό τάφο του Sveti Gjorgi.

Ακόμα και αυτή η τοποθέτηση της συντρόφισσας Αλέκας, πάντως, ήταν αρκετή για να κινητοποιήσει τα εθνικιστικά αντανακλαστικά του βαθέως κράτους, μέσω ενός εκ των εκπροσώπων του, του βουλευτή Φλώρινας/Lerinsko της Νέας Δημοκρατίας Στ. Κωνσταντινίδη. Πριν προλάβει να στεγνώσει το μέλανι από τις δηλώσεις Παπαρήγα, ο αγλαός βουλευτής απάντησε σε ιδιαίτερα αυστηρό τόνο: «Η άποψη της κ. Παπαρήγα για σύγκρουση των ριζοσπαστικών δυνάμεων εναντίον της αστικής τάξης είναι αβάσιμη, γιατί είναι εκτός πραγματικότητας..Τα χιλιάδες θύματα εκείνης της περιόδου είναι τα παιδιά της Ελλάδας στα οποία οφείλεται ο απαιτούμενος σεβασμός. Η Φλώρινα έχει αποδείξει τη μεγαλοσύνη της. Δε μπορεί όμως να αποδεχτεί τέτοιου είδους ακραίες απόψεις. Τελικά εδώ κολλάει και η δήλωση της που έκανε για κάποιο άλλο ζήτημα: εκεί που μας χρωστάγανε μας πήραν και το βόδι. Η ιστορία ούτε διαγράφεται, ούτε ξαναγράφεται...»

Αν δεν καταλάβατε, το ψευτοΚΚΕ και η υπερεθνικιστική πλέον Νέα Δημοκρατία μαλώνουν πάνω από τα οστά των νεκρών Μακεδόνων μαχητών για τον εμφύλιο πόλεμο, τι τελικά ήταν και για το αν είχε νικητές και ηττημένους. Συμφωνούν όμως απόλυτα στο ότι Μακεδόνες δεν υπήρχαν πουθενά καθώς ούτε οι μεν ούτε οι δε τους αναφέρουν στις βαθυστόχαστες τοποθετήσεις τους. Έτσι όπως εξαφανίστηκαν δια μαγείας οι Μακεδόνες από τις εθνικές απογραφές, ξεκινώντας από το 1951 και εντεύθεν, έτσι κάποιοι προσπαθούν συστηματικά να τους εξαφανίσουν και από τον εμφύλιο. Και οι μεν και οι δε προσπαθούν με τον τρόπο τους να ξαναγράψουν την ιστορία των τελευταίων 60 χρόνων, διαστρεβλώνοντας χωρίς ντροπή τα γεγονότα και αποσιωπώντας παντελώς αυτά που δεν τους βολεύουν.

Το χειρότερο δε είναι ότι δε σέβονται ούτε καν τη μνήμη αυτών που έχασαν τη ζωή τους στον εμφύλιο, είτε αυτοί ήταν Μακεδόνες είτε Έλληνες και τα ιδανικά, για τα οποία αγωνίστηκαν. Είναι σαφές ότι από την νεοελληνική πολιτική νομενκλατούρα δεν μπορεί να περιμένει κανείς τίποτα πλέον. Για το λόγο αυτό, είναι επιτακτική ανάγκη η ΕΕΣ-Ουράνιο Τόξο να βγεί μπροστά, να αναδείξει το ζήτημα του μαζικού τάφου αλλά και των Μακεδόνων που συμμετείχαν στον εμφύλιο γενικότερα και να απαιτήσει από τον νεοσύστατο διευρυμένο δήμο Φλώρινας/Lerin την ανέγερση ενός λιτού μνημείου στο χώρο, όπου θα αναγράφονται και τα ονόματα των πεσόντων.

Η καπηλεία της θυσίας τους πρέπει επιτέλους να σταματήσει. Είναι καιρός όλοι οι νέοι Μακεδόνες αλλά και όλοι οι νέοι Έλληνες να μάθουν τι ακριβώς έγινε στον εμφύλιο πόλεμο, ποιοί πολέμησαν με ποιούς και για ποιο λόγο. Να μάθουν ότι οι Μακεδόνες μαχητές του ΔΣΕ δεν συντάχθηκαν με το ΚΚΕ επειδή γεννήθηκαν ή έγιναν όλοι αριστεροί αλλά διότι το κόμμα αυτό ήταν το μόνο που τους υποσχέθηκε αναγνώριση και δικαιώματα. Να μάθουν για ποιο λόγο το ΚΚΕ «πούλησε» τα όνειρα και τις θυσίες του μακεδονικού λαού στην Ελλάδα. Να σταματήσουν να ψηφίζουν αποτυχημένους πολιτικάντηδες-φερέφωνα του βαθέος κράτους.

Μόνο έτσι θα τιμήσουν, έστω και με καθυστέρηση 62 χρόνων, εκείνους που έδωσαν τη ζωή τους για να ζήσουν σε μια Ελλάδα πολυεθνική και πολυπολιτισμική, με σεβασμό στη διαφορετικότητα. Μια τέτοια Ελλάδα, δυστυχώς, ακόμα την ονειρευόμαστε._

Του Γιώργου Ν. Παπαδάκη

Σας έχω συνηθίσει από τούτη εδώ τη στήλη να κάνω αναφορές σε ορισμένους- συνήθως ασήμαντους ανθρώπους- που εν τούτοις λόγω της θέσης που κατέχουν, νομίζουν ότι έγιναν σημαντικοί. Αυτή τη φορά θα ασχοληθούμε με την Χαρά Νικοπούλου, μια κλινική περίπτωση που δυστυχώς έγινε δασκάλα και εστάλη στη Θράκη για να διδάξει (και) στα παιδιά της μειονότητας. Το τι τους δίδαξε είναι λίγο-πολύ γνωστό από τηλεοπτικές εκπομπές και τον Τύπο. Για όσους δεν γνωρίζουν, αρκεί μονάχα να πούμε ότι η εν λόγω «εκπαιδευτικός»  προσπάθησε ούτε λίγο ούτε πολύ να πείσει- με λόγια αλλά και έργα τα άτυχα μουσουλμανόπαιδα που βρέθηκαν στις αίθουσες διδασκαλίας της ότι η θρησκεία τους, τα ήθη και τα έθιμα τους είναι περίπου για πέταμα και ότι η αλήθεια βρίσκεται στις ελληνορθόδοξες παραδόσεις.

Όπως ήταν φυσικό, η κυρία αυτή προκάλεσε τεράστιες αντιδράσεις στην τοπική κοινωνία, η οποία σε συννενόηση με τις δημοτικές  αρχές και το υπουργείο Παιδείας, την έστειλε απο εκεί που ήρθε. Θα μου πείτε, τότε γιατί ασχολείσαι ακόμα μαζί της; Μα διότι την εθνικιστική και μισαλλόδοξη συμπεριφορά της αυτή ήρθε να δικαιώσει με τον πιο πανηγυρικό τρόπο πριν ένα περίπου μήνα, η Ακαδημία Αθηνών. Το ανώτατο «πνευματικό» ίδρυμα της χώρας απένειμε στη Νικοπούλου το Αργυρό Μετάλλιο Ανδρείας (!) για τα κατορθώματά της στη Θράκη και πιο συγκεκριμένα «…για την προσήλωσή της στο καθήκον, την αυταπάρνηση και την εθνοπρεπή της στάση κατά την διάρκεια της υπηρεσίας της ως δασκάλας στο Μεγάλο Δέρειο του νομού Έβρου τα έτη 2004 -2008.»

Το βραβείο αυτό φαίνεται ότι το ζήλεψαν και άλλοι συνάδελφοι της Νικοπούλου, όπως ας πούμε η κυρία Νικολέτα Αραστάρη, διευθύντρια του 3^ου Ενιαίου Λυκείου Φλώρινας/Lerin, και βάλθηκαν να την ξεπεράσουν. Τι έκανε λοιπόν αυτή η Αραστάρη; Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Στις 15 Ιανουαρίου, η 3^η Λυκείου διοργάνωσε εκδήλωση, με σκοπό να μαζευτούν χρήματα για την καθιερωμένη πενταήμερη εκδρομή τους.  Την Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου, η εν λόγω διευθύντρια καλεί τα παιδιά στο γραφείο της και τα επιπλήττει δριμύτατα διότι- λέει- επέτρεψαν να ακουστούν μακεδονικά τραγούδια στην εκδήλωσή τους! Θαυμάστε επιχειρηματολογία εκπαιδευτικού:

«Ακούστε να σας πω, εδώ είναι ελληνικό σχολείο. Αυτό που κάνατε θίγει πρώτα από όλα τους εαυτούς σας. Τι γνώμη θα σχηματίσει ο κόσμος για σας; Κάνατε λάθος που αφήσατε να ακουστούν τα τραγούδια. Στα χωριά σας και στα πανηγύρια σας μπορείτε να ακούτε και να τραγουδάτε ότι θέλετε αλλά δεν επιτρέπεται σε σχολικό χορό να συμβαίνουν τέτοια…»

Από που να αρχίσει και που να τελειώσει κανείς… Από το θλιβερό γεγονός ότι εν έτει 2011 ακούμε από εκπαιδευτικούς την ιδια «επιχειρηματολογία» που ακούγαμε τις δεκαετίες του ’60 και του ’70; Μη μιλάτε και μην τραγουδάτε τα «βλαβερά» μακεδόνικα. Δε μπορούν πλέον να στέλνουν τον κόσμο φυλακή και επινοούν άλλες μεθόδους τρομοκρατίας, όπως τι θα πει ό κόσμος. Ποιός κόσμος, μαντάμ; Μακεδόνικα μιλάει και ο κόσμος γύρω σας, δεν το έχετε καταλάβει; Που ζείτε αλήθεια; Και βάσει ποιας λογικής δεν επιτρέπεται σε σχολικό χορό που γίνεται σε μειονοτική περιοχή να ακούγονται σκοποί της κυριάρχης πληθυσμιακής ομάδας; Μήπως έχετε μείνει ακόμη στην επταετία της χούντας;

Τα παιδιά ευτυχώς, προς τιμήν τους, δεν «μάσησαν». Ορθά-κοφτά απάντησαν ότι δεν ντρέπονται αλλά απεναντίας είναι περήφανοι για την κληρονομιά που τους άφησαν οι πατεράδες και οι παπούδες τους. «Εμείς μεγαλώσαμε με αυτά τα τραγούδια και με αυτούς τους χορούς», είπαν στην διευθύντρια, βάζοντας τελεία στο θέμα.

Τα συμπεράσματα που βγαίνουν από αυτή την ιστορία είναι πολλά και σημαντικά. Κατ’ αρχήν, αφορούν το υπουργείο Παιδείας και την πολιτική του ηγεσία που επιτέλους πρέπει να πάρει θέση για αυτά τα ατοπήματα των υπαλλήλων του και να μην τα χαρακτηρίσει «μεμονωμένα» για να βγει από τη δύσκολη θέση. Όχι μόνο δεν είναι τέτοια αλλά πολύ φοβάμαι ότι αντικατοπτρίζουν μια γενικευμένη προσπάθεια να επιστρέψει καθεστώς τρομοκρατίας στις περιοχές όπου ζουν εθνικά Μακεδόνες, ώστε να καθυστερήσει όσο γίνεται η αναπόφευκτη στιγμή που το κράτος θα συρθεί κυριολεκτικά και θα υποχρεωθεί να αναγνωρίσει τη μακεδονική γλώσσα και να την εισάγει στο δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα. Μήπως νομίζετε ότι δεν είναι ενήμερο το βαθύ κράτος για τις συλλογές υπογραφών που θα θέτουν επίσημα πλέον το ζήτημα;

Το πιο σημαντικό γεγονός, ωστόσο, είναι η αλλαγή στη στάση της νεολαίας. Από τα φοβισμένα και άβουλα Μακεδονόπουλα των πρώτων δεκαετιών μετά τον πόλεμο και τις σιωπηρές γενιές του ’80 και του ’90, έχουμε φτάσει σε μια γενιά που πλέον δεν φοβάται να δηλώσει δημόσια την καταγωγή της, να μιλήσει τη γλώσσα των προγόνων της και να διεκδικήσει ενεργά αυτά που δικαιούται.  Όλες οι μεγάλες αλλαγές που αφορούν τις μειονότητες στην Ευρώπη, ξεκίνησαν όταν η νεολαία ανέλαβε ενεργό ρόλο ή πήρε πλήρως τα ηνία. Στην Χώρα των Βάσκων, μια ολόκληρη γενιά (προς τα τέλη της φρανκικής δικτατορίας) δεν μιλούσε καν τη βασκική γλώσσα. Ήταν οι νέοι που μέσω πραγματικών «κρυφών σχολείων» (και όχι γιαλαντζί όπως αυτά που μαθαίνουμε εμείς), έμαθαν τη γλώσσα, την έβγαλαν από την αφάνεια και στην συνέχεια τη δίδαξαν ακόμα και στους ίδιους τους γονείς τους. Ανάλογα είναι τα βιώματα και από περιοχές της Καταλωνίας, της Βρετάννης, της Ουαλίας, σχεδόν παντού όπου η μειονοτική γλώσσα και κουλτούρα ήταν αντικείμενο καταστολής από τις κρατικές αρχές και κινδύνευε να εξαφανιστεί.

Όπως σας έγραφα και σε πρόσφατο σημείωμα, αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα στη Βόρεια Ελλάδα και αυτή είναι η πιο ενθαρρυντική εξέλιξη, η ενεργή συμμετοχή των νέων Μακεδόνων στα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα. Είναι μια σχετικά τυχερή γενιά ετούτη, καθώς μεγάλωσε χωρίς το φόβο, χωρίς το μειονεκτικό σύνδρομο, με το οποίο ανατράφηκαν όλοι σχεδόν οι εθνικά Μακεδόνες που γεννήθηκαν εντός της νεοελληνικής επικράτειας πριν και μετά τον εμφύλιο. «Μη μιλάς τη γλώσσα, σώπασε, μη διεκδικείς τίποτα περισσότερο από αυτό που σου δίνουν.»

Αυτή η διαφορά είναι οφθαλμοφανής πλέον. Και για τους «φίλους» αλλά και για τους «εχθρούς» που για λίγο ακόμη θα κάνουν ότι μπορούν για να σταματήσουν το ορμητικό ποτάμι που έρχεται. Είναι αυτό το ποτάμι που θα κάνει ακόμα και τους γονείς των παιδιών αυτών να αναθαρρέψουν. Ας μην ξεχνάμε ότι την παραπάνω ιστορία την κατάγγειλε γονιός που όμως θέλησε να παραμείνει ανώνυμος. Ο φόβος που λέγαμε παραπάνω…

Όσο για την επιφανή εκπαιδευτικό της υπόθεσης, ο δρόμος είναι ανοικτός για να την παρασημοφορήσουν μερικά ξεκουτιασμένα γεροντάκια, σαν αυτά που αποτελούν την Ακαδημία Αθηνών. Και μετά θα μπουν όλοι μαζί στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, που έλεγε και μια ψυχή…

Του Γιώργου Ν. Παπαδάκη

Η χρονιά που μόλις πέρασε ήταν χωρίς αμφιβολία μία απο τις χειρότερες από ιδρύσεως του νεοελληνικού κράτους. Μετά το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Τρικούπη, φτάσαμε στην τεχνική χρεωκοπία του Γ. Παπανδρέου, του Παπακωνσταντίνου αλλά και του Κώστα Καραμανλή, του Σημίτη, του Ανδρέα Παπανδρέου και άλλων «εθνικών ευεργετών». Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι άρχισαν να αναθεωρούν την εικόνα που είχαν για το όλο σύστημα, μέσα στο οποίο ζουν και είναι έτοιμοι να θέσουν πολλά «ταμπού» ζητήματα σε μηδενική βάση.

Η τάση αυτή μιας μεγάλης, σιωπηρής μάζας ανθρώπων που δεν ξηλώνει πεζοδρόμια, δεν καταστρέφει ξένη περιουσία και προσπαθεί να ζήσει αξιπρεπώς και όχι αποκλειστικά σε βάρος κάποιου άλλου, έγινε αισθητή στις πρόσφατες εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση. Σχεδόν κανείς πριν από αυτές, δεν έδινε πιθανότητες επιτυχίας στους Γιάννη Μπουτάρη και Γιώργο Καμίνη, οι οποίοι όμως κέρδισαν. Μαζί τους κέρδισε πολύτιμες ανάσες και ολόκληρη η ελληνική κοινωνία, ιδίως δε εκείνοι που είναι διαφορετικοί από την πλειοψηφία ή απλά υποστηρίζουν ότι το μέλλον αυτής της χώρας μπορεί να είναι μόνο πολυπολιτισμικό, πολυγλωσσικό, πολυεθνικό. Και οι δύο στο παρελθόν έχουν ασχοληθεί- ο καθένας από το δικό του μετερίζι- και με τους Μακεδόνες στην Ελλάδα, την ιστορία τους, τη γλώσσα τους, τα δικαιώματά τους. Η λύση για τα προβλήματα που αυτοί αντιμετωπίζουν, ασφαλώς, δεν θα έρθει από τους δημάρχους της Αθήνας ή της Θεσσαλονίκης, ωστόσο είναι πάντοτε ευπρόσδεκτος ο αέρας αλλαγής που προσπαθεί να διώξει την ανυπόφορη πολιτική και κοινωνική μπόχα που ολοένα και περισσότερο αναδίδει αυτή η χώρα.

Αν όμως οι Μπουτάρης και Καμίνης δε μπορούν να δώσουν λύση στα προβλήματα των Μακεδόνων, τότε ποιος μπορεί; Μα φυσικά οι ίδιοι οι Μακεδόνες. Και πως μπορεί να γίνει αυτό; Μα δίνοντας την δυνατότητα σε Μακεδόνες να εκλεγούν σε σημαντικές αυτοδιοικητικές θέσεις, δίνοντας τη δυνατότητα στο μακεδονικό πολιτικό φορέα (ΕΕΣ-Ουράνιο Τόξο) να συμμετέχει στην κατανομή της πολιτικής εξουσίας στους νέους διευρυμένους δήμους της Βόρειας Ελλάδας, δίνοντας εν τέλει την δυνατότητα στους ίδιους να διεκδικήσουν ενεργά αυτά που δικαιούνται αλλά και στερούνται στο νεοελληνικό κράτος από τότε που αυτό προσάρτησε τα μακεδονικά εδάφη που σήμερα κατέχει.

Η αρχή έγινε στην Μελίτη/Ovcarani από ένα μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου του Ουράνιου Τόξου/Vinozhito, Μακεδόνα ακτιβιστή αλλά και σημαντικό οικονομικό υποστηρικτή του κόμματος, τον Παναγιώτη Αναστασιάδη/Pande Ashlakov, ο οποίος εξελέγη πανηγυρικά Πρόεδρος του τοπικου Συμβουλίου για τον παλαιό δήμο Μελίτης/Ovcarani που πλέον έχει ενσωματωθεί στο δήμο Φλώρινας/Lerin. Το οξύμωρο είναι ότι ενώ ο Pande Ashlakov συμμετείχε στο συνδυασμό της Όλγας Μούσιου-Μυλωνά για το δήμο της Φλώρινας/Lerin που υποστηρίχθηκε από το ΠΑΣΟΚ, ήταν η ίδια η κ. Μούσιου που έσπευσε περίπου να τον αποκυρήξει όταν οι γνωστοί φασίστες των ΜΜΕ και τoυ Ίντερνετ την κάλεσαν να δηλώσει δημόσια αν γνώριζε ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος είναι σημαίνον στέλεχος του Ουράνιου Τόξου/Vinozhito.

Aπαντώντας σε σχετική ανακοίνωση του μακεδονικού κόμματος που θα τη βρείτε σε άλλη σελίδα, η υποψήφια δήμαρχος προσπάθησε για άλλη μια φορά να διαβεβαιώσει ότι οι θέσεις της για το θέμα είναι «ξεκάθαρα πατριωτικές και ελληνικές, είναι οι θέσεις της επίσημης ελληνικής κυβέρνηση και του ΠΑΣΟΚ» και λοιπά ελαφρώς φαιδρά. Προσπαθώντας να δικαιολογηθεί- απέναντι σε ποιούς αλήθεια; – η κ. Μούσιου μας αποκάλυψε οτι συμπεριέλαβε τον Pande Ashlakov στο συνδυασμό της για να καρπωθεί τα ψηφαλάκια της πολυπληθούς οικογένειας Ashlakov και των φίλων της, στην προσπάθεια να εκλεγεί δήμαρχος. Τους ψήφους μεν τους πήρε, δήμαρχος ωστόσο εξελέγη ο περισσότερο «καθεστωτικός» και πολύ πιο προσεκτικός Γιάννης Βοσκόπουλος, ο οποίος φρόντισε να μην χρησιμοποιήσει κανένα Μακεδόνα ακτιβιστή στο ψηφοδέλτιό του.

Και το οξύμωρο- έως εξωφρενικό- συνεχίστηκε όταν η επικεφαλής πλέον της αντιπολίτευσης στο δήμο Φλώρινας/Lerin «προειδοποίησε» το νεοεκλεγέντα πρόεδρο της Μελίτης/Οvcarani ότι δε μπορεί να κάνει ότι θέλει καθώς το 33μελές δημοτικό συμβούλιο θα έχει τον καθοριστικό ρόλο ενώ ο νέος δήμαρχος θα είναι «ο τελικός εγγυητής και εντολέας για την υλοποίηση των αποφάσεων». Με άλλα λόγια, παρότι ο Γ. Βοσκόπουλος ήταν αντίπαλος (και μάλιστα καθόλου αγαπητός) κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, τώρα ενώνουμε τις δυνάμεις μας μαζί του για να αποτρέψουμε τον «εχθρό» από το να πραγματοποίησει τα σχέδιά του. Προτιμούμε, δηλαδή, να στραφούμε κατά της ίδιας μας της δημοτικής παράταξης, αν χρειαστεί προκειμένου να είμαστε «ξεκάθαρα πατριώτες και Έλληνες». Αν αυτό δεν λέγεται σχιζοφρένεια, τότε δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να ονομαστεί έτσι…

Αλήθεια, τι είναι αυτό που τόσο πολύ φοβίζει την κ. Μούσιου, τον κ. Βοσκόπουλο, την ΕΥΠ και όλο το παρακράτος; Τι μπορεί να κάνει άραγε ο Pande που να επιφέρει τέτοιο πανικό; Σίγουρα πάντως όχι να πάρει την Μελίτη/Οvcarani, το Νεοχωράκι/Νeukazi, την Ιτιά/Dolno Vrbeni, την Αχλαδιά/Krusoradi, το Σκοπό/Setina, τους Λόφους/Ζabrdeni, την Βεύη/Banica και τους άλλους οικισμούς του δικού του δημοτικού διαμερίσματος και να τους πάει στη Δημοκρατία της Μακεδονίας. Ούτε να κυρήξει την επανάσταση εναντίον του ελληνικού κράτους μπορεί (αλλά ούτε και επιθυμεί). Σε πρόσφατη συζήτηση που είχαμε, μου ξεκαθάρισε ότι θα κινηθεί αυστηρά μέσα στα πλαίσια των ευρωπαικών και εγχώριων νόμων και θα χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα που η συγκεκριμένη νομοθεσία του δίνει. Εκεί, ωστόσο, βρίσκεται η μία όψη του προβλήματος για το βαθύ νεοελληνικό κράτος. Ο συνδυασμός ελληνικής και ευρωπαικής νομοθεσίας παρέχει δυνατότητες που θα εκτιμήσουν ιδιαίτερα όχι μόνο οι Μακεδόνες αλλά και ολοι οι κάτοικοι του δημοτικού διαμερίσματος. Αν το φιλόδοξο σχέδιο του νέου προέδρου προχωρήσει, τότε η επανεκλογή του είναι σχεδόν βέβαιη. Και τότε το (παρα)κράτος-που πιάστηκε ελαφρώς στον ύπνο στις εκλογές- θα τρέχει και δε θα φτάνει.

Υπάρχει και μια δεύτερη, ακόμα σημαντικότερη παράμετρος. Οι Μακεδόνες αποκτούν επιτέλους πρόσβαση στους μηχανισμούς εξουσίας. Αν το «πείραμα» Μελίτη/Ovcarani επιτύχει, τότε είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα βρει άμεσα μιμητές. Ήδη, γειτονικά χωριά όπως ο Τριπόταμος/Petoraci κοιτούν προς τη μεριά του Pande, έτοιμα για να ακολουθήσουν το παράδειγμα και να συνεργαστούν μαζί του. Σε λίγα χρόνια, θα μιλάμε με άλλους όρους ακόμα και για τον ίδιο το δήμο της Φλώρινας/Lerin ή της Έδεσσας/Voden. H αρχή του τέλους της πολιτικής του χρεωκοπημένου νεοελληνικού κράτους απέναντι στους «ανύπαρκτους» Μακεδόνες είναι πλέον εδώ.

Srekna Nova Godina.

YΓ: Μέσα στη σύγχυσή της, η δυστυχής κ. Μούσιου παραδέχτηκε- για πρώτη φορά επίσημα από Έλληνα πολιτικό, έστω και μικρού διαμετρήματος- ότι γνωρίζει, όπως και όλοι, τα μακεδονικά ονόματα των πόλεων και χωριών του νομού Φλώρινας/Lerinsko. Δεν κάνει έναν κόπο να τα μεταφέρει και μέχρι τα υπουργεία Εξωτερικών και Εσωτερικών (που της υπαγόρευσαν άλλωστε την ανακοίνωσή της), ώστε να μην εμποδίζεται πλέον η είσοδος στην Ελλάδα εκατοντάδων Μακεδόνων που το μόνο τους αμάρτημα είναι ότι κατέχουν διαβατήρια που αναγράφουν ακριβώς αυτά τα ονόματα;

Το κείμενο είναι αναδημοσίευση από την Ελευθεροτυπία της 5 Νοεμβρίου 2010

www.enet.gr/?i=news.el.article&id=220590

ΚΕΙΜΕΝΟ – ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΤΕΤΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ tetpapa@otenet.gr

Ας κάνουμε μιαν υπόθεση εργασίας. Στη Γαλλία, ένας επίσκοπος, παραμονές των δημοτικών εκλογών, καταφέρεται εναντίον ενός από τους υποψήφιους δημάρχους και του λέει ευθέως και δημοσίως -παρουσία του πρωθυπουργού μάλιστα- ότι «όσο εγώ ζω, χωρίς τη στήριξή μου εσύ δεν θα δεις δημαρχία».

Αυτό στη Γαλλία απλώς είναι αδιανόητο. Επίσης αδιανόητο θα έπρεπε να είναι σε κάθε δημοκρατική πολιτισμένη χώρα. Συμβαίνει όμως· στην Ελλάδα.

Ετσι είπε ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Ανθιμος στον υποψήφιο δήμαρχο της πόλης Γιάννη Μπουτάρη. Πολιτική παρέμβαση πρώτης γραμμής και απειλή. Αν δεν το ξέρατε, ρόλος της Εκκλησίας είναι να κανονίζει διά του κ. Ανθίμου ποιος θα βγει δήμαρχος στη Θεσσαλονίκη.

Το χειρότερο; Πολιτική ηγεσία, κόμματα, βουλευτές, παράγοντες κατά τα άλλα λαλίστατοι -πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- αντί να ξεσηκωθούν και να βάλουν τον μητροπολίτη στη θέση του, έκαναν πως δεν άκουσαν τις απειλές και τα… χριστιανικά του τελεσίγραφα. Δηλαδή έπραξαν ως συνήθως. Εξάλλου, τόσοι και τόσες πολιτεύονται μαζεύοντας ψήφους στις εκκλησίες.

Προς τιμήν του ο Γιάννης Μπουτάρης δεν στρογγύλεψε τις απόψεις του, δεν υπολόγισε το περιβόητο πολιτικό κόστος. Συνέχισε την κριτική του και επανέλαβε (με τεκμηριωμένο λόγο) ότι ο κ. Ανθιμος συμπεριφέρεται σαν «μουτζαχεντίν».

Να δούμε, μεθαύριο που ανοίγουν οι κάλπες. Τι θα κάνουν, τελικά, οι πολίτες της Θεσσαλονίκης; Θα εκλέξουν δήμαρχο αυτόν που κράτησε τις αρχές του ή θα κάνουν το χατίρι του «μουτζαχεντίν» μητροπολίτη;

Μια δεύτερη υπόθεση εργασίας τώρα. Στην Ολλανδία, η ειδική γραμματέας του υπουργείου Παιδείας, η οποία μετείχε στην επιτροπή που εκπονούσε το πρόγραμμμα εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, δέχτηκε απίστευτες επιθέσεις για τις επιστημονικές της απόψεις. Διάφοροι ακραίοι την αποκαλούσαν… «εθνοπροδότρια» και της απέδιδαν… «αντι-ολλανδικά κίνητρα». Το υπουργείο την άφησε ακάλυπτη. Και έτσι, εκείνη οδηγήθηκε σε παραίτηση.

Αυτά τα πράγματα δεν συμβαίνουν στην Ολλανδία. Ούτε πουθενά αλλού στην Ευρώπη, με μία εξαίρεση από όσο γνωρίζω. Δυστυχώς, συμβαίνουν στην Ελλάδα. Και τα υπέστη η Θάλεια Δραγώνα, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έως πριν από λίγες ημέρες (26 Οκτωβρίου) Ειδική Γραμματέας Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού για Θέματα Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης στο υπουργείο Παιδείας.

Θάλεια Δραγώνα. Δέχτηκε, εδώ και έναν χρόνο, πόλεμο υπόγειο αλλά και φανερό. Υβρεις. Λάσπη. Συκοφαντίες. Για τις επιστημονικές της απόψεις και προτάσεις. Επαναλαμβάνω, για τις επιστημονικές της απόψεις. Στην πρώτη γραμμμή κρούσης ο ΛΑΟΣ του κ. Καρατζαφέρη, από δίπλα η ευρύτερη ακροδεξιά, όλος ο εθνικιστικός-πατριδοκαπηλικός θίασος. Και όχι μόνον.

Τη Θάλεια Δραγώνα -για να ειπωθούν τα πράγματα με το όνομά τους- την πολέμησε γενικότερα το σκοταδιστικό μπλοκ της εθνικοφροσύνης, το οποίο διαπερνά οριζοντίως όλα ανεξαιρέτως τα πολιτικά κόμματα.

Ο πόλεμος εναντίον της ολοκληρώθηκε με λάβαρο την υποτιθέμενη πρότασή της «να καταργηθεί το μάθημα της Ιστορίας» στις δύο τελευταίες τάξεις του Λυκείου. Αυτό όμως δεν είναι αληθές. Κατά κανέναν τρόπο. Σημειώστε, επίσης, ότι όλες οι επιθέσεις που δέχτηκε ήταν ουσιαστικά κατασκευασμένες και το περιεχόμενό τους -με τη δοκιμασμένη μέθοδο των επιλεκτικών αποσπασμάτων- χαλκευμένο.

Η επίθεση εναντίον της Θάλειας Δραγώνα είχε στόχο να πλήξει την προσπάθεια για μια τεκμηριωμένη επιστημονικά, μη εθνοκεντρική προσέγγιση της Ιστορίας και της διδασκαλίας της. Επιπλέον, η «εθνοπροδότρια», στο πλαίσιο του «Νέου Σχολείου» που εισηγήθηκε, είχε προτείνει μια νέα προσέγγιση για το σύνολο της διδασκαλίας στο σχολείο: τι να διδάσκονται οι μαθητές και πώς να το διδάσκονται, ώστε να γίνουν κριτικοί και συνειδητοί πολίτες.

Το «θέμα Δραγώνα» αφορά βεβαίως την ίδια, αλλά δεν είναι προσωπικό. Η Θάλεια Δραγώνα δεν έκανε προσωπική πολιτική στους δώδεκα μήνες που ήταν Ειδική Γραμματέας στο υπουργείο Παιδείας. Εάν έκανε, θα έπρεπε να την είχαν απολύσει αμέσως. Εάν όχι, όφειλε το υπουργείο να τη στηρίξει· αλλά δεν τη στήριξε.

Δεν είναι όμως μόνον η στάση του υπουργείου. Ολο αυτό το διάστημα, μέσα στη Βουλή εκτοξεύτηκαν αρκετές φορές ύβρεις εναντίον της. Εκτός από τον πρωθυπουργό και τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, ούτε ένας βουλευτής αισθάνθηκε ότι το θέμα τον αφορά. Ουδείς από τους βουλευτές ενοχλήθηκε ακούγοντας συναδέλφους του να μιλούν για …«Συμμορία Δραγώνα».

Η ωμή παρέμβαση του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης στις μεθαυριανές αυτοδιοικητικές εκλογές. Ο πόλεμος λάσπης και η παραίτηση τελικά της Θάλειας Δραγώνα. Τα δύο γεγονότα μου έφεραν στον νου εκείνο το ποίημα του Ιωάννη Πολέμη (τον τίτλο του φέρει, όχι τυχαία, ο συλλογικός τόμος για τον εθνοκεντρισμό στην εκπαίδευση, σε επιμέλεια Αννας Φραγκουδάκη και Θάλειας Δραγώνα). Ας το θυμηθούμε: «Τι είν’ η πατρίδα μας;».

ΥΓ.Στη Φινλανδία, στις πρώτες τάξεις του σχολείου οι δάσκαλοι μαθαίνουν τα παιδιά πώς να θέτουν ερωτήσεις και όχι πώς να δίνουν απαντήσεις. Το σκεπτικό τους: προϋπόθεση για να μάθεις να απαντάς είναι να μάθεις πρώτα να ρωτάς.

Του Γιώργου Ν. Παπαδάκη

Κάθε φορά που πλησιάζουν εκλογές κάθε είδους (ευρωπαικές, εθνικές, δημοτικές, ακόμα και εκείνες παλιά στο σχολείο για την ανάδειξη 15μελούς συμβουλίου) με καταλαμβάνει μια ανεξήγητη χαρά. Όντας πολιτικό όν,  χαίρομαι που πλησιάζει η βασικότερη λειτουργία ενός δημοκρατικού πολιτεύματος και η μόνη ίσως που απέμεινε να θυμίζει αυτό που εφάρμοσαν οι αρχαίοι ημών μη πρόγονοι 2500 και πλέον χρόνια πριν.

Παράλληλα, όμως, δε μπορώ παρά να νιώθω και μια απέραντη θλίψη, καθώς ακόμα και αυτή η γιορτή της δημοκρατίας τείνει χρόνο με το χρόνο να εκφυλίζεται σε μια χώρα που έχει καταντήσει να είναι βαθύτατα αντιδημοκρατική σε όλα τα επίπεδα. Λένε- και σωστά- ότι ένας από τους ασφαλέστερους τρόπους να μετρήσει κανείς το πόσο δημοκρατική είναι μια κοινωνία, είναι ο τρόπος, με τον οποίο φέρεται στη διαφορετικότητα, τη μειοψηφία, τη μειονότητα, εκείνους τέλος πάντων που έχουν διαφορετική και ενίοτε «αιρετική» άποψη. Δε νομίζω να χρειάζεται να σας πω τι βαθμό παίρνει η χώρα μας αλλά και όλοι εμείς ατομικά στο συγκεκριμένο τομέα. Αποδεχόμαστε το διαφορετικό μόνο όταν αυτό δεν έρχεται σε σύγκρουση με τις προκαταλήψεις μας και την «γνώση» που μας εμφύτευσαν τόσα χρόνια στα σχολεία και στα πανεπιστήμια. Και κατά συνέπεια, αποδεικνυόμαστε κατώτεροι των περιστάσεων και με σοβαρό έλλειμμα δημοκρατίας.

Ένα μόνο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της αρρωστημένης κατάστασης είναι το πολιτικό κόμμα που δημιουργήθηκε από τους εθνικά Μακεδόνες που ζουν στην Ελλάδα (ναι, υπάρχουν κι αυτοί και δεν είναι «Σκοπιανοί» ούτε «φίλο-Σκοπιανοί», όπως έχουμε μάθει να τους αποκαλούμε). Η Ευρωπαική Ελεύθερη Συμμαχία-Ουράνιο Τόξο/Виножито ή απλά Виножито δημιουργήθηκε για να εκφράσει την αγωνία των Μακεδόνων για την συνεχιζόμενη εντατική προσπάθεια αφομοίωσής τους και για να διεκδικήσει για λογαριασμό τους αυτόνοητα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως αυτό στον αυτοπροσδιορισμό, στην εκμάθηση της μητρικής γλώσσας και στην διατήρηση της ιδιαίτερης κουλτούρας. Ως πολιτικός σχηματισμός, το κόμμα συμμετείχε για πρώτη φορά σε εκλογική αναμέτρηση στις Ευρωεκλογές του 1994, λαμβάνοντας επισήμως ένα διόλου ευκαταφρόνητο αριθμό ψήφων. Τόσο μεγάλο, ώστε να κινητοποιηθούν όλοι οι μηχανισμοί του παρακράτους και να ξεκινήσει μια μαζική διαδικασία παρακώλυσης των ψηφοφόρων του και παραποίησης ψηφοδελτίων, ώστε να κηρυχθούν άκυρα. Το φαινόμενο επαναλήφθηκε και στις εθνικές εκλογές του 1996 αλλά λιγότερο ή περισσότερο και σε όλες τις Ευρωεκλογές έκτοτε.

Η προσπάθεια αυτή ασφαλώς απέτυχε, καθώς το Виножито πέτυχε να καθιερωθεί στις συνειδήσεις των Μακεδόνων ώς «το κόμμα μας» (Наша Партија) ενώ παράλληλα αντιπροσώπευε και αντιπροσωπεύει το απόλυτο κακό για όλο τον φασιστικό πολιτικοδημοσιογραφικό συρφετό που απλά αρνείται στους Μακεδόνες το δικαίωμα ύπαρξης. Οι ακτιβιστές του δαιμονοποιήθηκαν, από τύχη δεν κάηκαν ζωντανοί στα γεγονότα του 1995 στη Φλώρινα/Лерин, σύρθηκαν στα δικαστήρια ενώ τις απειροελάχιστες φορές που καλούνται σε τηλεοπτικές συζήτησεις, δεν έχουν την παραμικρή δυνατότητα να πουν το παραμικρό που θα μπορούσε να ακουστεί πάνω από τις άναρθρες κραυγές των φανατικών που τους επιτίθενται.

Αλλά και όταν τα κανάλια υποχρεούνται βάσει της νομοθεσίας να προβάλλουν τις θέσεις του κόμματος πριν τις εκλογικές αναμετρήσεις, μηχανεύονται διάφορους τρόπους για να μην το κάνουν ή για να έχουν τα μηνύματα του Виножито τη μικρότερη δυνατή απήχηση. Έτσι, είτε προβάλλουν τα τηλεοπτικά σποτ του π.χ.στις 4 τα χαράματα είτε εφευρίσκουν φανταστικές νομοθετικές διατάξεις για να δικαιολογήσουν την άρνηση προβολής τους. Στις ευρωεκλογές του 2009, το κόμμα ετοίμασε ένα μικρό βίντεο, στο οποίο για πρώτη φορά ακουγόταν η μακεδονική γλώσσα, και καλούσε τους Μακεδόνες να συσπειρωθούν γύρω του. Δυστυχώς, το υλικό αυτό ποτέ δεν έφτασε στους ψηφοφόρους, καθώς η κρατική τηλεόραση και τα μεγαλύτερα κανάλια αποφάσισαν ότι έπρεπε να «διορθωθεί» γιατί, λέει, περιείχε διάλεκτο «μη αντιληπτή» για το ευρύτερο κοινό. Κάποιοι μάλιστα, επικαλέστηκαν και σχετική νομοθετική πρόβλεψη για να δικαιολογήσουν την παραβίαση του υφιστάμενου νόμου, την οποία διέπραξαν. Όταν το κόμμα ζήτησε εγγράφως να του γνωστοποιήσουν ποιά είναι αυτή η νομοθεσία, τότε οι τηλεοπτικοί σταθμοί σφύριξαν αδιάφορα.

Αυτές τις ημέρες διεξάγωνται οι ακροαματικές διαδικασίες για τις αγωγές που κατέθεσε το Виножито έναντίον τεσσάρων τηλεοπτικών σταθμών, ακριβώς γι’ αυτή την υπόθεση. Είμαι πραγματικά πολύ περίεργος να δω τι θα σκαρφιστούν οι δικηγόροι των καναλιών για να καλύψουν τους πελάτες τους, οι οποίοι παραβίασαν χωρίς ντροπή το νόμο, επικαλούμενοι μάλιστα έναν άλλο νόμο που όμως δεν υπάρχει! Είμαι επίσης περίεργος να δώ τι θα αποφασίσει το δικαστήριο και πόσο ανεπηρρέαστοι μπορεί να μένουν οι δικαστές όταν στο εδώλιο του κατηγορουμένου βρίσκονται τα πανίσχυρα ΜΜΔ (Μέσα Μαζικής Διαστρέβλωσης, όρος που δανείστηκα από παλαιότερο δελτίο Τύπου του Виножито).

Η συγκεκριμένη περίπτωση αποκλεισμού δεν είναι ασφαλώς η μοναδική, είναι όμως ίσως η πλέον χαρακτηριστική. Το κόμμα αποφάσισε να μοιράσει το υλικό που τα κανάλια αρνήθηκαν να προβάλλουν, μέσω DVD που θα στελνόταν στους ψηφοφόρους, στους περισσότερους νομούς της Βόρειας Ελλάδας. Για λόγους κόστους, μια που μιλάμε για δεκάδες χιλιάδες DVD, η αναπαραγωγή έγινε στη Βουλγαρία. Το υλικό όμως δεν έφτασε ποτέ στους σχεδιαζόμενους τελικούς αποδέκτες του, καθώς κατασχέθηκε στα σύνορα…

Μια σταθερά επαναλαμβανόμενη ερώτηση φίλων-και όχι μόνο- του Виножито είναι για ποιο λόγο δεν κατεβαίνει στις εθνικές εκλογές ή ακόμα γιατί δεν καταρτίζει συνδυασμούς σε συγκεκριμένους δήμους, ώστε είτε να τους διεκδικήσει είτε να συγκροτήσει μια δυναμική αντιπολίτευση σ’ αυτούς. Η απάντηση δυστυχώς μπορεί να εξαχθεί από τα παραπάνω αλλά και από το γεγονός του απαγορευτικού κόστους συμμετοχής. Το νεοελληνικό κράτος, αντί να διευκολύνει τα μικρότερα κόμματα να συμμετέχουν στις εκλογικές διαδικασίες, τα αποθαρρύνει συνειδητά και με συγκεκριμένο σχέδιο. Σκεφτείτε μόνο το κόστος των 20 τόνων εκλογικού χαρτιού που απαιτούνται, τα κάθε λογής παράβολα και μια στοιχειώδη προεκλογική εκστρατεία και θα καταλάβετε. Αναρωτηθείτε επίσης πόσα και ποιά κόμματα εκτός Βουλής κατάρτισαν ή υποστηρίζουν συνδυασμούς υποψηφίων για τις τωρινές δημοτικές και περιφερειακές εκλογές. Θα σας βοηθήσω: κανένα. Απλούστατα γιατί η τράπουλα είναι σημαδεμένη, το παιχνίδι προσπαθούν να το παίξουν μόνο εκείνοι που ευθύνονται για το σημερινό κατάντημα αυτής της χώρας σε όλα τα επίπεδα και προσπαθούν να αποκλείσουν όλους τους άλλους. Νομίζω ότι καταλαβαίνετε τώρα γιατί οι εκλογές είναι το μόνο που θυμίζει το δημοκρατικό πολίτευμα, όπως το οραματιστηκαν και το εφάρμοσαν οι αρχαίοι ημών μη πρόγονοι. Καταλαβαίνετε επίσης ποιά δεσμά προσπαθεί να σπάσει το Виножито. Ας βοηθήσουμε όλοι, Μακεδόνες και μη, να τα καταφέρει.

Σε ένα από τα ωραιότερα ποιήματά του ο Μάρκος Μέσκος (στο υπ’ αριθμ. ΙΙ από τον Ισκιο της γης του 1986) ξεκινάει με μια προμετωπίδα από εκείνες που συχνά (:ή έστω: κάποτε) είναι πιο κρίσιμες από αλάθητα μανιφέστα και αναγγελίες θριάμβων. Την αντιγράφω: «Θ’ ανταμώσουμε πάλι στη στάχτη· / μακεδονίτικα πουλιά λαλούν μακεδονίτικα!».

Δεν θα σας μιλήσω στα στενά όρια μιας επιφυλλίδας για τον ποιητικό λόγο του Μέσκου (ωστόσο μπαίνω στον πειρασμό να σημειώσω πως σε πείσμα των λογής φιλολογικών ιερατείων, ο Μέσκος, για τη δική μου οπτική, είναι πράγματι ένας από τους πιο σημαντικούς μεταπολεμικούς ποιητές της γλώσσας μας, θρησκευόμενος όχι με τρομερούς Παντοκράτορες αλλά αποκλειστικά με ίσκιους της γης, με σώματα και δέντρα, με μυρουδιές κι ανέμους, ματωμένα χώματα και αχαλίνωτα νερά). Θα σας μιλήσω για κάποιους συμπολίτες μας (μεταφορικά: για κάποια πουλιά στο δάσος του κόσμου), στους οποίους, εδώ και κάμποσες δεκαετίες, απαγορεύτηκε να μιλήσουν τη γλώσσα της μάνας τους, να τραγουδήσουν τα νανουρίσματα και τα μοιρολόγια ετούτης της γλώσσας, να δηλώσουν μεγαλόφωνα την ταυτότητα τους – να αυτοπροσδιοριστούν. Είναι οι Μακεδόνες: οι πολίτες της χώρας μας που ονομάστηκαν από τον κυρίαρχο εθνοφασισμό «νεζνάμηδες», (δηλαδή οι ανθρώποι που απαντούν νε ζναμ – που σημαίνει δεν ξέρω), πληρώνοντας τα λύτρα του ολέθριου μύθου περί «ομοιογενούς έθνους-κράτους». Είναι οι άνθρωποι που στο πρόσωπό τους βλέπουμε (ή πιο σωστά: πρέπει να αναζητήσουμε) τον καθρέφτη της θεσμικής βίας μας, την κτηνωδία του εθνικισμού μας.

Γνώρισα στη ζωή μου κάμποσους τέτοιους ανθρώπους, πολίτες της Ελλάδας, που μιλούν τη μακεδονική γλώσσα – ανθρώπους που υποχρεώθηκαν να αυτοακρωτηριαστούν για να επιβιώσουν, να αποκρύψουν τη γλώσσα της μάνας τους πληρώνοντας τα ακατανόητα λύτρα του εθνοφασισμού που έγινε στην Ελλάδα κυρίαρχη ιδεολογία. Κι όση προπαγάνδα κι αν μας γεμίζει η εκπαίδευση του τρόμου μας, η θρησκεία της απάνθρωπης αυτοκατάφασης, τα μαζικά μέσα της ιδεολογικοποιημένης φενάκης και η πολιτική δημαγωγία, δύσκολα μπορεί να κρυφτεί η μουγγή αλήθεια: ο κυρίαρχος ελληνικός εθνικισμός έθεσε έναν πληθυσμό και μια γλώσσα υπό διωγμόν – μια γλώσσα με την οποία ερωτεύονταν, αγαπιούνταν και ονειρεύονταν χιλιάδες άνθρωποι. Για δεκαετίες κανείς δεν μπορούσε να αντιδράσει – και όταν κάποιοι λιγοστοί που όρθωσαν το ανάστημά τους στις αρχές της δεκαετίας του ΄80 (ήταν οι ίδιοι που αργότερα συγκρότησαν την πολιτική κίνηση του Ουρανίου Τόξου) χαρακτηρίστηκαν μονομιάς από τους λογής εθνοφσίστες ως «προδότες» και «πράκτορες» – απέκτησαν δηλαδή έναν τίτλο τιμής…

Να μιλάμε καθαρά: Κάποιοι από τους αναγνώστες ετούτης της στήλης πιστεύουν πως υπάρχουν έθνη και αυτοπροσδιορίζονται ως εθνικά Έλληνες. Λογαριάζω τα έθνη ως φονική κατασκευή βίας και θανάτου (όπως άλλωστε και τις θρησκείες), μα θα κατέβαινα ευχαρίστως στον δρόμο για να υπερασπιστώ το δικαίωμα ετούτων των αναγνωστών να αυτοπροσδιορίζονται ως εθνικά Έλληνες -ακριβώς γιατί ο αυτοπροσδιορισμός της ταυτότητάς τους είναι σημαντικότερος από την άποψή μου. Παρόμοια υπάρχουν πολίτες της χώρας μας (λίγοι ή πολλοί, αυτό είναι αδιάφορο) που αυτοπροσδιορίζονται ως εθνικά Μακεδόνες ή εθνικά Τούρκοι: αν πιστεύουμε, έστω και ελάχιστα, στα ανθρώπινα δικαιώματα οφείλουμε να κατεβούμε με την ίδια ζέση στον δρόμο και να διεκδικήσουμε το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού τους, το δικαίωμα τους να είναι εθνικά Τούρκοι ή εθνικά Μακεδόνες ή ό,τι άλλο επιθυμούν. Κάθε περιστολή ετούτου του δικαιώματος (όπως ο άθλιος ισχύων νόμος του 1982 που, κόντρα σε κάθε αρχή δικαίου, στους «μη εθνικά Έλληνες» πολιτικούς πρόσφυγες να γυρίσουν στην Ελλάδα και να διεκδικήσουν τις περιουσίες τους) είναι μια προσχώρηση στον φασισμό – μια προσχώρηση στην τελετουργία της βίας και του φόβου.

Κι αν τα έθνη είναι φονικές κατασκευές οι ανθρώπινες γλώσσες είναι το όργανο του ανθρώπινου λόγου, αυτό που μας επιτρέπει να εκφράζομαστε και εν τέλει να ζούμε. Όποιος, στο όνομα του εθνοφασισμού του ή της πολιτικής του, ακρωτηριάζει μια γλώσσα ή εμποδίζει την ελεύθερη ομιλία της διαπράττει ένα έγκλημα κατά ολόκληρης της ανθρωπότητας – παρόμοια με αυτόν που ξεραίνει έναν ποταμό ή νεκρώνει μια λίμνη. Και αυτό το έγκλημα το έκαναν όλα τα εθνικά κράτη τα τελευταία διακόσια χρόνια σε βάρος των «μειονοτικών» γλωσσών (κι ας μην υπάρχει «λάθος» γλώσσα όπως δεν υπάρχει «λανθασμένη θάλασσα»). Η εθνικιστική Ελλάδα δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση: το ελληνικό κράτος από το 1913 και μετά και για ολόκληρο τον 20^ο αιώνα κυνήγησε, ενοχοποίησε, απαγόρευσε, κατέστειλε και ταπείνωσε όσους μιλούσαν τα μακεδονικά, όσους ένιωθαν πως έχουν μια άλλη ταυτότητα από αυτήν που επέβαλε η κυρίαρχη πλειοψηφία. Οι αδιάκοπες απειλές, τα μουρουνόλαδα, οι αποκλεισμοί, το ξύλο, οι εκτοπίσεις, οι φυλακίσεις, η χρήση του φόβου ως μεθόδου πειθαναγκασμού συνιστούν τον ορισμό της θεσμικής εθνικιστικής βίας πάνω στην ανθρώπινη έκφραση (δηλαδή: πάνω στο ανθρώπινο σώμα). Και τούτη η αθλιότητα συνεχίζεται μέσα στις μέρες μας, ως κηλίδα ντροπής αυτού που με ευκολία περισσή ονομάζουμε «στέρεη δημοκρατία»· γιατί δημοκρατία δίχως αυτοπροσδιορισμό δεν υπάρχει – με την ίδιο τρόπο που δεν υπάρχουν άνθρωποι δίχως όνομα ή άνθρωποι δίχως γλώσσα.

Ξεκίνησα την μικρή μου σημείωση με ένα στίχο του Μάρκου Μέσκου – εξάλλου Κομμένη γλώσσα ονομάζεται η πρώτη συλλογή των διηγημάτων του που κυκλοφόρησε το 1979. Πριν από δεκαπέντε χρόνια ένας φίλος μου πρωτομίλησε για τούτη την κομμένη μακεδονική γλώσσα – κι από τότε μαζεύω σκόρπιες λέξεις προσπαθώντας να βυθομετρήσω τις ενοχές μου. Η τελευταία μου ανακάλυψη είναι η ζέλμπα (που προφέρεται με παχύ z): στα μακεδονικά σημαίνει την έντονη λαχτάρα, την πεθυμιά. Δεν είναι εύκολο να προσπεράσεις μια τέτοια λέξη. Και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές προσπαθώντας να περιγράψω μια ακόμη κτηνωδία του ελληνικού εθνοφασισμού, σκέφτομαι πως είναι καθήκον (ναι, ανθρώπινο καθήκον) όλων μας να πάψει η μακεδονική γλώσσα να είναι μια «κομμένη γλώσσα» και να διδαχτεί επιτέλους (μαζί με τα τραγούδια της και τα λογοτεχνήματά της) στα σχολεία των περιοχών όπου μιλιέται. Για να μπορούν όσοι μιλούν μακεδονίτικα να τα λαλούν και να τα γράφουν ελεύθερα – δίχως τις απειλές, τα σκαμπίλια, τα μουρουνόλαδα και τα κυνηγητά, δίχως την θεσμική βία και τον σπαρμένο φόβο του κυρίαρχου εθνοφασισμού μας. Αξίζει να γυρέψουμε ετούτη τη ζέλμπα.

Θ.Τ. – 12-8-2005.  (Δημοσιεύτηκε στις 14-8-2005 στην ιστοσελίδα www.triaridis.gr. Περιλαμβάνεται στο βιβλίο Σημειώσεις για το τρεμάμενο σώμα που εκδόθηκε την άνοιξη του 2006 στην σειρά «Αντιρρήσεις» των εκδόσεων Τυπωθήτω.)