Αρχεία | ΓΝΩΜΕΣ | Мислења

ТИЕ ШТО ОСТАНАА ИСПРАВЕНИ – ΟΣΟΙ ΕΜΕΙΝΑΝ ΟΡΘΙΟΙ

Τα δύσκολα χρόνια 1992-1993 κάποιοι νέοι βρέθηκαν να δικάζονται στην Αθήνα, γιατί εναντιώθηκαν στην ελληνική εθνική θέση για το

Δημήτρης Λιθοξόου

Δημήτρης Λιθοξόου

μακεδονικό. Το επίμαχο ζήτημα ήταν ότι είχαν υποστηρίξει με αφίσες και προκηρύξεις την ύπαρξη «Σλαβομακεδόνων» (κάτι που οι κατηγορούμενοι είχαν μάθει από τα μισόλογα μεγαλυτέρων τους σε ηλικία αριστερών και ορισμένα βιβλία για την ιστορία του εμφυλίου, που είχαν διαβάσει). Το εναντίον τους κατηγορητήριο είχε στηριχθεί στον περίφημο νόμο περί «διασποράς ψευδών ειδήσεων».

Το 2008 ένας εκπρόσωπος της γενιάς του πολυτεχνείου, μεσήλικας πια καθεστωτικός μεγαλοδημοσιογράφος, εξηγούσε κατά την παρουσίαση ενός νέου βιβλίου του για τη Μακεδονία, στα στελέχη του Καθεστώτος που παρευρίσκονταν στην εκδήλωση (πολλά εκ των οποίων υπήρξαν επίσης στα νιάτα τους μέλη του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος), το «εθνικά συμφέρον» της αναβάπτισης των «Σκοπιανών» στην σλαβομακεδονική κολυμπήθρα.

Τώρα πια η διασπορά ειδήσεων περί «Σλαβομακεδόνων», όχι μόνο δεν θεωρείται ψεύδος, αλλά αντίθετα εμφανίζεται ως σανίδα σωτηρίας, για τους πνιγμένους στα άλλα τους ψέματα έλληνες μακεδονολόγους.

Τι πράγματι συμβαίνει σε αυτή τη χώρα; Μήπως αν ίσχυε σοβαρά και προς πάσα κατεύθυνση, ο νόμος περί «διασποράς ψευδών ειδήσεων», θα έπρεπε όσοι διαμορφώνουν την κοινή γνώμη σε αυτή τη χώρα να βρίσκονται στη φυλακή;

Γιατί η μόνη αλήθεια, για όσους γνωρίζουν επί της ουσίας το μακεδονικό, είναι ότι η ελληνική εθνική θέση επί του ζητήματος, αποτελεί διαδοχικά εναλλασσόμενες  συρραφές μικρών και μεγάλων ψεμάτων.

Από την άλλη, όποιος πει την αλήθεια για τα μακεδονικά πράγματα, μετατρεπόταν και μετατρέπεται αυτόματα σε αντικαθεστωτικό και ανθέλληνα.

Θέλετε να το δοκιμάσετε και να υποστείτε τις συνέπειες της πράξης σας; Υποστηρίξτε δημόσια, αν το πιστεύετε, ότι υπάρχει μακεδονικό έθνος, μακεδονικό κράτος, μακεδονική γλώσσα και εθνική μακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα.

Κυρίαρχη ιδεολογία στην Ελλάδα είναι ο σύγχρονος εθνικός σοσιαλισμός. Πυλώνες της: ο άκριτος αντιαμερικανισμός, ο υπό σοσιαλιστικό μανδύα κρατισμός, η αρχαιολατρεία κι η γοητεία της ορθόδοξης παράδοσης. Κι αυθεντικότερος εκφραστής αυτής της ιδεολογίας, το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.

Τι υποστήριξε πρόσφατα το ΚΚΕ για το μακεδονικό: Δεν υπάρχει μακεδονικό έθνος, μακεδονικό κράτος, μακεδονική γλώσσα και μακεδονική εθνική μειονότητα.

Τι δεν είπε το ΚΚΕ;

Δε μίλησε για το μισό Δημοκρατικό Στρατό που έμεινε εκτός των συνόρων, τους χιλιάδες πολιτικούς πρόσφυγες του εμφυλίου, που με τη σύμφωνη γνώμη του δεν επαναπατρίστηκαν, ως μη Έλληνες το γένος. Δεν είπε κουβέντα για τις περιουσίες αυτών των ανθρώπων που κατασχέθηκαν από το κράτος και παραχωρήθηκαν στους εθνικά ημετέρους.

Πρώτα υπέστειλε το ΚΚΕ τα πανό με τα συνθήματα για το μαζικό και δίχως όρους επαναπατρισμό όλων των πολιτικών προσφύγων, και στη συνέχεια αρνήθηκε την ίδια την εθνική μακεδονική ταυτότητα των εν όπλοις συντρόφων του και την υπόσχεσή του στη μειονότητα να σταθεί δίπλα της για την απόδοση των δικαιωμάτων της.

Έχω χαρακτηρίσει την άρνηση του μακεδονικού έθνους, ως σύμπτωμα πολιτικής σχιζοφρένειας του ελληνικού και του βουλγαρικού έθνους.

Εξηγώ ξανά: το έθνος αποτελεί μια ιδεολογικοπολιτική κοινότητα. Η ύπαρξη του συνίσταται στο συλλογικό τρόπο που «διαβάζουν» το παρελθόν και σχεδιάζουν το μέλλον τους τα μέλη αυτής της κοινότητας. Ο διαφορετικός ιδεολογικός τρόπος που η κοινότητα αφηγείται το χθες της και σχεδιάζει πολιτικά το αύριο, είναι που τη συγκροτεί ως χωριστό έθνος. Η ύπαρξη μιας άλλης γειτονικής κοινότητας, που έχει τη δική της «ιστορία» για την περιοχή και το δικό της πολιτικό σχέδιο, δεν μπορεί να αναιρέσει την ύπαρξη της πρώτης. Αντίθετα, η εχθρική στάση της μπορεί να επιταχύνει διαδικασίες που ενισχύουν την εθνική συνείδηση του αντιπάλου.

Με άλλα λόγια το μακεδονικό έθνος συγκροτήθηκε και υπάρχει, ανεξάρτητα από τις επιθυμίες και τις επιδιώξεις του ελληνικού και του βουλγαρικού έθνους. Η άρνηση Ελλήνων και Βουλγάρων να αναγνωρίσουν εθνικά τους Μακεδόνες, αποτελεί πράξη στρουθοκαμηλισμού που ενδυναμώνει αντικειμενικά το μακεδονισμό των γειτόνων.

Παγκοσμίως οι σχέσεις μεταξύ των εθνών προσδιορίζονται από το δίκαιο που εδράζεται στην αρχή του συλλογικού αυτοπροσδιορισμού. Γι αυτό και η Ελλάδα, παρά τις καθυστερήσεις που επιτυγχάνει, λόγω του ειδικού πολιτικού βάρους της στους μεγάλους οργανισμούς, θα αναγκαστεί μεσοπρόθεσμα να αποδεχθεί το αναπόφευκτο.

Ας έρθουμε τώρα στη μειονότητα. Οι νονοί του ελληνικού έθνους, δεν αποδέχονται την ύπαρξη εθνικά Μακεδόνων ελλήνων υπηκόων.

«Ανύπαρκτοι», «δίγλωσσοι», «σλαβόφωνοι», «σλάβοι», «μακεδονοσλάβοι», «σλαβομακεδόνες», «ομιλητές του ιδιώματος», είναι μερικά από τα ονόματα με τα οποία βάπτισαν κατά καιρούς οι ηγέτες του ελληνισμού τους Μακεδόνες.

Τελευταία, οι εξυπνότεροι του Καθεστώτος, μετά τις εκθέσεις των διεθνών οργανισμών, περί ύπαρξης εθνικά μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα που στερείται της αναγνώρισης και των δικαιωμάτων της, προτείνουν μια νέα γραμμή εθνικής άμυνας: Ναι μεν υπάρχουν κάποιοι «Σκοπιανοί» που δηλώνουν «Μακεδόνες», αλλά αυτοί είναι τόσοι λίγοι, ώστε δεν είναι δυνατόν να τους αναγνωρίσουμε σαν μειονότητα.

Μία πρώτη απάντηση σε αυτό τον ισχυρισμό είναι πως η ελληνική πλευρά χρησιμοποιεί δύο μέτρα και δύο σταθμά. Άλλες ευαισθησίες έχει για τους λίγους έλληνες μειονοτικούς σε Τουρκία και Αλβανία και άλλες για τους Μακεδόνες στην Ελλάδα. Στην πρώτη μεν περίπτωση δυο-τρεις χιλιάδες αρκούν για να ορίσουν μια μειονότητα, στη δεύτερη δε όχι.

Το ουσιαστικό ωστόσο επιχείρημα είναι ποιοτικού χαρακτήρα. Όσο δηλαδή μικρότερη είναι μια μειονότητα, τόσο περισσότερο έχει ανάγκη προστασίας, ώστε να κατορθώσει να διατηρήσει την ιδιαίτερη ταυτότητά της.

Στην Ελλάδα ωστόσο αυτά θεωρούνται ψιλά ευρωπαϊκά γράμματα από τους κυβερνώντες.

Οι λίγοι ή πολλοί εθνικά Μακεδόνες που έμειναν όρθιοι στην Ελλάδα, γνώρισαν ως φαμίλια και ως κοινότητα το μαχαίρι του μακεδονομάχου, το χάρακα του δασκάλου, το βούρδουλα του χωροφύλακα, τον αφορισμό του παπά, το πρόστιμο του δικαστή, τον εξελληνισμό των ονομάτων τους και των τοπωνυμίων του τόπου τους, τη φυλακή και την εξορία της δημοκρατίας του μεσοπόλεμου και της μεταξικής δικτατορίας, τις βόμβες ναπάλμ του εθνικού στρατού, την αναγκαστική πολιτική προσφυγιά, την τρομοκρατία του μετεμφυλιακού κράτους, τις διώξεις της ελληνοχριστιανικής χούντας και τη ρουσφετοκρατία της μεταπολίτευσης.

Όσοι στάθηκαν όρθιοι σαν εθνικά Μακεδόνες, στάθηκαν μόνοι τους, έχοντας πάντα το ελληνικό κράτος απέναντί τους.

Οι Μακεδόνες αυτοί προσπάθησαν και προσπαθούν παρά τις αντιξοότητες να κρατήσουν ζωντανή τη γλώσσα των προγόνων τους, χωρίς σχολεία και χωρίς εκπαιδευτικούς. Στα καφενεία και στις ταβέρνες, στα σπίτια και στους δρόμους. Κάποιοι δυνατά και θαρραλέα, κάποιοι τρομαγμένα και ψιθυριστά. Άλλοι σιγομουρμουρίζοντας και άλλοι τραγουδώντας.

Και ορισμένοι, ίσως ελάχιστοι, τυπώνοντας αλφαβητάρια και λεξικά ή φτιάχνοντας ιστοσελίδες για να διατηρήσουν τη γλώσσα της μάνας τους και την αξιοπρέπειά τους.

Δημήτρης Λιθοξόου – 19 Μαΐου 2009

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Μηκρη ορμηνια για την ορθογραφηα της ρομεηκης γλοσας

Δημήτρη Λιθοξόου

Δημήτρη Λιθοξόου

Ο Γιάνης Βηλαράς υπήρξε για μένα ο σπουδαιότερος λόγιος Ρωμιός του 19ου αιώνα. Τα γραφτά του για το γλωσσικό ζήτημα πιστεύω πως είναι από τα πιο προχωρημένα κείμενα, όσον αφορά το θέμα της ρωμαίικης αυτογνωσίας, της ρωμαίικης πολιτισμικής συνείδησης. Και μπορώ να πω ότι ο Βηλαράς βρέθηκε με το νου του περισσότερο κοντά, από κάθε άλλο στον καιρό του, σε αυτό που δεν έγινε τελικά: στη συγκρότηση μιας κοινότητας με ρωμαίικη εθνική συνείδηση, δηλαδή, στη δημιουργία ενός ρωμαίικου έθνους.

Ποτέ δεν υπήρξε ρωμαίικη εθνική κοινότητα: δεν υπήρξε κοινότητα συγκροτημένη με βάση το ρωμαίικο λαϊκό πολιτισμό και τη ρωμαίικη λαϊκή γλώσσα, με πρόγραμμα τη διεκδίκηση της πολιτικής εξουσίας στην περιοχή, από την Υψηλή Πύλη και συνακόλουθα τη ρήξη με την ιδεολογική κυριαρχία του Φαναρίου, και την κατάργηση της λόγιας ελληνικής γλώσσας στην παιδεία, της «ιερής» επαγγελματικής γλώσσας τού ορθόδοξου εκκλησιαστικού κατεστημένου (αυτού του βασικού πυλώνα της οθωμανικής διοίκησης).

Έθνος δημιουργήθηκε αργότερα, από τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του Ελληνικού Βασιλείου, που είχε προηγουμένως συγκροτηθεί πάνω στη βάση ενός ρωσικού σχεδίου, με την ανοχή των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων. Η Αυλή του εκ Βαυαρίας ρομαντικού και αρχαιολάτρη βασιλιά Όθωνα, η πραγματική κυβέρνηση της εποχής, είναι εκείνη που ξεκίνησε την εθνική επιχείρηση εξελληνισμού των Ρωμιών (όπως επίσης των Αρβανιτών, Βλάχων και Άλλων). Το έθνος που δημιουργήθηκε είχε ελληνική και όχι ρωμαίικη ιδεολογία. Ο πολιτισμός της Ρωμιοσύνης θεωρήθηκε βάρβαρος.

Η γλώσσα τέθηκε υπό διωγμό. Το κίνημα για τον «καθαρισμό» της γλώσσας, το γλωσσικό κίνημα της καθαρεύουσας, επέβαλε, ακόμα και συνταγματικά (το 1911), την απαγόρευση της ρωμαίικης γλώσσας στην κρατική διοίκηση. Μέχρι και στα δικά μου μαθητικά χρόνια, το μάθημα γινόταν στην καθαρεύουσα και τα βιβλία ήταν γραμμένα σε αυτήν. Τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης η δημοτική γλώσσα υποτίθεται πως επέστρεψε στα σχολεία. Στην ουσία το σώμα της, είχε ντυθεί κατά τα 2/3 με χιλιάδες λέξεις που οι φιλόλογοι του ελληνικού κράτους βρήκαν στα λεξικά της αρχαίας ελληνικής και επέβαλαν με το χαστούκι και το χάρακα σε διαδοχικές γενιές μαθητών. Το νέο όνομα της γλώσσας ήταν τώρα «κοινή νεοελληνική». Η παλιά καθαρεύουσα μετονομάστηκε «σύγχρονη δημοτική», αλλάζοντας απλώς τις καταλήξεις των λέξεων.

Οι νέοι γλωσσαμύντορες, η διανόηση του ελληνικού έθνους, όπως ο Μπαμπινιώτης και οι όμοιοί του, φτιάχνουν τώρα καινούργια λεξικά. Και εκεί μέσα, κρύβουν την αλήθεια για το γλωσσικό πόλεμο που είχε το ελληνικό κράτος ενάμιση αιώνα με τη ρωμαίικη γλώσσα. Εμφανίζουν τις κατασκευασμένες λόγιες

λέξεις, τα δημιουργήματα της καθαρεύουσας που βίαια επιβλήθηκαν στους μαθητές από τους δασκάλους, σα να επέζησαν αδιάκοπα στο στόμα του λαού για χιλιάδες χρόνια. Λες και δεν υπήρξε ποτέ η εθνική προσπάθεια γλωσσικού «καθαρισμού» ενός Κόντου ή ενός Χατζιδάκι και η σε αυτούς, έστω και χωρίς μπούσουλα, αντίσταση των Ψυχάρη, Πάλλη, Εφταλιώτη. Λες και δε χύθηκε αίμα για τη γλώσσα που θα μιλούσαν σε αυτό τον τόπο, όπως στα Ευαγγελικά και τα Ορεστειακά.

Ο Βηλαράς, αρκετά πριν από όλα αυτά, και από τους πρώτους (μαζί με τους Χριστόπουλο και Καλαρά), έγραψε στη ρωμαίικη γλώσσα, σε αντίθεση με τους μορφωμένους αρχαιόπληκτους Ρωμιούς, που θεωρούσαν τη μητρική τους γλώσσα «χυδαία».

Ο Βηλαράς θεωρούσε πως η ρωμαίικη γλώσσα ερχόταν από πολύ παλιά, αλλά δεν ήταν συνέχεια της αττικής διαλέκτου των αρχαίων Ελλήνων. Και το χειρότερο ήθελε τα ρωμαίικα να γράφονται διαφορετικά από τα αρχαία ελληνικά. Έσπασε λοιπόν τα δεσμά της «ιστορικής ορθογραφίας» και πρότεινε να αρχίσουν να γράφουν οι συμπατριώτες του με φωνητική γραφή.

Το μοναδικό βιβλίο του που τυπώθηκε όσο ζούσε ο ίδιος – στην Κέρκυρα (Κόρφο) το 1814 – Η Ρομέηκη Γλόσα, είναι τυπωμένο με φωνητική γραφή. Εξηγεί μάλιστα τη νέα γραφή του, στο σχετικό κεφάλαιο με τίτλο «Μηκρη ορμηνια για τα γραματα κε ορθογραφηα της ρομεηκης γλοσας». Αυτό το σημαντικό, ακόμα και με τα μέτρα του καιρού μας, κείμενο, δημοσιεύω εδώ στη συνέχεια.

Πιο προχωρημένη από την πρόταση του Βηλαρά, θεωρώ μόνο εκείνη των Φιλήντα – Γληνού για χρησιμοποίηση των λατινικών χαρακτήρων, που έρχεται πολύ αργότερα, στα χρόνια του μεσοπολέμου. Βέβαια και οι δύο προτάσεις είναι σε σύγκρουση (τόσο τότε, όσο και τώρα) με την ελληνική εθνική ιδεολογία και τα συμφέροντα των ταγών της.

Όσοι μάλιστα θίγουν τέτοια ζητήματα θεωρούνται από τους τελευταίους (και δίκαια) πως υπονομεύουν την κρατική εθνική ιδεολογία (τους).

8 Σεπτεμβρίου 2010

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Γεωργελές: Μέχρι να αλλάξουμε, θα κλάψουμε


Δεν πολυήθελε να δώσει αυτή τη συνέντευξη, για να μη λέμε «πάλι τα ίδια». Όμως ποτέ δεν λέει και δεν γράφει τα ίδια, παρόλο που χρόνια τώρα τον πονάνε τα ίδια πράγματα και προτείνει τις ίδιες λύσεις. Ας πούμε, δεν έχει μιλήσει ξανά για τη «μετατροπή του λαού σε συνένοχο», πρώτη φορά χρησιμοποιεί την έκφραση «τσίρκο 2015» ή, αν θυμάμαι καλά, εκείνη για τον «δεύτερο πάτο».

στην Αγγελική Σπανού

Κάθε τέλος χρονιάς ελπίζουμε πως δεν έχει άλλο πιο κάτω και μετά διαπιστώνουμε πως και βέβαια έχει. Πάλι τα ίδια;

Πάλι τα ίδια, και το κρίμα είναι ότι αυτή τη φορά δεν υπήρχε κανένας λόγος πέρα από το να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ ό,τι και οι προηγούμενοι, αλλά σταδιακά και με τρόπο. Αυτή η περίοδος μετατροπής του λαού σε «συνένοχο» στη στροφή με τα δημοψηφίσματα και τις απανωτές εκλογές μάς κόστισε ξανά την επιστροφή στην ύφεση. Χαμένα χρόνια και σε μια περίοδο που η αντοχή της οικονομίας έχει εξαντληθεί. Αυτός ο «δεύτερος πάτος», η νέα βουτιά στην ύφεση και την ανεργία, τη στιγμή που φαινόταν ότι βγήκαμε, μπορεί να είναι μοιραία, ψυχολογικά οι άνθρωποι δεν αντέχουν τη δεύτερη διάψευση ελπίδας.

Φταίνε οι ελίτ για την υστέρηση της χώρας ή φταίνε και οι κάτω;

Είναι ένα ολόκληρο κοινωνικό μοντέλο που έχει χρεοκοπήσει, εγκλωβισμένο σε φαύλο κύκλο. Η συντηρητική κοινωνία επιλέγει ένα παρωχημένο πολιτικό προσωπικό, το οποίο με τη σειρά του διαιωνίζει την ακινησία. Παρά τη φιλολογία του λαϊκισμού, τα κόμματα της Μεταπολίτευσης φέρθηκαν πλουσιοπάροχα, το πελατειακό κράτος φρόντισε τους πελάτες του, γι’ αυτό μέχρι το 2009 είχαμε ποσοστά της τάξης του 45% για τα δύο μεγάλα κόμματα. Η καλομαθημένη πελατεία δυσκολεύεται να αλλάξει τρόπο συμπεριφοράς και το βλέπουμε στα εκλογικά αποτελέσματα, στις συντεχνιακές αντιδράσεις, στη συνεχιζόμενη φοροδιαφυγή. Όμως οι ελίτ της κάθε χώρας έχουν πάντα τη μεγάλη ευθύνη, αυτές καθοδηγούν.

Μήπως, αν η κυβέρνηση περάσει τον κάβο του ασφαλιστικού χωρίς βαθιά τραύματα, η χώρα θα γυρίσει σελίδα;

Όχι, γιατί η χώρα πρέπει να αλλάξει ριζικά οικονομικό μοντέλο, δεν φτάνει να μαζέψει τις μαύρες τρύπες. Το ασφαλιστικό είναι μια μόνιμη αιτία ελλειμμάτων, όμως ούτε καν αυτή δεν διορθώνεται. Διατηρούμε το ίδιο ασφαλιστικό μοντέλο, φτιαγμένο για προνομιούχους, αλώβητο. Απλώς περικόπτουμε λίγο-λίγο τις αποδοχές, χωρίς να ενδιαφερόμαστε για τους νέους.

Η μεγαλύτερη ιδιωτικοποίηση των τελευταίων ετών (περιφερειακά αεροδρόμια) έχει την υπογραφή της «κυβέρνησης της Αριστεράς». Αντιφατικό;

Ακόμα πιο αντιφατικό είναι η παραχώρηση μπιρ παρά των τραπεζών. Η κυβέρνηση, που ήθελε κρατικές τις τράπεζες, όχι απλώς τις ιδιωτικοποίησε, όχι απλώς σε ξένους, αλλά και σε αδιευκρίνιστα funds, ούτε καν σε διεθνείς τράπεζες. Προκειμένου να αντιμετωπίσουν την οργή του κόσμου σε πιθανό κούρεμα καταθέσεων, δεν δίστασαν να προχωρήσουν στην πιο βιαστική ιδιωτικοποίηση. Πληρώνουμε το δημοψήφισμα και τα capital controls με αφελληνισμό του τραπεζικού συστήματος και με οικονομική καταστροφή των χιλιάδων μετόχων.

Τι ακριβώς κάνει η φιλοευρωπαϊκή αντιπολίτευση; Το γύρισε στο αντιμνημόνιο;

Και μόνο που συζητάμε ακόμη αυτούς τους όρους δείχνει πόσο η παραπλάνηση έγινε κυρίαρχη αυτά τα χρόνια. Τα όσα μας συμβαίνουν δεν έχουν σχέση με μνημόνια, δεν κόβουν τα μνημόνια τις συντάξεις, αλλά το γεγονός ότι βγάζουμε ακόμα 50άρηδες συνταξιούχους. Δεν φταίνε τα μνημόνια που οι τραπεζικές μετοχές έγιναν 1 λεπτό, αλλά το δημοψήφισμα και το κλείσιμο των τραπεζών. Δεν φταίνε τα μνημόνια για τους φόρους, αλλά τα 500 και τα 120 εκατ. για όπλα εν μέσω κρίσης. Σε αυτά τοποθετείται το κάθε κόμμα και όχι στο μνημόνιο ή αντιμνημόνιο, σε ένα πλαστό δίλημμα.

Πώς γίνεται μετά απ’ όλα όσα έχουν συμβεί από τον Ιανουάριο του 2015 και μετά να μην υπάρχει τίποτα απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ;

Γιατί από το 2010 μέχρι τώρα όλα τα κόμματα είχαν το ίδιο αφήγημα, του οποίου ο τελευταίος κληρονόμος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα «πονάει» ο κ. Σπίρτζης, πέντε χρόνια αφότου «πονούσε η σοσιαλιστική ψυχή» του αντίστοιχου υπουργού του ΠΑΣΟΚ. Στο ενδιάμεσο, ο «αρχιτέκτων του αντιμνημονιακού αγώνα» Αντώνης, αφού υπέγραφε τα μνημόνια, τα έσκιζε αργότερα ένα τη μέρα και ο Αλέξης φώναζε «go back, μαντάμ Μέρκελ», πριν τα υπογράψει με τη σειρά του. Σε χοντρικές γραμμές, έτσι όπως αντιλαμβάνεται την πολιτική ο ψηφοφόρος, όλοι τα ίδια είναι πια, απλώς κάποιοι πιο «μετριοπαθείς» και άλλοι πιο κραυγαλέοι και επιθετικοί. Έτσι που έχει διαπαιδαγωγηθεί δεκαετίες αυτός ο λαός στον επιθετικό διεκδικητισμό, μοιραία προτιμάει τους πιο αδιάλλακτους και φανφαρόνους. Τώρα εισπράττει το λογαριασμό.

Πώς είναι δυνατόν να εμφανίζονται ως μεταρρυθμιστές οι προηγούμενοι, που στη διάρκεια πέντε μνημονιακών χρόνων δεν κατάργησαν ούτε καν τις πρόωρες συντάξεις;

Δεν μπορούν. Γι’ αυτό, παρά τον πανωλεθρίαμβο του αντιμνημονιακού μετώπου στην κυβέρνηση, παρά το πέραν κάθε πρόβλεψης τσίρκο του 2015 σε όλους τους τομείς, οι προηγούμενοι δεν είναι πια ελκυστικοί. Αλλά για να μην κατηγορούμε συνέχεια τα κόμματα, μήπως ήθελε και η κοινωνία τίποτε άλλο; Είχε εναλλακτικές που μιλούσαν για μεταρρυθμίσεις, τους Φιλελεύθερους το 2012, το Ποτάμι το 2015. Ψήφιζαν φασίστες και ψεκασμένους. Οι μεταρρυθμιστές πολιτικοί σε όλα τα κόμματα σταδιακά εξοστρακίστηκαν, έμειναν οι δημαγωγοί και οι λαϊκιστές.

Το ευρωπαϊκό πολιτικό σχέδιο κινδυνεύει λόγω προσφυγικής κρίσης και επέλασης της ακροδεξιάς, όχι λόγω των ελληνικών ελλειμμάτων. Μήπως αδικηθήκαμε από τους εταίρους μας που ανέχονται την κυβέρνηση Όρμπαν;

Αδικηθήκαμε από τους εταίρους μας γιατί ανέχτηκαν και ανέχονται τις ελληνικές κυβερνήσεις και την κοροϊδία των «ισοδύναμων», που εφευρέθηκαν για να μην αλλάξει τίποτα και να πληρώσουν το λογαριασμό οι ασθενέστεροι. Γιατί έβαζαν πάντα βέτο μην παρεκκλίνει ένα ευρώ ο προϋπολογισμός, αλλά δεν πίεζαν για να προχωρήσουν οι απαραίτητες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις. Αλλά αυτή τη συζήτηση θα την κάναμε αν ήμασταν στη Γερμανία, στη Γαλλία. Εδώ οφείλουμε να μιλάμε για τις δικές μας ευθύνες.

Γιατί δεν υπάρχουν σήμερα Αγανακτισμένοι;

Γιατί η τόσο μεγάλη διάψευση οδηγεί στην κούραση και στην απόσυρση. Γιατί δεν είναι εύκολο να δεχτείς ότι σε έπιασαν τόσο πολύ κορόιδο, ότι σε έβαλαν να μισήσεις τον αδελφό σου, τον φίλο σου, τον διπλανό σου, να φωνάζεις πέντε χρόνια για προδότες και γερμανοτσολιάδες και «ψόφο στους δωσίλογους», για να συνεχιστεί η ιστορία σαν να μην τρέχει τίποτα, όπως πριν, αγκαλίτσες και φιλάκια με τη «μαντάμ Μέρκελ» και τον «Ολαντρέου». Προτιμάς σιωπηλά να το ξεχάσεις.

Έπειτα, αυτή η κυβέρνηση είναι η πρώτη «κυβέρνηση της διπλανής πόρτας». Η κυβέρνηση της πλατείας. Η αποτυχία του πολιτικού συστήματος της Μεταπολίτευσης ανέδειξε στην πρώτη γραμμή πρόσωπα σαν κι εμάς. Όχι τους καλύτερους ανάμεσά μας, αλλά εμάς τους ίδιους. Στον Χαϊκάλη υπουργό Εργασίας και στον Πολάκη υπουργό Υγείας οι ψηφοφόροι βλέπουν τον εαυτό τους, στον Τσίπρα πρωθυπουργό βλέπουν τον κανακάρη τους. Γι’ αυτό τους συγχωρούν ακόμα. Έτσι δεν μάθαμε τόσα χρόνια κι εμείς να λέμε μεγάλες κουβέντες, να μην εννοούμε τίποτα και να κοιτάμε πώς θα τη βολέψουμε; Στο τέλος πέφτουμε πάντα από τα σύννεφα. Μα πώς συνέβη αυτό σ’ εμάς; Και ο λογαριασμός θα έρχεται όλο και πιο ακριβός όσο συνεχίζουμε έτσι. Μέχρι να αλλάξουμε, θα κλάψουμε.

[Free Sunday, τεύχος 347]

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

τ’ άπλυτα της ελληνικής ιστορίας και η λογοτεχνική τους μπουγάδα

Η κατασκευή της ηρωικής εικόνας του Μακεδονικού Αγώνα από την Πηνελόπη Δέλτα φωτίζεται με την έρευνα του Σπύρου Καράβα

Με φρίκη τα διεθνή Μ.Μ.Ε. αναφέρονται στις ομαδικές εκτελέσεις αιχμαλώτων από φανατικούς εξτρεμιστές του Ισλάμ, στο Ιράκ, τις μέρες

του Αντώνη Λιάκου

του Αντώνη Λιάκου

αυτές, ή στη Συρία, τους προηγούμενους μήνες. Ακόμη μεγαλύτερη φρίκη όταν πρόκειται για αμάχους. Μια παρόμοια ιστορία είναι η ακόλουθη: μια ομάδα ενόπλων, συναντά στο δάσος καμιά εκατοσταριά άοπλους υλοτόμους, τους συλλαμβάνει, τους δένει πισθάγκωνα, τους παίρνει μαζί της και όταν φτάνει σε μεγάλο και βαθύ ποταμό τούς ρίχνει στο νερό. Λίγο αργότερα, δεκάδες πτώματα ξεβράζοναι στις όχθες. Την ιστορία αυτή τη γνώριζε η Πηνελόπη Δέλτα και τη βρίσκουμε στο αρχείο της. Είναι μια καταγραμμένη συζήτηση που είχε με τον επικεφαλής της ένοπλης ομάδας, τον Σπύρο Σπυρομήλιο που συμμετείχε στον Μακεδονικό Αγώνα ως καπετάν Μπούας. Το ποτάμι είναι ο Αλιάκμονας. Ο Σπυρομήλιος δεν δικάστηκε για εγκλήματα κατά αμάχων. Προβιβάστηκε σε στρατηγό της Χωροφυλακής και θεωρείται ήρωας του βορειοηπειρωτικού αγώνα.

Η Δέλτα συνέλεγε μαρτυρίες για να γράψει το βιβλίο της Τα μυστικά του βάλτου, ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε σε άπειρα αντίτυπα, καθώς πραγματοποίησε αλλεπάλληλες εκδόσεις, διαβάστηκε και διαπαιδαγώγησε πολλές γενιές Ελληνόπουλων από τον Μεσοπόλεμο έως σήμερα. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα εθνικής διαπαιδαγώγησης και διάπλασης ηρωικών χαρακτήρων, στο οποίο εξιδανικεύτηκε ο Μακεδονικός Αγώνας, ή μάλλον συγκροτήθηκε η δημόσια εικόνα του. Δεν είναι η πρώτη φορά που η λογοτεχνία αναλαμβάνει να ανασυγκροτήσει το παρελθόν ως εθνικό παρελθόν. Και το κάνει πληρέστερα από την ιστοριογραφία. Δεν έχει ενδοιασμούς να αποσιωπήσει ή να μεταπλάσει εγκλήματα. Κυρίως η λογοτεχνία προσκομίζει πλοκή, δράση, συναίσθημα. Η παραπάνω ιστορία αποδίδεται ως το «δυστύχημα της βαρκαδιάς που βούλιαξε στον Αλιάκμονα και πνίγηκαν οι Βούλγαροι αρκουδιαραίοι, ξυλοκόποι και καρβουνιάρηδες».

Ο Σπύρος Καράβας στο βιβλίο του Μυστικά και παραμύθια από την ιστορία της Μακεδονίας (Βιβλιόραμα, 2014) αναλαμβάνει να ψηλαφήσει τον τρόπο με τον οποίο συγκροτήθηκε αυτή η λογοτεχνική εικόνα του Μακεδονικού Αγώνα, διαβάζοντας παράλληλα τα κείμενα της Δέλτα και αντιπαραβάλλοντάς τα με τις καταγραφές που είχε συγκεντρώσει στο αρχείο της, αλλά και με τα αρχεία του Υπουργείου Εξωτερικών όπου συγκεντρώνονταν οι εκθέσεις των προξένων αλλά και των στρατιωτικών παραγόντων της Μακεδονίας, και τα οποία γνωρίζουμε ότι επισκεπτόταν και μελετούσε η συγγραφέας.

Η Πηνελόπη Δέλτα, αρκετές δεκαετίες μετά τον θάνατό της, είναι μια cult προσωπικότητα. Σε πρόσφατη εκδήλωση, όπου παρουσιάστηκε η έκδοση ενός ανέκδοτου έως τώρα μυθιστορήματός της, η ιστορικός Ιωάννα Πετροπούλου είπε: «Εδώ η συγγραφέας ξεδιπλώνει τα σκοτάδια της ψυχής της και δηλώνει την αλληλεγγύη της με το γυναικείο φύλο, επιχειρώντας να υπηρετήσει την κοινωνία. Οι Ρωμιοπούλες είναι μια κοινωνική καταγγελία για την ελληνική πατριαρχική κοινωνία».1 Λυρικοί τόνοι που εξιδανικεύουν μια γυναίκα-μητέρα που υπέφερε από έναν ανεκπλήρωτο έρωτα και τους κοινωνικούς περιορισμούς που της επιβάλλονταν από το κοινωνικό status της οικογένειάς της.

Πράγματι οι Μπενάκηδες, το πατρικό όνομα της Δέλτα, υπήρξαν μία από τις κεντρικότερες οικογένειες του ελληνικού 20ού αιώνα. Μια οικογένεια που συγκεντρώνει τους συμβολισμούς και τα νήματα ενός κεντρικού αφηγήματος της ελληνικής ιστορίας: διασπορά, αστισμός, βενιζελισμός, δημοτικισμός, Ίων Δραγούμης, Μακεδονικός Αγώνας, Μουσείο Μπενάκη, νεοελληνικό μυθιστόρημα, ηρωική έξοδος από τη ζωή. Ένα μυθιστόρημα για τη ζωή της Πηνελόπης Δέλτα και της οικογένειάς της θα μπορούσε να είναι μια περιήγηση όχι απλώς στην ιστορία του περασμένου αιώνα, αλλά μια σάγκα της νεοελληνικής ιστορίας, ένα πορτρέτο της αστικής Ελλάδας μέσα από τον εξιδανικευτικό καθρέφτη της. Αλλά αυτή η εικόνα έπρεπε να λευκάνει την πραγματικότητα. Αυτό ακριβώς έκανε η Δέλτα.

Ο Καράβας μας εισάγει στα ζοφερά υλικά με τα οποία κατασκευάστηκε η ηρωική εικόνα ενός αγώνα που ανέλαβε να επανορθώσει την κλονισμένη από τον πόλεμο του 1897 εθνική συνείδηση πριν από τους Βαλκανικούς πολέμους.

Ένας στρατηγός διηγείται στη Δέλτα τα κατορθώματά του:

Ο άνθρωπος (Ο Γκέκας) δεν ήταν κατάσκοπος, αυτό φαίνονταν με την πρώτη ματιά. Ήταν ο κακομοίρης και φρεσκοξυρισμένος. Μα και μεις φοβόμασταν (μη μας προδώσει). Τον είχαμε λοιπόν δεμένο και τον φοβέριζαν τα παιδιά, που είχαν κυριολεκτικά αγριέψει. Γιατί άμα πιάνανε κανέναν αιχμάλωτο, τον αφήναμε πολλές φορές να τρέχει και τον κυνηγούσαν τα παιδιά με τα μαχαίρια, και τον τρυπούσαν, για να αγριεύουν περισσότερο.

Τον είχαμε κι αυτόν τέσσερις πέντε μέρες κι από την αγωνία ο δυστυχισμένος είχε σουρώσει. Εγώ τον λυπόμουν και του έδινα λίγο φαγί κι’ ερχόταν κοντά μου σα σκυλί. Μα τι τον κάνομε; Αποφασίσαμε να τον σκοτώσομε, για να μη βασανίζεται περισσότερο. Του είπαμε λοιπόν πως θα τον βγάλομε έξω. Του δέσαμε τα μάτια και τον πήγαμε σε ένα πάτωμα χωρίς καλύβα, όπου είχαμε ανοίξει και τον λάκκο του. Τον έβαλα και κάθησε εκεί, με δεμένα πάντα τα μάτια, και του έρριξα μόνος μου ακουμπητά, δυο σφαίρες ντουμ-ντουμ. Έπειτα του ανοίξαμε με το μαχαίρι το στήθος για να ιδούμε τι ζημιές κάνουν οι σφαίρες ντουμ-ντουμ. Τον είχαν καταστρέψει όλο. Εγώ του είχα δώσει κι ένα δυο λίρες για να τον παρηγορήσω, μα έπειτα του πήρα όλο το κεμέρι του. (σ. 99)

Ένας άλλος Μακεδονομάχος, ο Γ. Τσόντος Βάρδας, γράφει για κάποιον που είχε προσχωρήσει στις τάξεις των ελληνικών ένοπλων σωμάτων, αλλά για να αποδείξει την αφοσίωσή του τού επιβλήθηκε

να φονεύση πρωτίστως εις το χωρίον του Ζέλοβον και γυναίκας ακόμη των συγχωριανών του κομιτών (κομιτατζήδων) και των βουλγαριζόντων.

Ο υπεύθυνος για τον συντονισμό των αντάρτικων σωμάτων στο ελληνικό προξενείο Μοναστηρίου δίνει οδηγίες για το πώς θα μεταστραφεί ένα χωριό:

«Θα ρίξωμεν εις αυτό 5-6 μισθούς δια ν’ αρχίση η διαίρεσις. Και την άνοιξιν, αν φύγη ο στρατός, με 3-4 φόνους, θα γίνη ασφαλώς ιδικόν μας».

Τα παιδιά δεν βρίσκονταν στο απυρόβλητο. Η ομηρία τους γίνεται μέσο εκβιασμού των γονέων τους. Αφού αρπάζονται από τις οικογένειές τους και μεταφέρονται σε πόλεις του ελληνικού βασιλείου,

Ου μόνον εξελληνίζονται εντελώς, αλλά τινές χρησιμεύωσιν ως όμηροι διά την εν τη ορθοδοξία παραμονήν τών πολλάκις κλυδωνιζομένων ένεκα διαφόρων λόγων γονέων αυτών.

Τι άλλο θα μπορούσε να γίνει, θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος πληροφορημένος αναγνώστης, σε μια εποχή, όπως εκείνη των αρχών του 20ού αιώνα, στην οποία τα εθνικά κράτη διεκδικούσαν τον χώρο ανάπτυξής τους, το ένα σε βάρος του άλλου προσπαθώντας να πειθαναγκάσουν τους πληθυσμούς να προσχωρήσουν στη μία ή στην άλλη εθνικότητα, εκφοβίζοντας, διώχνοντας ή σκοτώνοντας όσους είχαν επιλέξει νομιμοφροσύνη σε αντίπαλα έθνη; Κάπως έτσι, η Μακεδονία, η Βόρεια Ήπειρος και η νότια Αλβανία, η Δοβρουτσά, η Θράκη, ο Πόντος και η Μικρά Ασία δεν έγιναν κοιλάδες δακρύων στο πρώτο τέταρτο του 20ού αιώνα; Μήπως αυτό, δηλαδή η μαζική βία εναντίον των αμάχων, δεν στάθηκε το κύριο χαρακτηριστικό των Βαλκανικών πολέμων και του Πρώτου Παγκόσμιου πολέμου στα Βαλκάνια; Στους πληροφορημένους άλλωστε αυτά ήταν γνωστά, ήδη από το Έκθεση Carnegie του 1914,2 μια επιτόπια έρευνα για τη βία εναντίον των αμάχων στους πολέμους του 1912-13. Γνωστά βέβαια, αλλά η έρευνα αποδεικνύει ότι η βία ήταν πολύ μεγαλύτερη. Ο Καράβας αναφέρεται στον πλήρη αφανισμό της πόλης του Κιλκίς από το ελληνικό στράτευμα, αλλά και στις συνθήκες διαβίωσης των ντόπιων πληθυσμών υπό ελληνική διοίκηση τα επόμενα χρόνια. Τα άλυτα μειονοτικά θέματα ήταν αυτά που διαπλέχτηκαν άλλωστε με τον πόλεμο και τον εμφύλιο πόλεμο στα 1940-50.

Το ζήτημα είναι αν τώρα αναγνωρίζουμε όλα αυτά ως εκείνο που υπήρξαν ή εξακολουθούμε να τα ωραιοποιούμε (κάτι το οποίο έγινε στη διάρκεια των χρόνων γύρω από τη μακεδονική διαμάχη της δεκαετίας του ’90 και εξακολουθεί να γίνεται στη Βόρεια Ελλάδα όπου υπάρχει και Μουσείο «Μακεδονικού Αγώνα») ή αν, ακόμη κι αν δεν συμμεριζόμαστε την ωραιοποιημένη εκδοχή του, το αποσιωπούμε. Εξακολουθούμε να μιλάμε για την ιστορία ως «αυτογνωσία», αλλά αυτογνωσία είναι να φέρνεις στη Γερμανία τη συζήτηση για το Ολοκαύτωμα, στην Αμερική για το καθεστώς δουλείας των μαύρων, στη Γαλλία για τα εγκλήματα της αποικιοκρατίας, στην Ιαπωνία για τα εγκλήματα εναντίον της Μαντζουρίας, στην Αυστραλία για την εξόντωση των Αβορίγινων, στη Λατινική Αμερική για την καταστροφή των αυτόχθονων πληθυσμών και των πολιτισμών τους. Αντίθετα εδώ, στην Ελλάδα, η συζήτηση περί αυτογνωσίας αφορά τους άλλους, και γιατί δεν αναγνωρίζουν τα εγκλήματα εναντίον μας.

Και αν η ιστοριογραφία, καθώς και η κριτική φιλολογία, τα τελευταία χρόνια διήνυσαν αρκετό δρόμο, τι συμβαίνει με την εκπαίδευση και τη δημόσια ιστορία; Κι ακόμη παραπέρα: για πόσον καιρό ακόμη η λογοτεχνία θα μένει στο απυρόβλητο ως η αθώα υψηλή τέχνη; Για πόσον καιρό ακόμη η Πηνελόπη Δέλτα θα παραμένει η «αγαπημένη συγγραφέας των παιδικών μας χρόνων»; Μαντεύω τις αντιδράσεις: μα οι μεγάλοι συγγραφείς είναι αντιφατικές προσωπικότητες, μα η Δέλτα έχει γράψει και άλλα έργα τα οποία είναι πράγματι κριτικά στις κοινωνικές συμβάσεις της εποχής της, μα ό,τι αναγνωρίζουμε σήμερα ως έγκλημα, δεν το αναγνώριζαν την εποχή εκείνη, και στο κάτω κάτω η «πολιτική ορθότητα» δεν είναι κριτήριο για την αποτίμηση των συγγραφέων και των έργων τους. Σύμφωνοι. Αλλά όλα αυτά τα «μα», όλες αυτές οι ενστάσεις δείχνουν ότι δεν έχουμε ξεκόψει από τον κόσμο εκείνης της εποχής, τους δισταγμούς αναψηλάφησης της ιστορίας μας. Δεν φτάνει η αναψηλάφηση αυτή να περνά μόνο από τις διατριβές και τα επιστημονικά περιοδικά. Πρέπει να γίνει μέρος της δημόσιας ιστορίας, της δημόσιας συζήτησης. Να χαρτογραφήσει ξανά το παρελθόν.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Ως πότε ακόμα;

Η Αριστερά απέναντι στον σφιχτό εναγκαλισμό Κράτους-Εκκλησίας

του Κωνσταντίνου Τσιτσελίκη

ΛΕΖΑΝΤΑ: Έργο του Στέλιου Φαϊτάκη

Η πρόσφατη συζήτηση για την απαλλαγή από το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία έφερε μάλλον αναπάντεχα στο προσκήνιο ένα ζήτημα το οποίο αποτελεί προγραμματική αξίωση της Αριστεράς εδώ και δεκαετίες: την κατοχύρωση των διακριτών ρόλων μεταξύ Πολιτείας και Εκκλησίας. Και, στην πράξη, την αξίωση για την κατοχύρωση της θρησκευτικής ελευθερίας για όλους χωρίς προνομιακή μεταχείριση της πλειονότητας, την αυτονόμηση των θρησκευτικών κοινοτήτων από το κράτος με συνέπεια την ουδετερότητα του τελευταίου, όπου βέβαια χρειάζεται, απέναντι στο θρησκευτικό φαινόμενο. Πολλές θεσμικές λύσεις μπορούν να υλοποιήσουν μια τέτοια πορεία εκκοσμίκευσης. Κάποια δειλά βήματα έχουν γίνει αλλά παραμένουν εντελώς ανεπαρκή, όπως η άρση του βέτο του τοπικού μητροπολίτη για τις άδειες ανέγερσης ευκτήριου οίκου ή ναού άλλου δόγματος ή θρησκείας, καθώς και η δυνατότητα καύσης νεκρών, η οποία όμως δεν έχει καν έχει εφαρμοστεί.

Έργο του Στέλιου Φαϊτάκη

Έργο του Στέλιου Φαϊτάκη

Ο Αρχιεπίσκοπος, πριν λίγες μέρες, αναφέρθηκε στο Σύνταγμα, μιλώντας για «ελληνοχριστιανική συνείδηση» των Ελλήνων. Η διολίσθηση αυτή σε όρο που δεν υπάρχει φανέρωσε την εδραιωμένη πεποίθηση και ηγεμονική στάση της Εκκλησίας ότι οποιαδήποτε έκφανση του θρησκευτικού φαινομένου ανήκει στο χώρο της «επικρατούσας θρησκείας». Ωστόσο το άρθρο 16 παρ. 2 αναφέρεται στην υποχρέωση του κράτους να καλλιεργεί την –όποια– θρησκευτική συνείδηση των πολιτών, όχι όμως υποχρεωτικά την Ορθόδοξη. Ο Αρχιεπίσκοπος δεν διαβάζει όμως και την συνέχεια της ίδιας διάταξης, δηλαδή την αποστολή του κράτους να διαπλάθει «ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες». Παράλληλα, συνήθως η ρητορική αυτή παρακάμπτει την προστασία της καθολικής θρησκευτικής ελευθερίας που θεσπίζει το άρθρο 13, όχι μόνο τη «δική μας» αλλά και των «άλλων».

Το κράτος ασφαλώς νομοθετεί και αποφασίζει ύστερα από πολιτικό διάλογο και κοινωνική διαβούλευση, ενδεχομένως με τη σταδιακή απορρόφηση των πολιτικών κραδασμών. Σε κάθε περίπτωση, όμως, νομοθετεί και αποφασίζει «μονομερώς» και χωρίς θεσμικό εταίρο όπως κακώς θεωρούμε ότι συνεπάγεται ο σφιχτός εναγκαλισμός Πολιτείας-Ορθόδοξης Εκκλησίας, αφού αυτό τον έχουμε για τα καλά εσωτερικεύσει.

Πριν λίγες μέρες, ως Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ) στείλαμε επιστολή στον υπουργό Παιδείας, επισημαίνοντας ότι «οι προϋποθέσεις απαλλαγής από το μάθημα των θρησκευτικών είναι τόσο ελαστικές όσο τα συντηρητικά αντανακλαστικά, ιδιαίτερα των τελευταίων κυβερνήσεων, και εν τέλει συναρτώνται προς τις εξαρτήσεις των εκάστοτε κυβερνώντων από την Ορθόδοξη Εκκλησία». Με την επιστολή ζητάμε να «κατοχυρωθεί πάγια, επιτέλους, η θρησκευτική ελευθερία γονέων και μαθητών με οδηγό τους θεμελιώδεις κανόνες προστασίας της ανεξιθρησκίας (άρ. 13 Σύνταγμα, άρ. 9 και 2, του 1ου Πρ. Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου) σε όφελος του κοινωνικού συνόλου. […]. Το ζήτημα εντάσσεται ασφαλώς στον ευρύτερο κύκλο των σχέσεων Κράτους και Εκκλησίας που ταλανίζει τα δημόσια πράγματα επί μακρόν και σχετίζεται με την θρησκευτική ελευθερία και την εκκοσμίκευση της ελληνικής πολιτείας, η οποία ακόμα εκκρεμεί». Προσδοκούμε λοιπόν, «άμεση επίλυση του ζητήματος από την κυβέρνησή σας η οποία καλείται να ενσωματώσει τα θεμελιώδη δικαιώματα στις πολιτικές της και να κάνει ένα γενναίο βήμα μπροστά. Ευκαιρία και ανάγκη να θεσπιστούν τα αυτονόητα. Δηλαδή διακριτοί ρόλοι χωρίς αμοιβαίες παρεμβάσεις».

Η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου πριν δέκα χρόνια ακριβώς πρότεινε νομοθετικό πλαίσιο που θα κατοχύρωνε τους διακριτούς ρόλους. Επαναφέρουμε την πρόταση αυτή λαμβάνοντας τις μεταβολές που έχουν εν τω μεταξύ έχουν επέλθει. Επιγραμματικά αναφερόμενες, οι κυριότερες απαιτούμενες τροποποιήσεις θα πρέπει να αφορούν (H πλειονότητα των προτάσεων μας βασίζεται στο σχέδιο νόμου του 2005. Για το κείμενο του υπομνήματος, βλ. στο enthemata.wordpress.com)

  • Την επανεξέταση/κατάργηση της διδασκαλίας των θρησκευτικών με κατηχητικό περιεχόμενο, της πρωινής προσευχής και του υποχρεωτικού εκκλησιασμού των μαθητών.
  • Την ριζική τροποποίηση του νόμου 4301/2014 για την «οργάνωση της νομικής μορφής των θρησκευτικών κοινοτήτων και των ενώσεων τους στην Ελλάδα», προκειμένου να αρθεί το πλαίσιο διαφορετικών ταχυτήτων για τις θρησκευτικές κοινότητες και τη λειτουργία τους. Ο ορισμός της θρησκευτικής κοινότητας στο άρθρο 1 του Νόμου περιορίζει το δικαίωμα συλλογικής άσκησης της θρησκευτικής ελευθερίας στους κατοίκους «καθορισμένης γεωγραφικής περιοχής». Επίσης, επεμβαίνει αδικαιολόγητα στην αυτοδιοίκηση των θρησκευτικών κοινοτήτων. Έτσι: θα πρέπει να καταργηθεί η «διπλή ταχύτητα» μεταξύ των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου (Ορθόδοξης Εκκλησίας, των Μουφτειών και των Ισραηλιτικών Κοινοτήτων) και υπαχθούν όλες στο ιδιωτικό δίκαιο.
  • Την υπαγωγή της Ορθόδοξης Εκκλησία της Ελλάδος και λοιπών εκκλησιαστικών ν.π.δ.δ. στο ιδιωτικό δίκαιο, η οποία θα είχε τις εξής συνέπειες:

α) Η σχέση εργασίας των έμμισθων και των άμισθων λειτουργών των θρησκευτικών κοινοτήτων που υπάγονταν στο καθεστώς του δημοσίου (Ορθόδοξοι κληρικοί και Μουφτήδες, διοικητικό προσωπικό) θα διέπεται σταδιακά από τις διατάξεις του ιδιωτικού δικαίου.

β) Η υπό κρατικό έλεγχο εκκλησιαστική περιουσία θα αποδεσμευτεί και θα αποδοθεί κατά πλήρη κυριότητα και νομή στην Εκκλησία.

γ) Η εκκλησιαστική περιουσία θα φορολογείται πλέον χωρίς προνομιακή μεταχείριση.

δ) Την κατάργηση των θρησκευτικών υπηρεσιών Υπουργείων (Στρατού, Σωμάτων Ασφαλείας).

ε) Τη μη αναγραφή του θρησκεύματος σε οιοδήποτε δημόσιο έγγραφο και την γενικότερη προστασία του δικαιώματος να μη φανερώνει κανείς τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις.

στ) Την επανεξέταση και ενδεχομένως την κατάργηση διατάξεων του Ποινικού Κώδικα που ποινικοποιούν συμπεριφορά που θίγει θρησκεύματα ή προέρχεται από θρησκευτικούς λειτουργούς στο πλαίσιο των καθηκόντων τους (βλ. άρθρα 196 ΠΚ («Κατάχρηση εκκλησιαστικού αξιώματος»), 198 Π.Κ. («Κακόβουλη βλασφημία») και 199 ΠΚ («Καθύβριση θρησκευμάτων»), παρ. 2 του άρθρου 175 ΠΚ («Αντιποίηση») κ.άλ.).

ζ) Την απαγόρευση ανάρτησης θρησκευτικών συμβόλων στα δημόσια κτήρια, και ιδίως στα σχολεία και τα δικαστήρια (όπου η ανάρτηση σήμερα δεν έχει καν νομική βάση, δηλαδή δεν προβλέπεται από κανένα κανονισμό ή εγκύκλιο. Η πρακτική αυτή αποτελεί ίσως κορυφαία έκφραση ηγεμονίας του ιδεολογικού επί του όποιου κανονιστικού, δηλαδή της ταύτισης του κρατικού με το κυρίαρχο θρησκευτικό Ορθόδοξο μέσα από την πρακτική).

Η ριζική μεταρρύθμιση στις σχέσεις Πολιτείας-Εκκλησίας, όπως σκιαγραφήθηκε παραπάνω, υπακούει σε βασικές αρχές εκκοσμίκευσης του δημόσιου χώρου και της θέσμισης της πολιτικής εξουσίας χωρίς προνομιακή προστασία της Εκκλησίας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία, ως θεσμός δεν χρειάζεται κάποια προστασία, αρκεί να θεσπιστεί η νομική της προσωπικότητα και τα κατοχυρωθεί η λειτουργικής της αυτονομία. Δεν θα πρέπει να την ενδιαφέρει αν αυτή η κατοχύρωση συμβαίνει σε λογική ισότητας, ότι, δηλαδή, και τα άλλα θρησκευτικά νομικά πρόσωπα θα τυγχάνουν παρόμοιας μεταχείρισης, καθώς αυτό επιτάσσουν βασικές συνταγματικές αρχές. Παρόμοια, κατοχυρώνεται η θρησκευτική ελευθερία των πιστών κάθε δόγματος και θρησκείας, με τους ενδεχόμενους περιορισμούς που ισχύουν σε μία δημοκρατική κοινωνία.

Ο διαχωρισμός, λοιπόν, των σχέσεων Πολιτείας-Εκκλησίας προϋποθέτει τον σεβασμό του θρησκευτικού φαινομένου και της ιστορικότητάς του, της αυτονομίας της οργανωτικής λειτουργίας των θρησκευτικών κοινοτήτων, αλλά και επιβάλει την απεξάρτηση του πολιτικού από την παρεμβατική θρησκευτική ηγεμονία. Ο διαχωρισμός και προσδιορισμός των ρόλων, καθαρών και διακριτών ρόλων, υπηρετεί το αμοιβαίο συμφέρον και το όφελος του κοινωνικού συνόλου, πλειονοτήτων και μειονοτήτων. Κατοχυρώνοντας, δηλαδή, τη θρησκευτική ελευθερία όσων εντάσσονται σε θρησκευτικές κοινότητες, με όρους ισοτιμίας από τη μια πλευρά και από την άλλη καλλιεργώντας την ιδιότητα του πολίτη, όλων των ελλήνων πολιτών, όσων ανήκουν σε θρησκευτικές κοινότητες και όσων δεν ανήκουν. Ας ξεκινήσουμε τον δημόσιο διάλογο με σαφή πολιτικό προσανατολισμό και στόχο, χωρίς τον φόβο του κόστους.

Διαφορετικά, αν η Αριστερά δεν το πράξει, κατά πόσον είναι Αριστερά;

Ο Κωνσταντίνος Τσιτσελίκης διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και είναι πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.

https://enthemata.wordpress.com

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Edito 539

Όταν ο πρωθυπουργός προκήρυξε εκλογές, η Μέρκελ δήλωσε ότι οι εκλογές είναι μέρος της λύσης και όχι της κρίσης. Ο Ντάισεμπλουμ

του Φώτη Γεωργελέ

του Φώτη Γεωργελέ

επίσης, ότι με τις εκλογές ο ελληνικός λαός θα βρεθεί πιο κοντά στη συνειδητοποίηση των προβλημάτων. Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί που κατηγορούν το ελληνικό πολιτικό σύστημα ότι δεν κάνει τη δουλειά του αλλά υπεκφεύγει με πολιτικά παιχνίδια, αυτή τη φορά επικρότησαν. Έτσι, τώρα, η παρέμβασή τους δεν κατηγορήθηκε από κανέναν ως «ωμή επέμβαση» στα εσωτερικά μας. Η αντιπολίτευση από τη μεριά της, σύσσωμη, όταν ο Α. Τσίπρας έχασε την πλειοψηφία υπερψήφισε το μνημόνιο, στήριξε την κυβέρνηση και δήλωσε ότι δεν ζητάει εκλογές.

Παρά τη συνήθη κυβερνητική προπαγάνδα περί σκοτεινών κύκλων που απεργάζονται σχέδια «αριστερής παρένθεσης», η Ευρώπη, η αντιπολίτευση και τα media στηρίζουν με αξιοσημείωτη συνέπεια τον πρωθυπουργό. Από τον Ιούνιο παρακολουθούμε τη διαχείριση του εσωκομματικού προβλήματος του Σύριζα. Όπως επιβάλλουν οι περιστάσεις και τα ελληνικά ήθη, στήνονται ηρωικές «μάχες» ανάμεσα στην πρόοδο και την αντίδραση, το παλιό και το νέο, τη δεξιά και την αριστερά, τους φίλους και τους εχθρούς του λαού. Το πανηγύρι παίρνει μπρος, πολλοί άνθρωποι βρίσκουν δουλειά, τα μέσα παίρνουν φωτιά, αλλά στο τέλος της ημέρας ένας ήταν ο στόχος και αυτός επετεύχθη: Ο Αλέξης Τσίπρας απαλλάχθηκε από τον Σύριζα του 3%. Ο «κοινωνικός» Σύριζα νίκησε τον κομματικό και τον εξαφάνισε.

Μόνο ο Ολυμπιακός κερδίζει το πρωτάθλημα με υπηρεσιακό προπονητή. Δεν έχει ξανακουστεί ποτέ στην ιστορία, πουθενά στον κόσμο, κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να πηγαίνει σε εκλογές με μεταβατικό αρχηγό και να δηλώνει ότι θα εκλέξει αρχηγό μετά τις εκλογές. Όλα τα συστήματα, ελληνικά και ξένα, επιθυμούν το τρίτο μνημόνιο να το διαχειριστεί αυτός που το συμφώνησε. Γι’ αυτό η Δευτέρα είναι ίδια ακριβώς με το Σάββατο. Είναι λογικό και δίκαιο. Ο Αλέξης θα τιμωρηθεί εφαρμόζοντας το τρίτο μνημόνιο. Θα βάζει ΕΝΦΙΑ, θα κόβει συντάξεις, θα τον κατηγορούν για την ανεργία και θα απολογείται για τα κότερα, τις βίλες και τα νηπιαγωγεία. Θα είναι άλλος ένας πρωθυπουργός μνημονίων. Δεν είναι καθόλου ηρωικό αλλά αυτός βιαζόταν, δεν του φταίει κανείς. Το θέμα είναι αν αυτή η συγκεκριμένη πολιτική ομάδα μπορεί να λύσει και κανένα πρόβλημα. Η σύνθεση της κυβέρνησης δείχνει ότι πιθανότερη είναι η επανάληψη του σπασμωδικού, συνεχώς αμφιταλαντευόμενου, καταστροφικού επταμήνου.

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης έχασαν ακόμα μια φορά, αρκετά δικαιολογημένα. Όχι μόνο γιατί σε 6 μήνες δεν αλλάζει η κατεύθυνση του εκλογικού σώματος. Αλλά και γιατί ίσως ήθελαν να χάσουν. Δεν έχω ξαναδεί πιο περίεργη αντιπολίτευση από αυτή των τελευταίων μηνών. Μπέρδεψαν την υποστήριξη της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας με την υποστήριξη της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού, σαν να μεταμορφώθηκαν σε ευρωπαϊκή συνιστώσα του Σύριζα, αντίπαλη προς τη συνιστώσα της δραχμής. Έτσι κι αλλιώς αυτά ιστορική σημασία έχουν πια μόνο, το γεγονός είναι ότι αυτή ήταν η τελευταία φορά που οι πολίτες ψήφισαν Τσίπρα κρίνοντας ακόμα τους αντιπάλους του.

Δεν πρέπει ποτέ να λες ποτέ, ίσως σε λίγους μήνες να βρεθούμε στην ίδια κατάσταση, αλλά κάποτε πρέπει και αυτή η κυβέρνηση να κυβερνήσει. Προς το παρόν προσπαθεί να αποφύγει τη φθορά και να οδηγήσει το κόμμα και το εκλογικό της ακροατήριο στην πραγματικότητα χωρίς απώλειες για την πολιτική καριέρα του πρωθυπουργού. Το επιτυγχάνει με τρόπο επώδυνο για την ελληνική οικονομία και τη χώρα.

Οι δυστυχείς πρώην σύντροφοι της ΛΑΕ δεν κατάλαβαν τίποτα από τους πολιτικούς σχεδιασμούς του πρωθυπουργού, τίποτα και για τον ελληνικό λαό. Τα πίστευαν όλα αυτά, πίστευαν ότι ο ελληνικός λαός έγινε αριστερός και θα τον οδηγούσαν στο σοσιαλιστικό παράδεισο της δραχμής, στη Β. Κορέα της Μεσογείου. Δεν είχαν καταλάβει ότι η συνταγή επιτυχίας του Αλέξη Τσίπρα ήταν ακριβώς το αντίθετο: Ήταν τα λόγια χωρίς τις επιπτώσεις. Ήταν η συμπύκνωση ολόκληρης της μεταπολίτευσης σ’ ένα λόγο κενό που ενώνει όλους τους Έλληνες γιατί μ’ αυτά τα περήφανα οικεία Τίποτα μεγαλώσαμε. Το Αύριο που παίρνει εκδίκηση, μας κλέβουν τα όνειρά μας, αποφάσισαν για μας χωρίς εμάς, αξιοπρέπεια, η ελληνική σημαία που κυματίζει σε κάθε πρωτεύουσα του κόσμου, το μέλλον που μας ανήκει, δείξαμε στην ανθρωπότητα τι σημαίνει Έλληνας, ο ελληνικός λαός που είναι συνώνυμο του αγώνα, η νίκη του λαού, σηκώνουμε ψηλά τον ήλιο πάνω από τη χώρα, απέναντι στις σκοτεινές δυνάμεις που απεργάζονται δεινά για τον ηρωικό λαό, τον πάντα ευκολόπιστο και πάντα προδομένο. Δάκρυ.

Μια χώρα – Βασίλης Παπακωνσταντίνου, μεγαλώνει τραγουδώντας την εφηβεία της. Συντηρητική με «αντισυστημικές» κορόνες, έτοιμη για αγώνες με τις καταθέσεις στα στρώματα και τις θυρίδες, ανίκανη για την παραμικρή αλλαγή, αντιμεταρρυθμιστική, έτοιμη πάντα να κατηγορήσει τους άλλους, ποτέ τον εαυτό της. Αυτή ήταν η διαπαιδαγώγηση της μεταπολίτευσης και αυτό τον ανώδυνο ηρωισμό της πρόσφερε τώρα ο εθνικός κανακάρης με τα αγωνιστικά «Όχι» που γίνονται την άλλη μέρα «Ναι». Χάνουμε όχι γιατί δεν προσπαθούμε, γιατί κάνουμε λάθος, γιατί κάποιος άλλος έχει δίκιο, αλλά γιατί το παλικάρι δεν ήξερε, ξεγελάστηκε, τον πρόδωσαν οι δικοί του, οι εχθροί ήταν ισχυρότεροι, ο διαιτητής ήταν αντίθετος, το γήπεδο έγερνε. Αλλά μάτωσε για τη νίκη. Αυτό το «ματώσαμε» που συνεχώς επαναλαμβάνεται, είναι τα πρωτοσέλιδα των αθλητικών εφημερίδων που μας μεγάλωσαν: Χάσαμε 3-0 αλλά αγωνιστήκαμε σαν λιοντάρια. «Έπεσαν σαν θεοί του Ολύμπου».

Οι «ηρωικές μάχες» συνεχίζονται έτσι αέναα, με την ίδια αγωνιστική σφοδρότητα, τον ίδιο τοξικά διχαστικό λόγο: Η «Αυγή» έχει τους δύο μονομάχους, Τσίπρας με τίτλο ο αγωνιστής, Μεϊμαράκης ο υπηρέτης πολλών αφεντάδων. Εμείς ή αυτοί, εμείς ήρωες – αυτοί πουλημένοι. Αλλά χωρίς περιεχόμενο. Την άλλη εβδομάδα θα ψηφίζουν εφαρμοστικούς νόμους του μνημονίου. Έτσι όμως η καθυστέρηση συνεχίζεται, η χώρα δεν μπορεί να βγει από το τέλμα. Γιατί δεν είναι μόνο το ερώτημα αν αυτή η πολιτική ομάδα έχει την επάρκεια και τη θέληση να οδηγήσει στη λύση. Είναι ότι για τη λύση χρειάζεται πρώτα η συμμετοχή της κοινωνίας. Η οποία όμως όλα αυτά τα χρόνια ανάμεσα σε εμφυλίους, «δικαιολογημένη βία», συνωμοσίες, γερμανοτσολιάδες και δοσίλογους, ψεκασμούς, «ηρωικές μάχες» και «αποικίες χρέους», έχει αποτρελαθεί τελείως. Με κύριο χαρακτηριστικό τη σύγχυση που οδηγεί στην κούραση, την απαθή χαλάρωση, έναν περίεργο εφησυχασμό ότι όλα θα γίνουν ερήμην μας, η κοινωνία χάνει 1,5 εκατομμύριο ψηφοφόρους τα τελευταία χρόνια και από το μισό εκλογικό σώμα που εξακολουθεί να ψηφίζει, ένα 20%, σχεδόν ένα τέταρτο μαζί με τους γραφικούς, στρέφεται σε νεοναζί, νεομπολσεβίκους και ψεκασμένους. Αυτή η κοινωνία εν συγχύσει αναπαράγει αυτό το πολιτικό σύστημα το οποίο με τη σειρά του κρατάει την κοινωνία καθηλωμένη. Φαύλος κύκλος.

Ας παρηγορηθούμε με τα θετικά αυτών των εκλογών. Παρά τους φόβους, η αναμενόμενη μνημονιακή στροφή του Σύριζα και των ΑΝΕΛ δεν οδήγησε την αντιμνημονιακή παραζάλη στα αντικοινοβουλευτικά άκρα του προηγουμένου αιώνα. Έχουν φτάσει στα όριά τους γιατί έδειξαν το δολοφονικό τους χαρακτήρα τα μεν και τον αυταρχισμό, τον υπερφίαλο εγωισμό που κρύβεται πίσω από τα ηρωικά λόγια τα δε.

Ωστόσο το πολιτικό σύστημα συνεχίζει να παίζει με τη φωτιά. Έχει χάσει την κοινωνία, όμως η Ελλάδα θα ξεφύγει από την παγίδα μόνο αν η κοινωνία καταλάβει τι συμβαίνει και αντιδράσει. Γυρνάμε 6 χρόνια γύρω από την ουρά μας, δίνουμε άχρηστες πολιτικές μάχες που δεν λύνουν τα προβλήματα αλλά αλλάζουν τους διαχειριστές της εξουσίας. Ακόμα κι όταν καθυστερημένα, με μισές αλήθειες, προσπαθούν να στρίψουν προς την πραγματικότητα, τα προηγούμενα ψέματα δημιουργούν ματαιώσεις και ανατροφοδοτούν τον ανορθολογισμό.

Δεν ήταν ούτε αυτές οι εκλογές που θα αποφασίζαμε ότι θέλαμε να αλλάξουμε. Ήταν άλλωστε πολύ φανερό. Στη Βουλή και στις τηλεοράσεις βλέπουμε τον Λεβέντη, στις προεκλογικές συγκεντρώσεις τραγουδάνε το «Μπέλα τσάο», στο Σύνταγμα χορεύουν αντάρτικα τραγούδια, μέχρι και στα ντιμπέιτ εμφανίστηκε ο Μάκης Γιαμπαζολιάς. Καθηλωμένοι στην αρχή της μεταπολίτευσης, όπως στην εφηβεία, αναπολούμε τις παλιές, καλές μέρες.

Πηγή: http://www.athensvoice.gr/

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Και πομάκικο έθνος στην Ελλάδα;

Στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Ζαγάλισα υπάρχει ένας κείμενο-λίβελος εναντίον μου. Άρεσε δε τόσο πολύ, αυτός ο λίβελος, στον

Του Δημήτρη Λιθοξόου

Του Δημήτρη Λιθοξόου

παραδοσιακό χώρο των μαύρων εθνικοσοσιαλιστών (διάφορος αυτός των κόκκινων εθνικο-σοσιαλιστών ή εθνικο-κρατιστών, της άλλης πλευράς του φαιοκόκκινου νομίσματος) που αναδημοσιεύτηκε τον τελευταίο μήνα σε δεκάδες ιστολόγιά τους.

Πέρα από τα υβριστικά ή ειρωνικά σχόλια για το πρόσωπό μου, που προφανώς χαρακτηρίζουν τον συντάκτη του άρθρου και την κουλτούρα που έχει για το δημόσιο διάλογο, στόχος του συγγραφέα είναι η μελέτη μου «Πληθυσμός και οικισμοί της τουρκικής μειονότητας στη Θράκη», που ας σημειωθεί δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 2006, ως χωριστό κεφάλαιο, στην τρίτη έκδοση του βιβλίου μου «Μειονοτικά ζητήματα και εθνική συνείδηση στην Ελλάδα», μαζί με το χάρτη που έφτιαξα για όλα τα χωριά της περιοχής.

Το ζήτημα αυτό κανένας μέχρι τότε, δεν το είχε προσεγγίσει σε επίπεδο χωριού-χωριού (ούτε οι Τούρκοι) και υπήρχε αντικειμενική δυσκολία, καθώς οι δημοσιευμένες σχετικές πληροφορίες ήταν διάσπαρτες και κάλυπταν μόνο ένα μέρος του υπό εξέταση χώρου.

Γι’ αυτό επέλεξα να κάνω κάτι κοπιαστικό, να επεξεργαστώ τον τηλεφωνικό κατάλογο του ΟΤΕ του 1996, αξιοποιώντας τις πληροφορίες που μου έδιναν τα 106 χιλιάδες ονοματεπώνυμα που υπήρχαν για τη Θράκη.

Τα ονοματεπώνυμα μπορούν να δώσουν, για όσους έχουν τη γνώση να τα διαβάσουν, σημαντικές πληροφορίες. Ένας τηλεφωνικός ή ένας εκλογικός κατάλογος (μπορεί να) κρύβει σημαντικές πληροφορίες για την ιστορία του τόπου, για τη γλώσσα και τη θρησκεία των κατοίκων του. Εκτός βέβαια αν τα ονόματα των ανθρώπων έχουν υποχρεωτικά αλλαχτεί, με εθνικό κρατικό σχέδιο, όπως για παράδειγμα έγινε σε αρκετούς (κυρίως μακεδονικούς) νομούς της Ελλάδας.

«Απορία ψάλτου βηξ». Για έναν αμόρφωτο, ένας τηλεφωνικός κατάλογος, όπως διδάσκει εξ άλλου και το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, είναι απλώς «ένας τηλεφωνικός κατάλογος». Οπότε ειρωνευόμαστε το Λιθοξόου και τους τηλεφωνικούς καταλόγους του, μια κι «όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια».

Επί της ουσίας, στην περίπτωση της Θράκης, τα ονοματεπώνυμα του καταλόγου διακρίνονται σε δυο κατηγορίες: σε αυτά των χριστιανών και εκείνα των μουσουλμάνων. Αν λοιπόν θεωρήσουμε ότι τόσο οι χριστιανοί όσο και οι μουσουλμάνοι είχαν τη δυνατότητα να έχουν τηλέφωνο, τότε μπορούμε να βρούμε το ποσοστό των κατοίκων των δύο θρησκευτικών κοινοτήτων ανά οικισμό.

Αν στη συνέχεια συνδυάσουμε τα ποσοστά αυτά, με τον πληθυσμό της πιο κοντινής (στο 1996) απογραφής, που είναι η απογραφή του 2001, έχουμε τον πληθυσμό των θρησκευτικών κοινοτήτων ανά οικισμό, με πολύ μικρή απόκλιση από την πραγματικότητα (που δεν θα τη μάθουμε ποτέ, αφού το ελληνικό κράτους δεν το επιθυμεί).

Η επίσημη ελληνική θέση, η θέση της ελληνικής πολιτείας και του ελληνικού έθνους, είναι πως δεν υπάρχει τουρκική μειονότητα ή τουρκική εθνική κοινότητα στην Δυτική Θράκη. Υπάρχουν μόνο εθνικά Έλληνες και θρησκευτικά μουσουλμάνοι. Οι τελευταίοι δε, διακρίνονται σε Τούρκους, σε Πομάκους και σε Τσιγγάνους.

Εδώ αρχίζουν, τα επί του θέματος, δύσκολα για την ελληνική εθνική θέση.

Όσοι ζουν στη Δυτική Θράκη, γνωρίζουν πως εκεί δεν υπάρχει ένα έθνος αλλά δύο. Υπάρχουν δύο εθνικές κοινότητες, η ελληνική και η τουρκική. Ξέρουν επίσης οι άνθρωποι, πως αυτό δεν πρέπει να ακούγεται δημόσια. Και αν λέγεται δυνατά από κανένα «ξεροκέφαλο», είναι γιατί εκμεταλλεύεται την αναγκαστική ανοχή των αρχών, λόγω της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η πραγματικότητα όμως, σε κάθε περίπτωση, παραμένει η ίδια: Στη Δυτική Θράκη υπάρχουν δύο έθνη, οι Έλληνες και οι Τούρκοι.

Ξέρουμε επίσης πως εθνικά Έλληνας σημαίνει κυρίως χριστιανός ορθόδοξος, ή τέλος πάντων χριστιανός άλλου τύπου ή κάποιας άλλης θρησκείας ή παραξενιάς (δωδεκαθεϊστής), άντε και άθρησκος ή άθεος, όχι όμως και μουσουλμάνος.

Ας μην ξεχνάμε πως το ελληνικό έθνος έδιωξε, το 1923-1924, τους ρωμιούς μουσουλμάνους της Κρήτης (τους λεγόμενους Τουρκοκρητικούς) και τους ρωμιούς μουσουλμάνους της Μακεδονίας (τους λεγόμενους Βαλαάδες) γιατί τους θεωρούσε εθνικά Τούρκους.

Επομένως ένα μουσουλμανικό χωριό της Δυτικής Θράκης, σύμφωνα με την ίδια την ελληνική εθνική σκέψη, δεν μπορεί να είναι εθνικά ελληνικό.

Αντίθετα, ορθόδοξοι χριστιανικοί πληθυσμοί, με διαφορετική μητρική γλώσσα, έχουν διαχρονικά ενσωματωθεί στο ελληνικό Έθνος.

Οι μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης, στην μεγάλη πλειοψηφία τους, έχουν ως μητρική γλώσσα την τουρκική. Ένα μικρότερο τμήμα του πληθυσμού έχει ως μητρική γλώσσα την πομάκικη (που ανήκει στη μεγάλη οικογένεια των νότιων σλαβικών γλωσσών) και ένα ακόμα μικρότερο έχει την τσιγγάνικη (ή ρομά, μια γλώσσα που συγγενεύει με τη χιντί).

Αυτές όμως είναι διακρίσεις ως προς τη γλώσσα (ή τον πολιτισμό) και όχι ως προς το Έθνος, που είναι ιδεολογικο-πολιτική κοινότητα.

Τα έθνη έχουν ως πολιτικό πρόγραμμα τη συγκρότηση και κατόπιν τη διατήρηση ιδιαίτερου κράτους. Μια κοινότητα που δεν θέλει κρατική εξουσία, δεν μπορεί να είναι εθνική κοινότητα.

Επανέρχομαι τώρα στη μελέτη μου, για να θυμίσω πως σε αυτή δεν σχεδίασα το χάρτη των οικισμών της Δυτικής Θράκης, σύμφωνα με τη μητρική γλώσσα των κατοίκων.

Διευκρίνισα πως θεωρώ ότι οι μουσουλμάνοι έχουν τουρκική εθνική συνείδηση (είναι μια μη αναγνωρισμένη, πλην όμως υπαρκτή εθνική μειονότητα) και οι χριστιανοί «ανεξάρτητα αν η μητρική γλώσσα τους είναι ρωμαίικη, τουρκική (Γκαγκαβούζηδες) ή αλβανική (Αρβανίτες)» έχουν ελληνική εθνική συνείδηση.

Όποιος επιθυμεί και έχει τη γνώση να σχεδιάσει και το χάρτη της Δυτικής Θράκης, ανά οικισμό, σύμφωνα με τη μητρική γλώσσα των κατοίκων της, ας το επιχειρήσει. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρό.

Άφησα όμως τα σημαντικά για το τέλος.

Το εναντίον μου άρθρο είναι ανυπόγραφο. Ο συντάκτης του κρύβεται στο σκοτάδι. Όσοι είναι υποψιασμένοι, καταλαβαίνουν τι σημαίνει να γράφεις για τέτοια ευαίσθητα ζητήματα ανώνυμα ή με ψευδώνυμο.

Το χειρότερο όμως, για το ελληνικό Έθνος, είναι ότι ο συντάκτης του άρθρου χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο «ένας Εθνικά Πομάκος».

Που σημαίνει, για όσους στοιχειωδώς καταλαβαίνουν, τη δήλωση ύπαρξης ή επιθυμία συγκρότησης κοινότητας στη Θράκη, πού για να είναι εθνική, δεν μπορεί παρά να έχει πολιτικά ως στρατηγικό στόχο το σχηματισμό πομάκικου εθνικού Κράτους ή πομάκικης αυτόνομης Περιοχής. Δηλαδή μελλοντική διεκδίκηση πομάκικης κρατικής εξουσίας, σε μια περιοχή που σήμερα μοιράζεται μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας.

Κοντολογίς ο αρθογράφος της εφημερίδας Ζαγάλισα, για να ξορκίσει το «κακό», την ύπαρξη των εθνικά Τούρκων, επιχειρεί να εμφανίσει κι άλλο έθνος στην περιοχή (και μάλιστα μουσουλμανικό ως προς το θρήσκευμα).

Στην αγωνία του να αντικρούσει τον άεθνο Λιθοξόου (που καταγράφει όσα γνωρίζουν όλοι στη Θράκη) ή διαπράττει μια φοβερή εθνική γκάφα ή συμμετέχει σε ένα εθνικά βλακώδη υπηρεσιακό σχεδιασμό ή αποκαλύπτει μια υπό διαμόρφωση δεύτερη εθνική κοινότητα, στο χώρο των θρησκευτικά μουσουλμάνων της περιοχής, δίπλα στην τουρκική, και επομένως ένα νέο αντίπαλο δέος για το ελληνικό Έθνος.

Κι εντάξει, αυτός έγραψε, όσα έγραψε. Οι εθνικοί παπαγάλοι που αναπαράγουν το λόγια του στα ιστολόγια, προσθέτοντας μόνο λίγη λάσπη εναντίον μου, δεν καταλαβαίνουν τι διαβάζουν και τι ζημιά προκαλούν στον εαυτό τους; Βάζουνε τα χέρια τους και βγάζουν τα (εθνικά) μάτια τους.

Δεν έχουν κουκούτσι μυαλό οι σύγχρονοι έλληνες Εθνικιστές;

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Πόση ώρα χρειάστηκα για να στήσω μια επιχείρηση στην Αγγλία


Στέφανος Λίβος, Λονδίνο - http://www.trakyaninsesi.com

Υπάρχει στην Αγγλία μια κυβερνητική ιστοσελίδα που έχει ΤΑ ΠΑΝΤΑ που μπορεί να χρειαστεί ένας Άγγλος ή ένας ξένος που ζει εδώ.

Πρόκειται για το μαγικό www.gov.uk και, για να σας δώσω ένα παράδειγμα του εκτενούς περιεχομένου του, αν κάποιος χρησιμοποιήσει ως όρο αναζήτησης το Greece μπορεί να βρει συνδέσμους με τίτλους όπως «Ταξιδιωτικές συμβουλές για την Ελλάδα», «Η ζωή στην Ελλάδα», «Υπηρεσίες εγγράφων στην Ελλάδα», «Εξάγωντας στην Ελλάδα», «Ελλάδα: φορολογικές συμφωνίες», «Υπηρεσίες βίζα», «Υποστήριξη Βρετανών υπηκόων που ζουν ή ταξιδεύουν στην Ελλάδα», «Ελλάδα: λίστα με δικηγόρους που μιλάνε Αγγλικά και μεταφραστές», πληροφορίες για έναν ιό BTV-4 και άλλες 29 (!) σελίδες με αποτελέσματα.

Πριν σας πω πόσο γρήγορα καταχώρησα σε αυτή τη σελίδα την επιχείρησή μου (θα την έλεγα startup, αλλά στην Ελλάδα έχουμε συνδέσει τη λέξη με κάτι αντίστοιχο του Αντίχριστου), να σας πω ότι νωρίτερα είχα φροντίσει να αγοράσω ένα domain με €10 και να το βάλω στον server που νοικιάζω ήδη για το stefivos.com. Στη συνέχεια, χρειάστηκαν περίπου 2-3 μέρες για να στήσω με το WordPress μια ιστοσελίδα (μη ανακοινώσιμη προς το παρόν) και λιγότερο από μισή ώρα για να δημιουργήσω έναν επαγγελματικό λογαριασμό με την Google για υπηρεσίες AdWords και Analytics.

Αφού λοιπόν είχα έτοιμη τη βιτρίνα της επιχείρησής μου, έπρεπε να φροντίσω για τη νομική της υπόσταση. Μπήκα λοιπόν στο www.gov.uk και μου πήρε περίπου 5 λεπτά για να ολοκληρώσω τη διαδικασία. Καλά διάβασες, 5 (πέντε) λεπτά. Το μόνο που χρειάστηκα ήταν ο αριθμός National Insurance (κάτι μεταξύ ΑΜΚΑ και ΑΦΜ), τα στοιχεία μου, η διεύθυνση όπου ζω τώρα, αυτή όπου ζούσα πριν και τα στοιχεία της εταιρείας (όνομα και διεύθυνση-ίδια με του σπιτιού μου). Για να είμαι σίγουρος ότι δεν υπάρχει κάποια άλλη επιχείρηση που να χρησιμοποιεί την ίδια επωνυμία, έκανα μια γρήγορη αναζήτηση στην αντίστοιχη βάση δεδομένων με όλες τις καταχωρημένες επιχειρήσεις στην Αγγλία. Αυτό μου πήρε περίπου 3 δευτερόλεπτα.

Όλα αυτά είναι διαδικασίες που ολοκληρώνεις στην ίδια ιστοσελίδα και με 10 κλικ το πολύ. Και το πιο σημαντικό: ΔΩΡΕΑΝ. Γιατί; Γιατί το αγγλικό κράτος θέλει να με βοηθήσει να δημιουργήσω, δε μου στέκεται εμπόδιο, σαν το ελληνικό κράτος, ζητώντας μου 150 χαρτιά για να κάνω έναρξη επαγγέλματος και να πληρώνω φόρους και εισφορές ανεξαρτήτως εισοδήματος. Και εννοείται ότι το ότι στήνω μια επιχείρηση όντας ήδη εργαζόμενος κάπου δεν επηρεάζει το πού είμαι ασφαλισμένος. Αυτό είναι ήδη λυμένο. Είμαι ασφαλισμένος στο NHS, στο δωρεάν Εθνικό Σύστημα Υγείας που η συντηρητική κυβέρνηση θέλει τώρα να πετσοκόψει και να μοιράσει σε ιδιώτες.

Τι γίνεται από εδώ και πέρα όμως; Η ίδια ιστοσελίδα, λοιπόν, μου προσφέρει πληροφορίες τόσο για το πώς να ξεκινήσω όσο και για το πού να βρω χρηματοδότηση, αλλά και οδηγίες σχετικά με τη φορολόγηση της επιχείρησης, όπως και ένα απλό ηλεκτρονικό εργαλείο που μου λέει πόσο φόρο θα πληρώσω αναλόγως με τα λεφτά που θα βγάλω. Για παράδειγμα, αν πω ότι βγάζω £709 λίρες το μήνα, δηλαδή €1,000, ο ετήσιος (επαναλαμβάνω: ετήσιος) φόρος που θα κληθώ να πληρώσω είναι €98,31 (πόσο είναι στην Ελλάδα είπαμε;). Αν δε η επιχείρησή μου πάει πολύ καλά και πω ότι βγάζω £3,500 το μήνα, δηλαδή €5,000, ο φόρος που θα πληρώσω θα είναι €13,619 με ετήσιο εισόδημα €59,186.

Και το κράτος ξέρει ότι θα τα πάρει αυτά τα λεφτά, γιατί έχει τέτοιους ελεγκτικούς μηχανισμούς που γνωρίζει ότι δεν θα μπορέσω να του ξεφύγω για πολύ καιρό, εκτός και αν είμαι πολυεθνική και απλά φοροαποφεύγω έχοντας εταιρεία στο London City. Στη δική μου περίπτωση όμως, δε θα υπήρχε και λόγος να προσπαθήσω να φοροδιαφύγω, αφού και με αυτά που μένουν μπορώ να ζήσω μια χαρά. Άλλωστε, πληρώνοντας το φόρο που σου αναλογεί εδώ, αισθάνεσαι ότι συνεισφέρεις στο σύνολο, γιατί το κράτος προσφέρει (ακόμα) δωρεάν κοινωνικές και διοικητικές υπηρεσίες. Αντιθέτως, πληρώνοντας φόρους στην Ελλάδα, αισθάνεσαι ότι πληρώνεις έναν νταβατζή που θα σου ζητήσει να ξαναπληρώσεις για οτιδήποτε χρειαστείς.

Αν υπήρχε λοιπόν και στην Ελλάδα μια τέτοια σελίδα που να σου προσφέρει όλη τη νομοθεσία καθαρογραμμένη σε απλή γλώσσα και, κατ’ επέκταση, τη δυνατότητα να στήσεις μια νόμιμη επιχείρηση μέσα σε λίγα λεπτά, για την οποία θα πληρώνεις φόρο μόνο αναλογικά με το τι και αν κερδίζεις, θα υπήρχε κινητικότητα στην αγορά; Θα παράγονταν χρήμα; Θα δημιουργούνταν θέσεις εργασίας;

Για παράδειγμα, ένα καθαριστήριο θέλει να φτιάξει μια ιστοσελίδα όπου θα αναρτήσει τις υπηρεσίες του, τον τιμοκατάλογό του, τις προσφορές του, τις ώρες λειτουργίας κλπ.

Σενάριο Α: Το καθαριστήριο ψάχνει για εταιρείες web development και βρίσκει μόνο μικρές και μεγάλες εταιρείες που θέλουν να τον χρεώσουν περισσότερα από ότι μπορεί μια τόσο μικρή επιχείρηση να διαθέσει. Αποφασίζει να μην επενδύσει και είτε να μην φτιάξει ιστοσελίδα είτε να φτιάξει μια ιστοσελίδα σε μορφή blog, κάτι άκρως ερασιτεχνικό, ειδικά όταν στην ίδια περιοχή υπάρχει μια αλυσίδα καθαριστηρίων με ανταγωνιστικές υπηρεσίες και σούπερ ντούπερ ηλεκτρονική παρουσία. Αποτέλεσμα; Το καθαριστήριο χάνει, κάποιοι υποψήφιοι πελάτες χάνουν, γιατί ενδεχομένως δε θα το βρουν ή δε θα το εμπιστευθούν, και -το κυριότερο- το κράτος δεν εισπράττει τίποτα.

Σενάριο Β: Το καθαριστήριο βρίσκει το online portfolio ενός πιτσιρικά, ο οποίος έχει μια νόμιμη επιχείρηση και την τρέχει από το σπίτι του. Έχει μηδενικά λειτουργικά έξοδα αφού δεν συντηρεί γραφείο, υπαλλήλους κλπ, οπότε μπορεί να προσφέρει αξιοπρεπείς υπηρεσίες σε πολύ χαμηλότερο κόστος. Αποτέλεσμα; Το καθαριστήριο αποφασίζει να του αναθέσει τη δουλειά και καταλήγουν και οι δύο να έχουν κέρδος, όπως και το κράτος, που εισπράττει φόρο και από τους δύο.

Υποσημείωση: Μια εναλλακτική στο Σενάριο Α είναι αυτό που συμβαίνει σήμερα, δηλαδή το καθαριστήριο να βρει πάλι έναν πιτσιρικά ο οποίος θα του κάνει την ιστοσελίδα σε χαμηλό κόστος, αλλά θα πληρωθεί χωρίς να αποδώσει φόρο (αφού το κόστος για να δουλεύει ως ελεύθερος επαγγελματίας και να πληρώνει εισφορές είναι τεράστιο). Σε αυτή την περίπτωση πάλι το κράτος δεν εισπράττει τίποτα, με τη διαφορά ότι έχει εμμέσως αναγκάσει και τους δύο να παρανομήσουν.

Επιμύθιο: Για κάποιο λόγο, αυτά που το 2015 είναι δεδομένα στο εξωτερικό, στην Ελλάδα τα συζητάμε ακόμα ως πειραματικές συνθήκες. Οικονομολόγος δεν είμαι, αλλά πέντε βασικά πράγματα τα ξέρω. Και καταλαβαίνω ότι αν απλοποιήσεις τις διαδικασίες και δώσεις φορολογικά κίνητρα στους νέους επιχειρηματίες, είναι αναπόφευκτο να δημιουργηθεί κίνηση στην αγορά και να παραχθεί χρήμα και ανταγωνισμός.

Γιατί ένας ελεύθερος επιχειρηματίας που έχει ως βάση του το ίντερνετ μπορεί να πουλάει τις υπηρεσίες του τόσο εντός όσο και εκτός Ελλάδας, αλλά να καταναλώνει και να πληρώνει φόρους στην Ελλάδα. Όταν όμως ξέρει ότι θα πρέπει να ματώσει για να είναι νόμιμος, τότε στη χειρότερη δε θα πληρώσει καθόλου και στην καλύτερη θα κάνει μια εικονική εταιρεία κάπου αλλού. Το σίγουρο είναι ότι ο ιδιώτης δε θα χάσει. Μόνο το κράτος θα χάσει, όπως χάνει εδώ και δεκαετίες την ώρα που άλλα κράτη παράγουν γνώση και χρήμα με τη δουλειά της δραστήριας νεολαίας.

*Ο Στέφανος Λίβος γεννήθηκε το 1984 στην Αθήνα, μεγάλωσε στην Ζάκυνθο και ζει στο Λονδίνο. Έχει σπουδάσει Ψυχολογία και ΜΜΕ στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, αλλά δουλεύει σαν Learning Coordinator στο εθνικό σύστημα υγείας της Αγγλίας. Τις ώρες που δεν εργάζεται, προσπαθεί να βρει χρόνο για γράψιμο μεταξύ κατσαρόλας, σκούπας και social media. Μεγαλύτερό του άγχος είναι ότι οι μέρες φεύγουν πολύ γρήγορα.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Οι Τσάμηδες και η ιστορική αλήθεια

[Διον.Σολωμός: «Το Έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικόν ό,τι είναι αληθές»]

του Αναγνώστη Λασκαράτου

Η ρήση του ποιητή χρησιμοποιείται συνηθέστατα από τη ρωμέικη Εθνικοφροσύνη, ως επιστέγασμα ή κατάληξη κάποιου άρθρου της, σαν

Ο Ζέρβας μαζί με τον πλιατσικολόγο και συνένοχο στη σφαγή των Μουσουλμάνων Μητροπολίτη Παραμυθιάς Δωρόθεο (στα αριστερά του, με στρατιωτική στολή, φωτ. από τον ιστότοπο της Μητρόπολης).

Ο Ζέρβας μαζί με τον πλιατσικολόγο και συνένοχο στη σφαγή των Μουσουλμάνων Μητροπολίτη Παραμυθιάς Δωρόθεο (στα αριστερά του, με στρατιωτική στολή, φωτ. από τον ιστότοπο της Μητρόπολης).

πιστοποιητικό εγκυρότητας των ψεμάτων που έχει αραδιάσει εκεί. Εμείς που την πιστεύουμε ως αρχή πανανθρώπινη και διαχρονική, επικυρωμένη για τους ελληνορθόδοξους Φαρισαίους και από αυτόν που διασύρουν ως θεό τους («Γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς»), δεν καταφεύγουμε στο Σολωμό για να αντλήσουμε κύρος, αλλά για να προκαλέσουμε αυτούς που θεωρούν το ψέμα πυρομαχικό του «πατριωτικού» τους οπλοστασίου. Θεωρούμε υποχρέωση τώρα που ξεκίνησαν πάλι τα τσάμικα με την εκλογή του πρόεδρου του κόμματος των Τσάμηδων στο αξίωμα του αντιπροέδρου της Βουλής, να πουμε μερικές χρήσιμες αλήθειες που δεν ακούγονται, όσο πρέπει, στη χώρα μας. Είναι για εμάς σαφέστατο πως καταδικάζουμε εξ ίσου τον αλβανικό και το  νεοελληνικό εθνικισμό, τα εγκλήματά τους, τις μεθόδους και τους σκοπούς τους και δεν μας εκπλήσσει καθόλου που σήμερα συγκρούονται πάνω σε ένα τέτοιο πεδίο δυο «κεντροαριστερές» ή «αριστερές» κυβερνήσεις (που φλερτάρουν με την είσοδο και με την έξοδο από την Ε.Ε.), που λογικά το τελευταίο που θα περίμενες από αυτές είναι να ανασύρουν από τα σεντούκια τους τους σκουριασμένους μύθους και τα παλιά μίση. Ο Έντυ Ράμα, ένας ζωγράφος που έζησε στο Παρίσι, αθλητής, αντικομφορμιστής μέχρι σημείου να δημοσιεύουν παλιότερα τα ενεργούμενα του Μπερίσα γυμνές του φωτογραφίες στην παραλία, ακολουθεί σήμερα ως αντίδοτο στα οικονομικά προβλήματα μια πολιτική αλβανικού μεγαλοϊδεατισμού και οι απαντήσεις που παίρνει από τη λαϊκίστικη κυβέρνηση του παλιού καταληψία, με υπουργό Εξωτερικών έναν πλάνητα του πολιτικού τοπίου, πρώην μπολσεβίκο και (ελπίζω πρώην) συνομιλητή του Ρώσου ναζιστή Ντούγκιν, ελάχιστα διαφέρουν από αυτές που θα έδινε μια κυβέρνηση Σαμαρά, στο γνώριμο άγονο και πάντα βλαβερό πεδίο των αμοιβαίων αδιέξοδων ψευτοπατριωτικών κοκκορομαχιών.  Η αίσθηση που έχω είναι πως η Αλβανία ήρξατο χειρών αδίκων, αλλά αυτή δεν έχει ιδιαίτερη αξία αφού είμαι πολύ μονομερώς πληροφορημένος. Η βεβαιότητα που έχω και με αυτήν θα μιλήσω, είναι πως η Ελλάδα χωρίς να παραχωρήσει ούτε ελάχιστο από αυτά που μας ανήκουν, οφείλει με καλή πίστη και διάλογο, να κλείσει τους ανοιχτούς λογαριασμούς που έχει με την ιστορική αλήθεια, γιατί όσο ο ελληνικός λαός δεν την γνωρίζει, τόσο θα χορεύουν οι νεκραναστημένοι δαίμονες του νεοελληνικού εθνικισμού με κίνδυνο να παρασύρουν την πατρίδα μας, για άλλη μια φορά (1897, 1922, 1974), σε συμφορές.

Καταφεύγω στο εξαιρετικό βιβλίο του πανεπιστημιακού-Ιστορικού, καθηγητή Γιώργου Μαργαρίτη, «Ανεπιθύμητοι συμπατριώτες. Στοιχεία για την καταστροφή των μειονοτήτων της Ελλάδας. Εβραίοι, Τσάμηδες», Βιβλιόραμα-Αθήνα, 2005.

Μη έχοντας το χρόνο να μεταφέρω πολλά αποσπάσματα για τους Τσάμηδες, θα γράψω λίγα χαρακτηριστικά, που σίγουρα αδικούν τη θλιβερή έκταση των γεγονότων, καταλήγοντας με μια αναφορά σε έναν ιστορικά υπόλογο μητροπολίτη, που η εθνική κρατική Εκκλησία μας παρουσιάζει ως δήθεν ευσεβή, αντιστασιακό πατριώτη, φιλάνθρωπο κλπ.

Α) Οι Αλβανοί Τσάμηδες της Θεσπρωτίας, που οι εθνικιστές τους τους παρουσιάζουν ως απογόνους των Μολοσσών, κινδύνεψαν κατά τη φοβερή ανταλλαγή πληθυσμών με βάση το θρήσκευμα (1923-’26) μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας, να εξοριστούν στη Μ.Ασία. Τελικά το ανοσιούργημα αυτό αποφεύχθηκε, ύστερα από έντονα διαβήματά τους στην ‘Κοινωνία των Εθνών’ και για πολλούς ακόμη λόγους. Στο διάστημα αυτό υπέστησαν έναν τρομερό ψυχολογικό, και όχι μονο, πόλεμο, που οδήγησε σε αναγκαστική πώληση ή και σε λεηλασίες των περιουσιών τους.  Πολλοί αυτοεξορίστηκαν στην Αλβανία  κουβαλώντας έκτοτε τα αισθήματα του εκπατρισμένου πρόσφυγα με ότι αυτό συνεπαγόταν για το μέλλον. Η δικτατορία Μεταξά έφερε το 1937 το  Ν.735/8, που προέβλεπε την υποχρεωτική απαλλοτρίωση των αλβανικών περιουσιών που απέμειναν.  Οφείλουμε λοιπόν να αντιληφθούμε τα αισθήματα που ενέπνευσαν όλα αυτά στη μειονότητα, που ένιωθε υπό διωγμόν, εξωθώντας την να βλέπει ως απελευθερωτή της κάθε εισβολέα, όπως συνέβαινε πάντα ιστορικά με κάθε καταπιεζόμενη μειονότητα (π.χ. Ουνίτες της Ουκρανίας, που συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς-Ναζίδες εισβολείς). Δεν θέλω να δικαιολογήσω αυτές τις αντιδράσεις των αδικημένων μειονοτήτων, οφείλουμε όμως να κατανοήσουμε για τα καθ’ημάς, ποιές εγκληματικές εθνικιστικές συμπεριφορές αντιδραστικών ελληνικών κυβερνητικών κύκλων τις προκάλεσαν, μετατρέποντας τις μειονότητες σε Δούρειους Ίππους αλυτρωτισμών και να φροντίζουμε να μην επαναληφθούν, ούτε καν με περιφορές Επιταφείων σε αμιγώς μουσουλμανικά χωριά από ευσεβείς υπουργούς της αριστεροακροδεξιάς.

Β. Στην αρχή της Κατοχής, οι Τσάμηδες της Θεσπρωτίας που είχαν απομείνει ήταν περί τους 20.000. Η συνεργασία ενός μέρους από αυτούς με τα στρατεύματα της φασιστικής και της ναζιστικής Κατοχής, όχι από ιδεολογία αλλά από ανάγκη, ήταν περίπου μονόδρομος, αν συνυπολογισθεί και η εγκληματική όσο και βλακώδης τακτική του ΕΔΕΣ εναντίον τους, που τροφοδοτούσε μίση και τους εξωθούσε σε αποστασία. Δυστυχώς η παρουσία του ΕΑΜ στα μέρη αυτά ήταν αρχικά περιορισμένη. Το 1943 πολλοί Τσάμηδες συνέδραμαν τα ναζιστικά αντίποινα για το φόνο 10 Γερμανών στρατιωτών, δηλαδή την καταστροφή του Φαναριού και την εκτέλεση των 49 προκρίτων της Παραμυθιάς, παίρνοντας αντεκδίκηση ακόμη και με βιασμούς γυναικών.

Στις 26 Ιουνίου του 1944 ο ΕΔΕΣ μπήκε στην Παραμυθιά έπειτα από σύντομη αντίσταση της τσάμικης πολιτοφυλακής. Γράφει ο Γ.Μαργαρίτης: «Όλες οι μαρτυρίες από οποιαδήποτε πλευρά κι αν προέρχονται συμφωνούν στην έκταση και στη βιαιότητα των θανατώσεων και κακοποιήσεων σε βάρος των μουσουλμάνων κατοίκων. Πολλές εκατοντάδες-ο αριθμός άγνωστος, αλλά ίσως πλησιάζει τα 500 άτομα-θανατώθηκαν με τους πιο μαρτυρικούς τρόπους μέσα και γύρω από την πόλη…..ο ταγματάρχης Κρανιάς, …του ΕΔΕΣ αποφάσισε την τιμωρία των ‘πρωταιτίων’, δηλαδή την εκτέλεση 34 Τσάμηδων που είχαν επιβιώσει της σφαγής…Δεν ήταν η τελευταία φάση…οι εκκαθαρίσεις των μουσουλμανικών χωριών νότια του Καλαμά, έδιωξαν τους περισσότερους κατοίκους τους βόρεια από το ποτάμι…».

Η Ελευθερία Μαντά  [«Οι μουσουλμάνοι Τσάμηδες της Ηπείρου (1923-2000)«, εκδ. ‘Ίδρ.Μελ. Χερσονήσου του Αίμου’-2004 ]  σημειώνει: «Ο αλβανικός πληθυσμός ….που δεν είχε περάσει τα σύνορα καταδιώχθηκε απηνώς, τα θύματα υπήρξαν δεκάδες, τα αλβανικά σπίτια λεηκατήθηκαν και παραδόθηκαν στις φλογες και τζαμιά καταστράφηκαν. Για πέντε περίπου ημέρες επικράτησε το χάος και η καταστροφή. Δεκάδες γυναίκες και παιδιά κλείστηκαν στο σχολείο και μόνο χάρη στην παρέμβαση των αξιωματικών της Συμμαχικής Αποστολής και των Ελλήνων κατοίκων που δεν συμφωνούσαν με την τακτική των μονάδων του ΕΔΕΣ διασώθηκαν….».

Το ΕΑΜ, προς τιμήν του, είχε πραγματικά πατριωτική και ενωτική πολιτική. Στην περιοχή δρούσε μικτό τάγμα από Χριστιανούς και Μουσουλμάνους μαχητές. Η πρωτοκαθεδρία του έγινε δεκτή και στις διαδικασίες που συνόδευσαν τη συμφωνία της Καζέρτας με την υποβολιμιαία όμως κίνηση να ονομαστούν οι αριστερές δυνάμεις ως «Τουρκαλβανοί παρτιζάνοι».  Έτσι φτιάχτηκε το κλίμα και με την άδεια των Βρετανών αξιωματικών συνδέσμων της περιοχής ο ΕΔΕΣ επιτέθηκε στις μεικτές δυνάμεις του ΕΛΑΣ επαναλαμβάνοντας τη φρίκη της Παραμυθιάς στο Φιλιάτι και στα γύρω μουσουλμανικά χωριά.

Ο Μαργαρίτης καταλήγει με κάτι που οφείλουμε να πιστώσουμε στους Αλβανούς κομμουνιστές: «Παρά τις πολύπλευρες πιέσεις και την ένταση…το Απελευθερωτικό Μέτωπο της Αλβανίας, αρνήθηκε να προχωρήσει σε αντίποινα εις βάρος της ελληνικής μειονότητας της γειτονικής χώρας. Σε αντίθεση με τις συνήθεις βαλκανικές πρακτικές το αίμα δεν απαντήθηκε με αίμα….το αναφέρουμε αυτό σε εποχές που υπερβολικά πολλοί και με υπερβολικά εύκολο τρόπο διακηρύσσουν ότι….στα Βαλκάνια των πρόσφατων χρόνων….η δική μας χώρα «δίδαξε πολιτισμό». Στην εδώ περίπτωση το μάθημα ήταν σπουδαίο και ασφαλώς δεν προήλθε από την ελληνική πλευρά.

Γ) Από τη φύση του μπλογκ μας είμαστε υποχρεωμένοι να αναφερθούμε στην εθνική δράση του μητροπολίτη Παραμυθίας Δωρόθεου (Δημήτρη Νάσκαρη), για την εθνική δράση του οποίου καυχιέται μέχρι σήμερα  η κρατική Εκκλησία.  Η αγιότης του ήταν ένα ορφανό χωριατόπουλο από τη Λέλοβα της Πρέβεζας, που στα νιάτα του δούλεψε ως εργάτης στη διαβόητη ιερατική σχολή Κορίνθου, μέχρι που τον ανακάλυψε ο μετέπειτα αντιβασιλιάς, μητροπολιτης της πόλης Δαμασκηνός.  Η εφημερίδα «Ήπειρος» (φ. 165 19/3/1914) έγραψε για την άφιξή του στην επισκοπή του ως πολέμαρχος: «Ἀφίκετο προχθὲς εἰς τὴν πόλιν μας τῆς ρωμαντικὴν πρωτεύουσαν τῆς Αὐτονόμου Πολιτείας ὁ Σεβ. Παραμυθίας ἡγούμενος πλείστων ὁπλιτῶν. … Θρησκευτικὸς ἀρχηγὸς Μητροπολίτης ἀλλὰ καὶ πολεμιστὴς … μὲ τὸν Σταυρὸν τοῦ Σωτῆρος καὶ τὸ ξίφος τοῦ Διάκου ἔρχεται νὰ ἐνθαρρύνη, … ἀλλὰ καὶ νὰ πολεμήση συνάμα». Το 1952 ο οπλαρχηγός που είχε περιφρονήσει το Σχήμα του, εγκατέλειψε τη νύμφη Μητρόπολή του και το κοπάδι του με αντικανονική μετάθεση-προβλεπόμενη ποινή και για αυτό, η καθαίρεση- και έγινε μητροπολίτης Τρίκκης.

Ο Μαργαρίτης αναφερόμενος στον ελληνικό ισχυρισμό για σύμπραξη των Τσάμηδων στην επιλογή των προκρίτων θυμάτων της ναζιστικής εκτέλεσης σημειώνει πως «παραμένει αντικείμενο υποθέσεων, ιδιαίτερα μετά τις μυθοπλαστικές κατασκευές του –διαρκώς απόντος από την περιοχή-μητροπολίτη Δωρόθεου…».  Για το Δωρόθεο υπάρχει άλλη μια αρνητική μαρτυρία: «Μοναδική θα μείνει, ωστόσο, η αναφορά του βρετανού ταγματάρχη Ουάλας (15.8.1944) για όσα ακολούθησαν την είσοδο του ΕΔΕΣ στα χωριά των Τσάμηδων, το Σεπτέμβριο του 1944. Αν μη τι άλλο, στο πλιάτσικο φέρεται να πρωταγωνιστεί, αν και με αμφιλεγόμενες επιδόσεις, ο ίδιος ο τοπικός εκπρόσωπος του Υψίστου: «Οι αντάρτες επιδόθηκαν σ’ ένα όργιο αντεκδικήσεων, λεηλασιών κι εσκεμμένης καταστροφής των πάντων. Η όμορφη κωμόπολη Μαργαρίτι κάηκε ολοκληρωτικά. Ο μητροπολίτης Παραμυθιάς συμμετείχε στο ψάξιμο των σπιτιών για λάφυρα, βγαίνοντας από ένα σπίτι, ωστόσο, ανακάλυψε ότι το ήδη βαρυφορτωμένο μουλάρι του το είχαν ξαλαφρώσει κάτι αντάρτες«…», (‘Ιός’-‘Ελευθεροτυπία’, 27/4/2003).

Σε κάθε περίπτωση ο Δωρόθεος είναι υπόλογος, αν όχι για πλήρη συμμετοχή του, το ελάχιστο για την απόλυτη σιωπή του στο φοβερό έγκλημα της άνανδρης σφαγής των άμαχων μουσουλμάνων συντοπιτών του. Η συμπεριφορά του μας θυμίζει επακριβώς τον μητροπολίτη Π.Πατρών Γερμανό, που σύμφωνα με τις περιγραφές του Κανέλλου Δελληγιάννη πλιατσικολόγησε την Τριπολιτσά με το μουλάρι του να γονατίζει από τα λάφυρα, πράγμα που του κόστισε μετά τη δολοφονία του από το γαμπρό του Γιώργο Καλαμογδάρτη, για να του αρπάξει τα 80.000 τάλληρα της λείας.

Πηγή: https://roides.wordpress.com

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Не може 200 години да има „македонско прашање” без да постојат Македонци Δε μπορεί 200 χρόνια να υπάρχει ,,μακεδόνικο ζήτημα,, χωρίς να υπάρχουν Μακεδόνες

Είναι αδιαμφισβήτητο για τον καθένα ότι το „Μακεδόνικο ζήτημα“ είναι εδώ και 200 χρόνια ένα θέμα επίκαιρο στη διεθνή σκηνή. Αυτό το

του Ρίστο Νίκοβσκι  (απόσπασμα)

του Ρίστο Νίκοβσκι (απόσπασμα)

γνωρίζουν ακόμη και εκείνοι που δεν ασχολούνται και τόσο με την πολιτική. Και τώρα, μέσω του επιχειρήματος – κορώνα, ότι χωρίς Μακεδόνες είναι αδιανόητο να υπάρχει εδώ και 200 χρόνια  „Μακεδόνικο ζήτημα“, μπορούμε υπεύθυνα να συμπεράνουμε ότι οι Έλληνες και οι Βούλγαροι είναι στα σίγουρα σε θέση ,,σαχ ματ,,! Αυτό θα πρέπει να αφοπλίσει την Αθήνα και την Σόφια και να τις θέσει σε αδιέξοδο, σε οποιαδήποτε κατάσταση, όταν προσπαθούν να αρνηθούν την ύπαρξη των Μακεδόνων.

Δεν είναι δυνατόν, κύριοι Βούλγαροι και Έλληνες, να μην υπάρχουν Μακεδόνες και γι΄αυτούς να γίνονται συζητήσεις, διαπραγματεύσεις, σχόλια και διαμάχες εδώ και 200 χρόνια! Να είναι επίκαιροι επί τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα στα μεγάλα τραπέζια και  στις μεγάλες δυνάμεις και στα σημαντικότερα παγκόσμια γεγονότα, στα διεθνή συνέδρια, στην Ε.Ε. στο Νάτο, σε ειρηνευτικές και άλλες συνελεύσεις, σε συναντήσεις μεταξύ των πολιτικών ηγετών του κόσμου, στις δηλώσεις τους και στα μέσα ενημέρωσης και στην Κοινωνία των Εθνών παλαιότερα…και αυτοί να μην υπάρχουν! Εάν τόσο συχνά και σε τέτοια υψηλά επίπεδα γίνονταν και γίνονται συζητήσεις για τους Μακεδόνες, δεν είναι δυνατόν αυτοί να είναι εικονικοί. Τέτοιο πράγμα είναι θεωρητικά αδύνατο. Δε γίνεται να μην υπάρχουν. Η Κομιτερν και ο Τίτο εμφανίστηκαν πολύ αργότερα. Και αυτοί δε θα μπορούσαν να “επινοήσουν“ κάτι που τουλάχιστον έναν αιώνα πριν από αυτούς ήταν διεθνώς γνωστό και πολλοί είχαν ασχοληθεί επί αυτού. Εκτός εάν μας ,,επινόησαν,, – αναδρομικά!; Γι΄αυτό, οι ελληνικοί και βουλγαρικοί ισχυρισμοί αποτελούν μια επαίσχυντη απάτη και χειραγώγηση.

Γνωστό είναι πλέον σε όλους ότι η Σόφια και η Αθήνα κάνουν τους κωφούς σε οτιδήποτε επιβεβαιώνει ότι οι Μακεδόνες υπάρχουν επί αιώνες στο χώρο αυτό. Ωραία αλλά, η μακρά ύπαρξη του „Μακεδόνικου ζητήματος“ αποτελεί το απόλυτο και αδιαμφισβήτητο αποδεικτικό στοιχείο, το οποίο ακυρώνει και ,,πετάει στο νερό,, όλες τις επινοημένες τους  „θέσεις“ και „υποθέσεις“. Έτσι, εάν η Ελλάδα και η Βουλγαρία πραγματικά επιθυμούν να θεωρούνται σοβαρά κράτη και έστω και λιγάκι σέβονται την προσωπική, πολιτική και κρατική αξιοπρέπεια, θα πρέπει άμεσα να αλλάξουν την παράλογη και πλέον στραπατσαρισμένη πολιτική τους προς το μακεδόνικο λαό.

Η Σόφια, μάλλον, παίρνει τώρα δύναμη και από την ελληνική ουτοπία ότι θα μας ξαναβαφτίσουν και θα μας σβήσουν ως λαό. Ίσως τρέφουν ψευδαισθήσεις ότι εάν οι Έλληνες τα καταφέρουν, τότε η μοναδική επιλογή μας θα είναι να ,,ξυπνήσουμε,, και να ,,καταλάβουμε,, ότι είμαστε ,,βουλγαράκια,, και έτσι, θριαμβευτικά γι΄αυτούς, να λήξει αυτό το τιποτένιο έπος επιτέλους, στον 21ο αιώνα. Η ελπίδα, ακόμη και όταν είναι ψεύτικη και αβάσιμη, όπως στο ζήτημα αυτό, πάντοτε πεθαίνει τελευταία.

Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η Βουλγαρία και η Ελλάδα έχουν πλήρης συνείδηση ότι παίζουν με λάθος χαρτιά και ότι, ουσιαστικά, πρόκειται για βαριά ιστορικά σύνδρομά τους. Τους είναι επίσης ξεκάθαρο ότι δε μπορούν τίποτα να κερδίσουν επειδή οι φιλοδοξίες τους είναι παντελώς φανταστικές, αβάσιμες και για το λόγο αυτό – αδύνατες.

Η Αθήνα και η Σόφια γνωρίζουν τέλεια όλα τα ιστορικά γεγονότα σχετικά με τη Μακεδονία και τους Μακεδόνες, αν και επιμένουν να διαλαλούν ότι δεν υπάρχουμε και ότι κάποιος μας επινόησε.  Ας δώσουμε και ένα παράδειγμα. Τους είναι απόλυτα γνωστό, μεταξύ άλλων, ότι ο Ουίλλιαμ Γκλάντστοουν (1809 – 1898), ο σημαντικότερος Βρετανός πολιτικός του 19ου αιώνα, ο οποίος επί 15 έτη διετέλεσε πρωθυπουργός και άλλα 20 και κάτι υπουργός, ήταν ανήσυχος για τη μοίρα των Μακεδόνων. Να μην ξεχνάμε ότι αυτά συνέβαιναν την περίοδο που η Μεγάλη Βρετανία ήταν η κύρια παγκόσμια δύναμη, της οποίας ο λόγος, οι θέσεις, η πολιτική, είχαν ιδιαίτερο βάρος. Σε επιστολή του, με ημερομηνία 2 Ιανουαρίου 1897, προς τον Φ. Β. Χιρστ, είχε γράψει – „… Γιατί όχι η Μακεδονία στους Μακεδόνες, η Βουλγαρία στους Βούλγαρους και η Σερβία στους Σέρβους;“ Πρώτα είχε αναφέρει τους Μακεδόνες και αυτό κάτι επίσης σήμαινε! Πως ήξερε ότι υπήρχε ένας τέτοιος λαός, σίγουρα χωρίς να συμβουλευτεί την Αθήνα και την Σόφια – θα πρέπει να ερευνηθεί… Μήπως ο Γκλάντστοουν ήταν κάτι σαν μέντιουμ και του είχε έρθει επιφώτηση ότι πολύ μετά, στο μέλλον, θα μας ,,επινοήσουν,, η Κομιτέρν και ο Τίτο; Την απάντηση σ΄αυτό μπορούν να μας τη δώσουν μόνο οι Βούλγαροι και Έλληνες ιστορικοί και πολιτικοί…

Ουίλλιαμ Γκλαντστόουν

Ουίλλιαμ Γκλαντστόουν

Στα ψέματα είναι πάντοτε οι μέρες μετρημένες. Η βουλγαρική κύρια, φουνταμενταλιστική, ιστορική, αιώνια…και όλα μαζί – παράλογη πολιτική (επίσης και η ελληνική με το δικό της τρόπο) αποτελεί μεγάλο και πρωτοφανή αναχρονισμό. Μεγαλύτερος δε γίνεται! Θέλουν να πείσουν τους εαυτούς τους και έπειτα και τους άλλους, συμπεριλαμβάνοντας και εμάς, ότι, εντάξει, καλά.. τώρα είστε Μακεδόνες, αλλά μέχρι το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήσασταν ,,Βούλγαροι,,! Οι ρίζες είναι κοινές για μας και για σας! Μα τι ιδιοφυΐα! Και, τί συνέβη;  Με μιας, μετά τον πόλεμο, ο λαός άλλαξε τα εθνικά του αισθήματα, τη γλώσσα του… και από ,,Βούλγαροι,, γίναμε Μακεδόνες! Έτσι αποφάσισε ο Τίτο! Με την χρήση μαγικού ραβδιού!  Να ακούς και να μην πιστεύεις στα αυτιά σου! Και οι παππούδες μας; Τί ήταν αυτοί, όταν μας έλεγαν ότι είναι Μακεδόνες και τίποτα άλλο; Εκτός αυτού, πριν από αυτό, μας  εξσερβίζαν και ισχυρίζονταν ότι είμαστε ,,Σέρβοι,,! Και, τί κατάφεραν; Τίποτα! Να αγνοούν έναν ολόκληρο λαό δεν αποτελεί μόνο απρέπεια, αλλά και μεγάλη ντροπή. Τουλάχιστον στον 21ο αιώνα. Τον 19ο αιώνα ίσως αποτελούσε είδος υψηλής πολιτικής με σκοπό την αρπαγή ότι ήταν δυνατό να αρπαχτεί.

Συμπέρασμα. Δε θα πρέπει κανείς πλέον στον κόσμο, να έχει και τη μικρότερη αμφιβολία ότι η ΕΠΙΣΗΜΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΗΣ βουλγαρική πολιτική είναι ότι δεν υπάρχουν Μακεδόνες, δεν υπάρχει μακεδόνικη γλώσσα, ιστορία, πολιτισμός, παράδοση…Γι΄αυτούς όλα αυτά είναι βουλγάρικα! Θα πρέπει να μας είναι ξεκάθαρο ότι η Βουλγαρία είναι οργανωμένο κράτος όπου δεν υπάρχουν αυτοσχεδιασμοί και προσωπικές γνώμες, θέσεις, αλλά, τουλάχιστον όταν λόγος γίνεται για τους Μακεδόνες – όλα είναι μοναδικά και συντονισμένα. Έτσι είναι τουλάχιστον επί ενάμισο αιώνα. Σε όλα τα επίπεδα. Από την κορυφή του κράτους εώς τους πιονέρους, όλοι εφαρμόζουν την προαναφερόμενη, βαθιά λανθασμένη, αντιιστορική και αντιπολιτισμική πολιτική προς τη Μακεδονία.

Τα παραπάνω γεγονότα για τη βουλγαρική πολιτική προς τη Μακεδονία αποτελούν αρκετή προειδοποίηση για μας να μεγιστοποιήσουμε το επίπεδο προσοχής για όλα όσα συνδέονται με το γείτονα αυτόν. Αυτό σημαίνει ότι σε κάθε τους κίνηση, πράξη, εκδήλωση, πρωτοβουλία..εμείς θα πρέπει να βλέπουμε αυτό το πολιτικό τους δόγμα προς τη Μακεδονία. Πρέπει να μας γίνει σαφές το γεγονός ότι αυτοί συνεχώς, με όλες τις δυνάμεις τους και σε κάθε ευκαιρία, θα επιμένουν να το επιβεβαιώσουν και να το υλοποιήσουν.

Για τους Έλληνες, από την άλλη πλευρά, είναι αμφιλεγόμενη η μάρκα „Μακεδονία“ με τα παράγωγα „μακεδόνικος-η-ο“. Στην ουσία, αυτοί δεν αρνούνται ότι είμαστε ξεχωριστό έθνος, αλλά μόνο υπό τον όρο να μην είμαστε Μακεδόνες! Εάν ήμασταν Σλάβοι, Ούγιοροι, Μάγιας…για αυτούς δε θα υπήρχε κανένα πρόβλημα, ακόμη και εάν το όνομα της χώρας ήταν το ίδιο με σήμερα, Μακεδονία. Αυτό σημαίνει, τουλάχιστον ελαφρώς, ότι η θέση τους είναι λιγότερο κακή απ΄ότι η βουλγαρική, αλλά το αποτέλεσμα είναι ίδιο! Και οι μεν και οι δε, αρνούνται την ύπαρξή μας, εμποδίζουν, μπλοκάρουν, θέτουν όρους, εκβιάζουν…για να επιτύχουν κάποιους δικούς τους πολιτικούς στόχους. Και το σημαντικότερο: αυτοί ακόμη για μεγάλο διάστημα, για να μην πούμε ποτέ, δε θα αποδεχτούν ότι είμαστε Μακεδόνες! Ενώ εμείς κάτι άλλο δε μπορούμε να είμαστε!

Η Αθήνα και η Σόφια δραματοποιούν το πρόβλημα επειδή ακριβώς τώρα τους παρουσιάζεται η τελευταία ευκαιρία να κερδίσουν κάτι από το μεσαίωνά τους. Είναι γεγονός ότι τα ιστορικά τους σύνδρομα μπορούν να  καταξιωθούν μόνο πριν την ένταξή μας στο Νάτο και την Ε.Ε. Μόλις ενταχθούμε εκεί, ακόμη και με το προσωρινό όνομα, ή εάν παραιτηθούμε από τις φιλοδοξίες αυτές – το παραμύθι τελειώνει. Η Βουλγαρία και η Ελλάδα θα μείνουν με άδεια χέρια. Κανείς δε θα μπορεί να θέτει όρους στη μακεδονικότητά μας. Ακριβώς γι΄αυτό, τώρα η Σόφια άρχισε στο μέγιστο να δείχνει τα „σάπια δόντια“ της!  Μέχρι τώρα, η τακτική της ήταν να αφήνει την Ελλάδα να ,,αμύνεται,, και για τα δικά της συμφέροντα. Τώρα, άνοιξαν τα χαρτιά τους και δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό στις προσπάθειες να αποδείξουν το παράλογο και να επιτύχουν κάτι που δεν επιτυγχάνεται…  Η συμπληρωματικότητα των πολιτικών και των συμφερόντων ανάμεσα στην Αθήνα και την Σόφια, προς τη Μακεδονία, είναι απόλυτη – να μην υπάρχουν Μακεδόνες! Τι είδους συμβιβασμός είναι εδώ εφικτός, εκτιμήστε μόνοι σας.

…………………………

Ο Ристо Никовски (Ρίστο Νίκοβσκι) είναι συνταξιούχος διπλωμάτης από τη Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Έχει διατελέσει κατά καιρούς πρεσβευτής της χώρας του σε διάφορα κράτη και οργανισμούς.

Ολόκληρο το κείμενο, στη μακεδόνκη γλώσσα, μπορείτε να το βρείτε στην ηλεκτρονική διεύθυνση: http://www.mkd.mk/kolumni/mat-za-bugarite-i-grcite-ne-mozhe-200-godini-da-ima-makedonsko-prashanje-bez-makedonci

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Κατηγορίες

Ευχαριστούμε θερμά τους Μακεδόνες οικονομικούς μας μετανάστες σε Αυστραλία, Καναδά και δυτική Ευρώπη, όπως και τους φίλους μας απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας, για την οικονομική στήριξη της έκδοσης της Нова Зора. Благодариме - Μπλαγκοντάριμε


ALPHA BANK

Account 852 00 2101 031390

IBAN: GR47 0140 8520 8520 0210 1031 390

BIC: CRBAGRAA

Μηνιαίες Εκδόσεις

Македонска Ризница
  • ,ΞΕΦΥΛΛΙΣΜΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΤΕΥΧΩΝ
    РАЗГЛЕДУВАЊЕ НА ПРЕТХОДНИ БРОЕВИ
  • 2016 (147)
  • 2015 (416)
  • 2014 (404)
  • 2013 (377)
  • 2012 (372)
  • 2011 (323)
  • 2010 (202)