Οι εθνικές εκλογές που θα διεξαχθούν σε λίγες μέρες, θα “προσφέρουν” σε

Του Γιώργου Ν. Παπαδάκη

όλους τους Έλληνες πολίτες, συνεπώς και στους Μακεδόνες, την “ευκαιρία” να διαλέξουν ανάμεσα σε 29 διαφορετικούς πολιτικούς σχηματισμούς και συμμαχίες. Μέσα σε ένα σκηνικό πλήρους ανατροπής, ασχέτως αν τελικά οι ανατροπές θα περιοριστούν στην διαφαινόμενη είσοδο των νεοναζιστών της Χρυσής Αυγής στη Βουλή, ίσως οι εκλογές αυτές να αποτελούσαν για ένα κόμμα όπως η ΕΕΣ-Ουράνιο Τόξο μια καλή ευκαιρία για να αυξήσει θεαματικά τα ποσοστά του.

Κάτι τέτοιο θα ίσχυε, όμως, μόνο αν οι εκλογές αυτές γίνονταν σε μια άλλη, περισσότερο δημοκρατική χώρα. Στη σημερινή Ελλάδα που πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, το καταρρέον πολιτικό σύστημα δεν επιτρέπει- ακόμα -τέτοιες αυταπάτες. Συνεπώς, είναι απολύτως δικαιολογημένη η απόφαση του κόμματος να μην συμμετέχει στη φαρσοκωμωδία που στήνουν οι παλαιοί και οι νέοι φορείς του ίδιου συστήματος.

Και οι ψηφοφόροι της ΕΕΣ-Ουράνιο Τόξο; Οι φίλοι και οι συμπαθούντες; Αυτοί τι να κάνουν; Μια ωραία βόλτα στην ανοιξιάτικη εξοχή; Είναι μια πολύ καλή επιλογή. Θα υπάρξουν όμως σίγουρα και κάποιοι που θα θελήσουν να περάσουν μια βόλτα από την κάλπη και να ψηφίσουν. Σε αυτούς λοιπόν τους ανθρώπους είναι αφιερωμένες οι παρακάτω γραμμές σαν μια απλή υπόμνηση, καθότι μας έχουν μάθει να πιστεύουμε ότι ξεχνάμε εύκολα.

Αν κάποιοι από σας είναι τόσο διαστροφικοί τύποι, ώστε να σκέφτονται να ψηφίσουν τον Αντώνη Σαμαρά και το ακροδεξιό μόρφωμα, στο οποίο έχει μετατρέψει την άλλοτε κραταιά Νέα Δημοκρατία, αρκεί να σας θυμήσω τι έχει πει κατά καιρούς για τους εθνικά Μακεδόνες (“είναι ένα ιδεολογημα που έχε ήδη ηττηθεί, είναι αστείο να μιλάμε για μακεδονικό έθνος”) και το ζήτημα του ονόματος  της Δημοκρατίας της Μακεδονίας (“ο χρόνος κυλάει υπερ της Ελλάδας, δεν υπάρχει λόγος να βιαζόμαστε στο θέμα αυτό. Σε λίγο καιρό, το μόρφωμα των Σκοπίων θα διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη”)

Ο νέος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και πρώην υπουργός όλων των κυβερνήσεων του εν λόγω κόμματος από το 1993 και μετά, φέρθηκε περισσότερο έξυπνα, όπως άλλωστε και ο σημερινός υπαρχηγός του Ανδρέας Λοβέρδος. Πόλυ σπάνια αναφερόταν στο ζήτημα αλλά και όταν το έκανε δήλωνε απλά ότι “το βάρος (του ζητήματος της ονομασίας) είναι τόσο μεγάλο, ώστε κανένας δε μπορεί να το επώμιστεί μόνος του”. Οι Μακεδόνες και όλοι οι δημοκράτες Έλληνες δεν ξέχασαν βέβαια ότι όλα αυτά τα χρόνια που ο Βαγγέλης Βενιζέλος ήταν ηγετικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, δεν έγινε απολύτως τίποτα για να καλυτερέψουν τα πράγματα ενώ αντιθέτως οι  εξαγγελίες περί π.χ. άνευ όρων επιστροφής των Μακεδόνων πολιτικών προσφύγων, έμειναν κενό γράμμα.

Κάποιος και με το δίκιο του θα μπορούσε να παρατηρήσει εδώ ότι δεν σκοπεύει να ψηφίσει τα 2 αποτυχημένα κόμματα που έφεραν τη χώρα έως εδώ αλλά τις εναλλακτικές λύσεις που υπάρχουν. Ας πάμε λοιπόν παρακάτω.

Το σημερινό σταλινικό- εθνικιστικό ΚΚΕ που κάποτε αναγνώριζε το μακεδονικό λαο και το δικαίωμα στην αυτοδιάθεσή του, σήμερα είναι ο χειρότερος εχθρός του. “Δεν υπάρχει Μακεδονικό έθνος και μ αυτή την ένοια δεν υπάρχει Μακεδονική μειονότητα, αυτό αποδεικνύεται και από μια σειρά επιστημονικών εργαλείων και συνεπώς η γειτονική χώρα (Δημ. Μακεδονίας) δεν έχει δικαίωμα να θέτει τέτοιο ζήτημα, ούτε να μονοπωλεί τον όρο Μακεδονία”, λέει ευθαρσώς σήμερα η γ.γ. του Αλέκα Παπαρρήγα. Αν αυτό δεν είναι αρκετό για να αποτρέψει την ψήφο προς αυτό το κόμμα, τότε δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο χρειάζεστε…

Ο ΣΥΡΙΖΑ, αν εξαιρέσουμε κάποιες μικρές συνιστώσες του που όμως δεν επηρρεάζουν την  χάραξη της κεντρικής πολιτικής του κόμματος, είναι στην ίδια γραμμή.

“Πιστεύουμε ότι (οι Μακεδόνες) είναι ένα σλαβικό φύλο το οποίο στο πέρασμα του χρόνου εγκαταστάθηκε στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή που λέγεται Μακεδονία, συνεπώς έχει το δικαίωμα να κάνει χρήση του ονόματος αυτού στη βάση όμως μιας διαφοροποίησης που θα καθιστά διακριτούς τους Έλληνες Μακεδόνες από τους Σλάβους οι οποίοι είχαν εγκατασταθεί στη γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας.” Αυτή είναι η θέση του προέδρου του κόμματος Αλέξη Τσίπρα για το ζήτημα, με τους κατά καιρούς ευρωβουλευτές Λαφαζάνη, Παπαδημούλη και Χουντή να καταψηφίζουν διαρκώς τις εκθέσεις προόδου της Δημ. Μακεδονίας και να τάσσονται πλήρως με τη λεγόμενη εθνική γραμμή.

Μήπως τότε η Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη; Το απόλυτο τίποτε. Δηλώσεις χωρίς περιεχόμενο και ουσία του τύπου “Ελλάδα και Σκόπια (sic) πρέπει να παραμερίσουν και να καταδικάσουν τις επικίνδυνες εθνικιστικές και αλυτρωτικές εξάρσεις από όπου κι αν προέρχονται και να προχωρήσουν το ταχύτερο στην υιοθέτηση αμοιβαίας αποδεκτής ονομασίας, ώστε να συνυπάρχουν αρμονικά στους διεθνείς οργανισμούς, να αναπτύξουν επωφελή πολυδιάστατη και για τις δύο χώρες συνεργασία». Ο θύτης και το θύμα στο ίδιο καζάνι.Για την “ταμπακέρα”, τους Μακεδόνες δηλαδή, άλλα λόγια ν’ αγαπιώμαστε.

Ίσως τότε η Δημοκρατική Συμμαχία της Ντόρας Μπακογιάννη. Του ανθρώπου που πρωτοστάτησε στο να μπλοκαριστεί η γειτονική χώρα από την Ευρωπαική Ένωση και το ΝΑΤΟ (άσχετα έαν προσωπικά πιστεύώ ότι ειδικά για το ΝΑΤΟ καλό έκανε η Ντόρα στη Δημοκρατία της Μακεδονίας). Ορίστε η θέση της και για τους Μακεδόνες εντός των συνόρων. “Είναι αστείο να συζητάμε για μακεδονική εθνότητα και γλώσσα. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει καμία επονομαζόμενη μακεδονική μειονότητα. Τελεία και παύλα.”

Βάλτε της κι εσείς μια.

Τι μένει συνεπώς; Ο Πάνος Καμμένος και οι Καμμένοι Έλληνες, με συγχωρείτε, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες ήθελα να πω. Μα φυσικά. “Το θέμα των Σκοπίων δε μπορεί να επιλυθεί μέσω μιας σύνθετης ονομασίας με γεωγραφικό προσδιορισμό (όπως επισήμως λέει μέχρι σήμερα η Ελλάδα). Πρέπει να παλέψουμε να μην συμπεριληφθεί ο όρος Μακεδονία στο ονομά της χώρας αυτής”. Ιδού η επίσημη θέση του νεότευκτου κόμματος. Χειρότερη από το Σαμαρά δηλαδή…

Δεν θα μπω βέβαια στον κόπο να σχολιάσω τι λέει το ΛΑΟΣ για το θέμα. Ούτε καν το κόμμα των Κατσέλη-Καστανίδη που είχαν ενεργό συμμετοχή (ειδικά ο δεύτερος) στις αντιμακεδονικές πολιτικές των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ τα τελευταία 19 χρόνια.

Εκείνο που διαπιστώνω όμως με μεγάλη έκπληξη είναι το πόσο δίκιο είχε ο ιδρυτής και άλλοτε αρχηγός του ακροδεξιού “Εθνικού Μετώπου” στη Γαλλία Ζαν Μαρί Λεπεν. Όταν την τελευταία δεκαετία του περασμένου αιώνα είχε επισκεφθεί την Αθήνα, ρωτήθηκε από δημοσιογράφους αν πίστευε ότι θα βλέπαμε σύντομα και στην Ελλάδα ένα εθνικιστικό κόμμα με εκλογική απήχηση όπως το δικό του.”Δεν το χρειάζεστε”, ήταν η αποστομωτική του απάντηση. “Στη χώρα σας όλα τα κόμματα είναι εθνικιστικά”!

Είναι θλιβερό να δικαιώνουμε έναν τέτοιο άνθρωπο, όμως έτσι έχουν τα πράγματα. Γι΄αυτό αν επιμένετε να αφήσετε τους ανοιξιάτικούς αγρούς για την κάλπη, θυμηθείτε τα παραπάνω. Κι αν παρόλα αυτά δεν ρίξετε λευκό ή άκυρο, τότε ψάξτε τα ψηφοδέλτια της Δράσης-Φιλελεύθερης Συμμαχίας (αν κλίνετε προς τον κεντρώο χώρο) ή της ΟΑΚΚΕ (αν είστε αθεράπευτα αριστεροί). Εκεί θα βρείτε τουλάχιστον ορισμένους ανοιχτόμυαλους Έλληνες που παρά το πολιτικό κόστος, δεν δίστασαν και δε διστάζουν να τάσσονται στο πλευρο των εθνικά Μακεδόνων. Κυρίως όμως τάσσονται στο πλευρό της δημοκρατίας.

Του Γιώργου Ν. Παπαδάκη

Κοιτούσα τον περασμένο μήνα την έκθεση προόδου της Δημοκρατίας της Μακεδόνιας που ψηφίστηκε με συτριπτική πλειοψηφία από το Ευρωπαικό Κοινοβούλιο, με τις γνωστές θλιβερές εξαιρέσεις των Ελλήνων ευρωβουλευτών. Χωρίς αμφιβολία, είναι μια βελτιωμένη έκθεση που δε διστάζει- εκτός από το να ζητήσει για άλλη μια φορά την άμεση έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων – να καυτηριάσει την επαίσχυντη τακτική της Ευρωπαικής Επτροπής, όσον αφορά τις δικές της αναφορές στην πρόοδο της χώρας τα τελευταία 2 χρόνια. Για όσους δεν γνωρίζουν, η Κομισιόν απέφυγε επιμελώς στις εκθέσεις της του 2010 και του 2011 να χρησιμοποιήσει τον όρο “μακεδονικός”. Αναφερόμενη π.χ. στη γλώσσα έκανε λόγο για “κρατική γλώσσα”, υποκύπτοντας προφανώς στις ελληνικές πιέσεις και θέλοντας παράλληλα να περάσει ένα μήνυμα στην αλλοπρόσαλλη κυβέρνηση Γκρούεφσκι. Το μόνο που κατάφερε, ωστόσο, ήταν να εκθέσει τον εαυτό της και να παραβιάσει τις ίδιες τις βασικές αρχές της Ευρωπαικής Ένωσης.

Αυτό ακριβώς επισήμανε ο συγγραφέας του ψηφίσματος που υιοθέτησε η Ευρωβουλή Βρεταννός Ρίτσαρντ Xάουιτ, ο οποίος και ζήτησε από την Κομισιόν να επαναφέρει την ορολογία που είχε υιοθετήσει έως το 2009. Απομένει να δούμε αν θα εισακουστεί, τόσο όσον αφορά το συγκεκριμένο θέμα, όσο και σε σχέση με την περίφημη πλέον ημερομηνία έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων που έχει “κολλήσει” λόγω της ανόητης επιμονής των Βρυξελλών να την συνδέουν με την πρόοδο στο θέμα του ονόματος. Ή καλύτερα την μη πρόοδο, καθώς η Ελλάδα επ ουδενί δεν επιθυμεί λύση και συνεχίζει να μπλοκάρει τη Δημοκρατία της Μακεδονίας, προσφέροντας έτσι το καλύτερο άλλοθι στον Γκρούεφσκι και τον άκρατο λαικισμό του.

Όσο για τους Έλληνες Ευρωβουλευτές που σας έλεγα προηγούμενως, ουδεμία έκπληξη. Με τον ίδιο μονότονο και ξεδιάντροπο τρόπο, απέρριψαν το ψήφισμα, υιοθετώντας πλήρως την εθνική- ή μήπως καλυτερα την εθνικιστική- γραμμή. Ακόμα και οι φίλοι μας Οικολόγοι Πράσινοι που είχαν υπερψηφίσει τις 2 προηγούμενες εκθέσεις, μόλις είδαν ότι αυτή τη χρονιά ζητείται ευθέως η επαναφορά του όρου “μακεδονικός” από την Κομισιόν, αποχώρησαν διακριτικά, ψηφίζοντας “λευκό”.

Ο νεόκοπος ευρωβουλευτής τους Χρυσόγελος ανέλαβε να μας εξηγήσει με δήλωσή του γιατι αυτή τη φορά δεν υπερψήφισε, παρότι το ήθελε σφόδρα ο φουκαράς. Διαβάστε και γελάστε φωναχτά:

“…Η λύση στο όνομα θα πρέπει όντως να περιλαμβάνει λύσεις και για την αποδοχή του εθνοτικού και γλωσσικού αυτοπροσδιορισμό της ΠΓΔΜ, με όρους όμως που δε θα υπονομεύουν το δικαίωμα και των άλλων εθνοτήτων στην ευρύτερη ιστορική Μακεδονία, να αυτοπροσδιορίζονται και αυτοί ως Μακεδόνες, αν θέλουν.Στο σημείο αυτό, οι διατυπώσεις της έκθεσης παρουσιάζουν σοβαρό πρόβλημα και είναι ανάγκη να απαλειφθούν…”

Με άλλα λόγια, πάρτε πίσω το οτιδήποτε μακεδονικό, μπλοκάρετε τα πάντα, μέχρι να βρεθεί λύση για το όνομα. Μα αυτό δε μας λέει κάθε λίγο και λιγάκι ο φοβερός και τρομερός Δελαβέκουρας του ΥΠΕΞ;

Του ξέφυγαν όμως και άλλα ωραία του Χρυσόγελου:

“Ο Μιχάλης Τρεμόπουλος, στη διάρκεια της δικής του θητείας ως Ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πράσινων και αναπληρωματικό μέλος της αντιπροσωπείας του ΕΚ για τις σχέσεις με την ΠΓΔΜ, συνέβαλε στην αντιμετώπιση μονομερών σε βάρος της ελληνικής πλευράς αποφάσεων, στην ενημέρωση για φαινόμενα εθνικισμού στη γειτονική χώρα, ενώ πέτυχε τη διαμόρφωση μιας ισορροπημένης στάσης μέσα στους πράσινους, που υποστηρίζουν πλέον ενεργά την εξεύρεση μιας σύνθετης, αμοιβαία αποδεκτής ονομασίας.

Μάθαμε λοιπόν και τι άκριβώς έκανε ο φίλος μας Μιχάλης Τρεμόπουλος από την στιγμή που εξελέγη και στην προσπάθειά του να αποτινάξει από πάνω του τη “ρετσινιά” του “φιλοσκοπιανού” που του είχαν κολλήσει. Εργαζόταν άοκνα για να πείσει τους Ευρωπαίους Πράσινους να αλλάξουν την πάγια θέση τους, όπως αυτή εκφραζόταν δια του συμπροέδρου τους Ντανιέλ Κον Μπεντιτ. Τι έλεγε ακριβώς ο “κόκκινος Ντανι”; Μα ειρωνευόταν τους Έλληνες συναδέλφους του στην Ευρωβουλή, όταν αποκαλούσαν τη Δημοκρατία της Μακεδονίας “ΦΥΡΟΜ” ή απλά “Σκόπια”.

“Σε σχέση με το θέμα του ονόματος, η θέση μας είναι πολύ απλή. Η χώρα λέγεται Μακεδονία και θα συνεχίσει να λέγεται Μακεδονία. Μόνο αν η ίδια το θελήσει, θα αλλάξει το όνομά της, οπότε είναι καιρός να σταματήσουμε επιτέλους με αυτό το παιχνίδι.”, έλεγε στην Deutsche Welle πριν από 22 μόλις μήνες.

Τώρα όμως; Έχει αναλάβει πρωτοβουλία, ανεξάρτητα από την κοινοβουλευτική ομάδα των Πρασίνων που σημειωτέον είναι κοινή με αυτή της Ευρωπαικής Ελεύθερης Συμμαχίας, αποστέλλοντας επιστολές σε Παπαδήμο και Γκρούεφσκι και ζητώντας ανοικτά την αλλαγή του ονόματος της γειτονικής χώρας, με βάση τον γεωγραφικό προσδιορισμό! Ενστερνίζεται δηλαδή πλήρως τις ελληνικές θέσεις και απλά για “ξεκάρφωμα” αναφέρει στις επιστολές του αυτές ότι θα πρέπει ταυτόχρονα να γίνουν σεβαστοί οι προσδιορισμοι “μακεδονικό έθνος, γλώσσα, κουλτούρα” κλπ.

Θα έχουμε δηλαδή σύμφωνα με την πρόταση αυτή π.χ. Βόρεια Μακεδονία αλλά σκέτους Μακεδόνες και όχι “Βορειομακεδόνες”. Και η “Νότια Μακεδονία” τι θα έχει, κ. Ντάνι μας; Κι αυτή Μακεδόνες; Η μήπως για να αποφύγει η Ελλάδα να αναγνωρισει μακεδονικό έθνος εντός των συνόρων της θα εφεύρουμε εκ των υστέρων νέα ορολογία για τους εν Ελλάδι Μακεδόνες;

Αυτή ακριβώς τη σύγχυση θέλει να διασπείρει παντού η Ελλάδα για να καθυστερήσει όσο μπορεί τις εξελίξεις και οποιοσδήποτε σύμμαχος- ηθελημένα ή αθέλητα- είναι καλοδεχούμενος. Το εξίσου παράδοξο ειναι ότι η “κολοτούμπα” Κον Μπεντίτ έγινε σημαία στα χέρια κάποιων εγχώριων “προστατών” των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι οποίοι την αναπαρήγαγαν και την έθεσαν μάλιστα και ως ψήφισμα στο διαδίκτυο, αναζητώντας την στήριξη ανυποψίαστων ανθρώπων που δύσκολα μπορούν να διακρίνουν τις σκοπιμότητες μιας φαινομενικά “αθώας” και ρεαλιστικής πρότασης. Ευτυχώς, οι αφελείς ή οι ελλειπώς πληροφορημένοι λιγοστεύουν καθημερινά και στην Ελλάδα και η “σωτήρια” αυτή πρωτοβουλία τίθεται ήδη στα αζήτητα, καθώς λιγότεροι από 100 άνθρωποι την είχαν υπογράψει, μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές.

Το θέμα μας όμως είναι άλλο.  Πως ακόμα και οι πλέον καλοπροαίρετοι απέναντι στους Μακεδόνες, όταν αποκτούν ένα κάποιο αξίωμα γίνονται εν μια νυκτι σχεδόν φερέφωνα του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικων και του βαθέως (παρα)κράτους. Εγώ με το φτωχό μου το μυαλό, δεν μπορώ να εξηγήσω αυτό το φαινόμενο απόλυτα. Ο Τρεμόπουλος, ο Χουντής του ΣΥΡΙΖΑ και ένα σωρό άλλοι πηγαινουν στις Βρυξέλλες και αντί να συνεχίσουν να λένε αυτά που έλεγαν και στην Ελλάδα, αλλάζουν κασέτα και προσπαθούν να πείσουν τους ξένους για το δίκαιο των ελληνικών θέσεων. Και επιπλέον περηφανεύονται κιόλας όταν τα καταφέρνουν. Πείτε με καχύποπτο και σκεπτικιστή αλλά δεν μπορώ να μη δω την προφανή σύνδεση όλων αυτών των δηλώσεων και πρωτοβουλιών με το υπουργείο Εξωτερικών. Είναι άραγε τυχαίο ότι όταν στα τέλη του Μάρτη ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ ήλθε στην Αθήνα, εκείνος που του παρέθεσε γεύμα ήταν ο Σταύρος Δήμας;

“Δεν δέχομαι να λοιδορείται η πατρίδα μου από τον κ. Σόιμπλε. Δεν το δέχομαι σαν Έλληνας! Ποιος είναι ο κ. Σόιμπλε που μπορεί να λοιδορήσει την Ελλάδα; Ποιοι είναι οι Ολλανδοί; Ποιοι είναι οι Φινλανδοί; Εμείς πάντοτε είχαμε την περηφάνια να υπερασπιστούμε όχι μόνο τη δικιά μας ελευθερία, όχι μονάχα τη δικιά μας πατρίδα, αλλά την ελευθερία της Ευρώπης”

Του Γιώργου Ν. Παπαδάκη

Όχι, τις λέξεις αυτές δεν τις εκστόμισε κάποιος χούλιγκαν, διαδηλωτής, νοικοκυρά ή τελος πάντων κάποιος απλός άνθρωπος αλλά δυστυχώς ο πρώτος πολίτης αυτής της χώρας πριν λίγες ημέρες.

Την άποψη μου για τον Κάρολο Παπούλια την ξέρετε, τουλάχιστον εσείς που διαβάζετε τούτη εδώ την εφημερίδα τακτικά. Επιγραμματικά μονάχα θα πω ότι είναι ντροπή για όλους μας να έχουμε αυτόν τον άνθρωπο να μας «εκπροσωπεί» ως ανώτατος άρχων. Ένας χαρακτηριστικός εκπρόσωπος του  αποκρουστικού μεταπολιτευτικού πολιτικού καθεστώτος, βαθύτατα αντιδυτικός και  αντιευρωπαϊστής, με συχνά παραληρήματα εθνικοσοσιαλιστικού τύπου. Τον ανέσυρε από την ναφθαλίνη ο Κώστας Καραμανλής το 2005 και μας τον φόρτωσε για τα καλά. Αν δεν είχε χρησιμοποιηθεί κατ’ αυτόν τον τρόπο, είμαι σίγουρος ότι στην καλύτερη περίπτωση θα έκανε παρέα στον Παπαθεμελή, τον Ψωμιάδη και τις λοιπές «προοδευτικές» δυνάμεις αυτού του δύσμοιρου τόπου.

Προσέξτε, δε λέω ότι ο Παπούλιας φταίει για όλα τα δεινά της χώρας και για τη σημερινή της κατάσταση. Μαριονέτα ήταν μια ζωή και αυτό θα παραμείνει μέχρι το τέλος. Το γεγονός, ωστόσο, ότι ένας τέτοιος άνθρωπος έφτασε-όπως έφτασε- στο ύπατο αξίωμα της χώρας, θα πρέπει να μας λέει αρκετά για τις αιτίες της κατάντιας μας. Σε οποιαδήποτε στοιχειωδώς σοβαρή χώρα, όταν σε καλεί επανειλημένα να καταθέσεις στη δίκη του ως υπεράσπιση ένας από τους μεγαλύτερους εγκληματίες πολέμου του 20^ου αιώνα (Κάρατζιτς) και όταν έχεις μόνος σου ζητήσει να καταθέσεις στη δική ενός άλλου (Μιλόσεβιτς), απλά παραιτείσαι υπό το βάρος της δημόσιας κατακραυγής ή απλά καθαιρείσαι από αυτούς που σε τοποθέτησαν. Στο λεβαντίνικο Ελλαδιστάν όμως, δεν υπήρξε καμία κατακραυγή ενώ τα πολιτικά μας κόμματα είναι τοσο ευχαριστημένα μαζί του, που του έδωσαν τη δυνατότητα για μια ακόμα θητεία.

Ο πρόεδρος, βέβαια, θέλει να τα ξεχάσει και να τα ξεχάσουμε όλα αυτά. Γι’ αυτό και δεν πρόκειται ποτέ να πάει στη Χάγη για να καταθέσει, εκτός κι αν το Διεθνές Δικαστήριο υπερβεί εαυτόν και τον κλητεύσει, όπως ζήτησαν πρόσφατα οι δικηγόροι του Κάρατζιτς. Τα ζαρζαβατικά και οι βρισιές που δέχτηκε τον περασμένο Οκτώβρη στη Θεσσαλονίκη και η νέα παρέλαση που πλησιάζει, τον έκαναν επίσης να επιστρατεύσει τον άκρατο λαϊκισμό και εθνικισμό που τον διακατέχει για να προλάβει τα-σχεδόν βέβαια- χειρότερα την 25^η Μαρτίου.

Έμπλεος συγκίνησης, μας ανακοίνωσε πριν λίγες μέρες ότι παραιτείται της προεδρικής του αποζημίωσης, μας χαρίζει δηλαδή 278.000 ευρώ μικτά. Μάλιστα, αυτές είναι οι ετήσιες οικονομικές απολαβές του Προέδρου της Δημοκρατίας, περισσότερα χρήματα από αυτά που παίρνει ο ίδιος ο Ομπάμα. Σε απλά μαθηματικά, αφού εισέπραξε καθαρά σχεδόν 1,5 εκατ. Ευρώ για την προεδρική του θητεία μέχρι στιγμής, ο καλός μας Παπούλιας γίνεται και μέγας χορηγός του χρεωκοπημένου μας κράτους. Ενός κράτους που χρεωκόπησε και διότι δίνει αυτά τα εξωφρενικά χρήματα σε μια «γλάστρα» αλλά και διότι ουδείς ουδέποτε, έστω από το 2009 και μετά, διανοήθηκε να σταματήσει αυτή την αναίσχυντη σπατάλη.

Λίγες ώρες μετά τη γενναιόδωρη αυτή πράξη, ο γηραιός μας ηγέτης πήγε στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας, όπου και επετέθη με τα λόγια που σας παράθεσα στην αρχή εναντίον των εταίρων μας. Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Όχι τόσο για τα λόγια αυτά καθεαυτά, καθώς πάρα πολλοί Έλληνες δυστυχώς έτσι σκέφτονται για τους Ευρωπαίους εταίρους μας. Εν τούτοις, θα μπορούσε να συγκρατηθεί, καθώς αυτός δεν είναι ένας οποιοσδήποτε (δυστυχώς και πάλι). Αυτό όμως που πραγματικά αποτελεί σκάνδαλο και μνημείο λαϊκισμού και μισαλλοδοξίας είναι το γεγονός ότι τα λόγια αυτά βγήκαν προς τα έξω με την μορφή επίσημου ρεπορτάζ, δηλαδή με τις ευλογίες του ίδιου του Παπούλια!

Αν ήμουν στη θέση του Σόιμπλε, των Ολλανδών, των Φινλανδών και των άλλων Ευρωπαίων, ούτε που θα μου περνούσε πλέον από το μυαλό να δώσω επιπλέον χρήματα σ’αυτή την χώρα των πολιτικών απατεώνων που ούτε έμαθαν ούτε μπορούν ποτέ να μάθουν να συμπεριφέρονται διαφορετικά. Αν ήμουν επίσης ο γ.γ. του ΝΑΤΟ, θα έβαζα επιτέλους τον ιεραρχικά πρώτο αυτών των απατεώνων στη θέση του. Ο Άντερς Φογκ Ρασμούσεν ήταν ο επόμενος αποδέκτης του παραληρήματος Παπούλια, όταν έκανε το λάθος να επισκεφθεί την Αθήνα στις 16 Φεβρουαρίου. «Ενοχλήθηκα από το γεγονός ότι όταν πήγα χθες στο Γενικό Επιτελείο, τουρκικά πολεμικά αεροσκάφη πραγματοποίησαν υπερπτήσεις πάνω από ελληνικό νησί. Η Ελλάδα εξακολουθεί να έχει προβλήματα με την Τουρκία», παραπονέθηκε ο προέδρος μας για ένα ζήτημα, φυσικά, που υπάρχει μόνο στη φαντασία του ελληνικού πολιτικοστρατιωτικού κατεστημένου.

Αν νομίζετε βέβαια ότι θα του ξέφευγαν του κυρ- Κάρολου οι Μακεδόνες και η Δημοκρατία της Μακεδονίας, κάνετε οικτρό λάθος. “Η εμμονή των Σκοπίων να αλλοιώνουν την ιστορία, παρουσιάζοντας ως Σκοπιανό το Μεγαλέξανδρο είναι ανέκδοτο”, ανέκραξε ο τιμωρός απανταχού των “Σλαβόβυθων”. Αν δεν το ξέρατε, έτσι είχε αποκαλέσει τους εν Ελλάδι Μακεδόνες σε μια επίσκεψή του στο Στρασβούργο το 2006, όταν άρχισε να ψελλίζει το γνωστό παραμύθι περί μη ύπαρξής τους.

Όλα αυτά θα ήταν ασφαλώς για γέλια, αν δεν ήταν για κλάματα, γιατί ο Κάρολος Παπούλιας είναι το ακριβές είδωλο του άθλιου ελληνικού πολιτικού συστήματος όταν κοιτά τον δυσμορφικό εαυτό του στον καθρέφτη. Ενός συστήματος που χρεωκόπησε εαυτόν και τη χώρα κι όμως ακόμα δε διανοείται να μας αδειάσει τη γωνιά. Πού είναι αλήθεια η ιδέα για μείωση του αριθμού των βουλευτών σε 200 που τόσο πολύ προπαγάνδιζαν κάποιοι στις αρχές της κρίσης; Γιατί ξεχάστηκε; Πηγαίνουν άραγε τα πράγματα καλύτερα οικονομικώς ώστε να έχουμε την πολυτέλεια να χρυσοπληρώνουμε 300 “πατέρες και μητέρες” του Έθνους αλλά και ένα διακοσμητικό στοιχείο που το στέλνουμε σε παρελάσεις και ταξιδάκια αναψυχής σε όλο τον κόσμο;

Αλλά ξέχασα. Το σημαντικότερό μας πρόβλημα είναι οι Τούρκοι και οι Μακεδόνες. Και Παπούλιες υπάρχουν παντού. “Προκαλούν εύλογη ανησυχία οι πληροφορίες του Σκοπιανού πρακτορείου ειδήσεων ΜΙΑ, σύμφωνα με τις οποίες η κυβέρνηση της Αυστραλίας αποφάσισε να αποκαλεί πλέον την Σκοπιανή κοινότητα της χώρας “Μακεδονική” και όχι “Σλαβομακεδονική”, όρο που χρησιμοποιούσε από το 1994. Αν αληθεύουν οι πληροφορίες αυτές, είναι επιτακτική ανάγκη να αποτραπεί αυτή η εξελισσόμενη μεταστροφή της Αυστραλιανής κυβέρνησης, η οποία είναι αντίθετη με το Διεθνές Δίκαιο και τις αποφάσεις του ΟΗΕ και ταυτόχρονα αποτελεί πλήγμα για τις παραδοσιακά καλές σχέσεις Ελλάδος – Αυστραλίας.”

Ποιός τα λέει αυτά; Μα ο τομεάρχης Εξωτερικών της ΝΔ Πάνος Παναγιωτόπουλος. Εχθροί μας τώρα και οι Αυστραλοί, μετά τους Ευρωπαίους, τους Αμερικανούς, το ΔΝΤ και τον κόσμο ολάκερο. Α, ρε Σαρτζετάκη πόσο μας έλειψες…

Του Γιώργου Ν. Παπαδάκη

Φανταστείτε σκηνικό. Στο – ο Θεός να το κάνει – παραδοσιακό καρναβάλι της Πάτρας σε λίγες εβδομάδες, οι καρναβαλιστές παρουσιάζουν ένα άρμα, πάνω στο οποίο η Άνγκελα Μέρκελ και ο Νικολά Σαρκοζί επιδίδονται σε ακραία σεξουαλικά όργια. Χωρίς να ξέρω τι ετοιμάζουν οι διοργανωτές αυτή τη χρονιά -τα καρναβάλια άλλωστε ποτέ μου δεν τα συμπάθησα- ένα τέτοιο σκηνικο μοιάζει οτιδήποτε άλλο εκτός από απίθανο, με δεδομένο ότι αυτοί οι 2 έχουν ταυτιστεί με το Απόλυτο Κακο τα τελευταία χρόνια στην χώρα μας.

Την ερχόμενη μέρα, εικόνες από το πατρινο καρναβάλι φτάνουν, διαστρεβλωμένες και συνοδευόμενες από ένα σωρό σχόλια, στο Βερολίνο και το Παρίσι. Χωρίς πολλή σκέψη, τόσο το γερμανικό όσο και το γαλλικό υπουργείο Εξωτερικών, δια των εκπροσώπων Τύπου τους, καταδικάζουν τους καρναβαλιστές, τα καρναβάλια γενικώς, τους Έλληνες και την Ελλάδα και απειλούν ανοικτά πως αν η Αθήνα δεν μαζέψει τους Πατρινούς άμεσα, τότε θα κινηθούν διαδικασίες για να μας πετάξουν έξω όχι μόνο από την Ευρωζώνη αλλά και από την Ευρωπαική Ένωση.

Πωε είπατες; Δεν γίνονται αυτά; Φυσικά, ποτέ καμμία γερμανική η γαλλικη κυβέρνηση δε θα έφτανε στο σημείο να στείλει επίσημη διαμαρτυρία στην ελληνική για κάτι που συνέβη σε ένα καρναβάλι, όσο ακραίο και προσβλητικό κι αν ήταν. Πόσα άραγε διαβήματα διαμαρτυρίας έκαναν οι Αμερικανοί που καταλαμβάνουν κάθε χρόνο περιοπτη θέση στα καρναβάλια μας ανα την επικράτεια; Εδώ δεν διαμαρτυρήθηκαν όταν τους βομβαρδίσαμε την πρεσβεία (ας όψεται η 17Ν), με τα καρναβάλια θα ασχοληθούν;

Όλα αυτά τα απολύτως λογικά, όμως, ισχύουν για φυσιολογικές χώρες και φυσιολογικούς ανθρωπους. Όχι για το θέατρο του παραλόγου που αποκαλείται Ελλάδα. Στην προ πολλού χρεωκοπημένη αυτή χώρα, όλες διαχρονικά οι κυβερνήσεις δεν έχουν ως στόχο να επιτύχουν καλύτερες συνθήκες ζωής για τους πολίτες, ανεξαρτητως καταγωγής και πεποιθήσεων, αλλά το πως θα βλάψουν το μικρό γειτονικό κράτος της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, τους κατοίκους του αλλά και τους δυστυχείς ομοεθνείς τους που ζούν στην ελληνική επικράτεια. Για να το επιτύχουν αυτό, σκαρφίζονται απίστευτα τεχνάσματα και χρησιμοποιούν όλα-μα απολύτως όλα- τα μέσα. Μέχρι σήμερα, όμως, δεν είχαν φτάσει στο σημείο της απόλυτης γελοιότητας, να διαμαρτυρηθούν επίσημα στην μακεδονική κυβέρνηση για τα οσα συνεβησαν σε ένα καρναβάλι!

Για όσους δεν έμαθαν το τι συνέβη, πριν λίγες ημέρες στο Βέβτσανι της Δημ. Μακεδονίας και στα πλαίσια του μεγαλύτερου καρναβαλιου της γειτονικής χώρας που συγκεντρώνει επισκέπτες από όλη την Ευρώπη, οι διοργανωτές κήδεψαν με κάθε επισημότητα την χρεοκοπημένη Ελλάδα. Δεν θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν ότι μια μέρα αργότερα, ο φοβερός και τρομερος Δελαβέκουρας του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών θα “ενημέρωνε¨ τους εμβρόντητους διπλωματικους συντάκτες για τα εξής απίστευτα:

“Η επικεφαλής του Γραφειου Συνδέσμου της Ελλάδας στα Σκόπια θα επιδώσει άμεσα διάβημα διαμαρτυρίας προς το υπουργείο Εξωτερικών της ΠΓΔΜ για τα όσα λυπηρά διαδραματίστηκαν στο Καρναβάλι της Βέβτσανι. Το εν λόγω Καρναβάλι, το οποίο λαμβάνει κρατική επιχορήγηση και εγκαινιάστηκε από την Υπουργό Πολιτισμού της ΠΓΔΜ, είχε θέμα την αναπαράσταση της «κηδείας της Ελλάδος», όπου οι συμμετέχοντες έφεραν ενδυμασίες που αποτύπωναν χάρτη αλυτρωτικού περιεχομένου με τον Ήλιο της Βεργίνας και έκαψαν την ελληνική σημαία. Προς το ΥΠΕΞ της ΠΓΔΜ υπογραμμίστηκε ότι όχι μόνο δεν υπήρξε επίσημη καταδίκη των εκδηλώσεων αυτών, αλλά, αντιθέτως, το καρναβάλι χαρακτηρίστηκε από την Υπουργό Πολιτισμού της ΠΓΔΜ ως «διαμάντι της Μακεδονικής’ παράδοσης.

Αναμένουμε ρητή και απερίφραστη καταδίκη από την πολιτική ηγεσία της ΠΓΔΜ των όσων απαράδεκτων συνέβησαν σε βάρος της χώρας μας και των εθνικών μας συμβόλων, καθώς επίσης και καταλογισμό ευθυνών, αλλά και λήψη μέτρων για την αποφυγή τέτοιων φαινομένων στο μέλλον.”

Εκπληκτικό, δεν συμφωνείτε; Μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας που υποτίθεται συστάθηκε με επικεφαλής τεχνοκράτη για να σώσει ότι είναι δυνατόν να σωθεί από το νεοελληνικό κράτος, είναι αυτή που ξεπερνά όλες τις προηγούμενες σε φαιδρότητα και διαμαρτύρεται επίσημα για τα όσα διαδραματίστηκαν σε ένα καρναβάλι!  Ζητά μάλιστα  από την μακεδονική πολιτική ηγεσία να καταδικάσει το καρναβάλι αυτό και τα όσα συνέβησαν εκεί! Καταπληκτικό. Εάν ήμουν υπουργός Εξωτερικών της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, θα έπαιρνα το διάβημα αυτό και θα το έδειχνα παντού, για να δει όλος ο πλανήτης πόσο βαθύτατα άρρωστημενη είναι κατάσταση στην Ελλάδα. Την στιγμή που απέχουμε ελάχιστα και από την επίσημη ανακήρυξη της χρεοκωπίας μας, τη στιγμή που ο Δήμας, ο Δελαβέκουρας και όλο το παχυλά αμοιβόμενο σκυλολόι του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών θα έπρεπε να δίνουν τη μάχη σε διεθνές επίπεδο  για να κερδίσουμε τουλάχιστον τις εντυπώσεις (αφού την ουσία, την οικονομική μας σωτηρία δηλαδή, την έχουμε προ πολλού χάσει), αυτοί αναλώνονται σε διαμαρτυρίες για καρναβάλια και για τις αναπαραστάσεις της μακεδονικής φάλαγγας στην Πόρτα Μακεντόνια, το νέο μνημείο στο κέντρο των Σκοπίων. Ο απόλυτος νεοελληνικός καρνάβαλος. Τό μόνο ερωτημα που απομένει είναι αν θα τον κάψουμε επιτέλους ή θα συνεχίσουμε να τον αφήνουμε να μας εξευτελίζει εις τον αιώνα των αιώνων…

ΥΓ: Υπό άλλες συνθήκες δεν θα με απασχολούσε καν η νέα δήλωση του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης και η επίκληση όσων φέρεται να δήλωσε προ ετών για τη Δημοκρατία της Μακεδονίας ο Σέρβος δικτάτορας Μιλόσεβιτς. Ο Άνθιμος έχει άλλωστε το ακαταλόγιστο καθώς είναι προφανές ότι πρόκειται για βαθύτατα συμπλεγματικό άτομο που έχει πλέον χάσει παντελώς το μέτρο. Ωστόσο, μέχρι να χαρακτηριστεί και επισήμως ψυχασθενής, μήπως θα έπρεπε να περάσει μια βόλτα από το γραφείο κάποιου εισαγγελέα; Και αν όχι αυτεπάγγελτα, όπως θα έπρεπε να είχε ήδη γίνει στην περίπτωση των πρόσφατων απειλών του εναντίον του μακεδονικού ραδιοφωνικού σταθμού στη Μελίτη/Οφτσάρανι, μήπως να βοηθήσουμε λιγάκι τους τεμπέληδες εισαγγελείς με μια έγκλιση; Σχεδόν κάθε Κυριακή, μας παρέχει άφθονο υλικό για κάτι τέτοιο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση και πάλι προτρέπει σε πράξεις βιας εναντίον ενός γειτονικού κράτους, επικαλούμενος δηλώσεις ενός αιμοσταγούς δικτάτορα. Στην “Ελλαδα της Δυτικης Ευρώπης”, τη Γαλλία δηλαδή, αυτή και μόνο η δήλωση θα αρκούσε για να τον στείλει “πακέτο” στις εισαγγελικές και ανακριτικές αρχές. Εδώ, γιατί εξακολουθεί να βρίσκεται στο απυρόβλητο;

Με αφορμή το ευρωμπάσκετ που τελείωσε πρόσφατα δεν μπορώ να κρατηθώ και να μην γράψω κάποια πράγματα που διάβασα και άκουσα. Αφορμή βέβαια ο αγώνας Ελλάδας-Μακεδονίας ή ΦΥΡΟΜ ή Σκοπίων ή όπως αλλιώς θέλετε που είχε ως γνωστόν και ατυχή κατάληξη για την Ελληνική ομάδα.
Αρχικά ήταν οι γραφικότητες της ΕΡΤ που στο εν λόγω ματς έκρυψε στην οθόνη όπου αναγραφόταν το σκορ τα αρχικά MKD και τα αντικατέστησε με το FYR. Φυσικά όλος ο υπόλοιπος κόσμος έβλεπε MKD την ώρα που εμείς στην Ελλάδα βαυκαλιζόμασταν για να μην πω και καμία χειρότερη λέξη. Δεν ήταν η πρώτη φορά… Πριν δύο χρόνια στο προηγούμενο ευρωμπάσκετ οι δύο ομάδες ξαναβρέθηκαν αντιμέτωπες και η ΕΡΤ πιάστηκε απροετοίμαστη με αποτέλεσμα να δεχτεί εκατοντάδες τηλεφωνήματα διαμαρτυρίας γι’ αυτό το MKD που φαινόταν στην οθόνη. Και παρότι ο- ισχυρός άνδρας του Ελληνικού μπάσκετ- υπερόπτης Γ. Βασιλακόπουλος χτυπιόταν για να αλλάξουν τα αρχικά, οι διοργανωτές Πολωνοί τον έστειλαν στον αγύριστο και έτσι η ΕΡΤ έκανε τότε την εξής πρωτοτυπία, κάλυψε τα τρία γράμματα με λευκή «ταινία» και έτσι φαινόταν σαν να έπαιζε η Ελλάδα με ανύπαρκτο αντίπαλο !!
Τώρα το πώς τρία γράμματα και μόνο μπορούν να ξεσηκώσουν εθνικό παροξυσμό σε μία χώρα, αυτό μπορεί να αναλυθεί μόνο με βάσει την ψυχοπαθολογία που χαρακτηρίζει την περιβόητη εθνική μας ιδιοπροσωπεία που λέει και ο Σαμαράς !!
Έχω άλλωστε γράψει και στο παρελθόν ότι το Μακεδονικό αποτελεί μία από τις τρεις μεγαλύτερες εθνικές μας ψυχώσεις παρέα με τον αντιαμερικανισμό (που όμως έχει προκύψει ως πλειοψηφικό ρεύμα μόνο μία εικοσαετία) καθώς και την παρανοϊκή ταύτιση Ελλάδας και Βυζαντινής αυτοκρατορίας, Κωνσταντινούπολης κλπ.
Φυσικά στον Ελληνικό έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο οι γείτονες αναφέρονταν και επισήμως ως «Σκόπια» και «Σκοπιανοί» δείγμα της σοβαρότητας του πρώτου… Με λίγα λόγια είναι σαν να αποκαλεί κάποιος την Ελλάδα Αθήνα και τους Έλληνες Αθηναίους ή τη Γαλλία Παρίσι και τους Γάλλους Παριζιάνους ! Αυτό το «Σκοπιανοί» πρόκειται για μία ρατσιστική και ευτελέστατη μπούρδα που εμπνεύστηκε από το περιβάλλον Σαμαρά την εποχή που αυτός ήταν υπουργός εξωτερικών και που τελικά επικράτησε στη χώρα μας…
Και αφού το ματς τελείωσε και η εκπληκτική ομάδα των γειτόνων που έφτασε ως την τέταρτη θέση της Ευρώπης μας κέρδισε απρόσμενα και μάλιστα σχετικά εύκολα, ήμουν περίεργος να δω την αντίδραση του Ελληνικού όχλου σε αυτό το αποτέλεσμα. Τελικά διαπίστωσα ότι ήταν σχεδόν η ίδια φασιστική αντίδραση που είχε και στο παρελθόν μία μερίδα του Ελληνικού λαού μετά από αθλητικές ήττες από «μισητούς» αντιπάλους. Σε ποδοσφαιρική ήττα από την Αλβανία το 2000 ο όχλος έβριζε τους παίκτες μας ακόμα και κατ’ ιδίαν στο αεροδρόμιο γιατί τόλμησαν να χάσουν από αυτούς τους «ξυπόλητους που τους έχουμε για εργάτες» όπως έλεγαν ή υπονοούσαν. Όταν το 2004 (μόλις μερικές εβδομάδες μετά την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού κυπέλλου από την ομάδα μας, αλλά και τη διοργάνωση της ολυμπιάδας) η Αλβανία μας ξανακέρδισε, συνέβη κάτι που οι περισσότεροι Έλληνες κάνουν ότι δεν θυμόνται. Κάποιοι «μάγκες» συμπατριώτες μας σε όλη την Ελληνική επικράτεια έδερναν παρέα με χρυσαυγίτες τους Αλβανούς που βγήκαν στους δρόμους να πανηγυρίσουν μετά τον αγώνα. Μάλιστα σε αυτή την περίπτωση είχαμε και νεκρό Αλβανό. Εδώ προφανώς η αντίδραση του όχλου υπήρξε πιο οξεία διότι ήταν η εποχή της μεγάλης έξαρσης του Ελληνικού μεγαλοϊδεατισμού που νόμιζε-λόγω των αθλητικών μας επιτυχιών- πως είχε αποδείξει ότι το DNA του Έλληνα είναι για να έρχεται πάντα πρώτος, όπως έλεγε και η Χαλκιά (αλλά αν παίρνουμε και λίγη ντόπα να σιγουρέψουμε την πρωτιά δεν πειράζει…)! Έτσι εκείνη την εποχή ο εθνικός μας πριαπισμός δεν άντεξε μία ήττα από τους «μισητούς και φυλετικά κατώτερους Αλβανούς, που μας προσγείωσε κατά κάποιον τρόπο στην πραγματικότητα, και έτσι είχαμε τέτοιου είδους αντιδράσεις. Και φυσικά μετά δεν φταίγαμε εμείς, αλλά αυτοί οι κακοί Αλβανοί που μας προκάλεσαν… Τέλος το 2007 είχαμε μία συντριβή από την Τουρκία με 4-1 στην έδρα μας. Τότε είχαμε επεισόδια εντός γηπέδου και ακολούθως υστερικές αντιδράσεις κάθε είδους μέχρι και από τον βουλευτή Γιακουμάτο που διαμαρτυρήθηκε γιατί θίχτηκε η εθνική μας αξιοπρέπεια !
Έτσι έκανα λοιπόν εκείνη την ημέρα μία βόλτα σε ορισμένα αθλητικά φόρουμ για να δω τι γράφεται μετά την ήττα της εθνικής μπάσκετ από αυτούς τους περίεργους «Σκοπιανούς» . Εκεί παρότι υπήρξε και μία υγιής μερίδα κόσμου που μιλούσε μόνο μπασκετικά χωρίς να πολιτικοποιήσει το θέμα (και μία σαφώς μικρότερη μειοψηφία που στράφηκε κατά του Ελληνικού εθνικισμού, όπως εγώ) το πλειοψηφικό διακύβευμα ήταν εν ολίγοις : «Δεν μας πείραξε τόσο ότι χάσαμε, αλλά το ότι χάσαμε από αυτούς τους ξυπόλητους Σλάβους και εχθρούς τους έθνους γιατί θίχτηκε η εθνική μας αξιοπρέπεια, ενώ οι παίκτες μας που τόλμησαν να χάσουν ήταν αδιάφοροι και προδότες» !! Όταν τολμούσα να γράψω κάτι διαφορετικό εισέπραττα είτε λογοκρισία από τους υπεύθυνους, είτε άναρθρες κραυγές, χυδαίες προσβολές και αφορισμούς που αντίθετα ποτέ δεν λογοκρίνονταν. Και όσοι λίγοι προσπάθησαν να μου απαντήσουν με κάποια επιχειρήματα για το Μακεδονικό ήταν φανερή η πλύση εγκεφάλου που τους έχει γίνει, καθώς και η αδυναμία τους να σκεφτούν ορθολογικά και συχνά η αδυναμία τους να κατανοήσουν ακόμα και τι ακριβώς γράφω και να απαντήσουν ακριβώς πάνω σε αυτά. Το συμπέρασμά μου ήταν λοιπόν η μισαλλοδοξία, η υστερία και ο φανατισμός σε όλο τους το μεγαλείο. Δεν είναι παράξενο, όλοι αυτοί είναι προϊόντα του Ελληνικού σχολείου, των Ελλήνων πολιτικών , δημοσιογράφων και διανοούμενων. Είναι αυτό το Ελληνικό σχολείο της μισαλλοδοξίας, του εθνοκεντρισμού, της αρχαιοπληξίας και της παπαγαλίας που αντί να κάνει τον μαθητή να σκέφτεται ορθολογικά και αντικειμενικά τον κάνει φανατικό «φουστανελά» χωρίς κρίση και άποψη. Είναι αυτό το σχολείο που σύμφωνα με τον Σαμαρά «δεν είναι πλέον αρκετά εθνικά ορθό» και το θέλει ακόμα πιο εθνοκεντρικό.
Το δεύτερο συμπέρασμα που έβγαλα είναι ότι το Ελληνικό βαθύ κράτος έχει για κάποιον λόγο στοχοποιήσει αυτό το γειτονικό κρατίδιο (και φανατίσει ανάλογα και μερίδα του λαού) ως νούμερο ένα εχθρό του έθνους, περισσότερο και από τους προαιώνιους εχθρούς Τούρκους ! Φαινομενικά ακατανόητο, αλλά νομίζω πως γνωρίζω το γιατί… Δεν είναι όμως της ώρας να το αναλύσουμε.
Τέλος πρέπει να πω ότι ο Ελληνικός τύπος αντιμετώπισε την τεράστια επιτυχία της ομάδας αυτής της μικρής χώρας με χαρακτηριστική μικροψυχία και εθνικιστικό φανατισμό. Πουθενά δεν άκουσες ή δεν διάβασες μία καλή κουβέντα για την ομάδα έκπληξη της διοργάνωσης. Αντίθετα οι σχολιαστές της ΕΡΤ που μετέδιδαν τα παιχνίδια έλεγαν πως οι «Σκοπιανοί ευνοούνται σκανδαλωδώς από τη διαιτησία» και υπαινίσσονταν ότι υπάρχει κάποιος «Σκοπιανός» δάκτυλος μέσα στην Ευρωπαϊκή ομοσπονδία μπάσκετ που τους ευνοεί !! Την ώρα δε της απονομής ο δημοσιογράφος ονόματι Χατζηγεωργίου εκστόμισε το εξής γελοίo: «Αν οι Σκοπιανοί δεν είχαν τον Μακάλεμπ (ένας Αμερικανός παίκτης που έχει πάρει Μακεδόνικη υπηκοότητα και ενισχύει την εθνική τους ομάδα) δεν θα έμπαιναν ούτε στους 24» !!
Παρομοίως κύριε Χατζηγεωργίου μου μπορούμε να πούμε κι’ εμείς ότι αν υπήρχε αξιοκρατία στο Ελληνικό δημόσιο, εσύ δεν θα καθάριζες εκεί ούτε τουαλέτες !!
Όλα αυτά βέβαια δεν δικαιολογούν σε καμία περίπτωση τον όποιο εθνικισμό και φανατισμό υπάρχει και στην άλλη πλευρά. Όμως μην ξεχνάμε και μία μεγάλη αλήθεια, πως δηλαδή ο όποιος φανατισμός υπάρχει στη γειτονική χώρα προήλθε σε μεγάλο βαθμό ως απάντηση στην Ελληνική υστερία και μεγαλοϊδεατισμό που δημιούργησε και το πρόβλημα. Κάπως παρήγορο είναι βέβαια ότι υπάρχει και στην Ελλάδα μία μερίδα του κόσμου που δεν δίνει δεκάρα για όλα αυτά, ειδικά τη συγκεκριμένη εποχή με όλα αυτά που περνάει. Ακόμα ευτυχώς δεν έχουν καταφέρει να μας δηλητηριάσουν όλους…
Τέλος μια που μιλάμε για το Μακεδονικό να πούμε ότι ο Σαμαράς έδειξε στη συνέντευξη τύπου της ΔΕΘ το πραγματικό του πρόσωπο. Πρώτα υπονόησε σαφέστατα πως δεν δέχεται καθόλου τον όρο Μακεδονία στο όνομα της γειτονικής χώρας και στη συνέχεια μίλησε για ένα όνομα για κάθε χρήση, εννοώντας προφανώς ότι θέλει να αλλάξει και το συνταγματικό όνομα της γειτονικής χώρας, πράγμα που δεν έχει γίνει ποτέ στα παγκόσμια χρονικά !! Και μετά απ’ όλα αυτά τα τρελά που μας είπε κατηγορούσε τον Γκρουέφσκι ότι είναι αυτός εθνικιστής και τον κάκιζε επειδή δεν δέχεται αυτή τη λύση ! Πλέον ο Σαμαράς και ο κάθε Σαμαράς απατεωνίζει ανεμπόδιστα και ανερυθρίαστα και χειροκροτείται κιόλας. Βρίσκει και τα κάνει…
Μην πτοείσαι κύριε Σαμαρά μου, εμείς μπορεί να σε κράζουμε λίγο εδώ στα «αιρετικά» ,αλλά αρκεί που σε χειροκροτούν οι ιθαγενείς οπαδοί σου από κάτω. Πιθανότατα το Ελληνικό βαθύ κράτος των πουλημένων κονδυλοφόρων και των διαπλεκόμενων αφεντικών τους θα καταφέρει να σε κάνει κι’ εσένα πρωθυπουργό… άλλωστε σου χρωστάει ένα γραμμάτιο από το 1993… Έτσι δεν είναι ;

Δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα «Τα αιρετικά» στις 23 Σεπτεμβρίου 2011.

Πρόσφατα, στις 12 Νοεμβρίου 2011, έλαβε μέρος ημερίδα στο Νέο Πετρίτσι Σερρών, με θέμα ,,Οι νεότερες εξελίξεις στο Μακεδονικό ζήτημα,, η οποία οργανώθηκε από γνωστούς υπερεθνικιστές της περιοχής, ,,ανήσυχους,, λόγω της ,,εισβολής ξένων στοιχείων στους μακεδόνικους πολιτιστικούς συλλόγους,,. Έτσι δηλαδή βάφτισαν την απομάκρυνση πλέον του φόβου από τους μακεδόνικους συλλόγους, οι οποίοι όλο και συχνότερα παρουσιάζουν τον αυθεντικό μακεδόνικο πολιτισμό και όχι τον διαστρεβλωμένο που επιθυμούν τα ,,εθνικά συμφέροντα,,. Πολλοί ήταν οι εθνικά Μακεδόνες και γενικά δημοκράτες πολίτες της περιοχής που αντέδρασαν στο γεγονός, στο οποίο η συμμετοχή τελικά ήταν ελάχιστη. Παρακάτω παρουσιάζουμε κείμενο-απάντηση στις προσπάθειες τρομοκρατίας των φορέων του αυθεντικού μακεδόνικου πολιτισμού, των δικαιωμάτων των εθνικά Μακεδόνων.

Άρθρο του Γιάννη Πούνιου

Σπουδαστή στο «Μαξίμειο». (απόσπασμα)

Ο Κληρονόμος του κλασικού πολιτισμού δεν ορίζεται από την εύνοια της τύχης, δεν υπάρχει περιούσιος λαός. Αερολογήματα της πολιτικής και νεοπλουτισμός δεν οδηγούν στον Όλυμπο, δεν έχουν θέση στο «Ευ ζην», στους μεγάλους σκοπούς, στα αθάνατα έργα.

Ο Κληρονόμος είναι Μορφωμένος Άνθρωπος, δεν ζει με προκαταλήψεις. Επιλέγει υψηλά ιδανικά, στοχεύει στην πνευματική ανανέωση. Γίνεται Διαφωτιστής, Ευεργέτης των λαών. Παίρνει στα χέρια

του μια υπόθεση, όχι μιας μερίδας, ενός λαού, αλλά Όλων. Μιλάει παντού, διασκελίζει τα σύνορα των εθνών και των τάξεων. Βλέπει πιο μακριά από τους άλλους, τους κατευθύνει προς το γενικό και μόνιμο

όφελος. Μέσα στις διχόνοιες και τους εγωισμούς προβάλει το συμφιλιωτικό του έργο. Σηκώνει τη σημαία της λογικής και του Δικαίου, δεν σχετίζεται με «καλούς και κακούς», με «νικητές και ηττημένους». Πατρίδα του είναι όλη η Γη.

Ο Κληρονόμος είναι Ελεύθερος, ανεξάρτητος από δουλείες και ματαιότητες. Δεν αγαπά κτητικά, υστερόβουλα. Γνωρίζει ποιος είναι, κοπιάζει για την αδελφοσύνη των λαών. Απεχθάνεται τη βία ή τις πιέσεις, δεν υιοθετεί το δόγμα «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Είναι σεβαστός επαναστάτης, εναντιώνεται στο ρεύμα και στους ισχυρούς.

Ο ευγενής αγώνας του Κληρονόμου είναι πως θα μεταδώσει την τέχνη του, πως θα πολλαπλασιάσει τα δώρα του. Έχει απέραντο πεδίο δράσης μέσα στη μοιρολατρία των πολλών, στην μεγαλομανία των ολίγων. Διδάσκει αυθεντικά τους απαίδευτους, όχι με παθητικές γνώσεις και πτυχία, αλλά με το παράδειγμα του. Γνωρίζει ότι η Κληρονομιά έχει περιορισμούς, δεν περιέχει ολοκληρωμένη εικόνα, δεν είναι Αυτοσκοπός. Γι’ αυτό δεν αντικαθιστά τις Επιστήμες κι αποφεύγει να την εμπλέξει σε εθνικιστικούς καβγάδες.

Η Κληρονομιά στην εποχή μας δεν πρέπει να παρερμηνεύεται από τα «καλά και συμφέροντα». Είναι κατάπτωση να προσφέρεται για εγωπαθή κατανάλωση και εμπορικότητα. Με τον οικουμενικό χαρακτήρα της μπορεί να την χαίρονται όλοι.

Η διακήρυξη της ανεξαρτησίας του πνεύματος

«Εργάτες του πνεύματος, σύντροφοι σκορπισμένοι στον κόσμο ολόκληρο, που πέντε χρόνια σας χώρισαν οι στρατοί, η λογοκρισία και το μίσος των εθνών, που αλληλοπολεμιούνται, σας απευθύνουμε την ώρα αυτή, όπου πέφτουν οι φραγμοί και ξανανοίγουν τα σύνορα, μια Έκκληση για να συγκροτήσουμε και πάλι την αδελφική ένωση μας – αλλά μια ένωση καινούργια, πιο σταθερή από ότι ήταν πριν. Ο πόλεμος έσπειρε τη σύγχυση στις γραμμές μας. Οι περισσότεροι διανοούμενοι έθεσαν στην υπηρεσία των κυβερνήσεων την επιστήμη τους, την τέχνη τους, τη λογική τους. Δεν επιθυμούμε να κατηγορήσουμε κανένα, ούτε και να απευθύνουμε καμία μομφή. Γνωρίζουμε την αδυναμία της ψυχής του κάθε μεμονωμένου ατόμου όπως και την φοβερή δύναμη των μεγάλων ομαδικών ρευμάτων: ξέρουμε πώς αυτά συμπαρέσυραν τις ατομικές ψυχές, κι’ έφθασε μόνο μια στιγμή, γιατί τίποτα δεν είχε προβλεφθεί για να τους αντισταθεί. Ας μας διδάξει τουλάχιστον για το μέλλον, η πείρα. Και πρώτα – πρώτα ας διαπιστώσουμε τις καταστροφές που συσσώρευσε η καθολική σχεδόν απάρνηση της διανόησης του κόσμου και η εκούσια υποδούλωσή της στις αφηνιασμένες δυνάμεις. Οι στοχαστές, οι καλλιτέχνες, πρόσθεσαν στη φοβερή θεομηνία που κατάτρωγε τη σάρκα και το πνεύμα της Ευρώπης, ένα ανυπολόγιστο ποσοστό δηλητηριασμένου μίσους. Αναζήτησαν στο οπλοστάσιο της γνώσης τους, της μνήμης τους, της φαντασίας τους, παλιούς και καινούργιους λόγους, ιστορικούς, επιστημονικούς, λογικούς, ποιητικούς, που έτρεφαν πιο πολύ το μίσος • εργάστηκαν για να, καταστρέψουν την αμοιβαία κατανόηση και αγάπη των ανθρώπων. Και με τούτο ασχήμυναν, εξευτέλισαν, ταπείνωσαν,  κατεβαράθρωσαν τη  Σκέψη,  που  ωστόσο ήταν  οι αντιπρόσωποι της. Την έκαμαν όργανο των παθών και (δίχως ίσως να το ξέρουν) τον εγωιστικών συμφερόντων μιας κοινωνικής ή πολιτικής ορδής ενός κράτους, μιας παράταξης ή μιας τάξης. Και τώρα, απ’ αυτήν την άγρια σύρραξη, απ’ όπου όλα τα μέρη που πολεμούσαν, νικητές και ηττημένοι,  βγαίνουν καθημαγμένα,  φτωχεμένα και, στο βάθος της καρδιάς τους (μ’ όλο που δεν το ομολογούν) ντροπιασμένα και ταπεινωμένα απ’ αυτήν την κρίση της παραφροσύνης, η Σκέψη, που εκτέθηκε και αυτή μέσα στους ανταγωνισμούς τους βγαίνει μαζί τους όμοια ξεπεσμένη.

…Ας σταθούμε λοιπόν ορθοί! Ας απαλλάξουμε το πνεύμα μας απ’ αυτούς τους συμβιβασμούς, απ’ αυτές τις ταπεινωτικές συμμαχίες, απ’ αυτές τις ανομολόγητες δουλείες. Το πνεύμα δεν είναι υπηρέτης κανενός. Εμείς είμαστε οι υπηρέτες του πνεύματος. Δεν έχουμε άλλον κύριο. Πλαστήκαμε για να κρατάμε, για να υπερασπίσουμε το φως του και για να συνασπίσουμε γύρω του, όλους τους παραπλανημένους ανθρώπους. Το καθήκον μας είναι να διατηρήσουμε ένα σταθερό σημείο, να δείξουμε το πολικό άστρο ανάμεσα στη λαίλαπα των παθών, μέσα στη νύχτα. Ανάμεσα σ’ αυτά τα πάθη της έπαρσης και της αμοιβαίας καταστροφής, δεν έχουμε να κάνουμε καμιά επιλογή. Τα απορρίπτουμε όλα. Αναλαμβάνουμε την υποχρέωση να υπηρετούμε την ελεύθερη Αλήθεια, δίχως σύνορα, δίχως όρια, δίχως φυλετικές ή ταξικές προλήψεις. Βέβαια, δεν θα πάψει να μας ενδιαφέρει η ανθρωπότητα! Για αυτήν εργαζόμαστε, μα για αυτήν στο σύνολο της. Δεν γνωρίζουμε  τους λαούς. Γνωρίζουμε το λαό – μοναδικό και παγκόσμιο – το λαό που υποφέρει, που αγωνίζεται, που πέφτει και ξανασηκώνεται και που πάντα προχωρεί στον τραχύ δρόμο, τον

διαποτισμένο απ’ τον ιδρώτα και το αίμα του, το λαό όλων των ανθρώπων, όλων όμοια των αδερφών μας. Και για να αποκτήσουν, όπως και εμείς, συνείδηση αυτής της αδερφοσύνης πρέπει να υψώσουμε πάνω από τους ανταγωνισμούς τους, το σύμβολο της κιβωτού της διαθήκης – το ελεύθερο, το ένα, και το πολλαπλό, το αιώνιο Πνεύμα».

Τα λόγια αυτά τα έγραψε ο Ρολλάν, την ημέρα της υπογραφής της ειρήνης. Αναρίθμητες χιλιάδες ανθρώπων τα υιοθέτησαν από τότε που γράφτηκαν και οι εκλεκτοί όλων των χωρών συντάχθηκαν γύρω από αυτό το μήνυμα. Η ευρωπαϊκή δημοκρατία του πνεύματος ορθώνεται, αθέατη, μέσα στους κόλπους των λαών και των εθνών, είναι η κοινή πατρίδα που τα σύνορα της είναι ορθάνοιχτα σε όποιον θέλει να κατοικήσει σ’ αυτήν. Κυβερνιέται μόνο απ’ το νόμο της δικαιοσύνης και δεν έχει άλλο εχθρό, εκτός απ’ το μίσος και την έπαρση των εθνών. Εκείνος που διαλέγει για πατρίδα τον αθέατο χώρο της, γίνεται πολίτης του κόσμου, κληρονόμος όχι μόνο ενός λαού, αλλά όλων. Σε οποιαδήποτε χώρα κι αν βρεθεί έχει το αίσθημα πως βρίσκεται στο ίδιο του το σπίτι, όποια γλώσσα κι αν μιλάει, του φαίνεται πως μιλάει τη μητρική του γλώσσα, είτε αναφέρεται σ’ όλο το παρελθόν, είτε σ’ όλο το μέλλον.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

1. «Δεν υπάρχει τίποτε σκεπασμένο που δεν θα ξεσκεπαστεί, και τίποτε κρυφό που δεν θα μαθευτεί. Ό,τι λοιπόν, λέτε στο σκοτάδι θα ακουστεί στο φως και ότι ψιθυρίζετε σε κλειστό χώρο θα ανακοινωθεί στα φανερά. Σε σας όμως, φίλοι μου, λέω: Μη φοβηθείτε αυτόν, που σκοτώνουν το σώμα και ύστερα δεν μπορούν τίποτε περισσότερο να κάνουν». Ο Ιησούς προς το λαό και τους μαθητές Λουκά 12,(2-4)

2. «Μην περηφανεύεστε για τους λίγους μεγάλους άνδρες που γεννήθηκαν στη γη σας κι αντέχουν στους αιώνες, χωρίς τη δική σας αξία. Συλλογιστείτε καλύτερα πως τους φερθήκατε εκείνη την εποχή και πως εσείς ακολουθείτε την διδασκαλία τους». Αϊνστάιν.

3. Είτε γιος φιλόσοφου, είτε γιος του Σπάρτακου μπορείς να κληρονομήσεις. Εκείνος που βάζει αντιμέτωπο τον Σωκράτη με τον απόστολο Παύλο, μάλλον δεν εννόησε, ούτε τον πρώτο, ούτε τον δεύτερο. Όλα τα ποτάμια, μικρά και μεγάλα, χύνονται στον ίδιο αποδέκτη. Υποκλίνομαι σε κάθε ρυάκι συνεισφοράς στην ανθρώπινη σοφία.

4. Όλα τα ιερά και πολύτιμα πράγματα, τα υψηλά και ωραία των ανθρώπων όταν τα μοιραζόμαστε με τους άλλους αποκτούν περισσότερη αξία.

5. Ό,τι δεν σε πείθει, μπορείς να το συλητήσεις, να το φιλοσοφήσεις, ακόμη και να το απορρίψεις. Αν αυτό που απορρίπτεις είναι μια αλήθεια, θα την ξαναβρείς πάλι μπροστά σου, ίσως πιο δυναμική, μέχρι να την αποδεχθείς. Ο Shopenhouer είπε: «Η κάθε αλήθειας περνάει τρία στάδια. Πρώτα γελοιοποιείται. Μετά πολεμείται. Και τελικά γίνεται αποδεκτή, ως αυτονόητη» (βλέπε Χριστιανισμός, κίνηση της γης, πτώση ανελεύθερων καθεστώτων κλπ).

6. Οι μορφωμένοι και πνευματικοί άνθρωποι δεν τιμούν με την παρουσία τους εκδηλώσεις μιλιταριστικών κύκλων. Ειδικά στη χώρα μας δείχνουν την πλάτη τους σε εθνικιστές κι ακραίους που συγκεντρώνονται προκειμένου να αναλύσουν την «σλαβική επιβουλή», τον «εξ ανατολών βάρβαρο», τους «βρωμερούς μετανάστες», την «προδοσία του ονόματος» κ.ο.κ. διότι το πνεύμα απεχθάνεται το μίσος και τη βαβέλ. (Η κρίση είναι το πραγματικό πρόβλημα και γι’ αυτό οι Έλληνες δεν πρέπει να αποπροσανατολίζονται από τους εμπαθείς συμπατριώτες).

7. «…Αν ήσασταν γνήσια τέκνα του Αβραάμ, θα κάνατε τα έργα του Αβραάμ. Εσείς όμως θέλετε να με σκοτώσετε, έναν άνθρωπο που σας κήρυξα την αλήθεια, όπως την έμαθα από το Θεό. Τέτοιο πράγμα δεν το έκανε ο Αβραάμ…». (Ο Χριστός προς του Φαρισαίους Ιωάν. 8,39)

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί μέρος της προεκλογικής καμπάνιας του Ουράνιου Τόξου για τις ευρωεκλογές του 2009 και αφορά τον Μακεδόνικο πολιτισμό στην Ελλάδα. Ένα κείμενο επίκαιρο καθ’όλη τη διάρκεια του παρελθόντος, πολύ επίκαιρο και σήμερα. Η μεγάλη κοινωνικο-οικονομική κρίση που μαστίζει τον τόπο, απαιτεί ακόμα μεγαλύτερη εκγρήγορση και προσπάθεια όλων μας!

του Δημήτρη Κ. Ιωάννου

Αγαπητοί συμπολίτες μας – наши Македонци,

Ένας από τους βασικούς σκοπούς της ύπαρξης του Виножито-Ουράνιου Τόξου είναι εκτός των άλλων (εθνική αναγνώριση, γλώσσα, επιστροφή πολιτικών προσφύγων, πραγματική ενσωμάτωση των Μακεδόνων στα κοινωνικά και οικονομικά γίγνεσθαι, καλύτερη ζωή, δημοκρατική κοινωνία κτλ.) και η διάσωση της Μακεδονικής κουλτούρας στην Ελλάδα και η φροντίδα για την παραπέρα εξέλιξή της. Ζούμε πλέον σε μια Ευρώπη όπου η διαφορετικότητα είναι σεβαστή, όπου η πολυπολιτισμικότητα θεωρείται πλούτος και όχι απειλή, όπου οι κυβερνήσεις επενδύουν στην διάσωση και την ανάπτυξη ακόμα και των μικροτέρων πολιτισμικών ομάδων, είτε αυτές είναι εθνικές, είτε γλωσικές είτε οτιδήποτε άλλο. Όλα τα ανεπτυγμένα κράτη δηλώνουν υπερήφανα για τις διάφορες κουλτούρες που υπάρχουν και δημιουργούν μέσα στην επικράτειά τους και η ανοχή τους προς κάτι το διαφορετικό διδάσκεται πλέον ως κάτι το θετικότατο στα σχολεία τους. Δυστυχώς το ίδιο δεν συμβαίνει και στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα του 21^ου αιώνα, στην Ελλάδα μέλος της Ευρωπαικής Ενωσης και του ΝΑΤΟ, στην Ελλάδα που δεν αφήνει στιγμή ανεκμετάλευτη για να διαλαλήσει παντού ότι είναι η κοιτίδα της δημοκρατίας, στην Ελλάδα η οποία έχει υπογράψει μέχρι σήμερα πλήθος συμφωνιών και συνθηκών σχετικά με την προστασία της διαφορετικότητας, των μειονοτήτων, των γλωσσών, της κουλτούρας, σ’αυτήν την Ελλάδα, οτιδήποτε το διαφορετικό αποκτά άμεσα την ετικέτα του εθνικά επικύνδυνου, του ξενόφερτου, του προδοτικού, του καθοδηγούμενου από τις μεγάλες δυνάμεις, του κατάλοιπου. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με την κουλτούρα των εθνικά Μακεδόνων στην Ελλάδα.

Επί δεκαετείες τα τραγούδια μας, οι χοροί μας, τα ήθη και τα έθιμά μας, η αρχιτεκτονική των σπιτιών μας και των εκκλησιών μας, οι παραδοσιακές μας στολές, τα πανηγύρια μας, ακόμη και τα μοιρολόγια μας αποτελούσαν και αποτελούν τον ,,μαυρο λεκέ,, στην ,,καθαρότητα,, και την ,,μοναδικότητα,, της ελληνικής κουλτούρας σε όλα τα μήκη και πλάτη της επικράτειάς του ελληνικού κράτους. Από τις αρχές του 20^ου αιώνα απαγορεύτηκε η χρήση της μακεδονικής γλώσσας στην Ελλάδα και κατα συνέπεια απαγορεύτηκαν και τα τραγούδια μας και αυτό είναι κάτι το οποίο ισχύει μέχρι και σήμερα. Επί έναν ολόκληρο αιώνα και στις περισσότερες περιπτώσεις μέχρι και σήμερα, είμαστε ίσως οι μοναδικοί άνθρωποι στην γη οι οποίοι αν και έχουν εκαντοντάδες χορούς δεν έχουν επισήμως τραγούδια. Είμαστε ίσως οι μοναδικοί που χορεύουμε σαν τις αρκούδες, μόνο με μουσική, όπως λέει μια παλια μακεδόνικη φράση ,,шо ни свираат тоа играме-σσο νι σφίραατ τόα ίγκραμε,, .

Όλοι οι πολιτιστικοί συλλόγοι ανα τον κόσμο όταν δίνουν παραστάσεις χορεύουν και τραγουδούν έκτος από τους δικούς μας συλλόγους οι οποίοι μόνο χορεύουν για να μην ,,θυμώσουν,, τις ελληνικές αρχές, για να αποδείξουν  το πόσο πιστοί είναι στις οδηγίες του κράτους και πόσο μεγάλο είναι το εθνικό τους φρόνιμα. Και όλα αυτά στον 21^ο αιώνα !!! Όλοι οι χοροί μας απέκτησαν εξελληνισμένα ονόματα και σε πολλές περιπτώσεις ελληνικούς στίχους. Το пушчено-πουσστσσένο έγινε λυτός, το Елено моме-Έλενο μόμε έγινε κόρη Ελένη, το Ветер подујнало-βέτερ ποντουινάλο  έγινε φύσηξε αεράκι, το шири шири-σσίρι σσίρι έγινε σύρε σύρε. Τα пинци-πίντσι μας, αντικαταστήθηκαν από τα ,,ελληνικότατα,, τσαρούχια με την φούντα, πολλά από τα χορευτικά μας υποχρεώθηκαν να φορούν την στολή του Παύλου Μελά, με πιέσεις εισάχθηκαν στο χορευτικό πρόγραμα των συλλόγων χοροί που ουδεμία σχέση έχουν με την μακεδονική μας κουλτούρα.

Τραγούδι, θέατρο ή αναπαράσταση παλαιών εθίμων στην μακεδονική γλώσσα ; Ούτε λόγος να γίνεται.Ακόμα και τώρα τελευταία που οι Μακεδόνες πήραν λίγο θάρρος και άρχισαν να τραγουδούν στα πανηγύρια τους και αυτό όχι λόγω του ότι το επέτρεψαν οι ελληνικές αρχές, αλλά επειδή με ενέργειες του το Ουράνιο Τόξο λόγω των δραστηριοτήτων του σε ευρωπαικό επίπεδο πίεσε πάνω στο θέμα αυτό, ακόμα και τώρα η κουλτούρα μας και τα λίγα τραγούδια που ακούγονται κατα καιρούς παρουσιάζονται από την επίσημη Ελλάδα ως κατάλοιπα της βουλγαρικής κατοχής, ως επιδράσεις από την άλλη πλευρά των συνόρων, ως προπαγάνδα ξένων κέντρων ή και ως ελληνικότατα αλλά με.. μικρή σλαβική επίδραση. Οτιδήποτε εκτός μακεδονικό. Βέβαια, μεγάλες πιέσεις με σκοπό τον αφανισμό, εκτός των τραγουδιών μας και των εθίμων μας, δέχτηκαν και δέχονται και οι αρχιτεκτονικές μας ιδιαιτερότητες. Όλα τα νεκροταφεία που είχαν τάφους και μνήματα με μακεδόνικες επιγραφές καταστράφηκαν, όλες οι μακεδόνικες επιγραφές σε εκκλησίες καλύφτηκαν με νέο σοβά και εικόνες, και σε πολλές περιπτώσεις γκρεμίστηκαν ολόκληροι ναοί, μόνο και μόνο επειδή το στυλ της οικοδόμησής τους δεν ταίριαζε στο ελληνικό.

Παράδειγμα ο ιερός ναός Αγίου Κωνσταντινου και Ελένης στο Αμύνταιο όπου την δεκαετεία του 60 γκρεμίστηκε από μια ντουζίνα τανκς με την δικαιολογία ότι είναι έτοιμος να πέσει. Έτοιμος να πέσει δεν ήταν καθόλου, αφού πολλά τανκς επι ώρες δεν μπορουσαν να τον κατεδαφίσουν, το μόνο που ενοχλούσε ήταν η μακεδονική του αρχιτεκτονική. Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν αμέτρητα.Οι μεθόδοι οι οποίες ακολουθούνται σήμερα από τις ελληνικές αρχές δεν διαφέρουν κατα πολύ από τις παλαιότερες, είναι όμως περισσότερο εξειδικευμένες. Πλέον δεν απαγορεύονται ανοικτά οι διάφορες μακεδονικές εκδηλώσεις και κινήσεις, αλλά παύουν να χρηματοδοτούνται αυτές που θα παρουσιάσουν μακεδονικό πρόσωπο. Απειλούνται αυτοί που θα τολμήσουν να δηλώσουν την διαφορετικότητα της κουλτούρας τους, είτε με διώξιμο από την δουλειά τους είτε με μελλοντικά προβλήματα των παιδιών τους είτε με άλλους τρόπους. Επίσης δεν παρουσιάζονται εκδηλώσεις με μακεδονικά στοιχεία από κανένα μέσο μαζικής ενημέρωσης και αν αυτό κάποτε συμβεί, γίνεται με παρουσίαση μερικών και όχι όλων των στοιχείων. Πάραδειγμα, ελληνοποιημένα ονόματα χορών, έλλειψη τραγουδιού, άλλαλες εκδηλώσεις.

Πολλά από τα ήθη και έθιμά μας τα οποία υπήρχαν για αιώνες τώρα, εξαφανίστηκαν κάτω από τις πιέσεις και μεθόδους δημιουργημένες για τον σκοπό αυτό. Κανένα από τα παιδιά μας πλέον δεν τραγουδά το кољда бабо-κόλντα μπάμπο, то сурва бабо-σούρβα μπάμπο ή το лазарица-λαζάριτσα, τα οποία αντικαταστάθηκαν από τις ελληνικές τους εκδοχές. Αυτά και πολλά άλλα δεινά υπέμενε και υπομένει η μακεδονική μας κουλτούρα, η τόσο κυνηγημένη και αμαυρωμένη.Για τους λόγους αυτούς το Ουράνιο Τόξο δεν έπαψε και δεν θα πάψει να αγωνίζεται για την διάσωση και αναγέννηση της μακεδονικής μας κουλτούρας και πολιτισμού. Μέσω των ενεργειών μας στην Ελλάδα και το εξωτερικό, όπου είμαστε μέλη σε πολλές ευρωπαικές οργανώσεις, μέσω των προσπαθειών μας για την απομάκρυνση του φόβου από τις καρδιές των Μακεδόνων στην Ελλάδα, μέσω των αγώνων μας για μια καλύτερη και δημοκρατικότερη Ελλάδα, προσπαθούμε να διασώσουμε τα λίγα έστω στοιχεία της κουλτούρας μας που έχουν απομείνει και να αναγεννήσουμε αυτά που αφανίστηκαν ή καταστράφηκαν. Η κουλτούρα και ο πολιτισμός, μαζί με την γλώσσα και την ταυτότητα  αποτελούν τις πολιτιμότερες αξίες κάθε ανθρώπου. Χωρίς αυτές ο άνθρωπος παύει να υπάρχει ως κάτι το ξεχωριστό. Πολύ σωστό αυτό που κάποτε είπε ένας αρχαίος Ελληνας σοφός ότι ,,άνθρωπος που δεν γνωρίζει το παρελθόν του και δεν αναπτύσει την κουλτούρα του, δεν έχει μέλλον,,. Όπως και η γνωστή ρήση του Μακεδόνα βοιβόντα Јане Садански-Γιάννε Σάντανσκι ότι ,,οι αιχμάλωτοι αγωνίζονται για την ελευθερία τους και οι ελεύθεροι για την τελειότητα,, .

Του Γιώργου Ν. Παπαδάκη

Δεν κρύβω ότι χάρηκα πάρα πολύ για τις επιτυχίες της εθνικής ομάδας μπάσκετ της Μακεδονίας στο πρόσφατο Ευρωπαικό Πρωτάθλημα της Λιθουανίας. Δεν είναι και λίγο πράγμα για μια μικρή χώρα 2 εκατομμυρίων κατοίκων να νικά μεγαθήρια του αθλήματος όπως η Λιθουανία, η Κροατία αλλά και η Ελλάδα και να χάνει για ένα σουτ το χάλκινο μετάλλιο από τον αθλητικό (και όχι μόνο) κολοσσό που λέγεται Ρωσία. Οι Μακεδόνες έδωσαν ένα μοναδικό μάθημα σε όλους τους αντιπάλους τους αλλά και παγκοσμίως για το τι σημαίνει ομάδα και πόσο ψηλά μπορείς να φτάσεις αν είσαι τέτοια, ακόμα και αν δεν έχεις αστέρια του NBA στις τάξεις σου. Είναι πολύ πιθανό, μάλιστα, να τους δούμε και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου του χρόνου, κάτι που θα αποτελεί τη μεγαλύτερη επιτυχία του μακεδονικού αθλητισμού σε συλλογικό επίπεδο, τουλάχιστον από την ανεξαρτησία της χώρας το 1991 έως σήμερα.

Ο Ιλίεφσκι, ο Γκέτσεφσκι, ο Σοκόλοφ και όλοι οι υπόλοιποι αλλά και ο αμερικανοθρεμμένος Μακέιλεμπ έκαναν όμως- χωρίς να το επιδιώκουν ίσως- και κάποια άλλα πράγματα που αξίζουν πολύ περισσότερο από την επιτυχία τους μέσα στο παρκέ. Πρώτα από όλα, ένωσαν όλους τους κατοίκους της Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Είναι η πρώτη φορά εξ όσων θυμάμαι που ιαχές θριάμβου για τις επιτυχίες της εθνικής μπάσκετ έβγαιναν εξίσου δυνατές από τις αλβανικές συνοικίες των Σκοπίων, του Τέτοβο, του Γκόστιβαρ και άλλων πόλεων με έντονο αλβανικό στοιχείο και είναι η πρώτη φορά που είδα Αλβανούς πολιτικούς να συγχαίρουν για τις επιτυχίες αυτές. Για όσους-λίγους ελπίζω- δεν γνωρίζουν, απλά θα υπενθυμίσω ότι Μακεδόνες και Αλβανοί έφτασαν πριν ακριβώς 10 χρόνια στα πρόθυρα γενικευμένης ένοπλης σύρραξης ενώ έκτοτε συναγωνίζοναται ένθεν κακείθεν σε πολιτικά «πυροτεχνήματα» που απομακρύνουν τους μεν από τους δε και δημιουργούν μια παράξενη ατμόσφαιρα αβεβαιότητας. Αυτή την ατμόσφαιρα δεν  θέλησαν να την διαλύσουν ο Γκρούεφσκι, ο Τσερβένκοφσκι, ο Αχμέτι, ο Τάτσι και άλλοι πολιτικάντηδες, την εξαφάνισαν όμως – έστω προσωρινά- τα παιδιά της εθνικής μπάσκετ, ακόμα και αν δεν υπήρχε ούτε ένας Αλβανός στη συνθεσή της.

Εξίσου σημαντικό ήταν το γεγονός ότι για πρώτη φορά μετά τη σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, όταν η Ελλάδα έθεσε βέτο στην ένταξη της Μακεδονίας στη συμμαχία, τα δύο μεγαλύτερα πολιτικά κόμματα της χώρας βρέθηκαν μαζί στην εκδήλωση υποδοχής των καλαθοσφαιριστών στην Πλοστάντ Μακεντόνια. Η πολιτική καθημερινότητα της χώρας είναι δυστυχώς κυριαρχείται από κατηγορίες ανάμεσα στο κυβερνητικό VMRO-DMPNE και το αντιπολιτευόμενο SDSM επι κυριολεκτικά παντός επιστητού, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης χαμηλώνουν ολοένα και περισσότερο το ήδη θλιβερό δημοσιογραφικό επίπεδο ενώ οι συζητήσεις περί «πατριωτών» και «προδοτών» αλλά και διασήμων που υπήρξαν ή όχι πληροφοριοδότες  των γιουγκοσλαβικών και άλλων μυστικών υπηρεσιών, δίνουν και παίρνουν.  Οι επιτυχίες των αθλητών, έκαναν όλους αυτούς να πανηγυρίζουν μαζι.

Κυρίαρχο γεγονός, βέβαια, ήταν το πως επίδρασε η αθλητική αυτή επιτυχία στους απλούς Μακεδόνες. Θεωρώ ότι μετά την ανεξαρτησία της χώρας, ήταν το με διαφορά σημαντικότερο γεγονός στην νεώτερη ιστορία της Μακεδονίας. Κι αυτό διότι κατόρθωσε να αλλάξει αντιλήψεις βαθιά ριζωμένες στην ψυχή του Μακεδόνα για δεκαετίες, αν όχι για αιώνες. Ο άβουλος, φοβικός, ανίκανος για μεγάλα πράγματα και μονίμως εξαρτημένος από κάποιον ισχυρό γείτονα λαός, άρχισε να πείθεται πλέον ότι αν και μικρός, μπορεί να κάνει μεγάλα πράγματα. Δεν τον έπεισαν- ούτε επρόκειτο να τον πείσουν ποτέ- τα αγάλματα και τα μεγαλοπρεπή κτίρια που συνεχίζουν να κατασκευάζονται στα Σκόπια.  Όλα αυτά είναι λίγο ως πολύ ξένα με την ψυχοσύνθεση του Μακεδόνα, ο οποίος εναγωνίως αναζητούσε νέα είδωλα για να ταυτιστεί μαζί τους. Γιατί ασφαλώς δεν θα μπορούσε ποτέ να ταυτιστεί με τον Μέγα Αλέξανδρο και τον Φίλιππο, ούτε με τον Ιουστινιανό και τον Σαμουήλ ενώ ο Ντέλτσεφ, ο Γκρούεφ, ο Μισίρκοφ και όλοι οι ήρωες του 20^ου αιώνα  άρχισαν να παλιώνουν επικίνδυνα. Επειδή τέτοιοι ήρωες είναι δύσκολο να βρεθούν την σήμερον ημέρα, είναι πολύ πιο εύκολο και υγιές να αντικασταθούν με «παιδιά της διπλανής πόρτας», όπως αποδειγμένα είναι οι Μακεδόνες καλαθοσφαιριστές.

Αυτή η αλλαγή στις πεποιθήσεις του απλού κόσμου θα εδραιωθεί ακόμα περισσότερο αν η εθνική μπάσκετ γίνει η πρώτη μακεδονική ομάδα σε συλλογικό επίπεδο που θα καταφέρει να προκριθεί σε Ολυμπιάδα. Δίνει παράλληλα ένα πολύ ηχηρό μήνυμα και στους Μακεδόνες εντός των ελληνικών συνόρων που αναμφίβολα χάρηκαν κι εκείνοι με την επιτυχία στο Ευρωμπάσκετ. Κι εκείνοι βρισκονται ακόμα στην αναζήτηση νέων ειδώλων που θα τους πείσουν ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν και γι’ αυτούς, μια που εξακολουθούν να θεωρούνται «ανύπαρκτοι» στη σημερινή νεοελληνική παράνοια. Καλοί και άγιοι ο Γκότσε, ο Ντάμε, ο Γιάνε και οι άλλοι μεγάλοι Μακεδόνες του παρελθόντος, όμως δύσκολα μπορούν να εμπνεύσουν τη νέα κυριώς γενιά, η οποία σιγά σιγά ξυπνά και αρχίζει να ζητά αυτά που δικαιούται. Μην έχετε καμμία αμφιβολία ότι και οι καθ’ ημάς Μακεδόνες κατατρύχονται από τα ίδια σύνδρομα που βασάνιζαν και βασανίζουν ακόμα τους ομοεθνείς τους στη Δημοκρατία της Μακεδονίας. Με παρόμοιο τρόπο, συνεπώς, μπορούν να απαλλαγούν από αυτά.

Χρειάζονται ιστορίες επιτυχίας, success stories όπως θα έλεγαν και οι Αγγλοσάξωνες, που θα τους κάνουν να πιστέψουν πρώτα από όλα στους ίδιους και μετά στην αλλαγή που –αποδεδειγμένα- έρχεται. Aυτές τις επιτυχίες δεν χρειάζεται να τις αναζητήσουν πολύ μακριά γιατί υπάρχουν δίπλα τους. Ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου της Μελίτης/Ovcharani Πάντε Ασλάκοφ είναι μια από αυτές. Όχι τόσο γιατί κατάφερε να εκλεγεί στη συγκεκριμένη θέση αλλά γιατί η πορεία που τον οδήγησε ως εδώ είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη. Σε επαγγελματικό επίπεδο, αυτός και η οικογένειά του υπέστησαν τα πάνδεινα- ιδιαίτερα την δεκαετία του 90- από το βαθύ αλλά και το επίσημο νεοελληνικό κράτος, μόνο και μόνο επειδή δήλωναν Μακεδόνες. Αντι όμως να τα παρατήσουν, απέδειξαν με τις επιτυχημένες επιχειρηματικές τους κινήσεις στην Ελλάδα και στη Δημοκρατία της Μακεδονίας ότι μπορούν να βγουν εκείνοι νικητές από ένα πόλεμο που δεν επέλεξαν.

Ο οινοποιός Θωμάς Λίγας από την περιοχή των Γιαννιτσών/Enidze-Vardarsko είναι μια άλλη παρόμοια περίπτωση. Xωρίς ποτέ να απαρνηθεί την καταγωγή του λόγω των απανταχού πιέσεων, έγινε ένας από τους πρωτοπόρους της βιολογικής καλλιέργειας κρασιού στην Ελλάδα και υπόδειγμα επιχειρηματία και οικογενειάρχη. Η λίστα είναι μεγάλη και σκοπός μου δεν είναι να αναφέρω ονόματα αλλά να παρακινήσω όλους μας να τα ψάξουμε στη διπλανή μας πόρτα. Είμαι σίγουρος οτι πολύ εύκολα ο καθένας μας θα βρει τουλάχιστον ένα.  Όπως είμαι σίγουρος ότι δεν θα αργήσει η στιγμή που ένας Μακεδόνας αθλητής, γεννημένος στην Ελλάδα και αγωνιζόμενος με τα χρώματά της, θα βγει ανοικτά και θα βροντοφωνάξει με περηφάνια την καταγωγή του μετά από κάποια αθλητική επιτυχία.

Του Γιώργου Ν. Παπαδάκη

Ο μήνας που μας πέρασε, αν και αμιγώς καλοκαιρινός, είχε δυστυχώς ασυνήθιστα πολλά θέματα για να ασχοληθεί κανείς. Και λέω δυστυχώς διότι και πάλι φάνηκε μάσα από αυτά τα γεγονότα πόσο καθυστερημένη και άρρωστη είναι η νεοελληνική κοινωνία καθώς και το πόσο έχει καταλυθεί κάθε έννοια ευνομούμενης πολιτείας.Τι να πρωτοθυμηθεί καθείς; Τις υστερικές κραυγές του Άνθιμου από άμβωνος, ο οποίος κράδαίνοντας ένα απόκομμα εφημερίδας παρακινούσε ανοικτά και ξεδιάντροπα τους «πιστούς του» σε πράξεις βίας; Την ανυπαρξία κράτους, εισαγγελέα και Ιεράς Συνόδου που δεν μπορούν αλλά και δεν θέλουν να τιμωρήσουν αυτό τον φανατικό όπως του αξίζει; Την σύλληψη Μακεδόνων δημοσιογράφων επειδή- λέει- αποπειράθηκαν να καταγράψουν με την κάμερά τους μια ελληνική δημόσια υπηρεσία; Την άρνηση των αρχών της Φλώρινας/Lerin να εκδώσουν πιστοποιητικά γέννησης σε Μακεδόνες αποδεδειγμένα γεννημένους στο νομό;

Δυστυχώς, τίποτα από όλα αυτά δεν είναι καινούριο. Δυστυχώς, όλοι ξέρουμε ότι όλα αυτά θα επαναληφθούν με την πρώτη ευκαιρία. Ο αντίλογος θα μπορούσε να είναι «για όλα αυτά ευθύνεται το κράτος, η Δικαιοσύνη, η Εκκλησία. Οι απλοί Νεοέλληνες που δεν ξέρουν τι φταίνε και τους τσουβαλιάζεις πάλι όλους μαζι;»

Ως απάντηση, σας παραθέτω το παρακάτω άρθρο που δημοσιεύτηκε στην μεγαλύτερη σε κυκλοφορία αθλητική εφημερίδα της Ελλάδας SportDay. Αφορμή για να γραφτεί, αποτέλεσαν οι δηλώσεις του Μακεδόνα τερματοφύλακα της ουκρανικής ποδοσφαιρικής ομάδας Καρπάτι Λβιβ Μάρτιν Μπογκατίνοφ, στις οποίες ο άνθρωπος ανέφερε απλά αυτό που γνωρίζει όλη η υφήλιος εκτός από μας. Άλλο η Ελλάδα και άλλο η Μακεδονία, είπε, και πρόσθεσε ότι οι δύο λαοί δεν έχουν τίποτε να χωρίσουν και έχουν φιλικές σχέσεις γιατί αν δεν είχαν, οι κάτοικοι της Δημοκρατίας της Μακεδονίας δεν θα κατάκλυζαν κατά χιλιάδες κάθε κάλοκαίρι τις παραλίες της Βόρειας Ελλάδας.

Δείτε τώρα πως σχολίασε τις δηλώσεις αυτές ο αθλητικογράφος Γιώργος Ζαχαριάδης που ασχολείται συνήθως στην εφημερίδα του με θέματα του ΠΑΟΚ (οι υπογραμμίσεις δικές μου):

«Η αναστάτωση που προκάλεσε η συνέντευξη του τερματοφύλακα από την ΠΓΔΜ της Καρπάτι, ο οποίος αναφέρεται στη… μακεδονικότητα των Σκοπίων κι αμφισβητεί (γιατί έτσι έμαθε να κάνει) την ελληνικότητα της μοναδικής ελληνικής Μακεδονίας, έμοιαζε περισσότερο με υποκρισία παρά με αυθόρμητη και δικαιολογημένη αντίδραση υγιώς σκεπτόμενων Μακεδόνων, κατοίκων Θεσσαλονίκης και ειδικότερα Τούμπας.

Η αλήθεια είναι ότι κάθε φορά που ανακινείται ένα τέτοιο θέμα, το οποίο συγκαταλέγεται στα «επικίνδυνα», ερεθίζεται ο εθνικός εγωισμός των Μακεδόνων, που μετατρέπονται ακόμα και σε Μακεδονομάχους άνευ ουσιαστικού λόγου κι αιτίας, καθ’ ότι όλα όσα αφορούν την υπόθεση του «Σκοπιανού» είναι λίγο έως πολύ ξεκάθαρα.

Οι ονομασίες είναι οριστικές, εμείς δεχθήκαμε το «FYROM» και οι Σκοπιανοί εξακολουθούν τον χαβά τους, μεταλλάσσοντας ακόμα και το σήμα της Μακεδονίας. Από τις 16 ακτίνες που έχει ο ήλιος της Μακεδονίας, αφαιρούν δυο-τρεις για να φτιάξουν δικό τους ήλιο, made in skopje 2011…

Τα ευτράπελα των Σκοπίων δεν περιορίζονται μόνο εκεί. Στήνουν αγάλματα, ονομάζουν «Μέγα Αλέξανδρο» τα αεροδρόμια και φωνάζουν για να πείσουν ότι είναι «Μακεδόνες». Προφανώς δεν έχουν κανέναν καημό ούτε στην Ουκρανία ούτε και πουθενά αλλού, εκτός της Ελλάδας και της ΠΓΔΜ, να ακούσουν τι έχει να πει ένας τερματοφύλακας που απάντησε σε μια σειρά από ερωτήσεις. Εδωσε τελικά μια συνέντευξη στο επίσημο σάιτ της Καρπάτι και είναι άγνωστο ποιος τελικά είναι ο στόχος του.

Αν νομίζει ότι η αναστάτωση θα μεταφερθεί στο εσωτερικό του ΠΑΟΚ, έχω την εντύπωση ότι δεν ίδρωσε τ’ αυτάκι κανενός ποδοσφαιριστή. Αν νομίζει πάλι ότι δημιούργησε εκνευρισμό στις τάξεις του «Δικεφάλου» ή στην κερκίδα, είναι προφανές ότι η Καρπάτι δεν θα έχει να ωφεληθεί από μια τέτοια κατάσταση, η οποία ενδεχομένως να οδηγήσει σε έντονο φανατισμό των γηπεδούχων, κάτι που αποτυπώνεται συνήθως στην «κολασμένη» ατμόσφαιρα της Τούμπας.

Κατά συνέπεια, ο Σκοπιανός, καταθέτοντας τα πιστεύω του, όσα του διδάσκουν στην ΠΓΔΜ τα τελευταία χρόνια, όταν αποφάσισαν να «μακεδονιστούν», δεν επέλεξε την κατάλληλη στιγμή.

Από την άλλη, δε, υπάρχει ο ΠΑΟΚ και είναι ξεκάθαρο ότι αν δεν τοποθετηθεί, έστω και με μία νύξη στον εκπρόσωπο της ΟΥΕΦΑ ή με μια σχετική αναφορά που θα φτάσει στους διοργανωτές, αντιδρά όπως οι μαλθακοί συμπατριώτες μας, που: όταν η ΠΓΔΜ παρουσιάζεται σε διεθνείς διοργανώσεις ως «Μακεδονία», οι Ελληνες –δυστυχώς– αποχωρούν. Αντί να απαιτήσουν και να πιέσουν μέχρι τελικής πτώσης την αποχώρηση των… ιμιτασιόν «Μακεδόνων», επιλέγουν –δυστυχώς– να υποχωρήσουν.

Το καλύτερο που έχει να κάνει μια ομάδα που λέγεται και «ΠΑΟΚ της Μακεδονίας» είναι να μην αφήσει να περάσει χωρίς να απασχολήσει το… μανιφέστο του τερματοφύλακα από την ΠΓΔΜ.

ΥΓ.: Και βέβαια έχει το δικαίωμα να εκφράζει τις απόψεις του. Και βέβαια θα τις σεβαστούμε και θα τις ακούσουμε. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι θα τις δεχθούμε, όταν μάλιστα προσβάλλουν ακόμα και την καταγωγή μας.

Μη γίνεστε Μακεδονομάχοι. Ο φανατισμός είναι περιττός κι άσκοπος. Αλλά να μη μας περνούν για ηλίθιους. Ας τους δώσουμε να καταλάβουν ότι αντιλαμβανόμαστε τι συμβαίνει.»

Είπατε τίποτε; Όταν δημοσιεύεται σε μια-αθλητική επαναλαμβάνω- εφημερίδα αυτός ο χειμαρώδης συνδυασμός  άγνοιας, προακατάληψης, εμπάθειας, μισαλλοδοξίας και βλακείας, έχετε ακόμα αμφιβολίες για το τι πιστεύει ο μέσος Νεοέλληνας για το θέμα; Ή μήπως νομίζετε ότι αυτά που γράφει ο Ζαχαριάδης και ο κάθε Ζαχαριάδης είναι αυστηρώς προσωπικές απόψεις;  Οι κονδυλοφόροι αυτοί της δεκάρας, έχοντας μεγαλώσει έτσι όπως μεγαλώσαμε όλοι μας, έχοντας περάσει μέσα από ένα τρισάθλιο εκπαιδευτικό σύστημα που μας μαθαίνει να μισούμε το διπλανό μας εξ απαλών ονύχων και έχοντας – τυχαία συνήθως- βρεθεί με ένα βήμα λόγου οπουδήποτε, μας υπενθυμίζουν σε κάθε ευκαιρία από πόσο σάπια κοινωνία προερχόμαστε. Μια κοινωνία που δαιμονοποιεί με απίστευτη ευκολία οποιονδήποτε και οτιδήποτε δε συμφωνεί με τον όχλο και τους αρθρογράφους που προήλθαν απ’ αυτόν και τον χαιδεύουν.

Μετά από τέτοια «άρθρα» δεν προκαλεί ασφαλώς καμία απορία η βία στα ελληνικά γήπεδα αλλά και στην καθημερινότητά μας. Και όταν αυτή συμβαίνει, οι αρθρογράφοι υποκριτικά θα πουν: μα εγώ τους είπα να μη γίνονται Μακεδονομάχοι! Ασφαλώς, αφού πρώτα όμως παρουσιάσαν τον δυστυχή Μπογκατίνοφ περίπου σαν «αιμοσταγή κομιτατζή», επιφυλάσσοντας του παρόμοια μεταχείριση με αυτή που περίμενε τον Γκότσε Ντέλτσεφ και τους άλλους Μακεδόνες επαναστάτες των αρχών του 20^ου αιώνα. Το μόνο που δε μας είπαν ήταν ότι οι συμπατριώτες του, ετοιμάζουν άγαλμα για να τιμήσουν τις δηλώσεις του στην Πλοστάντ Μακεντόνια, την κεντρική πλατεία των Σκοπίων. Ας σταματήσω εδώ όμως. Μη δίνουμε ιδέες και στο Γκρούεφσκι…

Του Γιώργου Ν. Παπαδάκη

Διάβαζα τις προάλλες τις δηλώσεις διαφόρων «σημαντικών» προσώπων με αφορμή την  έκρηξη που ισοπέδωσε μια ναυτική βάση και τα γύρω χωριά στην Κύπρο τον περασμένο μήνα και κόστισε τη ζωή σε 12 ανθρώπους και πραγματικά αδυνατούσα να τις πιστέψω. Έχω μάθει να τα περιμένω πλέον όλα- μα όλα- αλλά πάντοτε έχω και την αμυδρή ελπίδα ότι κάποια στιγμή κάποιος, κάπου θα ξεφύγει από την πεπατημένη και θα πει τα πράγματα με το όνομά τους.

Πήγε, λοιπόν, στην Κύπρο ο υπουργός Άμυνας της Ελλάδας Παναγιώτης Μπεγλίτης και το σημαντικότερο που βρήκε να πει ήταν ότι η τουρκική απειλή είναι εδώ. «Θέλω να σας πω ότι η απειλή αυτή δεν είναι θεωρητική, είναι υπαρκτή. Και το βλέπουμε στο Αιγαίο και στην Κύπρο δια της κατοχικής παρουσίας των τουρκικών στρατευμάτων, ως αποτέλεσμα της εισβολής το 1974.». Αυτό που δεν μας είπε, βέβαια, ο λαλίστατος υπουργός είναι τι ακριβώς κατέστρεψε η μεγάλη έκρηξη στην Κύπρο. Μήπως μια καλοκαιρινή κατασκήνωση ή ένα πάρκο αναψυχής; Ασφαλώς και όχι. Μια βαρέος τύπου στρατιωτική βάση ήταν που εξυπηρετούσε τις ανάγκες της Εθνικής Φρουράς Κύπρου και της ΕΛ.ΔΥ.Κ, δηλαδή του ελληνικού στρατού. Γιατί άραγε δε μας ενοχλεί η παρουσία ελληνικών στρατευμάτων στο νησί και μας ενοχλεί η παρουσία τουρκικών, τα οποία μάλιστα τα χαρακτηρίζουμε και «κατοχικά» με περισσή ευκολία;

Μα γιατί απλούστατα είμαστε υποκριτές χωρίς ντροπή. Και στα ελληνοτουρκικά και στα ελληνομακεδονικά και στα ελληνοαλβανικά αλλά και παντού. Αυτό βέβαια το ξέραμε. Είναι πασίγνωστες οι οβιδιακές μεταμορφώσεις ανθρώπων που κυριολεκτικά εν μια νυκτί και επειδή ανέλαβαν κάποιο αξίωμα, άρχισαν να μας τα λένε αλλιώς.

Το «Μακεδονικό» και οι Μακεδόνες στην Ελλάδα είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό πεδίο αυτών των μεταμορφώσεων. Δεν ήταν λίγοι όσοι περίμεναν διαφορεική προσέγγιση στο θέμα από τον σημερινό πρωθυπουργό, όταν αυτός ανέλαβε. Aυτός ήταν άλλωστε υπουργός Εξωτερικών όταν φτάσαμε –υποτίθεται- κοντά σε λύση της αστείας διαφοράς για το όνομα το 2001. Τι είδαμε; Βόλτες στην Πρέσπα και συναντήσεις για τα μάτια του κόσμου με τον Γκρούεφσκι, ίδια και απαράλλακτη στάση στο θέμα, τα ίδια και χειρότερα όσον αφορά τους Μακεδόνες εντός συνόρων. Και φυσικά, όταν το αφεντικό είναι έτσι, το να περιμένει κανείς διαφορετική προσέγγιση από υποτακτικούς που ο ίδιος ο Γ. Παπανδρέου δημιούργησε (Δρούτσας, Μπεγλίτης κ.α.) είναι μάλλον όνειρο θερινής νυκτός. Ο νυν δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης μιλούσε ανοικτά στο BBC πριν μερικά χρόνια για τη διαφορετικότητα, τους (μη ‘Ελληνες) Μακεδόνες και τις μειονότητες. Τώρα, ως δήμαρχος πλέον, προτείνει κι αυτός ονόματα και διορίζει ως σύμβουλο επικοινωνίας του και διευθυντή της TV 100 τον άνθρωπο που στις αρχές της δεκαετίας του 90 ωρυόταν μπροστά από το Ευρωπαικό Κοινοβούλιο να κατεβάσουν τα χέρια τους οι «γυφτοσκοπιανοί» από τη Μακεδονία…Για να μην αναφερθούμε στις «Πράσινες» παλινωδίες του παλιού φίλου των Μακεδόνων Μ. Τρεμόπουλου και της παρέας του.

Λίγο αργότερα, τη σκυτάλη έπαιρνε ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος, από τον οποίο ασφαλώς κανείς δεν περίμενε τίποτε διαφορετικό από το «καλύτερα με τη λάμπα και το φανάρι παρά να έχουμε ρεύμα από το ψευδοκράτος. Ας μην βάλουμε air condition. Εγώ στο γραφείο δεν το έχω ανάψει από τη μέρα που έγινε το ατύχημα».Ο μέγιστος αυτος ιεράρχης αναφερόταν στην πρόθεση της κυβέρνησης Χριστόφια να εισάγει ρεύμα από την Βόρεια Κύπρο για να καλύψει τις ενεργειακές ανάγκες του Νότου, καθώς η έκρηξη προκάλεσε σοβαρές ζημιές στις ενεργειακές υποδομές της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ευτυχώς, η κυβέρνηση δεν άκουσε το γραφικό αυτό σκοταδιστή- κυριολεκτικά και μεταφορικά- και πήρε την απαραίτητη ηλεκτρική ενέργεια. Εμείς οι υπόλοιποι απλά μείναμε να θαυμάζουμε για άλλη μια φορά τους Ταλιμπάν της Εκκλησίας. Ότι πιο κακεντρεχές, μισαλλόδοξο και οπισθοδρομικό μπορεί να βρει κανείς σε μια-ούτως ή άλλως- καθυστερημένη κοινωνία.

Έχοντας και πάλι το ιδιο πεδίο ως σημείο αναφοράς, είναι εύκολο να διαπιστώσει κανείς ότι το νεοελληνικό κράτος, από τότε που επεκτάθηκε αποσπώντας το μεγαλύτερο κομμάτι της Μακεδονίας, χρησιμοποίησε ως αιχμή του δόρατος τους παπάδες για να επιτεθεί λυσσαλέα εναντίον των Μακεδόνων. Ποιος δεν θυμάται τον «θρυλικό» Γερμανό Καραβαγγέλη που εξαγόραζε ανθρώπους και συνειδήσεις, συνεργαζόταν αρμονικά με τις οθωμανικές αρχές ενώ είχε στο μισθολόγιο της μητρόπολής του τους πλέον στυγνούς εγκληματίες, από τους οποίους ζητούσε (και έπαιρνε) κεφάλια Μακεδόνων ως σουβενίρ; Λιγότερο γνωστός αλλά ακόμα χειρότερος ήταν ο περιβόητος παπα-Δράκος που πυροβολούσε γυναίκες και έσφαζε αιχμαλώτους (δεν το λέω εγώ, ο Καραβίτης και ο Τσόντος-Βάρδας στα απομνημονεύματά τους το καταγράφουν).

Στη συνέχεια, όταν πλέον «απελευθερώθηκε» η Μακεδονία, οι ήρωες αυτοί βρήκαν το ιδανικό συμπλήρωμα στο πρόσωπο του χουντικού Αυγουστίνου Καντιώτη. Ενός ανθρώπου, του οποίου η μοναδική αποστολή ήταν να καταστρέψει οτιδήποτε μακεδονικό έβρισκε στο διάβα του, να διαγράψει την παρουσία αιώνων των Μακεδόνων στα εδάφη της Φλώρινας/Lerin αλλά και πολύ μακρύτερα, να σπείρει τον φόβο και τις ενοχές στις ψυχές τους. Σε πολύ μεγάλο βαθμό, ο απίστευτος αυτός θεομπαίχτης τα κατάφερε. Κατέστρεψε τις ιερές εικόνες ολόκληρων εκκλησιών (αδιάψευστοι μάρτυρες οι ναοί Sveti Nikola στις Πέτρες/Petresko, Sveti Atanas στο Ανταρτικό/Zhelevo, Sveti Gjorgji στο Ποιμενικό/Babcor, Sveta Petka στον Πυξό/Orovo και δεκάδες άλλοι), ξεθεμελίωσε νεκροταφεία και πέταξε σταυρούς και οστά στα χωράφια, κατέστρεψε αρχαιότητες ανυπολόγιστης πολιτιστικής αξίας (Βογομιλικό νεκροταφείο Βεύης/Banica, βασιλική Αγίου Αχιλλείου/Sveti Ahil στο ομώνυμο χωριό Ahil της Πρέσπας). Οι Φλωρινιώτες/Lerinci θυμούνται ακόμα τους αφορισμούς του από άμβωνος – αλλά και κυριολεκτικά- και τις απαγορεύσεις γάμων μεταξύ Μακεδόνων από τις 2 πλευρές των συνόρων. «Τι τις θέλετε αυτές τις βρωμοσκοπιανές, δεν μπορείτε να βρείτε γυναίκα να παντρευτείτε από εδώ;» έλεγε στους δυστυχείς πιστούς που αφελώς ζητούσαν την άδειά του.

Επειδή όμως φαίνεται πως όλα στην ζωή εδώ πληρώνονται, ο μοχθηρός αυτός άνθρωπος έχασε τα λογικά του και πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην απόλυτη εξαθλίωση, ζώντας σε ένα μικρό διαμέρισμα-τρώγλη μαζί με τα περιττώματά του έως πέρυσι, όταν και πέθανε σε ηλικία 103 ετών. Όπως λέει ο απλός κόσμος σε αυτές τις περιπτώσεις, ούτε ο Θεός, τον οποίο τόσο υποκριτικά «υπηρέτησε» τόσα χρόνια, σπέρνοντας το μίσος και το φόβο, δεν τον ήθελε κοντά του και τον άφησε να υποφέρει μέχρι την τελευταία του στιγμή.

Δυστυχώς, ο διάδοχός του στη μητρόπολη Θεόκλητος, ο Θεσσαλονίκης/Solunski Άνθιμος, ο Πειραιώς Σεραφείμ και ένα σωρό άλλοι, συνεχίζουν το «θεάρεστο» αυτό έργο, με την χρηματική ενίσχυση του νεοελληνικού κράτους, συνεπώς και όλων μας. Ακριβώς όπως οι διάφοροι Μπεγλίτηδες, Δρούτσηδες και λοιποί πολιτικάντηδες που μας έχουν καταντήσει να βλέπουμε την Τουρκία και να την ζηλεύουμε. Και όχι μόνο επειδή έχει ηλεκτρικό ρεύμα.