Του Γιώργου Ν. Παπαδάκη

Φανταστείτε σκηνικό. Στο – ο Θεός να το κάνει – παραδοσιακό καρναβάλι της Πάτρας σε λίγες εβδομάδες, οι καρναβαλιστές παρουσιάζουν ένα άρμα, πάνω στο οποίο η Άνγκελα Μέρκελ και ο Νικολά Σαρκοζί επιδίδονται σε ακραία σεξουαλικά όργια. Χωρίς να ξέρω τι ετοιμάζουν οι διοργανωτές αυτή τη χρονιά -τα καρναβάλια άλλωστε ποτέ μου δεν τα συμπάθησα- ένα τέτοιο σκηνικο μοιάζει οτιδήποτε άλλο εκτός από απίθανο, με δεδομένο ότι αυτοί οι 2 έχουν ταυτιστεί με το Απόλυτο Κακο τα τελευταία χρόνια στην χώρα μας.

Την ερχόμενη μέρα, εικόνες από το πατρινο καρναβάλι φτάνουν, διαστρεβλωμένες και συνοδευόμενες από ένα σωρό σχόλια, στο Βερολίνο και το Παρίσι. Χωρίς πολλή σκέψη, τόσο το γερμανικό όσο και το γαλλικό υπουργείο Εξωτερικών, δια των εκπροσώπων Τύπου τους, καταδικάζουν τους καρναβαλιστές, τα καρναβάλια γενικώς, τους Έλληνες και την Ελλάδα και απειλούν ανοικτά πως αν η Αθήνα δεν μαζέψει τους Πατρινούς άμεσα, τότε θα κινηθούν διαδικασίες για να μας πετάξουν έξω όχι μόνο από την Ευρωζώνη αλλά και από την Ευρωπαική Ένωση.

Πωε είπατες; Δεν γίνονται αυτά; Φυσικά, ποτέ καμμία γερμανική η γαλλικη κυβέρνηση δε θα έφτανε στο σημείο να στείλει επίσημη διαμαρτυρία στην ελληνική για κάτι που συνέβη σε ένα καρναβάλι, όσο ακραίο και προσβλητικό κι αν ήταν. Πόσα άραγε διαβήματα διαμαρτυρίας έκαναν οι Αμερικανοί που καταλαμβάνουν κάθε χρόνο περιοπτη θέση στα καρναβάλια μας ανα την επικράτεια; Εδώ δεν διαμαρτυρήθηκαν όταν τους βομβαρδίσαμε την πρεσβεία (ας όψεται η 17Ν), με τα καρναβάλια θα ασχοληθούν;

Όλα αυτά τα απολύτως λογικά, όμως, ισχύουν για φυσιολογικές χώρες και φυσιολογικούς ανθρωπους. Όχι για το θέατρο του παραλόγου που αποκαλείται Ελλάδα. Στην προ πολλού χρεωκοπημένη αυτή χώρα, όλες διαχρονικά οι κυβερνήσεις δεν έχουν ως στόχο να επιτύχουν καλύτερες συνθήκες ζωής για τους πολίτες, ανεξαρτητως καταγωγής και πεποιθήσεων, αλλά το πως θα βλάψουν το μικρό γειτονικό κράτος της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, τους κατοίκους του αλλά και τους δυστυχείς ομοεθνείς τους που ζούν στην ελληνική επικράτεια. Για να το επιτύχουν αυτό, σκαρφίζονται απίστευτα τεχνάσματα και χρησιμοποιούν όλα-μα απολύτως όλα- τα μέσα. Μέχρι σήμερα, όμως, δεν είχαν φτάσει στο σημείο της απόλυτης γελοιότητας, να διαμαρτυρηθούν επίσημα στην μακεδονική κυβέρνηση για τα οσα συνεβησαν σε ένα καρναβάλι!

Για όσους δεν έμαθαν το τι συνέβη, πριν λίγες ημέρες στο Βέβτσανι της Δημ. Μακεδονίας και στα πλαίσια του μεγαλύτερου καρναβαλιου της γειτονικής χώρας που συγκεντρώνει επισκέπτες από όλη την Ευρώπη, οι διοργανωτές κήδεψαν με κάθε επισημότητα την χρεοκοπημένη Ελλάδα. Δεν θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν ότι μια μέρα αργότερα, ο φοβερός και τρομερος Δελαβέκουρας του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών θα “ενημέρωνε¨ τους εμβρόντητους διπλωματικους συντάκτες για τα εξής απίστευτα:

“Η επικεφαλής του Γραφειου Συνδέσμου της Ελλάδας στα Σκόπια θα επιδώσει άμεσα διάβημα διαμαρτυρίας προς το υπουργείο Εξωτερικών της ΠΓΔΜ για τα όσα λυπηρά διαδραματίστηκαν στο Καρναβάλι της Βέβτσανι. Το εν λόγω Καρναβάλι, το οποίο λαμβάνει κρατική επιχορήγηση και εγκαινιάστηκε από την Υπουργό Πολιτισμού της ΠΓΔΜ, είχε θέμα την αναπαράσταση της «κηδείας της Ελλάδος», όπου οι συμμετέχοντες έφεραν ενδυμασίες που αποτύπωναν χάρτη αλυτρωτικού περιεχομένου με τον Ήλιο της Βεργίνας και έκαψαν την ελληνική σημαία. Προς το ΥΠΕΞ της ΠΓΔΜ υπογραμμίστηκε ότι όχι μόνο δεν υπήρξε επίσημη καταδίκη των εκδηλώσεων αυτών, αλλά, αντιθέτως, το καρναβάλι χαρακτηρίστηκε από την Υπουργό Πολιτισμού της ΠΓΔΜ ως «διαμάντι της Μακεδονικής’ παράδοσης.

Αναμένουμε ρητή και απερίφραστη καταδίκη από την πολιτική ηγεσία της ΠΓΔΜ των όσων απαράδεκτων συνέβησαν σε βάρος της χώρας μας και των εθνικών μας συμβόλων, καθώς επίσης και καταλογισμό ευθυνών, αλλά και λήψη μέτρων για την αποφυγή τέτοιων φαινομένων στο μέλλον.”

Εκπληκτικό, δεν συμφωνείτε; Μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας που υποτίθεται συστάθηκε με επικεφαλής τεχνοκράτη για να σώσει ότι είναι δυνατόν να σωθεί από το νεοελληνικό κράτος, είναι αυτή που ξεπερνά όλες τις προηγούμενες σε φαιδρότητα και διαμαρτύρεται επίσημα για τα όσα διαδραματίστηκαν σε ένα καρναβάλι!  Ζητά μάλιστα  από την μακεδονική πολιτική ηγεσία να καταδικάσει το καρναβάλι αυτό και τα όσα συνέβησαν εκεί! Καταπληκτικό. Εάν ήμουν υπουργός Εξωτερικών της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, θα έπαιρνα το διάβημα αυτό και θα το έδειχνα παντού, για να δει όλος ο πλανήτης πόσο βαθύτατα άρρωστημενη είναι κατάσταση στην Ελλάδα. Την στιγμή που απέχουμε ελάχιστα και από την επίσημη ανακήρυξη της χρεοκωπίας μας, τη στιγμή που ο Δήμας, ο Δελαβέκουρας και όλο το παχυλά αμοιβόμενο σκυλολόι του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών θα έπρεπε να δίνουν τη μάχη σε διεθνές επίπεδο  για να κερδίσουμε τουλάχιστον τις εντυπώσεις (αφού την ουσία, την οικονομική μας σωτηρία δηλαδή, την έχουμε προ πολλού χάσει), αυτοί αναλώνονται σε διαμαρτυρίες για καρναβάλια και για τις αναπαραστάσεις της μακεδονικής φάλαγγας στην Πόρτα Μακεντόνια, το νέο μνημείο στο κέντρο των Σκοπίων. Ο απόλυτος νεοελληνικός καρνάβαλος. Τό μόνο ερωτημα που απομένει είναι αν θα τον κάψουμε επιτέλους ή θα συνεχίσουμε να τον αφήνουμε να μας εξευτελίζει εις τον αιώνα των αιώνων…

ΥΓ: Υπό άλλες συνθήκες δεν θα με απασχολούσε καν η νέα δήλωση του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης και η επίκληση όσων φέρεται να δήλωσε προ ετών για τη Δημοκρατία της Μακεδονίας ο Σέρβος δικτάτορας Μιλόσεβιτς. Ο Άνθιμος έχει άλλωστε το ακαταλόγιστο καθώς είναι προφανές ότι πρόκειται για βαθύτατα συμπλεγματικό άτομο που έχει πλέον χάσει παντελώς το μέτρο. Ωστόσο, μέχρι να χαρακτηριστεί και επισήμως ψυχασθενής, μήπως θα έπρεπε να περάσει μια βόλτα από το γραφείο κάποιου εισαγγελέα; Και αν όχι αυτεπάγγελτα, όπως θα έπρεπε να είχε ήδη γίνει στην περίπτωση των πρόσφατων απειλών του εναντίον του μακεδονικού ραδιοφωνικού σταθμού στη Μελίτη/Οφτσάρανι, μήπως να βοηθήσουμε λιγάκι τους τεμπέληδες εισαγγελείς με μια έγκλιση; Σχεδόν κάθε Κυριακή, μας παρέχει άφθονο υλικό για κάτι τέτοιο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση και πάλι προτρέπει σε πράξεις βιας εναντίον ενός γειτονικού κράτους, επικαλούμενος δηλώσεις ενός αιμοσταγούς δικτάτορα. Στην “Ελλαδα της Δυτικης Ευρώπης”, τη Γαλλία δηλαδή, αυτή και μόνο η δήλωση θα αρκούσε για να τον στείλει “πακέτο” στις εισαγγελικές και ανακριτικές αρχές. Εδώ, γιατί εξακολουθεί να βρίσκεται στο απυρόβλητο;

Με αφορμή το ευρωμπάσκετ που τελείωσε πρόσφατα δεν μπορώ να κρατηθώ και να μην γράψω κάποια πράγματα που διάβασα και άκουσα. Αφορμή βέβαια ο αγώνας Ελλάδας-Μακεδονίας ή ΦΥΡΟΜ ή Σκοπίων ή όπως αλλιώς θέλετε που είχε ως γνωστόν και ατυχή κατάληξη για την Ελληνική ομάδα.
Αρχικά ήταν οι γραφικότητες της ΕΡΤ που στο εν λόγω ματς έκρυψε στην οθόνη όπου αναγραφόταν το σκορ τα αρχικά MKD και τα αντικατέστησε με το FYR. Φυσικά όλος ο υπόλοιπος κόσμος έβλεπε MKD την ώρα που εμείς στην Ελλάδα βαυκαλιζόμασταν για να μην πω και καμία χειρότερη λέξη. Δεν ήταν η πρώτη φορά… Πριν δύο χρόνια στο προηγούμενο ευρωμπάσκετ οι δύο ομάδες ξαναβρέθηκαν αντιμέτωπες και η ΕΡΤ πιάστηκε απροετοίμαστη με αποτέλεσμα να δεχτεί εκατοντάδες τηλεφωνήματα διαμαρτυρίας γι’ αυτό το MKD που φαινόταν στην οθόνη. Και παρότι ο- ισχυρός άνδρας του Ελληνικού μπάσκετ- υπερόπτης Γ. Βασιλακόπουλος χτυπιόταν για να αλλάξουν τα αρχικά, οι διοργανωτές Πολωνοί τον έστειλαν στον αγύριστο και έτσι η ΕΡΤ έκανε τότε την εξής πρωτοτυπία, κάλυψε τα τρία γράμματα με λευκή «ταινία» και έτσι φαινόταν σαν να έπαιζε η Ελλάδα με ανύπαρκτο αντίπαλο !!
Τώρα το πώς τρία γράμματα και μόνο μπορούν να ξεσηκώσουν εθνικό παροξυσμό σε μία χώρα, αυτό μπορεί να αναλυθεί μόνο με βάσει την ψυχοπαθολογία που χαρακτηρίζει την περιβόητη εθνική μας ιδιοπροσωπεία που λέει και ο Σαμαράς !!
Έχω άλλωστε γράψει και στο παρελθόν ότι το Μακεδονικό αποτελεί μία από τις τρεις μεγαλύτερες εθνικές μας ψυχώσεις παρέα με τον αντιαμερικανισμό (που όμως έχει προκύψει ως πλειοψηφικό ρεύμα μόνο μία εικοσαετία) καθώς και την παρανοϊκή ταύτιση Ελλάδας και Βυζαντινής αυτοκρατορίας, Κωνσταντινούπολης κλπ.
Φυσικά στον Ελληνικό έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο οι γείτονες αναφέρονταν και επισήμως ως «Σκόπια» και «Σκοπιανοί» δείγμα της σοβαρότητας του πρώτου… Με λίγα λόγια είναι σαν να αποκαλεί κάποιος την Ελλάδα Αθήνα και τους Έλληνες Αθηναίους ή τη Γαλλία Παρίσι και τους Γάλλους Παριζιάνους ! Αυτό το «Σκοπιανοί» πρόκειται για μία ρατσιστική και ευτελέστατη μπούρδα που εμπνεύστηκε από το περιβάλλον Σαμαρά την εποχή που αυτός ήταν υπουργός εξωτερικών και που τελικά επικράτησε στη χώρα μας…
Και αφού το ματς τελείωσε και η εκπληκτική ομάδα των γειτόνων που έφτασε ως την τέταρτη θέση της Ευρώπης μας κέρδισε απρόσμενα και μάλιστα σχετικά εύκολα, ήμουν περίεργος να δω την αντίδραση του Ελληνικού όχλου σε αυτό το αποτέλεσμα. Τελικά διαπίστωσα ότι ήταν σχεδόν η ίδια φασιστική αντίδραση που είχε και στο παρελθόν μία μερίδα του Ελληνικού λαού μετά από αθλητικές ήττες από «μισητούς» αντιπάλους. Σε ποδοσφαιρική ήττα από την Αλβανία το 2000 ο όχλος έβριζε τους παίκτες μας ακόμα και κατ’ ιδίαν στο αεροδρόμιο γιατί τόλμησαν να χάσουν από αυτούς τους «ξυπόλητους που τους έχουμε για εργάτες» όπως έλεγαν ή υπονοούσαν. Όταν το 2004 (μόλις μερικές εβδομάδες μετά την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού κυπέλλου από την ομάδα μας, αλλά και τη διοργάνωση της ολυμπιάδας) η Αλβανία μας ξανακέρδισε, συνέβη κάτι που οι περισσότεροι Έλληνες κάνουν ότι δεν θυμόνται. Κάποιοι «μάγκες» συμπατριώτες μας σε όλη την Ελληνική επικράτεια έδερναν παρέα με χρυσαυγίτες τους Αλβανούς που βγήκαν στους δρόμους να πανηγυρίσουν μετά τον αγώνα. Μάλιστα σε αυτή την περίπτωση είχαμε και νεκρό Αλβανό. Εδώ προφανώς η αντίδραση του όχλου υπήρξε πιο οξεία διότι ήταν η εποχή της μεγάλης έξαρσης του Ελληνικού μεγαλοϊδεατισμού που νόμιζε-λόγω των αθλητικών μας επιτυχιών- πως είχε αποδείξει ότι το DNA του Έλληνα είναι για να έρχεται πάντα πρώτος, όπως έλεγε και η Χαλκιά (αλλά αν παίρνουμε και λίγη ντόπα να σιγουρέψουμε την πρωτιά δεν πειράζει…)! Έτσι εκείνη την εποχή ο εθνικός μας πριαπισμός δεν άντεξε μία ήττα από τους «μισητούς και φυλετικά κατώτερους Αλβανούς, που μας προσγείωσε κατά κάποιον τρόπο στην πραγματικότητα, και έτσι είχαμε τέτοιου είδους αντιδράσεις. Και φυσικά μετά δεν φταίγαμε εμείς, αλλά αυτοί οι κακοί Αλβανοί που μας προκάλεσαν… Τέλος το 2007 είχαμε μία συντριβή από την Τουρκία με 4-1 στην έδρα μας. Τότε είχαμε επεισόδια εντός γηπέδου και ακολούθως υστερικές αντιδράσεις κάθε είδους μέχρι και από τον βουλευτή Γιακουμάτο που διαμαρτυρήθηκε γιατί θίχτηκε η εθνική μας αξιοπρέπεια !
Έτσι έκανα λοιπόν εκείνη την ημέρα μία βόλτα σε ορισμένα αθλητικά φόρουμ για να δω τι γράφεται μετά την ήττα της εθνικής μπάσκετ από αυτούς τους περίεργους «Σκοπιανούς» . Εκεί παρότι υπήρξε και μία υγιής μερίδα κόσμου που μιλούσε μόνο μπασκετικά χωρίς να πολιτικοποιήσει το θέμα (και μία σαφώς μικρότερη μειοψηφία που στράφηκε κατά του Ελληνικού εθνικισμού, όπως εγώ) το πλειοψηφικό διακύβευμα ήταν εν ολίγοις : «Δεν μας πείραξε τόσο ότι χάσαμε, αλλά το ότι χάσαμε από αυτούς τους ξυπόλητους Σλάβους και εχθρούς τους έθνους γιατί θίχτηκε η εθνική μας αξιοπρέπεια, ενώ οι παίκτες μας που τόλμησαν να χάσουν ήταν αδιάφοροι και προδότες» !! Όταν τολμούσα να γράψω κάτι διαφορετικό εισέπραττα είτε λογοκρισία από τους υπεύθυνους, είτε άναρθρες κραυγές, χυδαίες προσβολές και αφορισμούς που αντίθετα ποτέ δεν λογοκρίνονταν. Και όσοι λίγοι προσπάθησαν να μου απαντήσουν με κάποια επιχειρήματα για το Μακεδονικό ήταν φανερή η πλύση εγκεφάλου που τους έχει γίνει, καθώς και η αδυναμία τους να σκεφτούν ορθολογικά και συχνά η αδυναμία τους να κατανοήσουν ακόμα και τι ακριβώς γράφω και να απαντήσουν ακριβώς πάνω σε αυτά. Το συμπέρασμά μου ήταν λοιπόν η μισαλλοδοξία, η υστερία και ο φανατισμός σε όλο τους το μεγαλείο. Δεν είναι παράξενο, όλοι αυτοί είναι προϊόντα του Ελληνικού σχολείου, των Ελλήνων πολιτικών , δημοσιογράφων και διανοούμενων. Είναι αυτό το Ελληνικό σχολείο της μισαλλοδοξίας, του εθνοκεντρισμού, της αρχαιοπληξίας και της παπαγαλίας που αντί να κάνει τον μαθητή να σκέφτεται ορθολογικά και αντικειμενικά τον κάνει φανατικό «φουστανελά» χωρίς κρίση και άποψη. Είναι αυτό το σχολείο που σύμφωνα με τον Σαμαρά «δεν είναι πλέον αρκετά εθνικά ορθό» και το θέλει ακόμα πιο εθνοκεντρικό.
Το δεύτερο συμπέρασμα που έβγαλα είναι ότι το Ελληνικό βαθύ κράτος έχει για κάποιον λόγο στοχοποιήσει αυτό το γειτονικό κρατίδιο (και φανατίσει ανάλογα και μερίδα του λαού) ως νούμερο ένα εχθρό του έθνους, περισσότερο και από τους προαιώνιους εχθρούς Τούρκους ! Φαινομενικά ακατανόητο, αλλά νομίζω πως γνωρίζω το γιατί… Δεν είναι όμως της ώρας να το αναλύσουμε.
Τέλος πρέπει να πω ότι ο Ελληνικός τύπος αντιμετώπισε την τεράστια επιτυχία της ομάδας αυτής της μικρής χώρας με χαρακτηριστική μικροψυχία και εθνικιστικό φανατισμό. Πουθενά δεν άκουσες ή δεν διάβασες μία καλή κουβέντα για την ομάδα έκπληξη της διοργάνωσης. Αντίθετα οι σχολιαστές της ΕΡΤ που μετέδιδαν τα παιχνίδια έλεγαν πως οι «Σκοπιανοί ευνοούνται σκανδαλωδώς από τη διαιτησία» και υπαινίσσονταν ότι υπάρχει κάποιος «Σκοπιανός» δάκτυλος μέσα στην Ευρωπαϊκή ομοσπονδία μπάσκετ που τους ευνοεί !! Την ώρα δε της απονομής ο δημοσιογράφος ονόματι Χατζηγεωργίου εκστόμισε το εξής γελοίo: «Αν οι Σκοπιανοί δεν είχαν τον Μακάλεμπ (ένας Αμερικανός παίκτης που έχει πάρει Μακεδόνικη υπηκοότητα και ενισχύει την εθνική τους ομάδα) δεν θα έμπαιναν ούτε στους 24» !!
Παρομοίως κύριε Χατζηγεωργίου μου μπορούμε να πούμε κι’ εμείς ότι αν υπήρχε αξιοκρατία στο Ελληνικό δημόσιο, εσύ δεν θα καθάριζες εκεί ούτε τουαλέτες !!
Όλα αυτά βέβαια δεν δικαιολογούν σε καμία περίπτωση τον όποιο εθνικισμό και φανατισμό υπάρχει και στην άλλη πλευρά. Όμως μην ξεχνάμε και μία μεγάλη αλήθεια, πως δηλαδή ο όποιος φανατισμός υπάρχει στη γειτονική χώρα προήλθε σε μεγάλο βαθμό ως απάντηση στην Ελληνική υστερία και μεγαλοϊδεατισμό που δημιούργησε και το πρόβλημα. Κάπως παρήγορο είναι βέβαια ότι υπάρχει και στην Ελλάδα μία μερίδα του κόσμου που δεν δίνει δεκάρα για όλα αυτά, ειδικά τη συγκεκριμένη εποχή με όλα αυτά που περνάει. Ακόμα ευτυχώς δεν έχουν καταφέρει να μας δηλητηριάσουν όλους…
Τέλος μια που μιλάμε για το Μακεδονικό να πούμε ότι ο Σαμαράς έδειξε στη συνέντευξη τύπου της ΔΕΘ το πραγματικό του πρόσωπο. Πρώτα υπονόησε σαφέστατα πως δεν δέχεται καθόλου τον όρο Μακεδονία στο όνομα της γειτονικής χώρας και στη συνέχεια μίλησε για ένα όνομα για κάθε χρήση, εννοώντας προφανώς ότι θέλει να αλλάξει και το συνταγματικό όνομα της γειτονικής χώρας, πράγμα που δεν έχει γίνει ποτέ στα παγκόσμια χρονικά !! Και μετά απ’ όλα αυτά τα τρελά που μας είπε κατηγορούσε τον Γκρουέφσκι ότι είναι αυτός εθνικιστής και τον κάκιζε επειδή δεν δέχεται αυτή τη λύση ! Πλέον ο Σαμαράς και ο κάθε Σαμαράς απατεωνίζει ανεμπόδιστα και ανερυθρίαστα και χειροκροτείται κιόλας. Βρίσκει και τα κάνει…
Μην πτοείσαι κύριε Σαμαρά μου, εμείς μπορεί να σε κράζουμε λίγο εδώ στα «αιρετικά» ,αλλά αρκεί που σε χειροκροτούν οι ιθαγενείς οπαδοί σου από κάτω. Πιθανότατα το Ελληνικό βαθύ κράτος των πουλημένων κονδυλοφόρων και των διαπλεκόμενων αφεντικών τους θα καταφέρει να σε κάνει κι’ εσένα πρωθυπουργό… άλλωστε σου χρωστάει ένα γραμμάτιο από το 1993… Έτσι δεν είναι ;

Δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα «Τα αιρετικά» στις 23 Σεπτεμβρίου 2011.

Πρόσφατα, στις 12 Νοεμβρίου 2011, έλαβε μέρος ημερίδα στο Νέο Πετρίτσι Σερρών, με θέμα ,,Οι νεότερες εξελίξεις στο Μακεδονικό ζήτημα,, η οποία οργανώθηκε από γνωστούς υπερεθνικιστές της περιοχής, ,,ανήσυχους,, λόγω της ,,εισβολής ξένων στοιχείων στους μακεδόνικους πολιτιστικούς συλλόγους,,. Έτσι δηλαδή βάφτισαν την απομάκρυνση πλέον του φόβου από τους μακεδόνικους συλλόγους, οι οποίοι όλο και συχνότερα παρουσιάζουν τον αυθεντικό μακεδόνικο πολιτισμό και όχι τον διαστρεβλωμένο που επιθυμούν τα ,,εθνικά συμφέροντα,,. Πολλοί ήταν οι εθνικά Μακεδόνες και γενικά δημοκράτες πολίτες της περιοχής που αντέδρασαν στο γεγονός, στο οποίο η συμμετοχή τελικά ήταν ελάχιστη. Παρακάτω παρουσιάζουμε κείμενο-απάντηση στις προσπάθειες τρομοκρατίας των φορέων του αυθεντικού μακεδόνικου πολιτισμού, των δικαιωμάτων των εθνικά Μακεδόνων.

Άρθρο του Γιάννη Πούνιου

Σπουδαστή στο «Μαξίμειο». (απόσπασμα)

Ο Κληρονόμος του κλασικού πολιτισμού δεν ορίζεται από την εύνοια της τύχης, δεν υπάρχει περιούσιος λαός. Αερολογήματα της πολιτικής και νεοπλουτισμός δεν οδηγούν στον Όλυμπο, δεν έχουν θέση στο «Ευ ζην», στους μεγάλους σκοπούς, στα αθάνατα έργα.

Ο Κληρονόμος είναι Μορφωμένος Άνθρωπος, δεν ζει με προκαταλήψεις. Επιλέγει υψηλά ιδανικά, στοχεύει στην πνευματική ανανέωση. Γίνεται Διαφωτιστής, Ευεργέτης των λαών. Παίρνει στα χέρια

του μια υπόθεση, όχι μιας μερίδας, ενός λαού, αλλά Όλων. Μιλάει παντού, διασκελίζει τα σύνορα των εθνών και των τάξεων. Βλέπει πιο μακριά από τους άλλους, τους κατευθύνει προς το γενικό και μόνιμο

όφελος. Μέσα στις διχόνοιες και τους εγωισμούς προβάλει το συμφιλιωτικό του έργο. Σηκώνει τη σημαία της λογικής και του Δικαίου, δεν σχετίζεται με «καλούς και κακούς», με «νικητές και ηττημένους». Πατρίδα του είναι όλη η Γη.

Ο Κληρονόμος είναι Ελεύθερος, ανεξάρτητος από δουλείες και ματαιότητες. Δεν αγαπά κτητικά, υστερόβουλα. Γνωρίζει ποιος είναι, κοπιάζει για την αδελφοσύνη των λαών. Απεχθάνεται τη βία ή τις πιέσεις, δεν υιοθετεί το δόγμα «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Είναι σεβαστός επαναστάτης, εναντιώνεται στο ρεύμα και στους ισχυρούς.

Ο ευγενής αγώνας του Κληρονόμου είναι πως θα μεταδώσει την τέχνη του, πως θα πολλαπλασιάσει τα δώρα του. Έχει απέραντο πεδίο δράσης μέσα στη μοιρολατρία των πολλών, στην μεγαλομανία των ολίγων. Διδάσκει αυθεντικά τους απαίδευτους, όχι με παθητικές γνώσεις και πτυχία, αλλά με το παράδειγμα του. Γνωρίζει ότι η Κληρονομιά έχει περιορισμούς, δεν περιέχει ολοκληρωμένη εικόνα, δεν είναι Αυτοσκοπός. Γι’ αυτό δεν αντικαθιστά τις Επιστήμες κι αποφεύγει να την εμπλέξει σε εθνικιστικούς καβγάδες.

Η Κληρονομιά στην εποχή μας δεν πρέπει να παρερμηνεύεται από τα «καλά και συμφέροντα». Είναι κατάπτωση να προσφέρεται για εγωπαθή κατανάλωση και εμπορικότητα. Με τον οικουμενικό χαρακτήρα της μπορεί να την χαίρονται όλοι.

Η διακήρυξη της ανεξαρτησίας του πνεύματος

«Εργάτες του πνεύματος, σύντροφοι σκορπισμένοι στον κόσμο ολόκληρο, που πέντε χρόνια σας χώρισαν οι στρατοί, η λογοκρισία και το μίσος των εθνών, που αλληλοπολεμιούνται, σας απευθύνουμε την ώρα αυτή, όπου πέφτουν οι φραγμοί και ξανανοίγουν τα σύνορα, μια Έκκληση για να συγκροτήσουμε και πάλι την αδελφική ένωση μας – αλλά μια ένωση καινούργια, πιο σταθερή από ότι ήταν πριν. Ο πόλεμος έσπειρε τη σύγχυση στις γραμμές μας. Οι περισσότεροι διανοούμενοι έθεσαν στην υπηρεσία των κυβερνήσεων την επιστήμη τους, την τέχνη τους, τη λογική τους. Δεν επιθυμούμε να κατηγορήσουμε κανένα, ούτε και να απευθύνουμε καμία μομφή. Γνωρίζουμε την αδυναμία της ψυχής του κάθε μεμονωμένου ατόμου όπως και την φοβερή δύναμη των μεγάλων ομαδικών ρευμάτων: ξέρουμε πώς αυτά συμπαρέσυραν τις ατομικές ψυχές, κι’ έφθασε μόνο μια στιγμή, γιατί τίποτα δεν είχε προβλεφθεί για να τους αντισταθεί. Ας μας διδάξει τουλάχιστον για το μέλλον, η πείρα. Και πρώτα – πρώτα ας διαπιστώσουμε τις καταστροφές που συσσώρευσε η καθολική σχεδόν απάρνηση της διανόησης του κόσμου και η εκούσια υποδούλωσή της στις αφηνιασμένες δυνάμεις. Οι στοχαστές, οι καλλιτέχνες, πρόσθεσαν στη φοβερή θεομηνία που κατάτρωγε τη σάρκα και το πνεύμα της Ευρώπης, ένα ανυπολόγιστο ποσοστό δηλητηριασμένου μίσους. Αναζήτησαν στο οπλοστάσιο της γνώσης τους, της μνήμης τους, της φαντασίας τους, παλιούς και καινούργιους λόγους, ιστορικούς, επιστημονικούς, λογικούς, ποιητικούς, που έτρεφαν πιο πολύ το μίσος • εργάστηκαν για να, καταστρέψουν την αμοιβαία κατανόηση και αγάπη των ανθρώπων. Και με τούτο ασχήμυναν, εξευτέλισαν, ταπείνωσαν,  κατεβαράθρωσαν τη  Σκέψη,  που  ωστόσο ήταν  οι αντιπρόσωποι της. Την έκαμαν όργανο των παθών και (δίχως ίσως να το ξέρουν) τον εγωιστικών συμφερόντων μιας κοινωνικής ή πολιτικής ορδής ενός κράτους, μιας παράταξης ή μιας τάξης. Και τώρα, απ’ αυτήν την άγρια σύρραξη, απ’ όπου όλα τα μέρη που πολεμούσαν, νικητές και ηττημένοι,  βγαίνουν καθημαγμένα,  φτωχεμένα και, στο βάθος της καρδιάς τους (μ’ όλο που δεν το ομολογούν) ντροπιασμένα και ταπεινωμένα απ’ αυτήν την κρίση της παραφροσύνης, η Σκέψη, που εκτέθηκε και αυτή μέσα στους ανταγωνισμούς τους βγαίνει μαζί τους όμοια ξεπεσμένη.

…Ας σταθούμε λοιπόν ορθοί! Ας απαλλάξουμε το πνεύμα μας απ’ αυτούς τους συμβιβασμούς, απ’ αυτές τις ταπεινωτικές συμμαχίες, απ’ αυτές τις ανομολόγητες δουλείες. Το πνεύμα δεν είναι υπηρέτης κανενός. Εμείς είμαστε οι υπηρέτες του πνεύματος. Δεν έχουμε άλλον κύριο. Πλαστήκαμε για να κρατάμε, για να υπερασπίσουμε το φως του και για να συνασπίσουμε γύρω του, όλους τους παραπλανημένους ανθρώπους. Το καθήκον μας είναι να διατηρήσουμε ένα σταθερό σημείο, να δείξουμε το πολικό άστρο ανάμεσα στη λαίλαπα των παθών, μέσα στη νύχτα. Ανάμεσα σ’ αυτά τα πάθη της έπαρσης και της αμοιβαίας καταστροφής, δεν έχουμε να κάνουμε καμιά επιλογή. Τα απορρίπτουμε όλα. Αναλαμβάνουμε την υποχρέωση να υπηρετούμε την ελεύθερη Αλήθεια, δίχως σύνορα, δίχως όρια, δίχως φυλετικές ή ταξικές προλήψεις. Βέβαια, δεν θα πάψει να μας ενδιαφέρει η ανθρωπότητα! Για αυτήν εργαζόμαστε, μα για αυτήν στο σύνολο της. Δεν γνωρίζουμε  τους λαούς. Γνωρίζουμε το λαό – μοναδικό και παγκόσμιο – το λαό που υποφέρει, που αγωνίζεται, που πέφτει και ξανασηκώνεται και που πάντα προχωρεί στον τραχύ δρόμο, τον

διαποτισμένο απ’ τον ιδρώτα και το αίμα του, το λαό όλων των ανθρώπων, όλων όμοια των αδερφών μας. Και για να αποκτήσουν, όπως και εμείς, συνείδηση αυτής της αδερφοσύνης πρέπει να υψώσουμε πάνω από τους ανταγωνισμούς τους, το σύμβολο της κιβωτού της διαθήκης – το ελεύθερο, το ένα, και το πολλαπλό, το αιώνιο Πνεύμα».

Τα λόγια αυτά τα έγραψε ο Ρολλάν, την ημέρα της υπογραφής της ειρήνης. Αναρίθμητες χιλιάδες ανθρώπων τα υιοθέτησαν από τότε που γράφτηκαν και οι εκλεκτοί όλων των χωρών συντάχθηκαν γύρω από αυτό το μήνυμα. Η ευρωπαϊκή δημοκρατία του πνεύματος ορθώνεται, αθέατη, μέσα στους κόλπους των λαών και των εθνών, είναι η κοινή πατρίδα που τα σύνορα της είναι ορθάνοιχτα σε όποιον θέλει να κατοικήσει σ’ αυτήν. Κυβερνιέται μόνο απ’ το νόμο της δικαιοσύνης και δεν έχει άλλο εχθρό, εκτός απ’ το μίσος και την έπαρση των εθνών. Εκείνος που διαλέγει για πατρίδα τον αθέατο χώρο της, γίνεται πολίτης του κόσμου, κληρονόμος όχι μόνο ενός λαού, αλλά όλων. Σε οποιαδήποτε χώρα κι αν βρεθεί έχει το αίσθημα πως βρίσκεται στο ίδιο του το σπίτι, όποια γλώσσα κι αν μιλάει, του φαίνεται πως μιλάει τη μητρική του γλώσσα, είτε αναφέρεται σ’ όλο το παρελθόν, είτε σ’ όλο το μέλλον.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

1. «Δεν υπάρχει τίποτε σκεπασμένο που δεν θα ξεσκεπαστεί, και τίποτε κρυφό που δεν θα μαθευτεί. Ό,τι λοιπόν, λέτε στο σκοτάδι θα ακουστεί στο φως και ότι ψιθυρίζετε σε κλειστό χώρο θα ανακοινωθεί στα φανερά. Σε σας όμως, φίλοι μου, λέω: Μη φοβηθείτε αυτόν, που σκοτώνουν το σώμα και ύστερα δεν μπορούν τίποτε περισσότερο να κάνουν». Ο Ιησούς προς το λαό και τους μαθητές Λουκά 12,(2-4)

2. «Μην περηφανεύεστε για τους λίγους μεγάλους άνδρες που γεννήθηκαν στη γη σας κι αντέχουν στους αιώνες, χωρίς τη δική σας αξία. Συλλογιστείτε καλύτερα πως τους φερθήκατε εκείνη την εποχή και πως εσείς ακολουθείτε την διδασκαλία τους». Αϊνστάιν.

3. Είτε γιος φιλόσοφου, είτε γιος του Σπάρτακου μπορείς να κληρονομήσεις. Εκείνος που βάζει αντιμέτωπο τον Σωκράτη με τον απόστολο Παύλο, μάλλον δεν εννόησε, ούτε τον πρώτο, ούτε τον δεύτερο. Όλα τα ποτάμια, μικρά και μεγάλα, χύνονται στον ίδιο αποδέκτη. Υποκλίνομαι σε κάθε ρυάκι συνεισφοράς στην ανθρώπινη σοφία.

4. Όλα τα ιερά και πολύτιμα πράγματα, τα υψηλά και ωραία των ανθρώπων όταν τα μοιραζόμαστε με τους άλλους αποκτούν περισσότερη αξία.

5. Ό,τι δεν σε πείθει, μπορείς να το συλητήσεις, να το φιλοσοφήσεις, ακόμη και να το απορρίψεις. Αν αυτό που απορρίπτεις είναι μια αλήθεια, θα την ξαναβρείς πάλι μπροστά σου, ίσως πιο δυναμική, μέχρι να την αποδεχθείς. Ο Shopenhouer είπε: «Η κάθε αλήθειας περνάει τρία στάδια. Πρώτα γελοιοποιείται. Μετά πολεμείται. Και τελικά γίνεται αποδεκτή, ως αυτονόητη» (βλέπε Χριστιανισμός, κίνηση της γης, πτώση ανελεύθερων καθεστώτων κλπ).

6. Οι μορφωμένοι και πνευματικοί άνθρωποι δεν τιμούν με την παρουσία τους εκδηλώσεις μιλιταριστικών κύκλων. Ειδικά στη χώρα μας δείχνουν την πλάτη τους σε εθνικιστές κι ακραίους που συγκεντρώνονται προκειμένου να αναλύσουν την «σλαβική επιβουλή», τον «εξ ανατολών βάρβαρο», τους «βρωμερούς μετανάστες», την «προδοσία του ονόματος» κ.ο.κ. διότι το πνεύμα απεχθάνεται το μίσος και τη βαβέλ. (Η κρίση είναι το πραγματικό πρόβλημα και γι’ αυτό οι Έλληνες δεν πρέπει να αποπροσανατολίζονται από τους εμπαθείς συμπατριώτες).

7. «…Αν ήσασταν γνήσια τέκνα του Αβραάμ, θα κάνατε τα έργα του Αβραάμ. Εσείς όμως θέλετε να με σκοτώσετε, έναν άνθρωπο που σας κήρυξα την αλήθεια, όπως την έμαθα από το Θεό. Τέτοιο πράγμα δεν το έκανε ο Αβραάμ…». (Ο Χριστός προς του Φαρισαίους Ιωάν. 8,39)

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί μέρος της προεκλογικής καμπάνιας του Ουράνιου Τόξου για τις ευρωεκλογές του 2009 και αφορά τον Μακεδόνικο πολιτισμό στην Ελλάδα. Ένα κείμενο επίκαιρο καθ’όλη τη διάρκεια του παρελθόντος, πολύ επίκαιρο και σήμερα. Η μεγάλη κοινωνικο-οικονομική κρίση που μαστίζει τον τόπο, απαιτεί ακόμα μεγαλύτερη εκγρήγορση και προσπάθεια όλων μας!

του Δημήτρη Κ. Ιωάννου

Αγαπητοί συμπολίτες μας – наши Македонци,

Ένας από τους βασικούς σκοπούς της ύπαρξης του Виножито-Ουράνιου Τόξου είναι εκτός των άλλων (εθνική αναγνώριση, γλώσσα, επιστροφή πολιτικών προσφύγων, πραγματική ενσωμάτωση των Μακεδόνων στα κοινωνικά και οικονομικά γίγνεσθαι, καλύτερη ζωή, δημοκρατική κοινωνία κτλ.) και η διάσωση της Μακεδονικής κουλτούρας στην Ελλάδα και η φροντίδα για την παραπέρα εξέλιξή της. Ζούμε πλέον σε μια Ευρώπη όπου η διαφορετικότητα είναι σεβαστή, όπου η πολυπολιτισμικότητα θεωρείται πλούτος και όχι απειλή, όπου οι κυβερνήσεις επενδύουν στην διάσωση και την ανάπτυξη ακόμα και των μικροτέρων πολιτισμικών ομάδων, είτε αυτές είναι εθνικές, είτε γλωσικές είτε οτιδήποτε άλλο. Όλα τα ανεπτυγμένα κράτη δηλώνουν υπερήφανα για τις διάφορες κουλτούρες που υπάρχουν και δημιουργούν μέσα στην επικράτειά τους και η ανοχή τους προς κάτι το διαφορετικό διδάσκεται πλέον ως κάτι το θετικότατο στα σχολεία τους. Δυστυχώς το ίδιο δεν συμβαίνει και στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα του 21^ου αιώνα, στην Ελλάδα μέλος της Ευρωπαικής Ενωσης και του ΝΑΤΟ, στην Ελλάδα που δεν αφήνει στιγμή ανεκμετάλευτη για να διαλαλήσει παντού ότι είναι η κοιτίδα της δημοκρατίας, στην Ελλάδα η οποία έχει υπογράψει μέχρι σήμερα πλήθος συμφωνιών και συνθηκών σχετικά με την προστασία της διαφορετικότητας, των μειονοτήτων, των γλωσσών, της κουλτούρας, σ’αυτήν την Ελλάδα, οτιδήποτε το διαφορετικό αποκτά άμεσα την ετικέτα του εθνικά επικύνδυνου, του ξενόφερτου, του προδοτικού, του καθοδηγούμενου από τις μεγάλες δυνάμεις, του κατάλοιπου. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με την κουλτούρα των εθνικά Μακεδόνων στην Ελλάδα.

Επί δεκαετείες τα τραγούδια μας, οι χοροί μας, τα ήθη και τα έθιμά μας, η αρχιτεκτονική των σπιτιών μας και των εκκλησιών μας, οι παραδοσιακές μας στολές, τα πανηγύρια μας, ακόμη και τα μοιρολόγια μας αποτελούσαν και αποτελούν τον ,,μαυρο λεκέ,, στην ,,καθαρότητα,, και την ,,μοναδικότητα,, της ελληνικής κουλτούρας σε όλα τα μήκη και πλάτη της επικράτειάς του ελληνικού κράτους. Από τις αρχές του 20^ου αιώνα απαγορεύτηκε η χρήση της μακεδονικής γλώσσας στην Ελλάδα και κατα συνέπεια απαγορεύτηκαν και τα τραγούδια μας και αυτό είναι κάτι το οποίο ισχύει μέχρι και σήμερα. Επί έναν ολόκληρο αιώνα και στις περισσότερες περιπτώσεις μέχρι και σήμερα, είμαστε ίσως οι μοναδικοί άνθρωποι στην γη οι οποίοι αν και έχουν εκαντοντάδες χορούς δεν έχουν επισήμως τραγούδια. Είμαστε ίσως οι μοναδικοί που χορεύουμε σαν τις αρκούδες, μόνο με μουσική, όπως λέει μια παλια μακεδόνικη φράση ,,шо ни свираат тоа играме-σσο νι σφίραατ τόα ίγκραμε,, .

Όλοι οι πολιτιστικοί συλλόγοι ανα τον κόσμο όταν δίνουν παραστάσεις χορεύουν και τραγουδούν έκτος από τους δικούς μας συλλόγους οι οποίοι μόνο χορεύουν για να μην ,,θυμώσουν,, τις ελληνικές αρχές, για να αποδείξουν  το πόσο πιστοί είναι στις οδηγίες του κράτους και πόσο μεγάλο είναι το εθνικό τους φρόνιμα. Και όλα αυτά στον 21^ο αιώνα !!! Όλοι οι χοροί μας απέκτησαν εξελληνισμένα ονόματα και σε πολλές περιπτώσεις ελληνικούς στίχους. Το пушчено-πουσστσσένο έγινε λυτός, το Елено моме-Έλενο μόμε έγινε κόρη Ελένη, το Ветер подујнало-βέτερ ποντουινάλο  έγινε φύσηξε αεράκι, το шири шири-σσίρι σσίρι έγινε σύρε σύρε. Τα пинци-πίντσι μας, αντικαταστήθηκαν από τα ,,ελληνικότατα,, τσαρούχια με την φούντα, πολλά από τα χορευτικά μας υποχρεώθηκαν να φορούν την στολή του Παύλου Μελά, με πιέσεις εισάχθηκαν στο χορευτικό πρόγραμα των συλλόγων χοροί που ουδεμία σχέση έχουν με την μακεδονική μας κουλτούρα.

Τραγούδι, θέατρο ή αναπαράσταση παλαιών εθίμων στην μακεδονική γλώσσα ; Ούτε λόγος να γίνεται.Ακόμα και τώρα τελευταία που οι Μακεδόνες πήραν λίγο θάρρος και άρχισαν να τραγουδούν στα πανηγύρια τους και αυτό όχι λόγω του ότι το επέτρεψαν οι ελληνικές αρχές, αλλά επειδή με ενέργειες του το Ουράνιο Τόξο λόγω των δραστηριοτήτων του σε ευρωπαικό επίπεδο πίεσε πάνω στο θέμα αυτό, ακόμα και τώρα η κουλτούρα μας και τα λίγα τραγούδια που ακούγονται κατα καιρούς παρουσιάζονται από την επίσημη Ελλάδα ως κατάλοιπα της βουλγαρικής κατοχής, ως επιδράσεις από την άλλη πλευρά των συνόρων, ως προπαγάνδα ξένων κέντρων ή και ως ελληνικότατα αλλά με.. μικρή σλαβική επίδραση. Οτιδήποτε εκτός μακεδονικό. Βέβαια, μεγάλες πιέσεις με σκοπό τον αφανισμό, εκτός των τραγουδιών μας και των εθίμων μας, δέχτηκαν και δέχονται και οι αρχιτεκτονικές μας ιδιαιτερότητες. Όλα τα νεκροταφεία που είχαν τάφους και μνήματα με μακεδόνικες επιγραφές καταστράφηκαν, όλες οι μακεδόνικες επιγραφές σε εκκλησίες καλύφτηκαν με νέο σοβά και εικόνες, και σε πολλές περιπτώσεις γκρεμίστηκαν ολόκληροι ναοί, μόνο και μόνο επειδή το στυλ της οικοδόμησής τους δεν ταίριαζε στο ελληνικό.

Παράδειγμα ο ιερός ναός Αγίου Κωνσταντινου και Ελένης στο Αμύνταιο όπου την δεκαετεία του 60 γκρεμίστηκε από μια ντουζίνα τανκς με την δικαιολογία ότι είναι έτοιμος να πέσει. Έτοιμος να πέσει δεν ήταν καθόλου, αφού πολλά τανκς επι ώρες δεν μπορουσαν να τον κατεδαφίσουν, το μόνο που ενοχλούσε ήταν η μακεδονική του αρχιτεκτονική. Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν αμέτρητα.Οι μεθόδοι οι οποίες ακολουθούνται σήμερα από τις ελληνικές αρχές δεν διαφέρουν κατα πολύ από τις παλαιότερες, είναι όμως περισσότερο εξειδικευμένες. Πλέον δεν απαγορεύονται ανοικτά οι διάφορες μακεδονικές εκδηλώσεις και κινήσεις, αλλά παύουν να χρηματοδοτούνται αυτές που θα παρουσιάσουν μακεδονικό πρόσωπο. Απειλούνται αυτοί που θα τολμήσουν να δηλώσουν την διαφορετικότητα της κουλτούρας τους, είτε με διώξιμο από την δουλειά τους είτε με μελλοντικά προβλήματα των παιδιών τους είτε με άλλους τρόπους. Επίσης δεν παρουσιάζονται εκδηλώσεις με μακεδονικά στοιχεία από κανένα μέσο μαζικής ενημέρωσης και αν αυτό κάποτε συμβεί, γίνεται με παρουσίαση μερικών και όχι όλων των στοιχείων. Πάραδειγμα, ελληνοποιημένα ονόματα χορών, έλλειψη τραγουδιού, άλλαλες εκδηλώσεις.

Πολλά από τα ήθη και έθιμά μας τα οποία υπήρχαν για αιώνες τώρα, εξαφανίστηκαν κάτω από τις πιέσεις και μεθόδους δημιουργημένες για τον σκοπό αυτό. Κανένα από τα παιδιά μας πλέον δεν τραγουδά το кољда бабо-κόλντα μπάμπο, то сурва бабо-σούρβα μπάμπο ή το лазарица-λαζάριτσα, τα οποία αντικαταστάθηκαν από τις ελληνικές τους εκδοχές. Αυτά και πολλά άλλα δεινά υπέμενε και υπομένει η μακεδονική μας κουλτούρα, η τόσο κυνηγημένη και αμαυρωμένη.Για τους λόγους αυτούς το Ουράνιο Τόξο δεν έπαψε και δεν θα πάψει να αγωνίζεται για την διάσωση και αναγέννηση της μακεδονικής μας κουλτούρας και πολιτισμού. Μέσω των ενεργειών μας στην Ελλάδα και το εξωτερικό, όπου είμαστε μέλη σε πολλές ευρωπαικές οργανώσεις, μέσω των προσπαθειών μας για την απομάκρυνση του φόβου από τις καρδιές των Μακεδόνων στην Ελλάδα, μέσω των αγώνων μας για μια καλύτερη και δημοκρατικότερη Ελλάδα, προσπαθούμε να διασώσουμε τα λίγα έστω στοιχεία της κουλτούρας μας που έχουν απομείνει και να αναγεννήσουμε αυτά που αφανίστηκαν ή καταστράφηκαν. Η κουλτούρα και ο πολιτισμός, μαζί με την γλώσσα και την ταυτότητα  αποτελούν τις πολιτιμότερες αξίες κάθε ανθρώπου. Χωρίς αυτές ο άνθρωπος παύει να υπάρχει ως κάτι το ξεχωριστό. Πολύ σωστό αυτό που κάποτε είπε ένας αρχαίος Ελληνας σοφός ότι ,,άνθρωπος που δεν γνωρίζει το παρελθόν του και δεν αναπτύσει την κουλτούρα του, δεν έχει μέλλον,,. Όπως και η γνωστή ρήση του Μακεδόνα βοιβόντα Јане Садански-Γιάννε Σάντανσκι ότι ,,οι αιχμάλωτοι αγωνίζονται για την ελευθερία τους και οι ελεύθεροι για την τελειότητα,, .

Του Γιώργου Ν. Παπαδάκη

Δεν κρύβω ότι χάρηκα πάρα πολύ για τις επιτυχίες της εθνικής ομάδας μπάσκετ της Μακεδονίας στο πρόσφατο Ευρωπαικό Πρωτάθλημα της Λιθουανίας. Δεν είναι και λίγο πράγμα για μια μικρή χώρα 2 εκατομμυρίων κατοίκων να νικά μεγαθήρια του αθλήματος όπως η Λιθουανία, η Κροατία αλλά και η Ελλάδα και να χάνει για ένα σουτ το χάλκινο μετάλλιο από τον αθλητικό (και όχι μόνο) κολοσσό που λέγεται Ρωσία. Οι Μακεδόνες έδωσαν ένα μοναδικό μάθημα σε όλους τους αντιπάλους τους αλλά και παγκοσμίως για το τι σημαίνει ομάδα και πόσο ψηλά μπορείς να φτάσεις αν είσαι τέτοια, ακόμα και αν δεν έχεις αστέρια του NBA στις τάξεις σου. Είναι πολύ πιθανό, μάλιστα, να τους δούμε και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου του χρόνου, κάτι που θα αποτελεί τη μεγαλύτερη επιτυχία του μακεδονικού αθλητισμού σε συλλογικό επίπεδο, τουλάχιστον από την ανεξαρτησία της χώρας το 1991 έως σήμερα.

Ο Ιλίεφσκι, ο Γκέτσεφσκι, ο Σοκόλοφ και όλοι οι υπόλοιποι αλλά και ο αμερικανοθρεμμένος Μακέιλεμπ έκαναν όμως- χωρίς να το επιδιώκουν ίσως- και κάποια άλλα πράγματα που αξίζουν πολύ περισσότερο από την επιτυχία τους μέσα στο παρκέ. Πρώτα από όλα, ένωσαν όλους τους κατοίκους της Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Είναι η πρώτη φορά εξ όσων θυμάμαι που ιαχές θριάμβου για τις επιτυχίες της εθνικής μπάσκετ έβγαιναν εξίσου δυνατές από τις αλβανικές συνοικίες των Σκοπίων, του Τέτοβο, του Γκόστιβαρ και άλλων πόλεων με έντονο αλβανικό στοιχείο και είναι η πρώτη φορά που είδα Αλβανούς πολιτικούς να συγχαίρουν για τις επιτυχίες αυτές. Για όσους-λίγους ελπίζω- δεν γνωρίζουν, απλά θα υπενθυμίσω ότι Μακεδόνες και Αλβανοί έφτασαν πριν ακριβώς 10 χρόνια στα πρόθυρα γενικευμένης ένοπλης σύρραξης ενώ έκτοτε συναγωνίζοναται ένθεν κακείθεν σε πολιτικά «πυροτεχνήματα» που απομακρύνουν τους μεν από τους δε και δημιουργούν μια παράξενη ατμόσφαιρα αβεβαιότητας. Αυτή την ατμόσφαιρα δεν  θέλησαν να την διαλύσουν ο Γκρούεφσκι, ο Τσερβένκοφσκι, ο Αχμέτι, ο Τάτσι και άλλοι πολιτικάντηδες, την εξαφάνισαν όμως – έστω προσωρινά- τα παιδιά της εθνικής μπάσκετ, ακόμα και αν δεν υπήρχε ούτε ένας Αλβανός στη συνθεσή της.

Εξίσου σημαντικό ήταν το γεγονός ότι για πρώτη φορά μετά τη σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, όταν η Ελλάδα έθεσε βέτο στην ένταξη της Μακεδονίας στη συμμαχία, τα δύο μεγαλύτερα πολιτικά κόμματα της χώρας βρέθηκαν μαζί στην εκδήλωση υποδοχής των καλαθοσφαιριστών στην Πλοστάντ Μακεντόνια. Η πολιτική καθημερινότητα της χώρας είναι δυστυχώς κυριαρχείται από κατηγορίες ανάμεσα στο κυβερνητικό VMRO-DMPNE και το αντιπολιτευόμενο SDSM επι κυριολεκτικά παντός επιστητού, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης χαμηλώνουν ολοένα και περισσότερο το ήδη θλιβερό δημοσιογραφικό επίπεδο ενώ οι συζητήσεις περί «πατριωτών» και «προδοτών» αλλά και διασήμων που υπήρξαν ή όχι πληροφοριοδότες  των γιουγκοσλαβικών και άλλων μυστικών υπηρεσιών, δίνουν και παίρνουν.  Οι επιτυχίες των αθλητών, έκαναν όλους αυτούς να πανηγυρίζουν μαζι.

Κυρίαρχο γεγονός, βέβαια, ήταν το πως επίδρασε η αθλητική αυτή επιτυχία στους απλούς Μακεδόνες. Θεωρώ ότι μετά την ανεξαρτησία της χώρας, ήταν το με διαφορά σημαντικότερο γεγονός στην νεώτερη ιστορία της Μακεδονίας. Κι αυτό διότι κατόρθωσε να αλλάξει αντιλήψεις βαθιά ριζωμένες στην ψυχή του Μακεδόνα για δεκαετίες, αν όχι για αιώνες. Ο άβουλος, φοβικός, ανίκανος για μεγάλα πράγματα και μονίμως εξαρτημένος από κάποιον ισχυρό γείτονα λαός, άρχισε να πείθεται πλέον ότι αν και μικρός, μπορεί να κάνει μεγάλα πράγματα. Δεν τον έπεισαν- ούτε επρόκειτο να τον πείσουν ποτέ- τα αγάλματα και τα μεγαλοπρεπή κτίρια που συνεχίζουν να κατασκευάζονται στα Σκόπια.  Όλα αυτά είναι λίγο ως πολύ ξένα με την ψυχοσύνθεση του Μακεδόνα, ο οποίος εναγωνίως αναζητούσε νέα είδωλα για να ταυτιστεί μαζί τους. Γιατί ασφαλώς δεν θα μπορούσε ποτέ να ταυτιστεί με τον Μέγα Αλέξανδρο και τον Φίλιππο, ούτε με τον Ιουστινιανό και τον Σαμουήλ ενώ ο Ντέλτσεφ, ο Γκρούεφ, ο Μισίρκοφ και όλοι οι ήρωες του 20^ου αιώνα  άρχισαν να παλιώνουν επικίνδυνα. Επειδή τέτοιοι ήρωες είναι δύσκολο να βρεθούν την σήμερον ημέρα, είναι πολύ πιο εύκολο και υγιές να αντικασταθούν με «παιδιά της διπλανής πόρτας», όπως αποδειγμένα είναι οι Μακεδόνες καλαθοσφαιριστές.

Αυτή η αλλαγή στις πεποιθήσεις του απλού κόσμου θα εδραιωθεί ακόμα περισσότερο αν η εθνική μπάσκετ γίνει η πρώτη μακεδονική ομάδα σε συλλογικό επίπεδο που θα καταφέρει να προκριθεί σε Ολυμπιάδα. Δίνει παράλληλα ένα πολύ ηχηρό μήνυμα και στους Μακεδόνες εντός των ελληνικών συνόρων που αναμφίβολα χάρηκαν κι εκείνοι με την επιτυχία στο Ευρωμπάσκετ. Κι εκείνοι βρισκονται ακόμα στην αναζήτηση νέων ειδώλων που θα τους πείσουν ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν και γι’ αυτούς, μια που εξακολουθούν να θεωρούνται «ανύπαρκτοι» στη σημερινή νεοελληνική παράνοια. Καλοί και άγιοι ο Γκότσε, ο Ντάμε, ο Γιάνε και οι άλλοι μεγάλοι Μακεδόνες του παρελθόντος, όμως δύσκολα μπορούν να εμπνεύσουν τη νέα κυριώς γενιά, η οποία σιγά σιγά ξυπνά και αρχίζει να ζητά αυτά που δικαιούται. Μην έχετε καμμία αμφιβολία ότι και οι καθ’ ημάς Μακεδόνες κατατρύχονται από τα ίδια σύνδρομα που βασάνιζαν και βασανίζουν ακόμα τους ομοεθνείς τους στη Δημοκρατία της Μακεδονίας. Με παρόμοιο τρόπο, συνεπώς, μπορούν να απαλλαγούν από αυτά.

Χρειάζονται ιστορίες επιτυχίας, success stories όπως θα έλεγαν και οι Αγγλοσάξωνες, που θα τους κάνουν να πιστέψουν πρώτα από όλα στους ίδιους και μετά στην αλλαγή που –αποδεδειγμένα- έρχεται. Aυτές τις επιτυχίες δεν χρειάζεται να τις αναζητήσουν πολύ μακριά γιατί υπάρχουν δίπλα τους. Ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου της Μελίτης/Ovcharani Πάντε Ασλάκοφ είναι μια από αυτές. Όχι τόσο γιατί κατάφερε να εκλεγεί στη συγκεκριμένη θέση αλλά γιατί η πορεία που τον οδήγησε ως εδώ είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη. Σε επαγγελματικό επίπεδο, αυτός και η οικογένειά του υπέστησαν τα πάνδεινα- ιδιαίτερα την δεκαετία του 90- από το βαθύ αλλά και το επίσημο νεοελληνικό κράτος, μόνο και μόνο επειδή δήλωναν Μακεδόνες. Αντι όμως να τα παρατήσουν, απέδειξαν με τις επιτυχημένες επιχειρηματικές τους κινήσεις στην Ελλάδα και στη Δημοκρατία της Μακεδονίας ότι μπορούν να βγουν εκείνοι νικητές από ένα πόλεμο που δεν επέλεξαν.

Ο οινοποιός Θωμάς Λίγας από την περιοχή των Γιαννιτσών/Enidze-Vardarsko είναι μια άλλη παρόμοια περίπτωση. Xωρίς ποτέ να απαρνηθεί την καταγωγή του λόγω των απανταχού πιέσεων, έγινε ένας από τους πρωτοπόρους της βιολογικής καλλιέργειας κρασιού στην Ελλάδα και υπόδειγμα επιχειρηματία και οικογενειάρχη. Η λίστα είναι μεγάλη και σκοπός μου δεν είναι να αναφέρω ονόματα αλλά να παρακινήσω όλους μας να τα ψάξουμε στη διπλανή μας πόρτα. Είμαι σίγουρος οτι πολύ εύκολα ο καθένας μας θα βρει τουλάχιστον ένα.  Όπως είμαι σίγουρος ότι δεν θα αργήσει η στιγμή που ένας Μακεδόνας αθλητής, γεννημένος στην Ελλάδα και αγωνιζόμενος με τα χρώματά της, θα βγει ανοικτά και θα βροντοφωνάξει με περηφάνια την καταγωγή του μετά από κάποια αθλητική επιτυχία.

Του Γιώργου Ν. Παπαδάκη

Ο μήνας που μας πέρασε, αν και αμιγώς καλοκαιρινός, είχε δυστυχώς ασυνήθιστα πολλά θέματα για να ασχοληθεί κανείς. Και λέω δυστυχώς διότι και πάλι φάνηκε μάσα από αυτά τα γεγονότα πόσο καθυστερημένη και άρρωστη είναι η νεοελληνική κοινωνία καθώς και το πόσο έχει καταλυθεί κάθε έννοια ευνομούμενης πολιτείας.Τι να πρωτοθυμηθεί καθείς; Τις υστερικές κραυγές του Άνθιμου από άμβωνος, ο οποίος κράδαίνοντας ένα απόκομμα εφημερίδας παρακινούσε ανοικτά και ξεδιάντροπα τους «πιστούς του» σε πράξεις βίας; Την ανυπαρξία κράτους, εισαγγελέα και Ιεράς Συνόδου που δεν μπορούν αλλά και δεν θέλουν να τιμωρήσουν αυτό τον φανατικό όπως του αξίζει; Την σύλληψη Μακεδόνων δημοσιογράφων επειδή- λέει- αποπειράθηκαν να καταγράψουν με την κάμερά τους μια ελληνική δημόσια υπηρεσία; Την άρνηση των αρχών της Φλώρινας/Lerin να εκδώσουν πιστοποιητικά γέννησης σε Μακεδόνες αποδεδειγμένα γεννημένους στο νομό;

Δυστυχώς, τίποτα από όλα αυτά δεν είναι καινούριο. Δυστυχώς, όλοι ξέρουμε ότι όλα αυτά θα επαναληφθούν με την πρώτη ευκαιρία. Ο αντίλογος θα μπορούσε να είναι «για όλα αυτά ευθύνεται το κράτος, η Δικαιοσύνη, η Εκκλησία. Οι απλοί Νεοέλληνες που δεν ξέρουν τι φταίνε και τους τσουβαλιάζεις πάλι όλους μαζι;»

Ως απάντηση, σας παραθέτω το παρακάτω άρθρο που δημοσιεύτηκε στην μεγαλύτερη σε κυκλοφορία αθλητική εφημερίδα της Ελλάδας SportDay. Αφορμή για να γραφτεί, αποτέλεσαν οι δηλώσεις του Μακεδόνα τερματοφύλακα της ουκρανικής ποδοσφαιρικής ομάδας Καρπάτι Λβιβ Μάρτιν Μπογκατίνοφ, στις οποίες ο άνθρωπος ανέφερε απλά αυτό που γνωρίζει όλη η υφήλιος εκτός από μας. Άλλο η Ελλάδα και άλλο η Μακεδονία, είπε, και πρόσθεσε ότι οι δύο λαοί δεν έχουν τίποτε να χωρίσουν και έχουν φιλικές σχέσεις γιατί αν δεν είχαν, οι κάτοικοι της Δημοκρατίας της Μακεδονίας δεν θα κατάκλυζαν κατά χιλιάδες κάθε κάλοκαίρι τις παραλίες της Βόρειας Ελλάδας.

Δείτε τώρα πως σχολίασε τις δηλώσεις αυτές ο αθλητικογράφος Γιώργος Ζαχαριάδης που ασχολείται συνήθως στην εφημερίδα του με θέματα του ΠΑΟΚ (οι υπογραμμίσεις δικές μου):

«Η αναστάτωση που προκάλεσε η συνέντευξη του τερματοφύλακα από την ΠΓΔΜ της Καρπάτι, ο οποίος αναφέρεται στη… μακεδονικότητα των Σκοπίων κι αμφισβητεί (γιατί έτσι έμαθε να κάνει) την ελληνικότητα της μοναδικής ελληνικής Μακεδονίας, έμοιαζε περισσότερο με υποκρισία παρά με αυθόρμητη και δικαιολογημένη αντίδραση υγιώς σκεπτόμενων Μακεδόνων, κατοίκων Θεσσαλονίκης και ειδικότερα Τούμπας.

Η αλήθεια είναι ότι κάθε φορά που ανακινείται ένα τέτοιο θέμα, το οποίο συγκαταλέγεται στα «επικίνδυνα», ερεθίζεται ο εθνικός εγωισμός των Μακεδόνων, που μετατρέπονται ακόμα και σε Μακεδονομάχους άνευ ουσιαστικού λόγου κι αιτίας, καθ’ ότι όλα όσα αφορούν την υπόθεση του «Σκοπιανού» είναι λίγο έως πολύ ξεκάθαρα.

Οι ονομασίες είναι οριστικές, εμείς δεχθήκαμε το «FYROM» και οι Σκοπιανοί εξακολουθούν τον χαβά τους, μεταλλάσσοντας ακόμα και το σήμα της Μακεδονίας. Από τις 16 ακτίνες που έχει ο ήλιος της Μακεδονίας, αφαιρούν δυο-τρεις για να φτιάξουν δικό τους ήλιο, made in skopje 2011…

Τα ευτράπελα των Σκοπίων δεν περιορίζονται μόνο εκεί. Στήνουν αγάλματα, ονομάζουν «Μέγα Αλέξανδρο» τα αεροδρόμια και φωνάζουν για να πείσουν ότι είναι «Μακεδόνες». Προφανώς δεν έχουν κανέναν καημό ούτε στην Ουκρανία ούτε και πουθενά αλλού, εκτός της Ελλάδας και της ΠΓΔΜ, να ακούσουν τι έχει να πει ένας τερματοφύλακας που απάντησε σε μια σειρά από ερωτήσεις. Εδωσε τελικά μια συνέντευξη στο επίσημο σάιτ της Καρπάτι και είναι άγνωστο ποιος τελικά είναι ο στόχος του.

Αν νομίζει ότι η αναστάτωση θα μεταφερθεί στο εσωτερικό του ΠΑΟΚ, έχω την εντύπωση ότι δεν ίδρωσε τ’ αυτάκι κανενός ποδοσφαιριστή. Αν νομίζει πάλι ότι δημιούργησε εκνευρισμό στις τάξεις του «Δικεφάλου» ή στην κερκίδα, είναι προφανές ότι η Καρπάτι δεν θα έχει να ωφεληθεί από μια τέτοια κατάσταση, η οποία ενδεχομένως να οδηγήσει σε έντονο φανατισμό των γηπεδούχων, κάτι που αποτυπώνεται συνήθως στην «κολασμένη» ατμόσφαιρα της Τούμπας.

Κατά συνέπεια, ο Σκοπιανός, καταθέτοντας τα πιστεύω του, όσα του διδάσκουν στην ΠΓΔΜ τα τελευταία χρόνια, όταν αποφάσισαν να «μακεδονιστούν», δεν επέλεξε την κατάλληλη στιγμή.

Από την άλλη, δε, υπάρχει ο ΠΑΟΚ και είναι ξεκάθαρο ότι αν δεν τοποθετηθεί, έστω και με μία νύξη στον εκπρόσωπο της ΟΥΕΦΑ ή με μια σχετική αναφορά που θα φτάσει στους διοργανωτές, αντιδρά όπως οι μαλθακοί συμπατριώτες μας, που: όταν η ΠΓΔΜ παρουσιάζεται σε διεθνείς διοργανώσεις ως «Μακεδονία», οι Ελληνες –δυστυχώς– αποχωρούν. Αντί να απαιτήσουν και να πιέσουν μέχρι τελικής πτώσης την αποχώρηση των… ιμιτασιόν «Μακεδόνων», επιλέγουν –δυστυχώς– να υποχωρήσουν.

Το καλύτερο που έχει να κάνει μια ομάδα που λέγεται και «ΠΑΟΚ της Μακεδονίας» είναι να μην αφήσει να περάσει χωρίς να απασχολήσει το… μανιφέστο του τερματοφύλακα από την ΠΓΔΜ.

ΥΓ.: Και βέβαια έχει το δικαίωμα να εκφράζει τις απόψεις του. Και βέβαια θα τις σεβαστούμε και θα τις ακούσουμε. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι θα τις δεχθούμε, όταν μάλιστα προσβάλλουν ακόμα και την καταγωγή μας.

Μη γίνεστε Μακεδονομάχοι. Ο φανατισμός είναι περιττός κι άσκοπος. Αλλά να μη μας περνούν για ηλίθιους. Ας τους δώσουμε να καταλάβουν ότι αντιλαμβανόμαστε τι συμβαίνει.»

Είπατε τίποτε; Όταν δημοσιεύεται σε μια-αθλητική επαναλαμβάνω- εφημερίδα αυτός ο χειμαρώδης συνδυασμός  άγνοιας, προακατάληψης, εμπάθειας, μισαλλοδοξίας και βλακείας, έχετε ακόμα αμφιβολίες για το τι πιστεύει ο μέσος Νεοέλληνας για το θέμα; Ή μήπως νομίζετε ότι αυτά που γράφει ο Ζαχαριάδης και ο κάθε Ζαχαριάδης είναι αυστηρώς προσωπικές απόψεις;  Οι κονδυλοφόροι αυτοί της δεκάρας, έχοντας μεγαλώσει έτσι όπως μεγαλώσαμε όλοι μας, έχοντας περάσει μέσα από ένα τρισάθλιο εκπαιδευτικό σύστημα που μας μαθαίνει να μισούμε το διπλανό μας εξ απαλών ονύχων και έχοντας – τυχαία συνήθως- βρεθεί με ένα βήμα λόγου οπουδήποτε, μας υπενθυμίζουν σε κάθε ευκαιρία από πόσο σάπια κοινωνία προερχόμαστε. Μια κοινωνία που δαιμονοποιεί με απίστευτη ευκολία οποιονδήποτε και οτιδήποτε δε συμφωνεί με τον όχλο και τους αρθρογράφους που προήλθαν απ’ αυτόν και τον χαιδεύουν.

Μετά από τέτοια «άρθρα» δεν προκαλεί ασφαλώς καμία απορία η βία στα ελληνικά γήπεδα αλλά και στην καθημερινότητά μας. Και όταν αυτή συμβαίνει, οι αρθρογράφοι υποκριτικά θα πουν: μα εγώ τους είπα να μη γίνονται Μακεδονομάχοι! Ασφαλώς, αφού πρώτα όμως παρουσιάσαν τον δυστυχή Μπογκατίνοφ περίπου σαν «αιμοσταγή κομιτατζή», επιφυλάσσοντας του παρόμοια μεταχείριση με αυτή που περίμενε τον Γκότσε Ντέλτσεφ και τους άλλους Μακεδόνες επαναστάτες των αρχών του 20^ου αιώνα. Το μόνο που δε μας είπαν ήταν ότι οι συμπατριώτες του, ετοιμάζουν άγαλμα για να τιμήσουν τις δηλώσεις του στην Πλοστάντ Μακεντόνια, την κεντρική πλατεία των Σκοπίων. Ας σταματήσω εδώ όμως. Μη δίνουμε ιδέες και στο Γκρούεφσκι…

Του Γιώργου Ν. Παπαδάκη

Διάβαζα τις προάλλες τις δηλώσεις διαφόρων «σημαντικών» προσώπων με αφορμή την  έκρηξη που ισοπέδωσε μια ναυτική βάση και τα γύρω χωριά στην Κύπρο τον περασμένο μήνα και κόστισε τη ζωή σε 12 ανθρώπους και πραγματικά αδυνατούσα να τις πιστέψω. Έχω μάθει να τα περιμένω πλέον όλα- μα όλα- αλλά πάντοτε έχω και την αμυδρή ελπίδα ότι κάποια στιγμή κάποιος, κάπου θα ξεφύγει από την πεπατημένη και θα πει τα πράγματα με το όνομά τους.

Πήγε, λοιπόν, στην Κύπρο ο υπουργός Άμυνας της Ελλάδας Παναγιώτης Μπεγλίτης και το σημαντικότερο που βρήκε να πει ήταν ότι η τουρκική απειλή είναι εδώ. «Θέλω να σας πω ότι η απειλή αυτή δεν είναι θεωρητική, είναι υπαρκτή. Και το βλέπουμε στο Αιγαίο και στην Κύπρο δια της κατοχικής παρουσίας των τουρκικών στρατευμάτων, ως αποτέλεσμα της εισβολής το 1974.». Αυτό που δεν μας είπε, βέβαια, ο λαλίστατος υπουργός είναι τι ακριβώς κατέστρεψε η μεγάλη έκρηξη στην Κύπρο. Μήπως μια καλοκαιρινή κατασκήνωση ή ένα πάρκο αναψυχής; Ασφαλώς και όχι. Μια βαρέος τύπου στρατιωτική βάση ήταν που εξυπηρετούσε τις ανάγκες της Εθνικής Φρουράς Κύπρου και της ΕΛ.ΔΥ.Κ, δηλαδή του ελληνικού στρατού. Γιατί άραγε δε μας ενοχλεί η παρουσία ελληνικών στρατευμάτων στο νησί και μας ενοχλεί η παρουσία τουρκικών, τα οποία μάλιστα τα χαρακτηρίζουμε και «κατοχικά» με περισσή ευκολία;

Μα γιατί απλούστατα είμαστε υποκριτές χωρίς ντροπή. Και στα ελληνοτουρκικά και στα ελληνομακεδονικά και στα ελληνοαλβανικά αλλά και παντού. Αυτό βέβαια το ξέραμε. Είναι πασίγνωστες οι οβιδιακές μεταμορφώσεις ανθρώπων που κυριολεκτικά εν μια νυκτί και επειδή ανέλαβαν κάποιο αξίωμα, άρχισαν να μας τα λένε αλλιώς.

Το «Μακεδονικό» και οι Μακεδόνες στην Ελλάδα είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό πεδίο αυτών των μεταμορφώσεων. Δεν ήταν λίγοι όσοι περίμεναν διαφορεική προσέγγιση στο θέμα από τον σημερινό πρωθυπουργό, όταν αυτός ανέλαβε. Aυτός ήταν άλλωστε υπουργός Εξωτερικών όταν φτάσαμε –υποτίθεται- κοντά σε λύση της αστείας διαφοράς για το όνομα το 2001. Τι είδαμε; Βόλτες στην Πρέσπα και συναντήσεις για τα μάτια του κόσμου με τον Γκρούεφσκι, ίδια και απαράλλακτη στάση στο θέμα, τα ίδια και χειρότερα όσον αφορά τους Μακεδόνες εντός συνόρων. Και φυσικά, όταν το αφεντικό είναι έτσι, το να περιμένει κανείς διαφορετική προσέγγιση από υποτακτικούς που ο ίδιος ο Γ. Παπανδρέου δημιούργησε (Δρούτσας, Μπεγλίτης κ.α.) είναι μάλλον όνειρο θερινής νυκτός. Ο νυν δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης μιλούσε ανοικτά στο BBC πριν μερικά χρόνια για τη διαφορετικότητα, τους (μη ‘Ελληνες) Μακεδόνες και τις μειονότητες. Τώρα, ως δήμαρχος πλέον, προτείνει κι αυτός ονόματα και διορίζει ως σύμβουλο επικοινωνίας του και διευθυντή της TV 100 τον άνθρωπο που στις αρχές της δεκαετίας του 90 ωρυόταν μπροστά από το Ευρωπαικό Κοινοβούλιο να κατεβάσουν τα χέρια τους οι «γυφτοσκοπιανοί» από τη Μακεδονία…Για να μην αναφερθούμε στις «Πράσινες» παλινωδίες του παλιού φίλου των Μακεδόνων Μ. Τρεμόπουλου και της παρέας του.

Λίγο αργότερα, τη σκυτάλη έπαιρνε ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος, από τον οποίο ασφαλώς κανείς δεν περίμενε τίποτε διαφορετικό από το «καλύτερα με τη λάμπα και το φανάρι παρά να έχουμε ρεύμα από το ψευδοκράτος. Ας μην βάλουμε air condition. Εγώ στο γραφείο δεν το έχω ανάψει από τη μέρα που έγινε το ατύχημα».Ο μέγιστος αυτος ιεράρχης αναφερόταν στην πρόθεση της κυβέρνησης Χριστόφια να εισάγει ρεύμα από την Βόρεια Κύπρο για να καλύψει τις ενεργειακές ανάγκες του Νότου, καθώς η έκρηξη προκάλεσε σοβαρές ζημιές στις ενεργειακές υποδομές της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ευτυχώς, η κυβέρνηση δεν άκουσε το γραφικό αυτό σκοταδιστή- κυριολεκτικά και μεταφορικά- και πήρε την απαραίτητη ηλεκτρική ενέργεια. Εμείς οι υπόλοιποι απλά μείναμε να θαυμάζουμε για άλλη μια φορά τους Ταλιμπάν της Εκκλησίας. Ότι πιο κακεντρεχές, μισαλλόδοξο και οπισθοδρομικό μπορεί να βρει κανείς σε μια-ούτως ή άλλως- καθυστερημένη κοινωνία.

Έχοντας και πάλι το ιδιο πεδίο ως σημείο αναφοράς, είναι εύκολο να διαπιστώσει κανείς ότι το νεοελληνικό κράτος, από τότε που επεκτάθηκε αποσπώντας το μεγαλύτερο κομμάτι της Μακεδονίας, χρησιμοποίησε ως αιχμή του δόρατος τους παπάδες για να επιτεθεί λυσσαλέα εναντίον των Μακεδόνων. Ποιος δεν θυμάται τον «θρυλικό» Γερμανό Καραβαγγέλη που εξαγόραζε ανθρώπους και συνειδήσεις, συνεργαζόταν αρμονικά με τις οθωμανικές αρχές ενώ είχε στο μισθολόγιο της μητρόπολής του τους πλέον στυγνούς εγκληματίες, από τους οποίους ζητούσε (και έπαιρνε) κεφάλια Μακεδόνων ως σουβενίρ; Λιγότερο γνωστός αλλά ακόμα χειρότερος ήταν ο περιβόητος παπα-Δράκος που πυροβολούσε γυναίκες και έσφαζε αιχμαλώτους (δεν το λέω εγώ, ο Καραβίτης και ο Τσόντος-Βάρδας στα απομνημονεύματά τους το καταγράφουν).

Στη συνέχεια, όταν πλέον «απελευθερώθηκε» η Μακεδονία, οι ήρωες αυτοί βρήκαν το ιδανικό συμπλήρωμα στο πρόσωπο του χουντικού Αυγουστίνου Καντιώτη. Ενός ανθρώπου, του οποίου η μοναδική αποστολή ήταν να καταστρέψει οτιδήποτε μακεδονικό έβρισκε στο διάβα του, να διαγράψει την παρουσία αιώνων των Μακεδόνων στα εδάφη της Φλώρινας/Lerin αλλά και πολύ μακρύτερα, να σπείρει τον φόβο και τις ενοχές στις ψυχές τους. Σε πολύ μεγάλο βαθμό, ο απίστευτος αυτός θεομπαίχτης τα κατάφερε. Κατέστρεψε τις ιερές εικόνες ολόκληρων εκκλησιών (αδιάψευστοι μάρτυρες οι ναοί Sveti Nikola στις Πέτρες/Petresko, Sveti Atanas στο Ανταρτικό/Zhelevo, Sveti Gjorgji στο Ποιμενικό/Babcor, Sveta Petka στον Πυξό/Orovo και δεκάδες άλλοι), ξεθεμελίωσε νεκροταφεία και πέταξε σταυρούς και οστά στα χωράφια, κατέστρεψε αρχαιότητες ανυπολόγιστης πολιτιστικής αξίας (Βογομιλικό νεκροταφείο Βεύης/Banica, βασιλική Αγίου Αχιλλείου/Sveti Ahil στο ομώνυμο χωριό Ahil της Πρέσπας). Οι Φλωρινιώτες/Lerinci θυμούνται ακόμα τους αφορισμούς του από άμβωνος – αλλά και κυριολεκτικά- και τις απαγορεύσεις γάμων μεταξύ Μακεδόνων από τις 2 πλευρές των συνόρων. «Τι τις θέλετε αυτές τις βρωμοσκοπιανές, δεν μπορείτε να βρείτε γυναίκα να παντρευτείτε από εδώ;» έλεγε στους δυστυχείς πιστούς που αφελώς ζητούσαν την άδειά του.

Επειδή όμως φαίνεται πως όλα στην ζωή εδώ πληρώνονται, ο μοχθηρός αυτός άνθρωπος έχασε τα λογικά του και πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην απόλυτη εξαθλίωση, ζώντας σε ένα μικρό διαμέρισμα-τρώγλη μαζί με τα περιττώματά του έως πέρυσι, όταν και πέθανε σε ηλικία 103 ετών. Όπως λέει ο απλός κόσμος σε αυτές τις περιπτώσεις, ούτε ο Θεός, τον οποίο τόσο υποκριτικά «υπηρέτησε» τόσα χρόνια, σπέρνοντας το μίσος και το φόβο, δεν τον ήθελε κοντά του και τον άφησε να υποφέρει μέχρι την τελευταία του στιγμή.

Δυστυχώς, ο διάδοχός του στη μητρόπολη Θεόκλητος, ο Θεσσαλονίκης/Solunski Άνθιμος, ο Πειραιώς Σεραφείμ και ένα σωρό άλλοι, συνεχίζουν το «θεάρεστο» αυτό έργο, με την χρηματική ενίσχυση του νεοελληνικού κράτους, συνεπώς και όλων μας. Ακριβώς όπως οι διάφοροι Μπεγλίτηδες, Δρούτσηδες και λοιποί πολιτικάντηδες που μας έχουν καταντήσει να βλέπουμε την Τουρκία και να την ζηλεύουμε. Και όχι μόνο επειδή έχει ηλεκτρικό ρεύμα.

Του Γιώργου Ν. Παπαδάκη

Υπό άλλες συνθήκες θα μιλούσαμε για τέλος εποχής, ίσως μάλιστα να συγκινούμαστε και λίγο. Μετά από 22 συναπτά έτη, ο βουλευτής Φλώρινας/Лерин Γιώργος Λιάνης ανακοίνωσε τον περασμένο μήνα ότι δεν θα είναι ξανά υποψήφιος μέσω μιας μελοδραματικής τετρασέλιδης ανακοίνωαης. Εκεί, μεταξύ άλλων, γνωστοποιούσε ακόμα ότι αποχωρεί από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ ενώ παραμένει βουλευτής γιατί- λέει- δεν μπορούσε να ψηφίσει το Μεσοπρόθεσμο και γιατί δεν πιστεύει πλέον ότι η οικονομική πολιτική που ακολουθεί η παρούσα κυβέρνηση μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα.

Τα ΜΜΕ εστίασαν ασφαλώς στο γεγονός της αποχώρησης Λιάνη, με τα περισσότερα να κάνουν λόγο για «πράξη ευθύνης», «ηρωισμού» και άλλα αμετροεπή. Κανείς δεν μπήκε στον κόπο να διαβάσει και να αναλύσει τα όσα αναγράφονται στην επιστολή του. Κανείς δεν σχολίασε το γεγονός ότι ενώ –υποτίθεται- η αιτία που αυτή εγράφη ήταν το Μνημόνιο, εν τούτοις το 60% των λεγομένων του πρώην υπουργού αφορούν την Φλώρινα/Лерин, την οποία όπως λέει αγάπησε όσο τίποτα άλλο στη ζωή του.

Δεν έχω  λόγο να αμφιβάλλω για τα συναισθήματα του ανδρός. Αν όμως όσοι αγαπούν, κάνουν όσα έκανε εκείνος εις βάρος του αντικειμένου της αγάπης τους, τότε τύφλα να’ χουν οι εχθροί…Παραθέτει ο βουλευτής ένα σωρό παραδείγματα για να δείξει πόσο αδικημένη είναι η εκλογική του περιφέρεια, πόσο έχει περιπέσει στην αφάνεια, πόσο καταστρέφεται μέρα με τη μέρα, πόσο οι κακοί Σκοπιανοί φταίνε που έχουμε ψυχροπολεμικά σύνορα κλπ. Δεν μας είπε όμως πουθενά τι έκανε εκείνος στα 22 χρόνια που ανελλιπως εκλέγετο βουλευτής τι ακριβώς έκανε για να σταματήσουν ή έστω να μετριαστούν όλα αυτά.

Υπό την επήρρεια των πολιτικών του γηρατειών, ο Γ. Λιάνης αποκαλύπτει σε όλο της το μεγαλείο την ΚΟΡΟΙΔΙΑ που χαρακτήρισε τις βουλευτικές του θητείες, μας δείχνει επιτέλους το αληθινό πολιτικό του πρόσωπο. Αυτό που δυστυχώς δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν να δουν οι Μακεδόνες που διαχρονικά τον ψήφιζαν και τον έστελναν στη Βουλή. Αυτό που κρυβόταν πίσω από τον πουστσένο που χόρευε στα μακεδόνικα πανηγύρια, όταν από τη μια δήθεν αγκάλιαζε και από την άλλη μαχαίρωνε πισώπλατα οτιδήποτε μακεδονικό.

Αφήνοντας κατά μέρος τα προσχήματα, ο ήρωάς μας επιτέλους λέει την αλήθεια: «Εγώ έχω ταυτίσει μέσα μου το Εθνικό με τα σύνορα και δεν μπορώ να το δω διαφορετικά.».

Αφού έτσι έχουν τα πράγματα, λοιπόν, είμαστε κι εμείς υποχρεωμένοι να δούμε τα λεγόμενά του με βάση το «εθνικό» που επικαλείται.

• «Η Φλώρινα έχει την μεγαλύτερη ανεργία στην Ελλάδα και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο ένας στους δύο νέους είναι άνεργος». Γιατί άραγε; Μήπως γιατί η πλειοψηφία των κατοίκων της είναι Μακεδόνες;
• «Η Φλώρινα δεν έχει τρένο πια!». Πόσες φορές είχε εξαγγελθεί από τον ίδιο η σύνδεση της πόλης με τη Битола; Αντι γι’αυτό, πλέον δε συνδέεται ούτε με τη Θεσσαλονίκη/Солун. Αυτό είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο.Και τώρα ο κ. Λιάνης προσπαθεί δακρύβρεχτα να μας πείσει ότι δεν ξέρει το γιατί…να τον βοηθήσουμε. Με τους «Σκοπιανούς» ένθεν κακείθεν θα ασχολούμαστε τώρα που το καράβι βουλιάζει;
• «Η Φλώρινα δεν έχει οδό. Η Εγνατία δεν περνά από κει, την Πρέσπα την καρπούνται άλλοι εξ αυτού… Οι κάθετοι άξονες ούτε καν ξεκίνησαν για γίνουν…». Αλήθεια; Μα που ζείτε εσείς; Αφού κόπτεστε τόσο πολύ για ακριβούς δρόμους που δεν έγιναν, γιατί δεν αξιοποιείτε αυτούς που ήδη υπάρχουν; Γιατί δεν ανοίγετε τη συνοριακή διάβαση Αγ. Γερμανού/Герман-Маркова Нога; Τι φοβάστε; Μήπως ότι θα ανοίξετε ένα ακόμα διάδρομο επικοινωνίας μεταξύ των Μακεδόνων από τις 2 πλευρές των συνόρων;

• «Τα ΤΕΙ εξουθενώθηκαν, δύο τμήματα έκλεισαν και μετράμε 2.000 σπουδαστές λιγότερους! Δικαίως ίσως… Όμως σε διπλανούς νομούς αυξήθηκε ο αριθμός των εισακτέων.». Αλήθεια, για ποιό ακριβώς λόγο δημιουργήθηκαν τόσα πανεπιστημιακά τμήματα και ΤΕΙ σε ένα τόσο μικρό νομό,σε μια πόλη με πληθυσμό μικρότερο των 20.000 κατοίκων; Αλλά ξέχασα, μας απαντήσατε ήδη σε αυτό. Μα για εθνικούς λόγους φυσικά! Όσο περισσότερους μη Μακεδόνες φέρουμε στην περιοχή, τόσο το καλύτερο.

• «Σχολεία σε υψόμετρο 1.200 μέτρων με ολικό παγετό για τρεις μήνες δεν θεωρήθηκαν ούτε ορεινά ούτε επικίνδυνα για τη ζωή των μαθητών και τους υποχρεώνουν να πάνε μακριά σε άλλα σχολεία σε άλλα χωριά.» Όλως τυχαίως τα χωριά αυτά είναι αμιγώς μακεδονικά. Όλως τυχαίως.

• «Τα ενεργειακά ζητήματα βάλτωσαν. Διαγωνισμοί μένουν σε εκκρεμότητα εδώ και μία δεκαετία.
  Τα λιγνιτωρυχεία είναι κλειστά με 200 οικογένειες λιγνιτωρύχων να λιμοκτονούν απλήρωτες για δέκα χρόνια και άλλες 200 ακτημόνων να μην έχουν αποζημιωθεί ακόμα!
  Η πιο σύγχρονη ηλεκτροπαραγωγική μονάδα της χώρας μας, η Μελίτη-1» κινδυνεύει να κλείσει γιατί δεν είναι ανοιχτά όλα τα ορυχεία και θα αναγκαστούμε να χρυσοπληρώνουμε λιγνίτη που θα τον φέρουμε από τα Σκόπια και την Βουλγαρία!». Ποιός ήταν κυβέρνηση τα περισσότερα από τα 22 χρόνια που είστε βουλευτής, κ. Λιάνη; Γιατί όλο υποσχέσεις αλλά από πράξεις μηδέν; Επίσης, εξηγήστε μας τι κακό έχει ο «σκοπιανός» λιγνίτης και πόσο ακριβότερος θα είναι από τον εγχώριο; Μήπως θα είναι φθηνότερος τελικά για τον τελικό καταναλωτή; Αν οι 400 οικογένειες που λέτε ζούσαν π.χ. στην Αρκαδία, με τον ίδιο τρόπο θα αντιμετωπίζονταν;

• «…Εχουμε ψυχροπολεμικά σύνορα με τα Σκόπια. Ότι οι Φλωρινιώτες πηγαίνουν στο Μοναστήρι (Bitola) ακόμα και για να βάλουν βενζίνη, να αγοράσουν παπούτσια και να φτιάξουν τα δόντια τους!… Κάποια στιγμή που δεν είχαμε γυναικολόγο στο νοσοκομείο μερικές γυναίκες πήγαν εκεί για να ξεγεννήσουν.». Δεν αντιλαμβάνομαι τι σας ενοχλεί, φίλτατε. Το ότι οι Μακεδόνες (και όχι μόνο) της μιας πλευράς των συνόρων έχουν τη δυνατότητα να ψωνίζουν φθηνότερα στη Δημοκρατία της Μακεδονίας; Το ότι συναναστρέφονται με ομοεθνείς τους εκεί; Το ότι γυρίζουν την πλάτη σε όλους όσους τους καταδίκασαν επι δεκαετίες σε μια πρωτοφανή απομόνωση, συνεπώς και σε σας;

• «Η αγορά της πόλης μας έχει νεκρώσει. Οι τράπεζες έγιναν θυρίδες. Τα ταχυδρομεία στα χωριά έκλεισαν.» Κοινώς αποτύχατε.Επιδεκαετίες φέρνατε στη Φλώρινα/Лерин Κρητικούς χωροφύλακες, Πελοποννήσιους δημόσιους υπαλλήλους, φοιτητές από όλες τις γωνιές της Ελλάδας και την Κύπρο για να ενισχύσετε την ελληνικότητα της περιοχής και να εκφοβίσετε τον μακεδονικό πληθυσμό. Τώρα υποχωρείτε άτακτα και μαζί σας παίρνετε και τα σύμβολα της αποτυχίας σας. Μην ανησυχείτε όμως. Στους Μακεδόνες δεν θα λείψουν οι τράπεζες και τα ταχυδρομεία σας. Δεν θα τους λείψετε ούτε εσείς.

Είναι προφανές ότι ο Γιώργος Λιάνης, στο τέλος της πολιτικής του σταδιοδρομίας,επιχειρεί την απέλπιδα προσπάθεια επιδιόρθωσης της υστεροφημίας του. Ο ιστορικός του μέλλοντος, όμως, θα γράψει ότι τα Πρέσπεια δεν αρκούν για να σώσουν έναν άνθρωπο από τον χαρακτηρισμό του απόλυτου πολιτικού τσαρλατάνου. Αν μη τι άλλο, τα μαθήματα που του έκανε ο κορυφαίος  διδάξας του είδους εν Ελλάδι (Ανδρέας Παπανδρέου), έπιασαν τόπο.

Του Γιώργου Ν. Παπαδάκη

Το προηγούμενό μου σημείωμα στη Nova Zora, προκάλεσε διάφορα σχόλια. Από αυτά του τύπου «τώρα γιατί υπερασπίζεσαι τον Τρεμόπουλο; » μέχρι τα ακριβώς αντίθετα «μα καλά, δεν έχουμε και πολλούς φίλους στην ελληνική πολιτική σκηνή, να τους χάσουμε κι αυτούς;». Ομολογώ ότι προβληματίστηκα, καθώς στόχος μου δεν ήταν ούτε ο ένας ούτε ο άλλος, ήθελα απλά να καταδείξω κάποιες συμπεριφορές που ενόχλησαν πολλούς Μακεδόνες αλλά και υγιώς σκεπτόμενους Έλληνες.

Υποσχέθηκα, δε, στον εαυτό μου ότι δεν θα ασχοληθώ ξανά με το ζήτημα, εκτός εάν προκύψει σοβαρός λόγος.

Πριν αλέκτωρ λαλήσαι τρις, δυστυχώς, αναγκάστηκα να το ξανασκεφτώ. Αιτία ήταν η επίσκεψη στην Αθήνα της Λιλιάνα Πόποφσκα/Liljana Popovska, προέδρου του κόμματος Dom στη Δημοκρατία της Μακεδονίας. Το εν λόγω κόμμα έχει υποβάλλει αίτημα πλήρους ένταξης στους Ευρωπαίους Πράσινους και οι δικοί μας Οικολόγοι το είχαν (θα σας εξηγήσω παρακάτω γιατί ο παρελθοντικός χρόνος) πάρει περίπου από το χέρι για να το βοηθήσουν να επιτύχει αυτό του το στόχο. Η επίσκεψη Πόποφσκα στην Αθήνα, άλλωστε, έγινε περίπου σε ανταπόδωση εκείνης του Μ. Τρεμόπουλου στα Σκόπια τον περασμένο Απρίλιο, όταν τα φασιστο-blogs του επιτέθηκαν για την απόφασή του να υπερψηφίσει την  άμεση έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων ανάμεσα στην Ευρωπαική Ένωση και την Δ. Μακεδονίας.

Για μια ακόμα φορά, οι γνωστές εθνικιστικές ιστοσελίδες ανακάλυψαν μέγα θέμα. Στην κοινή συνέντευξη Τύπου Οικολόγων Πράσινων-Dom η κ. Πόποφσκα δήλωσε ότι η χώρα της λέγεται Δημοκρατία της Μακεδονίας και ζήτησε να μην χρησιμοποιείται το προσβλητικό (και παντελώς ηλίθιο θα προσέθετα εγώ) fYROM. Σύμφωνα με τα γνωστά blogs, ο παριστάμενος ευρωβουλευτής των ΟΠ Μιχάλης Τρεμόπουλος δεν αντέδρασε- ως ασφαλώς όφειλε- στην δήλωση της συναδέλφου του, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μείζον ζήτημα. Oι ανεκδιήγητοι αυτοί τύποι απυήθυναν στους Πράσινους το ερώτημα, με ποιό όνομα αναγνωρίζουν τελικως τη γειτονική μας χώρα .

Ζήτημα ασφαλώς δεν υπήρχε και η ερώτηση αν μη τι άλλο ήταν επιεικώς γελοία. Κανείς δεν θα κατηγορούσε το ελληνικό κόμμα αν δεν απαντούσε σε ορισμένους ανεγκέφαλους φασίστες.

Φεύ όμως. Φαίνεται πως η ηγεσία του έχει αποφασίσει να μην αφήνει τίποτε αναπάντητο, από όπου και αν προέρχεται. Και έτσι, ο εκπρόσωπος Τύπου Γιάννης Παρασκευόπουλος εξέδωσε την παρακάτω-πραγματικά απίστευτη-ανακοίνωση:

«Ως συντονιστής του πάνελ στη συνέντευξη Τύπου των Οικολόγων Πράσινων, θα ήθελα να διευκρινίσω ότι στο σημείο που αναφέρεστε, η κ. Ποποφσκα είπε ρητά ότι αποδέχεται το ΠΡΩΗΝ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, όμως τα αρχικά FYROM, στη γλώσσα της έχουν προσβλητικό χαρακτήρα.Αυτή είναι ολόκληρη η εικόνα, που δείχνει ότι δεν υπήρξε ούτε πρόβλημα ούτε λόγος να διαμαρτυρηθούμε. Το κύριο είναι ότι, αν δε συνεργαστούμε έγκαιρα για να σταματήσουμε την πυρηνική απειλή, κανείς μας δεν πρόκειται να είναι ασφαλής ούτε στην ελληνική Μακεδονία ούτε στη FYROM ή στις άλλες γειτονικές χώρες.»

Μετά τον θρυλικό Θόδωρο Πάγκαλο και τα δωρεάν μαθήματα μακεδονικής που μας έκανε πριν λίγο καιρό με τα ξενοδοχεία και τις συνοικίες των Σκοπίων, μας προέκυψε τώρα και Γιάννης Παρασκευόπουλος. Τα αρχικά FYROM έχουν, λέει, στην γλώσσα της κ. Πόποφσκα προσβλητικό χαρακτήρα!Ποιά είναι η γλώσσα της, κ. εκπρόσωπε; Και τι ακριβώς σημαίνει το FYROM στα μακεδονικά; Πολύ θα θέλαμε να μάθουμε γιατί όσο και αν έψαξα και εγώ αλλά και πολλοί άλλοι που γνωρίζουν τη γλώσσα πολύ καλυτερα από εμένα, δεν καταφέραμε να βρούμε κάτι. Δεν θα σας είναι άλλωστε και πολύ δύσκολο, αφού εκει στους Πράσινους βγάζετε ανακοινώσεις για ψύλλου πήδημα και απαντάτε στον κάθε γραφικό, να το κάνετε άλλη μια φορά και για μας.

Ο πολυμήχανος Γ. Παρασκευόπουλος δεν σταμάτησε όμως εδώ. Λίγες ημέρες μετά την επίσκεψη της Λίλιανα Πόποφσκα στην Αθήνα, όπου επαναβεβαιώθηκε η υποστήριξη των ΟΠ στο Dom για την ένταξή του τελευταίου ως πλήρες μέλος στους Ευρωπαίους Πράσινους, είχαμε ξαφνικά στροφή 180 μοιρών. Αιτία (ή μήπως απλά αφορμή;) ήταν η απόφαση του μακεδονικού κόμματος να συμπράξει εκλογικά με το VMRO-DPMNE του Νίκολα Γκρούεφσκι στις επεικείμενες εκλογές τις 5^ης Ιουνίου. Μια ενέργεια διόλου παράξενη, καθώς το Dom αποτελούσε μέλος και του απερχόμενου κυβερνητικού συνασπισμού στη Δημοκρατία της Μακεδονίας. Οι μόνοι που -δήθεν- εξεπλάγησαν ήταν βέβαια οι Οικολόγοι Πράσινοι που εξέδωσαν νέα ανακοίνωση, δια χειρός Παρασκευόπουλου:

«Άλλο η μάχη κατά των πυρηνικών και άλλο η επίκληση των πράσινων αξιών σε μια κεντρική σύμπραξη με ένα κόμμα, όπως του κ. Γκρουέφσκι, που θεωρείται από τους Πράσινους επικίνδυνα εθνικιστικό και που χωρίζεται με βαθύ χάσμα και από τις πράσινες αντιλήψεις για τη δημοκρατία. Η αντίθεση σε όλους τους εθνικισμούς είναι βασική πράσινη αρχή και η εκλογική συνεργασία με μια τέτοια κυβέρνηση δεν αποτελεί πράσινη επιλογή. Αντίθετα, δυσκολεύει ακόμη περισσότερο το αίτημά τους να γίνουν δεκτοί ως μέλη στους Ευρωπαίους Πράσινους».

Δεν θα αναλύσω εδώ την απόφαση του Dom για συνεργασία με τον Γκρούεφσκι, ο οποίος είναι κατά την προσωπική μου άποψη, μια ζώσα καταστροφή για το μέλλον, τα όνειρα και τις φιλοδοξίες της χώρας του. Όποιος, συνεπώς, συνεργάζεται μαζί του, συνδράμει στο να συντελεστεί η καταστροφή αυτή γρηγορότερα. Το θέμα μας είναι η αντίδραση των Πρασίνων που για μια ακόμα φορά είναι σπασμωδική, απολύτως ερασιτεχνική και παραβιάζει κατάφωρα τις ίδιες τις αρχές που υποτίθεται ότι έχουν. Γιατί δεν γίνεται ένα ελληνικό πολιτικό κόμμα να παρεμβαίνει τόσο βάναυσα στις εσωτερικές πολιτικές υποθέσεις μιας άλλης χώρας, υπαγορεύοντας σε κάποιον με ποιούς μπορεί και με ποιούς δεν μπορεί να συνεργάζεται. Το Dom αλλά και κανένας άλλος πολιτικός σχηματισμός στη Δ. Μακεδονίας δεν είναι υποχρεωμένο να ζητήσει από κανέναν άδεια για τις επιλογές του, πολύ δε περισσότερο από τους Οικολόγους Πράσινους, οι οποίοι πέφτουν από τη μια παλινωδία στην άλλη.

Το χειρότερο, ωστόσο, είναι ότι οι Τρεμόπουλος, Παρασκευόπουλος και λοιποί υιοθετούν  τις ίδιες ακριβώς μεθόδους που χρησιμοποιεί το νεοελληνικό κράτος εδώ και 20 χρόνια για να αναγκάσει τη Δημοκρατία της Μακεδονίας να αλλάξει το όνομά της. Μπλοκαρίσματα και επαίσχυντους εκβιασμούς. Αν το Dom επιμείνει στη συνεργασία με τον Γκρούεφσκι, τότε η αίτησή του για να γίνει πλήρες μέλος στους Ευρωπαίους Πράσινους δεν έχει καμία τύχη. Μήπως σας θυμίζει κάτι όλο αυτό; Αν όχι, γυρίστε το χρόνο 3 χρόνια πίσω, δείτε τι έγινε στο Βουκουρέστι με το βέτο της χώρας μας στην ένταξη της Δ. Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ και θα με καταλάβετε. Δυστυχώς, κυρίες και κύριοι των Οικολόγων Πρασίνων, είστε και εσείς μια από τα ίδια…

Του Γιώργου Ν. Παπαδάκη

Μικροί στο σχολείο μαθαίναμε στο μάθημα των Θρησκευτικών για τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους που τους περνούσε γενεές δεκατέσσερις ο Ιησούς, κατακεραυνώνοντας τους για την υποκρισία τους («Ουαί υμίν, Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί»). Χωρίς ιδιαίτερο αποτέλεσμα, όπως φάνηκε, αφού το να βάζει κανείς με την ανθρώπινη υποκρισία είναι μάχη εξ αρχής χαμένη, ακόμα και για έναν Ιησού.

Πόσο μάλλον για μας τους κοινούς θνητούς που είμαστε αναγκασμένοι να ανεχόμαστε αυτή την υποκρισία σε όλες της τις εκφάνσεις και σε όλα τα επίπεδα. Αν, ωστόσο δεν μπορούμε να επικρατήσουμε στη μάχη με τους υποκριτές, αυτό δε μας εμποδίζει σε τίποτα τουλάχιστον να τους εντοπίζουμε και να τους βγάζουμε από τα «καθωσπρέπει» καβούκια τους σε κοινή θέα, με την ελπίδα τουλάχιστον ότι θα προειδοποιήσουμε άλλους ανθρώπους ώστε να μην πέσουν θύματά τους στο μέλλον.

Μια συνηθισμένη παρανόηση που επικρατούσε ανάμεσα στους Μακεδόνες τις προηγούμενες δεκαετίες ήταν ότι οποιοδήποτε κόμμα που θεωρείτο ή αυτοαποκαλείτο αριστερο, ήταν de facto θετικά διακείμενο απέναντι τους. Ας θυμηθούμε την εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ τον Οκτώβρη του 1981 και τις ελπίδες που ξύπνησε. Λίγους μήνες αργότερα, ήρθε ο ρατσιστικός νόμος Γεννηματά-Σκουλαρίκη που απαγόρευε την επιστροφή όσων πολιτικών προσφύγων δεν ήταν «Έλληνες το γένος» για να διαλύσει τις όποιες ψευδαισθήσεις περί ευνοικότερης μεταχείρησης των Μακεδόνων από τον Ανδρέα Παπανδρέου και τις κυβερνήσεις του. Το ψευτοΚΚΕ που προέκυψε μετά την μεταπολίτευση, τηρώντας προφανώς την συμφωνία για την νομιμοποήσή του, πούλησε με τον πιο άθλιο τρόπο το παρελθόν του και τους Μακεδόνες που το πίστεψαν, για να φτάσει σήμερα στην απόλυτη τους άρνηση. Το ΚΚΕ Εσωτερικού που μεταλλάχθηκε αρχικά στο Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου (sic!) και στη συνέχεια στο σημερινό Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς δεν ξέφυγε επίσης ποτέ από την εθνική «κόκκινη γραμμή» για το ζήτημα, παρά τους απειροελάχιστους από ορισμένες κατ’ εξοχην περιθωριακές συνιστώσες που ενίοτε έλεγαν- και ακόμα λένε- τα πράγματα με το όνομά τους, και πάλι όμως όχι σε κάθε περίπτωση.

Το μοναδικό κόμμα της αριστεράς που εκ των πραγμάτων συντάχθηκε χωρίς όρους στο πλευρό των Μακεδόνων της Ελλάδας ήταν η μικρή ΟΑΚΚΕ. Η εκλογική της σύμπραξη, ωστόσο, με το Ουράνιο Τόξο μάλλον επιβάρυνε αντί να βοηθήσει τους Μακεδόνες ψηφοφόρους του κόμματος καθώς τους κόλλησε- ανάμεσα σε τόσες άλλες συκοφαντίες- και τη ρετσινιά του ακραίου αριστερού.

Η θλιβερή αυτή ιστορία δυστυχώς δεν έχει τέλος. Λαλίστατοι αρθρογράφοι «προοδευτικών» εντύπων, μικρών και μεγαλύτερων, πίνουν το εθνικό μας ποτό, την υποκρισία πριν αναφερθούν στους Μακεδόνες, εντός και εκτός συνόρων. Θεωρούνται δε, ιδιαίτερα προωθημένοι όταν κάνουν λόγο για «Σλαβομακεδόνες» αντί για τα κατάπτυστα «σλαβόφωνοι», «φιλοσκοπιανοί» ή και σκέτο «Σκοπιανοί».

Περισπούδαστες αναλύσεις των απανταχού αριστεριστών κάνουν λόγο για «βουλγαρική επανάσταση του Ίλιντεν» και «Βούλγαρους κομιτατζήδες», όταν ακόμα και σύμβολα του νεοελληνικού εθνικού μύθου όπως ο Παύλος Μελάς έκαναν λόγο για Μακεδόνες και μακεδονική γλώσσα.

Υπό αυτό το πρίσμα, συνεπώς, δε θα έπρεπε να εκπλήσσει κανένα που ένα ακόμα πολιτικό μόρφωμα με σαφείς εξ αριστερών καταβολές, όπως οι Οικολόγοι Πράσινοι στρέφονται εσχάτως ευθέως εναντίον της μακεδονικής εθνικής ταυτότητας, με αφορμή την έκθεση προόδου για τη Δημοκρατία της Μακεδονίας που ψηφίστηκε λίγο πριν το Πάσχα στο Ευρωπαικό Κοινοβούλιο.

Στην περίπτωση, όμως, του συγκεκριμένου κόμματος τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, όσο φαίνονται. Ο ευρωβουλευτής των ΟΠ Μιχάλης Τρεμόπουλος που ζήτησε με email από την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός του στο Ευρωκοινοβούλιο την απαλοιφή των όρων «Μακεδονία» και «Μακεδονικός» από το τελικό κείμενο του ψηφίσματος, θεωρείτο μέχρι πρότινος φιλικά διακείμενος προς τους Μακεδόνες. Από τις ραδιοφωνικές εκπομπές του στα ερτζιανά της Θεσσαλονίκης/Solun* μέχρι την παρουσία και τη δημόσια τοποθέτησή του κατά την πρώτη παρουσίαση του Abecedar στην πόλη το 2006. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στις τελευταίες ευρωεκλογές οι ΟΠ έδειχναν ότι θα κάνουν τη μεγάλη έκπληξη, επιτυγχάνοντας ένα σχεδόν διψήφιο ποσοστό. Όταν το πολιτικό κατεστημένο και τα δημοσιογραφικά του «παπαγαλάκια» αντελήφθησαν τι πήγαινε να συμβεί, έριξαν στη μάχη την δοκιμασμένη συνταγή των «φιλοσκοπιανών» που θα πάνε στις Βρυξέλλες για να κάνουν ανθελληνική προπαγάνδα. Το αποτέλεσμα το θυμόμαστε όλοι, μετά από την επικοινωνιακή αυτή καταιγίδα, οι ΟΠ μόλις και μετά βίας εξέλεξαν έναν ευρωβουλευτή.

Με άλλα λόγια, η υποστήριξη προς τους Μακεδόνες παρ’ ολίγο να κοστίσει ακριβά στο κόμμα, κάτι που προφανώς στριφογυρνά συνεχώς στο μυαλό της ηγετικής του ομάδας.  Με δεδομένο ότι οι εθνικές εκλογές είναι ζήτημα χρόνου και με τους Πράσινους πολύ κοντά στο να εκπροσωπηθούν για πρώτη φορά στο εθνικό Κοινοβούλιο, είναι προφανές ότι ο Τρεμόπουλος και οι συν αυτώ δε θέλουν να ρισκάρουν και να υποστούν για δεύτερη φορά τον επικοινωνιακό πόλεμο των ευρωεκλογών. Για το λόγο αυτό, επιχειρούν να αφαιρέσουν από την φαρέτρα των αντιπάλων τους, επιχειρήματα που πολύ πιθανόν να χρησιμοποιούσαν για να τους πλήξουν. Και ασφαλώς, το βασικότερο από όλα είναι οι σχέσεις τους με το μακεδονικό κίνημα στην Ελλάδα. Έτσι, οι ΟΠ αποφάσισαν όπως φαίνεται στροφή στην πολιτική τους, υπερτονίζοντας την ανάγκη κοινά απόδεκτής λύσης στο θέμα του ονόματος της Δημοκρατίας ενώ συντάσσονται με τα υπόλοιπα ελληνικά πολιτικά κόμματα που δίνουν λυσσαλέα μάχη στις Βρυξέλλες, ώστε να μην αναφέρεται πουθενά οτιδήποτε μακεδονικό, επειδή, λέει, σε αντίθετη περίπτωση ενθαρρύνεται ο εθνικισμός του Γκρούεφσκι. Άκουσον άκουσον!

Μια τέτοια αλλαγή πλεύσης είναι άγαρμπη, πολιτικά αδέξια και απολύτως ερασιτεχνική. Δείχνει επίσης ότι οι ΟΠ και ο Μιχάλης Τρεμόπουλος δεν έχουν δυστυχώς το ειδικό βάρος να στηρίξουν μέχρι τέλους τις επιλογές τους, λυγίζοντας κάτω από την πίεση του καθεστώτος  και του πρόσκαιρου πολιτικού οφέλους. Και το χειρότερο δεν είναι ότι οι Μακεδόνες προδίδονται άλλη μια φορά απο κάποιον που θεωρούσαν φίλο (και πιθανότατα παραμένει τέτοιος). Είναι άλλωστε συνηθισμένοι σε τέτοιου είδους προδοσίες. Το χειρότερο είναι ότι ένα ακόμα κόμμα που έκανε πολλούς να πιστέψουν ότι φέρνει κάτι διαφορετικό στην ελληνική πολιτική σκηνή, κάνοντας σημαία εκτός από την οικολογία και το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό, αποδεικνύεται κατώτερο των περιστάσεων. Και αυτό είναι πολύ κακό τόσο για τούτη τη δύσμοιρη χώρα, όσο και για τους ίδιους τους Πράσινους μακροπρόθεσμα. Όλοι έχουμε δικαίωμα στο λάθος, πρέπει όμως να είμαστε έτοιμοι να υποστούμε και τις συνέπειες. Εκτός από «φιλοσκοπιανός» θα πρέπει πλέον να αποδείξεις ότι δεν είσαι Φαρισαίος. Και κάτι τέτοιο στη σημερινή νεοελληνική παράνοια, είναι σχεδόν αδύνατο…