(το απόσπασμα επιστολής που ακολουθεί, γράφτηκε τον Απρίλιο του 1998 και δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό ΝόβαΖορα την περίοδο εκείνη)

Για μένα το Μακεδονικό ήταν κάτι άγνωστο. Ξαφνικά μια μέρα, βρισκόμενη μακριά από τον τόπο που γεννήθηκα, είδα στην τηλεόραση γνωστούς μου να μιλούν για το θέμα αυτό. Από εκεί ξεκίνησαν όλα. Πολλοί φίλοι και γνωστοί, οι οποίοι είχαν παρακολουθήσει επίσης την εκπομπή, άρχισαν να με ρωτούν τί συμβαίνει στη Φλώρινα. Δεν μπορούσα να δώσω καμία απάντηση τόσο σ’ αυτούς όσο και στον ίδιο μου τον εαυτό. Επιστρέφοντας στη Φλώρινα, μετά το τέλος των σπουδών μου, βρέθηκα ξαφνικά σε μια κοινωνία που ενώ πίστευα πως την ήξερα…. δεν τη γνώριζα καθόλου. Πολιτική παιδεία δεν είχα ποτέ μου. Για την οικογένειά μου η πολιτική ήταν θέμα άγνωστο. Το μόνο διαφορετικό στην όλη ιστορία ήταν η γλώσσα που μιλούσαμε σπίτι. Δεν άργησα να καταλάβω πως εμείς οι «ντόπιοι» δεν είμασταν απλά κάποιοι που βρέθηκαν σ’ αυτόν τον τόπο νωρίτερα από κάποιους άλλους. Ξεχωρίζαμε λόγω ενός βασικού στοιχείου. Η γλώσσα μας ήταν αυτό που μας έκανε να ξεχωρίζουμε, τα μακεδόνικά μας! Πολλές φορές αναρωτήθηκα γιατί οι γονείς μου και οι γονείς των φίλων μου έλεγαν όταν ήμασταν μικρά: να μη μαθαίνετε τα «ντόπια». Θα μπερδέυεστε στο σχολείο. Βέβαια ο μύθος αυτός σήμερα έχει φθαρθεί και κανένας λογικός άνθρωπος δεν πιστεύει στο γελοίο αυτό επιχείρημα. Ήταν απλώς μια δικαιολογία για να καλύψουν οι παλαιότεροι τους φόβους τους. Σήμερα η γιαγιά μου, μετά από δική μου επιμονή, άρχισε να μου λέει ιστορίες από τα παλιά. Το μόνο που ανάβλυζε από αυτές, ήταν φόβος και τρόμος. Νά λοιπόν από πού ξεκινούν όλα. Φόβο έσπειραν, φόβο θερίζουν. Εμείς όμως τί κάνουμε; Γιατί τα δεχόμαστε όλα αυτά χωρίς αντίρρηση; Γιατί δεχόμαστε να ταπεινώνουν την αξιοπρέπειά μας ; Είναι λοιπόν ντροπή να είμαστε Μακεδόνες;  Όχι βέβαια! Μπορεί κάποτε εμείς οι νέοι να κάνουμε λάθη, αλλά έρχεται η στιγμή που τα διορθώνουμε. Κανένας δεν μπορεί πια να αμφισβητήσει ότι στις εκδηλώσεις μας, στους χορούς μας, στα πανηγύρια μας, το μεγαλύτερο ποσοστό των ατόμων που συμμετέχουν είναι ηλικίας κάτω των 30 ετών. Είναι όλοι αυτοί οι νέοι μας που ακούγοντας τους σκοπούς μας, σχηματίζουν μεγάλες σειρές χορού, είναι οι νέοι μας που δεν αρκούνται πλέον στο να χορεύουν. Το τραγούδι βγαίνει αυθόρμητα από τα χείλη τους. Είναι οι νέοι, οι οποίοι δεν φοβούνται να πουν: Είμαι Μακέντονετς – Μακέντονκα. Γιαυτό λοιπόν εσείς οι νέες μητέρες μην κάνετε το ίδιο λάθος που έκαναν οι δικοί μας γονείς. Ξεκινήστε από μικρή ηλικία να μαθαίνετε τη γλώσσα μας στα παιδιά σας. Σε καμία περίπτωση δεν θα τους είναι εμπόδιο στο σχολείο τους. Η μητρική μας γλώσσα, τα μακεδόνικά μας, θα βοηθήσει το παιδί να διαμορφώσει την προσωπικότητά του σε πιο στερεές βάσεις. Μεγαλώνοντας με την αλήθεια γίνεται σωστότερος άνθρωπος. Σήμερα ο μύθος ότι όλοι είμαστε Έλληνες γκρεμίζεται. Μην αφήνετε τα παιδιά σας να ζουν με αυταπάτες. Ας είναι ο εαυτός τους. Ας είναι Μακεντόντσσινα !!!

Μαριάνα Μπεκιάρη