Η Ελλάδα, ως γνωστόν, είναι εδώ και μερικούς μήνες επίσημα υπό την εποπτεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαικής Ένωσης μήπως και γλιτώσει την απόλυτη χρεωκοπία. Πολλοί θεώρησαν ότι η δυσμενής αυτή εξέλιξη θα ήταν απαρχή-επιτέλους- μιας ενδοσκόπησης της διεφθαρμένης νεοελληνικής κοινωνίας, ώστε να βρεθούν τα αίτια που μας οδήγησαν εδώ. Κάποιοι άλλοι, αθεράπευτα ρομαντικοί φαίνεται, το πήγαν ακόμα πιο μακριά. Εξέφρασαν την  ελπίδα ότι ήρθε ίσως η ώρα να αναθεωρήσει η χώρα μας τη στάση της σε μια σειρά από θέματα, καθώς το γενικότερο κλίμα προμήνυε αλλαγές σε όλα τα επίπεδα.                                                                                                                                        Χωρίς αμφιβολία, όσοι πίστευαν κάτι τέτοιο, είχαν στο μυαλό τους- λίγο ή πολύ- και το πως συμπεριφέρεται το νεοελληνικό κράτος στους πολίτες του που γεννήθηκαν με διαφορετική εθνική ή/και γλωσσική ταυτότητα. Πως αντιμετωπίζει δηλαδή τους Μακεδόνες, τους Τούρκους, τους Πομάκους, τους Βλάχους, τους Αρβανίτες, τους Ρομά αλλά ακόμα-ακόμα και τους Ισραηλίτες Έλληνες ή τους Έλληνες Καθολικούς.  Μέχρι ένα σημείο, η αισιοδοξία αυτή, ότι κάτι ίσως ξεκινήσει να αλλάζει, ήταν δικαιολογημένη. Δεν ελήφθη, όμως, υπόψη ένας πολύ σημαντικός παράγοντας. Για να υποχρεωθεί ένα ξενοφοβικό και μισαλλόδοξο κράτος να αλλάξει στάση έναντι των προαναφερθέντων, πρέπει πρώτα και πάνω από όλα να αλλάξει στάση η πλειοψηφία των πολιτών του, όλοι εκείνοι που δεν ανήκουν στις παραπάνω ομάδες.                                                                                                                                                                                                                           Δεν ξέρω αν εσείς διακρίνετε κάτι τέτοιο γύρω σας, εγώ πάντως δεν βλέπω τέτοιου είδους αλλαγή ούτε κατά διάνοια ακόμα. Απεναντίας, βλέπω τα ακριβώς αντίθετα να συμβαίνουν. Ας ξεκινήσουμε από τα πιο πρόσφατα. Λίγες μέρες πριν, η ιστοσελίδα της γνωστής φασιστοφυλλάδας «Στόχος» (ενός εντύπου που σε οποιαδήποτε σοβαρή χώρα θα είχε προ πολλού κλείσει, λόγω του περιεχομένου του),  παρουσίασε ένα video με ένα αυτοκίνητο σταθμευμένο σε κεντρικό δρόμο της Έδεσσας/Воден. Το «έγκλημα» του ιδιοκτήτη του ήταν ότι είχε κρεμασμένη μια σημαιούλα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας στον κεντρικό καθρέπτη, η οποία φυσικά ήταν ορατή απέξω. Ο δαιμόνιος εικονολήπτης βιντεσκόπησε λοιπόν το αυτοκίνητο, τον αριθμό κυκλοφορίας και την επίμαχη σημαία και στη συνέχεια ανάρτησε το πόνημά του στην συγκεριμένη εμετική ιστοσελίδα, βορά σε κάθε είδος φασιστοειδές και κάνοντας περίπου έκκληση να βρεθεί και να τιμωρηθεί αυτό το «σκουλήκι» που τόλμησε να κάνει κάτι τόσο προσβλητικό.                                                                      Το πρόβλημα δεν είναι τόσο η κίνηση αυτή καθεαυτή, όσο οι αντιδράσεις απέναντι σ’ αυτή. Ποιές ήταν; Μα φυσικά δεν υπήρξαν, τουλάχιστον μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές. Που είναι, αλήθεια, ο εισαγγελέας για να κινηθεί αυτεπάγγελτα εναντίον του «Στόχου» και να στείλει τα θρασύδειλα ανθρωπάκια του πίσω στο βόθρο, από τον οποίο ήρθαν; Που είναι η περιβόητη Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, όταν παραβιάζεται με τέτοιο βάναυσο τρόπο κάθε έννοια ιδιωτικής ζωής και βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Που είναι εν τέλει, η Αστυνομία, τη στιγμή που ανοικτά κάποιοι μέσω διαδικτύου απειλούν τη ζωή και τη σωματική ακεραιότητα ενός άλλου ανθρώπου; Αλλά και που είμαστε αλήθεια όλοι εμείς, όταν παρατηρούμε τέτοια φαινόμενα κι αντί να τα καταγγείλουμε εκεί που πρέπει, προτιμάμε απλά να σωπάσουμε;                                                                                                                                                                Μιλώντας για «αντεθνικά» αυτοκίνητα, φτάνουμε και στο επόμενο και εξίσου σοβαρό- αν όχι σοβαρότερο- περιστατικό. Είναι γνωστό πως κάθε χρόνο τέτοια εποχή, οι παραλίες της Χαλκιδικής, της Πιερίας και του νομού Θεσσαλονίκης, κατακλύζονται από Μακεδόνες τουρίστες που αναζητούν στην Ελλάδα μερικές μέρες ξένοιαστων διακοπών. Οι συγκεκριμένες περιοχές προσφέρονται, άλλωστε, γι’ αυτό καθώς είναι με διαφορά οι κοντινότερες για τους κατοίκους της γειτονικής χώρας. Η κατάργηση, επιπλέον, της θεώρησης εισόδου (βίζα) για όσους εξ αυτών έχουν τα καινούρια βιομετρικά διαβατήρια, έκανε το ταξίδι αυτό ακόμα πιο εύκολο για αρκετούς.                                                                                                                                                  Οι Μακεδόνες, λοιπόν, συρρέουν στις βορειοελλαδικές παραλίες, αδιαφορώντας για το αν τους αποκαλούν πεισματικά «Σκοπιανούς» οι πάντες, από τον ξενοδόχο μέχρι τον εστιάτορα και τον μπακάλη. Οι οικονομίες των περιοχών αυτών  στηρίζονται σε μεγάλο βαθμό πλέον σε αυτούς και τους Σέρβους. Έχοντας επίγνωση του γεγονότος αυτού, θα περίμενε κανείς τουλάχιστον οι άνθρωποι αυτοί να είναι ευπρόσδεκτοι όσο και όλοι οι υπόλοιποι επισκέπτες, καθώς τα μακεδονικά ευρώ δεν έχουν ασφαλώς διαφορετικό χρώμα ούτε διαφορετική αξία από τα σερβικά, τα βουλγαρικά ή τα γερμανικά ενώ μέσω αυτών γίνεται προσπάθεια να γεμίσει η «μαύρη τρύπα» της ελληνικής οικονομίας. Η χώρα μας, άλλωστε, δε φημίζεται για απολύτως τίποτε άλλο εκτός των εξαιρετικών διακοπών που (υποτίθεται ότι) προσφέρει.                                                   Κι όμως. Στα τέλη Ιουλίου, τουλάχιστον 10 αυτοκίνητα με μακεδονικές πινακίδες δέχτηκαν επίθεση βανδάλων, οι οποίοι τους προξένησαν ζημιές και τα «στόλισαν» με ευγενικά γκράφιτι του τύπου: «Η Μακεδονία είναι ελληνική, Γ… τα Σκόπια σας». Από την μανία τους δε γλίτωσε ούτε το αυτοκίνητο του Αυστριακού διευθυντή υποκαταστήματος γνωστής τράπεζας στη Δημ. Μακεδονίας που είχε την ατυχή έμπνευση να «κατηφορίσει» μέχρι τη Χαλκιδική για διακοπές. Οι χαχόλοι, βλέπετε, είδαν απλά τον αριθμό κυκλοφορίας και μη γνωρίζοντας ποιος οδηγεί, αποφάσισαν να αναλάβουν δράση. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι όλες αυτές οι επιδείξεις αβροφροσύνης δεν έγιναν στο ίδιο σημείο αλλά σε 4 διαφορετικά μέρη και σε απόασταση αρκετών δεκάδων χιλιομέτρων.                                                                                                                          Ως συνήθως, τα νεοελληνικά μέσα μαζικής «ενημέρωσης» δεν ανέφεραν τίποτε, ενώ το υπουργείο Εξωτερικών (του Δελαβέκουρα, ξέρετε εσείς) αρκέστηκε ανεπίσημα να χαρακτηρίσει τα περιστατικά ως «μεμονωμένα». Και σίγουρα τέτοια ήταν, καθώς ήταν φύσει αδύνατον να προλαβαίναμε να καταστρέψουμε όλα τα αυτοκίνητα των Μακεδόνων που μας επισκέφτηκαν αυτό το καλοκαίρι.                                                                                                                                           Τα συμπεράσματα που προκύπτουν από όλα τα παραπάνω είναι ουσιαστικά δύο και είναι αμφότερα διόλου κολακευτικά για τους Νεοέλληνες. Η Ελλάδα, που βρίσκεται στο χείλος του οικονομικού γκρεμού (αν δεν έχει ήδη πέσει) και έχει ως μόνη σανίδα σωτηρίας τον τουρισμό για να μπορέσει να σωθεί, κάνει ότι μπορεί για να τον καταστρέψει και να καταστράφει και η ίδια μια ώρα αρχύτερα. Επιπλέον, ακόμα και σε αυτές τις πρωτόγνωρες συνθήκες,  οι συμπατριώτες μας βρίσκουν το χρόνο και τη διάθεση να υπερασπιστούν με πάθος τα εθνικά δίκαια, καταστρέφοντας μακεδονικά αυτοκίνητα και εξαπολύοντας ένα ιδιότυπο πογκρόμ εναντίων όσων είναι Μακεδόνες ή απλά τους συμπαθούν. Με δεδομένο ότι τα πράγματα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο σε όλους τους τομείς, οι ακρότητες είναι πλέον καθημερινές και δεν υπάρχει ευνομούμενη πολιτεία για να επιβάλλει στοιχειωδώς τάξη, καλό θα είναι οι Μακεδόνες εντός και εκτός συνόρων να είναι προετοιμασμένοι για τα χειρότερα. Ούτως ή άλλως, ότι άσχημο και να συμβαίνει στη χώρα τα τελευταία 100 χρόνια (δικτατορίες, Εμφύλιος), εκείνοι είναι που την πληρώνουν στο τέλος.