Ένας από τους επαναστάτες που παρέμειναν πιστοί ως το τέλος τους στο μακεδόνικο εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα και άξιος συνεχιστής των ιδεών του Гоце Делчев-Γκότσε Ντέλτσσεβ, είναι και ο Димо Хаџи Димов. Ήταν εξέχων Μακεδόνας επαναστάτης και σοσιαλιστής, συμμετέχων στο μακεδόνικο επαναστατικό κίνημα, μέλος του ВМРО, δημοσιογράφος, εκπρόσωπος και ιδεολόγος της ομάδας Σερρών-Серската група. Γεννήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 1875 στο χωριό Горно Броди-Γκόρνο Μπρόντι (Άνω Βροντού Σερρών). Ο πατέρας του, Димко Хаџииванов-Ντίμκο Χατζζιιβάνοβ, ήταν γνωστός ακτιβιστής της περιοχής, ασχολούμενος με εθνικά και εκκλησιαστικά θέματα στο χωριό του αλλά και στα διπλανά χωριά της περιχής, όπως Фраштани-Φράσστανι (Ορεινή), Горно Фраштани-Γκόρνο Φράσστανι (Άνω Ορεινή), Крушево-Κρούσσεβο (Αχλαδοχώρι), Мертати-Μέρτατι και άλλα.. Διωκόμενος από τους γρεκομάνους, αναγκάστηκε μαζί με όλη την οικογένεια, να εγκαταλείψει το χωριό το 1880 και να καταφύγει στην πόλη Дупница-Ντούπνιτσα της Βουλγαρίας. Εκεί ο Ντίμο τελείωσε την βασική εκπαίδευση και έπειτα το γυμνάσιο στο Κιούνσταντιλ (1894), όπου για πρώτη φορά ήρθε σε επαφή με τις σοσιαλιστικές ιδέες της εποχής.
Ναός του χωριού Μπάνιτσα Σερρών
Μετά το τέλος της εκπαίδευσής του, ο Хаџи Димов διορίσθηκε δάσκαλος στη Дупница. Την περίοδο εκείνη, μαζί με άλλους δασκάλους, ίδρυσε την οργάνωση νεολαίας «Знаење-Ζνάενιε» και κατα τη διάρκεια του 1895 έγινε μέλος και της επιτροπής «Единство». Μετά την πρώτη συνδιάσκεψη του ВМК (Врховниот македонски комитет-Ανώτατη μακεδόνικη επιτροπή) στη Σόφια, ο Ντίμο μαζί με το Νίκολα Μαλεσσέβσκι-Никола Малешевски, εντάχθηκαν στις τάξεις του ВМРО και έγινε συντάκτης της εφημερίδας «Револуција» (ρεβολούτσια-επανάσταση). Μαζί με το Васил Главинов-Βάσιλ Γκλάβινοβ, το Веле Марков-Βέλε Μάρκοβ, το Никола Карев-Νίκολα Κάρεβ και το Никола Петров Русински-Νίκολα Πέτροβ-Ρουσίνσκι, αποτελούσαν την λεγόμενη σοσιαλιστική ομάδα της Οργάνωσης. Στις τάξεις του ВМРО πολύ γρήγορα έγινε φίλος με τον Јане Сандански-Γιάνε Σαντάνσκι και μοιράζονταν τις ίδιες ιδέες. Τον πρώτο καιρό, ο Хаџи Димов ασχολούταν με τη διατήρηση των καναλιών μεταφοράς όπλων, όπως και με τη βοήθεια των προσφύγων, οι οποίοι κατέφευγαν από τη Μακεδονία στη Βουλγαρία. Το Δεκέμβριο του 1899 απολύθηκε από το σχολείο όπου δίδασκε και εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Σόφιας, αλλά πολύ γρήγορα εκδιώχθηκε και από εκεί λόγω των ιδεών του.
Την περίοδο των μεγαλύτερων ασυμφωνιών μεταξύ του ΒΜΡΟ και του ΒΜΚ, ο Хаџи Димов πήρε το μέρος του ΒΜΡΟ και της ιδέας για «Αυτονομία της Μακεδονίας». Τον Ιανουάριο του 1903, επέστρεψε στη Μακεδονία ως μέλος της чета-τσσέτα (ένοπλης ομάδας) του Борис Сарафов-Μπόρις Σαράφοβ, η οποία ομάδα αργότερα ενώθηκε με την ομάδα του Крсто Асенов-Κ’ρστο Ασένοβ. Μετά από μερικούς μήνες, το Μάη του 1903, έφτασε στο χωριό Баница-Μπάνιτσα (Καρυές Σερρών) για να συναντηθεί με τον Гоце Делчев. Την επόμενη μέρα, ο τούρκικος στρατός επιτέθηκε στο χωριό και στη μάχη σκοτώθηκε ο Ντέλτσσεβ. Ο Хаџи Димов κατάφερε να γλιτώσει και επέστρεψε στη Ντούπνιτσα στο τέλος του μήνα. Την συζήτηση που είχε με τον Γκότσε, την είπε στο βιογράφο του Ντέλτσσεβ, Пејо Јаворов-Πέιο Γιαβόροβ: «Ο Γκότσε αφηγούταν στους συντρόφους του κάποια όνειρα που έβλεπε παλαιότερα και τα οποία συμπίπταν με τους φόνους κοντινών του προσώπων και έλεγε : -Με τη ζωή που κάνουμε, καλή ή κακή, έγινα πλέον φαταλιστής. Χθες βράδι ονειρεύτηκα ότι οι Τούρκοι με πέτυχαν στην καρδιά. Η τσσέτα του Штип-Σστιπ διαλύθηκε στο Каринци-Κάριντσι, ο Милан-Μίλαν, ο αδερφός μου, βρίσκεται στην ομάδα εκείνη, σίγουρα σκοτώθηκε… Το όνειρο προέβλεπε τον τάφο του.
Μετά την Επανάσταση του Ίλιντεν (1903), ο Димо Хаџи Димов μαζί με τον Ѓорче Петров-Γκιόρτσσε Πέτροβ και τον Јане Сандански, ήταν οι εκπρόσωποι της αριστερής πλευράς του ВМРО και σκληροί αγωνιστές εναντίων του νεοβαρχοβισμού. Ήταν ο επίσημος εκπρόσωπος της περιοχής Сер-Σέρρες και ένας από τους δημιουργούς των «Οδηγιών για τη μελλοντική δραστηριότητα της Οργάνωσης και επιμέλεια του οργάνου ΒΜΟΡΟ» το «Ρεβολουτσιονέρεν Λίστ» (επαναστατικό φυλλάδιο) και έτσι το 1905 παρουσιάζονται οι πλέον ουσιώδεις στόχοι της εσωτερικής οργάνωσης. Στο Рилски конгрес-Συνδιάσκεψη (1905), ο Хаџи Димов εκλέγεται και ως συντάκτης της εφημερίδας αυτής. Το 1908, την περίοδο της Επανάστασης των Νεότουρκων, πηγαίνει στο Солун-Θεσσαλονίκη, όπου αναπτύσει ενεργή ιδεολογική δραστηριότητα και ήταν ένας από τους εμπνευστές της ίδρυσης του Народната федеративна партија-(Νάροντνα Φεντερατιβνα Πάρτια (Λαικό Ομοσπονδιακό Κόμμα). Οι στόχοι αυτού του κόμματος ήταν η Μακεδονία να πάρει μορφή ξεχωριστής αυτοδιοικούμενης κρατικο-νομικής μονάδας. Στο Солун-Θεσσαλονίκη, ο Хаџи Димов παρέμεινε ως τον Ιανουάριο του 1909 και έπειτα αναχώρησε για την Σόφια, όπου εργάστηκε στο Υπουργείο Γεωργίας. Ενεργά συμμετείχε στον Πρώτο Βαλκανικό Πόλεμο. Μετά το τέλος των Βαλκανικών πολέμων, αλλά και του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και το διαμελισμό της Μακεδονίας, ο Ντίμο συνέχισε τον αγώνα μαζί με τον Σαντάνσκι και τον Γκιόρτσσε Πέτροβ για μια Μακεδονία ενωμένη και αυτόνομη. Το Νοέμβριο του 1918, η ομάδα αυτή παρουσίασε Δήλωση στην οποία εξέθετε τις απόψεις της σχετικά με τη Μακεδονία και έπειτα ο Хаџи Димов σε ξεχωριστή εργασία με τίτλο «Πίσω στην αυτονομία», ανέλυσε τις θέσεις αυτές. Στις 9 Μαρτίου 1919 εκδόθηκε το « Апел до македонското население и емиграцијата во Бугарија» (Έκκληση προς το μακεδόνικο πληθυσμό και μετανάστες στη Βουλγαρία). Ο Хаџи Димов ήταν ένας από τους 19 υπογράφοντες της έκκλησης και έγινε μέλος της εξαμελούς «Προσωρινής εκπροσωπείας του πρώην ΒΜΡΟ», η οποία δημιουργήθηκε στην συνάντηση όπου εγκρίθηκε και η έκκληση. Μετά τα αρνητικά αποτελέσματα της Συνθήκης των Βερσαλιών, η δράση της Προσωρινής εκπροσωπείας μειώνεται. Το βουλγαρικό κομμουνιστικό κόμμα προσπάθησε να επιδράσει στο εσωτερικό της οργάνωσης, χωρίς όμως αποτέλεσμα, κυρίως λόγω των ενεργειών του Γκιόρτσσε Πέτροβ. Λόγω των δύσκολων καταστάσεων, προς το τέλος του 1919, η Εκπροσωπεία αυτοδιαλύθηκε.
Ο Димо Хаџи Димов, λόγω των αριστερών του ιδεών και απόψεων, έρχεται σε σύγκρουση με τη δεξιά πλευρά του ΒΜΡΟ. Μετά τη δολοφονία του Тодор Александров-Τόντορ Αλεξάντροβ, η δεξιά πτέρυγα του κινήματος αποφασίζει να εκδικηθεί. Στάλθηκαν πολλές απειλές και προς τον Ντίμο. Στην συνάντηση με την αριστερή πτέρυγα του ΒΜΡΟ, στις 12 Σεπτεμβρίου του 1924, στη Горна Џумаја-Γκόρνα Τζζουμάια, επήλθε σφαγή μεγάλου αριθμού Μακεδόνων ακτιβιστών. Εκεί έπρεπε να παρεβρεθεί και ο Ντίμο, αλλά δεν πήγε. Αυτό όμως δεν απέτρεψε τη δολοφονία του. Την επόμενη μέρα δολοφονήθηκε στους δρόμους της Σόφιας. Θάφτηκε στα νεκροταφεία της πόλης.
