ГРЦИЈА ВО 1858 – КОЛКУ ДЕНЕС СЕ СМЕНИЈА РАБОТИТЕ? ΕΛΛΑΔΑ ΤΟ 1858 – ΠΟΣΟ ΣΗΜΕΡΑ ΑΛΛΑΞΑΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ;

Το κείμενο που ακολουθεί, έχει γραφτεί από τον Γάλλο συγγραφέα του 19ου αιώνα Έντμοντ Αμπού και πρόσφατα επαναδημοσιεύτηκε από τον ευρωπαϊκό τύπο. Περιγράφει την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα το 1858, μερικές δηλαδή δεκαετίες μετά την σύσταση του νεοελληνικού κράτους. Μήπως σας θυμίζει σημερινές καταστάσεις; Και μετά 150 χρόνια δηλαδή, δεν άλλαξε τίποτα.

Παράλυτη από το χρέος, βοηθημένη από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις, καταρακωμένη από μη αποτελεσματική διοίκηση: οι διαγνώσεις των αρρώστειων της Ελλάδας δεν αποτελούν κάτι το νέο.

Η Ελλάδα είναι το μοναδικό παράδειγμα χώρας, η οποία ζει σε κατάσταση χρεοκοπίας από την ημέρα που συστάθηκε. Εάν τέτοια κατάσταση κυριαρχούσε στη Γαλλία ή στην Αγγλία μόνο ένα χρόνο, θα επέρχονταν φρικτές καταστροφές. Η Ελλάδα ειρηνικά ζούσε σε χρεοκοπία περισσότερα από 20 χρόνια. Όλοι οι προϋπολογισμοί της χώρας, από τον πρώτο εώς τον τελευταίο, είναι ελλειματικοί.  
Σε πολιτισμένες χώρες, όταν το συνολικό ποσό των εσόδων δεν επαρκεί για να καλύψει τον προϋπολογισμό των εξόδων, δημιουργείται διαφορά από εσωτερικό δανεισμό. Η ελληνική κυβέρνηση όμως ποτέ της δεν προσπάθησε να λάβει τέτοιο δάνειο και κάθε προσπάθεια να το πράξει αυτό, θα ήταν μάταια.
Οι δυνάμεις, οι οποίες προστατεύουν την Ελλάδα, είναι υποχρεωμένες να εγγυούνται την φερεγγυότητα του ελληνικού κράτους, με σκοπό να μπορεί να διαπραγματεύεται με εξωτερικούς δανειστές. Τα δάνεια όμως, που λήφθηκαν με τον τρόπο αυτό, οι κυβερνήσεις τα σπατάλησαν χωρίς καμιά χρησιμότητα για τη χώρα και τώρα όταν τα χρήματα πλέον δεν υπάρχουν, τα κράτη που εγγυούνταν, δεν έχουν άλλο τί να πράξουν, από το να δείξουν έλεος και να πληρώσουν τους τόκους, τους οποίους η Ελλάδα δεν μπορεί να καλύψει.
Σήμερα, η χώρα παραιτήθηκε από όλες τις ελπίδες αποπληρωμής των χρεών της και εάν οι τρίτες δυνάμεις συνεχίσουν να πληρώνουν απροσδιόριστα αντί για αυτήν, η Ελλάδα δεν θα βρεθεί σε καλύτερη κατάσταση επειδή τα χρέη της θα είναι πάντοτε μεγαλύτερα από τα έσοδά της.
Η Ελλάδα είναι η μοναδική πολιτισμένη χώρα όπου ο φόρος εισοδήματος καταβάλεται σε είδος.  Τα χρήματα είναι τόσο σπάνια στη χώρα και έτσι μοναδική εκδοχή ήταν να αποδεχτεί αυτήν τη μέθοδο συγκέντρωσης. Η κυβέρνηση στην αρχή όρισε εφοριακούς υπαλλήλους, οι οποίοι θαρραλαία ξεκίνησαν το καθήκον τους, αλλά μετά δεν επέτυχαν να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς το κράτος, το οποίο δεν είχε τη δύναμη να τους περιορίσει. Τώρα όταν το κράτος ξεκίνησε μόνο του να συγκεντρώνει το φόρο, τα έξοδα αποδείχθηκαν μεγαλύτερα, ενώ τα έσοδα που συγκεντρώθηκαν ήταν αυξημένα απειροελάχιστα.
Οι φορολογούμενοι ακολουθούσαν το παράδειγμα των εφοριακών: δεν πλήρωναν. Πλούσιοι ιδιοκτήτες, οι οποίοι έχουν μεγάλη επίδραση, κατάφεραν να απατήσουν το κράτος με χρηματισμούς, κοινώς λαδώματα, ή με εκφοβισμούς των εκπροσώπων του. Οι εκπρόσωποι, οι οποίοι αμοίβονται με χαμηλούς μισθούς και μπορούν να απολυθούν με κάθε αλλαγή υπουργού, δεν προστατεύουν τα συμφέροντα του κράτους, όπως γίνεται στη δική μας χώρα.   Μοναδικός τους σκοπός είναι να φροντίζουν τα συνφέροντα των πλουσίων και ισχυρών και να γεμίζουν τις δικές τους τσέπες μέσω αυτής της διαδικασίας. Σε ότι αφορά τους μικρούς ιδιοκτήτες γης, οι οποίοι υποχρεούνται να πληρώνουν αντί των πλουσίων γειτόνων τους, όταν δεν μπορούν λόγω της φτώχειας τους να προστατευτούν, έχουν ισχυρούς φίλους, οι οποίοι ενεργούν καταλλήλως για να μην κατασχεθούν οι περιουσίες αυτών.
Στην Ελλάδα, ο νόμος δεν αποτελεί κάτι το απαραβίαστο όπως εμείς το γνωρίζουμε.  Οι φορολογούμενοι είναι πεπεισμένοι ότι λόγω του αδελφικού αισθήματος με τους εφοριακούς, πάντοτε μπορούν να αφήσουν στην άκρη τις τυπικότητες και να επιτύχουν μια θετική συμφωνία.  Οι Έλληνες πολύ καλά γνωρίζονται μεταξύ τους και λίγο αγαπιούνται. Στην ουσία όμως, δεν γνωρίζουν την αφηρημένη έννοια, την ύπαρξη που αποκαλούμε κράτος και που καθόλου δεν συμπαθούν. Επίσης, οι εφοριακοί είναι πάντοτε προσεκτικοί: εκείνοι γνωρίζουν ότι πρέπει να αποφεύγουν να νευριάζουν τους συμπατριώτες τους, επειδή στο δρόμο για το σπίτι υπάρχουν πολλά επικίνδυνα σημεία και μπορεί εύκολα να συμβούν ατυχήματα.
Οι νομάδες φορολογούμενοι (βοσκοί, ξυλοκόποι, καρβουνιάρηδες και ψαράδες) ονόμασαν την αποφυγή καταβολής φόρου με τον όρο ,,εργασία τιμής,,. Θεωρούν, όπως κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας, ότι τα αφεντικά τους είναι εχθροί τους και ότι το μεγαλύτερο δικαίωμα του ανθρώπου είναι να κρατάει τα χρήματά του. Λόγω αυτών των αιτιών, εώς το 1846, οι Έλληνες υπουργοί οικονομικών ετοίμαζαν δύο προϋπολογισμούς εσόδων. Ο πρώτος, προϋπολογισμός της τρέχουσας χρονιάς, παρουσίαζε τα ποσά που η κυβέρνηση έπρεπε να λάβει και ο δεύτερος, διοικητικός προϋπολογισμός, παρουσίαζε αυτό που η κυβέρνηση έλπιζε να λάβει.
Επειδή όμως οι υπουργοί οικονομικών κάνουν πάντοτε λάθη υπέρ του κράτους όταν υπολογίζουν πιθανές πηγές εσόδων, χρειαζόταν πολλές φορές να ετοιμάζουν και τρίτο προϋπολογισμό, στον οποίο αναφέρονταν λεπτομερώς τα ποσά που το κράτος ήταν σίγουρο ότι θα συγκεντρώσει. Παράδειγμα, το 1845, σχετικά με το φόρο που έπρεπε να καταβάλουν ιδιώτες φορολογούμενοι λόγω της χρήσης από πλευράς τους δημόσιων ελαιόδεντρων, ο αρμόδιος υπουργός ανέφερε ότι θα έπρεπε να καταβληθούν 441.800 δραχμές. Στον διοικητικό όμως προϋπολογισμό, ανέφερε ότι έλπιζε σε ποσό των 61.500 δραχμών. Αυτή όμως η ελπίδα ήταν πολύ αισιόδοξη από μόνη της και έτσι από τις 441.800 δραχμές που έπρεπε το κράτος να λάβει και τις 61.500 δραχμές που έλπιζε να λάβει, έλαβε στο τέλος μόνο 4.457 δραχμές και 31 λεπτά, δηλαδή μόλις 1% του ποσμού που έπρεπε να λάβει σύμφωνα με το νόμο. Το 1846, ο υπουργός αποφάσισε ότι μάταια ετοιμαζόταν ο διοικητικός προϋπολογισμός και σταμάτησε η χρήση του.
Τα κύρια έξοδα του ελληνικού κράτους είναι: εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους (εσωτερικού και εξωτερικού), λίστα πολιτών, χρηματοδότηση του κοινοβουλίου και των κυβερνητικών υπουργείων, συγκέντρωση φόρων, διοικητικά έξοδα και διάφορα άλλα έξοδα.
Εάν έπρεπε να συμβουλέψω μια κυβέρνηση η οποία δεν ήταν σίγουρη για την ικανότητά της, τους δεσμούς της με τους υπηκόους της και την πρόοδό της, εγώ θα έλεγα: „Να βγει δάνειο με κάθε τρόπο“.
Τα δάνεια δίνονται μόνο σε κυβερνήσεις που είναι επιβεβαιωμένες. Δάνεια δίνονται μόνο σε κυβερνήσεις που πιστεύεται ότι είναι αρκετά τίμιες να σεβαστούν τις υποχρεώσεις τους και δάνεια δίνονται μόνο σε κυβερνήσεις που οι δανειστές επιθυμούν να διατηρήσουν σε λειτουργία. Πουθενά στον κόσμο η αντιπολίτευση δεν δανείζει στην κυβέρνηση. Επίσης, οι δανειστές μπορούν να δανείσουν μόνο όταν έχουν και εκείνοι τα αναγκαία χρήματα.

„Φρανκφούρτερ Αλγκεμάιν Τσάιτουνγκ“

δεν επιτρέπονται τα σχόλια.

Κατηγορίες

Ευχαριστούμε θερμά τους Μακεδόνες οικονομικούς μας μετανάστες σε Αυστραλία, Καναδά και δυτική Ευρώπη, όπως και τους φίλους μας απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας, για την οικονομική στήριξη της έκδοσης της Нова Зора. Благодариме - Μπλαγκοντάριμε


ALPHA BANK

Account 852 00 2101 031390

IBAN: GR47 0140 8520 8520 0210 1031 390

BIC: CRBAGRAA

Μηνιαίες Εκδόσεις

Македонска Ризница
  • ,ΞΕΦΥΛΛΙΣΜΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΤΕΥΧΩΝ
    РАЗГЛЕДУВАЊЕ НА ПРЕТХОДНИ БРОЕВИ
  • 2016 (147)
  • 2015 (416)
  • 2014 (404)
  • 2013 (377)
  • 2012 (372)
  • 2011 (323)
  • 2010 (202)