Κατηγορία | ΓΝΩΜΕΣ | Мислења

Ελληνικός Αντιμακεδονικός Αγώνας/Грчка Антимакедонска Борба

Του Γιώργου Ν. Παπαδάκη

Στις 23 Μαίου, ημέρα Κυριακή, έγιναν στην Καστοριά-Костур τα εγκαίνια ενός ακόμα «μουσείου Μακεδονικού Αγώνα». Με άλλα λόγια, δημιουργήθηκε εν μέσω πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης, μια ακόμα εστία αναπαραγωγής της νεοελληνικής προπαγάνδας γύρω από την ιστορική περίοδο που ξεκινά από το τέλος του 19ου αιώνα και την ίδρυση του ВМРО (Внатресна Μакедонска Ρеволуцнонерна Οрганизација-Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση) μέχρι τους Βαλκανικούς και τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Με αφορμή αυτό το γεγονός, αξίζει τον κόπο να εστιάσουμε σε ορισμένα σημεία. Ένα από αυτά είναι η αστειότητα του να αποκαλείται «Μακεδονικός Αγώνας» αυτό που στην πραγματικότητα ήταν το ακριβώς αντίθετο, ένας απηνής αντιμακεδονικός αγώνας με σκοπό την προσάρτηση της Μακεδονίας στο νεοελληνικό κράτος, τα σύνορα του οποίου μετά την συντριβή στον πόλεμο του 1897 από τους παραπαίοντες Οθωμανούς έφταναν ελάχιστα βορειότερα της Λαμίας. Όσο για τους Μακεδόνες, αυτοί έπρεπε είτε να εξοντωθούν (πράγμα αδύνατο λόγω του μεγάλου αριθμού τους) είτε να εξαναγκασθούν σε φυγή (μέτρο που εφαρμόστηκε με σχετική επιτυχία) είτε να αφομοιωθούν βίαια (κάτι που σχεδόν ολοκληρωτικά επετεύχθη).

Αντι αυτής της αδυσσώπητης ιστορικής αλήθειας, οι νεοέλληνες κατακτητές προτίμησαν να δημιουργήσουν έναν ιστορικό μύθο για να δικαιολογήσουν την παρουσία τους στα συγκεκριμένα εδάφη. Αυτός ο μύθος τράφηκε με «ηρωικές» φυσιογνωμίες όπως ο Παύλος Μελάς, ο Τέλος Άγρας, οι Κρητικοί οπλαρχηγοί, οι μακεδονομάχοι και άλλοι που απαντώνται σε όλα τα ελληνικά «ιστορικά» πονήματα, στα σχολικά βιβλία, στα μυθιστορήματα τύπου Πηνελόπης Δέλτα και στις παρελάσεις. Ο προπαγανδιστικός μηχανισμός του επίσημου κράτους γιγαντώθηκε με τις μετονομασίες χωριών, τοπωνυμίων και-κυρίως- ανθρώπων, με την ίδρυση «πολιτιστικών» συλλόγων που σκοπό είχαν να ξαναγράψουν την ιστορία και ασφαλώς με την ίδρυση «μουσείων» για να μάθουν όλοι αλλά κυρίως οι αυτόχθονες μακεδονόφωνοι πληθυσμοί σε τι θα έπρεπε πλέον να πιστεύουν.

Τέτοια μουσεία ξεφύτρωναν παντού, από την δύστυχη Θεσσαλονίκη-Солун έως τα πιο δυσπρόσιτα μακεδονικά χωριά. Το μόνο που κατόρθωσαν ήταν να προκαλέσουν τη θυμηδία των Μακεδόνων που ήξεραν ασφαλώς την ιστορία από πρώτο χέρι αφού είτε την έζησαν είτε τους τη διηγήθηκαν οι πατεράδες και οι παππούδες τους.Μια βόλτα, για παράδειγμα, στη Στάτιστα/Статишта, το σημερινό χωριό Μελάς των Κορεστείων, αρκεί για να επιβεβαιώσει το γελοίο του πράγματος. Είχα πριν λίγα χρόνια την ευκαιρία να επισκεφτώ το σπίτι όπου υποτίθεται σκοτώθηκε ο ήρωας Μελάς και το οποίο μετατράπηκε σε μουσείο προς τιμήν του. Δεν είναι δύσκολο να το βρεις, το χωριο έχει περισσότερες σχετικές πινακίδες από ότι σπίτια. Είναι όμως σχεδόν αδύνατο να βρεις κάποιο από τους 50 Μακεδόνες κατοίκους του που να πιστεύει αυτά που παρουσιάζονται μέσα στο μουσείο, ότι δηλαδή ο Μελάς έπεσε ηρωικά από τουρκικό βόλι μετά από προδοσία. Όλοι ξέρουν οτι ο αγύμναστος κηφισιώτης δανδής που δεν μπορούσε καλά-καλά να ιππεύσει, σκοτώθηκε από τους συμμορίτες-«συναγωνιστές» του που είχαν ως στόχο τις χρυσές λίρες που κουβαλούσε για τη μισθοδοσία τους και τις απόπειρες εξαγοράς του ντόπιου μακεδονόφωνου πληθυσμού. «Шо велите за музејот?Дали е вистина тоа шо ги учат гостите?» (Тι λέτε για το μουσείο;Еίναι αλήθεια αυτά που μαθαίνουν οι επισκέπτες;), ρώτησα δύο γλυκύτατες γιαγιάδες σε ένα κοντινό χωράφι. Η απρόσμενη χαρά να ακούσουν τη μητρική τους γλώσσα, το πηγαίο γέλιο τους και η υποψιασμένη απάντηση «шо ти велиш?» (Εσύ τι λες;) ήταν παραπάνω από αρκετά…

Κάτι αντίστοιχο συναντά κανείς και στην κοντινή Ρούλια-Руља που μετονομάστηκε σε Κώτας προς τιμήν του καπετάν Κώτα, ενός- σύμφωνα με τον μύθο που σας έλεγα- σλαβόφωνου οπλαρχηγού με ελληνική όμως ψυχή που κατάλαβε νωρίς τα βρώμικα παιχνίδια των κομιτατζήδων και πολέμησε μαζί με τους Έλληνες «απελευθερωτές». Στην πραγματικότητα, ο Κότε Χρίστοφ (Коте Христов) ήταν ένας από τους Μακεδόνες βοεβόδες (војвода) της περιοχής Πρέσπας-Κορεστείων που συμμετείχε ενεργά στην αρχική φάση της επανάστασης του Ίλιντεν. Για να τον εξουδετερώσει, ο διαβόητος εγκληματίας και συνεργάτης των οθωμανικών αρχών μητροπολίτης Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης, απήγαγε τα παιδιά του, τα κράτησε ως όμηρους στην Αθήνα και παράλληλα προσπάθησε να εξαγοράσει τόσο τον ίδιο τον Κότε όσο και κάποια μέλη της τσέτας του (чета-επαναστατική ένοπλη ομάδα). Όταν ο Κότε σταμάτησε να αποτελεί απειλή και δεν ήταν πλέον ούτε κατ’ ελάχιστο χρήσιμος, ο αδίστακτος Καραβαγγέλης τον παρέδωσε στους Οθωμανούς, οι οποίοι τον κρέμασαν στη Μπίτολα-Битола τον Σεπτέμβριο του 1905.

Ολ’ αυτά δυστυχώς, δεν υπάρχουν σε κανένα μουσείο «Μακεδονικού Αγώνα», ούτε βέβαια στο τελευταίο της Καστοριάς/Костур που άνοιξε τις πύλες του λίγες μέρες πριν. Το μουσείο αυτό στεγάζεται σε ένα ανακαινισμένο αρχοντικό του Ντολτσό/Долгцо και το διόλου ευκαταφρόνητο συνολικό κόστος (ανακαίνιση, εξοπλισμός, εκθέματα) ανέλαβε εξ ολοκλήρου το ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος».

Είναι άλλη μια πικρή ιστορία όλα αυτά τα ιδρύματα που λειτουργούν περίπου ως το μακρύ, αόρατο χέρι του νεοελληνικού βαθέως κράτους. Εν έτει 2010, εξακολουθούν να χρησιμοποιούν τις μεθόδους Μελά και Καραβαγγέλη στις μειονοτικές περιοχές, να χρηματοδοτούν φτηνή προπαγάνδα και να προσπαθούν να εξαγοράσουν συνειδήσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι στον κατάλογο των δωρεών του συγκεκριμένου ιδρύματος βρίσκονται εκτός του νέου μουσείου, ο περιβόητος «Αριστοτέλης» της Φλώρινας/Лерин (δύο φορές μάλιστα), ο δήμος Κορεστείων (ώ, τι έκπληξη!), η Μητρόπολη Καστοριάς αλλά και η Φιλοπρόοδος Ένωση Ξάνθης, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Πομάκων Ξάνθης, μέχρι και κάποιος Σύλλογος Διατήρησης Ελληνορθόδοξων Παραδόσεων…

Ανάλογη πατριωτική δράση έχει να επιδείξει σε Μακεδονία και Θράκη ο Πρόδρομος Εμφιετζόγλου, ο οποίος προσπάθησε να «υιοθετήσει» (εξαγοράσει) ολόκληρα χωριά και να αναδείξει ξαφνικά τους επι δεκαετίες συνειδητά ξεχασμένους Πομάκους. Οι κάτοικοι της Μελίτης-Овчарани έζησαν στο πετσί τους την προσπάθεια του εν λόγω επιχειρηματία να διαλύσει εκ των έσω τις εορταστικές εκδηλώσεις προς τιμήν του Ίλιντεν που γίνονται κάθε χρόνο στο χωριό και θεωρούνται «αυτονομιστικές» και «φιλοσκοπιανές», με την ίδρυση και αδρή χρηματοδότηση ενός ελληνόφρονου συλλόγου. Στο Κρατερό-Раково, о Εμφιετζόγλου προσπάθησε να κερδίσει τους κατοίκους καλλωπίζοντας την κεντρική πλατεία και τα καλντερίμια ενώ άνοιξε με δικά του έξοδα το δασικό δρόμο που συνδέει το χωριό με την κορυφή Бела Вода και τον Αγ. Γερμανό-Герман στην Πρέσπα.

Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, οι προσπάθειες απέτυχαν παταγωδώς. Το μακεδονικό πανηγύρι της Μελίτης-Овчарани γίγαντώνεται χρόνο με το χρόνο ενώ οι Ρακοβίτες-Раковци-καταλαβαίνοντας σε τι αποσκοπεί-περίπου τον πέταξαν έξω από το χωριό τους. Αυτό που απομένει να δούμε πλέον είναι πότε το νεολληνικό κράτος θα πάρει το μήνυμα, θα σταματήσει να «φυτεύει» μουσεία και βαθύπλουτους «πατερούληδες» και θα αποφασίσει να καταργήσει τις σκουριασμένες και αναποτελεσματικές μεθόδους που χρησιμοποιεί εδώ και περισσότερο από ένα αιώνα.

Κύριοι, χάσατε.Οι Μακεδόνες σας νίκησαν, όπως νίκησαν τον Φράνκο και τους Ισπανούς οι Βάσκοι και οι Καταλανοί, όπως νίκησαν οι Νοτιοτιρολέζοι τους Ιταλούς. Όσο πιο γρήγορα αποδεχτείτε την «ήττα» σας (ή αλλιώς την πραγματικότητα), τόσο το καλύτερο για όλους.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια.

Κατηγορίες

Ευχαριστούμε θερμά τους Μακεδόνες οικονομικούς μας μετανάστες σε Αυστραλία, Καναδά και δυτική Ευρώπη, όπως και τους φίλους μας απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας, για την οικονομική στήριξη της έκδοσης της Нова Зора. Благодариме - Μπλαγκοντάριμε


ALPHA BANK

Account 852 00 2101 031390

IBAN: GR47 0140 8520 8520 0210 1031 390

BIC: CRBAGRAA

Μηνιαίες Εκδόσεις

Македонска Ризница
  • ,ΞΕΦΥΛΛΙΣΜΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΤΕΥΧΩΝ
    РАЗГЛЕДУВАЊЕ НА ПРЕТХОДНИ БРОЕВИ
  • 2016 (147)
  • 2015 (416)
  • 2014 (404)
  • 2013 (377)
  • 2012 (372)
  • 2011 (323)
  • 2010 (202)