Αρχεία | Απρίλιος, 2016

Η ελληνική Μακεδονία δεν ήταν. Έγινε ελληνική

του Φίλιππου Ηλιού

Το κείμενο του ιστορικού Φίλιππου Ηλιού, ιδρυτή των Αρχείων Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ), που έχουν έδρα στο κτίριο του ΣΥΡΙΖΑ, στην πλατεία Κουμουνδούρου, είναι η αριστερή αντεθνικιστική ανάγνωση της υστερίας που επικράτησε στην Ελλάδα μετά το 1992, σχετικά με το όνομα της γειτονικής χώρας, η συνταγματική ονομασία της οποίας είναι Δημοκρατία της Μακεδονίας. Πρωτοδημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στις 21/2/1993, στην εφημερίδα Εποχή, ως συνέντευξη στον Νίκο Φίλη. Εδώ αναδημοσιεύεται από το βιβλίο Ψηφίδες Ιστορίας και Πολιτικής του 20ού αιώνα, Πόλις, Αθήνα 2007.

Το πιο ενοχλητικό, επικίνδυνο και ανησυχητικό για την Ελλάδα και τους Έλληνες δεν είναι ότι πιθανόν να αναγνωριστεί ένα κράτος με το όνομα που αυτό έχει επιλέξει, όπως έχει άλλωστε το δικαίωμα, αλλά ότι με αφορμή το Μακεδονικό αναδείχθηκαν και επιβλήθηκαν, ως κυρίαρχες τάσεις στην ελληνική κοινωνία και τους παράγοντες που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη, στοιχεία μιας πρωτοφανούς αρχαϊκότητας, που μας εμφανίζουν να αθετούμε δημοκρατικές κατακτήσεις και πολύτιμες δημοκρατικές ευαισθησίες, που, μετά τη μεταπολίτευση, είχε θεωρηθεί ότι αποτελούσαν πλέον κοινό κτήμα των Ελλήνων πολιτών. Χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε πάντοτε, μέσα σε μια έξαρση εθνικισμού, αναβιώσαμε, στο επίπεδο της πολιτείας, των κομμάτων, στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αλλά και σε αριστερά κινήματα, έναν εθνικισμό και έναν σοβινισμό άλλων εποχών, έναν ρατσισμό που δεν τιμά την ελληνική κοινωνία. Τα φαινόμενα της μισαλλοδοξίας, του φανατισμού και των νέων δογματισμών που αναπτύσσονται, υπονομεύουν την εθνική συνοχή και τις συλλογικές συνειδήσεις πολύ περισσότερο απ’ ό,τι οι υπαρκτοί ή οι εφευρισκόμενοι εξωτερικοί «κίνδυνοι». Και όλα αυτά γίνονται με τη βεβαιότητα και την ήσυχη συνείδηση ότι πράττουμε ένα εθνικό καθήκον. Στην ουσία καταρρακώνεται κάθε έννοια εθνικού αυτοσεβασμού και αυτογνωσίας.

Για τη θεωρούμενη εθνική υπόθεση επιστρατεύθηκαν από τους αρμοδίους, και έγιναν με μεγάλη ευκολία δεκτά από την κοινή γνώμη, πράγματα που αντιστρατεύονται τις αρχές της κοινής λογικής και ό,τι αποτελεί το σημερινό επίπεδο των ιστορικών γνώσεων. Λέγεται ότι η Μακεδονία ήταν, είναι και θα είναι ελληνική. Όλοι όμως, γνωρίζουν ότι δίπλα στην ελληνική Μακεδονία υπάρχουν σλαβικές Μακεδονίες, που διαμορφώθηκαν ιστορικά και την ύπαρξη των οποίων ουδείς ποτέ θεώρησε ότι μπορεί να αμφισβητήσει. Προχωρούμε: «Η ελληνική Μακεδονία ήταν, είναι και θα είναι ελληνική». Γιατί θέλουμε να ξεχνούμε ότι η ελληνική Μακεδονία έγινε ελληνική κατά τον διανυόμενο αιώνα, μέσα από ένα σπαρακτικό ξερίζωμα πληθυσμών, με αμοιβαίες ανταλλαγές πληθυσμών, με τον ερχομό των μικρασιατών Ελλήνων μετά από την καταστροφή; Η σημερινή πληθυσμιακή σύνθεση της Μακεδονίας είναι, κατά κύριο λόγο, αποτέλεσμα των ανταλλαγών πληθυσμών και όχι της επιβίωσης γηγενών ελληνικών πληθυσμιακών συνόλων.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι πάντα μπορούμε να εμφανίζουμε στοιχεία, πολλά από τα οποία μπορεί να είναι βάσιμα, για να τεκμηριώσουμε μια άποψη. Το σημαντικό όμως είναι ότι, χωρίς να εξηγούμε τι αντιπροσωπεύει και πώς πραγματοποιήθηκε η διαδικασία της ελληνοποίησης της ελληνικής Μακεδονίας, καλλιεργούμε έναν «εθνικό φανατισμό» στους πολίτες, μέσα από ένα σύνθημα που δεν έχει αντιστοιχία προς τις ιστορικές πραγματικότητες. Δεν θέλω να σχολιάσω τις αηδίες περί Μεγαλέξανδρου. Αν, στη θέση των συνθημάτων που ευνοούν την αμάθεια, φανατίζουν και αποπροσανατολίζουν, είχαν αναδειχθεί τα στοιχεία της ιστορικότητας των φαινομένων, και ιδίως των εθνικών φαινομένων, τότε οι πολίτες αυτής της χώρας θα είχαν τη δυνατότητα να αντιληφθούν ευκολότερα πόσο κοινές σε όλους τους λαούς είναι οι εθνοκεντρικές τάσεις και πόσο αυτά που θεωρούνται ελληνικές μοναδικότητες ή ελληνικές θαυματουργίες αποτελούν κοινούς τόπους στην ιστορία όλων των λαών, όταν, σε συγκεκριμένες φάσεις της ιστορικής διαδρομής τους, θεωρούν ότι αντιπροσωπεύουν το κέντρο της γης και τον ομφαλό του κόσμου. Αλλά φαίνεται ότι αυτή η ιστορικοποίηση της γνώσης κάποιους δεν τους συνέφερε. Και οδηγηθήκαμε στους παραλογισμούς και τις παραδοξολογίες…

Το πρόβλημα είναι πώς θα αναγνωρίσουμε τις ιδιαιτερότητες μέσα από τις οποίες διαμορφώθηκαν οι εθνότητες στη Βαλκανική. Να καταλάβουμε σε τι δράματα οδήγησε η αντιπαράθεση, με ευθύνη όλων των εθνοτήτων και όλων των κρατών, γιατί όλοι με το ίδιο πρότυπο και τους ίδιους μηχανισμούς λειτούργησαν προκειμένου να εξασφαλίσουν και την ύπαρξή τους και την επιβίωσή τους. Έχω την εντύπωση ότι με τον τρόπο που χειρίστηκε τα προβλήματα η ελληνική εξωτερική πολιτική υπονόμευσε τον ιδιαίτερο ρόλο που θα μπορούσε, για ιστορικούς λόγους, να έχει η Ελλάδα στα Βαλκάνια. Η χώρα μας, έχοντας αποφύγει το στάδιο του υπαρκτού σοσιαλισμού, με ένα δημοκρατικό πολίτευμα που στηρίζεται σε αξίες οι οποίες τείνουν να γίνουν κυρίαρχες στη διεθνή κοινότητα, θα μπορούσε να έχει, όχι έναν ανώτερο ρόλο, αλλά έναν πρόσκαιρα οδηγητικό, υπό τον όρο ότι θα έπαιζε το παιχνίδι της σύγκλισης και του σεβασμού των ιδιαιτεροτήτων και όχι το παιχνίδι της αντιπαλότητας.

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης κατόρθωσαν να διαμορφώσουν ένα κλίμα ανομολόγητου ρατσισμού, είτε με την περιφρόνηση του τρίτου είτε με την εικόνα ότι η Ελλάδα είναι το κέντρο της γης και όλοι οι άλλοι την επιβουλεύονται. Όμως όποτε έχουμε υπάρξει ελληνοκεντρικοί και ομφαλοσκόποι, αυτό συνοδεύτηκε από εθνική πτώση και συχνά καταστροφές, στο μέτρο ιδίως που μια τέτοια τάση μας απομόνωσε από τα στοιχεία που, διασταυρούμενα με τις δικές μας ιδιαιτερότητες, ενίσχυαν την πολιτισμική μας φυσιογνωμία. Όταν βγαίνουμε και αποκαλούμε τους γείτονες κρατίδιο, έχουμε ποτέ σκεφτεί ότι η Κύπρος είναι το ένα τέταρτο του «κράτους των Σκοπίων» Θα θέλαμε να την αποκαλούν κρατίδιο; Υπάρχει κι ένα θέμα αγωγής του πολίτη. Το μέσο ενημέρωσης οφείλει να μεταδίδει την πληροφορία ως έχει. Όταν ο Μιτεράν μιλάει για τη Δημοκρατία της Μακεδονίας και εννοεί τη Δημοκρατία της Μακεδονίας με πρωτεύουσα τα Σκόπια και οι δημοσιογράφοι βάζουν εισαγωγικά στη λέξη Μακεδονία, είναι ως εάν τα εισαγωγικά να τα έχει βάλει ο Μιτεράν. Έτσι, όμως, δημιουργείται η εντύπωση ότι η διεθνής κοινότητα έχει την άποψή σου και συνεπώς σκληραίνεις τη θέση σου. [...]

Η αναζωπύρωση του εθνικισμού στην Ελλάδα εντάσσεται σε έναν κύκλο που έχει τα ομόλογά του και στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και στις χώρες του Ισλάμ, όπου ξαναζωνταντεύουν οι θρησκευτικές και οι εθνικιστικές αδιαλλαξίες. […] Φάνηκε ότι, παρά τις επιφάσεις κάποιου εκσυγχρονισμού, η κοινωνία μας απέχει πολύ από το να ζήσει με την αξιοπρέπεια των ανθρώπων και των πολιτών του εικοστού και του εικοστού πρώτου αιώνα.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

«Κουτοπονηριές» στην Ειδομένη

Τι ήταν αυτό που προκάλεσε το «ντου» στην άλλη πλευρά των συνόρων; Υπάρχουν ορισμένοι κύκλοι που έχουν «υιοθετήσει» την Ειδομένη και θέλουν να κάνουν πολιτική με τους ανθρώπους που βρίσκονται εκεί…

Πήγα στο Χαμηλό την περασμένη Παρασκευή. Ρώτησα πού τελειώνει ο φράκτης που έχουν υψώσει οι γείτονες. Μου είπαν ότι τελειώνει 5 χιλιόμετρα δυτικά της Ειδομένης και πήγα.

Τάσος Τέλλογλου

Τάσος Τέλλογλου

Εχει κάτι λόφους από τη δική μας μεριά. Από τη δική τους είναι αμπέλια και κάμπο. Οταν πέρασα από την απέναντι μεριά, μια πηγή των υπηρεσιών ασφαλείας μου είπε ότι τα βλέπουν όλα σε αυτό το σημείο με θερμικές κάμερες και άλλα τεχνικά μέσα. «Οποιος μπαίνει θα απελαύνεται» μου είπαν οι αξιωματούχοι των γειτόνων.

Υπάρχουν ωστόσο ερωτήματα για τη δική μας πολιτική. Τι ακριβώς θέλουμε; Να συνεχίσουν οι πρόσφυγες και οικονομικοί μετανάστες να διασχίζουν τη μεθόριο παράνομα και να φαίνεται, διεθνώς, πως κάνουμε στη γειτονική μας χώρα ό,τι κάνει η Τουρκία σε εμάς; Και έπειτα, όπως είναι ο βαλκανικός διάδρομος, όσοι περάσουν από την ΠΓΔΜ θα τους σταματήσει η Σερβία. Και όσοι περάσουν από εκεί θα τους σταματήσει η Κροατία, η Σλοβενία, η Ουγγαρία και η Αυστρία. Με μια κουβέντα: τα σύνορα είναι κλειστά και δεν θα ανοίξουν.

Στην Ειδομένη είδα πάνω από 70 συνθήματα, γραμμένα στα αγγλικά, για την απαξία των συνόρων. Δεν είμαι σίγουρος ότι τα έγραψαν πρόσφυγες και μετανάστες…

Ο Γιάννης Μουζάλας το είπε επανειλημμένα αυτό αλλά υπάρχουν ορισμένοι κύκλοι που έχουν «υιοθετήσει» την Ειδομένη και θέλουν να κάνουν πολιτική με τους ανθρώπους που βρίσκονται εκεί. Θα με ρωτήσετε πώς το ξέρω. Θα σας πω.

Στην Ειδομένη είδα πάνω από 70 συνθήματα, γραμμένα στα αγγλικά, για την απαξία των συνόρων. Δεν είμαι σίγουρος ότι τα έγραψαν πρόσφυγες και μετανάστες.

Υπάρχει ένα ερώτημα αν η αστυνομία της ΠΓΔΜ ειδοποιήθηκε από τη δική μας αστυνομία για το χθεσινό «ντου» που προκλήθηκε μετά τη διανομή ενός φυλλαδίου. Προφανώς δεν έγινε κάτι τέτοιο. Η ΕΛ.ΑΣ διευκρίνισε ότι θα προχωρούσε σε συλλήψεις όσων επιχειρούσαν να περάσουν τα σύνορα, αλλά αυτό δεν έγινε. Ωστόσο άλλες πηγές στην Αθήνα λένε ότι ούτε αυτή η προειδοποίηση υπήρξε. Σε κάθε περίπτωση η θέση της χώρας μας δεν πρέπει να υποβιβασθεί με «κουτοπονηριές». Το κυριότερο, οι άνθρωποι που είναι στριμωγμένοι στην Ειδομένη δεν είναι «πρόβατα» ούτε «πιόνια» σε ένα παιχνίδι για την εσωτερική κοινή γνώμη.

Τι έγραφε το φυλλάδιο που προκάλεσε την «απόδραση»:

«ΟΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

1. Τα Ελληνο-Μακεδονικά (Σκοπιανά) σύνορα είναι κλειστά και θα παραμείνουν κλειστά.

2. Δεν θα υπάρχουν λεωφορεία ή τρένα να σας μεταφέρουν στη Γερμανία.

3. Το πιο πιθανό είναι πως όποιος θα μείνει στην Ελλάδα θα απελαθεί στην Τουρκία.

4. Όποιος καταφέρει να περάσει με μη νόμιμο τρόπο προς χώρες της Κεντρικής/Ανατολικής Ευρώπης θα καταφέρει να παραμείνει. (Η Γερμανία ακόμα υποδέχεται τους πρόσφυγες).

5. Το πιο πιθανό είναι πως θα εκκενωθεί το CAMP της Ειδομένης στις επόμενες μέρες. Πιθανόν θα σας πάνε σε δομές της Ελληνικής Κυβέρνησης όπου από κει θα σας επιστρέψουν πίσω στην Τουρκία.

Η ΛΥΣΗ

1. Ο Φράχτης που είναι τοποθετημένος μπροστά σας είναι για να σας αποπροσανατολίσει και να νομίζετε πως τα σύνορα είναι κλειστά. Ο Φράχτης τελειώνει στα πέντε (5) χιλιόμετρα από εδώ, όπου μετά δεν υπάρχει φράχτης να σας αποτρέψει να μπείτε στη Μακεδονία (Σκόπια). Μπορείτε να περάσετε από κει (κοιτάξτε το χάρτη).

2. Εάν μετακινηθείτε σε μικρές ομάδες ή μόνοι σας θα καταφέρει η αστυνομία των συνόρων ή ο στρατός να σας σταματήσει και να σας επιστρέψει στην Ελλάδα.

3. Εάν όμως μαζευτείτε περάσουν χιλιάδες άτομα ταυτόχρονα δεν θα μπορέσει η Αστυνομία να σας σταματήσει και να σας επιστρέψει.

Ας βρεθούμε την Δευτέρα και ώρα 14:00 στην είσοδο του CAMP για να περάσουμε τα σύνορα όλοι μαζί.

Σας παρακαλώ να κοιτάξτε το χάρτη για να γνωρίζετε τη διαδρομή και τον τόπο συνάντησης».

http://www.protagon.gr/

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Όλος ο πλανήτης αποκαλεί τη χώρα “Μακεδονία”, εκτός ημών

Toυ Δημήτρη Σούλτα

Επί 25 χρόνια ζούμε ένα καραγκιοζιλίκι με το θέμα της ονομασίας. Διπλωματικά η χώρα ήταν πάντα λιγότερο σοβαρή από το καρναβάλι του Μοσχάτου, ενώ η γελοιότητα με Μεγαλέξανδρους, Βουκεφάλες, Άγιες Λαύρες μας κατέταξαν και επισήμως σαν ένα από τα διασημότερα καρναβάλια της υφηλίου. Βεβαίως και οι γείτονες δεν πήγαιναν πίσω. Κόντρα Μεγαλέξανδρους και σύνορα κοντά στη Λάρισα και άλλες τέτοιες εθνικιστικές πίπες για εσωτερική κατανάλωση. Μία ήταν η ευκαιρία, το 1991, να δεχτούμε την πρόταση που είχε πέσει στο τραπέζι με την ονομασία “Σλαβομακεδονία” και το θέμα θα είχε λήξει. Η διπλωματία δεν είναι ούτε χοροεσπερίς με ποντιακά και τσάμικα, ούτε ομιλίες ύμνοι στον αλυτρωτισμό, ούτε ταρατατζούμ εθνικές υπερηφάνειες. Είναι γνώση της κατάστασης, αντίληψη των ισορροπιών και εκμετάλευση ευκαιριών. Τόσα απλά, τόσο κυνικά

Όλα αυτά τα χρόνια οι δύο χώρες έχουν στενές οικονομικές σχέσεις, εμείς πάμε ψωνίζουμε εκεί, αυτοί έρχονται κάνουν διακοπές εδώ, οι τζογαδόροι μας πάνε και τα ακουμπάνε στο καζίνο τους, οι ελληνικές επιχειρήσεις έχουν στήσει δουλίτσες εκεί και παριστάνουμε τους οχτρούς ΜΟΝΟ για εσωτερική κατανάλωση και συνεχίσουμε έναν άτυπο διαγωνισμό ποιος τιμά καλύτερα τα αρχίδια του Βουκεφάλα.

Η χώρα δεν έχει αναγνωριστεί από το ελληνικό κράτος ως Μακεδονία, αλλά επίσης η χώρα δεν λέγεται “Σκόπια”. Σκόπια είναι η πρωτεύουσα. Για πόσα χρόνια πιστεύουμε ότι όλος ο πλανήτης θα θεωρούσε απολύτως φυσιολογικό οι κάτοικοι μιας χώρας να αποκαλούνται κάτοικοι μιας πρώην χώρας, που περιλαμβάνει το όνομα, που τώρα δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν; Πόσο εύκολα πιστεύετε ότι θα δεχόταν κάποιος την άποψη ότι οι κάτοικοι αυτοί της χώρας λέγονται Πουγουδουμίτες ή Φυρομέζοι;

Ας το πάρουμε χαμπάρι. Η χώρα ηττήθηκε στο διπλωματικό πεδίο. . Ακόμα και όταν κάποιος ξένος σε δηλώσεις του λέει “Μακεδονία” εμείς μεταφράζουμε “Σκόπια”. Δεν αποδίδουμε δηλαδή αυτό που λέει, αλλά αυτό που θα θέλαμε να πει. Αστειότητες. Σαν να παίρνεις δήλωση από έναν ρατσιστή που λέει “αράπης” και εσύ να μεταφράζεις “πολίτης αφρικανικής καταγωγής” επειδή το θεωρείς ορθότερο. Δεν αποδίδεις “δίκαιο”, παραποιείς τη δήλωση.

Η δήλωση Μουζάλα είναι εμφανές ότι έγινε εκ παραδρομής, αλλά ένας υπουργός κυβέρνησης, αφενός μεν εκφράζει ΠΑΝΤΑ την επίσημη γραμμή (και η επίσημη γραμμή δεν αναγνωρίζει καμία Μακεδονία) και αφετέρου πρέπει να είναι πιο προσεκτικός.

Από την άλλη οι αντιδράσεις Καμμένου και Ν.Δ. συνεχίζουν αυτήν την παράδοση φαιδρότητας που ζούμε αυτά τα 25 χρόνια και δυστυχώς θα συνεχίσουμε να ζούμε.

Πηγή: http://agonaskritis.gr/

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

8 Μάρτη Παγκόσμια Μέρα Γυναίκας – Η ιστορία επαναλαμβάνεται…

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην γνωρίζει και μη συγκινείται με το δράμα που ζουν οι πρόσφυγες από το Ιράκ, την Συρία και το Αφγανιστάν. Άνθρωποι κάθε ηλικίας, μητέρες με παιδιά στην αγκαλιά, ηλικιωμένοι. Χιλιάδες δυσκολίες, κακουχίες , πόνος και θλίψη.

Την ίδια μοίρα, πόνο και ξεριζωμό έζησαν χιλιάδες Μακεδόνισσες μάνες κατά την διάρκεια του Εμφυλίου πολέμου. Με λίγα υπάρχοντα και με τα παιδία τους αγκαλιά βρέθηκαν σε στρατόπεδα διάσπαρτα σε όλη την ανατολική Ευρώπη. Τα κατάφεραν παρόλα τις δυσκολίες. Το μόνο που δεν κατάφεραν είναι να γυρίσουν στο τόπο που γεννήθηκαν αυτές και τα παιδία τους και να ζήσουν ειρηνικά με τις οικογένειες τους.

Σήμερα ακούμε ότι το θέμα των προσφύγων είναι κατεξοχήν ανθρωπιστικό, μακάρι οι ελληνικές κυβερνήσεις να έδειχναν πάντα τον ίδιο ανθρωπισμό και για τις μακεντόνκες μάνες πολιτικούς πρόσφυγες.

Τιμούμε την Μακεδόνισσα γυναίκα και τους αγώνες της. Τιμούμε κάθε Γυναίκα στο κόσμο.

Το Γραφείο Τύπου του Ουράνιου Τόξου

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Μέλος της Ευρωπαϊκής Ελεύθερης Συμμαχίας – Ευρωπαϊκό Πολιτικό Κόμμα (EFA-EPP)
Μέλος της Ομοσπονδιακής Ένωσης των Ευρωπαϊκών Εθνοτήτων (FUEN)
Στ. Δραγούμη 11 Φλώρινα/Lerin Τ.Κ. 53100; Τ.Θ. 51 Τηλ./fax 0030 23850 46548
www.vinozito.org; e-mail: rainbow@vinozito.org

Αγαπητέ κ. Πρόξενε,

Επιτρέψτε μας να εκφράσουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια  στις οικογένειες των αδικοχαμένων ανθρώπων, καθώς επίσης και γρήγορη ανάρρωση στους τραυματίες.

Είναι θλιβερό αυτό που συμβαίνει στην καρδία της Ευρώπης, λίγοι άνθρωποι αποφασισμένοι να πεθάνουν παίρνουν στα χέρια τους τη ζωή αθώων ανθρώπων.

Δεν υπάρχει λογική σε αυτό που συμβαίνει. Τα τελευταία χρόνια χτυπήθηκε η  Μαδρίτη, το Λονδίνο, το Παρίσι, η  Άγκυρα, οι  Βρυξέλλες και κανείς δεν γνωρίζει τι θα ακολουθήσει.

Είναι επίσης τραγικό να ζούμε με το φόβο και να μη κινούμαστε ελεύθερα, να φωλιάζει μέσα μας το μίσος και η ξενοφοβία.

Ευχόμαστε να μην ξαναζήσει καμία χώρα στο κόσμο παρόμοιο γεγονός στο μέλλον.

Δύναμη και κουράγιο στον Βελγικό λαό.

Με εκτίμηση

Το Προεδρείο της Ευρωπαϊκής Ελεύθερης Συμμαχίας – Ουράνιο Τόξο

Στην επιστολή συλλυπητηρίων του Ουράνιου Τόξου, στάλθηκε η παρακάτω απάντηση από την πρεσβεία του Βελγίου στην Ελλάδα:

Αγαπητοί,

Τη Τρίτη 22 Μαρτίου 2016 το Βέλγιο έγινε στόχος αηθών και εγκληματικών τρομοκρατικών επιθέσεων που προξένησαν πολλά θύματα. Οι ειδεχθείς αυτές πράξεις καταδικάστηκαν ομόφωνα και προκάλεσαν ένα κύμα συμπαράστασης και διεθνούς αλληλεγγύης διότι πολλοί πολίτες δίκαια κατάλαβαν ότι επρόκειτο όχι μόνο για πράξεις τυφλής βαρβαρότητας αλλά και επίθεσης εναντίον των αξιών πάνω στις οποίες κτίστηκαν οι ευρωπαïκες κοινωνίες μας.

Σας ευχαριστώ για το μήνυμα συλλυπητηρίων και συμπαράστασης που στείλατε στην Πρεσβεία και σε όλο το Βέλγιο. Θα το επισυνάψουμε στο Βιβλίο Συλλυπητηρίων που ανοίξαμε.

Ειλικρινά

Luc Liebaut, Πρέσβυς του Βελγίου στην Αθήνα.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Θανάσης Τριαρίδης Η «Ελευθερία» που σφάζει αμάχους»


23 Σεπτεμβρίου 1821Η Σφαγή των αμάχων της Τριπολιτσάς

Τα γεγονότα είναι γνωστά: στις 22 Σεπτεμβρίου του 1821 οι δυνάμεις των επαναστατημένων Ελλήνων υπό την αρχηγία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη καταλαμβάνουν την Τριπολιτσά, όπου έχουν συγκεντρωθεί περίπου 40.000 Τούρκοι και Εβραίοι της Ηπειρωτικής Πελοποννήσου και μαζί τους 1500 ένοπλοι Αρβανίτες (ετούτοι οι τελευταίοι αποτελούν και την ουσιαστική άμυνα της πόλης). Η σφαγή που ακολουθεί είναι μία από τις μεγαλύτερες (πιθανώς η μεγαλύτερη) που γνώρισε ποτέ η Πελοπόννησος: επί τρεις ημέρες οι Έλληνες σφαγιάζουν τους αμάχους Τούρκους και Εβραίους, τις γυναίκες, τα παιδιά και τα βρέφη (αφού προηγουμένος βιάσανε, βασάνισαν, εκπαραθύρωσαν, κάψανε, λιώσανε κεφάλια μωρών σε τοίχους – δηλαδή: κάνανε τα «ιερό χρέος τους» σύμφωνα με τα ελληνικά σχολικά βιβλία). Ο, εκ των θεμελιωτών του φιλελληνικού κλίματος στην Δυτική Ευρώπη, περιηγητής και ιστορικός Φρανσουά Πουκεβίλ δεν διστάζει να γράψει ότι «μονάχα αν βάλει κανείς στον νου τους τις χειρότερες βιβλικές καταστροφές όπου σφάζανε ακόμη και τα κατοικίδια ζώα, θα έχει μια πιο πιστή εικάνα της σφαγής της Τριπολιτσάς». Ο Έλληνας ιστορικός Ιωάννης Φιλήμων είναι ακόμη γλαφυρότερος μιλώντας για την σφαγή: «Γυναίκες ων η λευκότης διεφιλονείκει και προς αυτήν την χιόνα, νεανίδες, ων ουδ’ ο θάνατος κατεμάρανε την χιόνα, βρέφη, τα μεν χειραπτάζοντα τους μαστούς και βαβάζοντα, τα δε το στόμα έχοντα επί μαστού αιμοφύρτου, νέοι, γέροντες, άντρες, ανάμικτοι κατέκειντο θέαμα βαρυπενθές… Ιδίως δε η εκ της πύλης των Καλαβρύτων μέχρι του σατραπείου λεωφόρος από λιθοστρώτου μετεσχηματίσθη, ιν’ είπωμεν, εις πτωματόστρωτον, και ουθ’ ο πεζός, ουθ’ ο ίππος επάτει επί της γης, αλλά επί πτωμάτων». Αλλά και ο ίδιος ηθικός αυτουργός της σφαγής Θεόδωρος Κολοκοτρώνης (αφού φρόντισε να διαφύγουν σώοι οι 1500 οπλισμένοι Αρβανίτες, με τους οποίους είχε κάνει συμφωνία – γεγονός που αποδεικνύει πως είχε τον απόλυτο έλεγχο του ασκεριού του, άρα το επιχείρημα περί του «ανήμπορου Κολοκοτρώνη να ελέγξει την δίκαιη εκδικητική ορμή των στρατιωτών του» πέφτει στο κενό) μιλάει στα Απομνημονεύματά του (τα οποία υπαγόρευσε το 1839 στον Γεώργιο Τερτσέτη) με πρωτοφανή ειλικρίνια (και εντυπωσιακή λακωνικότητα): «το ασκέρι όπου ήτον μέσα το ελληνικό έκοβε και εσκότωνε από Παρασκευή έως Κυριάκη, γυναίκες, παιδιά και άντρες, 32.000, μια ώρα ολόγυρα της Τριπολιτσάς…» (βλ. Διήγησις συμβάντων της Ελληνικής φυλής, Απομνημονεύματα Κολοκοτρωναίων, Εκδόσεις Νάστου, τόμος 1, σελ. 112). Μετά από τρεις ημέρες σφαγής, δεν υπήρχαν άλλοι ζωντανοί άμαχοι για να δολοφονηθούν: «Η φρενίτις εκείνη της φυλετικής εκδικήσεως δεν εγνώρισεν όρια. Έφτασε μέχρι των τάφων. Το τουρκικόν κοιμητήριον ανεσκάφη, και οστά και νεκροί ταφέντες προ ολίγου καιρού ερρίφθησαν εις τους δρόμους.» (Διονυσίου Κόκκινου Η Ελληνική Επαναστασις, Μέλισσα 1957, τόμος Γ΄, σελ. 318). Πολύ σύντομα τα έκθετα πτώματα των 32.000 σφαγμένων μαζί με τα ξεθαμμένα κουφάρια προκάλεσαν θανατηφόρα επιδημία που άπλωθηκε σε ολόκληρη την Πελοπόννησο (Κόκκινος, ο.π. σελ. 334). Για να αισθητοποιήσουμε τον αριθμό των σφαγμένων, θυμίζω: τα σκοτωμένα παιδιά του σχολείου στο Μπεσλάν ήταν 350, οι νεκροί της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001 περίπου 4.000, οι νεκροί της Σάμπρα και της Σατίλα 2.000, οι νεκροί της Σρεμπρένιτσα περίπου 8.000…”

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΚΟΥΠΙΔΙ

του Γιώργου Μάντζιου

Χθες ο συμπαθής τεχνικός, τον οποίο κάθε τόσο καλώ στο σπίτι να με συνδράμει σε ποικίλα προβλήματα που αντιμετωπίζω με τον υπολογιστή μου, ανακάλυψε με δέος και ολοφάνερη αποστροφή ανάμεσα στα λεξικά του γραφείου μου και ένα Λεξικό της Μακεδονικής Γλώσσας. Ένα λεξικό που αποτέλεσε στο παρελθόν πολύτιμο βοήθημα στις συχνές επισκέψεις μου στη γειτονική μας χώρα.
«Γιατί δεν το πετάτε αυτό το σκουπίδι, κύριε Μάντζιο; Με απογοητεύετε! Μορφωμένος άνθρωπος και δεν γνωρίζετε ότι μακεδονική γλώσσα δεν υπάρχει;»
Δεν αντέδρασα. Έχω αποχτήσει με τα χρόνια τη σοφία να κατανοώ πότε μια λογική αντίδραση μάλλον θα περιέπλεκε τα πράγματα…
Γιατί το συνήθισα πια εκείνο το σοφό «ου με πείσεις καν με πείσης». Οι ρίζες των μύθων είναι τόσο βαθιές που δεν κόβονται με τίποτε.

Να του έλεγα ότι η μακεδονική γλώσσα είναι γνωστή από την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα δεκάδες χρόνια τώρα;
Να τον παρέπεμπα στο πιο σύγχρονο εγχειρίδιο γλωσσολογίας «ΟΙ ΓΛΩΣΣΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ» που υπογράφεται από τους επιφανείς γλωσσολόγους Bernard Comrie (Διευθυντή του Τομέα Γλωσσολογίας του Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ της Λειψίας), τον Stephen Mattheews (διδάκτορα των Πανεπιστημίων του Κέμπριτζ και της Νότιας Καλλιφόρνιας) και τη Maria Polinsky (διδάκτορα του Ινστιτούτου γλωσσολογίας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών;
Το έργο έχει μεταφραστεί στις εκδόσεις Σαββάλας (Αθήνα 2004) με την απαραίτητη λαθροχειρία βέβαια στο χάρτη των Βαλκανικών Γλωσσών, όπου το πρωτότυπο σημειώνει ως Macedonian τη γλώσσα των βορείων γειτόνων μας και στο χάρτη αυτή αναφέρεται ως …Σλαβική των Σκοπίων!

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Γκρεμίστε Την Ακρόπολη Σας… ‘’Ολίγον τι ψεύτης’’

«Διδάξαμε πολιτισμό , εμείς τους μάθαμε τη δημοκρατία». «Όταν εμείς φτιάχναμε την ακρόπολη αυτοί  ήταν ακόμα στα δέντρα». « Τι να μας πουν αυτοί ρε; Εμείς έχουμε ένα Πλάτωνα, έναν Αριστοτέλη». «Εμείς δημιουργήσαμε τους ολυμπιακούς αγώνες και αντί να τους κάνουμε μόνιμα εμείς, τους χαρίζουμε κιόλας».

Και άλλες τέτοιες ωραίες ατάκες άκουγε ο παππούς που έμενε κοντά στην Ακρόπολη. Όχι σε κάποιο ακριβό διαμέρισμα ή σε κάποιο γραφικό σπίτι που θυμίζει την παλιά Αθήνα, η οποία δεν είχε γνωρίσει ακόμα τις πολυκατοικίες. Ήταν σε ένα απλό σπίτι ,χάρτινο. Μεταφερόταν εύκολα και μέσα θα έβλεπες πάντα μια μαύρη κουβέρτα και ένα παλιό βρώμικο και σκισμένο χαρτόνι να γράφει με μεγάλα γράμματα «Γκρεμίστε την Ακρόπολη σας» .

«Δεν τους σέβεστε», φώναζε τα απογεύματα όταν είχε τελειώσει το καφέ του και το διάβασμα κάποιου βιβλίου. « Δεν μας σέβεστε», του ξέφευγε κάποιες φορές. “Τι θες ρε; Να μην έχουμε ιστορία;” , του απάντησε ένας νεαρός που καθόταν εκεί κοντά και είχε κουραστεί να τον ακούει. ‘’ Η ιστορία είναι για να σας μαθαίνει, όχι για να σας αθωώνει’’, ψέλλισε και κάθισε στο σπίτι του…

Ήταν  στις συγκεντρώσεις και του  ‘’ναι’’ και του ‘’όχι’’. Κοιτούσε απορημένα, τους ήθελες όλους μαζί ενάντια σε κείνους, εκείνους όχι τους ξένους. Εκείνους που «έκαναν σημαία το παρελθόν και παίζουν με το παρόν», έλεγε συνέχεια αν έπιανε τη συζήτησε με κάποιον περαστικό. Στο τέλος της συζήτησης πάντα έλεγε την ίδια απορία «η ιστορία σας τι θα γράψει ; Ο αγώνας φούντωσε στα σχόλια και βγήκε  νικητής  αυτός με τα περισσότερα like;»

Οι μέρες πέρασαν, το σπίτι του ήταν πάντα στον ίδιο πεζόδρομο σε διαφορετικά μέρη. Μια Δευτέρα μόνο το σπίτι πλησίασε αρκετά την ακρόπολη. Ένας αστυνομικός πήγε να τον ξύπνησε λίγο άγαρμπα αλλά για αστυνομικός αρκετά ευγενικά «Σηκωθείτε κύριε, πρέπει να μεταφερθείτε. Κύριε με ακούτε;  Πρέπει να φύγετε από εδώ».

Ο κύριος δεν άκουγε, είχε ξανά περάσει στην ιστορία. Και αγκαλιά του είχε ένα σκαλιστήρι με ένα σημείωμα « Ο καθένας μέσα σας, όσο δύσκολο και να ναι, γκρεμίστε την ακρόπολη που χετε μέσα σας. Φτιάξτε επιτέλους μια δικιά σας και αυτήν αφήστε την για ντεκόρ στις ακριβές σας καφετέριες. Αυτή η ακρόπολη είναι άλλων. Μόνο δικαιολογίες σας δίνει πλέον, ούτε κουράγιο, ούτε ντροπή. Γκρεμίστε την μπας και χτίσετε».

Πηγή: http://www.ekdoxh.eu/

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Οι αλαζόνες της Ιεράς Συνόδου που θεωρούν ότι οι νόμοι του κράτους δεν δεσμεύουν και αυτούς

Ποιοι νομίζουν ότι είναι αυτοί οι άνθρωποι που κρατάνε καθηλωμένη μια ολόκληρη κοινωνία στον πιό βαθύ αναχρονισμό;

Από τις φοροαπαλλαγές μέχρι τα προνόμια, απ’ τα Θρησκευτικά μέχρι τις τιμές, η Εκκλησία παίρνει πολύ περισσότερα απ’ όσα δίνει.

Από τον ΑΡΗ ΔΗΜΟΚΙΔΗ

Σε μεγάλο βαθμό οι νόμοι του κράτους, ακριβώς επειδή δεν έχει γίνει ο διαχωρισμός του απ’ τη θρησκεία, είναι εξαιρετικά (και υπερβολικά) ευνοϊκοί για την Εκκλησία.

Από τις φοροαπαλλαγές μέχρι τα προνόμια, απ’ τα Θρησκευτικά μέχρι τις τιμές, η Εκκλησία παίρνει πολύ περισσότερα απ’ όσα δίνει. (Κι ας μην αναφέρουμε καν ότι οι φορολογούμενοι πολίτες, ασχέτως του αν είναι θρησκευόμενοι και ποιας θρησκείας, πληρώνουν από την τσέπη τους κάθε μήνα το μισθό των παπάδων.)

Το ότι υπάρχουν όμως τόσοι νόμοι που τη συμφέρουν, είναι δικαιολογία για να μην φτιαχτεί ούτε ένας που να μην την συμφέρει;

Διαβάσα την είδηση «”Όχι” από Ιερά Συνόδο στην καύση των νεκρών- “Αναξιοπρεπές, θυμίζει ανακύκλωση απορριμάτων”» (ενώ η σήψη σε φέρετρο και το φάγωμα απ’ τα σκουλήκια είναι κάτι αξιοπρεπέστατο, που δε θυμίζει χωματερή!) και αρχικά αδιαφόρησα. Κλασικά, η Εκκλησία προσπαθεί να αποτρέψει τους ανθρώπους να κάνουν ό,τι αντιβαίνει στο ιερό της δόγμα. Κατανοητό.

Όμως προς το τέλος έγραφε:

Κατά τη σημερινή συνεδρία, η ΔΙΣ επικύρωσε τα πρακτικά της προηγουμένης συνεδρίας και εν συνεχεία ασχολήθηκε με το εκκρεμές νομοσχέδιο με τίτλο «Μέτρα για την επιτάχυνση του κυβερνητικού έργου και άλλες διατάξεις», κατά το άρθρο 21 του οποίου καθένας μπορεί να επιλέξει, μεταξύ άλλων, τον «τύπο τελετής της κηδείας» του και η δήλωση αυτή είναι υποχρεωτική για όλα τα όργανα ή υπηρεσίες «που επιμελούνται της ταφής του νεκρού», αρκεί να μην προσκρούει σε «κανόνες δημόσιας τάξης, υγιεινής ή στα χρηστά ήθη». Σύμφωνα με τη ΔΙΣ, «με την παραπάνω γενική διατύπωση παραβιάζεται η θρησκευτική ελευθερία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, οι ιερείς της οποίας δεν μπορούν δια νόμου να υποχρεωθούν να τελέσουν εξόδιο ακολουθία, εάν κάποιος ζήτησε θρησκευτική κηδεία, αλλά με την ίδια ή άλλη δήλωση είχε επιλέξει την αποτέφρωση της σορού του».

Με δυο λόγια, το Νομοσχέδιο λέει πως όσοι επιμελούνται την ταφή του νεκρού (και πληρώνονται γι’ αυτήν, όπως δηλαδή οι παπάδες) πρέπει να σεβαστούν την επιθυμία του νεκρού για ταφή ή αποτέφρωση. Άρα ο παπάς θα τελέσει την εξόδιο ακολουθία και μετά θα αφήσει τον νεκρό να καταλήξει εκεί που είχε επιλέξει – είτε στο χώμα με τη σήψη και τα σκουλήκια, είτε στο αποτεφρωτήριο για να γίνει στάχτη. (Κανένα απ’ τα δύο δεν είναι ωραίο, αλλά έτσι κι αλλιώς, death sucks.)

H φράση κλειδί της Ιεράς Συνόδου είναι «οι ιερείς δεν μπορούν δια νόμου να υποχρεωθούν».

Α, μπα; Αξιοποιούν δηλαδή μια χαρά τους νόμους που τους δίνουν δικαιώματα, αλλά δεν δέχονται ότι μπορεί δια νόμου να υποχρεωθούν και για κάτι;

Οι υπόλοιποι πολίτες γιατί υποχρεωνόμαστε δια νόμου να κάνουμε ένα σωρό πράγματα που δε μας αρέσουν, ή πάνε αντίθετα στα πιστεύω και την ιδεολογία μας; Πόσο ψωνάρες είναι δηλαδή οι παπάδες που -χρησιμοποιώντας ως δικαιολογία για ότι δεν τους αρέσει ότι δε συνάδει με τα βιβλία τους- θεωρούν ότι κανένας νόμος δεν μπορεί να τους υποχρεώσει να κάνουν τη δουλειά τους, για την οποία πληρώνονται μάλιστα δύο φορές; (Μία με τον μηνιαίο μισθό τους που πληρώνει ο πολίτης, και μία με τα -αφορολόγητα συνήθως- λεφτά που με το έτσι θέλω παίρνουν απ’ τους συγγενείς του νεκρού.)

Η Ιερά Σύνοδος, από τη μία έχει γαντζωθεί στο Κράτος και αφορίζει κάθε σκέψη για Διαχωρισμό, απ’ την άλλη ξεκαθαρίζει πως κανένας νόμος του Κράτους δεν μπορεί να την υποχρεώσει να κάνει κάτι που δεν θέλει.

Να σοβαρευτεί, θα έλεγα. Όσο πληρώνεται απ’ το κράτος οφείλει να ακολουθεί τους νόμους του. Είναι εδώ για να υπηρετεί τον πολίτη και οι παπάδες είναι Δημόσιοι Υπάλληλοι. Ας ξεκαβαλήσουν το καλάμι, και ας προσφέρουν αυτό για το οποίο πληρώνονται: Αγάπη, συμπόνια, πνευματική καθοδήγηση και βοήθεια προς τους συνανθρώπους τους.

Πηγή: www.lifo.gr

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ХОР СО МАКЕДОНСКИ ПЕСНИ – ΧΟΡΩΔΙΑ ΜΕ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

Μπείτε στο ίντερνετ και ενεργοποιήστε τον παρακάτω σύνδεσμο/διεύθυνση και παρακολουθήστε μια χορωδία 90 φωνών, ανθρώπων διαφόρων γεννεών από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, να τραγουδά γνωστά μακεδόνικα παραδοσιακά τραγούδια, όπως το Што имала ксмет Стамена (Σστο ίμαλα κ΄σμετ Στάμενα). Τέλειος τρόπος απομάκρυνσης πολιτισμικών και συνοριακών μπαριέρων…

http://www.srekja.mk/hor-so-90-tina-glasovi-od-razni-genracii-od-sad-pee-makedonski-pesni/

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Κατηγορίες

Ευχαριστούμε θερμά τους Μακεδόνες οικονομικούς μας μετανάστες σε Αυστραλία, Καναδά και δυτική Ευρώπη, όπως και τους φίλους μας απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας, για την οικονομική στήριξη της έκδοσης της Нова Зора. Благодариме - Μπλαγκοντάριμε


ALPHA BANK

Account 852 00 2101 031390

IBAN: GR47 0140 8520 8520 0210 1031 390

BIC: CRBAGRAA

Μηνιαίες Εκδόσεις

Македонска Ризница
  • ,ΞΕΦΥΛΛΙΣΜΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΤΕΥΧΩΝ
    РАЗГЛЕДУВАЊЕ НА ПРЕТХОДНИ БРОЕВИ
  • 2016 (147)
  • 2015 (416)
  • 2014 (404)
  • 2013 (377)
  • 2012 (372)
  • 2011 (323)
  • 2010 (202)