Αρχεία | Μάρτιος, 2016

Άκου Ανελλήνιστε Ελληναρά

Οι πρώτοι Φιλέλληνες που αποβιβάστηκαν το 1821 στο Ναυαρίνο, έτοιμοι να πεθάνουν για την ελευθερία σου, έτυχαν ελληνικής υποδοχής:

του Κώστα Κούρκουλου – δικηγόρου

του Κώστα Κούρκουλου – δικηγόρου

Ληστεύτηκαν.

Ο γιατρός του σώματος των Φιλελλήνων, στο δρόμο για το Πέτα, κατά την πορεία τους δηλαδή προς το θάνατο για χάρη σου, έτυχε ελληνικής μεταχείρισης: Ληστεύτηκε.  Μάλιστα, γλύτωσε τη ζωή του, παραδίδοντας στους προγόνους σου και τα όπλα που έφερε, με σκοπό να πολεμήσει για την ελευθερία σου.

Στο ίδιο το Πέτα, όταν οι πρόγονοί σου όχι μόνο «λάκισαν» αλλά, κατά πως λένε, πρόδωσαν τους Φιλέλληνες, οι τελευταίοι έμειναν εκεί για να πεθάνουν για χάρη σου.

Και όταν τα πάντα είχαν χαθεί, πάλι στο Ναυαρίνο, εκεί δηλαδή όπου οι πρόγονοί σου λήστεψαν τους πρώτους Φιλέλληνες, οι «κουτόφραγκοι» πολέμησαν και σου έδωσαν την ελευθερία σου. Και ήταν τόσο αμετανόητα «κουτόφραγκοι», ώστε να νομίζουν πως πεθαίνουν για τα παιδιά του Αριστοτέλη, του Σοφοκλή και του Περικλή!

Ενώ εσύ ξέρεις, πολύ καλά μάλιστα, ότι δεν έχεις καμία απολύτως σχέση με όλα αυτά, για τα οποία πέθαιναν οι Φιλέλληνες. Γι’ αυτό και μισείς ό, τι έρχεται από τη Δύση, εκτός των χρημάτων και των «εργαλείων». Και παραμένεις προσκολλημένος στην Ανατολή, παρ’ ότι από κει, κατά την ανατριχιαστική περιγραφή του Μαρξ, έρχεται «χολέρα και θρησκεία».

Κι έχεις δίκιο στο μίσος σου για τη Δύση. Διότι, στα μέρη της, αυτά που εσύ θεωρείς κόλαση, συμβαίνουν και τα εξής «θεότρελα» και «ανήκουστα»: Έχει δημιουργηθεί ένας νέος ανθρωπολογικός τύπος. Αυτός του ευρωπαίου πολίτη που, για πρώτη φορά μετά την Αθηναϊκή δημοκρατία, ανέτρεψε τη θρησκευτική παράσταση του κόσμου. Έχει δηλαδή δημιουργηθεί ο τύπος του ανθρώπου που συνειδητοποίησε ότι είναι ο ίδιος υπεύθυνος για την ιστορία του. Ο οποίος, ακριβώς γι’ αυτό, μπορεί να αμφισβητήσει την υπαρκτή εξουσία, να σκεφτεί ότι ο νόμος είναι άδικος, να το διακηρύξει δημόσια, να δράσει για να τον αλλάξει και να συμμετάσχει στον καθορισμό της μοίρας του.

Στη Δύση δηλαδή συμβαίνει το εξής φρικιαστικό για σένα: Δημιουργείται μία κοινωνία που όχι μόνον μπορεί να θέτει ερωτήματα στον εαυτό της, αλλά και να τον αμφισβητεί! Με άλλα λόγια, δημιουργείται μία κοινωνία που έχει την ικανότητα να αμφισβητεί τους δικούς της θεσμούς, επειδή συνειδητοποιεί ότι δημιουργός τους δεν είναι κάποιος απεσταλμένος του θεού ή της ιστορίας, αλλά η ίδια. Κάτι δηλαδή που είναι αδιανόητο σε κάθε άλλον πολιτισμό. (Και στον δικό σου).

Άσε που αυτοί οι θεσμοί της, επιτρέπουν στους πολίτες της να ζουν σε μεγάλο βαθμό τη ζωή τους και να τη διαθέτουν κατά την κρίση τους. Να μην κόβουν δηλαδή τα χέρια αυτού που έκλεψε, να μην ακρωτηριάζουν τους παραβάτες, να μην θεωρείται η γυναίκα κατώτερο είδος, ούτε κτήμα του άνδρα, να μην ακρωτηριάζονται οι γυναίκες με την αποκοπή της κλειτορίδας, να μην εκτελούνται με λιθοβολισμό (ή με όποιο άλλο τρόπο) οι γυναίκες σε περίπτωση «μοιχείας», να μην δολοφονούνται δημοσιογράφοι επειδή ασκούν κριτική στον «τσάρο» (βλ. Ρωσία), να μην φυλακίζονται πολίτες επειδή διαφωνούν με τον ηγεμόνα (βλ. Βενεζουέλα), να μην εκτελούνται τέλος οι υπήκοοι, επειδή νύσταξαν μπροστά στον αρχηγό που έστειλε η ιστορία (βλ. Β. Κορέα) κ.ο.κ.

Και προσοχή! Αυτά τα δικαιώματα δεν ήταν αυτονόητα, ούτε «φύτρωσαν». Ούτε τα πήραν ως εμφυτεύματα από κάπου αλλού, όπως καλή ώρα στην περίπτωσή σου. Αντίθετα, στηρίζονται σε τεράστιους δημοκρατικούς αγώνες διαδοχικών γενεών. Ούτε βεβαίως είναι «τυπικά» δικαιώματα, όπως ανόητα ισχυρίζονται όσοι τα υποτιμούν. Διότι μπορεί μεν να είναι «μερικά», αλλά είναι βαθύτατα ουσιαστικά. Άλλωστε, είναι ακριβώς αυτά που οδηγούν όλους τους κατατρεγμένους της γης, να δίνουν ακόμη και τη ζωή τους στα κύματα, προκειμένου να φτάσουν στην Ευρώπη.

Ξέρω πως εσύ βλέπεις μόνο την άλλη πλευρά της Ευρώπης, η οποία είναι εξ ίσου υπαρκτή. Εκείνη δηλαδή που έκανε πολέμους, που προκάλεσε αδικίες και αιματοχυσίες, που έκανε στρατόπεδα συγκέντρωσης κ.ο.κ.

Γι’ αυτό, άκου και πάλι: «Δεν εφεύρε η Ευρώπη τον πόλεμο, το μίσος προς τους άλλους, το ρατσισμό, την υποδούλωση, τις σφαγές εξόντωσης, την αναγκα­στική πολιτιστική αφομοίωση: η καταγραμμένη ιστορία ξεχειλίζει απ” αυτά. Η Ευρώπη τα εφάρμοσε και αυτή. Μα η ιδιαιτερότητά της είναι πως όλα αυτά στην Ευρώπη αμφισβητήθηκαν και πολεμή­θηκαν από μέσα». (Κ. Καστοριάδης, «Καιρός»).

Και εδώ ανελλήνιστε ελληναρά είναι η διαφορά μας. Με άλλα λόγια, η δυνατότητά μας να αμφισβητούμε τους θεσμούς μας, θεωρώντας ότι είμαστε υπεύθυνοι για την ιστορία μας, δημιουργεί αγεφύρωτο χάσμα ανάμεσα στη δική μας Ευρώπη και στην κοινωνία της Ανατολής που εσύ υπερασπίζεσαι. Και γι’ αυτήν ακριβώς τη διαφορά μισείς θανάσιμα την Ευρώπη. Και τώρα, στην τραγωδία που μας ήρθε, αυτό το μίσος έβγαλες με όλους τους τρόπους. Από τη μεμψιμοιρία για τη Γαλλική σημαία και τις αναφορές στην αποικιοκρατία, μέχρι το συμψηφισμό της στυγνής αυτής δολοφονίας με άλλες τραγωδίες. Σαν να μην μπορείς να το κρύψεις ότι το «φχαριστήθηκες» κι από πάνω. Κι έχεις δίκιο. Γιατί με το μαζικό αυτό φόνο επιχειρήθηκε να προσβληθεί ο ελληνοδυτικός πολιτισμός, με τον οποίο, ανελλήνιστε ελληναρά, είσαι ξένος και εχθρός.

Τελειώνω με μία διευκρίνιση: Είναι αυτονόητο ότι δεν προσπαθώ να σου αποδείξω την αξία του ελληνοδυτικού πολιτισμού και των μεγάλων θεσμικών δημιουργιών της Ευρώπης. Δηλαδή της ελευθερίας, της ισότητας και της δικαιοσύνης. Διότι, όπως ξέρεις, πείθονται μόνον οι πεισμένοι. Αντίθετα, την απόφασή μας να υπερασπιστούμε αυτές τις ευρωπαϊκές αξίες, χωρίς περιστροφές και υποσημειώσεις, περιγράφω. Διότι, για να παραφράσω το λόγο μιας από τις τραγικότερες προσωπικότητες της ελληνικής αριστεράς, ανάμεσα στην ναζιστική θηριωδία, τη σταλινική βαρβαρότητα και τον ισλαμοφασισμό που εσύ τώρα κρυφοκοιτάζεις, εμείς επιλέγουμε την Ευρώπη.

Πηγή: http://pointfromview.blogspot.mk

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Πολιτιστικές γέφυρες ανάμεσα στην Ελλάδα και την Δημοκρατία της Μακεδονίας

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Μέλος της Ευρωπαϊκής Ελεύθερης Συμμαχίας – Ευρωπαϊκό Πολιτικό Κόμμα (EFA-EPP)
Μέλος της Ομοσπονδιακής Ένωσης των Ευρωπαϊκών Εθνοτήτων (FUEN)
Στ. Δραγούμη 11 Φλώρινα/Lerin Τ.Κ. 53100; Τ.Θ. 51 Τηλ./fax 0030 23850 46548
www.vinozito.org; e-mail: rainbow@vinozito.org

Λεριν / Φλώρινα, 23 -2-2016

Την Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2016 πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά θεατρική παράσταση στη Μακεδονική γλώσσα στo Λέριν/Φλώρινα, μετά την εποχή του Εμφυλίου Πολέμου. «Women from the Underground” ήταν ο τίτλος του έργου σε σκηνοθεσία του Andrej Cvetanovski. Η παράσταση δόθηκε υπό την αιγίδα ενός Ευρωπαϊκού διασυνοριακού προγράμματος. Την πρόσκληση και οργάνωση της παράστασης ανέλαβε ο Οργανισμός Πολιτιστικών Εκδηλώσεων Πρεσπών –Φλώρινας.

Για τη θεατρική παράσταση δεν έχουμε να σημειώσουμε παρά μόνο ότι ήταν άψογη από όλες τις πλευρές. Πέρα όμως από την ψυχαγωγική και αισθητική λειτουργία αυτής της, υπάρχει και η πολιτική της διάσταση.

Από το παρελθόν  είναι γνωστό το έργο του  Πολιτιστικού Συλλόγου Πρεσπών – Φλώρινας λειτουργούν με επαγγελματισμό προωθώντας κατά καιρούς πολιτικά και πολιτιστικά μηνύματα ανάλογα με τους καιρούς και τις διαθέσεις των εκάστοτε ελληνικών κυβερνήσεων στο χώρο των Βαλκανίων. Σε κάθε εκδήλωση του Οργανισμού οι φορείς του φροντίζουν να πολυδιαφημίσουν τις εκδηλώσεις ώστε να υπάρχει μεγάλη ανταπόκριση από το κοινό.

Στην περίπτωση όμως της θεατρικής παράστασης που έγινε στη Μακεδονική γλώσσα τα πράγματα δεν ήταν και τόσο ξεκάθαρα.

Ο τίτλος  του θεατρικού έργου που αναγραφόταν στις προσκλήσεις ήταν στα αγγλικά. Ελάχιστοί διαβάζοντας τη μπορούσαν να καταλάβουν περί τίνος πρόκειται.

Η προβολή της θεατρικής παράστασης και τα σχόλια στα τοπικά μπλογκ δεν ήταν αρκετά ώστε το ευρύ κοινό να καταλάβει πολλά για το έργο και σε πια γλώσσα αποδίδεται.

Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι θα μπορούσαν να γίνουν περισσότερα για την προβολή αυτού του θεατρικού έργου. Να είχε δοθεί περισσότερη διάσταση στο γεγονός, απεναντίας υπήρχε μια ατμόσφαιρα σιωπής από τους διοργανωτές, ερωτήματα του τύπου «τι κάνουμε τώρα», «τι αντιδράσεις θα έχουμε» από την αγία εκκλησία που είναι ,,ευαίσθητη,, στο θέμα της Μακεδονικής γλώσσας, από τους ακραίους «ελληναράδες» συμπολίτες μας. «Θα υπάρχουν δημοκράτες να μας υποστηρίξουν;». Οπότε δυστυχώς επιλέχτηκε μια πιο ήπια προβολή, πιο αθόρυβη και πιο διακριτική, έτσι όπως γίνεται σε χώρες με περιορισμένη δημοκρατία και ελευθερίες.

Ας θυμηθούμε όμως τι είχε συμβεί με την παράσταση αρχαίου δράματος  από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος «Βάκχες – Ευριπίδης» στις 24/8/2007 στη Μπίτολα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, όπου από την μεγάλη προβολή που υπήρξε, γέμισε ασφυκτικά το αρχαίο θέατρο της Χερακλέα.

Πόσοι υπήρχαν στην αίθουσα «Θ. Αγγελόπουλος» στο Πολιτιστικό Κέντρο Φλώρινας στην θεατρική παράσταση που δόθηκε στη Μακεδονική γλώσσα;

Μήπως υπήρχε πρόβλημα ότι το κοινό δεν θα καταλάβαινε τι γλώσσα;

Μήπως χάσαμε μια μεγάλη ευκαιρία να δούμε μια σπουδαία παράσταση;

Η αρχή έγινε, γέφυρες μπορούν να κτίζονται όχι μόνο με υπόβαθρο τον πολιτισμό αλλά και σε άλλους τομείς.

Η Ε.Ε.Σ – Ουράνιου Τόξου θα είναι στο πλευρό όλων των φορέων που συμβάλουν σε πολιτιστικές αναγεννήσεις και πρωτοποριακές πρωτοβουλίες που συμβάλουν στην ειρηνική συνύπαρξη των λαών των Βαλκανίων.

Αλλά ας μη χαθούν άλλες ευκαιρίες. ,,Οpen borders open minds”

Το Γραφείο Τύπου

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

21 Φεβρουαρίου – Παγκόσμια Ημέρα Μητρικής Γλώσσας


ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΑ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Μέλος της Ευρωπαϊκής Ελεύθερης Συμμαχίας – Ευρωπαϊκό Πολιτικό Κόμμα (EFA-EPP)

Μέλος της Ομοσπονδιακής Ένωσης των Ευρωπαϊκών Εθνοτήτων (FUEN)

Στ. Δραγούμη 11 Φλώρινα/Lerin Τ.Κ. 53100; Τ.Θ. 51 Τηλ./fax 0030 23850 46548

www.vinozito.org; e-mail: rainbow@vinozito.org

Καμία γλώσσα δεν είναι περισσότερο ανώτερη ή κατώτερη από μια άλλη.  Είναι θέμα ουσίας, η γλώσσα του κάθε ατόμου πρέπει να είναι σεβαστή γιατί  ενθαρρύνει το άτομο να έχει αυτοσεβασμό, αυτοπεποίθηση και γενικά  να σέβεται τους άλλους. Παρόλα αυτά υπάρχουν άνθρωποι που τραβούν γραμμές και δεν αναγνωρίζουν τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα και την αξία τους για την ανθρωπότητα.

Η Μακεδονική γλώσσα ομιλείται από ένα μεγάλο πληθυσμό στη Β. Ελλάδα σε ολόκληρο το μήκος και πλάτος της. Κάποιοι την αποκαλούν ως  « ντόπια» γλυτώνοντας έτσι από μια επίθεση ή για λόγους άμυνας, αδιαφορίας κάποιες φορές και πολλές φορές από συνήθεια.  Λίγοι είναι αυτοί οι οποίοι διακατέχονται από ακραία εθνικιστική πολιτική ιδεολογία  την αποκαλούν ως  «σλάβικα»,  «βουλγάρικα»  κ.ο.κ  Τόσες πολλές παραονομιασίες για μια γλώσσα, αυτό από μόνο του δείχνει τη σοβαρότητα του ζητήματος ως προς τι είναι γλώσσα και αν ένας τρίτος έχει το δικαίωμα να ονομάζει και να βαφτίζει τη γλώσσα σου με ότι όνομα αυτός θέλει ταπεινώνοντας σε ως προσωπικότητα και άτομο.

Και σε αυτό το σημείο έρχεται η συζήτηση στο τι θεωρούμε δημοκρατία και ίσα δικαιώματα, αν έχουμε ελευθερία σκέψης, συνείδησης, θρησκείας, γνώμης, έκφρασης,  τι είναι  οι διεθνείς συμβάσεις, ο χάρτης για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το κράτος και η κοινωνία μας δοκιμάζεται καθημερινά στο πόσο αντέχει η κουλτούρα μας το διαφορετικό.

Μας κάνει κακό ως ανθρώπους, ως κοινωνία και ως κράτος να μη αντιμετωπίζουμε την πραγματικότητα κατάματα και να την αποδεχόμαστε την αλήθεια. Το να ζεις με μύθους και με ψέματα και να τα διαιωνίζεις δεν οδηγεί πουθενά, τα βρίσκεις πάντα μπροστά σου. Η Μακεδονική γλώσσα δεν θα σβήσει, δεν θα πάψει να υπάρχει πάντα θα υπάρχουν Μακεδόνες που θα μιλούν στα παιδία τους Μακεδόνικα.  Όπως θα υπάρχει και η Βλάχική γλώσσα, τα Αρβανίτικα (Αλβανικά), τα Τουρκικά και με τα νέα δεδομένα πολλές ακόμη γλώσσες θα υπάρχουν στη μικρή μας χώρα.

Το σύνδρομο που κυριαρχεί την ελληνική κοινότητα για ένα έθνος, μια γλώσσα  και μια θρησκεία δείχνει ανασφάλεια και έλλειψη αυτοεκτίμησης και γενικά δείχνει ήττα.  Τα παιδία δεν μαθαίνουν ιστορία, εθνολογία και λαογραφία πάρα μόνο διαστρεβλώσεις των πραγματικών δεδομένων μαθαίνουν μόνο για την γενναιότητα των ελλήνων  και φυσικά όλα είναι υπέρ των ελλήνων και όλοι οι υπόλοιποι λαοί «κατοικούσαν σε σπήλαια όταν οι Έλληνες έχτισαν Παρθενώνες».  Αν ήταν έτσι γιατί ζούμε αυτό που ζούμε σήμερα οικονομική και πολιτιστική κρίση.

Σημαντικός είναι ο ρόλος της Παιδείας κάθε εκπαιδευτικός φέρει βαθιά ευθύνη είναι το άτομο που θα πρέπει να μη διαιωνίζει τις προκαταλήψεις γιατί  επηρεάζουν το μέλλον των μετέπειτα γενιών.

Το μήνυμα είναι απλό σεβασμός στη γλώσσα του άλλου. Καμία γλώσσα δεν είναι περισσότερο ανώτερη από τη γλώσσα κάποιου άλλου. Όλοι είμαστε ίσοι με ίσα δικαιώματα ως προς τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Και ένα σχετικό σχόλιο από το ίντερνετ:

,,Να θυμηθούμε τις άλλες μητρικές γλώσσες στην Ελλάδα (εκτός μεταναστών); Ρομανί, Ρωσικά, Ποντιακά, Αρβανίτικα, Αρουμάνικα και Μεγλενορουμάνικα (Βλάχικα), Τουρκικά, Μακεδονικά, Πομάκικα, Τσακώνικα, Εβραϊκά και Σεφαρδίτικα και Γίντις (και ίσως κάτι μου διέφυγε). Πώς ακριβώς τις τιμούμε σήμερα;

Nafsika Papanikolatou Jaklin Hatzopoulou,,

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Μένουμε Έλληνες- Μένουμε σκατόψυχοι

Αν ήταν επίσημος τίτλος η σκατοψυχιά θα τον δίναμε με μεγάλη ευχαρίστηση στον μητροπολίτη Άνθιμο και σε όσους την Κυριακή διοργάνωσαν την συγκέντρωση μίσους στο Βελλίδειο προεξαγγέλοντας ουσιαστικά την δημιουργία ακροδεξιού-αντιπροσφυγικού μετώπου στην κατά τα άλλα προσφυγομάνα Θεσσαλονίκη.

Η σημερινή συγκέντρωση είχε βασικό εχθρό “την ισλαμοποίηση”, δηλαδή όπως αναγραφόταν και στην ανακοίνωση κάλεσμα της Μητρόπολης, “τα κύματα μεταναστών που απειλούν νά μετατρέψουν τήν Ευρώπη σε μιά απέραντη κόλαση ισλαμικής τρομοκρατίας” Εντός της ατζέντας της σημερινής συγκέντρωσης ήταν φυσικά και το πολύπαθο τμήμα ισλαμικών σπουδών που δημιουργείται στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο το οποίο αποτελεί “έγκλημα” σύμφωνα με τους διοργανωτές.

Τι και αν μέλη της Αντιρατσιστικής Πρωτοβουλίας μοίραζαν φυλλάδια με περικοπή του κατα Ματθαίον Ευαγγελίου που μιλά για την φιλοξενία, την αλληλεγγύη και την αγάπη προς τον “ξένο”, αυτά για την Εκκλησία και τους πολύ πιστούς συμπολίτες μας φαίνεται πως δεν αφορούν όλους. “Αδελφοί ημών” λοιπόν σύμφωνα με τον Άνθιμο είναι όλοι αρκεί να μην είναι μουσουλμάνοι, ομοφυλόφυλοι και αριστεροί κ.α. γιατί το αγαπάτε αλλήλους έχει και όρια!

Χαρακτηριστικό της απάθειας όσων έπαιρναν το φυλλάδιο με τις χαρακτηριστικές φράσεις του ευαγγελίου ήταν ότι δεν έμπαιναν καν στον κόπο να κατανοήσουν τι έλεγε, παθιάζονταν όμως πολύ γρήγορα με τις ατάκες που ακούγονταν από τα μεγάφωνα του συνεδριακού κέντρου “ Δεν πουλώ τα υπάρχοντά μου είναι η ταυτότητά μου” “ Ας δώσουμε στην νέα γενιά παράδοση ελληνικη” και άλλα τέτοια ανευ περιεχομένου συνθήματα.

Πολλοί από τους συμμετέχοντες δεν ήξεραν καν τι σήμαινε ισλαμοποίηση και σε πλήρη σύγχυση έδιναν ερμηνείες για φόβο αφανισμού των θρησκευτικών, αφανισμού του έθνους, αφανισμού γενικότερα.

Το καλτ σκηνικό συνοδευόταν από απολυτίκια και με χορωδίες υπό την επιβλητική ταμπέλα στην αίθουσα “Μένουμε Έλληνες και Ορθόδοξοι” και γνωστές φιγούρες του εθνικο-πατριωτικού φάσματος της πόλης όπως του Π. Ψωμιάδη, του Β. Καρακωστάνογλου και του Στ. Παπαθεμελή. Φυσικά παρέλασαν δεκάδες παπάδες της ίδιας σχολής “αλληλεγγύης” που θέλει τους πρόσφυγες να μην πνίγονται στο Αιγαίο αλλά να μην έρχονται και εδώ. Εντάξει κατατρεγμένοι είναι αλλά είναι και μουσουλμάνοι πως να το κάνουμε.

Και αν κλείσουν τα σύνορα ε τι εμείς θα τους φορτωθούμε;

Ο πονηρός Άνθιμος φυσικά δεν μπορούσε να μην ξεστομίσει ότι οι Έλληνες ανοίγουν την αγκαλιά τους στους πρόσφυγες αλλά πως να το κάνουμε υπάρχουν και όρια. “Θα πρέπει να φύγουμε εμείς για έρθουν να κατοικήσουν άλλοι;” διερωτήθηκε χαρακτηριστικά.

Δεν είναι βέβαια και τυχαίοι οι τραμπουκισμοί μελών της διοργανωτικής επιτροπής και υποστηρικτών του Άνθιμου εναντίον μελών της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ στο «Οι παππούδες μας πρόσφυγες, οι γονείς μας μετανάστες, εμείς ρατσιστές. Αγαπάτε αλλήλους». Κάποιοι κουνούσαν ειρωνικά το κεφάλι τους (ξέχασαν φυσικά από που κατάγονται) και άλλοι δεν δίστασαν να φωνάξουν διώξτε τους στην κατά τα άλλα ανοιχτή εκδήλωση. …

Σταυρούλα Πουλημένη

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Νομπελίστας οικονομολόγος φωτίζει τις πολιτικές αιτίες του Προσφυγικού

Γιατί είναι μύθος ότι οι πρόσφυγες παίρνουν τις δουλειές των ντόπιων

Η σημερινή παγκόσμια προσφυγική κρίση θυμίζει την περίοδο αμέσως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σύμφωνα με μια σύγχρονη εκτίμηση,

Αφγανές με τα παιδιά τους κοιτάζουν γύρω τους την ακτή της Χίου όπου μόλις έφθασαν από την Τουρκία

Αφγανές με τα παιδιά τους κοιτάζουν γύρω τους την ακτή της Χίου όπου μόλις έφθασαν από την Τουρκία

υπήρχαν τότε περισσότεροι από 40 εκατομμύρια πρόσφυγες μόνο στην Ευρώπη. Αυτοί οι «εκτοπισμένοι», όπως ονομάζονταν εκείνη την εποχή, είχαν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους εξαιτίας της βίας, της αναγκαστικής μετεγκατάστασης, των διώξεων και της καταστροφής περιουσιών και υποδομών.
Η δύσκολη μεταπολεμική κατάσταση οδήγησε στη δημιουργία το 1950 της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, η οποίο αναμενόταν να έχει μόνο προσωρινή εντολή για την προστασία των εκτοπισμένων ατόμων για τρία χρόνια. Αλλά το πρόβλημα δεν εξαφανίστηκε ποτέ. Αντίθετα, η Υπατη Αρμοστεία δεν είναι απλώς ακόμη μαζί μας, αλλά κρούει τον κώδωνα του κινδύνου.
Σχεδόν 60 εκατομμύρια εκτοπισμένοι

Σε έκθεση του 2015 υπολόγισε τον αριθμό των «βιαίως εκτοπισμένων» ανθρώπων σε όλον τον κόσμο σε 59,5 εκατομμύρια στο τέλος του 2014, συμπεριλαμβανομένων 19,5 εκατ. εκτοπισμένων διεθνώς, τους οποίους ορίζει ως αληθινούς πρόσφυγες. Σε ορισμένες χώρες - στο Αφγανιστάν, στο Αζερμπαϊτζάν, στην Κολομβία, στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, στο Ιράκ, στη Μιανμάρ, στη Νιγηρία, στο Πακιστάν, στη Σομαλία, στο Νότιο Σουδάν, στο Σουδάν, στη Συρία και στην Ουκρανία - ο αριθμός των βίαια εκτοπισμένων στο τέλος του 2014 ανερχόταν σε περισσότερους από 500.000 σε κάθε μία. Η έκθεση σημειώνει ότι ο συνολικός αριθμός έχει σίγουρα αυξηθεί σημαντικά από τότε.

Δυστυχώς, η έκθεση υπογραμμίζει την ελλιπή κατανόηση του προβλήματος των προσφύγων. Στην πραγματικότητα, σε όλη την ιστορία, η μοίρα των προσφύγων που ζητούν άσυλο σε άλλους τόπους δεν έχει μελετηθεί σε βάθος. Οι ιστορικοί καταγράφουν πολέμους και αναφέρουν τις διασπορές, αλλά σπανίως δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον για το πώς προέκυψαν προσφυγικές κρίσεις ή για το πώς επιλύθηκαν.

Ανείπωτες ιστορίες που χάνονται

Στον βαθμό που η ιστορία γράφεται από τους νικητές, αυτό δεν αποτελεί έκπληξη. Η γνώση ότι η χώρα σου τρομοκράτησε μια μειονότητα σε σημείο που τα μέλη της αναγκάστηκαν να την εγκαταλείψουν, ή ότι ένα σημαντικό μέρος των προγόνων σου έφτασε στη χώρα μέσα στην ήττα και τον πανικό, δεν είναι ακριβώς μια πηγή εθνικής ταυτότητας που εμπνέει υπερηφάνεια. Ετσι, ανήκουστες και ανείπωτες, οι ιστορίες των προσφύγων χάνονται.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο χρειαζόμαστε περισσότερη έρευνα σχετικά με το τι μπορεί και τι πρέπει να γίνει για τους πρόσφυγες σε μακροπρόθεσμη βάση. Η Υπατη Αρμοστεία έχει κάνει ένα σημαντικό έργο για την προστασία των προσφύγων, αλλά δεν μπορεί ενδεχομένως να αντιμετωπίσει τις ανάγκες τους από μόνη της. Ο προϋπολογισμός των 7 δισ. δολαρίων για το 2015 μπορεί να φαίνεται μεγάλος, αλλά ανέρχεται σε μόνο περίπου 100 δολάρια ανά εκτοπισθέντα - δεν είναι αρκετά για να καλύψουν ούτε βασικές ανάγκες, όπως τρόφιμα και στέγη.

Αιτία οι πολιτικές διώξεις

Η προσφυγική κρίση είναι επίσης ένα οικονομικό πρόβλημα. Υπάρχει, ας πούμε, ένα δημοφιλές επιχείρημα κατά της υποδοχής προσφύγων: ότι οι αιτούντες άσυλο δεν είναι πραγματικά απελπισμένοι, αλλά χρησιμοποιούν μια κρίση ως πρόσχημα για να μπουν σε μια πλουσιότερη χώρα. Αλλά αντίθετα από ό,τι πιστεύουν κάποιοι, οι ροές των προσφύγων οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στην πολιτική τρομοκρατία και στις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και όχι σε οικονομικές δυνάμεις. Οι άνθρωποι που φοβούνται για τη ζωή τους τρέχουν στο πλησιέστερο ασφαλές μέρος, όχι στο πλουσιότερο. Και δεν υπάρχει καμία διαφυγή από την ηθική επιταγή να τους βοηθήσουμε.

Ενα άλλο επιχείρημα που χρησιμοποιείται συχνά για να αντιταχθεί στην υποδοχή των προσφύγων είναι ότι οι νεοφερμένοι θα πάρουν τις δουλειές των ντόπιων και έτσι θα μειωθούν οι μισθοί. Αλλά στην επίσημη οικονομία, οι θέσεις εργασίας για τους ντόπιους στην πραγματικότητα αυξάνονται μετά την εισροή των προσφύγων, προφανώς λόγω της τονωτικής επίδρασης στην οικονομία της περιοχής.

Σύμφωνα με τους αυθαίρετους και αρχαϊκούς κανόνες της παροχής ασύλου του σήμερα, οι πρόσφυγες πρέπει να διατρέξουν τεράστιους κινδύνους για να φτάσουν στην ασφάλεια, ενώ το κόστος και τα οφέλη της παροχής βοήθειας στους πρόσφυγες διανέμονται εξίσου αυθαίρετα. Αυτό πρέπει να αλλάξει και οι οικονομολόγοι μπορούν να βοηθήσουν εξετάζοντας ποιοι διεθνείς κανόνες και θεσμοί είναι απαραίτητοι για να μεταρρυθμιστεί ένα αναποτελεσματικό και συχνά απάνθρωπο σύστημα.

Πηγή: http://www.tovima.gr

Ο Ρόμπερτ Τζ. Σίλερ βραβεύθηκε με το Νομπέλ Οικονομικών το 2013 και είναι καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Yale.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Интересно нели? – Ενδιαφέρον, έτσι;

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Η άλλη γλώσσα της

Της Μαρίας Ε. Δόγια

Η μητέρα με ντύνει, μου φοράει το καλό φόρεμα, τα μαύρα λουστρίνια και μου χτενίζει τα μαλλιά. Πηγαίνουμε στο πατρικό της σπίτι. Στο σπίτι μένει η γιαγιά. Όταν μας βλέπει από το παράθυρο να σπρώχνουμε την πόρτα της αυλής, η γιαγιά τρέχει να μας καλωσορίσει. Η γιαγιά μένει σε ένα χωριό των Τρικάλων που το λένε Πυργετό. Το σπίτι έχει μια μικρή αυλή με μουριές και βασιλικούς πλατύφυλλους και είναι κοντά σε ένα παντοπωλείο που πηγαίνουμε με τη γιαγιά για να μου πάρει καραμέλες «κόκος». Τη γιαγιά μου τη λένε Νίκη και μιλάει και μια άλλη γλώσσα που δεν την καταλαβαίνω. Τη γλώσσα αυτή την ξέρει και η μητέρα. Κάθονται στο μικρό σαλονάκι κι εγώ χαζεύω τις παλιές φωτογραφίες στη σερβάντα μπροστά από το σερβίτσιο του καφέ και τα πιατάκια του γλυκού. Πρόσωπα που παρήλθαν μαζί με το χρόνο φοράνε κοστούμια και φορέματα μιας άλλης εποχής.

Η γιαγιά ανοίγει τα πορτάκια της σερβάντας και παίρνει δύο φλιτζάνια. Ύστερα ψήνει τους καφέδες. Έναν για εκείνη, έναν για τη μητέρα. Ανάβουν τσιγάρο και γυρίζουν το φλιτζάνι του καφέ στο πιατάκι. Μετά, η γιαγιά παίρνει πρώτα το ένα φλιτζάνι και ύστερα το άλλο και βλέπει τα σχέδια που έχει σχηματίσει το κατακάθι. Ολάκερες ιστορίες σε γλώσσα ακατάληπτη. Τις παρακολουθώ μασουλώντας τις «κόκος». Αυτό γίνεται κάθε φορά που πηγαίνουμε στη γιαγιά. Τσιγάρο, καφές και μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνω. Η μητέρα μιλάει μόνο με τη γιαγιά μου και τα αδέλφια της σε αυτή τη γλώσσα. Ο παππούς πέθανε όταν η μητέρα ήταν μικρή. Η μητέρα λέει ότι ο παππούς έλεγε αστεία και ότι ήταν κομμουνιστής κι έκρυβε την εφημερίδα για να μην τον καταλάβουν και τον πιάσουν για να τον βάλουν φυλακή. Φαντάζομαι τον παππού με την κρυμμένη εφημερίδα να λέει αστεία κι από μέσα του να κλαίει. Όταν γυρίζουμε στο σπίτι λέω στον πατέρα ότι η μητέρα και η γιαγιά μιλάνε σε ξένη γλώσσα. Είναι η δική τους γλώσσα. Η γλώσσα του καφέ, του τσιγάρου και των μυστικών. Στο σπίτι μας, κανένας άλλος δεν την ξέρει. Θέλω κι εγώ να μάθω αυτή τη γλώσσα, αλλά η μητέρα δεν μου μιλάει σε αυτή. Νομίζω ότι όλες οι μητέρες έχουν μια κρυφή γλώσσα που μιλάνε, όχι μόνο η δική μου. Νομίζω ότι όταν μεγαλώσω και γίνω σαν την μητέρα μου, θα μιλάμε κι εμείς σε μια γλώσσα που δεν θα την καταλαβαίνει κανένας άλλος. Θα είναι η δική μας γλώσσα και θα λέμε όλα τα μυστικά μας καπνίζοντας και πίνοντας καφέ. Ο πατέρας μερικές φορές λέει στην μητέρα ότι πρέπει να μου μάθει τη γλώσσα, αλλά εκείνη δε θέλει. Η γλώσσα της μητέρας, απαγορευμένη. Ένα αίνιγμα στο χρόνο. Στο σχολείο δεν μας έχουν πει ότι οι μαμάδες μιλάνε και άλλη γλώσσα. Αναρωτιέμαι αν δεν το ξέρουν. Στο σχολείο οι δάσκαλοι ξέρουν πολλά πράγματα, αλλά δε μας τα λένε όλα. Καμιά φορά η μητέρα θυμάται τα δικά της σχολικά χρόνια. Εκείνα που οι δάσκαλοι κρατούσαν βέργα πελεκητή κι έβαζαν τιμωρίες. Κι αν έλεγε καμιά λέξη στη γλώσσα της, ο δάσκαλος έβγαζε ένα λογύδριο περί ελληνικής γλώσσης κι εθνικής συνείδησης κι η βέργα κοκκίνιζε τα κατάλευκα χέρια της μητέρας. Υπάρχει κάπου κρυμμένη και μια κασέτα που ο παππούς τραγουδάει στη δική τους γλώσσα. Δεν την έχουμε ακούσει ποτέ.

Η Μαρία Ε. Δόγια γεννήθηκε το 1979 στους Σοφάδες Καρδίτσας. Σπούδασε Κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο Ινστιτούτο Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου του Λονδίνου και στο Ινστιτούτο Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου της Βασιλείας. Εργάστηκε ως αναπληρώτρια Κοινωνιολόγος στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Εδώ και περίπου έναν χρόνο ζει στο Φριβούργο.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Μοναχά «Μακεντόν ορτοντόξ»

Ως τόσο δε θέλουν ναναι μήτε «Μπουλγάρ», μήτε «Σρρπ» μήτε «Γκρρτς». Μοναχά «Μακεντόν ορτοντόξ».  

(Ωστόσο δε θέλουν να είναι ούτε «Βούλγαροι», ούτε «Σέρβοι» ούτε «Έλληνες». Μοναχά «Μακεδόνες Ορθόδοξοι»)

Πρόκειται για την περίφημη φράση από τη «Ζωή εν τάφω» του Στρατή Μυριβήλη, την οποία ο συγγραφέας αφαίρεσε από την έκδοση του 1955, με συνέπεια πολλοί αναγνώστες που γνωρίζουν μόνο την τελική μορφή του έργου, να θεωρούν την ύπαρξη της φράσης μύθο και ανθελληνική προπαγάνδα.

Το μυθιστόρημα πρωτοκυκλοφόρησε ως βιβλίο το 1924, αλλά πριν είχε δημοσιευθεί σε συνέχειες στην εφημερίδα της Μυτιλήνης «Καμπάνα», διευθυντής της οποίας ήταν ο ίδιος ο Μυριβήλης.

Στη βάση δεδομένων «Ψηφιοθήκη» του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης υπάρχουν σε μορφή αρχείου PDF όλα τα φύλλα της εφημερίδας με τις συνέχειες του μυθιστορήματος.

Στο φύλλο αριθμός 027, με ημερομηνία 1923-09-25, δημοσιεύεται η εικοστή πέμπτη συνέχεια. Στην τέταρτη και τελευταία σελίδα είναι τυπωμένο το «Μακεντόν ορτοντόξ». Ιδού ολόκληρη η επίμαχη παράγραφος (από το κεφάλαιο ΙΖ΄):

“Να τώρα κι ο ακριβός θησαυρός που ξεσκάλιζα μες τη χωριάτικη, τη «βάρβαρη» αυτή ψυχή, πούνε αμόλευτη και παρθενικιά σαν ταπάτητο χιόνι μιας βουνοκορφής. Η Άντσιω έχει δύο γυιούς στρατιώτες. Κ΄οι στρατιώτες αυτοί είναι μες τους οχτρούς που βρίσκονται αντίκρυ μας στα χαρακώματα του Περιστεριού. Αυτοί εδώ οι χωριάτες που τη γλώσσα τους την καταλαβαίνουν περίφημα κοι Βούλγαροι κοι Σέρβοι αντιπαθούνε τους πρώτους γιατί πήρανε τα παιδιά τους στο Στρατό. Μισούν τους δεύτερους που τους κακομεταχειρίζονται για Βούλγαρους. Και κυττάνε με αρκετά συμπαθητική περιέργεια εμάς τους περαστικούς Ρωμιούς επειδή είμαστε οι γνήσιοι πνευματικοί υπήκοοι του Πατρίκ, δηλαδή του «Ορθόδοξου Πατριάρχη της Πόλης». Γιατί η ιδέα του απλώνεται ακόμα, τυλιγμένη μέσα σε μια θαμπή μυστικοπάθεια πολύ παράξενη, πάνου σαυτό τον απλοϊκό χριστιανικό κόσμο. Έπειτα οι τάφοι των παλιώ τους προεστών έχουνε πάνω στις πέτρες σκαλισμένα Ελληνικά γράμματα. Τα ίδια γράμματα πούνε γραμμένα πάνου στα σκεβρωμένα κονίσματά τους, και στα παλιά εκκλησιαστικά βιβλία των εκκλησιώ τους. Ως τόσο δε θέλουν νάναι μήτε  «Μπουλγκάρ»,μήτε «Σρρπ» μήτε «Γκρρτς». Μοναχά «Μακεντόν ορτοντόξ».

http://abecedar.blogspot.gr

εφημερίδα της Μυτιλήνης «Καμπάνα», διευθυντής της οποίας ήταν ο ίδιος ο Μυριβήλης. Φύλλο αριθμός 027, με ημερομηνία 1923-09-25. Σελίδα 4.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Шварценегер уживаше во звуците на „Јовано, Јованке“ Ο Σβαρτζενέγκερ απόλαυσε τους ήχους του ,,Γιόβανο, Γιόβανκε,,

Το χιονοδρομικό κέντρο Κίτσμπιλ στις αυστριακές Άλπεις, το οποίο τη φετινή χρονιά φιλοξένησε το παγκόσμιο κύπελλο σκι, δέχτηκε την επίσκεψη πολλών παγκοσμίου φήμης προσωπικοτήτων και μεταξύ αυτών και του ηθοποιού του Χόλιγουντ, Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ.

Όταν δε βρίσκεται στο χιονοδρόμιο, το τζετ σετ των επισκεπτών συγκεντρώνεται στη λέσχη, όπου υπάρχει ιδιαίτερος VIP χώρος. Εκεί, δική του γωνιά έχει και ο Σέρβος Ίβαν Πεκιάρινιν, ο οποίος ασχολείται με την πώληση κουβανέζικων πούρων και είχε την τιμή να ανταλλάξει λίγες λέξεις, μεταξύ άλλων και με το γνωστό σταρ του Χόλιγουντ Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ.

Σύμφωνα με δηλώσεις του Ίβαν στο σερβικό περιοδικό “Блиц”, οι σταρ μαζεύτηκαν κάποια στιγμή στη λέσχη για να ξεκουραστούν και να πιούν ένα ποτό. Εκεί βρισκόταν και η ορχήστρα της λέσχης για να τους διασκεδάσει.

Σε κάποια στιγμή η ορχήστρα έπαιξε ένα από τα ομορφότερα μακεδόνικα παραδοσιακά τραγούδια, το  “Γιόβανο, Γιόβανκε”, το οποίο εντυπωσίασε πολύ τους παρεβρισκομένους και η ορχήστρα αναγκάστηκε να το παίξει περισσότερες φορές.

–Όταν άκουσα να παίζουν αυτό το γνωστό μακεδόνικο τραγούδι, αμέσως άρχισα να τραβάω βίντεο για να ,,αιχμαλωτίσω,, την ατμόσφαιρα που επικρατούσε. Εκείνη την στιγμή, μεταξύ άλλων, στη λέσχη βρισκόταν ο Γερμανός ποδοσφαιριστής Μάριο Γκέτσε, ο διευθυντής της Φόρμουλα 1 Μπάρνυ Έκλστοουν, ενώ ο Σβαρτζενέγκερ καθόταν δίπλα μου. Από τα πρόσωπα όλων φάνηκε ότι το τραγούδι τους άρεσε πολύ και ζήτησαν μάλιστα από την ορχήστρα να το παίξει και δεύτερη και μετά και τρίτη φορά. Αισθάνθηκα περήφανος για το γεγονός, επειδή, αν και το τραγούδι αυτό δεν είναι σέρβικο, είναι τουλάχιστον γειτονικής βαλκανικής χώρας και το ακούω από μικρό παιδί…

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

НЕГОВОТО ИМЕ Е АЛЕКСАНДАР МАКЕДОНСКИ И ЗА НЕГО ГРАНИЦАТА Е ЗАТВОРЕНА ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΑΛΕΞΑΝΤΑΡ ΜΑΚΕΝΤΟΝΣΚΙ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΓΙ΄ΑΥΤΟΝ ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΙΣΤΑ

Σύμφωνα με δημοσίευμα της  Deutsche Welle, ταξιτζής από το Σκόπιε της Δημοκρατίας της Μακεδονίας ονομάζεται όπως και ο φημισμένος στρατηλάτης Αλέξανδρος ο Μακεδόνας ή Μέγας Αλέξανδρος.

Ο Αλεξάνταρ Μακέντονσκι είναι 32 ετών, γεννημένος στο Σκόπιε και ζει στην συνοικία Κίσελα Βόντα.

Το επώνυμο Μακέντονσκι πριν από αυτόν, το έφεραν τέσσερις γενεές, αλλά η παράδοση είχε σταματήσει το 1945 εώς και τις αρχές της δεκαετίας του ΄80., όταν αναγκαστικά ονομάζονταν Αλέξοβσκι. Τη διαδικασία επιστροφής του επωνύμου Μακέντονσκι την ξεκίνησαν οι γονείς του το 1983, μετά τη γέννηση του Αλεξάνταρ.

,,Ο ληξίαρχος τότε δεν επέτρεπε να εγγραφώ στα βιβλία γεννήσεων ως Αλεξάνταρ Μακέντονσκι και έτσι, επί σχεδόν τέσσερα χρόνια βρισκόμουν εγγεγραμμένος μόνο ως Αλεξάνταρ. Χωρίς επώνυμο. Επώνυμο έλαβα μόνο όταν οι γονείς μου κέρδισαν τη δικαστική υπόθεση και εγγράφηκα τελικά με όνομα και επώνυμο,, εξήγησε ο Αλεξάνταρ Μακέντονσκι.

Αν και φέρει το ονοματεπώνυμο αυτό με περηφάνεια, όπως δηλώνει, πολλές φορές αναγκάζεται να επιβεβαιώσει το ποιός είναι με τη βοήθεια της αστυνομικής του ταυτότητας.

,,Στην Ελλάδα δεν έχω πάει ποτέ. Δε μου το επιτρέπουν. Δεν γνωρίζω το λόγο. Μάλλον λόγω του ονόματος…γελοία πράγματα…,, δήλωσε ο Μακέντονσκι. Ποτέ του όμως δεν σκέφτηκε καν να αλλάξει το επώνυμό του για το λόγο αυτό. Το ίδιο επώνυμο φέρει εδώ και μερικά χρόνια και η σύζυγός του.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Κατηγορίες

Ευχαριστούμε θερμά τους Μακεδόνες οικονομικούς μας μετανάστες σε Αυστραλία, Καναδά και δυτική Ευρώπη, όπως και τους φίλους μας απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας, για την οικονομική στήριξη της έκδοσης της Нова Зора. Благодариме - Μπλαγκοντάριμε


ALPHA BANK

Account 852 00 2101 031390

IBAN: GR47 0140 8520 8520 0210 1031 390

BIC: CRBAGRAA

Μηνιαίες Εκδόσεις

Македонска Ризница
  • ,ΞΕΦΥΛΛΙΣΜΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΤΕΥΧΩΝ
    РАЗГЛЕДУВАЊЕ НА ПРЕТХОДНИ БРОЕВИ
  • 2016 (147)
  • 2015 (416)
  • 2014 (404)
  • 2013 (377)
  • 2012 (372)
  • 2011 (323)
  • 2010 (202)