Αρχεία | Οκτώβριος, 2015

ДОМАШНИ АЛАТИ [ΝΤΟΜΑΣΣΝΙ ΑΛΑΤΙ / ΣΠΙΤΙΚΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ]

Мајстор Ѓуре

девет буки три вртена

[Ο μαστρο-Γκιούρε (έφτιαξε)

(από) εννιά οξιές τρία αδράχτια]

ΠΕΙΡΑΧΤΙΚΗ ΛΑΪΚΗ ΡΗΣΗ

Στ΄απωθημένα, απο την τουρκοκρατία ακόμα, ορεινά κυρίως μακεδόνικα χωριά μας, που εν πολλοίς εφάρμοζαν την κλειστή οικιακή οικονομία, με απλά εργαλεία όπως το болтија (μπόλτια – τσεκούρι), το тесла (τέσλα – σκεπάρνι), το трифун (τρίφουν – πριόνι) το сврдел (σβ΄ρντελ – χειροκίνητη αρίδα), το клешти (κλέσστι – τανάλια) και άλλα τέτοια απλά алати (άλατι – εργαλεία), κατασκεύαζαν τα περισσότερα земјоделски алати (ζεμιοντέλσκι άλατι – γεωρικά εργαλεία) τους οι περισσότεροι αγρότες μας μέχρι τις αρχές τουλάχιστον του 20ου αιώνα.

Τέτοια εργαλεία και домашни садови (ντόμασσνι σάντοβι – οικιακά σκεύη), κυρίως ξύλινα, ήταν:

-Το вртено (β΄ρτενο – αδράχτι) που ήταν ξύλινο με ιχθυοειδές (ατρακτοειδές) σχήμα και το χρησιμοποιούσαν σαν εξάρτημα της ρόκας για να φτιάχνουν το νήμα όταν έγνεθαν.

урка (ούρκα – ρόκα) ήταν ξύλινο όργανο που το κατασκεύαζαν συνήθως από јасен (ιάσεν – μελιά/φράξινο) και дрен (ντρεν – κρανιά). Ήταν μια ξύλινη ράβδος που στο πάνω της μέρος υπήρχαν δύο κλαδιά με αντίθετη έκφυση, τα οποία λύγιζαν κυκλικά και όλο το σχήμα θύμιζε το ελληνικό γράμμα Ψ. Στο πάνω μέρος έμπαινε το кодела (κόντελα – επεξεργασμένο μαλλί) για να μετατραπεί σε предено (πρέντενο – νήμα).

софра (σόφρα – σοφράς) ήταν οικιακό ξύλινο χαμηλό τραπέζι στο οποίο τοποθετούσαν τα φαγητά και κάθονταν οκλαδόν στο πάτωμα ή σε столчина (στολτσσίνα – σκαμνάκια).

-Το пршлен (π΄ρσσλεν – σφοντύλι) ήταν βαρίδιο που τοποθετούταν στο κάτω μέρος του αδραχτιού. Το σφοντύλι είχε σχήμα κόλουρου κώνου με μια τρύπα στη μέση και αύξανε την περιστροφική κίνηση του αδραχτιού κατά το γνέσιμο με τη ρόκα.

-Штици за леб (Σστίτσι ζα λεμπ – πινακωτή). Σανίδες μικρού πλάτους και μήκους περίπου ενάμισυ μέτρου στις οποίες τοποθετούσαν το πλασμένο ζυμάρι σε κομμάτια δισκοειδή. Από την πινακωτή με ειδικό ξύλινο φτιάρι (лопата – λόπατα) έπαιρναν τα πλαστά και φούρνιζαν για ψήσιμο.

копанка (κόπανκα – σκάφη) ήταν οικιακό σκεύος που το μαστόρευαν από χοντρό κορμό δέντρου врба (β΄ρμπα – ιτιά), топола (τόπολα – λευκάδι) ή лешика (λέσσικα – σκλήθρο), ,,σκάβοντας,, συνήθως με την τέσλα (σκεπάρνι) τον κορμό. Την κόπανκα την χρησιμοποιούσαν για перење (πέρενιε – μπουγάδα) και για να κάνουν το μπάνιο καθαριότητας (миење – μίενιε).

-Столчина (στόλτσσινα – σκαμνάκια). Ήταν χαμηλά ξύλινα καθισματάκια από μια μικρή σανίδα ορθογώνια με ανθεκτικά ,,ποδαράκια,, από δύο μικρές σανίδες του ίδιου πλάτους με την πάνω που στο κάτω μέρος κόβονταν σε σχήμα Λ και συνδέονταν μεταξύ τους οριζόντια.

-Саач (σάατςς – γάστρα). Μεταλλική σχεδόν ημισφαιρική κατασκευή με γείσο περιφερικά κι ένα καμπυλωτό χερούλι στην κορυφή κι αυτό μεταλλικό. Πάνω στη γάστρα έβαζαν жар (ζζαρ – θράκα) με пепел (πέπελ – στάχτη) και την τοποθετούσαν πάνω από το ταψί ή το χοντροκαμωμένο πήλινο ταψί (чрепна – τσσρέπνα) για να ψηθεί το φαγητό.

-Чрепна (τσσρέπνα – πήλινο ταψί). Οι γυναίκες κυρίως έπλαθαν από πηλό, κατά κανόνα από κοκκινόχωμα, χοντροφτιαγμένα ταψιά που τα έψηναν και μεσα σ΄συτά ψήνανε στη γάστρα φαγητά, όπως πίτες, πογκάτσσι, κρέατα και άλλα.

-Лажичник (λάζζιτσσνικ – κουταλοθήκη). Ξύλινη θήκη ανοιχτή κρεμασμένη στον τοίχο. Ήταν μια ορθογώνια σανίδα διαστάσεων περίπου τριάντα επί είκοσι εκατοστών στο μισό της οποίας δημιουργούσαν κατακόρυφες θήκες, κλειστές από κάτω, όπου και τοποθετούνταν τα лажици и вилушки (λάζζιτσι ι βίλουσσκι / κουτάλια και πιρούνια) που παλαιότερα ήταν ξύλινα.

-Солник (σόλνικ – αλατιέρα). Ήταν μια θήκη με μεγαλύτερο άνοιγμα στον αποθηκευτικό χώρο – για να χωράει το χέρι – κρεμασμένη στον τοίχο κι έμοιαζε με την κουταλοθήκη.

-Ношви (νόσσβι – σκάφη ζυμώματος). Μια ξύλινη κατασκευή με καρφωμένα σανίδια, όπου ζυμώνονταν το брашно (μπράσσνο – αλεύρι). Το σχήμα της ήταν αναστραμμένη κόλουρη πυραμίδα με βάση ορθογώνια και ανοιχτή πάνω.

-Ковчег за леб (κόβτσσεγκ ζα λεμπ – κασέλα για το ψωμί). Ξύλινη κατασκευή για τη φύλαξη του ψωμιού σε σχήμα ορθογώνιου παραλληλεπιπέδου με καπάκι. Το ψωμί έπρεπε να φυλαχτεί από τα τρωκτικά και τα έντομα. Το έβαζαν στην κασέλα και το σκέπαζαν μ΄ένα υφαντό πανί για να μην ξεραίνεται.

-Мисури, пајнци, лажици и вилушки (μίσουρι, πάιντσι, λάζζιτσι ι βίλουσσκι – πιάτα, πιατέλες και κουταλοπίρουνα). Εκτός από τα πήλινα πιάτα, τις πιατέλες και τα μεταλλικά κουταλοπίρουνα που αγόραζαν, κατασκεύαζαν και ξύλινα σκαλίζοντας με το σκαρπέλο το ξύλο κι αυτό το έκαναν συνήθως οι βοσκοί (овчари, козари, говедари – όβτσσαρι, κόζαρι, γκοβένταρι) και οι дедовци (ντέντοβτσι – παππούδες).

-Гребалка, маша, пирустија (γκρέμπαλκα, μάσσα, πιρούστια – ξύστρο, τσιμπίδα, πυροστιά). Μεταλλικές κατασκευές που κατασκεύαζε ο ковач (κόβατςς – σιδεράς) του χωριού. Τη γκρέμπαλκα την χρησιμοποιούσαν για να ξύνουν τα σκεύη και κυρίως το νόσσβι (σκάφη ζυμώματος), είχε σχήμα τριγωνικό που στη μια του κορυφή υπήρχε ένα χερούλι. Η μάσσα ήταν μια κατασκευή μεταλλική σε σχήμα Λ. Η πιρουστία είχε σχήμα τριγωνικό που στις κορυφές της ήταν κολλημένα τρία ποδαράκια μεταλλικά και κάθετα στις πλευρές του τριγώνου. Τοποθετούταν στη φωτιά και πάνω σ΄αυτήν το ταψί ή το грне (γκ΄ρνε – τσουκάλι) ή η аранија (αρανία – χύτρα) για να μαγειρευτεί το φαγητό.

-Дрвени вили (Ντ΄ρβενι βίλι – ξύλινα δικράνια). Εργαλείο που κατασκεύαζαν από ελαφρύ ξύλο. Είχε ένα μεγάλο χερούλι (рачка – ράτσσκα) και στη μια άκρη ήταν σχισμένο και λυγισμένο έτσι ώστε να σχηματίζει δύο μυτερούς ,,χαυλιόδοντες,, που στη βάση τους και σχεδόν κάθετα σ΄αυτούς ένα τρίτο δόντι. Με τα δικράνια μετακινούσαν τη слама (σλάμα – άχερο) και το сено (σένο – σανό).

-Дрвени лопати (ντ΄ρβενι λόπατι – ξύλινα φτιάρια). Εργαλεία που χρησιμοποιούσαν για να μαζεύουν το жито (ζζίτο – γέννημα) και για να το επεξεργάζονται μετά το вршење (β΄ρσσενιε – αλώνισμα) στο гумно (γκούμνο – αλώνι). Παρόμοιο φτιάρι είχαν και για να φουρνίζουν το ψωμί. Κατασκευάζονταν από μονοκόματο συνήθως ξύλο.

-Копан (κόπαν – κόπανος). Ροπαλοειδής ξύλινη κατασκευή αρκετά μεγάλη. Το κόπαν το χρησιμοποιούσαν για να χτυπάνε τα постели (πόστελι – στρωσίδια) και τα покрои (ποκρόι – σκεπάσματα) πάνω σε μια πέτρινη βάση όταν έκαναν μπουγάδα (πέρενιε).

-Блуд (μπλουντ – βάση για άνοιγμα φύλλου). Ξύλινη δισκοειδής κατασκευή όπου με το сукало (σούκαλο – πλάστης) οι γυναίκες άνοιγαν φύλλα για πίτες, για кори (κόρι – χυλόπιτες) κ.α. Το σούκαλο είναι μια κυλινδρική βέργα σχετικά λεπτή ή κύλινδρος μικρού μήκους με χερούλια στα δύο άκρα.

-Грибло (γκρίμπλο – ξύλινη τσουγκράνα). Κατασκευή που αποτελείται από ένα παραλληλεπίπεδο μήκους μισού μέτρου περίπου και πλάτους μερικών εκατοστών και σ΄αυτό εμφυτεύονται τα ,,δόντια,, με σχήμα μεγάλων ,,σκυλόδοντων,,. Στη μέση του παραλληλεπιπέδου και κάθετα προς τα δόντια τοποθετείται μια σχετικά μακριά χειρολαβή. Το γκρίμπλο αυτό χρησίμευε για την συλλογή σανού, άχερου και άλλων κομμένων χόρτων.

-Привои (πριβόι – δερμάτινος ζευκτήρας). Δερμάτινη κατασκευή, συνήθως από δέρμα γουρουνιού, ανθεκτική, που συνέδεε το ζυγό με το κάρο, αλέτρι και άλλα γεωργικά εργαλεία. (ο γόρδιος δεσμός αναφέρεται στο ζευκτήρα αυτόν).

-Леса (λέσα – ξύλινο φορείο). Σε δύο παράλληλα, κυλινδρικά συνήθως, ξύλα καρφώνονταν σανίδια, αφού κι από τις δύο μεριές είχε αφεθεί κενός χώρος για να τοποθετούνται δύο άτομα, το ένα μπροστά και το άλλο πίσω, με την ίδια κατεύθυνση και φορά. Πάνω στα σανίδια τοποθετούσαν το μεταφερόμενο σώμα.

-Пуспурник (πούσπουρνικ – σφραγιδόψωμο). Φανταστείτε μια μεγάλη ξύλινη σφραγίδα με την οποία σφράγιζαν τις λειτουργιές που τις πήγαιναν στις εκκλησίες όταν γινόταν η Θεία Λειτουργία. Η σφραγίδα με τα ανάγλυφα γράμματα και σχέδια, αποτύπωνε ότι ήταν γραμμένο και σχεδιασμένο σ΄αυτήν.

ΑΙΓΑΙΑΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ЗЕМЈА – ΓΗ

Ένα υπέροχο ποίημα του μεγάλου Μακεδόνα ποιητή από τη Μακεδονία του Πίριν (Βουλγαρία), Νίκολα Γιόνκοβ Βαπτσάροβ)

Земја

Таа земја,

сега што ја чекорам,

таа земја,

в пролет што ја буди југот,

таа земја – своја не ја знам

таа земја

простете: е туѓа!

Рано тргам.

По фабричен друм

безброј рубашки

се тискаат,

се ројат.

Слеани сме со срце,

со ум,

но земјава … чунки не е моја!

Над мојата земја

в пролет

сјај се плиска,

водопади грмат

од сонце

набликнато.

Ја сеќаваш в срце,

ти, неа за блиска

и гледаш кај скокум

безброј цвеќиња никнат.

Над мојата земја,

до небото

Пирин се крева.

Боровите в бура

илинденски приказни пеат.

Над Охрид модрината

во просторот се слева,

а подолу уште

на Егејот далги се леат.

Сал ќе си спомнам.

И крвта в миг ќе сјури

в срцето, кое

се топи в некаква нежност…

Мој роден крај! Крај личен…

Лулан в бури,

поен со крв

среде витлавици мрежни!

Никола Јонков Вапцаров

Γη

Εκείνη η γη,

τώρα που περπατώ,

εκείνη η γη,

την άνοιξη που την ξυπνά ο νότος,

εκείνη η γη – για δική μου δεν τη ξέρω

εκείνη η γη

συγχωρέστε: είναι ξένη!

Νωρίς ξεκινώ.

Σε δρόμο φαμπρίκας

αμέτρητες φόρμες εργασίας

περιορίζονται,

σαν σμήνος.

Είμαστε γεμάτοι καρδιά,

νου,

αλλά η γη … μάλλον δεν είναι δική μου!

Πάνω από τη δική μου γη

την άνοιξη

φως λάμπει,

καταράκτες βροντούν

από ήλιο

λαμπερό.

Την αισθάνεσαι στην καρδιά,

εσύ, αυτήν ως κοντινή

και βλέπεις πηδηχτά

αμέτρητα λουλούδια φυτρώνουν.

Πάνω από τη δική μου γη,

εώς τον ουρανό

το Πίριν υψώνεται.

Τα πεύκα στην καταιγίδα

ιστορίες του Ίλιντεν τραγουδούν.

Πάνω από την Οχρίδα το γαλάζιο

στον χώρο κατεβαίνει,

ενώ ακόμη πιο κάτω

στο Αιγαίο,  ανησυχίες λιώνουν.

Μόνο να θυμηθώ.

Και το αίμα στην στιγμή θα τρέξει

στην καρδιά, η οποία

λιώνει σε κάποια τρυφερότητα…

Πατρίδα μου! Τόπος προσωπικός…

Μεγαλωμένη σε ταραχές,

ποτισμένη με αίμα

μέσα σε δίχτυα κακόκαιρα!

Νίκολα Γιόνκοβ Βαπτσάροβ

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ЏОН БИТОВ – ΤΖΟΝ ΜΠΙΤΟΒ

Ένας από τους μεγάλους Μακεδόνες της εποχής μας, ένας από τους μαχητές για τα δίκαια του μακεδόνικου λαού, ο κοστούρτσσανετς Τζον Μπίτοβ, δεν είναι πλέον ανάμεσα μας. Απεβίωσε πρόσφατα, στο Τορόντο του Καναδά, σε ηλικία 87 ετών, αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο έργο ακτιβισμού, αλλά και ανθρωπισμού.

Για το θάνατο του μεγάλου Μακεδόνα έγραψαν όλες οι μεγάλες εφημερίδες του Καναδά. Παρακάτω αναδημοσιεύουμε το άρθρο της Laura Hensley, της εφημερίδας National Post, όπως και την συλλυπητήρια επιστολή του Ουράνιου Τόξου προς την σύζυγο του αποθανώντος.

John Bitove Sr., Toronto entrepreneur and Order of Canada recipient, dies at 87

Ο Τζον Μπίτοβ Σίνιορ, επιχειρηματίας του Τορόντο και κάτοχος του Μεταλίου του Καναδά, απεβίωσε στα 87 του

Ο Τζον Μπίτοβ, ένας από τους πλέον επιτυχημένους Καναδούς επιχειρηματίες και φιλάνθρωπους με μακεδόνικες ρίζες (καταγωγή από το χωριό Габреш,Костурско – Γκάμπρεςς, Κόστουρσκο / Γάβρος Καστοριάς), απεβίωσε ειρηνικά στις 30 Ιουλίου 2015 στο σπίτι του στο Τορόντο, σε ηλικία 87 ετών.

Ο Μπίτοβ ήταν ένας από τους μεγαλύτερους επιχειρηματίες στη βιομηχανία τροφίμων. Ιδιοκτήτης μεγάλου αριθμού εστιατορίων, μεταξύ των οποίων και οι αλυσίδες καταστημάτων ρεστοράν Big Boy και Roy Rogers, ακόμη από τη δεκαετία του 1970. Ήταν επίσης κάτοχος των δικαιωμάτων κέτεριγκ στο SkyDome του Τορόντο, γνωστό σήμερα ως Rogers Centre, όπως και στο αεροδρόμιο Pearson της μεγάλης αυτής καναδικής πόλης. Αργότερα η Bitove Corp. μεγάλωσε σε εταιρία γίγαντα, με πολλές θυγατρικές στον τομέα του κέτεριγκ και των ρεστοράν, σε όλο τον Καναδά.

Έξω από την εργασία του, ο Μπίτοβ ασχολούταν καθημερινά με μεγάλο πάθος με φιλανθρωπικές δραστηριότητες. Σ΄αυτές συμπεριλαμβάνεται και το ίδρυμα Dotsa Bitove Wellness Academy, το οποίο ίδρυσε προς τιμή της συζύγου του, με σκοπό την υποστήριξη ανθρώπων με προβλήματα μνήμης.

“Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα είχε αφιερώσει στην προσπάθεια βοήθειας και υποστήριξης ατόμων με Αλτσχάιμερ” δήλωσε ο γιος του, Τζον Μπίτοβ Τζούνιορ.

Ο Μπίτοβ είχε επίσης και ένα βαθύ αίσθημα πατριωτισμού για τη Μακεδονία και το λαό της.  Μεταξύ άλλων, το 1991, είχε οργανώσει δράσεις συγκέντρωσης χρημάτων για μια διεθνή καμπάνια με σκοπό την αναγνώριση της Δημοκρατίας της Μακεδονίας ως ανεξάρτητο κράτος.  Ήταν πάντοτε γενναιόδωρος χορηγός της Μακεδόνικης κοινότητας του Καναδά, όπως και πολλών μακεδόνικων οργανώσεων ανά τον κόσμο.

Ο Μπίτοβ παντρεύτηκε την Αμερικανο-Μακεδόνισσα Ντότσα το 1949 και μαζί πέρασαν 67 ολόκληρα χρόνια. Απέκτησαν πέντε παιδιά – τη Βόννα, το Νικ, τον Τομ, τον Τζον Τζούνιορ και τον Γιόρνταν – και 16 εγγόνια.

Ο Μπίτοβ, όπως και η σύζυγός του, είχαν πολλούς συγγενείς ανάμεσα στα 30,000 Μακεδονόπουλα πρόσφυγες, αποτέλεσμα του Εμφυλίου Πολέμου στην Ελλάδα. Το 1984, το ζεύγος είχε οργανώσει και χρηματοδοτήσει μια μεγάλη επανένωση συγγενών, η οποία έλαβε χώρα στη μακεδόνικη πρωτεύουσα Σκόπιε και εκεί συνάντησαν πολυάριθμους συγγενείς τους και συγχωριανούς τους.

“Εκεί οι γονείς μου κατάλαβαν ότι πολλοί από τους συγγενείς τους είχαν εκτελεστεί στην Ελλάδα και πολλοί εξαφανίστηκαν κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου… και τότε ήταν που αποφάσισε να αφιερώσει χρόνο και μέσα για να βοηθήσει τον αγώνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα των Μακεδόνων της Ελλάδας και ευρύτερα” πρόσθεσε ο γιος του Τζον Τζούνιορ.

Γεννήθηκε στο Τορόντο το έτος 1928 από Μακεδόνες γονείς, το Νίκολα και τη Βάνα και ξεκίνησε την καριέρα του στη βιομηχανία τροφίμων σε μικρή ηλικία, βοηθώντας τον πατέρα του στο κρεοπωλείο του. Η σκληρή και τίμια εργασία του τον βοήθησαν να γίνει ένας από τους πιο επιτυχημένους επιχειρηματίες Μακεδόνικης καταγωγής στον κόσμο.

Το 1989, ο Μπίτοβ έγινε μέλος του Τάγματος του Καναδά, η μεγαλύτερη τιμή που μπορεί να λάβει κάποιος στη χώρα αυτή. Επίσης έχει βραβευτεί με πολλά βραβεία, μετάλια και αναγνωρίσεις, όπως το Μετάλιο Τιμής ,,8η Σεπτεμβρίου,, τη μεγαλύτερη τιμή που απονέμει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Μακεδονίας.

‘Οι βραβεύσεις αυτές ήταν κάποιες από τις πλέον χαρούμενες στιγμές της ζωής του, όπως και τα σπορ’ εξήγησε ο Τζον Μπίτοβ Τζούνιορ, επίσης επιτυχημένος επιχειρηματίας και ιδρυτής της ομάδας μπάσκετ  Toronto Raptor η οποία συμμετέχει στους αγώνες NBA, αναφέροντας ότι ο πατέρας του ήταν μεγάλος “λάτρης της ζωής” και λάτρης επίσης των σπορ.

,,Η μεγαλύτερη όμως περηφάνια του πατέρα μου δεν ήταν οι επιτυχίες στον επιχειρηματικό κόσμο, αλλά η οικογένειά του,, πρόσθεσε ο γιος του.

“Ήταν πολύ περήφανος για την οικογένειά του, βλέποντας τα παιδιά του και τα εγγόνια του να ζουν μια καλή ζωή, με σεβασμό στους συνανθρώπους τους και να είναι επιτυχημένα, σε όλους τους τομείς και όχι μόνο στις επιχειρήσεις.”

———————————————————————-

Αγαπητή κυρία Μπίτοβα,

Πρόσφατα πληροφορηθήκαμε για το θάνατο του κυρίου Μπίτοβ και λυπηθήκαμε πολύ για το θλιβερό γεγονός.

Δε θα ξεχάσουμε ποτέ τη βοήθεια που περισσότερες φορές προσέφερε στο Виножито – Ουράνιο Τόξο και χαιρόμαστε ιδιαίτερα που είχαμε την ευκαιρία να τον συναντήσουμε εδώ στο Λέριν/Φλώρινα λίγα χρόνια πριν.

Κατάφερε και πέτυχε πολλά στη ζωή του και ποτέ του δεν ξέχασε τις μακεδόνικες ρίζες του.

Πάντοτε θα είναι ένα λαμπρό παράδειγμα για τις επόμενες γενεές Μακεδόνων, όπου αυτοί και αν ζουν.

Σας ευχόμαστε από καρδιάς δύναμη και κουράγιο.

Bog da go prosti i da bidat zivi i sdravi decata i vie.

Με σεβασμό,

Το Προεδρείο του Виножито – Ουράνιο Τόξο

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Η κυρίαρχη και μοιραία αντίθεση σ’ αυτήν τη χώρα

Ε​​ίναι λάθος να πιστεύουμε ότι ζούμε πρωτόγνωρες στιγμές. Ζούμε μιαν έξαρση της αντίθεσης που κυριαρχεί στην ελληνική κοινωνία από

Του Διονύση Γουσέτη

Του Διονύση Γουσέτη

συστάσεως ελληνικού κράτους, για να μη μιλήσουμε για νωρίτερα. Είναι η αντίθεση μεταξύ αφενός του ορθολογισμού και του συνεχούς εκσυγχρονισμού μέσω μεταρρυθμίσεων και αφετέρου της καθυστέρησης και της έλλειψης κοινωνικής συνοχής. Πρόκειται για αντίθεση πολιτιστική. Στο επίπεδο της πολιτικής, η αντίθεση αυτή έχει πάρει στο παρελθόν διάφορες μορφές. Σε χοντρές γραμμές εκφράζεται αφενός ως προσέγγιση με την προηγμένη Δύση και αφετέρου ως αντιδυτικισμός της καθ’ ημάς Ανατολής, που ενίοτε παίρνει διαστάσεις σχιζοφρένειας.

Αυτό που επικρατεί στην κοινωνία είναι το δεύτερο σκέλος. Γι’ αυτό η ελληνική κοινωνία δεν έθεσε ποτέ θέματα μεταρρυθμίσεων (εξαίρεση αποτελούν ελάχιστοι ηγέτες, όπως ο Καποδίστριας, ο Τρικούπης, ο Βενιζέλος, οι οποίοι συνήθως είχαν άσχημο τέλος). Της τα έθεταν οι προηγμένες χώρες, άμεσα ή έμμεσα, με το ζόρι. Το ζόρι οξύνει τον αντιδυτικισμό. Ο αντιδυτικισμός πουλάει και τον υιοθετούν οι κυβερνήσεις, άσχετα αν τον πιστεύουν ή όχι. Θυμάμαι έντονα τον φιλοδυτικό και ορθολογιστή κ. Σημίτη, ο οποίος ως πρωθυπουργός είχε για ευαγγέλιο τις λέξεις «εκσυγχρονισμός» και «μεταρρυθμίσεις». Ωστόσο, δεν δίστασε, όταν ξεσηκώθηκαν οι συντεχνίες και τα αριστερά κόμματα (πρωτοστάτης ο κ. Στρατούλης), να πουλήσει τον κ. Γιαννίτση και την περιορισμένη, σε σχέση με τις σημερινές, μεταρρύθμιση στο ασφαλιστικό, που αν είχε εφαρμοστεί, θα έκανε πολύ πιο ήπια τα σημερινά μέτρα για τις συντάξεις.

Οταν τα χρέη μάς έπνιξαν και προσφύγαμε στους Ευρωπαίους εταίρους μας για να γλιτώσουμε τη χρεοκοπία, εκείνοι μας δάνεισαν αφειδώς. Εισπράξαμε συνολικά περισσότερα απ’ όσα όλη η Ευρώπη με το Σχέδιο Μάρσαλ. Η μόνη υποχρέωση που μας επέβαλαν ήταν να κάνουμε αναπτυξιακές μεταρρυθμίσεις για να σταθούμε στα πόδια μας. Τρεις διαδοχικές κυβερνήσεις στάθηκαν απρόθυμες ή ανίκανες γι’ αυτές. Κυριάρχησε η πελατειακή λογική, και το μόνο που έκαναν ήταν φοροεπιδρομές. Τώρα ανέλαβε τις μεταρρυθμίσεις ένας αριστερός πρωθυπουργός που κόστισε στην Ελλάδα 30 δισ. (Reuters) και που βρίσκεται ακόμα πιο βαθιά στην πελατειακή λογική. Κι αυτός φοροεπιδρομές πρότεινε στους εταίρους και επιπλέον δήλωνε από τηλεοράσεως: «Θα εφαρμόσω μια συμφωνία που δεν πιστεύω».

Αμφιβάλλω αν οι μεταρρυθμιστικοί νόμοι, που σήμερα καλείται να ψηφίσει η Βουλή, θα εφαρμοστούν από έναν που δεν τους πιστεύει. Και φοβάμαι ότι στο τέλος δεν θα αποφύγουμε το Grexit. Οχι επειδή το τρίτο μνημόνιο είναι τόσο κακό όσο λέει η καθ’ ημάς Ανατολή και ο νομπελίστας κ. Κρούγκμαν, αλλά επειδή για μία ακόμη φορά δεν πρόκειται να εφαρμοστεί. Και οι Ευρωπαίοι που συνεδρίαζαν 17 ώρες, προσπαθώντας να εξάγουν μεταρρύθμιση στη χώρα μας, ματαιοπονούν, όσο ματαιοπονούσε και ο κ. Μπους όταν προσπαθούσε να εξάγει δημοκρατία στο Ιράκ. Εκτός κι αν κυνηγούν καθημερινά την κυβέρνηση με το καμουτσίκι.

Ο αγώνας μεταξύ Ευρώπης και καθ’ ημάς Ανατολής συνεχίζεται…

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ПИСМО – ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Αξιότιμε κ. Τσίπρα,

Το Προεδρείο της Ευρωπαϊκής Ελεύθερης Συμμαχίας – Ουράνιο Τόξο θέλει να σας εκφράσει τα συγχαρητήρια για την εκλογική νίκη του κόμματος σας. Καλή δύναμη και καλή συνέχεια στο έργο σας.

Βέβαια τόσο στην  προηγούμενη  συγχαρητήρια επιστολή που σας στείλαμε τον περασμένο  Ιανουάριο, όσο και σε αυτή, σας τονίζουμε το θέμα της εθνικής Μακεδονικής μειονότητας της Ελλάδας, καθώς επίσης και το ζήτημα των Μακεδόνων πολιτικών προσφύγων του Εμφυλίου  Πολέμου.

Το κόμμα μας, από την ίδρυση του δεν έχει πάψει ποτέ να παλεύει και να επιζητεί την  αναγνώριση των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς και την ισότιμη αντιμετώπιση των εθνικά Μακεδόνων σύμφωνά με όλα τα διεθνή και ευρωπαϊκά δεδομένα.

Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάτε ότι στη χώρα μας συνυπάρχουν πολλές  εθνότητες, κουλτούρες, γλώσσες και πολιτισμοί, διαφορετικοί και όμως ίσοι, με ίσες υποχρεώσεις ως πολίτες, αλλά δυστυχώς με όχι ίδια δικαιώματα.

Ευχόμαστε στο εγγύς μέλλον να υπάρξει ευκαιρία για ένα ουσιαστικό διάλογο.

Με εκτίμηση

Το Προεδρείο του κόμματος των εθνικά Μακεδόνων, ΕΕΣ-ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

26 Септември – Европски Ден на Јазиците 26 Σεπτεμβρίου – Ευρωπαϊκή Μέρα Γλωσσών

Η 26η Σεπτεμβρίου  είναι μια από τις σημαντικότερες ημέρες της  Ευρώπης, γιορτάζεται η «Ευρωπαϊκή Μέρα των Γλωσσών».  Θεσπίστηκε  το 2001 από το Συμβούλιο της Ευρώπης και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Σκοπός του εορτασμό της είναι να τονιστεί η σημασία της εκμάθησης γλωσσών, να τονιστεί η πολυμορφία και η πολυγλωσσία στην Ευρώπη καθώς επίσης η διατήρηση και ο σεβασμός  των  λιγότερο  ομιλουμένων γλωσσών.

Σε θεωρητικό επίπεδο βέβαια κανένας δεν αμφισβητεί  τις  δημοκρατικές αρχές και αξίες τόσο της Ευρωπαϊκής  Ένωσης όσο και του Συμβουλίου της Ευρώπης, στη πράξη όμως λίγες είναι οι χώρες που εφαρμόζουν κατά γράμμα τις κοινές  συμβάσεις κα αποφάσεις και δυστυχώς η «δημοκρατική» Ελλάδα δεν είναι μια από αυτές.

Από τη σύσταση του Ελληνικού κράτος μέχρι και σήμερα, το Ελληνικό κράτος αρνείται πεισματικά να αναγνωρίσει επισήμως την Μακεδονική γλώσσα. Χιλιάδες εθνικά Μακεδόνες καθημερινά μιλούν Μακεδονικά. Μεταφέρουν μηνύματα, σκέψεις, ιδέες, συναισθήματα, πολιτισμό και κουλτούρα.  Η Μακεδονική γλώσσα παρόλα που έχει κυνηγηθεί  από την πολιτεία με πολύ αυστηρά μέτρα στο παρελθόν, όπως και στο παρόν, δεν έχει σβήσει, προς πείσμα κάποιων. Αυτό μπορεί εύκολα κάποιος να το διαπιστώσει πηγαίνοντας κατά την διάρκεια του καλοκαιριού σε Μακεδονικά πανηγύρια σε όλο το μήκος και πλάτος της βόρειας Μακεδονίας όπου χιλιάδες νέοι και νέες τραγουδούν μακεδονικούς σκοπούς ή απλά στα καφενεία και τα νοικοκυριά εκατοντάδων χωριών στη βόρεια Ελλάδα.

Η Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία – Ουράνιο Τόξο έχει κάνει άπειρες προσπάθειες να ενημερώσει θεσμούς και αρχές για το ζήτημα της Μακεδονικής γλώσσας. Απάντηση ποτέ δεν έλαβε παρά μόνο αγνόηση.

Ίσως κάποια στιγμή  θα πρέπει να μπούμε και σε ένα είδος «πολιτιστικού μνημονίου» για να αλλάξει αυτός το τόπος και να πάρει στην κυριολεξία μπροστά τόσο σε οικονομικό όσο και σε πολιτισμικό επίπεδο.
Διαφορετικά η Ελλάδα δεν έχει κανένα λόγο να θεωρεί τον εαυτό της  μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης, μέλος του ΟΗΕ, μέλος της UNESCO κ.ο.κ.  όσο δεν σέβεται τα στοιχειώδη ανθρώπινα μειονοτικά δικαιώματα χιλιάδων εθνικά Μακεδόνων και όχι μόνο.

Η γλώσσα κάθε λαού είναι ο πλούτος του, η ιστορία του και το μέλλον του και κανένα κράτος δεν έχει το ηθικό δικαίωμα να το καταστρέφει και να το παραγκωνίζει.

За многу години на сите европски јазици

Χρόνια πολλά σε όλες τις γλώσσες της Ευρώπης

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ЕДЕН ПРАЗНИК БЕЗ КРАЈ – ΜΙΑ ΓΙΟΡΤΗ ΧΩΡΙΣ ΤΕΛΟΣ

Ένα καλοκαίρι γεμάτο με μακεδόνικα πανηγύρια και εκδηλώσεις. Στην ουσία μια γιορτή χωρίς τέλος. Μια γιορτή μακεδόνικη, αυθεντική, μέσα

Κοπάνοβο - Κοπανός

Κοπάνοβο - Κοπανός

από την ψυχή των ,,ανύπαρκτων,,.

Στα προηγούμενα τεύχη της Νόβα Ζόρα είχαμε αναφέρει διάφορα σχετικά με όλα όσα διοργανώθηκαν κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, αλλά οι εκδηλώσεις δεν σταμάτησαν εκεί. Μακεδόνικες εκδηλώσεις, χοροί και πανηγύρια διοργανώθηκαν και στα τέλη Αυγούστου, όπως και τον Σεπτέμβριο, με τον ίδιο ενθουσιασμό και αγάπη, ασχέτως εάν το καλοκαίρι έφτανε στο τέλος του και τα σχολεία είχαν αρχίσει να λειτουργούν. Τα αποτελέσματα και πάλι απερίγραπτα, υπέροχα… Πλήθος κόσμου, από διάφορα μέρη, κυρίως νεολαία, δεν σταμάτησε ούτε στιγμή να τραγουδάει τα μακεδόνικα τραγούδια, το είναι του, αυτό που με διάφορους τρόπους προσπαθούν να του το στερήσουν.

Εκδηλώσεις και χοροί στο Биралци, Кајларско (Μπίραλτσι, Κάιλαρσκο – Περδίκας Εορδαίας), στο  Копаново, Негушко (Κοπάνοβο, Νέγκουσσκο – Κοπανός Νάουσας), Тиолишта, Костурско (Τιόλισστα, Κόστουρσκο – Τοιχιό Καστοριάς), Врбени, Соровичевско (Β΄ρμπενι, Σοροβίτσσεβσκο – Ξινό Νερό Αμυνταίου), Арменоро, Леринско (Αρμένορο, Λέρινσκο – Αρμενοχώρι Φλώρινας), Рамна, Кукушко (Ράμνα, Κούκουσσκο – Ομαλό Κιλκίς), Обсирино, Леринско (Ομπσίρινο, Λέρινσκο – Εθνικό Φλώρινας)  και πολλά άλλα…

Ο μακεδόνικος τρόπος διασκέδασης και η μακεδόνικη παράδοση αποτελεί πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας, έτσι όπως ήταν κάποτε, έτσι όπως πρέπει να είναι και να συνεχίσει…

За многу години Македонци – Ζα μνόγκου γκόντινι Μακέντοντσι – Χρόνια πολλά Μακεδόνες !!

Β΄ρμπενι - Ξινό Νερό

Β΄ρμπενι - Ξινό Νερό

Αρμένορο - Αρμενοχώρι

Αρμένορο - Αρμενοχώρι

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ПОТОМЦИТЕ НА ВЕНИЗЕЛОС МИ УДРИЈА ПЕЧАТ КАКО ПЛАНИНА ВРЗ МОЕТО ВРАЌАЊЕ ДОМА ΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΜΟΥ ΧΤΥΠΗΣΑΝ ΣΦΡΑΓΙΔΑ ΣΑΝ ΒΟΥΝΟ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΜΟΥ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ

ΙΒΑΝ ΤΣΣΑΠΟΒΣΚΙ, ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ, ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΟΣ ΜΕ ΤΟ ,,ΣΚΗΠΤΡΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ,,

Τεράστια θλίψη, μεγάλος καημός για την πατρική του εστία, υπάρχουν στα έργα του συυγγραφέα Ίβαν Τσσάποβσκι. Η Μακεδονία του Αιγαίου είναι το κύριο πρόσωπο στις δημιουργίες αυτού του βραβευμένου συυγραφέα. Πρόσφατα, για το έργο ζωής του, βραβεύτηκε με το βραβείο ,,Кнежевно жезло,, (Σκήπτρο Λογοτεχνίας). Τα έργα που έχει γράψει, πολυάριθμα. Πρόζες, ποίηση, μυθιστορήματα… Οι ποιητικές του συλλογές άφησαν βαθιά τα χνάρια τους στη μακεδόνικη ποίηση. Ποίηση επί πέντε δεκαετίες, όπως ,,Пепел под маслините,, (Στάχτη κάτω από τις ελιές), ,,Дожд, по дождот Вера,, (Βροχή, μετά τη βροχή η Βέρα), ,,Убавата разделина,, (Ο ωραίος χωρισμός), ,,Лаѓа,, (Βάρκα), ,,Затвори,, (Φυλακές)….

Τα μαύρα σταυροδρόμια της πατρικής μου γης

Στην ερώτηση τί είναι αυτό που τον ωθεί συνεχώς να αναφέρει και ασχολείται με την πατρική του γη, ο Ίβαν απαντάει: Η ερώτηση έχει περισσότερες απαντήσεις. Μια από τις απαντήσεις όμως, θα μπορούσε να προέλθει και από τις συνεχείς αναμνήσεις για τα μαύρα σταυροδρόμια της πατρικής μου γης (ο συγγραφέας κατάγεται από το χωριό Пожар,Мегленско – Πόζζαρ, Μέγκλενσκο / Λουτράκι Αλμωπίας). Πρόκειται συνήθως για αναμνήσεις που προήλθαν από τις πολλές ακροάσεις του ρέκβιεμ της γης μου. Το ρέκβιεμ αυτό, δυστυχώς, το ακούω απ΄όταν έγραψα το πρώτο μου ποίημα ,,Егејска Македонија 1946,, κάπου το μακρινό 1957. Ίσως ο προσδιορισμός να γίνω χρονογράφος του δικού μου Μέγκλεν, ως ποιητής και ως συγγραφέας, ένα Μέγκλεν τόσο πράσινο και ταυτόχρονα τόσο μαύρο, ήταν αποτέλεσμα της ώθησης ότι εγώ δεν κουβαλάω μέσα μου μόνο την κατάρα των συνώρων, αλλά και τη γνώση του ποιός είμαι, από που έρχομαι, ποιοί είναι οι προγόνοι μου, ότι πίσω από τα σύνορα που πέρασα δεν απομένει κάποια έρημη γη – απάντησε ο Τσσάποβσκι.

Αφηγήθηκε ότι για τις γνώσεις αυτές φρόντισε ο παππούς του, τυχοδιώκτης στη βόρεια Αμερική και συμμετάσχων στους Βαλκανικούς Πολέμους, αλλά και στην επική αιματηρή μάχη του Ντόμπρο Πόλε του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.

-Ο παππούς μου συνεχώς επαναλάμβανε τη φράση ότι καταγόμαστε από τη γη του Ντέλτσσεβ, του Μίσιρκοβ, του Κίριλ και Μέτοντι, του Βάσιλ Τσσακαλάροβ, του Λάζαρ ΠοπΤράικοβ αυτού του μεγάλου επαναστάτη και ποιητή που έγραψε το υπέροχο ποίημα ,,Локвата и Вињари,, (Λόκβατα ι Βίνιαρι), της Μίρκα Γκίνοβα, του Λάζο Τ΄ρποβσκι και πολυάριθμων ακόμη επαναστατών και διανοουμένων. Δεν ξεχνούσε να μου πει και ότι το πρώτο βουνό το περνάμε με τη γνώση ότι μιλάμε τη γλώσσα των Μακεδόνων Αποστόλων, ότι κουβαλάμε μέσα μας και τους θρύλους της μακεδόνικης μυθικής γης – αφηγήθηκε ο Τσσάποβσκι.

Ξέρει ποιός είναι και ότι γνωρίζει πως υπάρχουν περισσότεροι δρόμοι για φυγή από τα πατρικά εδάφη, αλλά δεν υπάρχει ούτε ένας εύκολος δρόμος για την επιστροφή.

Είναι χρονογράφος της πατρίδας, της γης των γονέων, ενώ επί πολλά χρόνια του είχε απαγορευθεί να πατήσει σ΄αυτήν, να περάσει τα νότια σύνορα. Αναφέρει ότι ποιήματα έγραφε στα νερά του Βάρνταρ, ο οποίος εκβάλλει στο Αιγαίο πέλαγος, αλλά και ποιήματα που γράφτηκαν μπροστά στον καθρέφτη του Μέγκλεν.

-Ήταν το 1976 και ήλιος ζέστανε το Βόντεν και το Πόζαρρσκο, ενώ εγώ έγραφα τα ποιήματα στο σκοτάδι, καθισμένος στο σαπισμένο κατώφλι της πατρικής εστίας – ανέφερε ο Τσσάποβσκι.

Ισχυρίζεται επίσης ότι η πρόζα έχει τους δικούς της κανόνες, τη δική της ώθηση για να κινείται σε καθαρούς φανταστικούς δρόμους, αφήνοντας πίσω της στοιχεία που μας επιβεβαιώνουν την αλήθεια των γεγονότων.

-Στα έργα μου όλα κινούνται υπό έναν ήχο: Εκείνοι έφυγαν για να γυρίσουν, γύρισαν για να φύγουν. Φράση γραμμένη στο μυθιστόρημα ,,Μάγκλα,,. Μπορώ να πω ότι στη δημιουργία τίποτα δεν είναι τυχαίο, αν και πολλά πράγματα γίνονται στα ξαφνικά. Έτσι και με την εμφάνιση του μυθιστορήματος ,,Γκράνιτσα,, (Σύνορα). Ήταν τυχαίο; Όχι. Το μυθιστόρημα αυτό έλαβε μορφή στα σύνορα, όταν οι Έλληνες διοικητικοί, απόγονοι του Βενιζέλου, έβαλαν σφραγίδα, μεγάλη σαν βουνό, πάνω στην επιστροφή μου, πάνω στην επιθυμία μου να δω το πατρικό μου σπίτι. Το μυθιστόρημα γράφτηκε επειδή υπήρχαν τα σύνορα αυτά. επειδή υπήρχαν οι λέξεις του παππού μου, ο επιτάφιός του: το φθινόπωρο του 1913 μου είπαν να μην πηγαίνω πια στο χωραφάκι μου στους λόφους, από εκεί θα περνούσαν πλέον σύνορα, αλλά εγώ συνέχισα να πηγαίνω και εδώ και εκεί, αφού το χωραφάκι δικό μου ήταν – αφηγήθηκε με θλίψη τα λόγια του παππού του.

Το βιβλίο είναι μια πανοραμική φωτογραφία της πραγματικότητας.

Το λογοτεχνικό έργο δεν είναι διάταγμα με το οποίο κάτι αποδεικνύεται, εξηγείται, κάτι που μοιάζει με έγγραφο, αλλά είναι ένα είδος φωτογραφίας, πανοραμικής φωτογραφίας μάλιστα, της πραγματικότητας, ασχέτως αν εκείνη η φωτογραφία είναι στην ουσία ψευδαίσθηση. Το λογοτεχνικό έργο που εγώ δημιουργώ περιέχει μόνο μια αλήθεια: Υπάρχουν περισσότεροι δρόμοι για φυγή από τη γη σου, αλλά δεν υπάρχει ούτε ένας ίσιος δρόμος για επιστροφή. Ορίστε, μέσα σε εκείνους τους πολυάριθμους δρόμους κινούνται εκείνοι οι εκδιωγμένοι Μακεδόνες από το Μπερ (Βέροια), το Βόντεν (Έδεσσα), το Μέγκλεν (Αλμωπία), το Κόστουρ (Καστοριά), το Λέριν (Φλώρινα) και απ΄όπου και αν είναι, περπατητές της κρύας Ευρώπης από την Πολωνία ως την Σιβηρία, από την Τασκένδη ως την Αυστραλία, από την Πράγα ως τον ποταμό Μισισιπή. Μερικές φορές η μοίρα τους γύριζε και προς τη Μακεδονία…

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

И ДЕМЕК НЕ СОЗДАДЕ ТИТО… ΚΑΙ ΚΑΤΑ Τ’ ΑΛΛΑ ΜΑΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ Ο ΤΙΤΟ….

Διαβατήριο με το οποίοο Ντιμίτρι Άντον Κότσσοβ, από το Κονόμλαντι, Κόστουρσκο, Μακεντόνια (Μακροχώρι Καστοριάς Μακεδονία) μετέβηκε στην Αυστραλία το 1927. Όταν έφτασε εκεί, ως απάντηση σε σχετικές ερωτήσεις των αρχών δήλωσε ότι είναι στην εθνικότητα Μακεδόνας και  κατάγεται από το χωριό Κονόμλαντι της Μακεδονίας. Πέντε χρόνια αργότερα, ως κάτοικος του Νάρεμπιν της Δυτικής Αυστραλίας, αιτήθηκε την αυστραλιανή υπηκοότητα και η αίτηση αυτή δημοσιεύτηκε σε εφημερίδα του Περθ στις 14 Ιουνίου 1932, όπου και εκεί παρουσιάζει τον Κότσσοβ ως Μακεδόνα.

Στο επίσημο έγγραφο αίτησης για υπηκοότητα, αναφέρεται:

Όνομα: Dimitry Anthony KOCHOFF

Προέλευση διαβατηρίου: Macedonia 9/3/27    No.466

Λιμάνι άφιξης : Fremandle

Ημερομηνία άφιξης: 6/6/27  ………………..

………..

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: APPLICANT FOR NATURALIZATION, W.A.8399 (Αιτών για υπηκοότητα, Δυτική Αυστραλία, 8399).

Το διαβατήριο εκδόθηκε από τη Νομαρχία Φλώρινας , αναφέρει το χωριό του Κότσσοβ ως Κονομπλάτη (βλέπετε εκείνη την περίοδο το επίσημο ελληνικό κράτος δεν είχε μετονομάσει ακόμη τα μακεδόνικα χωριά και τοποθεσίες με ελληνικά ονόματα), τον ίδιο τον Κότσσοβ ως Δημήτριο Αντωνίου Κωνσταντίνου και ως επάγγελμα γεωργός. Περιττό να αναφέρουμε ότι το διαβατήριο αυτό είναι από τα πολλά εκείνης της εποχής (όπως και αργότερα ως και σήμερα) που ισχύουν για μια έξοδο από τη χώρα και …καμιά είσοδο (άλλη μια μέθοδος του ελληνικού κράτους εκδιωγμού των εθνικά Μακεδόνων).

Το υλικό αυτό, όπως και χιλιάδες άλλα, βρίσκεται στα εθνικά αρχεία της Αυστραλίας, τα οποία είναι ανοιχτά για το κοινό. Περισσότερα μπορείτε να βρείτε και να διαβάσετε στις ηλεκτρονικές διευθύνσεις:

www.naa.gov.auhttp://recordsearch.naa.gov.au/SearchNRet…/…/ViewImage.aspx…http://trove.nla.gov.au/ndp/del/article/32663050…

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Владата на Рама подготвена за соработка со „Илинден” Η κυβέρνηση του Ράμα έτοιμη για συνεργασία με το ,,Ίλιντεν,,

..και μερικές ειδήσεις σχετικά με τους Μακεδόνες της Αλβανίας..

Ο μακεδόνικος σύλλογος „Илинден“ με έδρα στα Τίρανα της Αλβανίας, έλαβε χωρίς καθυστερήσεις απάντηση στην επιστολή που είχε στείλει στον πρωθυπουργό της Αλβανίας Έντι Ράμα, η οποία περιείχε περισσότερα αιτήματα.

Στην απάντηση του Γραφείου του πρωθυπουργού της χώρας αναφέρεται ότι έδωσε προσοχή στις λεπτομέρειες του περιεχομένου της επιστολής και ότι η κυβέρνηση θα προσφέρει συνεργασία στους συλλόγους πολιτών και τις υπόλοιπες ομάδες με σκοπό την επίλυση των προβλημάτων.

Στην επιστολή αναφέρθηκε καταρχήν ότι ο σύλλογος δραστηριοποιείται σχετικά με τα δίκαια των Μακεδόνων, όπου αυτοί και αν ζουν στην Αλβανία, όπως και τη διατήρηση της γλώσσας τους, της παράδοσής τους, των εθίμων… Οι υπεύθυνοι του „Илинден“ δήλωσαν ικανοποιημένοι από την απάντηση του πρωθυπουργού και αναμένουν σύντομα την υλοποίησή της.

–Μεταξύ άλλων, ζητάμε τα Μακεδονόπουλα της περιοχής  Голо Брдо (Γκόλο Μπ΄ρντο) να μπορούν να μορφώνονται στη μητρική τους μακεδόνικη γλώσσα και όχι μόνο στην αλβανική, ως έχει σήμερα. Επίσης, ζητάμε αναγνώριση της μακεδόνικης μειονότητας σε όλη την επικράτεια της χώρας και όχι μόνο στην περιοχή της Μάλα Πρέσπα. Αναφέραμε επίσης τη δυσαρέσκειά μας σχετικά με το νέο διαχωρισμό δήμων και νομών και ζητήσαμε η περιοχή του Γκόλο Μπ΄ρντο να γίνει ένας δήμος μέσω αλλαγών στον υπάρχων νόμο – δήλωσε στη Νόβα Ζόρα ο Νίκολα Γκιουργκιάι, πρόεδρος του συλλόγου και συντάκτης της εφημερίδας ,,Ίλιντεν,,.

Преспа, весникот на македонското малцинство обновен во Албанија благодарение на средства од ММДЧП и АМКЧП

,,Πρέσπα,, η εφημερίδα της μακεδόνικης μειονότητας στην Αλβανία εκδίδεται και πάλι χάρη στη βοήθεια από το MHRMI και τη AMHRC

10 Σεπτεμβρίου 2015

Ως Μακεδόνικο Διεθνές Κίνημα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Καναδά και Αυστραλιανή Μακεδόνικη Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων με ικανοποίηση ανακοινώνουμε ότι η  εφημερίδα “Преспа”, φωνή της Ένωσης Μακεδόνων της Αλβανίας, ξεκίνησε και πάλι να εκδίδεται μετά από βοήθεια από πλευράς μας. Θα προσπαθήσουμε να εξασφαλίσουμε όχι μόνο την επιβίωση της εφημερίδας, αλλά και την ανάπτυξή της, έχοντας τη δυνατότητα να συνεχίσει να βοηθάει τους Μακεδόνες που αγωνίζονται για τα ανθρώπινα δικαιώματά τους στην Αλβανία.

Δηλώνουμε μεγάλες ευχαριστίες για τη βοήθεια από το MHRMI και τη AMHRC. Η νέα έκδοση της εφημερίδας έχει ήδη εκτυπωθεί και διανεμηθεί σε όλη την Αλβανία, όπου ζει μακεδόνικος πληθυσμός. Πιστεύουμε ότι το παράδειγμα του MHRMI και της AMHRC θα το ακολουθήσουν και άλλες μακεδόνικες οργανώσεις απ΄όλον τον κόσμο”, δήλωσε ο Έφτιμ Μίτρεβσκι, συντάκτης της εφημερίδας “Преспа”.

Во Албанија има вкупно 46 села со етничко Македонско население

Στην Αλβανία έχει συνολικά 46 χωριά με εθνικά Μακεδόνικο πληθυσμό

Голо Брдо (Γκόλο Μπ΄ρντο): 22 χωριά με μακεδόνικο πληθυσμό. Β΄ρνιτσα, Μάλο Όστρενι, Γκόλεμο Όστρενι, Βίτσσισστα, Μίρεσσι, Βλαντιμέριτσα, Γκίνοβετς, Στούντνα, Ζάμπζουν, Μπόροβο, Κλένιε,  Κόιοβετς, Λεσσνίτσσανι, Ραντόεσστα, Σέμπισστ, Στέμπλεβο, Τρέμπισστε, Σμόλνικ, Τούτσσεπι, Γκόρνο Κ΄ρτσσισστε, Ντόλνο Κ΄ρτσσισστε και Έρμπελε.
Горија (Γκόρια): 1 χωριο, το Β΄ρμπνικ.
Мала Преспа (Μάλα Πρέσπα): 9 χωριά. Τούμινετς, Γκόρνα Γκόριτσα, Ντόλνα Γκόριτσα, Γκλομπότσσανι, Σσούλιν, Πούστετς, Λέσκα, Ζ΄ρνοσκο και Τσέριε.
Гора (Γκόρα): 9 χωριά. Όρσσεκ, Τσερνόλεβο, Μπόριε, Όργκοστα, Ζάποντ, Κοσσάρισστα, Νόβο Σέλο, Όρουσσα και Πάσσιγκια.
Εκτός από τα χωριά, πολλοί Μακεδόνες βρίσκονται επικεντρωμένοι και στις μεγάλες πόλεις της Αλβανίας. Στα Τίρανα οι πρώτοι Μακεδόνες εσωτερικοί μετανάστες κατέφτασαν από το Γκόλο Μπ΄ρντο, τη Μάλα Πρέσπα, τη Γκόρα και τη Ρέκα την περίοδο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.  Έπειτα το 1923, το 1929 και το 1939, ενώ η μεγαλύτερη εσωτερική μετανάστευση Μακεδόνων συνέβη την περίοδο 1949 ως 1960. Το ίδιο συνέβη και στις υπόλοιπες μεγάλες πόλεις της χώρας, όπως   Έλμπασαν, Ντρατςς, Κόρτσσα, Μπίλισστα, Πόγκραντετς, Σκάνταρ, Βαλόνα, Φίερ κ.α. Οι Μακεδόνες των Τιράνων είναι επικεντρωμένοι κυρίως σε εφτά περιοχές της πόλης.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Κατηγορίες

Ευχαριστούμε θερμά τους Μακεδόνες οικονομικούς μας μετανάστες σε Αυστραλία, Καναδά και δυτική Ευρώπη, όπως και τους φίλους μας απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας, για την οικονομική στήριξη της έκδοσης της Нова Зора. Благодариме - Μπλαγκοντάριμε


ALPHA BANK

Account 852 00 2101 031390

IBAN: GR47 0140 8520 8520 0210 1031 390

BIC: CRBAGRAA

Μηνιαίες Εκδόσεις

Македонска Ризница
  • ,ΞΕΦΥΛΛΙΣΜΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΤΕΥΧΩΝ
    РАЗГЛЕДУВАЊЕ НА ПРЕТХОДНИ БРОЕВИ
  • 2016 (147)
  • 2015 (416)
  • 2014 (404)
  • 2013 (377)
  • 2012 (372)
  • 2011 (323)
  • 2010 (202)