Αρχεία | Αύγουστος, 2015

ДОМАШНА ПРЕДИЛНИЦА (ΝΤΟΜΑΣΣΝΑ ΠΡΕΝΤΙΛΝΙΤΣΑ – ΟΙΚΙΑΚΗ ΝΗΜΑΤΟΥΡΓΙΑ)

Βλαχούλα νεροβόλαγε
από ψηλή ραχούλα
φέρνει τη ρόκα φουντωτή
τ΄αδράχτι της γεμάτο.
Σέρνουν τα πόδια της δροσιά
και τα μαλλιά της μόσχο
σέρνουν και τα τσαρούχια της
του Μάη τα λουλούδια.

ΔΗΜΩΔΕΣ 

Στα μέρη μας και κυρίως στα ορεινά μακεδόνικα χωριά, μέχρι σχεδόν και το Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο, ίσχυε η κλειστή οικιακή οικονομία, δηλαδή ότι χρειάζονταν το παρήγαγαν. Ελάχιστα αγαθά αγόραζαν. Τα απαραίτητα για την επιβίωσή τους τα παρήγαγαν μόνοι τους. Έτσι, με ελάχιστες στερήσεις μπορούσαν να επιβιώνουν και κάτω από αντίξοες συνθήκες, πράγμα που πολλές φορές είχε επιβληθεί τόσο από τη βυζαντινή, όσο και από την οθωμανική κυριαρχία, αλλά και αργότερα. Τα μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα της επιβίωσής τους ήταν ο περισσότερος πληθυσμός σε καθεστώς κολήγων.

Παρόλες τις αντίξοες συνθήκες ανέπτυξαν τόσο τεχνικό πολιτισμό (αρχιτεκτονική, ξυλουργική, πηλοπλαστική, αρτοποιϊα κ.α.) όσο και πνευματικό (προφορική ιστορία, μουσική, δημοτική ποίηση, μυθολογία κ.α.).

Εμείς στο σημερινό σημείωμα θα ασχοληθούμε με τη домашна предилница (ντόμασσνα πρεντίλνιτσα – οικιακή νηματουργία).

Η οικιακή νηματουργία ξεκινούσε από το стрижење (στρίζζενιε – κούρεμα) των προβάτων και των γιδιών.

Το κούρεμα ήταν και μια μικρή γιορτή, αφού συνοδευόταν από μια οικογενειακή μάζωξη, με ψησίματα κρεάτων, πίτες και άλλα οικιακά φαγώσιμα κι αυτό γιατί θα έπαιρναν ένα από τα ετήσια εισοδήματά τους, που ένα μέρος θα πουλούσαν κι ένα θα το χρησιμοποιούσαν οι ίδιοι, δηλαδή θα είχαν την πρώτη ύλη ύφανσης και πλεξίματος κι έτσι θα εξασφάλιζαν το ρουχισμό τους και άλλες οικιακές ανάγκες.

Το κούρεμα γινόταν στο μαντρί και κατά κανόνα από τους άντρες. Οι γυναίκες μάζευαν το μαλλί (волна – βόλνα) και ξεχώριζαν το μαύρο από το άσπρο. Οι δικοί μας συνήθως προτιμούσαν τ΄άσπρα ρούντα πρόβατα που έχουν άσπρο μαλακό μαλλί (бело и рудо – μπέλο ι ρούντο), που μπορούσαν να το αφήσουν στο φυσικό άσπρο ή να το βάψουν με ότι χρώμα ήθελαν.

Μετά το κούρεμα το μαλλί έπρεπε να πλυθεί για να απαλλαγεί από τις διάφορες βρωμιές, животинки (ζζιβότινκι – ζωύφια) και ιδιαίτερα από το σμήγμα της τρίχας, γι΄αυτό και το έβαζαν σε βραστό νερό, δηλαδή το попаруваа (ποπαρούβαα – ζεματούσαν). Το ζεματισμένο μαλλί το χτυπούσαν με ένα κόπανο πάνω σε μια πλατιά πέτρα κι αυτό όσο και ζεμάτισμα γινόταν στο ποτάμι (река – ρέκα). Στην συνέχεια το άπλωναν да се исуше (ντα σε ισούσσε – να ξεραθεί).

Αφού ξεραινόταν, ακολουθούσε το чепкање (τσσέπκανιε – ξάσιμο), που γινόταν κρατώντας με τ΄αριστερό μια μικρή ποσότητα μαλλιού και με το δεξί κάνοντας χρήση κυρίως του δείκτη και του αντίχειρα, ξεμπλέκανε όσο μπορούσαν τις τρίχες του μαλλιού. Επειδή η δουλειά γινόταν με πολύ αργό ρυθμό, γίνονταν пупретки (πούπρετκι – νυχτέρια) για να τ΄αποτελειώσουν.

Το επόμενο βήμα ήταν να περαστεί σε μια χειροποίητη λανάρα (чешли – τσσέσσλι), που την αποτελούσαν δύο σχεδόν τετράγωνες σανίδες που είχαν πολλές καρφωμένες κατακόρυφες λεπτές ευλύγιστες βελόνες. Η μια σανίδα ήταν στα θερή και κάτω, ενώ η πάνω ήταν κινητή και είχε μια χειρολαβή. Έπαιρνε η γυναίκα μια ,,χεριά,, μικρής ποσότητας μαλλιού και την επεξεργάζονταν για να ξεμπλέξουν τις τρίχες ακόμα περισσότερο.

Στην συνέχεια περνούσαν το επεξεργασμένο μαλλί σ΄ένα όργανο σχήματος ,,Π,, (гребен – γκρέμπεν) που στο πάνω οριζόντιο μέρος είχε πέντε εώς έξι κατακόρυφες χοντρές βελόνες και στο όργανο αυτό απομόνωναν τις μακριές τρίχες για να φτιαχτεί νήμα που θα χρησιμοποιούταν είτε για кросно (κρόσνο – στημόνι) είτε για ύφανση λεπτών υφασμάτων. Το νήμα γινόταν είτε στη урка (ούρκα – ρόκα) αφού έφτιαχναν τα кадели (κάντελι – κούκλες), είτε στο родан (ρόνταν – ροδάνι), αφού μετέτρεπαν το μαλλί από το εργαλείο σχήματος Π με τις χοντρές βελόνες σε κυλινδρικά κομμάτια (пласти – πλάστι).

Η ούρκα/ρόκα είναι ένα ξύλινο όργανο με το οποίο предат (πρέντατ – γνέθουν) και φτιάχνουν το предено (πρέντενο – νήμα). Η ούρκα φτιαχνόταν από дрен (ντρεν – κρανιά) και σε μια θέση στο πάνω μέρος είχε δύο κλαδιά που είχαν αντίθετη έκφυση στο κύριο μέρος του κορμού, τα λύγιζαν και δημιουργούσαν σχεδόν έναν κύκλο κι εκεί τοποθετούσαν την кадела (κάντελα – κούκλα) και γνέθανε το πρέντενο/νήμα.

Στην συνέχεια στρίβανε με τα χέρια και δημιουργούσαν ένα μικρό χοντρό νήμα που το τύλιγαν στο вртено (β΄ρτενο – αδράχτι), ενώ με το άλλο χέρι και με το δείχτη και αντίχειρα, τραβούσαν λίγο μαλλί κι αυτό με την κίνηση γινόταν νήμα, που το τύλιγαν στο β΄ρτενο. Όταν γέμιζε το β΄ρτενο, το ξετύλιγαν και το τύλιγαν σε клопче (κλόπτσσε – κουβάρι), που το χρησιμοποιούσαν για плетење (πλέτενιε – πλέξιμο) κι αν ήταν ύφανση το περνούσαν σε суселка (σούσελκα – σαϊτα).

Άλλος τρόπος που έφτιαχναν νήμα ήταν με το ροδάνι που κινιόταν το αδράχτι προσαρμοσμένο σ΄έναν άξονα και κίνηση δινόταν με μια χειρολαβή και με κατάλληλα προσαρμοσμένα νήματα έδιναν έμεσσα κίνηση στο αδράχτι. Η κίνησή του ενισχυόταν με έναν τροχό ξύλινο με φαρδιά στεφάνη, ξύλινη και αυτή. Η διαδικασία νηματοποίησης με το ροδάνι ήταν ταχύτερη και μαζικότερη. Γινόταν ως εξής:

Με τα чешли (τσσέσσλι – λανάρα) και το γκρέμπεν, ξεχώριζαν τις μακριές τρίχες. Έπαιρναν μια крупеница (κρουπένιτσα – χεριά) και τη μετέτρεπαν σε μικρά (όσο το πλάτος που είχαν οι πέντε-έξι βελόνες του γκρέμπεν) κυλινδρικά κομμάτια (πλάστι) που ήταν μικρού μήκουςσχετικά και καθώς γύριζε το ροδάνι τα έκαναν πρέντενο/νήμα και με μεγάλη επιδεξιότητα όταν τελείωνε το ένα συνδέανε το άλλο. Το νήμα μεταβιβαζόταν στην вртелешка (βρτέλεσσκα – ανέμη) κι απ΄αυτήν έφτιαχναν τα клопчина (κλόπτσσινα – κουβάρια). Αν δεν είχαν ανέμη μαζεύαν το νήμα σε μια ειδική συσκευή (аршин – άρσσιν) που ήταν ένα σχετικά μακρουλό ξύλο και στη μια άκρη ήταν διχαλωτό, ενώ στην άλλη άκρη αφού τρυπούσαν λοξά το ξύλο περνούσαν ένα μικρό κομμάτι σε αντίθετη φορά από τις μπροστινές διχάλες και μάζευαν το νήμα από το ροδάνι κι όταν γέμιζε το έκαναν κουβάρια. Εδώ καμιά φορά έβγαζαν το νήμα που είχε μαζευτεί (аршинка – αρσσίνκα) και το περνούσαν στα χέρια κάποιου που τα κρατούσε στην πρόταση και ο άλλος (συνήθως η άλλη) το μάζευε σε κλόπτσσε/κουβάρι.

Το μαλλί αν ήταν овчо (όβτσσο – πρόβειο) το χρησιμοποιούσαν για να υφάνουν ή να πλέξουν чорапи (τσσόραπι – κάλτσες), φανέλες, торби (τόρμπι – τορβάδες), вреќа (βρέκια – σακιά) και άλλα, όπως εσώρουχα (пали, гашти – πάλι, γκάσστι). Με γίδινο μαλλί (козина – κόζινα) έφτιαχναν σκεπάσματα (покрои – ποκρόι), сакми (σάκμι – κάπες) κ.α.

ΑΙΓΑΙΑΤΗΣ  ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ГРЦИЈА ОСУДЕНА ПОВТОРНО ЗА ДОМОТ НА МАКЕДОНСКА КУЛТУРА Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΗΚΕ ΞΑΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΤΕΓΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

ΣΤΕΓΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Στ. Δραγούμη 11 53100 Φλώρινα Τηλ. & Fax: 2385046548

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΣΥΜΦΩΝΙΩΝ ΤΟΥ ΕΛΣΙΝΚΙ (ΕΠΣΕ)

Τ.Θ. 60820, 15304 Γλυκά Νερά, Tηλ. 2103472259 Fax: 2106018760

email: helsinki@otenet.gr ιστοσελίδα: https://greekhelsinki.wordpress.com

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ – 9 Ιουλίου 2015

Δόθηκε στη δημοσιότητα η δεύτερη καταδίκη της Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για την απαγόρευση λειτουργίας της Στέγης Μακεδονικού Πολιτισμού.

Η Στέγη Μακεδονικού Πολιτισμού και το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ) εξέδωσαν το ακόλουθο δελτίο Τύπου, το οποίο δημοσιεύουμε αφ’ ενός επειδή έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αφ’ ετέρου επειδή δύσκολα θα αναπαραχθεί η πληροφορία από τα περισσότερα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης:

Η Στέγη Μακεδονικού Πολιτισμού και το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ) εκφράζουν τη μεγάλη ικανοποίησή τους για τη σημερινή ομόφωνη καταδίκη της Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) στην Υπόθεση «Στέγη Μακεδονικού Πολιτισμού και λοιποί κατά Ελλάδας». Η απόφαση αφορούσε τη δεύτερη για το ίδιο θέμα προσφυγή με αριθμό 1295/10 που υποβλήθηκε στο ΕΔΔΑ από το ΕΠΣΕ για λογαριασμό της Στέγης Μακεδονικού Πολιτισμού. Η Ελλάδα, κατά το ΕΔΔΑ, παραβίασε το Άρθρο 11 (ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ). Η υπόθεση αφορά την άρνηση εγγραφής του σωματείου από τα ελληνικά δικαστήρια από το 1990 μέχρι σήμερα. Το ΕΔΔΑ ουσιαστικά    διαπίστωσε τις ίδιες παραβιάσεις της ΕΣΔΑ από την ελληνική δικαιοσύνη συμπεριλαμβανόμενου και του Αρείου Πάγου που το είχαν οδηγήσει στην πρώτη ανάλογη καταδίκη της Ελλάδας, στις 10 Ιουλίου 1998, στην Υπόθεση Σιδηρόπουλος και Λοιποί κατά Ελλάδας (http://www.nsk.gov.gr/webnsk/pdf.jsp?fileid=30892428).

Η Ελλάδα, κατά το ΕΔΔΑ, δεν έχει το δικαίωμα να προβαίνει σε προληπτική απαγόρευση ίδρυσης σωματείων επειδή ενδεχομένως να αποτελέσουν απειλή για τη δημόσια τάξη, αφού άλλωστε έχει τη δυνατότητα διάλυσής τους αν διαπιστωθεί παρόμοια απειλή κατά τη λειτουργία τους. Επί πλέον, το καταστατικό και οι στόχοι της Στέγης δεν φαίνεται κατά το ΕΔΔΑ να περιέχουν στοιχεία που θα μπορούσαν να θεωρηθούν πως ίσως απειλήσουν τη δημόσια τάξη. Αντίθετα, η Ελλάδα δεσμεύεται από τις Αρχές της Κοπεγχάγης του ΟΑΣΕ που έχει υπογράψει να επιτρέπει την ίδρυση σωματείων από άτομα που έχουν μειονοτική συνείδηση. Υπενθυμίζει δε το ΕΔΔΑ ανάλογη απόφασή του καταδίκης της Ελλάδας για την απαγόρευση λειτουργίας του      Πολιτιστικού Συλλόγου Τούρκων Γυναικών Νομού Ροδόπης. Ας σημειωθεί πως ούτε την απόφαση εκείνη σεβάστηκε η Ελλάδα με αποτέλεσμα να εκδικάζεται αυτή την εποχή απο το ΕΔΔΑ νέα προσφυγή αυτού και άλλων δύο μειονοτικών σωματείων κατά της Ελλάδας.

Η απόφαση στα γαλλικά είναι διαθέσιμη στην ιστοσελίδα του ΕΔΔΑ (http://hudoc.echr.coe.int/sites/eng/pages/search.aspx?i=001-155822) ενώ το δελτίο τύπου επισυνάπτεται.

Ο Εκπρόσωπος της Στέγης Μακεδονικού Πολιτισμού Πέτρος Δήμτσης (ένας από τα επτά άτομα της διοίκησης της Στέγης που είχαν προσφύγει και ατομικά στο ΕΔΔΑ) δήλωσε:

Δεκάδες χιλιάδες εθνικά Μακεδόνες στην Ελλάδα βροντοφωνούν σήμερα “κι’ όμως υπάρχουμε!” Αν σέβονται τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα, δικαιοσύνη, πολιτικά κόμματα, ΜΜΕ και κοινωνία των πολιτών οφείλουν επί τέλους να αναγνωρίσουν την πραγματικότητα και τη μακεδονική μειονότητα!

Ο Εκπρόσωπος του ΕΠΣΕ Παναγιώτης Δημητράς δήλωσε:

Ελλάδα και Βουλγαρία έχουν -μόνες αυτές στην Ευρώπη- το “προνόμιο” να έχουν καταδικαστεί από το ΕΔΔΑ δύο φορές πρώτα για άρνηση αναγνώρισης της μακεδονικής μειονότητας μέσα από την απαγόρευση λειτουργίας συλλόγων της και στη συνέχεια ουσιαστικά για άρνηση εφαρμογής καταδικαστικών αποφάσεων του ΕΔΔΑ. Η δημοκρατία κρίνεται κυρίως από το σεβασμό των δικαιωμάτων των μειονοτήτων και από τη συμμόρφωση με δικαστικές αποφάσεις ιδίως υπερνομοθετικών διεθνών δικαστηρίων. Είναι λοιπόν προφανές πως η δημοκρατία στην Ελλάδα είναι βαριά άρρωστη.

Παρακάτω, δημοσιεύουμε ολόκληρη την απόφαση του ΕΔΑΔ, στα αγγλικά:

“Home of Macedonian Civilisation” v. Greece (no. 1295/10)

The applicants are an association called “Home of Macedonian Civilisation” and seven Greek nationals representing the association.

The case concerns the Greek authorities’ refusal to officially register the existence of the association “Home of Macedonian Civilisation”, whose primary purpose is to promote and develop Macedonian civilisation and its traditions.

On 12 June 1990 the members of the association’s provisional board of management applied to the Florina Regional Court to register their association in accordance with Article 79 of the Civil Code. This application was dismissed in a decision which was upheld by the Thessaloniki Court of Appeal and the Court of Cassation. The facts of this case are set out in the Sidiropoulos and Others v. Grèce judgment of 10 July 1998 (http://hudoc.echr.coe.int/sites/eng/pages/search.aspx?i=001-58205). In that judgment the Court found a violation of Article 11 of the Convention on the grounds of the refusal to register the association.

On 19 June 2003 two of the applicants decided to re-establish the “Home of Macedonian Civilisation” association, together with other persons, basing it in Florina.

On 24 July 2003 the association applied with the Florina Regional Court for registration. On 19 December 2003 that court dismissed the application on the grounds that the expression “Macedonian civilisation” used in the association’s statutes was liable to cause confusion. The court held that the word “Macedonian” could only be used in an historic or geographical sense. The court considered that there was a risk to public order because the existence of the association might be exploited by persons wishing to promote the creation of a Macedonian nation, which had never existed historically.

On 15 September 2004 the association appealed, alleging that the decision had flouted the Sidiropoulos and Others judgment cited above. On 16 December 2005 the Court of Appeal upheld that decision. The latter court considered that the applicants had raised questions devoid of purpose on “the Macedonian civilisation and language”. The use of the word “Macedonian” and the purpose proclaimed in the association’s statutes were at variance with public order and jeopardised the harmonious coexistence of the population of the Florina region and public law and order in Greece. The Court of Cassation dismissed the applicants’ appeal on points of law.

Relying in particular on Articles 11 (freedom of assembly and association) and 46 (binding force and execution of judgments), the applicants complain of the dismissal of their application for registration.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Грчкиот напад во Македонија (1905 – 1908) Η ελληνική επίθεση στη Μακεδονία (1905-1908)

Με μεγάλη επιτυχία έλαβε χώρα, στο Κέντρο Νεότητας του Οβτσσάρανι/Μελίτη, στις 19.07.2015,  η παρουσίαση του νέου βιβλίου του ιστορικού – ερευνητή Δημήτρη Λιθοξόου, Ελληνικός Αντιμακεδονικός Αγώνας – Τόμος 2. Πλήθος κόσμου, από διάφορα μέρη, κατέφτασε για να παρακολουθήσει την εκδήλωση και η κατάμεστη αίθουσα κατέστη μικρή για τη φιλοξενία του σημαντικού αυτού γεγονότος. Εκτός της ομιλίας του συγγραφέως, το βιβλίο παρουσίασαν και οι Παύλος Φιλίποβ Βοσκόπουλος και Πέτρος Βότσης, ενώ αποσπάσματα ανέγνωσε ο Θανάσης Ρώμας.

Παρακάτω, αντί δικών μας σχολίων, παρουσιάζουμε την ομιλία του Δημήτρη Λιθοξόου, στην παρουσίαση αυτή.
Με την ιστορία ασχολήθηκα με πάθος από τα μαθητικά μου χρόνια. Αφετηρία στάθηκε η άρνηση ενός υπαλλήλου της Εθνικής Βιβλιοθήκης στην Αθήνα, να μου δώσει ένα βιβλίο που του ζήτησα να διαβάσω, με θέμα την πολιτική ιστορίας της νεότερης Ελλάδας, λέγοντας μου ότι το βιβλίο αυτό ήταν «απαγορευμένο». Ήταν στη λίστα των «απαγορευμένων» βιβλίων, από το στρατιωτικό καθεστώς που κυβερνούσε τη χώρα.

Έτσι συνειδητοποίησα για πρώτη φορά πως υπήρχαν βιβλία, που η πολιτική Εξουσία δεν ήθελε να διαβάζονται. Ταυτόχρονα συνειδητοποίησα ότι υπήρχε «επιτρεπόμενη»» και «απαγορευμένη» ιστορία.

Από τότε άρχισα να ψάχνω για «απαγορευμένα» βιβλία, βιβλία που θα μπορούσαν να με βοηθήσουν να κατανοήσω τη νεοελληνική πραγματικότητα, προχωρώντας πέρα από τα στερεότυπα που έμαθα στο σχολείο.

Μεγαλώνοντας άρχισα να γράφω, σε εφημερίδες και περιοδικά.

Οι πρώτη μου ιστορική μελέτη, δημοσιεύτηκε το 1983 και αναφερόταν στην οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα τη δεκαετία 1830-1840. Η δεύτερη, δημοσιεύτηκε το 1984, και μελετούσε τη δημογραφική ανάπτυξη των χωριών της Ρούμελης, το 19ο αιώνα. Μελέτες φαινομενικά ουδέτερες, που με είχαν ωστόσο φέρει σε επαφή με το γεγονός ότι στην χώρα συνυπήρχαν Ρωμιοί, Αρβανίτες, Τούρκοι, Βλάχοι, Τσιγγάνοι, Εβραίοι και άλλοι.

Το 1985, με αφορμή τη μετάφραση στη νέα ελληνική του βιβλίου του γερμανού ιστορικού Φαλμεράγιερ, του ανθρώπου που αμφισβήτησε συστηματικά την καταγωγή των κατοίκων της σύγχρονης Ελλάδας, από τους αρχαίους Έλληνες, μπήκα για πρώτη φορά στα βαθιά νερά, εκείνα της αμφισβήτησης του ελληνικού εθνικού μύθου, με ένα κείμενο μου που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Τετράδια Πολιτικού Διάλογου Έρευνας και Κριτικής», περιοδικό στη συντακτική επιτροπή του οποίου μετείχα.

Στο κείμενο για το Φαλμεράγιερ, είχα αγγίξει ορισμένα ευαίσθητα εθνικά ζητήματα. Ένα από αυτά ήταν το ζήτημα της ιστορίας του ρουμανικού εθνικού κινήματος, μέσα στους κόλπους των Βλάχων.

Ο Χρήστος Παπαγιάννης, πρόεδρος τότε της «Πανελλήνιας Ένωσης Πολιτιστικών Συλλόγων Βλάχων», με επιστολή του στο περιοδικό διαμαρτυρήθηκε, λέγοντας πως αμφισβήτησα το ότι οι Βλάχοι ήταν Έλληνες. Εγώ τότε έγραψα ένα άρθρο για την ιστορία των Βλάχων. Ο Παπαγιάννης απάντησε με ένα δικό του άρθρο στο επόμενο τεύχος, οπού υπήρχε και η δική μου δευτερολογία.

Μετά από αυτά, εμφανίστηκε στα «Τετράδια» ο ιστορικός Αχιλλέας Λαζάρου, ο σημαντικότερος ίσως τότε λόγιος μεταξύ των ελληνοφρόνων Βλάχων, έχοντας ένα φύλλο της εφημερίδας των ρουμανιστών Βλάχων του Καναδά, η οποία είχε μεταφράσει στα βλάχικα και είχε αναδημοσιεύσει τη δημόσια διαμάχη μου με τον Παπαγιάννη. Ο Λαζάρου με κατηγόρησε ευθέως για «εθνική προδοσία». Του αντέταξα, πως απλώς έγραψα την αλήθεια, χωρίς να αναλογιστώ για τις συνέπειες της πράξης μου.

Βέβαια, δεν καταλάβαινα τότε, ότι αφενός μεν η έννοια της «αλήθειας» είναι σχετική, αφετέρου δε η ιστοριογραφία ανήκει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στο χώρο της Πολιτικής.

Εκείνη την εποχή (1985-1986) δημοσίευσα ακόμα δυο έρευνές μου για τους Τσιγγάνους και έγραψα μία εισαγωγή (το 1987), σε μια επανέκδοση ενός παλιότερου έργου του Λαμπρυνίδη για την ιστορία των Αρβανιτών.

Έγινα έτσι ο πρώτος συγγραφέας στην Ελλάδα που είχα επικεντρώσει το ενδιαφέρον μου στην ιστορία των μειονοτήτων που κατοικούσαν στη χώρα. Σε χρόνια μάλιστα που τα μειονοτικά ήταν ζητήματα ταμπού.

Με το μακεδονικό ζήτημα άρχισα να ασχολούμαι από το 1984, όταν κυκλοφόρησε, από το Ίδρυμα Μελετών της Χερσονήσου του Αίμου (ΙΜΧΑ) ένας τόμος όπου συγκέντρωνε τα απομνημονεύματα έξι Eλλήνων, των Αργυρόπουλου, Ζάννα, Μαζαράκη, Σουλιώτη, Σπανού και Σταυρόπουλου, πρωταγωνιστών όλων της ελληνικής επίθεσης στα μακεδονικά βιλαέτια την περίοδο 1904-1908. Τα απομνημονεύματα αυτά είχαν τυπωθεί κατά το παρελθόν, το καθένα χωριστά.

Αφού διάβασα το βιβλίο, κατάλαβα, από τα όσα έγραφαν οι έλληνες πρωταγωνιστές, ότι η ελληνική εμπλοκή στη Μακεδονία ήταν ιστορικά ιδιαίτερα βίαιη και σκοτεινή.

Ψάχνοντας να βρω σχετικά έργα, για να εμβαθύνω περισσότερο, έμαθα ότι το ΙΜΧΑ είχε ξανατυπώσει ταυτόχρονα σε ένα δεύτερο τόμο, τα απομνημονεύματα τριών άλλων ελλήνων ηγετών εκείνων των χρόνων στη Μακεδονία: του Γερμανού Καραβαγγέλη, του Γιώργου Δικώνυμου Μακρή και του Παναγιώτη Παπατζανετέα. Ο τόμος αυτός ωστόσο δεν είχε φτάσει στα βιβλιοπωλεία. Το ΙΜΧΑ είχε κρατήσει το βιβλίο εκτός εμπορίου και το έδινε σε άτομα που εκείνο επέλεγε. Τελικά κατάφερα να εξασφαλίσω ένα αντίτυπο. Όταν το διάβασα, κατάλαβα γιατί διακινήθηκε ελεγχόμενα. Το βιβλίο έσταζε αίμα. Μπορεί όταν τα απομνημονεύματα αυτά είχαν κυκλοφορήσει για πρώτη φορά, λίγα χρόνια μετά τον εμφύλιο, να μην έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση, αλλά στα μέσα της δεκαετίας του ’80 σόκαραν κάθε μη ακραίο εθνικιστή, με την ωμότητα των ελληνικών επιθέσεων που περιέγραφαν.

Μετά από αυτό, άρχισα να ψάχνω στα σκονισμένα ράφια των παλαιοβιβλιοπωλείων και να παίρνω οτιδήποτε έβρισκα για την ιστορία της Μακεδονίας. Παράλληλα είδα όλα τα έργα για την ιστορία της Μακεδονίας που υπήρχαν στην Εθνική και στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη.

Τα βασικά ερωτήματα που προσπαθούσα να λύσω σε αυτή την έρευνα, ήταν πρώτον η γλωσσική και θρησκευτική σύνθεση του πληθυσμού της Μακεδονίας και δεύτερον η φύση και η έκταση της ελληνικής εμπλοκής στα μακεδονικά πράγματα.

Η απάντηση στα ερωτήματα αυτά δεν ήταν καθόλου εύκολη. Τα ελληνικά βιβλία ήταν γεμάτα αντιφατικές και ψευδείς πληροφορίες. Καρπός όλης αυτής της έρευνας ήταν δυό εργασίες.

Η πρώτη με τον τίτλο «Μακεδονικό – ζητήματα ιδεολογίας: η απογραφή του Χιλμή Πασά και οι περιπέτειές της στην ελληνική βιβλιογραφία (1905 – 1935)» δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Τετράδια το 1988. Προκάλεσε οξεία αντιπαράθεση ανάμεσα σε μένα και τα υπόλοιπα μέρη της σύνταξης του περιοδικού, τα οποία χαρακτήρισαν το κείμενο «ανθελληνικό» και οδήγησε στην παραίτηση μου από τη συντακτική επιτροπή.

Η δεύτερη εργασία με τίτλο «Μια άλλη προσέγγιση του μακεδονικού ζητήματος» δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Λεβιάθαν» το 1989 και έθεσε το περίγραμμα, μιας προσέγγισης για το μακεδονικό, πάνω σε νέες βάσεις.

Ο αντίκτυπος των δύο αυτών αιρετικών για τα ελληνικά γράμματα κειμένων, με ώθησαν να συνεχίσω την έρευνα, σε αρχειακό πια επίπεδο. Έτσι μελέτησα τα αρχεία του Στέφανου και του Φίλιππου Δραγούμη καθώς επίσης το αρχείο του Σουλιώτη Νικολαΐδη, αρχεία που είχαν μεταφερθεί τότε στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη και δεν είχαν ακόμα ταξινομηθεί.

Στο τέλος του 1991, όλα τα άρθρα μου για τους αλλόγλωσσους πληθυσμούς, συγκεντρώθηκαν και εκδόθηκαν σε ένα βιβλίο με τίτλο «Μειονοτικά ζητήματα και εθνική συνείδηση στην Ελλάδα». Το βιβλίο εξαντλήθηκε σύντομα, επανεκδόθηκε στις αρχές του 1992 και άνοιξε τη συζήτηση για το θέμα που εμπεριείχε ο τίτλος του.

Στις αρχές του 1992 δημοσίευσα στο περιοδικό «Θέσεις», τη μελέτη μου «Η μητρική γλώσσα των κατοίκων του ελληνικού τμήματος της Μακεδονίας πριν και μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών», μελέτη με τα έως τότε συμπεράσματα μου, από την σχετική έρευνα.

Η δημοσίευση του προαναφερόμενου άρθρου και η δημοσίευση του βιβλίου μου, συνέπεσε με την έναρξη της σύγχρονης φάσης του μακεδονικού ζητήματος και τον ιδεολογικο-πολιτικό αγώνα της Ελλάδας για την κατοχύρωση του ονόματος «Μακεδονία» και «Μακεδόνες».

Εκ των πραγμάτων λοιπόν, η συγκυρία με έφερε αντιμέτωπο με το ελληνικό έθνος, τη στιγμή της ιδεολογικο-πολιτικής του επίθεσης κατά των βορείων γειτόνων του. Ο αντίλογος μου στην ελληνική εθνική αφήγηση, στην ελληνική εθνική ιστορία και η υπεράσπιση θέσεων που χαρακτηρίζονταν εθνικά εχθρικές, εκτός από την προσωνυμία του «ανθέλληνα» μου προσέδωσαν και την προσωνυμία του «Σκοπιανού».

Όλα αυτά συνέβησαν στην Αθήνα, μακριά από τη Μακεδονία. Ήταν ένα ταξίδι, στο χώρο των γραμμάτων, μια περιπλάνηση στις σελίδες των βιβλίων, των περιοδικών και των χειρογράφων. Μια αναζήτηση της αλήθειας, μέσα στα ράφια των βιβλιοθηκών.

Το 1993 γνώρισα από κοντά αυτούς για τους οποίους είχα γράψει με συμπάθεια. Τους Μακεδόνες που ζούσαν στη Φλώρινα, τα Μογλενά, τα Βοδενά, τα Γιαννιτσά, τις Σέρρες, τη Θεσσαλονίκη. Κι άλλους Μακεδόνες που είχαν κατέβει και ζούσαν πια στην Αθήνα. Γίναμε πολιτικοί φίλοι και άρχισα να ακούω τις προφορικές αφηγήσεις τους, τις αναμνήσεις καθενός χωριστά. Άρχισα έτσι να συνδέω αυτές τις αφηγήσεις με όσα είχα διαβάσει. Και η ιστορία άρχισε να ζωντανεύει, το παρελθόν να αφορά τώρα το βιωμένο κόσμο των νέων μου φίλων.

Το 1994, ήταν η χρονιά του επίσημου εορτασμό των 100 χρόνων από την έναρξη του λεγόμενου «Μακεδονικού Αγώνα». Το 1994 ήταν επίσης η χρονιά που η Ελλάδα του Ανδρέα Παπανδρέου επέβαλε εμπάργκο στη Δημοκρατία της Μακεδονίας, αλλά και η χρονιά που οι Μακεδόνες του Ουράνιου Τόξου κατέβηκαν για πρώτη φορά στις ευρωεκλογές.

Στα τέλη του 1994, άρχισα να γράφω τον «Ελληνικό Αντιμακεδονικό Αγώνα». Το πρώτο σχετικό κείμενο που έγραψα δημοσιεύτηκε τον Ιανουάριο του 1995 και είχε για τίτλο «Μακεδονικός ή Αντιμακεδονικός Αγώνας

Τα περισσότερα κεφάλαιά του έργου δημοσιεύτηκαν, ως χωριστά άρθρα στα περιοδικά (της μακεδονικής οργάνωσης Ουράνιο Τόξο) Zora και Nova Zora, μεταξύ των ετών 1995 και 1997.

Στηριζόμενος, τότε, κυρίως σε ελληνικές πηγές (απομνημονεύματα πρωταγωνιστών και αρχεία), άρχισα να ξαναγράφω την ιστορία της ελληνικής επίθεσης στη Μακεδονία, από τον Μάιο του 1903 μέχρι τον Μάρτιο του 1905, επιλέγοντας τα θέματα, από τα βασικά έργα της σχετικής ελληνικής εθνικής ιστοριογραφίας.

Το 1995, μετά τη δημοσίευση των πρώτων κεφαλαίων, ένας ερευνητής που είχε κατά το παρελθόν πρόσβαση στους φακέλους των ελληνικών προξενείων της Μακεδονίας, φακέλους που βρίσκονται στο Αρχείο του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας, μου έδωσε φωτοτυπίες δεκάδων αποκαλυπτικών προξενικών εγγράφων της περιόδου 1903-1908. Το ιστορικό υλικό ήταν πολύτιμο, καθώς δεν υπήρχε περίπτωση, να εισέλθω ποτέ σε αυτό το σχεδόν άβατο αρχείο, το ανοικτό μόνο για ελάχιστους, εθνικά άμεμπτους. Το νέο αυτό αρχειακό υλικό συμπλήρωσε τις πληροφορίες που είχα συλλέξει έως τότε.

Το 1998, τα άρθρα που είχα δημοσιεύσει για τα αιματηρά γεγονότα στη Μακεδονία την περίοδο 1903-1905, επεξεργασμένα και συμπληρωμένα με μια εισαγωγή και δύο νέα κεφάλαια δημοσιεύτηκαν σε ένα βιβλίο.

Αυτό ήταν, όπως σημείωνα και στον υπότιτλο, το πρώτο μέρος του «αντιμακεδονικού αγώνα».

Ο πρώτος τόμος δύσκολα βρήκε εκδότη στην Ελλάδα και ακόμα πιο δύσκολο βρήκε θέση στους πάγκους των ελληνικών βιβλιοπωλείων.

Το περιεχόμενο του χαρακτηρίστηκε «ανθελληνικό» και «αντεθνικό».

Το έργο μεταφράστηκε και κυκλοφόρησε στα μακεδόνικα με πρωτοβουλία του μακαρίτη Βάσκο Καρατζά και στη συνέχεια μεταφράστηκε στα αγγλικά από τους Chris Popov, David Vitkov και George Vlahov.

Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια, στη διάρκεια των οποίων επέστρεφα τακτικά, στην ιστορία της Μακεδονίας της περιόδου 1904-1908, με δημοσιεύματα στην ιστοσελίδα μου.

Η συγγραφή του δεύτερου μέρους ολοκληρώθηκε το 2014.

Σε αυτό τον τόμο, ακολουθώ μια ημερολογιακή καταγραφή των ελληνικών πράξεων βίας, κατά ατόμων, ομάδων και κοινοτήτων στη Μακεδονία, από τον Μάρτιο του 1905 (ή το Νοέμβριο του 1904, για την Κεντρική Μακεδονία) έως την επανάσταση των Νεοτούρκων, τον Ιούλιο του 1908.

Στο δεύτερο τόμο του έργου, αξιοποιώ τις πληροφορίες που κρύβονται στο σημαντικό ημερολόγιο του αρχηγού των ένοπλων σωμάτων της Δυτικής Μακεδονίας, του υπολοχαγού Γιώργου Τσόντου (καπετάν Βάρδα), που βρίσκεται στα Γενικά Αρχεία του Κράτους και εκδόθηκε το 2003 από τον μακεδόνα ερευνητή Γιώργο Πετσίβα. Οι πληροφορίες που αντλούνται από το τρίτομο αυτό έργο, αποκαλύπτουν από πρώτο «επιτελικό» χέρι τον πραγματικό χαρακτήρα αυτού του «αγώνα».

Μέσα από το ημερολόγιο του Βάρδα, επιλέγω και παρουσιάζω ημερολογιακές εγγραφές σχετικά με:

Στοχοποίηση και επιθέσεις σε οικισμούς, προγραφές κατοίκων, ξυλοδαρμούς χωρικών, εκτελέσεις και απόπειρες φόνων, κλέψιμο γυναικών και βιασμούς, πλιάτσικο και φορολογία χωριών, πρόστιμα και λύτρα, χρηματισμό των οθωμανικών αρχών, συνεργασία με μπέηδες, εξαγορά ντόπιων στοιχείων, καυγάδες μεταξύ των μελών των σωμάτων, παράπονα για τη μισθοδοσία τους, συνεργασία και αντιθέσεις μεταξύ οπλαρχηγών και δεσποτάδων, διαμάχες πολιτικών και στρατιωτικών εντός της ελληνικής οργάνωσης για την ηγεσία, χαρακτηρισμούς κατά στελεχών, αλλά και μαρτυρίες για τη δυσφορία του πληθυσμού, περιγραφή μακεδονικών εθίμων και αναφορές για τη μακεδονική γλώσσα.

Ο Κάκκαβος, ο Draganof και ο Rubin, που δεν είχαν χρησιμοποιηθεί στον πρώτο τόμο, υπήρξαν επίσης σημαντικά βοηθήματα, για τη συγγραφή του έργου. Και οι τρεις αναφέρονται σε πλήθος ελληνικών επιθέσεων και σφαγών.

Ο Draganof καλύπτει με πολλές πληροφορίες, το διάστημα μέχρι τα μέσα περίπου του 1906. Ο Κάκκαβος καλύπτει όλο το εξεταζόμενο διάστημα, αλλά είναι συχνά τηλεγραφικός στις αναφορές του, και ασαφής στις ημερομηνίες, γεγονός που δυσκολεύει τη διασταύρωση των ειδήσεων. Τέλος ο Rubin καλύπτει τις περισσότερες ελληνικές επιθέσεις κατά των Βλάχων.

Για πρώτη φορά επίσης, αποδελτιώνονται δεκαπέντε ελληνικές εφημερίδες της εποχής και αξιοποιούνται (αφού πρώτα διασταυρώνονται) όλες οι ειδήσεις, που αφορούν ελληνικές πράξεις «εκδίκησης» ή «αντεκδίκησης» κατά προσώπων ή χωριών.

Από αυτές τις εφημερίδες, οι πέντε πρώτες σε κυκλοφορία ήταν τότε κατά σειρά οι: Χρόνος, Εμπρός, Καιροί, Σκριπ και Ακρόπολις.

Το Εμπρός ήταν πρώτο σε κυκλοφορία στην Αθήνα.

Ο διευθυντής της αθηναϊκής εφημερίδα «Εμπρός» Δημήτρης Καλαποθάκης ήταν (χωρίς αυτό να είναι δημόσια γνωστό) και πρόεδρος του Ελληνικού Μακεδονικού Κομιτάτου. Του Κέντρου δηλαδή που στρατολογούσε και χρηματοδοτούσε (με τη συνδρομή του ελληνικού κράτους, αλλά και ιδιωτών) τις ελληνικές ένοπλες μισθοφορικές ομάδες που δρούσαν στη Δυτική Μακεδονία.

Τα γραφεία του Εμπρός στην Αθήνα ήταν ταυτόχρονα και κέντρο στρατιωτικών επιχειρήσεων. Όλες οι πληροφορίες των ελλήνων αξιωματικών και οπλαρχηγών, που δρούσαν στη Δυτική Μακεδονία, περνούσαν πρώτα από τα χέρια του Καλαποθάκη. Οι σφαγές και οι δολοφονίες που πραγματοποιούσαν οι Έλληνες εκεί, ήταν όλες γνωστές στο Εμπρός.

Γι’ αυτό και οι «ειδήσεις» για τα μακεδονικά πράγματα που δημοσιεύονταν σε αυτή την εφημερίδα, όταν παραποιούσαν ή αντέστρεφαν τα γεγονότα, δεν οφείλονταν σε λάθος πληροφόρηση, αλλά εντάσσονταν στον πόλεμο της προπαγάνδας, που έδινε το ελληνικό κομιτάτο.

Σε αυτό το ιδεολογικό μέτωπο, που σφυρηλατούσε το εθνικό φρόνημα στο εσωτερικό της χώρας και προσπαθούσε να επηρεάσει την κοινή γνώμη στο εξωτερικό, το λεξιλόγιο των αρθογράφων, ήταν παρόμοιο με εκείνο των πολεμικών ανακοινωθέντων.

Στο «δημοσιογραφικό πόλεμο» έπαιρνε βέβαια μέρος, όχι μόνο το Εμπρός, αλλά το σύνολο του ελληνικού τύπου, μέσα στα πλαίσια των εθνικών επιδιώξεων στη Μακεδονία.

Η έκφραση «δημοσιογραφικός πόλεμος» χρησιμοποιήθηκε από τον Ίωνα Δραγούμη, σε επιστολή του προς τον Παύλο Μελά.

Σε αυτή την επιστολή, μεταξύ άλλων διαβάζουμε, σχετικά με την διεξαγωγή της ελληνικής προπαγάνδα στο εξωτερικό: «Τώρα φρόντισε να οργανώσετε πόλεμο δημοσιογραφικό στην Ευρώπη για τα ελληνικά συμφέροντα. Δηλαδή να έχετε χρήματα να αγοράζετε ξένες εφημερίδες και ανθρώπους να γράφουν».

Ο ελληνικός τύπος της εποχής, όταν αναφερόταν σε πολιτικά αυτονομιστές και σε θρησκευτικά εξαρχικούς Μακεδόνες τους χαρακτήριζε «Βούλγαρους», όταν δε αναφερόταν σε εκκλησιαστικά πατριαρχικούς Μακεδόνες τους ονόμαζε «Έλληνες».

Ένα μακεδονικό χωριό, όταν ήταν εξαρχικό, ονομαζόταν «βουλγάρικο». Όταν όμως το ίδιο χωριό, τρομοκρατημένο από τη δράση των ελλήνων μισθοφόρων, δηλώνει υποταγή στο Πατριαρχείο, βαφτιζόταν διά μαγείας «ελληνικό».

Στο δεύτερο μέρος του «Αντιμακεδονικού Αγώνα» δεν έχουμε λοιπόν, κατά κύριο λόγο, να κάνουμε με μια άλλη ανάγνωση ή μια διαφορετική ερμηνεία των γεγονότων (επί τη βάσει κάποιων συμπληρωματικών πληροφοριών), αλλά με μια προσπάθεια συστηματικής καταγραφής, των εκατοντάδων ελληνικών επιθέσεων κατά αμάχων, που πραγματοποιήθηκαν εκείνα τα χρόνια στους μακεδονικούς καζάδες και απουσιάζουν από τα βιβλία της ιστορίας.

Συγκροτήθηκε έτσι μια «μαύρη βίβλος» της δράσης των ελλήνων «Μακεδονομάχων», τριπλάσια σε έκταση από τον πρώτο τόμο του «Αντιμακεδονικού Αγώνα».

Καθώς θεώρησα πως η γεωγραφία της ιστορίας ήταν απαραίτητη να υπάρχει σε ένα τέτοιο έργο, το βιβλίο συμπληρώθηκε, με τη μορφή υποσημειώσεων, με πληροφορίες για τη γλωσσική και θρησκευτική σύνθεση των 462 οικισμών που αναφέρονται στο κείμενο, καθώς επίσης για τις προσφυγικές μετακινήσεις που διαχρονικά συντελούνται σε αυτούς τους οικισμούς.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

И ПОКРАЈ ПРИТИСОЦИТЕ, НАУЧНАТА КОНФЕРЕНЦИЈА ВО ЛЕРИН ЗАВРШИ СО ГОЛЕМ УСПЕХ ΠΑΡΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΙΕΣΕΙΣ, ΤΟ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΣΤΟ ΛΕΡΙΝ/ΦΛΩΡΙΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ

Λόγος γίνεται για μεγάλη επιτυχία των εθνικά Μακεδόνων στην Ελλάδα! Έτσι οι οργανωτές του επιστημονικού συνεδρίου „Μακεδονία – στο περιθώριο της ευρωπαϊκής νεωτερικότητας“ βαθμολόγησαν αυτό το διεπιστημονικό γεγονός που έλαβε χώρα στο Λέριν/Φλώρινα.

Από τις 16 εώς τις 19 Ιουλίου έλαβε χώρα επιστημονικό συνέδριο στο Λέριν/Φλώρινα, υπό την διοργάνωση της Αυστραλιανής Μακεδόνικης Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (AMHRC), της οργάνωσης των Μακεδόνων της Βουλγαρίας ОМО Ίλιντεν Πίριν, του ευρωπαϊκού κόμματος ,,Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία (EFA) και του οικοδεσπότη, του κόμματος των εθνικά Μακεδόνων στην Ελλάδα „Виножито – Ουράνιο Τόξο“.

Παρόλο το γεγονός ότι οι οργανωτές περίμεναν μικρότερα προβλήματα σχετικά με την πραγματοποίηση του συνεδρίου (προβλήματα στα σύνορα, μαύρες λίστες ανεπιθυμήτων Μακεδόνων από Καναδά, Αυστραλία, ΗΠΑ κτλ, όπως και ,,διοικητικά εμπόδια…), αυτή τη φορά όλα κύλησαν κανονικά. Την πρώτη ημέρα, δεκαριά μέλη της εθνικιστικής οργάνωσης Παμμακεδονική εισήλθαν στο συνέδριο, έθεσαν ερωτήματα και κυρίως σχόλια χωρίς να τους δίνεται ο λόγος, έλαβαν απάντηση, προσπάθησαν να προβοκάρουν, δεν τα κατάφεραν και έφυγαν…Σοβαρότερα επεισόδια δεν σημειώθηκαν καθόλη τη διάρκεια του συνεδρίου, το οποίο καθημερινά ,,απολάμβανε,, και την συντροφιά των μυστικών υπηρεσιών…

Εκτός αυτού, για το γεγονός ενδιαφέρθηκαν και αρκετά μέσα μαζικής ενημέρωσης της χώρας μας και κάποια από αυτά έκαναν και συνεντέυξεις με τους οργανωτές.

Μετά τη λήξη του συνεδρίου, στις 19 Ιουλίου το βραδάκι, όλοι οι συμμετάσχοντες αυτού παρεβρέθηκαν στον εορτασμό του Ίλιντεν στο Οβτσσάρανι/Μελίτη, όπου χιλιάδες Μακεδόνες, με μακεδόνικους χορούς και τραγούδια γιόρτασαν τη μεγάλη αυτή γιορτή. „Εξαιρετικό γεγονός που επιδεικνύει και αποδεικνύει τον πολιτικό αγώνα των Μακεδόνων“, έγραψε στο Facebook προφίλ του ένας από τους συμμετάσχοντες του συνεδρίου.

Παγκοσμίου φήμης επιστήμονες και πανεπιστημιακοί καθηγητές, γνώστες του μακεδόνικου ζητήματος, επί τρεις ημέρες στο Λέριν/Φλώρινα ανέλυσαν, συζήτησαν και εξήγησαν αυτό το  άλυτο εώς σήμερα πρόβλημα. Το όλο γεγονός θεωρείται ως ιστορικό επειδή για πρώτη φορά στη νεότερη ιστορία, για το μακεδόνικο ζήτημα σε επιστημονικό επίπεδο, έλαβε χώρα συζήτηση στην ελληνική επικράτεια, εκεί δηλαδή όπου το ζήτημα αποτελεί θέμα ταμπού.

Στο συνέδριο συμμετείχαν οι: Βίκτορ Φρίντμαν, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Σικάγο, ΗΠΑ, η Γκρέις Φίλντερ, καθηγήτρια του Πανεπιστημίου της Αριζόνα, ΗΠΑ, ο Άντριου Ρόσος, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Τορόντο, Καναδάς, ο Άκης Γαβριηλίδης, Δόκτορας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου του Σόλουν/Θεσσαλονίκη, ο Τζόρτζ Βλάχοβ, δόκτορας του Πανεπιστημίου La Trobe της Μελβούρνης, Αυστραλία, ο Βάσκο Νάστεβσκι, δόκτορας Νομικών επιστημών του Πανεπιστημίου της Μελβούρνης, Αυστραλία, ο Δημήτρης Λιθοξόου, ιστορικός – ερευνητής από την Κόρινθο, ο Στόικο Στόικοβ, δόκτορας ιστορικών επιστημών και συμπρόεδρος της μακεδόνικης οργάνωσης της Βουλγαρίας, η Κατερίνα Κολόζοβα, δόκτορ του Ινστιτούτου κοινωνικών και ανθρωπιστικών επιστημών από τη Δημοκρατία της Μακεδονίας, ο Γκόραν Γιάνεβ, δόκτορας κοινωνικής ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και πολλοί άλλοι…

Σκοπός αυτού του διεπιστημονικού συνεδρίου ήταν να δοθεί μια ουσιαστική συμβολή προς την κατανόηση της σύγχρονης μακεδόνικης εθνικής ιστορίας μέσα από διάφορες ακαδημαϊκές οπτικές γωνίες, συμπεριλαμβάνοντας κοινωνικές, γλωσσωλογικές, ανθρωπολογικές, φιλοσοφικές και πολιτικές απόψεις.

Το συνέδριο αυτό στο Λέριν/Φλώρινα ήταν το δεύτερο αυτού του είδους, μετά το επιστημονικό συνέδριο που είχε λάβει χώρα το 2013 στο πανεπιστήμιο „Monach” της Μελβούρνης και με το οποίο είχαν τονιστεί τα 100 χρόνια από το τέλος του Δεύτερου Βαλκανικού Πολέμου και του διαμελισμού της Μακεδονίας με την Συνθήκη του Βουκουρεστίου. Ως αποτέλεσμα του συνεδρίου της Μελβούρνης, πρόσφατα, από πλευράς του παγκοσμίου φήμης γερμανικού ακαδημαϊκού εκδοτικού οίκου ,,Verlag Otto Sagner,, εκδόθηκε το βιβλίο „Για τις Μακεδόνικες υποθέσεις: από το διαμελισμό της Μακεδονίας εώς σήμερα”.

Ο γερμανικός αυτός ακαδημαϊκός εκδοτικός οίκος θα πράξει σύντομα το ίδιο και για τις επιστημονικές μελέτες που παρουσιάστηκαν στο συνέδριο του Λέριν/Φλώρινα.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

„Поранешна Европска Република Грција“: Словенечки весник ја споменува Грција со кратенката ФЕРОГ ,,Πρώην ευρωπαϊκή Δημοκρατία της Ελλάδας,,: Σλοβενική εφημερίδα αναφέρεται στην Ελλάδα με τα αρχικά FEROG

FEROG, δηλαδή Former European Republic of Greece (πρώην Ευρωπαϊκή Δημοκρατία της Ελλάδας), είναι η νέα σύντομη ονομασία που η σλοβένικη εφημερίδα Φινάντσε έδωσε στην Ελλάδα, λογικά επιδεικνύοντας το πρόβλημα με το όνομα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας και την σύντομη ονομασία ΠΓΔΜ, αστειευόμενη  με τους Έλληνες.

Στη μακρά ανάλυση που φέρει τον τίτλο „Αντίο Ελλάδα;“, η Φινάντσε έγραψε την αστεία συντομία με πίσω της την ελληνική σημαία, υπαινισσόμενη την συντομία FYROM που η Ελλάδα επέβαλε στη Δημοκρατία της Μακεδονίας με τη μη αναγνώριση του συνταγματικού της ονόματος.

Στην Ελλάδα το αστείο αυτό δεν έγινε αποδεκτό (πάντοτε αισθάνεσαι καλύτερα όταν κοροϊδεύεις απ΄όταν σε κοροϊδεύουν…έτσι;), ιδιαίτερα από τα ΜΜΕ που μετέφεραν την είδηση και την συνέδεσαν με το πρόβλημα του ονόματος της γειτονικής μας χώρας.

Η Σλοβενία και η Ελλάδα εδώ και ορισμένο χρονικό διάστημα βρίσκονται σε όχι και τόσο καλές σχέσεις, λόγω του ότι οι Σλοβένοι θεωρούν ότι οι Έλληνες εκμεταλεύονται την πλεονεκτική τους θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση (πες το ψέματα) εις βάρος των άλλων χωρών – μελών που τακτικά καταβάλουν τις πληρωμές των χρεών τους. Τον Ιούνιο η Σλοβενία είχε ζητήσει από την Ελλάδα ορισμό εναλλακτικού σχεδίου για περίπτωση εξόδου από την ευρωζώνη.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

И ЕДНА ПОКАНА ЗА ГОДИШНО ОРО ОД МАКЕДОНСКАТА ЗАЕДИЦА НА ДАЛЕЧНАТА КАНАДА ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΕΤΗΣΙΟ ΧΟΡΟ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΜΑΚΡΙΝΟΥ ΚΑΝΑΔΑ

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

МАКЕДОНСКИ ПАНАЃУРИ – ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ Еден силен глас кој не може веќе да се замолчи Μια δυνατή φωνή που δε μπορεί πλέον να αποσιωπηθεί

Τριάντα μία μέρες έχει μόνο ο Ιούλιος και τα μακεδόνικα πανηγύρια που διοργανώθηκαν την περίοδο αυτή πολύ περισσότερα. Πολλά, μεγάλα, κεφάτα, πανέμορφα, μακεδόνικα…

Πανηγύρια και γιορτές, εκδηλώσεις και γλέντια, με το μακεδόνικο τραγούδι να είναι το μόνο που ακούγεται, όπως στο Владово,Воденско (Βλάντοβο,Βόντενσκο – Άγρας Έδεσσας), όπως στο Горничево,Леринско (Γκορνίτσσεβο Λέρινσκο – Κέλλη Φλώρινας), στο Шештево,Костурско (Σσεσστέβο Κόστουρσκο – Σιδηροχώρι Καστοριάς), στο Битуше,Леринско (Μπίτουσσε Λέρινσκο – Παρόρι Φλώρινας), στο Ајтош,Соровичевско (Άιτοςς Σοροβίτσσεβσκο – Αετός Αμυνταίου), στο Кучкојни,Леринско (Κουτσσκόινι Λέρινσκο – Πέρασμα Φλώρινας), στο Личиште,Костурско (Λίτσσισστε Κόστουρσκο – Πολυκάρπη Καστοριάς), στο Чеган,Воденско (Τσσέγκαν Βόντενσκο – Άγιος Αθανάσιος Έδεσσας), στο Сетома,Костурско (Σέτομα Κόστουρσκο – Κεφαλάρι Καστοριάς), στο Биралци,Кајларско (Μπίραλτσι Κάιλαρσκο – Περδίκας Εορδαίας) και όλα αυτά είναι μόνο μερικά… Χώρος στην σελίδα αυτή δεν υπάρχει για να αναφερθούν και να αναλυθούν όλα…

Και φυσικά να μην ξεχάσουμε να αναφέρουμε και τα δύο μεγαλύτερα μακεδόνικα πανηγύρια που διοργανώθηκαν όπως και κάθε χρόνο, αυτά του Овчарани,Леринско (Οβτσσάρανι Λέρινσκο – Μελίτη Φλώρινας) και Црмориново,Негушко (Τσ΄ρμορίνοβο Νέγκουσσκο – Μαρίνα Νάουσας).

Στις 14 και 15 Ιουλίου έλαβε χώρα το γνωστό πλέον διήμερο εκδηλώσεων του Τσ΄ρμορίνοβο, όπου την εμφάνισή τους έκαναν πολλά χορευτικά συγκροτήματα, υπό την συνοδεία των μουσικών συγκροτημάτων ,,Κρυστάλλινος Ήχος,, και ,,Αηδόνια της Φλώρινας,, ενώ τη δεύτερη μέρα οι παρεβρισκόμενοι είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν το παγκοσμίου φήμης χορευτικό συγκρότημα ,,Πίριν,, από το Μπλαγκόεβγκραντ της Βουλγαρίας, το οποίο χόρεψε μακεδόνικους χορούς.

Χιλιάδες ήταν οι επισκέπτες για μια ακόμη χρονιά στον εορτασμό του Ίλιντεν στο Οβτσσάρανι, όπου μετά τις χορευτικές επιδείξεις των χορευτικών ομάδων των χωριών Κρούσσαρε, Πάζαρσκο (Αμπελιές Γιαννιτσών) και Μόκρενι,Σοροβίτσσεβσκο (Βαρυκό Αμυνταίου), όπως και του Οβτσσάρανι, με την συνοδεία των Λέρινσκι Μπίλμπιλι (Αηδόνια της Φλώρινας) ξεκίνησε το λαϊκό γλέντι με χιλιάδες κόσμου, κυρίως νεολαίας, να χορεύει και να τραγουδά μακεδόνικα τραγούδια μέχρι σχεδόν τα ξημερώματα. Για τη δεύτερη και κύρια μέρα του εορτασμού στο Οβτσσάρανι, προβλεπόταν συναυλία του πασίγνωστου συγκροτήματος από τη Δημοκρατία της Μακεδονίας ,,Λιούμποϊνα,, και εμφάνιση του μακεδόνικου χορευτικού ,,Μακέντονκα,, από τον Καναδά, αλλά το πρόγραμμα ματαιώθηκε λόγω πένθους του χωριού. Ένα νέο παλικάρι έχασε άδικα τη ζωή του ανήμερα του Ίλιντεν και γέμισε με θλίψη όλο το χωριό και όλη την ευρύτερη περιοχή. Λέσνα μου ζέμια!!!

Με λίγα λόγια, χιλιάδες νέοι και γέροι Μακεδόνες και Μακεδόνισσες χόρεψαν και τραγούδησαν στη μητρική τους γλώσσα σε δεκάδες πανηγύρια και εκδηλώσεις σε όλες τις άκρες του ελληνικού τμήματος της Μακεδονίας, δημιουργώντας μια εικόνα συγκινητική, μια εικόνα μεγάλης αγάπης για το είναι τους, για τη μακεδονικότητά τους.

Όλα αυτά είναι προπαγάνδα των ,,Σκοπίων,, δηλώνει το επίσημο κράτος και το παρακράτος και ένας ολίγον σκεπτόμενος υγειής νους δε μπορεί παρά να ξεκαρδιστεί στα γέλια…

Θα πρέπει μάλλον η Δημοκρατία της Μακεδονίας να είναι ένα πολύ ισχυρό κράτος με γερή οικονομία, αφού μπορεί και συντηρεί χιλιάδες ,,πληρωμένους πράκτορες,, στην Ελλάδα, Βουλγαρία, Αλβανία, Σερβία, Αυστραλία, Καναδά, Ηνωμένες Πολιτείες, Κροατία, Ρουμανία, Γερμανία, Σουηδία, Βέλγιο και εκατοντάδες άλλα μέρη όπου δραστηριοποιούνται Μακεδόνικες οργανώσεις και συλλόγοι.

Αλλά όχι κύριοι. Δεν πρόκειται για προπαγάνδα άλλων κρατών, αλλά για έναν τρόπο εξέφρασης της μακεδονικότητας των χιλιάδων ανθρώπων αυτών, που μέσα από το χορό και το μακεδόνικο τραγούδι μπορούν έστω και λίγο να ,,φωνάξουν,, ότι είναι εδώ και ότι δεν είναι ,,ανύπαρκτοι,, όπως ισχυρίζεται η ,,δημοκρατική,, χώρα της οποίας πολίτες είναι.

Οι γέροι χορεύουν και τραγουδούν με την σκέψη τους στα βάσανα που πέρασε ο μακεδόνικος λαός τα περασμένα χρόνια και την εμμονή ακόμη και σήμερα της πολιτείας να τους κρατά στο περιθώριο ως φαντάσματα, ενώ οι νέοι χορεύουν και τραγουδούν υποσχόμενοι ότι ο αγώνας δεν έχει τελειώσει και ότι τα δίκαια των εθνικά Μακεδόνων είναι ώρα να γίνουν πραγματικότητα. Θέλουν να δείξουν σε όλους ότι ο φόβος και τα ρετσινόλαδα δεν απέφεραν καρπούς για το επίσημο κράτος και ότι το μακεδόνικο πνεύμα και η μακεδόνικη εθνική συνείδηση είναι και θα είναι παρούσα.

За многу години – Ζα μνόγκου γκόντινι – Χρόνια πολλά !!

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Албанија: Документ за барања и поплаки на мајчинскиот македонски јазик Αλβανία: Έντυπο αιτημάτων και παραπόνων στη μητρική μακεδονική γλώσσα

Η Επίτροπος της Επιτροπής για την Προστασία των Μειονοτήτων και την εξάλειψη των Διακρίσεων της Αλβανίας,  Ίρμα Μπαράκ, αποδέχθηκε το αίτημα του μακεδονικού συλλόγου ‘Ίλιντεν’των Τιράνων, που ζητούσε οι καταγγελίες σχετικά με τις διακρίσεις να εκτυπώνονται και στη μακεδονική γλώσσα με το μακεδόνικο κυριλλικό αλφάβητο.

Η αποδοχή έγινε στο πλαίσιο της διευκόλυνσης των μειονοτήτων στη χώρα εν όψει της ένταξης της Αλβανίας στην Ευρωπαϊκή ‘Ένωση.

«Κατόπιν αιτήματος μας, λάβαμε απάντηση από την αλβανική επιτροπή, με την οποία μας πληροφόρησε ότι έγινε αποδεκτό το αίτημά μας και το έντυπο αιτημάτων και παραπόνων θα εκτυπώνεται στη μητρική μακεδονική γλώσσα.

Η Μπαράκ έχει θετική άποψη και υπογραμμίζει την ετοιμότητα για συνεργασία, κατανοεί τις παραλείψεις και τονίζει ότι στο μέλλον δεν θα είναι μόνο στην αλβανική γλώσσα αλλά και στις γλώσσες των μειονοτήτων στη χώρα, συμπεριλαμβανομένης της μακεδονικής » είπε ο πρόεδρος του μακεδονικού συλλόγου ,, Ίλιντεν,, στα Τίρανα, Νίκολα Γκιουργκιάι.

(Η Αλβανία ανώτερη της Ελλάδας της ευρωζώνης και των 34 χρόνων στην ΕΕ…Σχόλια;;;)

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

КАКО ПРОПАДНА ГРЦИЈА – ΠΩΣ ΚΑΤΕΡΡΕΥΣΕ Η ΕΛΛΑΔΑ

Ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο κυκλοφόρησε πρόσφατα από δημοσιογράφο ελληνικής καταγωγής της μεγάλης εφημερίδας ,,Wall Street Journal,, στο οποίο αποκαλύπτει το μέγεθος της διαφθοράς και των οικονομικών εγκλημάτων στην Ελλάδα και όπου βρίσκεται η απάντηση στο ερώτημα: Πώς κατέρρευσε η Ελλάδα;

Στο βιβλίο του ,,The Full Catastrophe: Travels among the New Greek Ruins,, (Η Απόλυτη Καταστροφή: Ταξίδι μέσα στα Νέα Ελληνικά Ερείπια), ο Τζέιμς Άγγελος περιγράφει το τεράστιο μέγεθος της διαφθοράς στην Ελλάδα και ότι αυτή είναι παρούσα παντού – από απλούς πολίτες που δήλωσαν ότι είναι τυφλοί για να λάβουν συντάξεις και πλεονεκτήματα, ως φτωχούς γιατρούς που παρουσίαζαν μικρά εισοδήματα, αλλά ζούσαν στις πλουσιότερες συνοικίες της Αθήνας.

Το βιβλίο αποκαλύπτει επίσης τις απίστευτες φορολογικές και άλλες διάφορες δολοπλοκίες, λόγω των οποίων το κρατικό ταμείο βρισκόταν συνεχώς σε κατάσταση ,,ηρεμίας,,. Σίγουρα όλα αυτά τα είδη φοροδιαφυγής δεν τα ανακάλυψαν οι Έλληνες, ούτε και είναι η μοναδική χώρα που συμβαίνουν όλα αυτά, αλλά αυτό που ξεχωρίζει την Ελλάδα από τις υπόλοιπες χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι η τεράστια εξάπλωση της διαφθοράς και του οικονομικού εγκλήματος σε όλες τις πτυχές της καθημερινής ζωής, αναφέρεται στο βιβλίο.

Τα παραδείγματα που αναφέρονται, πολλά και  πολλά από αυτά δεν αφορούν τους κεφαλαιοκράτες της χώρας, αλλά τους πολίτες αυτής. Π.χ. το υπουργείο υγείας είχε καλέσει για εξέταση όλους τους δηλωμένους  αναπήρους για να επαληθεύσει την αναπηρία τους και απ΄αυτούς 36.000 δεν εμφανίστηκαν καθόλου. Πολλά και τα σπίτια με πισίνες στην Ελλάδα και όταν ζητήθηκε από τους ιδιοκτήτες να καταβάλουν φόρο, μόνο 300 δήλωσαν ότι έχουν πισίνα και πλήρωσαν το φόρο. Μέσω όμως του Google μπορεί κάποιος να δει ότι οι βίλλες με πισίνες είναι τουλάχιστον 20.000.

Όταν ο δημοσιογράφος Άγγελος παρουσίασε τις σκέψεις του σε έναν συνάδελφό του από την Ελλάδα, ότι το κράτος θα πρέπει να αρχίσει να τιμωρεί αυτούς που λένε ψέματα και κλέβουν, έλαβε την παρακάτω απάντηση: ,,Αυτό θα σήμαινε ότι η μισή Ελλάδα θα πρέπει να καταλήξει στη φυλακή,,.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

«Αυτοί εδώ οι χωριάτες, που τη γλώσσα τους την καταλαβαίνουν περίφημα κι οι Βούλγαροι κι οι Σέρβοι, αντιπαθούν τους πρώτους γιατί τους πήρανε τα παιδιά τους στο στρατό. Μισούν τους δεύτερους που τους κακομεταχειρίζονται για Βούλγαρους.
Και κοιτάνε με αρκετά συμπαθητική περιέργεια εμάς τους περαστικούς Ρωμιούς επειδή είμαστε οι γνήσιοι πνευματικοί υπήκοοι του Πατρίκ, δηλαδή του «Ορθόδοξου Πατριάρχη της Πόλης». (…)
—–
Ωστόσο, δεν θέλουν να ΄ναι μήτε «Μπουλγκάρ» (Βούλγαροι), μήτε «Σρρπ» (Σέρβοι), μήτε «Γκρρτς» (Έλληνες). Μονάχα «Μακεντόν ορτοντόξ»
——
Στρατής Μυριβήλης -«Η ζωή εν τάφω», 1η έκδοση [1924], επανέκδ. Αθήνα 1991, σ. 104-5

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Κατηγορίες

Ευχαριστούμε θερμά τους Μακεδόνες οικονομικούς μας μετανάστες σε Αυστραλία, Καναδά και δυτική Ευρώπη, όπως και τους φίλους μας απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας, για την οικονομική στήριξη της έκδοσης της Нова Зора. Благодариме - Μπλαγκοντάριμε


ALPHA BANK

Account 852 00 2101 031390

IBAN: GR47 0140 8520 8520 0210 1031 390

BIC: CRBAGRAA

Μηνιαίες Εκδόσεις

Македонска Ризница
  • ,ΞΕΦΥΛΛΙΣΜΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΤΕΥΧΩΝ
    РАЗГЛЕДУВАЊЕ НА ПРЕТХОДНИ БРОЕВИ
  • 2016 (147)
  • 2015 (416)
  • 2014 (404)
  • 2013 (377)
  • 2012 (372)
  • 2011 (323)
  • 2010 (202)