Αρχεία | Οκτώβριος, 2014

Οι ένοπλες δυνάμεις της καθυστέρησης

Αν θέλει κανείς να πάρει μια γεύση της κουλτούρας των τζιχαντιστών του «Ισλαμικού Κράτος του Ιράκ και της Συρίας» (ISIS), αυτών που

Του Διονύση Γουσέτη

Του Διονύση Γουσέτη

καταδιώκουν χριστιανικές και άλλες μειονότητες, σκοτώνουν αμάχους και εξωθούν χιλιάδες στη φυγή και στην προσφυγιά, ας επισκεφτεί τον ιστότοπο http://tinyurl.com/k6bh3nq. Θα δει ένα ντοκιμαντέρ διάρκειας 10 λεπτών με τίτλο «Εκπαιδεύοντας παιδιά για την τζιχάντ (ιερός πόλεμος)». Δείχνει παιδιά 10 ετών που τα εκπαιδεύουν στο μίσος μεγάλοι με καθυστερημένο εγκέφαλο. Θα φρίξει διαβάζοντας (στους αγγλικούς υπότιτλους) να λένε ότι θα σκοτώσουν όλους τους απίστους, διότι και οι άπιστοι σκοτώνουν μουσουλμάνους, ιδιαίτερα οι Ευρωπαίοι. Ακούμε φράσεις όπως «θα απαγάγουμε τις γυναίκες σας και θ’ αφήσουμε τα παιδιά σας ορφανά, όπως κάνατε κι εσείς» ή «δεν θέλουμε ευτυχισμένη ζωή και ταξίδια – μας τραβούν μακριά από τον θεό». Ή «το ισλαμικό κράτος ιδρύθηκε με το αίμα των πιστών».

Σε ποιον μεσαίωνα ζουν αυτοί οι άνθρωποι; Πόσο απέχουν οι αξίες τους από τις ευρωπαϊκές αξίες του διαφωτισμού, της ανοχής στη διαφορετικότητα, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Πόσοι αιώνες καθυστέρησης μας χωρίζουν από αυτούς;

Αν θέλετε απάντηση στα ερωτήματα αυτά, δείτε το ντοκιμαντέρ, διάρκειας τριών λεπτών, που αναρτήθηκε πρόσφατα -μόλις στις 7 του μηνός- στο http://tinyurl.com/nxhwu7t. Θα φρίξετε ακούγοντας ελληνόπουλα 18 χρονών, που υπηρετούν τη στρατιωτική τους θητεία, να φωνάζουν συνθήματα, όπως: «Λοκατζής, σε βουνό χωρίς φαΐ, χωρίς νερό, μόνο αίμα, και τι αίμα, τουρκικό, σκοπιανό, αραβικό, αλβανικό. Τα G3 να βαράνε, χήρες και ορφανά να χαλάνε και τα σπίτια τους να καίνε». Παραλείπω τις βαριές σεξουαλικές προσβολές πολιτικών προσώπων της γείτονος.

Θα προσέξατε ότι τα συνθήματα στα δύο βίντεο είναι σχεδόν ταυτόσημα. Τι συμβαίνει λοιπόν; Εχει χάσει η Ευρώπη τις αξίες της ή εμείς δεν είμαστε Ευρώπη; Συμβαίνει το δεύτερο. Ή τουλάχιστον αυτό θέλει να μας κάνει να πιστεύουμε η διοίκηση των ενόπλων δυνάμεων, στρατιωτική και πολιτική. Δεν ίδρωσε το αυτί της από την κυκλοφορία αυτού του βίντεο, που μας εκθέτει ακόμη μια φορά, αφού κάνει τον γύρο του κόσμου. Δεν είναι δα και το πρώτο του είδους που κυκλοφορεί. Ας θυμηθούμε τους άνδρες του Λιμενικού που κραύγαζαν στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου 2010 για το αίμα και το δέρμα των Αλβανών και την πολιτική κάλυψη που τους έδωσε ο στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού Φαήλος Κρανιδιώτης. Πρόκειται για συνεχείς ενέσεις μίσους που αντιμετωπίζονται συνήθως με παχυδερμία της διοίκησης των ενόπλων δυνάμεων. Αυτήν εξέφρασε πρόσφατα ο ευσεβής αρχηγός ΓΕΝ κ. Αποστολάκης, που σε καιρό κρίσης χρησιμοποίησε πολεμικό ελικόπτερο ως προσωπικό αεροταξί για να διακόψει τις διακοπές του προκειμένου να προσκυνήσει τη Μεγαλόχαρη. Η ύβρις του 2010 τουλάχιστον παραπέμφθηκε στη Δικαιοσύνη. Τούτην, η κυβέρνηση, όπως και η αριστερή αξιωματική αντιπολίτευση, φαίνεται να τη θεωρούν φυσιολογική. Πιστεύει κανείς ότι αυτά είναι άσχετα από τη γενικότερη καθυστέρηση της χώρας;

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

МАКЕДОНСКИТЕ ДЕЦА НАЈСРЕЌНИ НА СВЕТОТ ΤΑ ΜΑΚΕΔΟΝΟΠΟΥΛΑ ΤΑ ΠΙΟ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΟ ΚΟΣΜΟ

Παρουσιάζουμε την παρακάτω είδηση κυρίως λόγω του γεγονότος της δημοσίευσής της και από μακεδόνικα, αλλά και από ελληνικά μέσα ενημέρωσης.

Σύμφωνα με την έρευνα που έγινε από τη βρετανική οργάνωση  „The Children’s Society“ (Η κοινωνία των παιδιών), τα παιδιά στην Τουρκία είναι τα πλέον δυστυχισμένα.

Η έρευνα που έγινε σε σαράντα χώρες του λεγόμενου δυτικού κόσμου και στην οποία συμμετείχαν περίπου 50.000 παιδιά, έδειξε ότι τα παιδιά της Ολλανδίας δεν είναι πλέον τα πιο ευτυχισμένα παιδιά στον κόσμο. Τη φετινή χρονιά, τα υνία πέρασαν στα χέρια της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, η οποία την περσινή χρονιά δε βρισκόταν καν στη λίστα, ανακοίνωσε η NL Times.

Τα αποτελέσματα της έρευνας για το έτος 1013 της οργάνωσης „The Children’s Society“ δημοσιεύτηκαν και μεταδόθηκαν απ΄όλα σχεδόν τα γνωστά μέσα ενημέρωσης του κόσμου.

Η έρευνα βασίστηκε σε έξι σημεία: χρήματα, αυτοσεβασμός, σχέσεις, εκπαίδευση, περιβάλλον και ελεύθερος χρόνος.

Σύμφωνα με τη μελέτη, τα παιδιά στην Ολλανδία είναι μόνο ελάχιστα λιγότερο ευχαριστημένα από τα παιδιά στη Δημοκρατία της Μακεδονίας. Επίσης πολύ ευτυχισμένα είναι και τα παιδιά στην Αρμενία  και ακολουθούν τα παιδιά στη Γροιλανδία και την Αυστραλία.

Ανάμεσα στα πλέον δυστυχισμένα είναι τα παιδιά στις ΗΠΑ και τον Καναδά, ενώ τα πλέον δυστυχισμένα είναι τα παιδιά στην Τουρκία.

Η έκθεση της οργάνωσης „The Children’s Society“ μερικώς βασίστηκε σε δικές της έρευνες και μελέτες, αλλά λήφθηκαν υπόψη και τα στοιχεία της μελέτης Heath Behavior in School-aged Children (HBSC). Η μελέτη HBSC ερευνά την υγεία και την πρόνοια των παιδιών στην Ευρώπη και τη βόρεια Αμερική, κάθε τέσσερα χρόνια.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ΕΘΝΙΚΟΣ ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΤΟ !!!!

Δεν παίζονται οι άνθρωποι. Πριν δύο μέρες σε όλα τα ελληνικά ΜΜΕ μας έλεγαν για τις «προκλητικές» δηλώσεις του Ερτογάν στα «κατεχόμενα» της Κύπρου.
Μόλις όμως ο «προκλητικός» ζήτησε συνάντηση από τον πρωθυπουργό της Ελλάδας η πρόσκληση έγινε αποδεκτή και ας είχε γίνει από έναν «προκλητικό»!!
Και ευρέθηκαν σήμερα,
και είπε ο καθένας τα δικά του,
και οι «παραβιάσεις» λέει γινόταν σωρό,
και ο «προκλητικός» είπε τους δικούς μας…
«Τι ψηφίσατε με το αντιρατσιστικό ρε καρντάσια; Μήπως υπάρξει πρόβλημα στις σχέσεις μας;»
Και τι απάντησαν ο μέγας στρατηλάτης μαζί με τον αντιπρόεδρο του..
«Η ελληνική πλευρά απάντησε ότι πρόκειται για πράξη εναρμόνισης με το διεθνές δίκαιο και τις ευρωπαϊκές αποφάσεις και αποτελεί ιστορικού χαρακτήρα παρέμβαση που αφορά τον σεβασμό της μνήμης των θυμάτων και όχι τις σχέσεις της Ελλάδας με τη σύγχρονη Τουρκία.»
Δηλαδή εδώ και τρείς βδομάδες με πρωτοβουλία των 38 «συντρόφων» του Μπαλτάκου μπήκε ρητή αναφορά στο αντιρατσιστικό για την τιμωρία όσων αρνούνται τις «γενοκτονίες των Χριστιανών της Ανατολής», δηλαδή των Τούρκων, του μοναδικού φορέα που θα μπορούσε να διωχθεί με αυτή την αναφορά.
Αλλά τι απάντησαν σήμερα οι μεγάλοι τους έθνους;;;
Αυτά είναι για την ιστορία και την μνήμη και δεν αφορούν τη σύγχρονη Τουρκία… !!!!
Καταλάβατε λοιπόν τι σημαίνει γαργάρα;
Καταλάβατε τι σημαίνει να κάνεις εξωτερική πολιτική για το εσωτερικό;
Μπα δεν καταλάβατε, για αυτό και οι επαγγελματίες πατριώτες θα συνεχίσουν ακάθεκτοι να μεγαλοποιούν και τρέφονται από τα λεγόμενα εθνικά θέματα…

Поздрав од Солун

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ΑΣ ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ ΛΙΓΑΚΙ…ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ

Οι 7 τυφλοί και ο ελέφαντας (Ινδικό παραμύθι)

Στα βάθη της ερήμου υπήρχε μια πόλη, όπου όλοι ήταν τυφλοί. Ένας βασιλιάς με το στρατό του περνούσαν κάπου κοντά στην πόλη και στρατοπέδευσαν. Ο βασιλιάς είχε μαζί του και έναν μεγάλο ελέφαντα, που τον είχε για βαριές δουλειές αλλά και για να φοβίζει τους εχθρούς του στη μάχη. Οι άνθρωποι της πόλης είχαν ακούσει βέβαια κάτι για τους ελέφαντες, αλλά δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να συναντήσουν κάποιον. Έτρεξαν λοιπόν 6 νέοι άνδρες να ανακαλύψουν πώς ήταν ο ελέφαντας.
Ο πρώτος μόλις έφτασε, άπλωσε το χέρι του, ακούμπησε τα πλευρά του, αισθάνθηκε τη λεία επιφάνειά του, μύρισε τον αέρα και σκέφτηκε “Είναι, χωρίς αμφιβολία, ζώο, αλλά αυτό το ζώο μοιάζει με τοίχο”. Τρέχει λοιπόν να ανακοινώσει την ανακάλυψή του.
Ο δεύτερος, αισθάνθηκε τον αέρα, ακούμπησε με το χέρι του τον κορμό του ελέφαντα, που μόλις αντιλήφθηκε το χέρι πάνω του βρυχήθηκε δυνατά. Ο τυφλός σκέφτηκε «Ο ελέφαντας μοιάζει με φίδι και είναι τόσο τεράστιο, που η αναπνοή του σε ξεκουφαίνει». Τρέχει λοιπόν πίσω να γνωστοποιήσει την ανακάλυψή του.
Ο τρίτος πλησιάζει τον ελέφαντα, ακουμπάει την απαλή επιφάνεια του χαυλιόδοντα και αισθάνεται την αιχμηρή άκρη του. «Φανταστικό», σκέφτηκε, «ο ελέφαντας είναι σκληρός, αιχμηρός σαν ακόντιο και μυρίζει σαν ζώο». Τρέχει, λοιπόν, στους συμπολίτες του για τα νέα.
Ο τέταρτος, μόλις φθάνει, απλώνει το χέρι του χαμηλά και ακουμπάει ένα πόδι του ελέφαντα. Το ψηλαφεί, το αγκαλιάζει και αισθάνεται το σκληρό του
δέρμα. Ο ελέφαντας αντιδράει και μετακινεί το πόδι του. « Α!», σκέφθηκε «πώς να μη φοβίζει τους εχθρούς στη μάχη ο ελέφαντας. Είναι σαν τεράστιος κορμός δένδρου, κι όμως είναι ευλύγιστος και δυνατός». Τρόμαξε και ο ίδιος και τρέχει να πει τα νέα στην πόλη.
Ο πέμπτος τυφλός ακούμπησε την ουρά του ελέφαντα «Δεν καταλαβαίνω τι το ιδιαίτερο έχει ο ελέφαντας», σκέφθηκε, «είναι απλώς ένα κομμάτι σχοινί».
Αφήνει την ουρά και τρέχει πίσω στην πόλη.
Ο έκτος, βιαζόταν πολύ για να μη φθάσει τελευταίος και μόλις έφθασε, αισθάνθηκε το αέρα που «έκανε» το αυτί του ελέφαντα που κουνιόταν, απλώνει το χέρι του, ακουμπάει το αυτί του ελέφαντα και αισθάνεται τη σκληρή του επιφάνεια. Χαμογέλασε με αυταρέσκεια. «Ο ελέφαντας μοιάζει με ζωντανό ανεμιστήρα», σκέφθηκε και ικανοποιημένος με αυτήν του την πρώτη εντύπωση τρέχει πίσω.
Στο τέλος, έφτασε ένας τυφλός γέροντας. Είχε φύγει από την πόλη νωρίς, περπατούσε αργά και ήταν αποφασισμένος να αφιερώσει χρόνο για να μελετήσει προσεκτικά τον ελέφαντα. Μόλις έφτασε, περπάτησε γύρω από τον ελέφαντα, ακούμπησε διάφορα μέρη του σώματός του, τον μύριζε, και άκουγε όλους τους θορύβους, που έκανε το ζώο, προσεκτικά. Ψηλάφισε το στόμα του ελέφαντα, τον τάισε χόρτο και χτύπησε απαλά τον κορμό του. Τελικά επιστρέφει στην πόλη, αλλά βρίσκει όλη την πόλη σε μεγάλη αναστάτωση.
Κάθε ένας από τους έξι νεαρούς τυφλούς είχε αποκτήσει οπαδούς, που είχαν ασπασθεί τη δική του εκδοχή, για το τι είναι ο ελέφαντας. Όμως, όταν οι άνθρωποι της πόλης ανακάλυψαν ότι υπήρχαν έξι διαφορετικές εκδοχές, άρχισαν να τσακώνονται μεταξύ τους. Ο γέρος, ήσυχα, άκουγε τους διαπληκτισμούς. «Είναι σαν τοίχος!», «όχι είναι σαν φίδι!», «όχι είναι σαν ακόντιο!», «όχι σαν δέντρο!», «όχι σαν σχοινί!», «όχι σαν ανεμιστήρας!».
Ο γέρος γύρισε την πλάτη του και άρχισε να πηγαίνει σπίτι του, γελώντας, καθώς θυμήθηκε τις δικές του απερισκεψίες, όταν ήταν νέος. Σαν κι αυτούς, κάποτε, είχε συμπεράνει ότι είχε καταλάβει στο σύνολό του κάτι που είχε γνωρίσει (βιώσει), μόνο εν μέρει. Γέλασε, καθώς θυμήθηκε ότι, κάποτε, ήταν απρόθυμος να ανακαλύψει από μόνος του την αλήθεια και στηρίχθηκε αποκλειστικά σε αυτά που έλεγαν οι άλλοι.
Περισσότερο, όμως, γέλασε καθώς συνειδητοποίησε ότι, τελικά, ήταν ο μόνος στην πόλη που δεν ήξερε τι ήταν ο ελέφαντας.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ΑΧ ΑΥΤΗ Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΛΛΑΔΑ

Το χωριό Μπόσσοβτσι – Μαυροπηγή Κοζάνης δεν υπάρχει πλέον λόγω της αναγκαστικής απαλλοτρίωσης απο την ΔΕΗ, αλλά η εφορία ζητά απο 80χρονους κατοίκους, να πληρώσουν ΕΝΦΙΑ για τα σπίτια του χωριού – φαντάσματος και ο δήμος Πτολεμαϊδας στέλνει λογαριασμούς ύδρευσης……

Στέλλα Τσι

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

НЕКОГАШНИ ИЗДАНИЈА НА ГРЧКИТЕ ЛЕВИ СИЛИ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ,,ΑΛΛΩΝ ΕΠΟΧΩΝ,, ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

Γιατί άραγε καμιά αντίδραση σήμερα; Καμιά νίξη για το θέμα αυτό; Μήπως έμειναν ,,αριστερές,, δυνάμεις μόνο στα χαρτιά; Μήπως βαπτίστηκαν και αυτές στην ,,κολυμπήθρα,, του ελληνικού εθνικισμού;

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Ο Λόγος του μίσους και του σκότους (Άνθιμος, ο Χομεϊνί της Θεσσαλονίκης)

Τον άκουγα λίγες μέρες πριν στο «ιερό» βήμα των καναλιών, να απειλεί να κατεβάσει τις πινακίδες από τις οδούς της Θεσσαλονίκης αν ο Δήμαρχος της πόλης τολμήσει να προσθέσει στις πινακίδες τα παλιά (επί Οθωμανικής αυτοκρατορίας) ονόματα των οδών.
Τις απειλές να τα «σπάσει» όλα τις συνηθίζει ο Θεσσαλονίκης . (Να θυμίσω την απειλή ενάντια σε πιθανή αδειοδότηση ραδιοφώνου μειονοτικών Μακεδόνων στην Φλώρινα).
Εδώ όμως υπάρχει το εξής φοβερό. Η προσπάθεια να σβηστεί το πρόσφατο παρελθόν της Θεσσαλονίκης.
Ο Άνθιμος σαν ορίτζιναλ εκφραστής των εθνικιστών ακολουθεί την γνωστή γραμμή τους που συμπυκνώνεται στο ρητό:
«Και αν η ιστορία δεν συμφωνεί με μας … τόσο το χειρότερο για την ιστορία!!»
Τι την θέλετε τώρα την Οθωμανική ιστορία της Θεσσαλονίκης.
Δεν χρειαζόμαστε ούτε τα πιθανά οφέλη από Τούρκους τουρίστες , ούτε άλλους τέτοιους ύποπτους.
Αν αρχίσουν οι νέοι της Σαλονίκης να μαθαίνουν για το πολυπολιτισμικό παρελθόν της πόλης εύλογα θα αναρωτηθούν: «Καλά οι Έλληνες που ήταν πριν 1, 2, 3, 5, 10 αιώνες σε αυτήν την πόλη;»
Έτσι πρέπει να διαγραφεί κάθε τι που να θυμίζει γεγονότα που έρχονται σε αντίθεση με την θεωρία των εθνικιστών «Ελληναράδων» που υποστηρίζουν την αδιάλειπτη συνέχεια του Ελληνισμού. Αρχαιότητα, Βυζάντιο, 1821 μέχρι σήμερα όλα ήταν Ελληνικά και τίποτε άλλο.
Έτσι εξηγείται το μένος των Άνθιμων.
‘Έτσι εξηγείται γιατί οι σημερινοί κάτοικοι της Θεσσαλονίκης-στη συντριπτική τους πλειοψηφία- δεν γνωρίζουν την ιστορία της πόλης των τελευταίων αιώνων.
Οι αρμόδιοι φρόντισαν να καταστραφούν ή να καταχωνιαστούν μνημεία και ιστορίες της πόλης μας.
Όποιος θέλει να σεβαστεί και να αναδείξει τις Οθωμανικές ή Εβραϊκές ή Αρμένικες ή Μακεδονικές πτυχές της ιστορίας της Θεσσαλονίκης το λιγότερο θεωρείται ύποπτος αν όχι και προδότης σίγουρα!
(Για όσους αναρωτιούνται σε ποια Μακεδονικά αναφέρομαι, σας απαντώ. Ίδρυση ΒΜΡΟ στην Θεσσαλονίκη το 1893, το κίνημα των αναρχικών Γκεμιτζήδων του 1902 με την ανατίναξη της Οθωμανικής τράπεζας και τη βύθιση του κρουαζιερόπλοιου Γκουανταλκιβίλ στο λιμάνι της πόλης από τον Πάβελ Σσάτεφ και άλλα πολλά)
Διάβαζα σήμερα μια εργασία για το «ΤΟ ΕΒΡΑΙΚΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ»
Της Βάλιας Παπαναστασοπούλου Θεολόγου – Αρχαιολόγου και Υπ. Διδάκτωρ Θεολογίας Α.Π.Θ, και αναρωτιόμουν πόσοι άραγε γνωρίζουν ότι για αιώνες η πλειοψηφία των κατοίκων της Θεσσαλονίκης ήταν οι Εβραίοι;
Επιτρέψτε μου να παραθέσω αποσπάσματα από την εργασία με μικρά δικά μου σχόλια.
«Η εγκατάσταση των Εβραίων στην πόλη της Θεσσαλονίκης θα πρέπει να τοποθετηθεί σύμφωνα με μία άποψη το 168 π.Χ. ως αποτέλεσμα της Μακκαβαϊκής επανάστασης στην Παλαιστίνη (168-142 π.Χ.),
ενώ μία άλλη θεώρηση τοποθετεί το γεγονός το 140 με 143 π.Χ., όταν μέλη της εβραϊκής κοινότητας της Αλεξάνδρειας στην Αίγυπτο αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη λόγω των εκεί διωγμών»
και οι χριστιανοί της πόλης ας μην ξεχνούν πως μια σημαντική επίσκεψη αποδεικνύει τις εβραϊκές κοινότητες σε Καβάλα, Θεσααλονίκη , Βέροια κλπ.
«Γνωρίζουμε με βεβαιότητα πως στην Θεσσαλονίκη άκμαζε εβραϊκή κοινότητα τον 1ο αι. π.Χ., η οποία κινούνταν γύρω από την συναγωγή της, την οποία επισκέφθηκε και ο απόστολος Παύλος κατά την διάρκεια της εκεί παραμονής του»
Ας πάμε όμως στο νεκροταφείο γιατί εκεί είναι τα πιο σημαντικά….
«Το αρχαίο εβραϊκό νεκροταφείο ιδρύθηκε κατά την πρώϊμη ρωμαϊκή εποχή, όταν οι πρώτοι Εβραίοι εγκαταστάθηκαν στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Η εβραϊκή νεκρόπολη έχει εντοπιστεί στο τμήμα ανάμεσα στα κτίρια της Νομικής και Θεολογικής Σχολής, καθώς επίσης και στο κτίριο της Διοικήσεως»
Μια τεράστια έκταση κάλυπτε το νεκροταφείο γιατί απλά οι Εβραίοι ήταν πολλοί!!

«3. Το εβραϊκό νεκροταφείο από τους μεσαιωνικούς χρόνους και ύστερα
Η ιστορία και η επέκταση του εβραϊκού νεκροταφείου της Θεσσαλονίκης είναιάρρηκτα συνδεδεμένη με την εγκατάσταση των Σεφαραδιτών Εβραίων. Αναφέραμε, ήδη πως στην πόλη ζούσαν οι λεγόμενοι Ρωμανιώτες Εβραίοι από τους ελληνιστικούς χρόνους και εξετάσαμε όσα ταφικά κατάλοιπα διεσώθησαν από το εβραϊκό νεκροταφείο».
«..Στα 1430 η Θεσσαλονίκη βρέθηκε υπό την κατοχή των Οθωμανών Τούρκων και το 1492 εγκαταστάθηκαν στην πόλη 20.000, οι οποίοι προήλθαν από την Ισπανία. Είχε προηγηθεί η εκδίωξή τους από την Ισπανία με το διάταγμα του Φερδινάνδου και της Ισαβέλλας»

ΚΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ 800.000 τάφοι!!!
«..Η ιστορία του εβραϊκού νεκροταφείου υπήρξε μακραίωνη, όπως μαρτυρεί και ο αριθμός των τάφων που το αποτελούσαν. Στο νεκροταφείο υπήρχαν περίπου 400.000 τάφοι ατόμων, των οποίων η ηλικία τους κυμαινόταν από τα δώδεκα έτη και άνω. Παράλληλα, θεωρείται πως οι τάφοι των παιδιών κάτω των δώδεκα ετών άγγιζαν και αυτοί τους 400.000.
«Το εβραϊκό νεκροταφείο υπέστη πολλές περιπέτειες μέσα από πλήθος απαλλοτριώσεων και βανδαλισμών. Τα προβλήματα ξεκίνησαν με την αύξηση του πληθυσμού και την ανάγκη για επέκταση της κατοικήσιμης περιοχής στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Ήδη από το 1890, όταν είχε δημιουργηθεί η οδός Χαμηδιέ, η οποία είναι η σημερινή Εθνικής Αμύνης ένα τμήμα του νεκροταφείου στο ανατολικό τείχος είχε απαλλοτριωθεί. Επίσης, με την μεγάλη πυρκαγιά του 1917, οπότε και πολλοί κάτοικοι έμειναν άστεγοι, αλλά και με το κύμα προσφύγων που κατέκλυσε την πόλη μετά την Μικρασιατική καταστροφή, πολλοί άνθρωποι εγκαταστάθηκαν στα βόρεια και ανατολικά του νεκροταφείου. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η πόλη να κοπεί στα δύο εξαιτίας του νεκροταφείου που βρισκόταν πλέον στη μέση».

ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΕΙΝΑΙ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ
«Εκατοντάδες τάφοι του εβραϊκού νεκροταφείου λεηλατήθηκαν από μέλη της οργάνωσης «3Ε» στα 1931. Είχε προηγηθεί το πογκρόμ της συνοικίας Κάμπελ στις29/06/1931. Η Ισραηλιτική Κοινότητα απέστειλε διάβημα στον αστυνομικό διευθυντή, Καλοχριστιανάκη με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός σταθμού που θα επέβλεπε το χώρο και θα προστάτευε τους τάφους. Εβραίοι φύλακες και πέντε χωροφύλακες εργάζονταν για την φύλαξη του νεκροταφείου»
3 Ε «Εθνική Ένωσις Ελλάς» ήταν η οργάνωση των Χρυσαυγητών της εποχής , για να ξέρετε πως διαχρονικά στην Ελληνική κοινωνία ευδοκιμούσαν φασιστικές και ναζιστικές απόψεις.
Ας συνεχίσουμε όμως για τους Εβραίους της πόλης.
«Η καταστροφή του εβραϊκού νεκροταφείου κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής
Τα σοβαρότερα γεγονότα, τα οποία οδήγησαν και στην ολοκληρωτική καταστροφή του εβραϊκού νεκροταφείου ξεκίνησαν ουσιαστικά κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με την κατοχή της πόλης της Θεσσαλονίκης από τους Γερμανούς. Οι τελευταίοι εισέβαλαν στην πόλη τον Απρίλιο του 1941. Στην πόλη έφτασε το 1942 ο Μάξ Μέρτεν, γερμανός αξιωματικός και εισαγγελέας, κύριος υπεύθυνος για τη γενοκτονία των Εβραίων της Θεσσαλονίκης, τη λεηλασία των περιουσιών τους και την οριστική καταστροφή του εβραϊκού νεκροταφείου».

Ο Επίλογος του βιβλίου τα λέει όλα.
«Επίλογος
Η τραγική κατάληξη του παλιού εβραϊκού νεκροταφείου της Θεσσαλονίκης υπήρξε αναμφίβολα συνυφασμένη με την δραματική εξόντωση της εβραϊκής κοινότητας την περίοδο της γερμανικής κατοχής. Εντούτοις, οι ευθύνες για την καταστροφή του νεκροταφείου δεν θα πρέπει να αποδωθούν μόνο στους Γερμανούς κατακτητές, αλλά βαρύνουν αναμφίβολα και κάποιους από τους πολίτες της πόλης της Θεσσαλονίκης που ενεπλάκησαν στο έργο της λεηλασίας του χώρου, όπως και στις κατοχικές αρχές της πόλης. Είναι λυπηρό το γεγονός των λιγοστών και σύντομων αναφορών στην ιστορία του νεκροταφείου και το ζήτημα της καταστροφής του. Ένα γεγονός, το οποίο σαφώς συνδέεται με την οδυνηρή αναμόχλευση των τραγικών γεγονότων του παρελθόντος. Η δε τραγικότητα του ζητήματος της λήθης του εβραϊκού νεκροταφείου αποκτά έναν εντονότερο χαρακτήρα, όταν αναλογιστεί κανείς ποια ήταν η τύχη αντίστοιχων εβραϊκών νεκροταφείων σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις. Τα νεκροταφεία αυτά διατηρήθηκαν και αποτέλεσαν τμήμα του αστικού τοπίου της εκάστοτε πόλης(Βιέννη, Πράγα κ.ά.)
80
Φυσικά, οι νεκροί δεν μπορούν να μιλήσουν και ο ρους της ιστορίας δεν γυρνάει πίσω. Παρόλα αυτά, η ιστορία δεν πρέπει να λησμονείται και αν λάβουμε υπόψη μας το γεγονός πως πολλοί φοιτητές του Α.Π.Θ. δεν γνωρίζουν σήμερα τι βρισκόταν ή τι βρίσκεται κάτω από το έδαφος του πανεπιστημίου τους, πιστεύουμε πως το λιγότερο που θα μπορούσε να γίνει από την ελληνική πολιτεία θα ήταν μία υπενθύμιση της ύπαρξης του εβραϊκού νεκροταφείου – έστω – μέσω μίας αναμνηστικής πλάκας. Ίσως και η δημιουργία στο χώρο ενός μνημείου στη μνήμη αυτών των ανθρώπων που έζησαν και πέθαναν στην «Ιερουσαλήμ των Βαλκανίων» να αποτελούσε το ύστατο χρέος αυτής της πόλης που τόσο αγαπήθηκε από αυτούς…»
Είχα διαβάσει κάποια πράγματα και κάτι ήξερα αλλά η εργασία της κυρίας Βάλιας Παπαναστασοπούλου με συγκλόνισε.
Ελπίζω να με συγχωρέσει για την χρήση τόσο εκτεταμένων αποσπασμάτων από την δουλειά της αλλά ελπίζω και εύχομαι όσοι διαβάσουν αυτά τα αποσπάσματα να προχωρήσουν και στην ανάγνωση αλλά και αρχειοθέτηση της εξαιρετικής αυτής εργασίας.
http://www.academia.edu/1170849/_The_Jewish_cemetery_of_Thessaloniki
Υπάρχουν εξαιρετικές περιγραφές και στοιχεία για ήθη, έθιμα, γλώσσες, γραφή των Εβραίων της Θεσσαλονίκης.
Σκεφθείτε και την παράμετρο της προσφοράς στην οικονομία, την αρχιτεκτονική και την πολιτική ζωή της πόλης (πχ Μπεναρόγια) για να αντιληφθούμε την αγωνία των εθνικιστών να εξοβελίσουν τα ιστορικά γεγονότα από την ζώσα ιστορία της πόλης.
Μακάρι και άλλοι καθηγητές, δήμαρχοι, δημόσιοι άνδρες να ορθώσουν το ανάστημα τους στον σκοταδισμό των Εθνικιστών και να παραδώσουν στις επόμενες γενιές την πραγματική ιστορία της πόλης…

More Sokol SOLUN 8/8/2014

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Γιάννης Χαμηλάκης: Ο Αλέξανδρος και τα άλλα «μυστικά» της Αμφίπολης

Ο καθηγητής Αρχαιολογίας στο Σαουθάμπτον μιλάει για την Αμφίπολη, τα μίντια, την πολιτική χροιά της ανασκαφής και τη σχέση της με την εποχή της κρίσης, την «εθνική θησαυροθηρία» και τον Αλέξανδρο, που άλλοτε η επίσημη Πολιτεία τον θεωρούσε ολέθριο πρόσωπο και τώρα τον αντιμετωπίζει ως εθνικό ήρωα

Μανώλης Πιμπλής Πηγή: http://www.tanea.gr
Η εθνική αφήγηση που, όπως στη φωτογραφία του Γιάννη Χαμηλάκη στο Μοναστηράκι, περιλαμβάνει στο κάδρο της αρχαιότητα, Βυζάντιο και σύγχρονη Ελλάδα, ενσωμάτωσε και τους αρχαίους Μακεδόνες που από υποδουλωτές έγιναν λαμπροί πρόγονοι, ώστε να αποκατασταθεί η αδιατάρακτη συνέχεια

Ο Γιάννης Χαμηλάκης είναι ένας πολύ μοντέρνος αρχαιολόγος. Ξεκίνησε από την Κρήτη με τις πρώτες του σπουδές, συνέχισε στο Σέφιλντ, δίδαξε στην Ουαλία, σήμερα είναι καθηγητής στο Σαουθάμπτον. Και έχει ένα εύρος ενδιαφερόντων που ξεκινούν από την προϊστορική αρχαιολογία (με ερευνητικό πεδίο το Αιγαίο) και τον μινωικό πολιτισμό μέχρι πολύ σύγχρονες θεματολογίες που τέμνονται και με άλλες κοινωνικές επιστήμες – όπως της ανθρωπολογίας – και που κοιτούν κριτικά την επιστήμη της αρχαιολογίας, μελετώντας λ.χ. τον πολιτικό και κοινωνικό ρόλο της ή πάλι τη σχέση των αισθήσεων με τις αρχαίες πέτρες. Το βιβλίο του «Το έθνος και τα ερείπιά του», που κυκλοφόρησε πρώτα στα αγγλικά (το 2007) και σχετικά πρόσφατα και στα ελληνικά (εκδ. του Εικοστού Πρώτου), πήρε το βραβείο Edmund Keeley, συμπεριλήφθηκε στη λίστα του βραβείου Runciman και ήδη σήμερα διδάσκεται σε πανεπιστήμια σε διάφορα μέρη του κόσμου, σε μαθήματα που έχουν να κάνουν με την πολιτισμική κληρονομιά, την πολιτική της αρχαιολογίας και ζητήματα ταυτότητας. Εξετάζει το πώς προσλήφθηκε κατά καιρούς από το ελληνικό εθνικό φαντασιακό η αρχαιότητα, με έμφαση στην περίοδο του Μεταξά και του Εμφυλίου, στην περίοδο που ο Μανόλης Ανδρόνικος ανέσκαπτε τη Βεργίνα και στην περίοδο της εκστρατείας της Μελίνας για τα Γλυπτά του Παρθενώνα. Το ελληνικό ακαδημαϊκό κατεστημένο πάντως, όπως έχει ο ίδιος πει, έχει επιδεικτικά αγνοήσει την εργασία αυτή.
Πριν από λίγους μήνες δημοσίευσε στα αγγλικά από τις εκδόσεις Cambridge University Press ένα ακόμη βιβλίο (το «Archaeology and the Senses. Human Experience, Memory, and Affect» θα κυκλοφορήσει στα ελληνικά το 2015), το οποίο εξετάζει μεταξύ άλλων και πώς διαμορφώνεται η κοινωνική μνήμη μέσα από τη σχέση και την καθημερινή επαφή με τα μνημεία, τα αγάλματα και τις άλλες υλικές μορφές έκφρασης του παρελθόντος. Με αφορμή την έντονη αυτή ερευνητική και συγγραφική του δραστηριότητα, του ζητήσαμε να σχολιάσει στο «Βιβλιοδρόμιο» τις αρχαιολογικές ανασκαφές της Αμφίπολης αλλά και τα γενικότερα θέματα που αυτή εγείρει στο πλαίσιο του πολύπαθου Μακεδονικού.

Η ανασκαφή του τάφου της Αμφίπολης έχει συγκεντρώσει το ενδιαφέρον πολλών ελλήνων αρχαιολόγων, θεσμικών και μη, του πολιτικού κόσμου, των περισσότερων μέσων ενημέρωσης (συμπεριλαμβανομένων ξένων) και μεγάλης μερίδας του κοινού. Επίσης δεν έμεινε ασχολίαστη και από τους «εθνικούς» αρχαιολόγους της γειτονικής FYROM. Ποιες είναι οι – ανομολόγητες και μη – προσδοκίες των ενδιαφερομένων;

«Η ανασκαφή αυτή πράγματι έχει πολύ ενδιαφέρον, όχι μόνο ως αρχαιολογική έρευνα και αποκάλυψη, αλλά και ως κοινωνικό φαινόμενο και μιντιακό γεγονός. Από τον καιρό των ανασκαφών του Ανδρόνικου στη Βεργίνα είχαμε να δούμε τέτοιο δημόσιο αλλά και πολιτικό ενδιαφέρον. Κατ’ αρχάς, μιλάμε για ένα αναμφίβολα σημαντικό αρχαιολογικό εύρημα, που βέβαια ήταν γνωστό ήδη από τη δεκαετία του 1960, από τις ανασκαφές του σπουδαίου και μάλλον αδίκως παραγνωρισμένου αρχαιολόγου Δημήτρη Λαζαρίδη. Η σημερινή εν εξελίξει ανασκαφή πραγματοποιείται σε μια εντελώς διαφορετική συγκυρία που αναπόφευκτα επηρεάζει και την ανασκαφική διαδικασία, αλλά και τη δημόσια και κοινωνική λειτουργία της. Εχουν προηγηθεί φυσικά η πολιτική και διακρατική διαμάχη για το λεγόμενο Μακεδονικό και η εμπλοκή των ανασκαφών και των ευρημάτων της Βεργίνας στη διαμάχη αυτή. Επίσης, πραγματοποιείται σε εποχή βαθιάς οικονομικής και κοινωνικοπολιτικής κρίσης, αλλά και έξαρσης των εθνικισμών. Τέλος, διεξάγεται σ’ ένα ριζικά διαφορετικό μιντιακό τοπίο, που επιτρέπει ή ακόμα και απαιτεί την άμεση και ευρεία κυκλοφορία της πληροφορίας, όχι μόνο από τα παραδοσιακά αλλά και τα νέα μέσα, καθώς και τη δημοσιογραφία των πολιτών.

» Κάθε αρχαιολογική πράξη, και ως λόγος και ως υλική επέμβαση, επιτελεί πολιτική λειτουργία. Ομως η συγκεριμένη ανασκαφή απέκτησε, ιδιαίτερα μετά την πρωθυπουργική επίσκεψη και ανακοίνωση και δεδομένης και της σημερινής συγκυρίας, μια καθαρά πολιτική χροιά, εντάσσοντας το εύρημα, πριν καλά καλά αποκαλυφθεί, πόσω δε μάλλον μελετηθεί, στην εθνική αφήγηση. Επιπλέον, η ιδέα της αρχαιολογίας ως εθνικής επιστήμης συνάντησε τις ευρέως διαδεδομένες στο συλλογικό φαντασιακό αντιλήψεις περί κρυμμένων θησαυρών που θα φέρουν τη σωτηρία, αντιλήψεις που στην Ελλάδα αλλά και αλλού εμφανίζονται ιδιαίτερα σε περιόδους βαθιάς κρίσης όπως η σημερινή. Η ανασκαφή λοιπόν τείνει να μετεξελιχθεί σ’ ένα φαινόμενο που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε εθνική θησαυροθηρία.

» Οσο για μας τους αρχαιολόγους, χαιρόμαστε φυσικά που μια ανασκαφή δημιουργεί τέτοιο ενδιαφέρον, από την άλλη προβληματιζόμαστε για τα παραπάνω φαινόμενα. Ξέρουμε επίσης πως τα όποια ιστορικά συμπεράσματα απαιτούν πολλά χρόνια κοπιαστικής δουλειάς και πολλές συζητήσεις, αμφιβολίες και διαφωνίες. Και πως η αρχαιολογική ανασκαφή είναι μεν μια γοητευτική και συναρπαστική διαδικασία, αλλά παράλληλα μια αργή και βασανιστική προσπάθεια που απαιτεί, όχι σκαπτικά μηχανήματα, αλλά τη συνεχή και αγωνιώδη συνομιλία με το χώμα και με όλα τα φαινομενικά «ασήμαντα» υλικά ίχνη. Τέλος, πως το μνημείο θα συνεχίσει να είναι σημαντικό ανεξάρτητα από την ταυτότητα των όποιων νεκρών και πως αξίζει να μελετήσουμε τη συνολική του ιστορία και βιογραφία, τις χρήσεις και επαναχρήσεις του μέχρι σήμερα (συμπεριλαμβανομένης της σημερινής του περιπέτειας) και όχι μόνο τη στιγμή της κατασκευής και της αρχικής του λειτουργίας».

Ο τάφος αυτός δεν μπορεί να είναι του Αλεξάνδρου, λένε οι επαΐοντες. Αξίζει ωστόσο να θυμηθούμε ότι στη γνωστή εκπομπή του Σκάι το 2009 με τίτλο «Μεγάλοι Ελληνες», όπου υπήρχαν παράδοξες συγκρίσεις, λ.χ. σύγχρονων πολιτικών με αρχαίους φιλοσόφους, πρώτος αναδείχθηκε από το κοινό ο Αλέξανδρος. Τι εκπροσωπεί η ιστορική αυτή προσωπικότητα στο σύγχρονο ελληνικό εθνικό φαντασιακό;

«Ενας από τους λόγους που κατέστησαν την ανασκαφή αυτή ένα μιντιακό φαινόμενο ήταν και η εμπλοκή της στον μύθο του Αλεξάνδρου και των συν αυτώ. Και μιλώ για μύθο, καθώς είναι γνωστό πως για το ιστορικό πρόσωπο ξέρουμε ελάχιστα, τουλάχιστον από σύγχρονές του πηγές. Ενας μύθος που ο ίδιος ο Αλέξανδρος φαίνεται να καλλιέργησε όσο ζούσε και που φυσικά συνεχίζει να τροφοδοτείται και να ανατροφοδοτείται μέσα από μυθιστορίες, τα φιλμ και τη λογοτεχνία μέχρι και σήμερα. Ομως, στα πρώτα χρόνια του ελληνικού κράτους οι βασικοί εθνικοί διανοούμενοι, αρχαιολόγοι και ιστορικοί είχαν άλλες απόψεις επί του θέματος. Για παράδειγμα, ο πρώτος πρόεδρος της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας Ιάκωβος Ρίζος Νερουλός αναφέρει σε λόγο του στην Ακρόπολη το 1841 πως ο Φίλιππος στη μάχη της Χαιρώνειας όχι μόνο υποδούλωσε τους Ελληνες, αλλά «έπραξεν άλλο της νίκης εκείνης ολεθριώτερον, εγέννησε τον Αλέξανδρον!». Φυσικά, μετά και τη μεσολάβηση εθνικών ιστορικών, όπως ο Παπαρρηγόπουλος, τα πρόσωπα αυτά κατέλαβαν λαμπρή θέση στην εθνική αφήγηση και σήμερα θεωρούνται εθνικοί ήρωες, ενώ αυτό που προβάλλεται κατά βάση είναι ο ρόλος του Αλεξάνδρου ως κατακτητή τού τότε γνωστού κόσμου. Ισως όμως θα πρέπει να μας προβληματίσει που δίπλα σε τατουάζ με ναζιστικά σύμβολα βλέπουμε τατουάζ με πορτρέτα του Αλεξάνδρου».

Ο Αλέξανδρος δεν είναι, πάντως, δημοφιλής μόνο στην Ελλάδα. Εχει οπαδούς σε όλο τον πλανήτη. Ποιο είναι το στοιχείο που γοητεύει και τον κάνει μέχρι και χολιγουντιανό ήρωα; Ποια είναι η πρόσληψή του από ιδεολογίες και καθεστώτα που έλκονται από τον αυταρχισμό και τις πολιτικές ισχύος και πόσο ιστορικά «νόμιμη» είναι μια τέτοια σύνδεση;

«Ενώ για το ιστορικό πρόσωπο ξέρουμε ελάχιστα, για το φαινόμενο που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε “αλεξανδρομανία” το υλικό είναι τεράστιο ανά τον κόσμο. Φυσικά, αν δούμε το θέμα και διαχρονικά, δεν υπάρχει ένας Αλέξανδρος αλλά πολλοί και φαίνεται πως κάθε εποχή, κάθε εθνική και κοινωνική ομάδα ή και κάθε δημιουργός κατασκευάζουν τον Αλέξανδρο που ποθούν και που τους ταιριάζει. Ενώ σήμερα προβάλλεται κυρίως ως θετικό πρότυπο και ανδριάντες του στήνονται σε κεντρικές πλατείες, όπως πολύ πρόσφατα έγινε στη γείτονα χώρα, δεν ήταν πάντα έτσι. Ας θυμηθούμε για παράδειγμα τον Αλέξανδρο της «Κόλασης» του Δάντη, που μάλλον απηχεί τις ιστορικές πηγές της εποχής του: τον συναντάμε στον έβδομο κύκλο της Κολάσεως, στο βαθύτερο σημείο ενός αιμάτινου ποταμιού, μαζί με δολοφόνους και πολεμοκάπηλους. Φυσικά, στρατοκρατικά και ανελεύθερα καθεστώτα εκθειάζουν τις στρατιωτικές του κατακτήσεις και τον υιοθετούν ως είδωλο, βοηθούντων και των οριενταλιστικών αφηγήσεων περί “εκπολιτισμού” των βαρβάρων. Από την άλλη, ακόμα και ένας αριστερός σκηνοθέτης όπως ο Ολιβερ Στόουν στην ομώνυμη ταινία του (2004) παρουσιάζει έναν Αλέξανδρο που ποθεί έναν πολυπολιτισμικό κόσμο, ενώ η ταινία και οι συζητήσεις που πυροδότησε γίνονται αφορμή για μια κριτική στις καταστροφικές στρατιωτικές επεμβάσεις των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν και το Ιράκ. Ο μύθος του Αλεξάνδρου τροφοδοτείται και από την απουσία των πηγών για το ομώνυμο ιστορικό πρόσωπο, και από το πρόωρο του θανάτου του, και από το μυστήριο της ταφής του».

Η δυτική νεωτερικότητα επέλεξε ως καταγωγικό της μύθο την κλασική αρχαιότητα, με την αθηναϊκή δημοκρατία και τον χρυσό αιώνα της. Η ελληνική εθνική ταυτότητα ποια ακριβώς αρχαιότητα επέλεξε;

«Εχω υποστηρίξει στο “Εθνος και τα ερείπιά του” πως η ελληνική εθνική αφήγηση από τη μια υιοθέτησε τον δυτικό καταγωγικό μύθο περί κλασικής αρχαιότητας, από την άλλη τον τροποποίησε, ιδιαίτερα από τα μέσα του 19ου αιώνα και έπειτα, παράγοντας αυτό που ονόμασα “εγχώριο Ελληνισμό” σε αντιδιαστολή με τον δυτικό Ελληνισμό. Αυτός λοιπόν ο εγχώριος Ελληνισμός ενσωμάτωσε και τους αρχαίους Μακεδόνες, που από υποδουλωτές έγιναν λαμπροί πρόγονοι, αλλά και το Βυζάντιο, αποκαθιστώντας την αδιατάρακτη συνέχεια στη εθνική χρονική ακολουθία. Οσο για την αρχαιότητα την ίδια, ενώ η αρχαία Αθήνα κατέχει ακόμα την πρωτοκαθεδρία, πρόσφατα παρατηρούμε την επανεμφάνιση της αρχαίας Σπάρτης, φαινόμενο που συμπίπτει με την αυξανόμενη επιρροή των φασιστικών και των ναζιστικών ιδεών. Ετσι, ο αποθαυμασμός του υποτιθέμενου μιλιταριστικού πνεύματος της αρχαίας Σπάρτης εκ μέρους του φασισμού και του Τρίτου Ράιχ συναντά τη λατρεία του άνδρα-πολεμιστή σε ταινίες όπως οι «300» του Ζακ Σνάιντερ (2007). Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς τα ευρήματα της Αμφίπολης θα ενταχθούν στην εθνική αφήγηση και στο συλλογικό φαντασιακό, κατά πόσο, για παράδειγμα, θα ενισχύσουν παραπέρα αυτή τη λατρεία του μιλιταρισμού ή, αντίθετα, θα δώσουν αφορμή για μια κριτική και αναστοχαστική αντιμετώπιση της λειτουργίας των αρχαιοτήτων σήμερα αλλά και της αρχαιολογίας».

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ПРВОТО ЗАСЕДАНИЕ НА АСНОМ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΑΣΝΟΜ

Антифашистичко Собрание на Народно Ослободување на Македонија

Αντιφασιστική Συνέλευση της Λαϊκής Απελευθέρωσης της Μακεδονίας

Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1941, όταν του επιτέθηκαν οι δυνάμεις του Άξονα. Η Γιουγκοσλαβία ηττήθηκε, κατακτήθηκε και διαμελίστηκε.

Από τις στρατιωτικές δράσεις αυτού του πολέμου δε γλίτωσε ούτε το τμήμα της Μακεδονίας στα πλαίσια της Γιουγκοσλαβίας, το οποίο

Μνημείο του ΑΣΝΟΜ

Μνημείο του ΑΣΝΟΜ

αποτελούσε σημαντικό γεωγραφικό και στρατηγικό σημείο. Ο γερμανικός στρατός εισήλθε στη Μακεδονία μέσω Βουλγαρίας, ενώ οι ιταλικές δυνάμεις μέσω Αλβανίας, η οποία ήδη βρισκόταν υπό ιταλική κατοχή. Στις 13 Απριλίου 1941, κατακτήθηκε από τους Γερμανούς και η τελευταία μακεδόνικη πόλη, το Кичево (Κίτσσεβο). Στην περιοχή αυτού του τμήματος της Μακεδονίας, κατοχικά καθεστώτα τοποθέτησαν η Ιταλία και η Βουλγαρία. Η Βουλγαρία κατέκτησε το μεγαλύτερο τμήμα, ενώ η Ιταλία το δυτικό τμήμα με τις πόλεις Τέτοβο, Γκόστιβαρ, Ντέμπαρ, Κίτσσεβο και Στρούγκα, όπως και το νότιο τμήμα της Πρέσπας.

Όλα αυτά για το μακεδόνικο λαό σήμαιναν και πάλι εθνική ταπείνωση και πίεση επί της εθνικής του ταυτότητας. Μέσα σε ένα τέτοιο νεοσυσταθέν στρατιωτικο-πολιτικό περιβάλλον, σε συνθήκες ανυπαρξίας άλλων οργανωμένων δυνάμεων που θα υποστήριζαν την επιθυμία των Μακεδόνων για εθνική απελευθέρωση, η μοναδική πολιτική δύναμη που έθεσε, μεταξύ άλλων, ως στόχο την απελευθέρωση του μακεδόνικου λαού, ήταν το παράνομο κομμουνιστικό κόμμα της Γιουγκοσλαβίας (ΚΚΓ) και στα πλαίσια αυτού το κομμουνιστικό κόμμα Μακεδονίας (ΚΚΜ). Το κάλεσμά τους για αγώνα ενάντια στους κατακτητές, για απελευθέρωση και σύσταση μακεδόνικου κράτους βρήκε θετική υποδοχή από το μακεδόνικο λαό.

Οι οργανωτικές δυνάμεις υπό την ηγεσία του ΚΚΓ, από τις πρώτες μέρες εγκατάστασης των γερμανικών και βουλγαρικών στρατευμάτων στη Μακεδονία το 1941, μέσω διάφορων ειδών αντίστασης έδωσαν να καταλάβει στον κατακτητή ότι δεν πρόκειται να αποδεχτούν τη νέα κατάσταση στη Μακεδονία. Στην κατεύθυνση αυτή πραγματοποιήθηκαν διάφορες δράσεις – σαμποτάζ, διαμαρτυρίες, ένοπλες συγκρούσεις κ.α.  Στα τέλη του Ιούνη του 1941 στη Μακεδονία συστάθηκε Στρατιωτική Επιτροπή, η οποία είχε ως αποστολή τις προετοιμασίες σύστασης παρτιζάνικων σωμάτων για ένοπλη αντίσταση ενάντια στους κατακτητές.

Το επόμενο έτος 1942, το κομιτέτο του ΚΚΓ για τη Μακεδονία και το Επιτελείο των Παρτιζάνικων Δυνάμεων της Μακεδονίας, εργάζονταν

Μανιφέστο του ΑΣΝΟΜ

Μανιφέστο του ΑΣΝΟΜ

αδιάκοπα για την άυξηση των παρτιζάνικων ομάδων, όπως και την υποστήριξή τους και τις κατευθύνσεις δράσης τους. Για τον σκοπό αυτό, όπως και για καλύτερη διεύθυνση των παρτιζάνικων μονάδων στην περιοχή Βέλες – Πρίλεπ – Κρούσσεβο – Μπίτολα – Ρέσεν, συστάθηκε Επιτελείο Επιχειρήσεων. Οι προετοιμασίες αφορούσαν τον έλεγχο των ορεινών περιοχών που θα αποτελούσαν τις βάσεις, την ίδρυση οργάνων αγώνα στα χωριά και τη μεταφορά τροφίμων και οπλισμού στις βάσεις και τα χωριά. Από τον Απρίλιο ως τον Ιούλιο του 1942, είχαν συσταθεί έξι παρτιζάνικα σώματα στη Μπίτολα, Πρέσπα, Πρίλεπ, Βέλες, Σκόπιε και Κρούσσεβο. Από τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς, τα σώματα ξεκίνησαν ενισχυμένες ένοπλες δράσεις εναντίων σημαντικών κατοχικών εγκαταστάσεων, όπως και ενισχυμένη πολιτική δράση. Λόγω των ενεργειών αυτών, από τον Αύγουστο του 1942 εώς και τον Ιανουάριου του 1943, η βουλγαρική κατοχική εξουσία ξεκίνησε επιχειρήσεις καταστροφής αυτών και παύση της παραπέρας ανάπτυξης του απελευθερωτικού κινήματος στη Μακεδονία.

Κατά τη διάρκεια του 1943, επήλθαν μεγάλες αλλαγές στην ένταση και την ανάπτυξη του Λαικοαπελευθερωτικού Αγώνα (Ναροντνοοσλομποντίτελνα Μπόρμπα – НОБ – ΝΟΜΠ), ο οποίος συνεχώς αυξανόταν. Στις 19 Μαρτίου 1943 συστάθηκε το ΚΚ Μακεδονίας ως ηγετική δύναμη στον απελευθερωτικό αγώνα του μακεδόνικου λαού. Ιδρύθηκαν πέντε κομιτέτα του ΚΚΜ, συστάθηκαν περισσότερα παρτιζάνικα σώματα και μεγαλύτερες στρατιωτικές μονάδες και το τμήμα αυτό της Μακεδονίας χωρίστηκε σε πέντε ζώνες επιχειρήσεων.

Συμβολίζοντας την τεσσαρακοστή επέτειο από την Επανάσταση του Ίλιντεν (1903),  στις 2 Αυγούστου 1943 έλαβε χώρα η συνεδρίαση της Πρέσπας του Κεντρικού Κομιτέτου του ΚΚΜ, όπου πάρθηκαν σημαντικές αποφάσεις για την παραπέρα εξέλιξη του αγώνα στη Μακεδονία. Η πτώση της ιταλικής κυβέρνησης τον Ιούλιο του 1943 θεωρήθηκε ως γεγονός αναμονής συνθηκολόγησης της Ιταλίας και ένταξη νέων αγωνιστών. Αμέσως ξεκίνησαν οι προετοιμασίες οργάνωσης αντιφασιστικής συνέλευσης.

Μετά την συνθηκολόγηση της Ιταλίας τον Σεπτέμβριο του 1943, δημιουργήθηκε μια ελεύθερη περιοχή στη δυτική Μακεδονία και εκεί

Μετόντια Αντόνοβ Τσσέντο

Μετόντια Αντόνοβ Τσσέντο

δημιουργήθηκε το κέντρο του ΝΟΜΠ και η μεγαλύτερη ελεύθερη ζώνη. Περιλάμβανε περισσότερες περιοχές και τα χωριά τους, όπως και δύο πόλεις, το Κίτσσεβο και το Ντέμπαρ. Εκεί πλέον διοικούσαν οι Μακεδόνες, κάτι πολύ σημαντικό για τον παραπέρα αγώνα. Τον Οκτώβριο του 1943, στο όρος Καράορμαν της Ντέμπαρτσα, το Γενικό Επιτελείο του Απελευθερωτικού Στρατού και των Παρτιζάνικων Σωμάτων εξέδωσε Μανιφέστο που αποτελούσε το πρώτο δημόσιο προγραμματικό ντοκουμέντο όπου παρουσιάζονταν οι στόχοι και ο χαρακτήρας του μακεδόνικου εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος.

Το Νοέμβριο του 1943, στο χωριό Црвена Вода (Τσρβενα Βόντα), συστάθηκε Συμβούλιο Πρωτοβουλίας για την σύγκλιση της Αντιφασιστικής Συνέλευσης της Λαικής Απελευθέρωσης της Μακεδονίας (АСНОМ – ΑΣΝΟΜ), το οποίο συμβούλιο έλαβε την αποστολή να προετοιμάσει την πρώτη συνεδρίαση του ΑΣΝΟΜ, όπου έπρεπε να λυφθεί απόφαση για το κρατικό – νομικό στάτους της Μακεδονίας. Πρόεδρος του Συμβουλίου αυτού είχε εκλεχτεί ο Методија Андонов-Ченто (Μετόντια Αντόνοβ-Τσσέντο), γραμματέας ο Страхил Гигов (Στράχιλ Γκίγκοβ), ενώ μέλη του ήταν οι Михаило Апостолски (Μιχάιλο Αποστόλσκι), Цветко Узуновски (Τσβέτκο Ουζούνοβσκι), Борко Темелковски (Μπόρκο Τεμέλκοβσκι) και Венко Марковски (Βένκο Μάρκοβσκι).

Η ανακήρυξη του μακεδόνικου κράτους έπρεπε να αποτελεί επιβεβαίωση των αποφάσεων του Δεύτερου Συνέδριου της Αντιφασιστικής Συνέλευσης της Λαικής Απελευθέρωσης της Γιουγκοσλαβίας (АВНОЈ) για ανοικοδόμηση της Γιουγκοσλαβίας ως κράτος με ομοσπονδιακές αρχές. Με τις αποφάσεις αυτού του συνεδρίου που είχε λάβει χώρα στο Ιάιτσε της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης το Νοέμβριο του 1943, η Μακεδονία ανακηρύχθηκε ελεύθερη και ισότιμη ομοσπονδιακή μονάδα με τις υπόλοιπες μονάδες της νέας Γιουγκοσλαβίας και στους Μακεδόνες αναγνωρίστηκε η εθνική τους ιδιαιτερότητα. Με τις αποφάσεις αυτές τέθηκε πλέον τέλος στην σερβική κυριαρχία στη Μακεδονία, όταν δεν αναγνωριζόταν η ύπαρξη μακεδόνικης εθνικής ταυτότητας. Στα πλαίσια του μελλοντικού γιουγκοσλάβικου ομόσπονδου κράτους θα υπήρχε πλέον και επισήμως μακεδόνικο κράτος. Τα θεμέλια είχαν πλέον τεθεί σε εσωτερικό, αλλά και εξωτερικό. Οι αποφάσεις του του Δεύτερου Συνέδριου του АВНОЈ αποτελούσαν την πραγματική βάση για την πραγματοποίηση του πολύχρονου ονείρου των Μακεδόνων για μακεδόνικο κράτος και επίσης ήταν η βάση για την υλοποίηση του Πρώτου Συνέδριου του ΑΣΝΟΜ και τηνν προετοιμασία και σύσταση των εγγράφων του.

Παρόλα τα σχέδια σύγκλισης του Πρώτου Συνέδριου του АСНОМ στην ελεύθερη περιοχή της δυτικής Μακεδονίας την άνοιξη του 1944, λόγω των νέων επιθέσεων του γερμανικού στρατού ενάντια στις ελεύθερες περιοχές, οι αντιπρόσωποι ήταν δύσκολο να παρεβρεθούν. Έτσι, το Δεκέμβριο του 1943 година, το Γενικό Επιτελείο του ΝΟΒ και ΠΟ της Μακεδονίας, μαζί με το Κεντρικό Κομιτέτο του ΚΚΜ, το Συμβούλιο σύγκλισης του ΑΣΝΟΜ, την Πρώτη Μακεδόνικη Ταξιαρχία Κρούσης και το Σύνταγμα „Стив Наумов (Στιβ Ναούμοβ)“, εγκατέλειψαν την ελεύθερη περιοχή και μέσω του όρους Γκαλίτσσιτσα και λίμνη της Πρέσπας, μετέφεραν τις δράσεις μάχης στην περιοχή Меглен (Μέγκλεν – Αλμωπία), στο τμήμα της Μακεδονίας που μόλις πριν σαράντα χρόνια είχε προσαρτιθεί στο ελληνικό κράτος. Οι εχθρικές επιθέσεις επέφεραν αλλαγές στην περίοδο και την τοποθεσία σύγκλισης του АСНОМ. Η σύγκλισή του έγινε και πάλι επίκαιρη όταν δημιουργήθηκαν νέες

Η αίθουσα του μοναστηριού όπου έλαβε χώρα το Συνέδριο του ΑΣΝΟΜ

Η αίθουσα του μοναστηριού όπου έλαβε χώρα το Συνέδριο του ΑΣΝΟΜ

ελεύθερες περιοχές την άνοιξη του 1944, κυρίως στην τοποθεσία του Козјак (Κόζιακ – βορειοδυτική Μακεδονία).

Μετά από πολλές σκληρές και αιματηρές μάχες, το καλοκαίρι του 1944, ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας και το αντιφασιστικό κίνημα εξαπλώθηκε σε όλη την αποκαλούμενη Μακεδονία του Βαρδάρη. Νέες ελεύθερες περιοχές και νέα στρατιωτικά σώματα ήταν το αποτέλεσμα αυτού.

Μετά από προετοιμασίες σχεδόν ενός χρόνου, το Πρώτο Συνέδριο του АСНОМ έλαβε χώρα στις 2 Αυγούστου 1944 στο μοναστήρι Σβέτι Πρόχορ Πτσσίνσκι, την ίδια ημερομηνία δηλαδή, 2 Αυγούστου, που είχε ξεκινήσει και η Επανάσταση του Ίλιντεν, η επανάσταση του μακεδόνικου λαού ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Την έναρξη της μεγάλης αυτής στιγμής για το μακεδόνικο λαό την ανακήρυξε το γεροντότερο μέλος του Συμβουλίου Πρωτοβουλίας, ο Панко Брашнаров (Πάνκο Μπράσσναροβ). Λήφθηκαν εννιά αποφάσεις με τις οποίες η Μακεδονία ως ομόσπονδο κράτος ανακηρύχθηκε και επίσημα ως τέτοιο και ως ισότιμη μονάδα της ομόσπονδης Γιουγκοσλαβίας. Οι αποφάσεις αυτές ήταν:  απόφαση ανακήρυξης του АСНОМ ως ανώτατο, νομοθετικό και εκτελεστικό λαϊκό σώμα εκπροσώπησης και ως το ανώτατο όργανο της κρατικής εξουσίας της δημοκρατικής Μακεδονίας. Απόφαση εισαγωγής της μακεδόνικης γλώσσας ως επίσημη γλώσσα του μακεδόνικου κράτους. Δήλωση για τα βασικά δικαιώματα των πολιτών της δημοκρατικής Μακεδονίας. Κανονισμός για τις εργασίες του АСНОМ. Απόφαση για σύσταση Νομοθετικής Επιτροπής υπό το Προεδρείο του АСНОМ. Απόφαση σύστασης Κρατικής Επιτροπής για την επιβεβαίωση των εγκλημάτων των κατακτητών και των συνεργατών τους.  Απόφαση για την έγκριση των αποφάσεων, εντολών και υποχρεώσεων που εκδόθηκαν από το Γενικό Επιτελείο του Λαϊκο – απελευθερωτικού στρατού και των παρτιζάνικων σωμάτων της Μακεδονίας και του Συμβουλίου Πρωτοβουλίας για την σύγκλιση του АСНОМ.  Απόφαση αναγνώρισης και ευχαριστιών προς τον Λαϊκο – απελευθερωτικό στρατό και Απόφαση ανακήρυξης του Ίλιντεν – 2 Αυγούστου ως εθνική κρατική εορτή του μακεδόνικου κράτους.

Η Απόφαση με την οποία το АСНОМ ανακηρύχτηκε ως το ανώτατο, νομοθετικό και εκτελεστικό λαϊκό σώμα εκπροσώπησης και ως το ανώτατο όργανο της κρατικής εξουσίας της δημοκρατικής Μακεδονίας, είχε μεγάλη σημασία επειδή μέσω αυτού σηματοδοτήθηκε η δεύτερη φάση του ΝΟΜΠ στη Μακεδονία, η οποία έπρεπε να συνεχιστεί στα πλαίσια του νεοσυσταμένου κράτους και με την πράξη αυτή ορίστηκε το σύστημα της κρατικής εξουσίας στη Μακεδονία. Ως τα ανώτερα όργανα επιβεβαιώθηκαν η Συνέλευση (АСНОМ),το Πρεζίντιουμ (προεδρείο) του АСНОМ και η Λαϊκή Κυβέρνηση.

Ιδιαίτερα σημαντικό ντοκουμέντο ήταν και η Απόφαση εισαγωγής της Μακεδόνικης γλώσσας ως επίσημη γλώσσα του μακεδόνικου κράτους. Εώς τότε η μακεδόνικη γλώσσα χρησιμοποιούταν μόνο ως λαϊκή ομιλούμενη γλώσσα και η εισαγωγή της ως επίσημη και υπηρεσιακή γλώσσα έδωσε άλλη μια νομική υπόσταση στο κράτος, επειδή δε μπορεί να υπάρξει το κράτος χωρίς την χρήση της γλώσσας του λαού του ως επίσημη. Η λήψη της Απόφασης αυτής ήταν επίσης σημαντική για το λόγο της δυνατότητας πλέον της κωδικοποίησης της ορθογραφίας και της

Ψηφίστηκε το Σύνταγμα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας

Ψηφίστηκε το Σύνταγμα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας

ανάπτυξης της μακεδόνικης λογοτεχνικής γλώσσας.

Λαμβάνοντας υπόψη την σπουδαιότητα του Ίλιντεν, όχι τυχαία επιλέχτηκε η 2 Αυγούστου ως ημέρα διατήρησης της σημαντικότερης πράξης στη μακεδόνικη ιστορία και αγώνα. Εκτελώντας τη φυσική ένωση για σύνδεση των δύο αυτών πολύ σημαντικών ιστορικών ημερομηνιών, με τον πλέον κατάλληλο τρόπο επιδείχτηκε η μοναδικότητα της εξέλιξης του αγώνα του μακεδόνικου λαού για εθνική ελευθερία και μακεδόνικο κράτος.  Ξεκινώντας απ΄αυτό, το Ίλιντεν, 2 Αυγούστου, ανακηρύχθηκε ως εθνική γιορτή του μακεδόνικου λαού και του μακεδόνικου κράτους, ως σύμβολο των αγώνων του για απελευθέρωση και δημιουργία ελεύθερου μακεδόνικου κράτους. Στόχος και έννοια αυτής της Απόφασης ήταν να γίνει αντιληπτή η συνέχεια του αγώνα του μακεδόνικου κράτους για εθνική ελευθερία και στην περίπτωση αυτή, το ΝΟΜΠ στη Μακεδονία αποτέλεσε την συνέχεια της Επανάστασης του Ίλιντεν του 1903. Εκεί ήταν και η ουσία. Το Πρώτο Συνέδριο του АСНОМ να λάβει χώρα την ημέρα του Ίλιντεν, στις 2 Αυγούστου. Σε όλα τα ντοκουμέντα του ΝΟΜΠ, με τονισμένο τρόπο, διατηρούνταν οι παραδόσεις του Ίλιντεν. Οι παραδόσεις αυτές ήταν παρούσες και μέσω των ονομάτων των παρτιζάνικων σωμάτων και των ψευδονύμων των μαχητών, οι οποίοι έχοντας το αίσθημα της συνέχισης του έργου των επαναστατών της περιόδου του Ίλιντεν λάμβαναν μεγαλύτερο ενθουσιασμό και ο αγώνας τους αποτελούσε, στην ουσία, ένα δεύτερο Ίλιντεν.

Η ανακήρυξη της ομόσπονδης Μακεδονίας στα πλαίσια της ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας ήταν αποτέλεσμα του ΝΟΜΠ της Μακεδονίας κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ο μακεδόνικος λαός ενεργά συμμετείχε στον αγώνα της αντιχιτλερικής συμμαχίας. Το θέμα πραγματοποίησης του ιδανικού για εθνική ένωση του μακεδόνικου λαού τέθηκε στο Πρώτο Συνέδριο του АСНОМ και επίσης είχε εξέχουσα θέση και στο Μανιφέστο. Μέσω του Μανιφέστου είχε παρουσιαστεί ότι το АСНОМ „δηλώνει ενωπίον όλου του κόσμου την δίκαιη και αμετάβλητη επιθυμία ΓΙΑ ΕΝΩΣΗ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ με βάση τις αρχές του δικαιώματος του αυτοπροσδιορισμού“.  Ταυτόχρονα, ο μακεδόνικος λαός και των τριών τμημάτων της Μακεδονίας, καλέσθηκε να συνεχίσει τον αγώνα ενάντια στον φασισμό επειδή μόνο με τον τρόπο αυτό μπορούσε να κατακτήσει το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού. Στο Μανιφέστο ανοικτά είχε παρουσιαστεί η επιθυμία και η ανάγκη ένωσης, αλλά ο διεθνής παράγοντας δεν έβλεπε με ,,καλό μάτι,, μια τέτοια λύση του μακεδόνικου ζητήματος. Η βρετανική διπλωματία έκανε μεγάλες προσπάθειες για την εμπόδιση των ενωτικών διαδικασιών του μακεδόνικου λαού. Οι εδαφικές αλλαγές στη Βαλκανική Χερσόνησο με στόχο τη δημιουργία μακεδόνικου κράτους στα εθνικά του σύνορα, αποτελούσαν για τη Μεγάλη Βρετανία κάτι το αντίθετο με τα στρατηγικά της συμφέροντα στην ευρύτερη αυτή περιοχή.

Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος δημιούργησε νέες δυνατότητες για την πραγματοποίηση του ονείρου ίδρυσης μακεδόνικου κράτους. Το Πρώτο Συνέδριο του   АСНОМ ανακήρυξε τη δημιουργία μακεδόνικου κράτους, κάτι που αποτελούσε ίσως την σημαντικότερη στιγμή στην ιστορία του μακεδόνικου λαού. Μετά την σύσταση της ομόσπονδης Μακεδονίας, την απελευθέρωσή της στις 19 Νοεμβρίου 1944 και την σύσταση του Συντάγματος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας στις 31 Δεκεμβρίου 1946, το μακεδόνικο κράτος συνέχισε με την οικοδόμησή της ως μια από τις έξι ομόσπονδες δημοκρατίες στα πλαίσια της Ομοσπονδιακής Λαϊκής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Στις 7 Απριλίου 1963, ψηφίστηκε νέο Σύνταγμα με το οποίο το όνομα του γιουγκοσλαβικού κράτους άλλαξε σε Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία (СФРЈ). Την ίδια χρονιά, το όνομα του μακεδόνικου κράτους έγινε πλέον Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας, η οποία ως κράτος – μέλος της СФРЈ υπήρχε και λειτουργούσε ως τη διάλυση της ομοσπονδίας αυτής (1991). Στις 8 Σεπτεμβρίου 1991, έλαβε χώρα δημοψήφισμα για ανεξάρτητη και κυρίαρχη Δημοκρατία της Μακεδονίας (РМ), στο οποίο, από τους συνολικά εγγεγραμμένους με δικαίωμα ψήφου 1.494.626 ψηφοφόρους, ψήφισε το 71,85%, ενώ από αυτό, το 95,32% ψήφισε υπέρ ανεξάρτητου και κυρίαρχου κράτους. Με βάση τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος, το Κοινοβούλιο της Δημοκρατίας της Μακεδονίας ολοκλήρωσε τη διαδικασία της ανεξαρτησίας της χώρας. Στις 17 Νοεμβρίου 1991, ψηφίστηκε και το πρώτο Σύνταγμα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

РАКИТА – ΡΑΚΙΤΑ

Το χωριό Ракита – Ράκιτα βρίσκεται στην περιοχή Кајларско – Κάιλαρσκο (Εορδαία), σε απόσταση 11 χιλιομέτρων βορειοδυτικά από την πόλη Кајлари (Κάιλαρι – Πτολεμαίδα). Η τοποθεσία του είναι ένα οροπέδιο με καλές κλιματικές συνθήκες και υψόμετρο 620 μέτρων. Αποτελεί στην ουσία ένα είδος διασταύρωσης ανάμεσα στις περιοχές του Костур – Κόστουρ (Καστοριάς), του Κάιλαρι και του Лерин – Λέριν (Φλώρινας).  Βόρεια του χωριού, σε απόσταση 3 χιλιομέτρων, βρίσκεται η λίμνη Врабчинско езеро (Βράμπτσσινσκο έζερο – Χειμαδίτιδα). Βορειοανατολικά συνορεύει με το χωριό Рудник (Ρούντνικ – Ανάργυροι), δυτικά με το Мокрени (Μόκρενι – Βαρικό), νοτιοδυτικά με το χωριό Чор (Τσσορ – Γαλάτεια) και νοτιοανατολικά, σε μεγαλύτερη απόσταση, με το χωριό Биралци (Μπίραλτσι – Περδίκας). Νότια του κάμπου του χωριού κυλάει ο ποταμός Циронка – Τσιρόνκα. Τα μακεδόνικα τοπονύμια του χωριού χρησιμοποιούνται και σήμερα, τις περισσότερες φορές και επίσημα. Γκόλεμ Ντολ, Γκουμνίτσσε, Κουρία, Μουτσσάρι, Πόποβα Τσσέσσμα, Καντίφ τραπ, Σταμίνα, Νεβέστιν Κάμεν, Λίτσσκι Μπρεστ κ.α.  

Η Ракита από την περίοδο της ίδρυσής της ήταν εθνικά μακεδόνικο χωριό. Το όνομά του το έλαβε από ένα δέντρο, είδος μικρής ιτιάς, το οποίο λέγεται στη μακεδόνικη γλώσσα ράκιτα και το οποίο χρησιμοποιούσαν οι κάτοικοί του για να πλέκουν кошници (κόσσνιτσι – καλάθια), όπως και μαλάτι. Για πρώτη φορά το χωριό αναφέρεται σε ιστορικές πηγές το έτος  1481, στα οθωμανικά τεφτέρια καταβολής φόρων, με το όνομα Ράκιτα, με 45 νοικοκυριά, τα οποία ασχολούνταν με την αμπελουργία, τη μελισσοκομία και την εκτροφή γουρουνιών. Το 19ο αιώνα ανήκε στον καζά Τζζούμα ως τσιφλίκι ενός Αγά και στα μέσα αυτού του αιώνα, οι κάτοικοι της Ράκιτα, μαζί με κάτοικους διπλανών μικρών μακεδόνικων χωριών, αγόρασαν τους τίτλους ιδιοκτησίας. Έτσι, οι κάτοικοι του χωριού, μαζί με κάτοικους από τα χωριά Негочни (Νεγκότσσνι), Врабчин (Βράμπτσσιν), Инско (Ίνσκο), Крушувица (Κρουσσουβίτσα) και Лесковица (Λεσκόβιτσα) δημιούργησαν ένα μεγαλύτερο χωριό, επίσης με μακεδόνικη εθνική σύσταση και την επόμενη περίοδο στο χωριό μετοίκησαν και οικογένειες από το διπλανό χωριό Ρούντνικ, οι οποίες και σήμερα φέρουν το επώνυμο Ρουδνικλής (Ρουντνιτσσάνεβ). Το 1900 οι κάτοικοι αριθμούσαν 900, στην απογραφή του 1913 ήταν 927, του 1951 ήταν 1014, ενώ στην απογραφή του 2001 μόλις 693 άτομα. Εδώ θα πρέπει να αναφερθεί το γεγονός ότι τα τελευταία εκατό χρόνια ο αριθμός των κατοίκων του χωριού υπέμενε αυξομειώσεις ανάλογα με τις στρατιωτικο-πολιτικές περιστάσεις και την οικονομική αστάθεια. Έτσι, μεγάλος αριθμός κατοίκων, λόγω εθνικών, πολιτικών και οικονομικών αιτιών, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το χωριό και να μεταναστεύσει στις υπερωκεάνιες χώρες, όπως και σε ευρωπαικές. Για πρώτη φορά στην ιστορία του, εν μέρει άλλαξε την εθνική του σύσταση το έτος 1928, όταν εκεί το ελληνικό κράτος εγκατέστησε 23 οικογένειες προσφύγων από τη Μικρά Ασία (77 άτομα), από τις οποίες μόνο λίγες έχουν παραμείνει λόγω εσωτερικής μετανάστευσης.

Εξόριστοι στην Σαμοθράκη

Εξόριστοι στην Σαμοθράκη

Οι αρχές των δραστηριοτήτων του μακεδόνικου εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος στο χωριό Ράκιτα, την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας, τοποθετούνται στα τέλη του 19ου αιώνα. Τον σημαντικότερο ρόλο σ΄αυτό έπαιξε μια από τις γνωστότερες προσωπικότητες του  ВМРО, ο Сава Михајлов (Σάβα Μιχάιλοβ), με καταγωγή από το Мачуково (Ματσσούκοβο – Ευζώνοι Κιλκίς), ο οποίος για μια περίοδο ήταν δάσκαλος στη Ράκιτα. Στο ημερολόγιό του είχε σημειώσει: „Όταν ξεκινήσαμε, εγώ και μια δασκάλα από το χωριό, να οργανώνουμε τους κατοίκους, ως μέλη της Οργάνωσης εγγράφηκαν σχεδόν όλοι οι κάτοικοι, όπως και πολλοί δάσκαλοι των γύρω χωριών, εκτός από το Κάιλαρι, το οποίο είχε μόνο τούρκικο πληθυσμό.  Απ΄όταν αρχίσαμε να διαχύουμε την ιδέα για επανάσταση των Μακεδόνων, βρισκόμουν συνεχώς σε επαφή με τον Пере Тошев – Πέρε Τόσσεβ από τη Битола (Μπίτολα). Μέσω αυτού επικοινωνούσα και με την κεντρική επιτροπή στο Солун (Σόλουν – Θεσσαλονίκη) με κωδικοποιημένες επιστολές“. Επίσης, στην οργάνωση του ВМРО στο χωριό βοήθησε και ο Марко Лерински (Μάρκο Λέρινσκι), βόιβοντα (οπλαρχηγός), υπεύθυνος για την περιοχή Λέριν και Σοροβίτσσεβο (σημ.Αμύνταιο), ο οποίος συχνά επισκεπτόταν το χωριό και το προστάτευε από τους άτακτους Τούρκους, τους Μπασσιμπόζουκ. Το γνωστότερο μέλος του ВМРО από τη Ράκιτα ήταν ο βόιβοντα Џоџо Баничанов (Τζζότζζο Μπανιτσσάνοβ). Ως βόιβοντα ξεκίνησε τη δράση του το 1911 και σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου στην πόλη Πόγκραντετς (σήμερα Αλβανία) το έτος 1917. Επίσης γνωστοί επαναστάτες του χωριού ήταν και οι: Γκεόργκι Κονσταντίνοβ, Νίκολα Μπλαγκόεβ (επίσης και μέλος του Μακεδόνικου Επιστημονικού Ινστιτούτου), Πρόντρουμ Γκόσσεβ, Σίμο Ντιμίτροβ, Ντάνε Γιάντσσεβ, Μετόντι Τανάσκοβ κ.α. Τη Ράκιτα είχε επισκεφτεί και ο ιδεολόγος, ο μεγαλύτερος άνθρωπος του ΒΜΡΟ κατά την περίοδο πριν την Επανάσταση του Ίλιντεν, ο Гоце Делчев (Γκότσε Ντέλτσσεβ). Είχε φιλοξενηθεί από την οικογένεια των Маткарев (Ματκάρεβ). Η επίσκεψη στο χωριό συνέβη το 1902, κατά τη διάρκεια της μεγάλης περιήγησης του Ντέλτσσεβ στη νοτιοδυτική Μακεδονία, μετά την παραμονή του στην περιοχή του Κόστουρ. Στα απομνημονεύματά του, ο βόιβοντα Георги Поп Христов (Γκεόργκι Ποπ Χρίστοβ), ο οποίος συνόδευε το Ντέλτσσεβ, σημείωσε: „Από το Загоричани (Ζαγκορίτσσανι – Βασιλειάδα), μαζί με το Ντέλτσσεβ και το Μάρκο Λέρινσκι, όταν αποχαιρετήσαμε τους Κοστούρτσσανι, κατευθυνθήκαμε προς το χωριό Зеленич (Ζέλενιτςς – Σκλήθρο), αλλά δε μπήκαμε στο χωριό επειδή μας περίμενε ενέδρα από τουρκική περίπολο. Μεταβήκαμε στο χωριό Ράκιτα, Κάιλαρσκο. Εκεί κάναμε γενική συνέλευση των κατοίκων και οργανώσαμε το χωριό“.

Βόιβοντα Τζζότζζο Μπανιτσσάνοβ

Βόιβοντα Τζζότζζο Μπανιτσσάνοβ

Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων (1912-13), η Ράκιτα, όπως και το μεγαλύτερο τμήμα της Μακεδονίας, προσαρτήθηκε στο Ελληνικό Βασίλειο. Ο διαμελισμός της Μακεδονίας ανάμεσα σε κράτη των Βαλκανίων, παρόλη την επιθυμία του Μακεδόνικου λαού για δικό του κράτος, επιβεβαιώθηκε την περίοδο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.   Στη Ράκιτα, όπως και σε όλα τα μακεδόνικα χωριά, οι νέες ελληνικές αρχές ξεκίνησαν άμεσα τη διαδικασία απεθνικοποίησης του μακεδόνικου πληθυσμού με τη χρήση διάφορων μέτρων, μέσω τρομοκρατίας, βίας, δολοφονιών και εκδιωγμών, όπως και μέσω διάφορων εκπαιδευτικών, εκκλησιαστικών και οικονομικών μέτρων. Ένα από τα μέτρα εκείνα ήταν και η μετονομασία του χωριού το 1927, σε Ολυμπιάδα.

Επίσης, μεγάλος αριθμός αντρών του χωριού επιστρατεύτηκε και πολέμησε και στον ελληνο-τουρκικό πόλεμο (1920-22), όπως και στον ελληνο-ιταλικό (1940) και πολλοί ήταν αυτοί που δεν επέστρεψαν ποτέ τους.

Το χωριό υπέφερε ιδιαίτερα την περίοδο του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, όχι τόσο από τις κατοχικές δυνάμεις, όσο από τους Έλληνες συνεργάτες τους. Αργότερα, τα βάσανα αυξήθηκαν κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, από την τρομοκρατία των κυβερνητικών δυνάμεων. Οι εξόριστοι πολλοί. Πολλοί και οι κάτοικοι του χωριού που βγήκαν στα βουνά παρτιζάνοι ως μέλη του ΝΟΦ και του ΔΣΕ. Μεταξύ αυτών και μέλη των οικογενειών Λιτάντσσεβ, Χατζζίεβ, Τσσίκοβ, Σαμαρτζζίεβ κ.α. Κάποιοι έμειναν κάπου άταφοι, πολλοί εκδιώχθηκαν μετά τη λήξη του εμφυλίου σε γειτονικές χώρες, χωρίς το δικαίωμα επιστροφής. Βλέπετε, σύμφωνα με τον ισχύων νόμο, ,,δεν είναι Έλληνες το γένος,,.

Σήμερα η Ράκιτα είναι ένα ζωντανό χωριό, αν και οι εκδιωγμένοι κάτοικοί του, όπως και οι μετανάστες είναι περισσότεροι από τους εναπομείναντες κατοίκους. Η μακεδόνικη γλώσσα στη Ράκιτα διατηρείται σε μεσαίο επίπεδο. Όλο και λιγότεροι κάτοικοι ασχολούνται με τις παραδοσιακές ασχολίες του χωριού και οι νέοι αναγκάζονται να μεταναστεύσουν εντός ή και εκτός της χώρας, με τον πληθυσμό να μειώνεται ακόμη περισσότερο.

Ράκιτα – 1915

Ράκιτα – 1915

Ο ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Σβέτι Νίκολα, αλλά δεν ήταν τα πράγματα πάντοτε έτσι. Ο κύριος ναός του χωριού ήταν αφιερωμένος στον Σβέτι Κόνσταντιν και Έλενα και επίσης υπήρχε και μικρότερος ναός της Σβέτα Μπογκορόντιτσα (Παναγία). Οι κρατικές και εκκλησιασικές αρχές ,,φρόντισαν,, να ,,απαλλαγούν,, από τους ναούς αυτούς, οι οποίοι δεν ,,ταίριαζαν,, στον εθνικό ελληνικό μύθο. Ακόμη και σήμερα, τα πανηγύρια του χωριού είναι στις 21 του Μάη (Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης) και στις 15 Αυγούστου (Κοίμηση της Θεοτόκου), προς θύμηση των ναών εκείνων.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Κατηγορίες

Ευχαριστούμε θερμά τους Μακεδόνες οικονομικούς μας μετανάστες σε Αυστραλία, Καναδά και δυτική Ευρώπη, όπως και τους φίλους μας απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας, για την οικονομική στήριξη της έκδοσης της Нова Зора. Благодариме - Μπλαγκοντάριμε


ALPHA BANK

Account 852 00 2101 031390

IBAN: GR47 0140 8520 8520 0210 1031 390

BIC: CRBAGRAA

Μηνιαίες Εκδόσεις

Македонска Ризница
  • ,ΞΕΦΥΛΛΙΣΜΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΤΕΥΧΩΝ
    РАЗГЛЕДУВАЊЕ НА ПРЕТХОДНИ БРОЕВИ
  • 2016 (147)
  • 2015 (416)
  • 2014 (404)
  • 2013 (377)
  • 2012 (372)
  • 2011 (323)
  • 2010 (202)