Αρχεία | Αύγουστος, 2014

ΜΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ, Η ΟΠΟΙΑ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΥΠΕΛΛΟ ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Και λιγάκι αθλητισμός…με κείμενο ενός καλού μας φίλου, ποδοσφαιρόφιλου

Γερμανία – για τέταρτη φορά – στέφθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής και μετά από 20 χρόνια αναμονής κατέλαβε και πάλι την πρώτη θέση βαθμολογίας της FIFA. Αυτό όμως, λίγο ή πολύ, είναι σε όλους γνωστό και το έχουν καταφέρει και άλλοι, όπως η Ιταλία, η Βραζιλία, Η αργεντινή, η Ουρουγουάη…Αυτή τη φορά όμως η Γερμανία ήταν μοναδική, ανεπανάληπτη.

Η Γερμανία, με την επιτυχία αυτή, βρίσκεται και πάλι στο κέντρο της προσοχής, επιβεβαιώνοντας την εργατικότητά τους,  την ακρίβεια, την σεμνότητα και την επιμονή τους, κάτι που αποτελεί χάρισμα όλου του κράτους, κάθε γερμανικής επιχείρησης, κάθε Γερμανού.  Εκτός όλων αυτών, οι Γερμανοί έκαναν στη Βραζιλία κάτι που κανένας άλλος δεν έχει πράξει στο ποδοσφαιρικό παρελθόν.

- 6 μήνες πριν την έναρξη του μουντιάλ, είχαν χτίσει δικό τους, ιδιόκτητο συγκρότημα, οικοδομημένο από δικά τους χρήματα, δικά τους σχέδια και επιθεώρηση από τους τοπικούς Βραζιλιάνους μηχανικούς. Σε έκταση πέντε εκταρίων γης, αγορασμένη από την εκεί τοπική αυτοδιοίκηση, έχτισαν δικό τους ξενοδοχείο, μικρό νοσοκομείο, αίθουσες φίτνες και γυμναστικής, όπως και μικρά γήπεδα για προπονήσεις… και καθ΄όλη τη διιάρκεια του πρωταθλήματος διέμεναν εκεί.

- Κατασκεύασαν με δικά τους χρήματα δρόμο μερικών χιλιομέτρων που ένωνε το γερμανικό αθλητικό κέντρο με τον αυτοκινητόδρομο.

- Όλες τις ελεύθερες ημέρες τους, οι ποδοσφαιριστές και τα μέλη της εθνικής τους ομάδας τις περνούσαν παρέα με τον τοπικό πληθυσμό.

- Στις εξόδους τους φορούσαν τα χρώματα της τοπικής βραζιλιάνικης ποδοσφαιρικής ομάδας.

- Στο ημίχρονο του αγώνα με τη Βραζιλία, με σκορ ήδη 5-0 υπέρ τους, οι παίχτες και ο προπονητής συμφώνησαν να μην συνεχίσουν με όλες τις δυνάμεις και να κρατήσουν το σκορ, χωρίς προσπάθειες για άλλα γκολ, με σκοπό να μην ταπεινώσουν τον αντίπαλο.

- Μετά τον αγώνα αυτό, οι Γερμανοί παίχτες δήλωσαν ότι λυπούνται για τη μεγάλη ήττα της Βραζιλίας και ότι οι δοξασμένοι Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές αποτελούν τα είδωλά τους.

- Μετά το τέλος του Μουντιάλ, οι Γερμανοί εγκατέλειψαν το μεγάλο αθλητικό συγκρότημά τους και το δώρισαν στην τοπική αυτοδιοίκηση.

Αυτό το μπορούν και το έκαναν μόνο οι Γερμανοί. Στη Βραζιλία. Και μπροστά σε όλον τον κόσμο.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Προς σκέψεις… (απόσπασμα…)

- Τυχαία μεγάλο τμήμα των Χριστιανών της Μικράς Ασίας και το σύνολο σχεδόν των Ποντίων οδηγήθηκε στη Μακεδονία;

- Τυχαία ο Βενιζέλος ζήτησε από τον Κεμάλ η “ανταλλαγή” πληθυσμών να είναι υποχρεωτική;
- Τυχαία πρότεινε “τον σφαγέα” Κεμάλ για Νόμπελ ειρήνης το 1930;
-Τυχαία η “διασπορά” του μεγαλύτερου μέρους των προσφύγων στους ευαίσθητους νομούς της Βόρειας Ελλάδος;
- Τυχαία και η δημιουργία “μικτών” χωριών;
- Τυχαία η διανομή γαιών και η πολιτική (τίτλων) της ΔΑΠ σε βάρος των γηγενών κατοίκων;
- Τυχαία άραγε βάδιζε προς Άγκυρα ο Ελληνικός Στρατός;
- Αλήθεια, πως από το 1914 ο Εθνάρχης προέβλεπε την Μικρασιατική καταστροφή;
- Πώς, από το 1920, υπήρχαν προγράμματα ‘εγκατάστασης Καυκασίων εν Μακεδονία’;
- Τυχαία υπογράφτηκε με Βουλγαρία συνθήκη για οικονομική αποζημίωση των “ανταλλαγέντων” που κράτησε περίπου μέχρι το 1930;
- Τυχαία άραγε γαλουχείται η τρίτη και τέταρτη γενιά προσφύγων στην Μακεδονία
με απόψεις αποκλειστικών απογόνων του Μεγαλέξανδρου έτοιμων να την υπερασπιστούν από άλλους απόγονους –που και αυτοί γαλουχούνται σαν οριντζινάλ;

MORE SOKOL

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Ανάμεσα στα πολυάριθμα μέτρα εξελληνισμού των Μακεδόνων της Ελλάδας, χρησιμοποιήθηκε και αυτό της πολιτιστικής αφομοίωσης. Στη φωτογραφία Μακεδονόπουλα μαθαίνουν το χορό Τσάμικο για να γίνουν περισσότερο ,,Έλληνες,,.  Αστείο έτσι;  Μακεδόνες ,,γίνονται,, Έλληνες με τη βοήθεια Αλβανικού χορού..!!!

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ГРЦИЈА, ВЕТЕНАТА ЗЕМЈА – ΕΛΛΑΔΑ, Η ΓΗ ΤΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΙΑΣ

Ελλάδα, η χώρα όπου ο Λαϊκισμός ζει και βασιλεύει..Η κυβέρνηση υπόσχεται να οδηγήσει το λαό στη Γη της Επαγγελίας. Η αντιπολίτευση τα βλέπει όλα μαύρα για το λαό. Οι πολιτικοί πίνουν νερό στο όνομα του λαού. Οι τηλεοπτικοί σταθμοί προβάλλουν χαμηλής ποιότητας εκπομπές διότι αυτές αρέσουν στο λαό. Οι λαϊκοί τραγουδιστές που μόνο για τους καημούς του λαου τραγουδάνε. Οι ιεράρχες που νοιάζονται να διατηρηθεί ανόθευτη η παράδοση του λαού κ.τ.λ…Εν ονόματι , λοιπόν του λαού, αλλά ερήμην του, όλοι αυτοί ορίζουν τι θέλει και τι χρειάζεται ο λαός, τι εξυπηρετεί το λαϊκό συμφέρον και τι το αντιστρατευέται…Στο λαό φυσικά δεν πέφτει λόγος για τίποτα απ΄όλα αυτά!

Поздрав Лина

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Η καμπάνα του μικρού χωριού χτυπούσε πένθιμα. Ήρθε η ώρα του αποχωρισμού… Αν και η ώρα είχε φτάσει, υπήρχε μια σιωπηλή παράταση. Έπρεπε να έρθει η μάνα του νεκρού να δει και να αποχαιρέτισε τον γιο της που είχε χρόνια να τον δει μιας και η ίδια βρίσκονταν για χρόνια εκτός Ελλάδος. Κάποια στιγμή ένα ταξί σταμάτησε και μια ταλαιπωρημένη μπάμπω κατέβηκε. Όλοι πάγωσαν..Όσοι την γνώριζαν και όσοι δεν την γνώριζαν… Σκηνές θρήνου στην είσοδο του σπιτιού. Το μοιρολόι της μάνας ακουγόταν μονότονο μιας και επαναλάμβανε τα ίδια λόγια…,,έχεις χαιρετίσματα από τα αδέρφια σου και τον πάτερα σου. Δεν τους άφησαν να περάσουν τα σύνορα. Μονο εμένα άφησαν και αυτό μόνο για να σου ρίξω το χώμα.. Τα λόγια της μάνας έμειναν χαραγμένα στην ψυχή μου….Περάσαν χρόνια για να μάθω τι εννοούσε η χαροκαμένη μάνα…Πέρασαν χρόνια για να μάθω ότι κάποιοι αποφάσισαν αβίαστα να ξεγράψουν από τα μητρώα ζωντανούς..Ότι κάποιοι χώρισαν αδέρφια,  μανάδες, φίλους,  χωρίς λόγο… Άλλα όσα χρόνια και να περάσουν εγώ θα φωνάζω με όλη την δύναμη της ψυχής μου ,,Η ψυχή για τίποτα δεν παραχωρείται, το αίμα με νερό δεν αλλάζει. Ο Θεός μας δώρισε μακρυές ρίζες, αναγνωρίστε πια, δεν είμαστε Έλληνες, αναγνωρίστε πια, είμαστε Μακεδόνες,,.

Поздрав од Костурско

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Είναι όλοι τους εδώ…Μάνα, πατέρας και αδερφός

Το παρακάτω κείμενο δεν είναι δικό μου. Γράφτηκε πριν 4 χρόνια από τον συνάδελφο και φίλο Χασάν Νουχάνοβιτς, με την ευκαιρια συμπληρωσης 15 χρόνων από το ολοκαύτωμα της Σρεμπρενίτσα, όπου έχασε τους γονείς και τον μονάκριβο αδερφό του. Ο ίδιος γλίτωσε μόνο και μόνο επειδή ήταν διερμηνέας των Ολλανδών κυανόκρανων που στρατοπεδευαν στην περιοχή (και τους οποίους πήγε στα δικαστήρια λίγα χρόνια αργότερα).

Μου το έστειλε λίγο πριν δημοσιευτεί στα ΜΜΕ της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και ζήτησε τη γνώμη μου. Όταν συνήλθα, του είπα ότι το λιγότερο

Του Γιώργου Ν. Παπαδάκη

Του Γιώργου Ν. Παπαδάκη

που έχω να κάνω είναι να το μεταφράσω στα ελληνικά, ώστε κάποιοι ακόμα να καταλάβουν την ανείπωτη φρίκη εκείνου του Ιούλη του 1995. Μια φρίκη που ποτέ δεν συνειδητοποιήσαμε στις πραγματικές τις διαστάσεις, καθώς είχαμε, βλέπετε, άκριτα ταχθεί στο πλευρό των Σερβοβόσνιων σφαγέων. Από τον πρώτο έως σχεδόν και τον τελευταίο πολίτη της χώρας. Όταν μάλιστα έπεσε η Σρεμπρενίτσα, τα ελληνικά ΜΜΕ θριαμβολογούσαν για τους Έλληνες εθελοντές που ύψωσαν την σημαία μας στη μαρτυρική πόλη, δίπλα στους φονιάδες του Μλάντιτς. Σχεδόν 20 χρονια μετά, η Ελλάδα παραμένει η μόνη άμεσα εμπλεκόμενη χώρα στον πόλεμο της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης που δεν έχει ερευνήσει τις ευθύνες πολιτών της στην απίστευτη αυτή αιματοχυσία. Και όχι μόνον αυτό. Αντάμειψε με το ύπατό της αξίωμα, έναν άνθρωπο που θα έπρεπε να έχει σταλεί στη Χάγη με την κατηγορία της συναυτουργίας σε γενοκτονία. Ακόμα και η Σερβία, δια στόματος του τ. προέδρου της Τάντιτς, έχει ζητήσει συγνώμη για το ανοσιούργημα που διέπραξε. Εμείς που χαρακτηρίζαμε τους παρανοικούς δολοφόνους Κάρατζιτς και Μλάντιτς ως αγωνιστές της Ελευθερίας, αντάξιους των ηρώων του 1821, πότε άραγε θα το πράξουμε;

“ Τον Ιουνιο του 2010 αναγνωρίστηκε ο αδερφός μου Μουχάμεντ Νουχάνοβιτς, τα λείψανα του οποίου ξεθάφτηκαν από μαζικό τάφο στην Καμένιτσα. Τον αναγνώρισα εγώ, από τα αθλητικά του παπούτσια.

Το προηγούμενο φθινόπωρο,  με ειδοποίησαν για τη μητέρα. Τη βρήκαν, ότι είχε δηλαδη απομείνει από κείνη, σε ένα ρυάκι στο χωριό Γιάροβλιε, δύο χιλιόμετρα από το σπίτι μας στη Βλασένιτσα. Δεν ήταν μόνη. Άλλους έξι είχαν σκοτώσει στο ίδιο σημείο. Καμένοι. Ελπίζω τουλάχιστον να τους έκαψαν αφού τους σκότωσαν, σκέφτηκα…

Προετοιμάστηκα να θάψω τη μάνα φέτος, δίπλα στον πατέρα. Εκείνον τον αναγνώρισαν πριν 4 χρόνια, 11 χρόνια αφότου εξαφανίστηκε. Βρήκαν κάτι περισσότερο από μισό κόκκαλο. Το κρανίο του, θρυμματισμένο από πίσω. Ο γιατρός δεν ήταν σε θέση να πει αν αυτό έγινε μετά θάνατον. Θαμένος σε ομαδικό τάφο, έναν από τους 13 συνολικά στην Ζβόρνιτσκα Καμένιτσα. Σ’ αυτούς πέταξαν οι Τσέτνικ λίγο πριν το Ντέιτον όσους είχαν αρχικά θάψει στην Πίλιτσα, στο Μπράνιεβο…τους ξέθαψαν απο κεί με μπουλντόζες, τους φόρτωσαν σε φορτηγά και τους πήγαν 40 χιλιόμετρα πιο πέρα…τους ξεφόρτωσαν και τους παράχωσαν.

Ήταν συνολικά γύρω στους 1500. Αυτό τουλάχιστον είπαν στη Χάγη. Διάβασα την κατάθεση ενός εκ των κατηγορουμένων: “Δε μπορούσα να πυροβολήσω άλλο, ο δείκτης μου είχε πρηστεί από το αλλεπάλληλο πάτημα της σκανδάλης. Τους σκότωνα ώρες.”

Κάποιος τους είχε υποσχεθεί 5 γερμανικά μάρκα για κάθε μουσουλμάνο που σκότωναν εκείνη τη μέρα. Λένε επίσης ότι οι οδηγοί των φορτηγών και λεωφορείων που μετέφεραν τους μελλοθάνατους, εξαναγκάστηκαν κι αυτοί να σκοτώσουν. Καυμένοι οδηγοί…O καυμένος ο Ντράζεν Ερντέμοβιτς (Κροάτης της Βοσνίας που συμμετείχε στη σφαγή στο πλευρό των Σέρβων παραστρατιωτικών και δήλωσε ένοχος στη Χάγη) που είπε ότι εξαναγκάστηκε να σκοτώσει για να μην σκοτωθεί. Όλοι εξαναγκάστηκαν αλλά μόνο ο Ράτκο Μλάντιτς είναι ένοχος γιατί, όπως λένε, αυτός τα διέταξε όλα.

Πέρυσι τους έφτιαξαν πέτρινες ταφόπλακες, ωραίες, άσπρες, ομοιόμορφες. Δίπλα στον πατέρα δύο άδειες θέσεις. Περιμένει 3 χρόνια τώρα τη μάνα μου και το γιό του το Μουχάμεντ, να τους εναποθέσουν δίπλα του.

Θυμάμαι όταν μου είπαν για τη μάνα. Ετοιμάστηκα να τη θάψω δίπλα στον πατέρα στις 11 Ιουλίου 2010. Και τότε χτύπησε το τηλέφωνο. Μου είπαν ότι έχουν μεν ταυτοποίηση DNA αλλά δεν είναι 100% σίγουροι. Με κάλεσαν να πάω στην Τούζλα. Και πήγα.

Ο δρ. Κεσέτοβιτς μου επιβεβαίωσε ότι τα λείψανα του αδελφού μου θα είναι έτοιμα για να τον θάψω φέτος στις 11 Ιούλη, την ημέρα της επετείου της σφαγής. Σαν να εμφανίστηκε ο αδερφούλης επίτηδες την τελευταία στιγμή για να προλάβει να θαφτεί μαζί με τη μάνα μας δίπλα στον πατέρα που τους περιμένει στο Ποτοτσάρι.

Και έτσι, επιτέλους, ο πατέρας μου δολοφονημένος στην Πίλιτσα και ξεθαμμένος στην Καμένιτσα, ο αδερφός μου που τον σκότωσαν στην Πίλιτσα και τον βρήκαν κι αυτόν στην Καμένιτσα και η μάνα μου, εκτελεσμένη στη Βλασένιτσα, που τη βρήκαν σε ένα ρυάκι κάτω από ένα σωρό σκουπιδιών, κοιμούνται επιτέλους ο ένας δίπλα στον άλλο.

Την άνοιξη του 1995 αγόρασα στον αδερφούλη καινούρια αθλητικά παπούτσια, Adidas, μέσω ενός αλλοδαπού. Τα’ φερε από το Βελιγράδι στη Σρεμπρενίτσα εκείνο το καλοκαίρι, όταν είχε έρθει για διακοπές. Δεν τα είχε φορέσει ούτε 2 μήνες όταν έγινε αυτός ο χαλασμός. Του είχα αγοράσει και Levi’s 501. Το φορούσε κι αυτό. Ήξερα ακριβώς και τι μπλουζάκι και τι πουκάμισο φορούσε.

Ο γιατρός μου έδειξε φωτογραφίες. “Δεν υπάρχουν πολλά να δεις”, με προειδοποίησε, “αλλά υπάρχουν τα αθλητικά παπούτσια.” Όταν έβαλε τις φωτογραφίες δίπλα μου στο τραπέζι τα είδα. Αυτά, τα Adidas που του αγόρασα. Σαν να τα είχε μόλις βγάλει από πάνω του. Ακόμα και τα κορδόνια τους ήταν λυμμένα…

Ο γιατρός μου έφερε και μια σακούλα με ότι βρήκαν πάνω και γύρω από τα λείψανα του αδερφού μου. Την άδειασε σε ένα χαρτόκουτο μπροστά μου. Και να, μετά από τόσα χρόνια πήρα ξανά στα χέρια μου τα αθλητικά παπούτσια του αδερφού μου. Μια ζώνη με μεγάλη μεταλλική αγκράφα και τα απομεινάρια του 501. Είχαν και τις κάλτσες του, και τις δυο…

Έψαξα την γνωστή ετικέτα των τζινς που θα μας επιβεβαίωνε κι αυτή την ταυτότητα του αδερφούλη. Πήρα στα χέρια μου ότι είχε απομείνει απο το παντελόνι μετά από 15 χρόνια. Τα μεταλλικά κουμπιά…ότι ήταν από βαμβάκι είχε βεβαίως χαθεί. Απέμενε μόνο το συνθετικό. Μια ετικέτα, διαφορετική, κρέμεται από συνθετικές κλωστές. Προσπαθώ να διαβάσω, ψάχνωντας το σήμα της Levi’s. Γράφει: Made in Portugal…

Όλη την ημέρα έφερνα μπροστά στα μάτια μου αυτό το Made in Portugal. Μου φαίνεται ότι θα μείνει εκεί όλη την υπόλοιπη ζωή μου. Θα μισήσω οτιδήποτε είναι Made in Portugal….Μπορεί, από την άλλη, να αγαπήσω ότι γράφει Made in Portugal…οτιδηποτε θα μου θυμίζει με κάποιο τρόπο τον αδικοχαμένο αδερφό μου.

Κι εγώ, όπως και οι υπόλοιποι, παρακαλώ το Θεό όλα αυτά τα χρόνια. Όταν έρθει κάποτε η στιγμή να μάθουμε τι ακριβώς τους συνέβη, τουλάχιστον να μάθουμε ότι δεν υπέφεραν, ότι δεν πέθαναν από βασανιστήρια.

Οι δικοί μου και τόσοι άλλοι είναι νεκροί 15 χρόνια τώρα. Εκείνο το καλοκαίρι κάποια άλλα παιδιά γεννήθηκαν που σήμερα είναι 15 χρονών. Αυτές τις μέρες γιορτάζουν τα δέκατα πέμπτα τους γενέθλια.

Δεν θα κάνω ποτέ το παραμικρό που θα μπορούσε να υπονομεύσει το μέλλον αυτών των παιδιών. Δε μπορώ ούτε να το διανοηθώ. Να δώσει ο Θεός να μην μην επαναληφθεί ποτέ κάτι παρόμοιο. Όμως δεν αμνηστεύω. Για τους ενόχους δεν υπάρχει αμνηστία.

Έχω πολλές φορές ερωτηθεί από δημοσιογράφους για το ποιό είναι το μηνυμά μου για τις μελλοντικές γενιές. Κι εγώ τους διηγούμαι πως αμέσως μετά το Ντέιτον, γυρνούσα με ένα σαράβαλο την ανατολική Βοσνία, αναζητώντας τους αγνοούμενους, τους νεκρούς. Γνωριζα πολύ καλά ότι κατα μήκος του δρόμου που οδηγεί στη Σρεμπρενίτσα- Κόνιεβιτς Πόλιε, Νόβα Κάσαμπα, Γκλόγκοβα, υπήρχαν μαζικοί τάφοι, σχεδόν σε κάθε λιβάδι. Ήταν άνοιξη όταν οδηγούσα σ’ αυτά τα μέρη, άνθιζε και πρασίνιζε το σύμπαν, όμως εγώ αυτή την ομορφιά δε μπορούσα να τη δω. Εγώ έβλεπα μόνο μαζικούς τάφους που κρύβονταν κάτω από κάθε λιβάδι. Κάτω από τα λουλούδια ήταν θαμμένοι οι γιοί, οι πατεράδες και οι αδερφοί μας. Τα κόκκαλά τους.

Οδηγούσα εν μέσω οικισμών όπου ζουν Σέρβοι. Τους κοιτούσα από το παράθυρο και σκεφτόμουν: Ποιός από αυτούς είναι άραγε δολοφόνος; Ποιός είναι δολοφόνος;

Αυτό κράτησε χρόνια. Πολλά χρόνια. Όσπου μια μέρα, μέσα σε ένα λιβάδι για το οποίο είχα ακούσει ότι κρύβει έναν μαζικό τάφο, έπαιζε ένα κοριτσάκι. Ήταν 5-6 χρονών. Στην ηλικία της κόρης μου. Ήξερα ότι στην περιοχή ζουν Σέρβοι….

Το κοριτσάκι έτρεχε αμέριμνο στο λιβάδι. Και μέσα μου είχαν μπλεχτεί όλα: θλίψη, πόνος, μίσος…

Και μετά σκέφτηκα: Καυμένο μου κοριτσάκι, σε τι άραγε έφταιξες εσύ; Δεν έχεις ιδέα τι κρύβεται κάτω από το λιβάδι, κάτω απο τα λουλούδια. Το λυπήθηκα αυτό το κοριτσάκι που έμοιαζε με τη δική μου κόρη. Θα μπορούσαν να παίζουν μαζί σ΄αυτό ακριβώς το λιβάδι, σκέφτηκα.

Και ευχήθηκα στο κοριτσάκι αυτό και στην κόρη μου να μη ζήσουν ποτέ αυτό που εμείς ζήσαμε.ΠΟΤΕ. Αξίζουν ένα πιο όμορφο μέλλον…αυτο είπα και στους δημοσιογράφους.”

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

РАЗГОВОР НА ДИМИТРИ ИОАННУ, УРЕДНИК НА НОВА ЗОРА И ЧЛЕН НА ПРЕТСЕДАТЕЛСТВО НА ВИНОЖИТО ЗА ИНФОРМАТИВНИОТ БИЛТЕН НА AMHRC (АВСТРАЛИСКИ МАКЕДОНСКИ КОМИТЕТ ЗА ЧОВЕКОВИ ПРАВА) ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΙΩΑΝΝΟΥ, ΣΥΝΤΑΚΤΗ ΤΗΣ ΝΟΒΑ ΖΟΡΑ ΚΑΙ ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΕΙΟΥ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΙΟΥ ΤΟΞΟΥ ΣΤΟ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΟΥ AMHRC (ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΝΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ)

Πως πέρασε το Ουράνιο Τόξο στις Ευρωεκλογές που έλαβαν χώρα πρόσφατα;

Με λίγα λόγια μπορούμε να πούμε ότι πήγαμε καλά, καλύτερα από το αναμενόμενο.

Η μεγάλη κρίση που υπάρχει στην Ελλάδα, μας έκανε να πιστεύουμε ότι ίσως επιδράσει αρνητικά στους Μακεδόνες και δε θα στηρίξουν το

Πως πέρασε το Ουράνιο Τόξο στις Ευρωεκλογές που έλαβαν χώρα πρόσφατα;

Πως πέρασε το Ουράνιο Τόξο στις Ευρωεκλογές που έλαβαν χώρα πρόσφατα;

Ουράνιο Τόξο. Είχαμε κάνει συζήτηση με αρκετά άτομα και αρκετοί είχαν δηλώσει ότι ,,εμείς εδώ πεινάμε και εσείς μας μιλάτε για ανθρώπινα δικαιώματα; Τα μεγάλα κόμματα μπορούν να μας βρουν δουλειά.. (εδώ γελάμε),,  Άλλοι Μακεδόνες μας είπαν ότι καλύτερα να μην συμμετέχει το κόμμα στις εκλογές επειδή έχει μεγάλη δύναμη η ναζιστική Χρυσή Αυγή και μπορούν να συμβούν φασαρίες για τους Μακεδόνες και να επιστρέψουμε στα παλιά μαύρα χρόνια. Έτσι δυστυχώς σκέφτονται πολλοί δικοί μας.

Παρόλα αυτά όμως, είμαστε ευχαριστημένοι από τα αποτελέσματα, τα οποία αυξήθηκαν σχεδόνα σε όλους τους νομούς της χώρας, ευχαριστημένοι και από την στήριξη και τη μεγάλη συμμετοχή της νεολαίας στον προεκλογικό αγώνα. Με λίγα μέσα επιτύχαμε περισσότερα από τα προσδοκούμενα. Το σημαντικότερο όμως απ΄όλα είναι το γεγονός ότι για το Ουράνιο Τόξο πλέον γίνεται ανοιχτά κουβέντα σε όλα τα μακεδόνικα χωριά και πόλεις και δεν αποτελεί πλέον θέμα ταμπού όπως παλαιότερα. Αυτό μας δίνει δύναμη για το μέλλον. Σε σύγκριση με τις προηγούμενες Ευρωεκλογές λάβαμε 1500 ψήφους παραπάνω. Δεν είναι μικρός ο αριθμός εάν ληφθούν υπόψη οι συνθήκες στη ,,δημοκρατική,, Ελλάδα…Ο πρωταρχικός μας στόχος δεν ήταν να εκλέξουμε βουλευτή, αν και πολύ το επιθυμούμε, αλλά ο μεγαλύτερός μας στόχος ήταν η ίδια η συμμετοχή στις εκλογές για να αποδείξουμε ότι είμαστε εδώ, δεν καταφέρατε να μας καταστρέψετε, συνεχίζουμε με τον αγώνα. Η Ελλάδα, χρησιμοποιώντας το εκλογικό μοντέλο της Γαλλίας, ψήφισε νόμο σύμφωνα με τον οποίο ένα κόμμα θα πρέπει να λάβει άνω των 3% σε όλη την ελληνική επικράτεια για να εκλέξει ένα βουλευτή. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να λάβει περίπου 200.000 ψήφους. Όλα έχουν γίνει με σκοπό να μη μπορούν οι μειονότητες να εκλέξουν εκπροσώπους τους, βουλευτές τους.

Υπήρξαν παρατυπίες στην συγκεκριμένη εκλογική αναμέτρηση με στόχο το Ουράνιο Τόξο;

Χαχα. Αυτό το ερώτημα δεν ήταν ανάγκη να το θέσετε. Βέβαια και υπήρξαν πάμπολλες παρατυπίες και παρανομίες. Σε πολλά μέρη δεν έφτασαν καθόλου τα ψηφοδέλτια του Ουράνιου Τόξου, ενώ σε άλλα έφτασαν σε μικρότερο αριθμό. Και όλα αυτά παρόλο που είχαμε πληρώσει μεταφορική και είχαμε μεταφέρει τα ψηφοδέλτια σε όλους τους δήμους της χώρας. Από τους δήμους εώς και τα εκλογικά τμήματα, πολλά ψηφοδέλτια εξαφανίστηκαν…Σε κάποια άλλα μέρη φανερά ακυρώνονταν ψήφοι του κόμματός μας. Παντού, όπου και αν τοποθετούσαμε διαφημιστικά μας (αφίσσες, πανό κτλ) μέσα σε μισή ώρα εξαφανίζονταν. Τα μάζευαν και τα κατέστρεφαν. Άμεσα!!

Τα περισσότερα από τα τηλεοπτικά κανάλια δεν πρόβαλαν το προεκλογικό σποτάκι του Ουράνιου Τόξου, ενώ εκείνα που το πρόβαλαν, το έπραξαν τις πρώτες πρωινές ώρες. Στις 4 τα χαράματα ποιός βλέπει τηλεόραση;

Επίσης, έγινε μεγάλη προπαγάνδα στους Μακεδόνες να ψηφίσουν για το Σύριζα, κάτι που δυστυχώς εν μέρει συνέβη. Όπως κάποτε με το Πασόκ. Πιέσεις από όλες τις μεριές. Αγώνας εναντίων μας σε όλα τα μέτωπα. Ακόμη και από Μακεδόνες.

Άτομο που επιθυμεί να αποκαλείται ακτιβιστής για τα δίκαια των Μακεδόνων στην Ελλάδα, δημοσίευσε κείμενο στο ίντερνετ με το οποίο καλούσε τους Μακεδόνες να ψηφίσουν το τούρκικο μειονοτικό κόμμα και όχι το Ουράνιο Τόξο…Ναι καλά ακούσατε!! Τί να πούμε παραπάνω; Τέτοια δυσφήμιση ούτε οι μυστικές υπηρεσίες της χώρας δε μας έχουν κάνει όλα αυτά τα χρόνια. Οι ελληνικές αρχές θα έπρεπε να του δώσουν βραβείο. Ευτυχώς όμως η πρότασή της δεν είχε αντίκτυπο και μόνο γέλια προκάλεσε.

Μεταξύ άλλων, μέλος μας παρεβρέθηκε στην καταμέτρηση των ψήφων σε ένα μακεδόνικο χωριό. Εκεί το Ουράνιο Τόξο έλαβε 80 ψήφους και βγήκε δεύτερο κόμμα. Τα αποτελέσματα καταγράφηκαν στο βιβλίο του δικαστικού αντιπροσώπου και λίγες ημέρες αργότερα, στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Εσωτερικών, για το συγκεκριμένο χωριό εμφανίστηκε ότι το Ουράνιο Τόξο έλαβε 73 ψήφους…Εάν λάβουμε υπόψη ότι στην Ελλάδα υπάρχουν 23.000 εκλογικά τμήματα, τότε το συμπέρασμα είναι εύκολο.

Πώς σχεδιάζετε να αντιδράσετε σχετικά με τις παραπάνω παρατυπίες και αδικίες;

Ακόμη προσπαθούμε να συλλέξουμε αποδεικτικά στοιχεία για τις πολυάριθμες παρατυπίες και αδικίες. Βέβαιο είναι πως θα προσπαθήσουμε να ενημερώσουμε όλους τους σημαντικούς διεθνείς παράγοντες και οργανώσεις και σίγουρα θα ακολουθήσουν ενέργειες μέσω της δικαστικής οδού ενάντια στους υπευθύνους για αυτές τις μεγάλες στην ουσία παρανομίες. Άλλος τρόπος δυστυχώς δεν υπάρχει. Το χειρότερο απ΄όλα τα συναισθήματα είναι όταν γνωρίζεις το τί συνέβη και δύσκολα μπορείς να αντιδράσεις…

Το τούρκικο κόμμα έλαβε πάνω από 40.000 ψήφους στις πρώτες εκλογές που συμμετείχε.  Για ποιό λόγο, μετά από 20 χρόνια από την ίδρυση του, το Ουράνιο Τόξο δε μπορεί να επιτύχει τουλάχιστο το μισό από τον αριθμό αυτό;

Καλή η ερώτηση, αλλά εδώ συγκρίνουμε δύο διαφορετικά πράγματα. Η Τουρκική μειονότητα στην Ελλάδα είναι αναγνωρισμένη από το 1923, με την Συνθήκη της Λωζάνης, όχι όμως σαν τουρκική αλλά σαν μουσουλμανική. Πολλά είναι τα κοινά σημεία ανάμεσα στους Τούρκους και τους Μακεδόνες της Ελλάδας, αλλά πολλά είναι και αυτά που τους διαφοροποιούν. Καταρχήν οι Τούρκοι μαθαίνουν την τούρκικη γλώσσα στα σχολεία των περιοχών όπου ζουν και οι δάσκαλοι έχουν τη δυνατότητα να μεταφέρουν την αληθινή ιστορία και γεγονότα. Επίσης, ελεύθερα κυκλοφορούν περισσότερες εφημερίδες στην τούρκικη γλώσσα, ραδιόφωνα και τηλεοπτικά κανάλια, τα οποία άνετα δημιουργούν την κοινή γνώμη. Έχουν δικούς τους ιερείς, τζαμιά και το σημαντικότερο, όλοι οι Τούρκοι είναι Τούρκοι. Ζουν όλοι μαζί σε συγκεκριμένη περιοχή και όλοι τους έχουν τούρκικη εθνική συνείδηση. Δε χρειάζεται οι Τούρκοι ακτιβιστές για ανθρώπινα δικαιώματα να προσπαθούν να πείσουν τον πληθυσμό ότι είναι Τούρκοι. Να μην ξεχνάμε ότι και η βοήθεια από τους Τούρκους ανα τον κόσμο είναι μεγάλη. Ο αγώνας τους αξίζει συγχαρητήρια!

Από την άλλη πλευρά, οι Μακεδόνες έχουν διασκορπιστεί σε όλη την επικράτεια της Ελλάδας, πολλοί έχουν αφομοιωθεί από τα ελληνικά μέτρα αφομοίωσης του μακεδόνικου πληθυσμού έναν αιώνα τώρα, οι πιέσεις είναι πάντοτε τεράστιες όπως και ο φόβος και οι προσπάθειες του ελληνικού κράτους να μειώσει όσο μπορεί τον αριθμό των ψήφων πάντοτε φέρει επιτυχία.

Επίσης, οι πλέον συνειδητοποιημένοι Μακεδόνες απ΄όλα τα μακεδόνικα χωριά και πόλεις μας, βρίσκονται μετανάστες σε χώρες μακρινές ή εκδιωγμένοι από τις ελληνικές αρχές, χωρίς άδεια εισόδου στη χώρα. Λίγοι ,,άφοβοι,, έχουν απομείνει εδώ.

Υπάρχουν δυστυχώς περισσότερες ,,κατηγορίες,, Μακεδόνων. Συνειδητοποιημένοι Μακεδόνες, Μακεδόνες γκρεκομάνοι, συνειδητοποιημένοι Μακεδόνες που ψηφίζουν ελληνικά κόμματα ελπίζοντας ότι θα τους δώσουν δουλειά ή κάτι άλλο, όπως και εντελώς αφομοιωμένοι Μακεδόνες. Θα αναφέρω εδώ ένα παράδειγμα για έναν συνειδητοποιημένο Μακεδόνα από την περιοχή του Κόστουρ (Καστοριάς), ο οποίος πριν τις εκλογές μου είπε ότι αυτή τη φορά δε θα ψηφίσει για το Ουράνιο Τόξο, αλλά για το Σύριζα για να φύγει η δεξιά Νέα Δημοκρατία. Ε με τέτοιους έχουμε να κάνουμε καθημερινά… Πάντα πέφτουν αθώα στην ίδια παγίδα. Να αναφέρω και τις τεράστιες συκοφαντίες που υπομένουμε όλα αυτά τα χρόνια; Συκοφαντίες που διασκορπούν τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης και έτσι υπάρχουν αφελείς Μακεδόνες που νομίζουν ότι εμείς στο Ουράνιο Τόξο έχουμε ,,κέρατα,, ή είμαστε αυτονομιστές και επιθυμούμε τον πόλεμο; Τί να πω…

Να μην ξεχάσουμε, το σημαντικότερο, ότι το Ουράνιο Τόξο εώς και την τελευταία στιγμή δεν ήξερε αν θα καταφέρει να συμμετάσχει στην εκλογική διαδικασία λόγω έλλειψης χρημάτων. Μια μόλις εβδομάδα πριν τις εκλογές δε γνωρίζαμε αν θα καταφέρουμε να συγκεντρώσουμε τα αναγκαία χρήματα για να πληρώσουμε στο κράτος την συμμετοχή, να πληρώσουμε την εκτύπωση των ψηφοδελτίων, τη μεταφορά και διανομή τους σε όλα τα εκλογικά τμήματα. Χώρια το διαφημιστικό υλικό…Με ελάχιστη στήριξη πιστεύουμε ότι καταφέραμε πολλά. Με την ευκαιρία αυτή θα ήθελα να ευχαριστήσω την Μακεδόνικη Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Καναδά και τον πρόεδρό της Бил Николов – Μπιλ Νίκολοβ, ο οποίος μαζί με τους υπόλοιπους ακτιβιστές, κατάφερε να συγκεντρώσει τμήμα των απαραίτητων χρημάτων για τις εκλογές. Μαζί με τα χρήματα που συγκέντρωσαν τα μέλη του κόμματος η συμμετοχή στις εκλογές σιγουρεύτηκε μόλις δέκα ημέρες πριν τη μεγάλη ημέρα, με πολύ στρες και στενοχώριες.

Ποιά τα μελλοντικά σχέδια του κόμματος και οι δραστηριότητες των Μακεδόνων στην Ελλάδα;

Στο κόμμα μετά τις εκλογές κυριαρχεί ένα θετικότατο κλίμα. Αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό.  Αρκετά πράγματα αναδιοργανώθηκαν, αρκετά παλιά μέλη επέστρεψαν στη βάση τους, πολλοί νέοι είναι πλέον ενεργοί. Αυτό μας δίνει κουράγιο και δύναμη για το μέλλον. Το Виножито, όπως επιθυμούν διάφοροι και διάφορες δομές, δεν πρόκειται να διαλυθεί, αλλά δυναμικότερα θα συνεχίσει τον αγώνα για τα δίκαια των εθνικά Μακεδόνων στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο.   Ήδη έχουμε κλείσει αίθουσα για συνέντευξη τύπου σχετικά με τις εκλογές και γενικότερα για την κατάσταση στην χώρα και το γεγονός σύντομα θα συμβεί, στο Σόλουν (Θεσσαλονίκη), παρόλες τις προσπάθειες ακύρωσής του. Με περισσότερη ορμή θα συνεχίσουμε να μοιράζουμε και εξαπλώνουμε την εφημερίδα μας Нова Зора και με τη βοήθεια των νέων μελών μας, από διάφορα χωριά και πόλεις, να διοργανώνουμε συναντήσεις και συζητήσεις εκεί. Φασούλι φασούλι γεμίζει το σακούλι. Συμμετοχή σε διάφορα φεστιβάλ, σεμινάρια, συζητήσεις, πανηγύρια, εκδηλώσεις και με λίγα λόγια, αγώνα όχι μόνο σε διεθνές επίπεδο, αλλά και στις τοπικές μας κοινωνίες. Για όλα αυτά όμως χρειαζόμαστε τη βοήθεια όλων των Μακεδόνων, όπου αυτοί και αν ζουν. Έξω από το χορό όλοι ξέρουν να χορεύουν. Καιρός είναι να πιαστούν και άλλοι στο χορό. Άλλη λύση δεν υπάρχει…

Πρόσφατα η Νόβα Ζόρα διοργάνωσε το Τέταρτο στην σειρά Ετήσιο Χορό της. Πείτε μας δυο λόγια για το γεγονός.

Κάθε χρόνο και καλύτερα. Ο τέταρτος ετήσιος χορός της Νόβα Ζόρα ήταν ένας χορός με μεγάλη επιτυχία, μια στην ουσία επιτυχημένη πολιτιστική αλλά και πολιτική συνάντηση, ένα αντάμωμα Μακεδόνων από όλες τις περιοχές της Ελλάδας όπου ζουν εθνικά Μακεδόνες. Η εκδήλωση για πρώτη φορά έλαβε χώρα μέσα στην πόλη Воден – Βόντεν (Έδεσσα) σε μια μεγάλη αίθουσα ειδική για τέτοιου είδους εκδηλώσεις, με το μουσικό συγκρότημα ,,Лерински Билбили – Λέρινσκι Μπίλμπιλι (Αηδόνια της Φλώρινας),, και διάφορους καλεσμένους καλλιτέχνες όπως τον βιρτουόζο της γκάιντας Ташо Јованов – Τάσσο Γιοβάνοβ (Τάσος Ιωάννου) και την τραγουδίστρια του συγκροτήματος ,,Љубојна (Λιούμποϊνα),, από τη Δημοκρατία της Μακεδονίας, Вера Милошевска – Βέρα Μιλόσσεβσκα. Το αποτέλεσμα ήταν φανταστικό.  Αίθουσα γεμάτη με νέους και γέρους, άντρες και γυναίκες, που χόρεψαν και τραγούδησαν ως τις  4.30 το πρωί.

Επίσης, η Нова Зора και το Виножито-Ουράνιο Τόξο έκαναν απονομή  βραβείων – αναγνωρίσεων για έργο ζωής σε περισσότερα παλαιά μέλη του κινήματος, μερικά από τα οποία δε βρίσκονται πλέον μεταξύ μας, ενώ βράβευσαν και περισσότερους πολιτιστικούς συλλόγους και άτομα, μη εθνικά Μακεδόνες, τα οποία βοηθούν στον αγώνα για τα δίκαια των εθνικά Μακεδόνων.

Ο πρώτος ετήσιος χορός της Нова Зора έλαβε χώρα στο Леринско – Λέρινσκο (περιοχή Φλώρινας), ο δεύτερος και ο τρίτος στο Соровичевско – Σοροβίτσσεβσκο (περιοχή Αμυνταίου), ο τέταρτος στο Воденско – Βόντενσκο (περιοχή Έδεσσας) και ο επόμενος, υγεία πάνω απ΄όλα, θα προσπαθήσουμε να γίνει ακόμη κεντρικότερα, ίσως στην περιοχή του Пазар – Πάζαρ (Γιαννιτσών) ή του Солун – Σόλουν (Θεσσαλονίκης)…Θα δούμε….

Ακούσαμε ότι υπήρξαν κάποιες αστείες προσπάθειες για σαμποτάρισμα της εκδήλωσης. Θα θέλατε να σχολιάσετε;

Όχι αστείες, γελοίες. Κάποτε, στις αρχές της δεκαετίας του ΄90, στις πρώτες προσπάθειές μας για μακεδόνικο τραγούδι, κατέφτανε η αστυνομία με συνοδεία των τοπικών αρχών και μέχρι και με ,,ξύλο,, συλλήψεις και φωνές εκφοβισμού προσπαθούσαν να σταματήσουν το χορό. Αυτό σιγά σιγά σταμάτησε και οι μεθόδοι των αρχών έγιναν περισσότερο ,,εξελιγμένες,,. Φέτος όμως, στο χορό της Νόβα Ζόρα, οι παλιές μεθόδοι βγήκαν και πάλι στην επιφάνεια. Όταν μια χώρα, όπως η Ελλάδα, περνάει μια μεγάλη κρίση, οικονομική και κυρίως κοινωνική, ο φασισμός άμεσα αυξάνεται και μαζί του και η συμπεριφορά των αρχών και της αστυνομίας.

Ο χορός εξελισσόταν τέλεια και σε μια στιγμή με φώναξαν έξω από το μαγαζί. Νόμισα ότι έγινε κάποιος καυγάς, αλλά όταν βγήκα είδα μερικά μέλη μας να συζητούν με εφτά αγνώστους. Ήταν της ασφάλειας. Μας είπαν ότι έλαβαν τηλεφώνημα πως στην αίθουσα του χορού υπάρχει βόμβα και θα πρέπει να βγάλουμε όλους τους παρεβρισκομένους έξω για να ελέγξουν το κατάστημα.  Μαζί τους δεν είχαν ούτε επίσημο έγγραφο για μια τέτοια σοβαρότατη κατάσταση, ούτε τον κατάλληλο εξοπλισμό, ούτε τα ειδικά εκπαιδευμένα σκυλιά…Τους απαντήσαμε ότι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να πράξουμε. Γνωρίζαμε ότι εάν το κάναμε, ο χορός θα χαλούσε. Οι άντρες της ασφάλειας ζήτησαν να επιστρέψουμε μέσα και να ενημερώσουμε τους παρεβρισκομένους για το πιθανό γεγονός. Η ώρα που ειχαν δηλώσει ότι μπορεί να εκραγεί η βόμβα είχε ήδη περάσει. Πράξαμε αυτό που ζήτησαν, ενημερώσαμε τους επισκέπτες, κανένας δε φοφήθηκε, μάλιστα υπήρξαν και γέλια δυνατά, κανένας δεν έφυγε και όλοι άρχισαν να χορεύουν ακόμη μιο κεφάτα.  Οι αστυνομικοί μας είπαν ότι με τον τρόπο που ενεργήσαμε τους γελοιοποιήσαμε και απαντήσαμε πως μόνοι τους γελοιοποιήθηκαν με το που ήρθαν για έναν τέτοιο σκοπό. Ο χορός συνεχίστηκε χωρίς σταματημό και η αστυνομία αναχώρησε πέρνοντας τα στοιχεία των οργανωτών και της ιδιοκτήτριας του καταστήματος. Μας δήλωσαν ότι τις επόμενες ημέρες θα μας καλούσαν για ανάκριση και ίσως θα υπήρχαν και μυνήσεις επειδή δεν συμμορφωθήκαμε με τις εντολές των αρχών. Κάτι τέτοιο όμως ακόμη δεν συνέβη…

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

МАКЕДОНСКА АРХИТЕКТУРА: ЦРКВИ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ: ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ

Στην προσπάθεια του ελληνικού κράτους να δώσει έναν ,,ελληνικό,, τόνο στις ,,Νέες Χώρες,, τα μέτρα που πάρθηκαν ήταν πολλά και αρκετά αποτελεσμα-
τικά. Ονοματεπώνυμα άλλαξαν, τοπονύμια το ίδιο, μνημεία γκρεμίστηκαν, χιλιάδες πληθυσμού εκδιώχθηκε ή ,,εξαφανίστηκε,, διοργανώθηκαν ,,εθελοντι-
κές,, ανταλλαγές πληθυσμών, χωριά καταστράφηκαν…Μέσα σε όλα αυτά δε γλίτωσε ούτε μεγάλος αριθμός χριστιανικών ναών, που δεν έμοιαζαν με αυτούς
της ελληνοορθοδοξίας ή που οι επιγραφές των αγιογραφιών και εικόνων ήταν στη μακεδόνικη γλώσσα. Κάποιοι ναοί γκρεμίστηκαν στα ,,κλέφτικα,, κά-
ποιοι άλλοι με μεγάλες επισημότητες… Αρκετοί όμως παρέμειναν για να μαρτυρούν ένα παρελθόν διαφορετικό απ΄αυτό που μας σερβίρεται καθημερινά.
Επειδή όμως διαφέρουν πολύ από αυτούς της υπόλοιπης Ελλάδας, η λύση βρέθηκε και πάλι…βαπτίστηκαν ,,βουλγάρικες εκκλησίες,,…
Λόγω περιορισμένου χώρου, σας παρουσιάζουμε φωτογραφίες μερικών μόνο μακεδόνικων ναών που γλίτωσαν την ,,μπόρα,,.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Κατηγορίες

Ευχαριστούμε θερμά τους Μακεδόνες οικονομικούς μας μετανάστες σε Αυστραλία, Καναδά και δυτική Ευρώπη, όπως και τους φίλους μας απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας, για την οικονομική στήριξη της έκδοσης της Нова Зора. Благодариме - Μπλαγκοντάριμε


ALPHA BANK

Account 852 00 2101 031390

IBAN: GR47 0140 8520 8520 0210 1031 390

BIC: CRBAGRAA

Μηνιαίες Εκδόσεις

Македонска Ризница
  • ,ΞΕΦΥΛΛΙΣΜΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΤΕΥΧΩΝ
    РАЗГЛЕДУВАЊЕ НА ПРЕТХОДНИ БРОЕВИ
  • 2016 (147)
  • 2015 (416)
  • 2014 (404)
  • 2013 (377)
  • 2012 (372)
  • 2011 (323)
  • 2010 (202)