Αρχεία | Αύγουστος, 2014

ЖЕТВА – ΖΖΕΤΒΑ [Θέρισμα]

Οργώσανε μετά το θέρισμα, αν είχαν βροχές

ξαναοργώσανε τον Οκτώβρη – Νοέμβρη,

σβαρνίσανε και σπείρανε το Νοέμβρη και με το

θέρισμα βλέπανε τον κόπο τους, τη σοδειά

τους, γι΄αυτό όσο σκληρή δουλειά κι αν είναι

το θέρισμα, ακούγονταν τραγούδια.

Η жетва – ζζέτβα (θέρισμα) ήταν μια από τις σκληρές δουλειές στα μακεδόνικα χωριά μας, γιατί γινόταν με το срп – σ΄ρπ (δρεπάνι), έπρεπε να είσαι σκυφτός (καταπόνηση της половина – πολόβινα/μέση) και Ιούλιος μήνας με τις αφόρητες ζέστες. Υπάρχουν και δρεπάνια με πιο μακρύ χερούλι, πιο βαριά και θεωρούνται αντρικά δρεπάνια (лилјаци – λίλιατσι). Η δουλειά διαρκούσε 13-14 ώρες την ημέρα.

Ανάλογα με το είδος του αγρωστώδους γινόταν και το θέρισμα. Για παράδειγμα, το ечмен – έτσσμεν (κριθάρι) έπρεπε να θερίζεται πολύ πρωινές ώρες γιατί όταν χτυπούσε ο ήλιος και προς το μεσημέρι σπάνε τα квасја – κβάσια (στάχυα) και χάνονται μεγάλες ποσότητες της σοδειάς.

Η пченица – πτσσένιτσα (σιτάρι) δεν έπρεπε να ωριμάζει πολύ γιατί αρχίζει και ρίχνει семе – σέμε (καρπό) από το στάχυ, το ίδιο ισχύει και για το рж – ρζζ (σίκαλη) και στα δύο πέφτει ο καρπός στο έδαφος (се ронат – σε ρόνατ).

Το  овес – όβες (βρόμη) θερίζεται πιο εύκολα γιατί κόβεται εύκολα. Το όβες μας δίνει την καλύτερη слама – σλάμα (άχερο), ακολουθεί το έτσσμεν, μετά η πτσσένιτσα και τελευταίο το ρζζ. [Σημειώνουμε σχετικά με την ποιότητα του άχερου αφού αυτό αποτελούσε τη βασική ζωοτροφή για τα μεγάλα ζώα. Αυτός ήταν ο λόγος που θέριζαν σύρριζα με το έδαφος].

Η σίκαλη στο θέρισμα θεωρείται πιο εύκολη γιατί ψηλώνει πολύ και ο жетвар – ζζέτβαρ (θεριστής) θερίζει σχεδόν όρθιος, ξεκούραστα και δεν ενδιέφερε πολύ το άχερο αφού υστερούσε σε ποιότητα.

Όταν χρειάζονταν την σίκαλη για να φτιάξουν ежички – εζζίτσσκι (δετικά) ή για τα чатии – τσσάτιι (στέγες), τότε θεριζόταν σύρριζα με το έδαφος και στην συνέχεια ραβδιζόταν και δημιουργούταν η арженица – αρζζενίτσα (ραβδισμένη σίκαλη).

[Είναι γνωστή η φράση ,, на граница куќа од арженица – να γκράνιτσα κούκια οντ αρζζένιτσα (στα σύνορα σπίτι από ραβδισμένη σίκαλη)].

Όταν οι ζζέτβαρι (θεριστές) πήγαιναν στο χωράφι, ο πρωτοθεριστής χάραζε καθορίζοντας το τμήμα (пашка – πάσσκα) που θα θεριζόταν, θερίζοντας  ίδιος μέχρι να τελειώσει, γι΄αυτό κι έπρεπε να είναι ο ταχύτερος [Εδώ υπήρχαν χαρακτηριστικές φράσεις προς τον πρωτοθεριστή: пашката да не биде од вол или од магаре, нека биде од јагне или од јаре (πάσσκατα ντα νε μπίντε οντ βολ ίλι οντ μάγκαρε, νέκα μπίντε οντ ιάγκνε ίλι οντ ιάρε – η ουρά να μην είναι από βόδι ή από γάιδαρο, ας είναι από αρνάκι ή από κατσικάκι, εννοώντας να είναι μικρή)].

Όταν τελείωνε το κομμάτι που είχαν χαράξει, έπαιρναν για λίγα λεπτά μια ανάσα, έπιναν νερό και συνέχιζαν.

Όταν θερίζανε, στο ένα χέρι κρατούσαν το δρεπάνι και στο άλλο μάζευαν ότι θέριζαν. Όταν γέμιζε το χέρι – υπήρχε ξύλινο εργαλείο, η паламарка – παλαμάρκα που φοριόταν περίπου σαν нараквица – ναρακβίτσα (γάντι) που ,,προέκτεινε,, τα δάχτυλα κι έτσι δεν χρειαζόταν συχνά να σταματάνε για να αποτεθεί το χειροβόλο και να το πιέζει με το δρεπάνι για να μην το παίρνει ο άνεμος. Πολλά χειροβόλα δημιουργούσαν ένα полог – πόλογκ (σωρό, αγκαλιά) και αυτά ήταν σκόρπια στο χωράφι (нива – νίβα).

Όταν τελείωνε το θέρισμα του ενός χωριαφιού ακολουθούσε το δέσιμο. Είχαν δεμάτια από ραβδισμένη σίκαλη που τα είχαν αφήσει ώρες στο νερό για να μαλακώσει και να μην σπάει και μ΄αυτήν έφτιαχναν με ειδική τεχνική τα εζζίτσσκι (δετικά).

Το врзвајне – βρζβάινε (δέσιμο) γινόταν αφού τα θερισμένα полози – πόλοζι (αγκαλιές) ξεραίνονταν στον ήλιο ώστε να μην υπάρχει υγρασία και βλάψει τον καρπό. Ένας από τους θεριστές, συνήθως ο πρωτοθεριστής, άπλωνε ένα δετικό και σ΄αυτό αποθέτανε οι άλλοι τις αγκαλιές και όταν ο σωρός γινόταν τόσος που να μπορεί να δεθεί και το сноп – σνοπ (δεμάτι) να μπορεί να το σηκώσει κάποιος, ο τελευταίος που απόθετε το χειρόβολο στεκόταν απέναντι από αυτόν που έδενε, έπιανε ο ένας την άκρη του δετικού που αντιστοιχούσε στον άλλο και έσφιγγαν το δεμάτι. Όταν το σφίξιμο ήταν αρκετό ο δέτης έστριβε τις άκρες του δετικού και με ειδική τεχνική και ειδικό όργανο (вител – βίτελ) έδενε το σνοπ και το πήγαινε σε μια θέση. Η επιλογή της θέσης ήταν τέτοια που αν τύχαινε και βρέξει να μην μαζεύεται νερό και τα τοποθετούσε με ειδική τεχνική κι έφτιαχνε τα стави – στάβι (θημωνιές).

Η στάβα ήταν σωρός από εννέα ή δέκα σνόπιε συνήθως τοποθετημένα κατάλληλα ώστε να μη βρέχονται ούτε και να τα ρίχνει ο άνεμος. Τοποθετούσαν συνήθως τέσσερα σνόπιε σε σχήμα σταυρού, έτσι ώστε τα στάχυα του ενός να σκεπάζουν τα στάχυα του άλλου και ακολουθούσαν άλλες δύο στρώσεις κι από πάνω και στο κέντρο ένα σνοπ που κάλυπτε τα στάχυα. Η στάβα δε γινόταν πολύ ψηλή για να μην τη γκρεμίζει ο αέρας και να φυλάγεται από τη βροχή. Ένας άλλος λόγος που τοποθετούσαν τα στάχυα προς τα μέσα ήταν να προστατεύεται ο καρπός από τα ζώα που θα έμπαιναν και από τα πουλιά.

Τα σνόπιε φορτώνονταν στα коли – κόλι (κάρα) ή σε γάιδαρους για να μεταφερθούν στο гумно – γκούμνο (αλώνι). Αν το χωράφι ήταν πολύ μεγάλο και κοντά σε μαντρί τους, το αλωνίζαν επιτόπου και τ΄άχερα στοιβάζονταν με ειδική τεχνική (жлема или сламник – ζζλέμα ή σλάμνικ) και σκεπάζονταν με папра – πάπρα (φτέρη).

Στα ορεινά χωριά επειδή δε μπορούσαν σε όλα τα χωράφια, η μεταφορά των σνόπιε γινόταν με магариња – μαγκάρινια (γαϊδουράκια), από δύο σνόπιε σε κάθε ζώο.

Το φαγητό των θεριστών; Συνήθως ξίδι με αλάτι μπόλικο, σκόρδο λιωμένο και νερό (киселина или аргатска салата – κισέλινα ή άργκατσκα σαλάτα) ήταν το πιο συχνό μεσημεριανό γεύμα, γιατί έτρωγαν κάτι πρόχειρο για πρωινό, κάτι πρόχειρο πάλι απογευματινό και καλό βραδινό. Το μεσημεριανό φαίνεται ήταν δοκιμασμένο αφού το αλάτι τους προστάτευε από την αφυδάτωση, το ξίδι για την καύση του λίπους και το ευεργετικό лук – λουκ (σκόρδο) κυρίως στο κυκλοφορικό σύστημα.

Την τελευταία μέρα του θέρους, ένας από τους θεριστές θέριζε μια рака – ράκα (χειρόβολο), το  έδενε και το πήγαινε αμίλητος μέχρι το αλώνι για να το δέσει στο стежер – στέζζερ (βουκάνι), ενώ σ΄άλλα χωριά το έδενε στο αμπάρι.

Η νοικοκυρά τους υποδεχόταν εκείνη τη μέρα με καλό φαγητό και ψωμί ψημένο στο ταψί, αφράτο και λίγο προζύμι (погача – πόγκατσσα).

ΑΙΓΑΙΑΤΗΣ  ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

τ’ άπλυτα της ελληνικής ιστορίας και η λογοτεχνική τους μπουγάδα


Η κατασκευή της ηρωικής εικόνας του Μακεδονικού Αγώνα από την Πηνελόπη Δέλτα φωτίζεται με την έρευνα του Σπύρου Καράβα. Αντώνης Λιάκος

Με φρίκη τα διεθνή Μ.Μ.Ε. αναφέρονται στις ομαδικές εκτελέσεις αιχμαλώτων από φανατικούς εξτρεμιστές του Ισλάμ, στο Ιράκ, τις μέρες αυτές, ή στη Συρία, τους προηγούμενους μήνες. Ακόμη μεγαλύτερη φρίκη όταν πρόκειται για αμάχους. Μια παρόμοια ιστορία είναι η ακόλουθη: μια ομάδα ενόπλων, συναντά στο δάσος καμιά εκατοσταριά άοπλους υλοτόμους, τους συλλαμβάνει, τους δένει πισθάγκωνα, τους παίρνει μαζί της και όταν φτάνει σε μεγάλο και βαθύ ποταμό τούς ρίχνει στο νερό. Λίγο αργότερα, δεκάδες πτώματα ξεβράζοναι στις όχθες. Την ιστορία αυτή τη γνώριζε η Πηνελόπη Δέλτα και τη βρίσκουμε στο αρχείο της. Είναι μια καταγραμμένη συζήτηση που είχε με τον επικεφαλής της ένοπλης ομάδας, τον Σπύρο Σπυρομήλιο που συμμετείχε στον Μακεδονικό Αγώνα ως καπετάν Μπούας. Το ποτάμι είναι ο Αλιάκμονας. Ο Σπυρομήλιος δεν δικάστηκε για εγκλήματα κατά αμάχων. Προβιβάστηκε σε στρατηγό της Χωροφυλακής και θεωρείται ήρωας του βορειοηπειρωτικού αγώνα.

Η Δέλτα συνέλεγε μαρτυρίες για να γράψει το βιβλίο της Τα μυστικά του βάλτου, ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε σε άπειρα αντίτυπα, καθώς πραγματοποίησε αλλεπάλληλες εκδόσεις, διαβάστηκε και διαπαιδαγώγησε πολλές γενιές Ελληνόπουλων από τον Μεσοπόλεμο έως σήμερα. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα εθνικής διαπαιδαγώγησης και διάπλασης ηρωικών χαρακτήρων, στο οποίο εξιδανικεύτηκε ο Μακεδονικός Αγώνας, ή μάλλον συγκροτήθηκε η δημόσια εικόνα του. Δεν είναι η πρώτη φορά που η λογοτεχνία αναλαμβάνει να ανασυγκροτήσει το παρελθόν ως εθνικό παρελθόν. Και το κάνει πληρέστερα από την ιστοριογραφία. Δεν έχει ενδοιασμούς να αποσιωπήσει ή να μεταπλάσει εγκλήματα. Κυρίως η λογοτεχνία προσκομίζει πλοκή, δράση, συναίσθημα. Η παραπάνω ιστορία αποδίδεται ως το «δυστύχημα της βαρκαδιάς που βούλιαξε στον Αλιάκμονα και πνίγηκαν οι Βούλγαροι αρκουδιαραίοι, ξυλοκόποι και καρβουνιάρηδες».

Ο Σπύρος Καράβας στο βιβλίο του Μυστικά και παραμύθια από την ιστορία της Μακεδονίας (Βιβλιόραμα, 2014) αναλαμβάνει να ψηλαφήσει τον τρόπο με τον οποίο συγκροτήθηκε αυτή η λογοτεχνική εικόνα του Μακεδονικού Αγώνα, διαβάζοντας παράλληλα τα κείμενα της Δέλτα και αντιπαραβάλλοντάς τα με τις καταγραφές που είχε συγκεντρώσει στο αρχείο της, αλλά και με τα αρχεία του Υπουργείου Εξωτερικών όπου συγκεντρώνονταν οι εκθέσεις των προξένων αλλά και των στρατιωτικών παραγόντων της Μακεδονίας, και τα οποία γνωρίζουμε ότι επισκεπτόταν και μελετούσε η συγγραφέας.

Η Πηνελόπη Δέλτα, αρκετές δεκαετίες μετά τον θάνατό της, είναι μια cult προσωπικότητα. Σε πρόσφατη εκδήλωση, όπου παρουσιάστηκε η έκδοση ενός ανέκδοτου έως τώρα μυθιστορήματός της, η ιστορικός Ιωάννα Πετροπούλου είπε: «Εδώ η συγγραφέας ξεδιπλώνει τα σκοτάδια της ψυχής της και δηλώνει την αλληλεγγύη της με το γυναικείο φύλο, επιχειρώντας να υπηρετήσει την κοινωνία. Οι Ρωμιοπούλες είναι μια κοινωνική καταγγελία για την ελληνική πατριαρχική κοινωνία».1 Λυρικοί τόνοι που εξιδανικεύουν μια γυναίκα-μητέρα που υπέφερε από έναν ανεκπλήρωτο έρωτα και τους κοινωνικούς περιορισμούς που της επιβάλλονταν από το κοινωνικό status της οικογένειάς της.

Πράγματι οι Μπενάκηδες, το πατρικό όνομα της Δέλτα, υπήρξαν μία από τις κεντρικότερες οικογένειες του ελληνικού 20ού αιώνα. Μια οικογένεια που συγκεντρώνει τους συμβολισμούς και τα νήματα ενός κεντρικού αφηγήματος της ελληνικής ιστορίας: διασπορά, αστισμός, βενιζελισμός, δημοτικισμός, Ίων Δραγούμης, Μακεδονικός Αγώνας, Μουσείο Μπενάκη, νεοελληνικό μυθιστόρημα, ηρωική έξοδος από τη ζωή. Ένα μυθιστόρημα για τη ζωή της Πηνελόπης Δέλτα και της οικογένειάς της θα μπορούσε να είναι μια περιήγηση όχι απλώς στην ιστορία του περασμένου αιώνα, αλλά μια σάγκα της νεοελληνικής ιστορίας, ένα πορτρέτο της αστικής Ελλάδας μέσα από τον εξιδανικευτικό καθρέφτη της. Αλλά αυτή η εικόνα έπρεπε να λευκάνει την πραγματικότητα. Αυτό ακριβώς έκανε η Δέλτα.

Ο Καράβας μας εισάγει στα ζοφερά υλικά με τα οποία κατασκευάστηκε η ηρωική εικόνα ενός αγώνα που ανέλαβε να επανορθώσει την κλονισμένη από τον πόλεμο του 1897 εθνική συνείδηση πριν από τους Βαλκανικούς πολέμους.

Ένας στρατηγός διηγείται στη Δέλτα τα κατορθώματά του:

Ο άνθρωπος (Ο Γκέκας) δεν ήταν κατάσκοπος, αυτό φαίνονταν με την πρώτη ματιά. Ήταν ο κακομοίρης και φρεσκοξυρισμένος. Μα και μεις φοβόμασταν (μη μας προδώσει). Τον είχαμε λοιπόν δεμένο και τον φοβέριζαν τα παιδιά, που είχαν κυριολεκτικά αγριέψει. Γιατί άμα πιάνανε κανέναν αιχμάλωτο, τον αφήναμε πολλές φορές να τρέχει και τον κυνηγούσαν τα παιδιά με τα μαχαίρια, και τον τρυπούσαν, για να αγριεύουν περισσότερο.

Τον είχαμε κι αυτόν τέσσερις πέντε μέρες κι από την αγωνία ο δυστυχισμένος είχε σουρώσει. Εγώ τον λυπόμουν και του έδινα λίγο φαγί κι’ ερχόταν κοντά μου σα σκυλί. Μα τι τον κάνομε; Αποφασίσαμε να τον σκοτώσομε, για να μη βασανίζεται περισσότερο. Του είπαμε λοιπόν πως θα τον βγάλομε έξω. Του δέσαμε τα μάτια και τον πήγαμε σε ένα πάτωμα χωρίς καλύβα, όπου είχαμε ανοίξει και τον λάκκο του. Τον έβαλα και κάθησε εκεί, με δεμένα πάντα τα μάτια, και του έρριξα μόνος μου ακουμπητά, δυο σφαίρες ντουμ-ντουμ. Έπειτα του ανοίξαμε με το μαχαίρι το στήθος για να ιδούμε τι ζημιές κάνουν οι σφαίρες ντουμ-ντουμ. Τον είχαν καταστρέψει όλο. Εγώ του είχα δώσει κι ένα δυο λίρες για να τον παρηγορήσω, μα έπειτα του πήρα όλο το κεμέρι του. (σ. 99)

Ένας άλλος Μακεδονομάχος, ο Γ. Τσόντος Βάρδας, γράφει για κάποιον που είχε προσχωρήσει στις τάξεις των ελληνικών ένοπλων σωμάτων, αλλά για να αποδείξει την αφοσίωσή του τού επιβλήθηκε

να φονεύση πρωτίστως εις το χωρίον του Ζέλοβον και γυναίκας ακόμη των συγχωριανών του κομιτών (κομιτατζήδων) και των βουλγαριζόντων.

Ο υπεύθυνος για τον συντονισμό των αντάρτικων σωμάτων στο ελληνικό προξενείο Μοναστηρίου δίνει οδηγίες για το πώς θα μεταστραφεί ένα χωριό:

«Θα ρίξωμεν εις αυτό 5-6 μισθούς δια ν’ αρχίση η διαίρεσις. Και την άνοιξιν, αν φύγη ο στρατός, με 3-4 φόνους, θα γίνη ασφαλώς ιδικόν μας».

Τα παιδιά δεν βρίσκονταν στο απυρόβλητο. Η ομηρία τους γίνεται μέσο εκβιασμού των γονέων τους. Αφού αρπάζονται από τις οικογένειές τους και μεταφέρονται σε πόλεις του ελληνικού βασιλείου,

Ου μόνον εξελληνίζονται εντελώς, αλλά τινές χρησιμεύωσιν ως όμηροι διά την εν τη ορθοδοξία παραμονήν τών πολλάκις κλυδωνιζομένων ένεκα διαφόρων λόγων γονέων αυτών.

Τι άλλο θα μπορούσε να γίνει, θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος πληροφορημένος αναγνώστης, σε μια εποχή, όπως εκείνη των αρχών του 20ού αιώνα, στην οποία τα εθνικά κράτη διεκδικούσαν τον χώρο ανάπτυξής τους, το ένα σε βάρος του άλλου προσπαθώντας να πειθαναγκάσουν τους πληθυσμούς να προσχωρήσουν στη μία ή στην άλλη εθνικότητα, εκφοβίζοντας, διώχνοντας ή σκοτώνοντας όσους είχαν επιλέξει νομιμοφροσύνη σε αντίπαλα έθνη; Κάπως έτσι, η Μακεδονία, η Βόρεια Ήπειρος και η νότια Αλβανία, η Δοβρουτσά, η Θράκη, ο Πόντος και η Μικρά Ασία δεν έγιναν κοιλάδες δακρύων στο πρώτο τέταρτο του 20ού αιώνα; Μήπως αυτό, δηλαδή η μαζική βία εναντίον των αμάχων, δεν στάθηκε το κύριο χαρακτηριστικό των Βαλκανικών πολέμων και του Πρώτου Παγκόσμιου πολέμου στα Βαλκάνια; Στους πληροφορημένους άλλωστε αυτά ήταν γνωστά, ήδη από το Έκθεση Carnegie του 1914,2 μια επιτόπια έρευνα για τη βία εναντίον των αμάχων στους πολέμους του 1912-13. Γνωστά βέβαια, αλλά η έρευνα αποδεικνύει ότι η βία ήταν πολύ μεγαλύτερη. Ο Καράβας αναφέρεται στον πλήρη αφανισμό της πόλης του Κιλκίς από το ελληνικό στράτευμα, αλλά και στις συνθήκες διαβίωσης των ντόπιων πληθυσμών υπό ελληνική διοίκηση τα επόμενα χρόνια. Τα άλυτα μειονοτικά θέματα ήταν αυτά που διαπλέχτηκαν άλλωστε με τον πόλεμο και τον εμφύλιο πόλεμο στα 1940-50.

Το ζήτημα είναι αν τώρα αναγνωρίζουμε όλα αυτά ως εκείνο που υπήρξαν ή εξακολουθούμε να τα ωραιοποιούμε (κάτι το οποίο έγινε στη διάρκεια των χρόνων γύρω από τη μακεδονική διαμάχη της δεκαετίας του ’90 και εξακολουθεί να γίνεται στη Βόρεια Ελλάδα όπου υπάρχει και Μουσείο «Μακεδονικού Αγώνα») ή αν, ακόμη κι αν δεν συμμεριζόμαστε την ωραιοποιημένη εκδοχή του, το αποσιωπούμε. Εξακολουθούμε να μιλάμε για την ιστορία ως «αυτογνωσία», αλλά αυτογνωσία είναι να φέρνεις στη Γερμανία τη συζήτηση για το Ολοκαύτωμα, στην Αμερική για το καθεστώς δουλείας των μαύρων, στη Γαλλία για τα εγκλήματα της αποικιοκρατίας, στην Ιαπωνία για τα εγκλήματα εναντίον της Μαντζουρίας, στην Αυστραλία για την εξόντωση των Αβορίγινων, στη Λατινική Αμερική για την καταστροφή των αυτόχθονων πληθυσμών και των πολιτισμών τους. Αντίθετα εδώ, στην Ελλάδα, η συζήτηση περί αυτογνωσίας αφορά τους άλλους, και γιατί δεν αναγνωρίζουν τα εγκλήματα εναντίον μας.

Και αν η ιστοριογραφία, καθώς και η κριτική φιλολογία, τα τελευταία χρόνια διήνυσαν αρκετό δρόμο, τι συμβαίνει με την εκπαίδευση και τη δημόσια ιστορία; Κι ακόμη παραπέρα: για πόσον καιρό ακόμη η λογοτεχνία θα μένει στο απυρόβλητο ως η αθώα υψηλή τέχνη; Για πόσον καιρό ακόμη η Πηνελόπη Δέλτα θα παραμένει η «αγαπημένη συγγραφέας των παιδικών μας χρόνων»; Μαντεύω τις αντιδράσεις: μα οι μεγάλοι συγγραφείς είναι αντιφατικές προσωπικότητες, μα η Δέλτα έχει γράψει και άλλα έργα τα οποία είναι πράγματι κριτικά στις κοινωνικές συμβάσεις της εποχής της, μα ό,τι αναγνωρίζουμε σήμερα ως έγκλημα, δεν το αναγνώριζαν την εποχή εκείνη, και στο κάτω κάτω η «πολιτική ορθότητα» δεν είναι κριτήριο για την αποτίμηση των συγγραφέων και των έργων τους. Σύμφωνοι. Αλλά όλα αυτά τα «μα», όλες αυτές οι ενστάσεις δείχνουν ότι δεν έχουμε ξεκόψει από τον κόσμο εκείνης της εποχής, τους δισταγμούς αναψηλάφησης της ιστορίας μας. Δεν φτάνει η αναψηλάφηση αυτή να περνά μόνο από τις διατριβές και τα επιστημονικά περιοδικά. Πρέπει να γίνει μέρος της δημόσιας ιστορίας, της δημόσιας συζήτησης. Να χαρτογραφήσει ξανά το παρελθόν.

Πηγή: http://www.chronosmag.eu

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Од вчера јас сум комплетен Романец! Από χθες είμαι απολύτως Ρουμάνος!

Ο Σαμαράς γνωρίζει πολύ καλά ότι υπάρχει μακεδόνικη γλώσσα. Ξέρει πολύ καλά ότι αυτή η γλώσσα και οι άνθρωποι που την μιλάνε δεν ,,κατασκευάστηκαν,, από τους…κομμουνιστές, ούτε απ΄οποιονδήποτε άλλον. Αλλά αυτός είναι άρρωστος εθνικιστής, σοβαρά ανάπηρο άτομο, γεμάτο συμπλέγματα.

Δε θα συνεχίσω να σας ενοχλώ με λεπτομερείς εξηγήσεις για το τι πιστεύω εγώ για τον Αντώνη Σαμαρά. Έτσι και αλλιώς δεν είναι σημαντικό το τι πιστεύω εγώ ή κάποιος άλλος για το άτομο αυτό. Ας πάμε κατευθείαν στα γεγονότα. Γυμνά, απλά γεγονότα.

Πρόσφατα ο Έλληνας πρωθυπουργός, ο οποίος ισχυρίζεται ότι στη χώρα του γεννήθηκε η δημοκρατία (τρανταχτά γέλια) επισκέφτηκε το Ευρωπαικό Κοινοβούλιο στο Στρασβούργο και απάντησε σε ερωτήσεις διαπιστευμένων δημοσιογράφων. Το Στρασβούργο δεν είναι ένα οποιοδήποτε μέρος. Αντιπροσωπεύει τη νέα Ευρώπη, η οποία με τον καλύτερο τρόπο εμφανίστηκε μετά τους δύο αιματηρούς παγκόσμιους πολέμους. Έδρα του Ευρωπαικού Κοινοβουλίου, με αντιπροσώπους 28 χωρών. Έδρα του Συμβουλίου της Ευρώπης, με αντιπροσώπους περισσοτέρων των 50 χωρών. Γερμανική πόλη που σήμερα τεχνικά ανήκει στη Γαλλία, αλλά πάνω απ΄όλα συμβολίζει την ουσία της ιδέας για Ενωμένη Ευρώπη. Κάτι που ήταν αδιανόητο πριν μερικές δεκαετίες.

Και εκεί κατέφτασε ο Αντώνης Σαμαράς. Αυτό ακριβώς το μέρος, το ναό της ευρωπαικής δημοκρατίας διάλεξε για να κάνει δύο απίστευτες δηλώσεις. „Δεν ήξερα ότι υπάρχει…Μακεδόνικη γλώσσα“, ήταν η πρώτη. „Υπάρχουν πολλά πράγματα που κατασκευάστηκαν από τους κομμουνιστές, αλλά δε θα ήθελα να τα σχολιάσω την στιγμή αυτή“,  ήταν η δεύτερη. Έπρεπε να δείτε το πρόσωπο του Προέδρου του Ευρωπαικού Κοινοβουλίου, Μάρτιν Σουλτς, ο οποίος καθόταν δίπλα στον Σαμαρά, όταν άκουσε τις παρατηρήσεις αυτές, οι οποίες αποτελούσαν τις απαντήσεις σε ερωτήσεις Μακεδόνα δημοσιογράφου. Ο Γερμανός πολιτικός απλά δε μπορούσε να πιστέψει στ΄αυτιά του, αλλά εννοείται, από ευγένεια, προσπάθησε να μη δείξει όλη του την έκπληξη. Ο Σουλτς, όπως και κάθε φυσιολογικός άνθρωπος στην Ευρώπη, αναρωτιόταν σε ποιόν αιώνα έχει παραμείνει αποκλεισμένος ο Έλληνας πρωθυπουργός. Από ποιό γαλαξία ήρθε,  αρνούμενος πράγματα που όλος ο κόσμος γνωρίζει, προσβάλοντας ταυτόχρονα τη νοημοσύνη όλων αυτών που άκουσαν τις δηλώσεις του.

Εννοείται, ο Σαμαράς γνωρίζει πολύ καλά ότι υπάρχει μακεδόνικη γλώσσα. Ξέρει πολύ καλά ότι αυτή η γλώσσα και οι άνθρωποι που την μιλάνε δεν ,,κατασκευάστηκαν,, από τους…κομμουνιστές, ούτε απ΄οποιονδήποτε άλλον. Αλλά αυτός είναι άρρωστος εθνικιστής, σοβαρά ανάπηρο άτομο, γεμάτο συμπλέγματα. Όσο και να προσπαθεί ν΄αποκρύψει όλα αυτά, την στιγμή που θ΄ανοίξει το στόμα του, όλα ξεκαθαρίζουν. Οι πρόσφατες αυτές δηλώσεις όμως, ξεπέρασαν όλα τα όρια. Ο άνθρωπος δεν σεβάστηκε ούτε το μέρος όπου βρισκόταν, ούτε τη θέση που ακόμη κατέχει, για να μη μιλήσουμε για τον πυρήνα των ευρωπαικών αξιών, τις οποίες υποκριτικά ισχυρίζεται ότι υπερασπίζεται, αλλά τις παραβιάζει τόσο φανερά.

Η ελληνική επίσημη (και όχι μόνο) θέση για τους Μακεδόνες και τη Δημοκρατία της Μακεδονίας αποτελεί μεγάλη ντροπή. Εγώ ντρέπομαι πολύ που, έστω και τυπικά, συνδέομαι με αυτόν τον τρελό. Η Ελλάδα, υπό την ηγεσία του Σαμαρά, σύντομα θα γίνει κάτι σαν το παρακάτω ανέκδοτο, το οποίο προέρχεται από την περίοδο Μπερλουσκόνι στην Ιταλία:

Συζητούν δύο επιβάτες αεροπλάνου:

Επιβάτης1: Από πού είσαι;

Επιβάτης2: Από τη Ρώμη.

Επιβάτης1: Παρακαλώ; Από τη Ρουμανία;

Επιβάτης2: Όχι, όχι, Ρώμη, Κολοσσαίο, Ιταλία.

Επιβάτης1: Ααα, ναι, Μπερλουσκόνι!

Επιβάτης2: Όχι, όχι…ΑΠΟ ΤΗ ΡΟΥΜΑΝΙΑ ΕΙΜΑΙ!

Δεν είναι απαραίτητο να προσθέσω πως από εκείνη την ημέρα, εγώ αισθάνομαι απολύτως Ρουμάνος…

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

,,НЕПОСТОЕЧКИТЕ,, МАКЕДОНЦИ ПРОСЛАВУВААТ ΟΙ ,,ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΙ,, ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ

Ανύπαρκτοι για το κράτος του οποίου είναι πολίτες, με γλώσσα και πολιτισμό που αδιάκοπα εκδιώκεται, με τους περισσότερους εκδιωγμένους σε γειτονικές, όπως και μακρινές χώρες, με αμέτρητες πιέσεις και εκφοβισμούς στην καθημερινή τους ζωή, αλλά με πνεύμα που δεν σβύνει και αντιθέτως, μεγαλώνει και αναβιώνει κάθε χρόνο και περισσότερο μέσα από τις στάχτες, όπως τον Φοίνιξ. Τέτοιοι είναι οι Μακεδόνες στην Ελλάδα. Κάποτε ένας μεγάλος Μακεδόνας συγγραφέας, ο Πέτρε Μ. Αντρέεβσκι είχε δηλώσει ότι ,,Македонците се како растението троскок. Колку ги требиш  толку повеќе растат (Μακεντόντσιτε ε κάκο ραστενίετο τρόσκοκ. Κόλκου γκι τρέμπιςς τόλκου πόβεκε ράστατ – Οι Μακεδόνες είναι σαν το φυτό αγριόχορτο. Όσο περισσότερο τους ξεριζώνεις τόσο περισσότερο μεγαλώνουν).

Ο κυριότερος τρόπος απόδειξης της ύπαρξής τους, ένας από τους τρόπους ανταμώματος, γνωριμίας και εκδήλωσης της διαφορετικότητάς τους, είναι και τα μακεδόνικα πανηγύρια, οι μακεδόνικες πολιτιστικές εκδηλώσεις, οι οποίες κάθε χρόνο διοργανώνονται όλο και σε περισσότερα μακεδόνικα χωριά. Ασταμάτητα. Ακούραστα. Με μορφή αγώνα για επιβίωση!

Μακεδόνικα ανταμώματα, όπου πολλοί είναι αυτοί που ταξιδεύουν εκατοντάδες χιλιόμετρα για να παρεβρεθούν εκεί, να γνωρίσουν άλλους Μακεδόνες, να ακούσουν τραγούδια στη μητρική τους γλώσσα, να αισθανθούν λιγάκι έτσι όπως θα έπρεπε να φροντίσει το κράτος όπου ζουν να αισθάνονται καθημερινά.

Πλέον αυθεντικά μακεδόνικα πανηγύρια γίνονται κάθε χρόνο σε περισσότερα από εκατό χωριά. Λίγα είναι τα μακεδόνικα χωριά όπου ακόμη επιτρέπουν να τους καθοδηγεί ο φόβος και να διοργανώνουν άλαλες εκδηλώσεις. Τραγούδια πλέον ακούγονται από το Κόστουρ (Καστοριά) εώς και το Σερ (Σέρρες).

Λίγες είναι και οι μακεδόνικες μουσικές ορχήστρες, οι οποίες παρέμειναν εγκλωβισμένες στα μαύρα χρόνια του παρελθόντος και συνεχίζουν να παίζουν μακεδόνικη μουσική αλλά όχι και το τραγούδι τους.

Φέτος μακεδόνικα πανηγύρια και εκδηλώσεις διοργανώθηκαν σε όλα τα μήκη και πλάτη της βόρειας Ελλάδας. Крушаре (Κρούσσαρε – Αμπελειές Γιαννιτσών), Тудорци (Τούντορτσι – Θοδωράκι Έδεσσας),  Пателе (Πάτελε – Αγ.Παντελεήμων Αμυνταίου), Емборе (Έμπορε – Εμπόριο Εορδαίας), Сетома (Σέτομα – Κεφαλάρι Καστοριάς), Горничево (Γκορνίτσσεβο – Κέλλη Αμυνταίου), Мокрени (Μόκρενι – Βαρικό Φλώρινας), Блаца (Μπλάτσα – Οξυά Καστοριάς), είναι μόνο μερικά από τα χωριά αυτά. Το αποκορύφωμα όμως ήρθε στις εκδηλώσεις των χωριών Црмориново (Τσ΄ρμορίνοβο – Μαρίνα Νάουσας) και Овчарани (Οβτσσάρανι – Μελίτη Φλώρινας). Εκεί όπου συγκεντρώθηκαν χιλιάδες Μακεδόνων και χόρεψαν και τραγούδησαν ως τα ξημερώματα. Εκεί όπου μικρά παιδάκια, μέσω του χορού και του μακεδόνικου τραγουδιού απέδειξαν ότι το μακεδόνικο πνεύμα δεν έσβυσε και ούτε πρόκειται να σβύσει! Εκεί όπου η ατμόσφαιρα ήταν καταπληκτική και ρίγος συγκίνησης καταλάμβανε όλους τους παρεβρισκομένους. Συναισθήματα που δύσκολα περιγράφονται με λόγια. Θα αφήσουμε για όλα αυτά να μιλήσουν οι λίγες φωτογραφίες που παραθέτουμε στην τελευταία σελίδα του τεύχους αυτού.

Όλα αυτά όμως δεν σταματούν εδώ. Παρόμοιες εκδηλώσεις και πανηγύρια θα υπάρξουν και το μήνα Αύγουστο και όλοι μας θα μπορέσουμε και πάλι να βρεθούμε και να γιορτάσουμε τη μακεδονικότητά μας. Στα χωριά Теово (Τέοβο – Καρυδιά Έδεσσας), Кронцелево (Κροντσέλεβο – Κερασιά  Έδεσσας),  Крушоради (Κρουσσόραντι – Αχλάδα Φλώρινας), Баница (Μπάνιτσα – Βεύη Φλώρινας), Пожар (Πόζζαρ – Λουτράκι Αλμωπίας), Забрдени (Ζαμπ΄ρντενι – Λόφοι Φλώρινας), Нерет (Νέρετ – Πολυπόταμο Φλώρινας), Крпешина (Κ΄ρπέσσινα – Ατραπός Φλώρινας), Песочница (Πεσότσσνιτσα – Αμμοχώρι Φλώρινας) , Кладораби (Κλαντόραμπι – Κλαδοράχη Φλώρινας), Екши Су (Έκσσι Σου – Ξινό Νερό Αμυνταίου), είναι μόνο μερικά από αυτά. Επισκεφτείτε τα και γνωρίστε από κοντά τους ,,ανύπαρκτους,, Έλληνες πολίτες, εθνικά Μακεδόνες.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Μπρρρ, στο μουλάρι (Μακεδονική Γλώσσα)

Του Κώστα Σπυρόπουλου

Όταν άκουσα από επίσημα χείλη «δεν ήξερα καν ότι υπάρχει μακεδονική γλώσσα» θυμήθηκα τρεις ιστορίες.

Η πρώτη στα 1953. Ο πατέρας μου, δάσκαλος, υπηρετούσε στη Μακεδονία ως έφεδρος ανθυπολοχαγός. Δέχτηκε από τον συνταγματάρχη μια διαταγή, η οποία στα οικογενειακά τραπέζια έμεινε ως «τα 4 έψιλον»: «Ένοπλος, ένστολος, έφιππος, επικεφαλής και των τριών διμοιριών του λόχου», έπρεπε να πάει στο χωριό Βεύη, με σκοπό την «ίδρυσιν δημοτικού σχολείου, εις το οποίον θα φοιτήσωσι, άπαντες οι κάτοικοι ηλικίας 6 -65 ετών». – Ήταν αγράμματοι, πατέρα;- Όχι, δε μιλούσαν γρι ελληνικά».

Η δεύτερη στα 1993. Διαβάζοντας στα ΝΕΑ ότι οι κάτοικοι του χωριού Βεύη έχουν αναστατωθεί γιατί έφυγε από το χωριό με δυσμενή μετάθεση η διευθύντρια του Δημοτικού Σχολείου, ζήτησα από την Πόπη Τσαπανίδου, ανταποκρίτρια τότε του Antenna στη Θεσσαλονίκη, να πάρει συνεργείο και να πάει να καλύψει το θέμα. «Να, σκέφτηκα, το σχολείο που ίδρυσε ο ανθυπολοχαγός δάσκαλος πατέρας μου ρίζωσε και ζει 40 χρόνια». – «Καλέ, πού με στείλατε;» τηλεφωνεί το ίδιο απόγευμα η Πόπη με το χαρακτηριστικό της τρόπο. «εδώ δε μιλάει κανείς ελληνικά!». Δεμιλάειιι;- κόκαλο εγώ, καθώς τόχα πάρει και οικογενειακά. «Καταλαβαίνουνε, είμαι σίγουρη, αλλά αρνούνται να μιλήσουνε. Τη δασκάλα την έδιωξαν γιατί  είχε κάνει ένα πρόγραμμα με τα δικά τους τραγούδια». -Τα δικά τους; -Ναι, τα μακεδονίτικα».

Απογοητευμένος διηγήθηκα και τις δύο ιστορίες στον Χρόνη Μίσιο. Γελώντας τρανταχτά ο Χρόνης, με εκείνον τον τρόπο που είχε να νομίζεις ότι θα πλαντάξει από το κλάμα, μου είπε την τρίτη ιστορία.

1949, Γράμμος. «Ήμουν καπετάνιος σ’ ένα τάγμα αποκλειστικά, σχεδόν, με Σλαβομακεδόνες, άντρες, αγόρια και κορίτσια. Μίλαγαν τα δικά τους, αλλά το δικό μου το …κήρυγμα το άκουγαν μια χαρά. Είχαν σφίξει τα πράγματα και μια βραδιά δεν άντεξα και τους είπα: Σκασμός γμτ την παναγία σας. Από εδώ και πέρα θα μιλάτε μόνο ελληνικά! Με πλησιάζει ένας άντρας, καμιά πενηνταριά χρονώ. Τι να σου πω, ντράπηκα. Θα ΄μουν δε θα ‘μουν 19 χρονώ – τέτοιο θράσος. «Δε μου λές καπετάνιο. Στο χωριό σου, όταν θέλετε να σταματήσει το μουλάρι για να μη πέσει στο γκρεμό, τι του λέτε;» – Τι του λέμε; Με κοροϊδεύεις κι από πάνω; «Του φωνάζετε μπρρρρρ, για να σταματήσει. Εμείς εδώ, άμα του πούμε μπρρρ θα συνεχίσει να περπατάει και θα γκρεμοτσακιστεί. Πρέπει να του πούμε Ζντόοος για να σταματήσει. Ζντόοος. Έτσι είναι καπετάνιο μου. Τα πρώτα λόγια της μάνας σου δεν τα ξεχνάς. Είτε είσαι άνθρωπος, είτε μουλάρι».

Μια τέταρτη ιστορία με έναν επιφανή εθνικό γλωσσολόγο, που έγινε ρεζίλι σε συνέδριο όταν ένας από τα Σκόπια και ένας από τη Φλώρινα μίλησαν στη γλώσσα τους, ενώ ο Μίστερ Λεξικό έλεγε ότι τέτοια γλώσσα δεν υπάρχει, δεν τη γράφω. Ακούω ότι πάει για Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

http://www.trakyaninsesi.com

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ – ПИСМО ЗА БЛАГОДАРНОСТ

Το Προεδρείο της ΕΕΣ –Ουράνιο Τόξο, εκφράζει τις θερμές ευχαριστίες του προς τον Δόκτορα Γιώργο  Νακρατζά – Ιατρό, Εκδότη και Συγγραφέα και την κόρη του Δήμητρα Νακρατζά, για την μεγάλη προσφορά τους προς το κόμμα, η οποία αποτελείται από έναν τεράστιο αριθμό βιβλίων των εκδόσεων Μπατάβια.

Θέλουμε να ευχαριστήσουμε τόσο τον Δόκτορ Νακρατζά όσο και την κόρη του για την απόφαση τους να δωρίσουν στο κόμμα ένα ανεκτίμητο  έργο ζωής το οποίο θα αποτελέσει κληρονομία για τις επόμενες γενιές, θα αποτελέσει πνευματική τροφή για όλους αυτούς που αναζητούν την γνώση καθώς επίσης μια διαφορετική πλευρά της ελληνικής και βαλκανικής ιστορίας.

Το Προεδρείο της ΕΕΣ – Ουράνιο Τόξο

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

EFA – EUROPEAN FREE ALLIANCE

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο Κ. François Alfonsi εξελέγη Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ελεύθερης Συμμαχίας (EFA).  Για πρώτη φορά Κορσικανός Πρόεδρος από τα κόμματα – μέλη της EFA.

Κατόπιν αποχώρησης από την θέση του Προέδρου της EFA  του κ. Eric Defoort σε συνεδρίαση του Προεδρείου στις 8 Ιουλίου εκλέχθηκε κατά ομοφωνία  ο νέος Πρόεδρος της EFA  κ. François Alfonsi,  πρώην ευρωβουλευτής του κόμματος Partitu di a Nazione Corsa –PNC. Ενώ ο κ. Eric Defoort θα συνεχίσει να εκπροσωπεί το κόμμα του N-VA (Φλάνδρα)στο Προεδρείο.

Στην 33η Επέτειο ίδρυσης(9/7/1981) η EFA το μοναδικό Ευρωπαϊκό κόμμα  που εργάζεται για την αυτοδιάθεση καλωσόριζε για πρώτη φορά ένα Κορσικανό, ο κ. . Lorena Lopez de Lacalle (EA- Χώρα των Βάσκων) εκλέγεται ως Ταμίας της ΕΦΑ.

Η EFA ευχαρίστησε τον κ. Eric Defoort ο οποίος κατείχε την θέση του Προέδρου από το 2010 ο οποίος συνεχάρη τον κ. François Alfonsi για την υποψηφιότητα του δηλώνοντας «Ως μέλος του Προεδρείου της EFA θα εργασθώ μαζί με τον François Alfonsi.  Θεωρώ ιδιαίτερα αξιόλογο το έργο του ως ευρωβουλευτή για την περασμένη νομοθετική περίοδο ο οποίος υπερασπίστηκε την Κορσική, το έθνος δίχως κράτος στη Γαλλία και το έργο του για τις απειλούμενες γλώσσες στην Ευρώπη.»

Πρώην σύντροφοι από την Ομάδα της EFA και οι Aντιπρόεδροι της Ομάδας EFA Ian Hudghton (SNP- Σκοτία) και Jill Evans (Plaid Cymru-Ουαλία) περιέγραψαν τον κ.  François Alfonsi  ως:  «ένα γεφυροποιό, ένα πολιτικό με ισχυρή αίσθηση της στρατηγικής, και πιστεύουν ότι ο . François Alfonsi θα ένα σημαντικό ρόλο στο να οδηγήσει το κόμμα της EFA  σε νέες επιτυχίες».

Ο Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της EFA Josep-Maria Terricabras (ERC- Καταλονία)υπογράμμισε τα εξής:

«Η Ομάδα της EFA στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα συνεργαστεί με το κόμμα της EFA οδηγούμενη από έναν από τους ποίο δραστήριους ευρωβουλευτές της προηγούμενης θητείας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου».

Ο νεοεκλεγείς  Πρόεδρος της EFA δήλωσε:

,,Θεωρώ καθήκον μου να συνεργαστώ με κατανόηση και με πλήρη συνεργασία με όλα τα 40 μέλη – κόμματα της EFA. Επίσης μια συνεργασία και εντός και εκτός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με άλλες πολιτικές κινήσεις – κόμματα υπέρ της αυτοδιάθεσης θα αποδειχθεί να είναι σημαντικό για να γίνει χτιστεί μια καλύτερη Ευρώπη, μια Ευρώπη των πολιτών. Πριν τριάντα τρία χρόνια το  κόμμα μου υπέγραφε στην ιδρυτική διακήρυξη  της Ευρωπαίκής Ελεύθερης Συμμαχίας  όπως έκανε και το N-VA (VU), το οποίο μέχρι σήμερα προήδρευσε στην EFA. Θα είμαι ιδιαίτερα υπερήφανος να συνεχίσω το έργο του Eric Defoort και την παράδοση της EFA να εκπροσωπεί αυτούς που δεν αντιπροσωπεύονται στην Ευρώπη.»

François Alfonsi (γεννήθηκε 15-05-1953)

Μέλος τους Ευρωπαικού Κοινοβουλίου από το 2009-2014 για την Κορσική, εκλογική περιφέρεια Νότιο – Ανατολικής Γαλλίας ψηφοφόρος και Δήμαρχος της Osani. Έγινε γνωστός με το “Alfonsi Repor” (Έκθεση Alfonsi) για την υποστήριξη των απειλούμενων γλωσσών το 2013, η οποία κέρδισε την συντριπτική πλειοψηφία (92%) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Ήταν Συμπρόεδρος της Διακομματικής Ομάδας των Παραδοσιακών Μειονοτήτων, Εθνικές Κοινότητες και Γλώσσες, και ένα ενεργό μέλος του Βασκικού “Pease Process Group”.

Ο Alfonsi είναι Κορσικανός και ακτιβιστής από το 1970, ενώ το 1987 εκλέχτηκε για πρώτη φορά στο κοινοβούλιο της Κορσικής. Είναι  Δήμαρχος της Osani από το 2002 και μέλος του Κόμματος Κορσικανικό Έθνος (PNC).

Στις εκλογές του 2009 για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ήταν δεύτερος υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο Europe Écologie στη Νότιο – Ανατολική περιοχή όπου και εξελέγη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ήταν ο δεύτερος Κορσικανός μετά το Max Simeoni (Green, 1989–1994) που εξελέγη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Από το 2005 είναι ένα ενεργό μέλος στο Προεδρείο του Κόμματος της EFA ως Αντιπρόεδρος του κόμματος και Ταμίας.

ΕΕΣ – ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΝΕΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ EFA

Αγαπητέ κ. Alfonsi

Το Προεδρείο της ΕΕΣ – Ουράνιο Τόξο θέλει να σας συγχαρεί για την εκλογή σας στη θέση του Προέδρου της EFA.

Σας ευχόμαστε δύναμη και καλή τύχη στα νέα σας καθήκοντα, η Ευρωπαϊκή Ένωση χρειάζεται ανθρώπους που θα βοηθούν του ευρωπαίους πολίτες ιδιαίτερα τις νότιες χώρες να ξεπεράσουν την οικονομική κρίση και να δίνουν περισσότερη προσοχή στους ανθρώπους και όχι μόνο στους αριθμούς επίσης χρειαζόμαστε μια  Ε.Ε. που θα σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη δικαιοσύνη.

Η Ελλάδα όπως ήδη γνωρίζεται είναι ένα παλιό μέλος κράτος της Ε.Ε. το οποίο σε κάθε περίσταση δηλώνει ότι στην επικράτεια της δεν υπάρχουν μειονότητες. Δεν παρέχονται ανθρώπινα δικαιώματα στη εθνική Μακεδονική μειονότητα, δεν μπορούμε να διδαχθούμε την γλώσσα μας, δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε Συλλόγους για παράδειγμα η Στέγη Μακεδονικού Πολιτισμού, η υπόθεση αυτή βρίσκετε για δεύτερη φορά στο Ε.Δ.Α.Δ.

Η θέση σας έχει δύσκολα καθήκοντα αλλά πιστεύουμε ισχυρά ότι είστε ιδιαίτερα ενημερωμένος για τα προβλήματα  που αντιμετωπίζουν σήμερα οι πολίτες της Ε.Ε. και ότι θα κάνετε το καλύτερο.

Για μια ακόμη φορά σας συγχαίρουμε για την νέα σας θέση στο μητρικό μας κόμμα την EFA.

Με βαθιά εκτίμηση

Το Προεδρείο της ΕΕΣ – Ουράνιο Τόξο

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Ο «φραπές»

Συχνά στη ζωή μου με έχουν αποκαλέσει ανθέλληνα, μισέλληνα και μη-έλληνα (αλλιώς: προδότη, μειοδότη, κλπ.). Οι αναγνώστες του Protagon

Του Νίκου Δήμου

Του Νίκου Δήμου

έχουν πείρα παρόμοιων χαρακτηρισμών.

Αμυνόμουνα πάντα λέγοντας ότι ίσα-ίσα το γεγονός ότι κρίνω και επικρίνω την πατρίδα μου σημαίνει πως την αγαπώ και νοιάζομαι γι αυτή.

Όμως τους τελευταίους μήνες άρχισα να έχω ενδοιασμούς. Βλέποντας τις δημοσκοπήσεις που καταγράφουν τις απόψεις και στάσεις των Ελλήνων, άρχισα να αναρωτιέμαι αν ανήκω σε αυτούς.

Παραλείπω το ότι έχω πιει μόνο μία φορά στη ζωή μου καφέ φραπέ (δεν ξαναδοκίμασα), ότι όταν οδηγώ δεν κρεμάω το χέρι μου από το παράθυρο και σέβομαι τον ΚΟΚ, ότι στα ραντεβού φτάνω πάντα στην ώρα μου και δεν είμαι ούτε Ολυμπιακός ούτε Παναθηναϊκός. Ήδη όμως αυτά τα χαρακτηριστικά με στριμώχνουν στατιστικά σε μία υποομάδα σχεδόν μηδαμινή.

Αν προσθέσετε τώρα ότι δεν νιώθω ορθόδοξος (ούτε Χριστιανός, ούτε άλλου είδους) και ότι δεν έχω ζητήσει ποτέ ρουσφέτι, ούτε ψηφίσει κόμμα εξουσίας – τα πράγματα γίνονται ασφυκτικά.

Μπας και τελικά έχουν δίκιο όσοι με χαρακτηρίζουν; Μήπως δεν ανήκω εδώ;

Αν μελετήσω και άλλες δημοσκοπήσεις, θα δω ότι διαφέρω σε ακόμα περισσότερα σημεία. Δεν δέχομαι ότι η Κρίση μας οργανώθηκε και εκτελέστηκε «από ξένα θεσμικά κέντρα» (72%). Αντίθετα πιστεύω ότι εμείς είμαστε υπεύθυνοι για τις τύχες μας. (Φυσικά δεν μοιράζω τις ευθύνες ομοιόμορφα: πολιτικοί, συνδικαλιστές και άλλοι διαπλεκόμενοι,  φταίνε σε μέγιστο βαθμό – όμως εμείς τους εκλέξαμε και τους ανεχθήκαμε).

Ακόμα, αντίθετα με το 70%, συμπαθώ τους Εβραίους (όχι το Ισραήλ) και αντίθετα με τον πρωθυπουργό μας δέχομαι ότι υπάρχουν στην Ελλάδα πολλές μειονότητες, γλωσσικές και εθνοτικές, που θα μπορούσαν να εμπλουτίζουν τη ζωή μας αντί να την φαρμακώνουν. Επίσης πιστεύω ότι τα περισσότερα «εθνικά θέματα» δεν είναι εθνικά – και ίσως ούτε καν θέματα.

(Έδειξα αυτό το κείμενο σε ένα φίλο, που παρατήρησε: «Καλά όλα τα άλλα – αλλά βρε παιδί μου, να μην πίνεις φραπέ;»).

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Μπράβο στο Δήμο Έδεσσας. Μνήμα μουσουλμάνων που έζησαν στην Παναγίτσα

Ειδική τελετή πραγματοποιήθηκε για τον ενταφιασμό των οστών των μουσουλμάνων που έζησαν στην Παναγίτσα μέχρι το 1924 σε μνήμα που βρίσκεται στην άκρη του κοιμητηρίου της Τ.Κ. Παναγίτσας. Τα οστά είχαν βρεθεί τυχαία από κάτοικο που καλλιέργησε την έκταση στην οποία παλιότερα βρισκόταν το μουσουλμανικό νεκροταφείο.
Ο ενταφιασμός των οστών έγινε μετά από αίτημα απογόνων των μουσουλμάνων που έζησαν στο χωριό πριν το 1924, αλλά και ενός ηλικιωμένου Τούρκου πολίτη που κατά την ανταλλαγή των πληθυσμών ήταν μόλις 7 χρονών και 90 χρόνια μετά κατάφερε να συμμετάσχει στην τελετή.
Η άδεια για τον ενταφιασμό των οστών στο μνήμα δόθηκε μετά από συνεργασία του Δημάρχου Έδεσσας κ. Δημήτρη Γιάννου και του Προέδρου της Τοπικής Κοινότητας Παναγίτσας κ. Γιώργου Παπαδόπουλου, με την προϋπόθεση ότι το μνήμα δεν θα είχε μουσουλμανικά στοιχεία και θα είχε ίδια χαρακτηριστικά με τα μνήματα των σημερινών κατοίκων του χωριού.
Στην τελετή που πραγματοποιήθηκε από μουσουλμάνο ιερωμένο, εκτός από τους απόγονους των ενταφιασμένων μουσουλμάνων συμμετείχαν και κάτοικοι της Παναγίτσας, που τίμησαν με τον τρόπο αυτό τους ανθρώπους που έζησαν στο χωριό μέχρι το 1924, ενώ συμμετείχαν και Έλληνες ιερείς.

Πηγή: http://newsta.gr

Και το δικό μας σχόλιο: Καταχήν, μέσα σε γενικά πλαίσια, χαιρετίζουμε την πράξη. Ας δούμε όμως τα πράγματα μέσα σε ειδικά πλαίσια. Ακόμα και σχετικά με μνήματα νεκρών ο ρατσισμός επικράτησε. Για ποιό λόγο το μουσουλμανικό νεκροταφείο έγινε κάποια στιγμή χωράφι προς καλλιέργεια και δε διατηρήθηκε ως μνημείο του παρελθόντος της περιοχής; Πόσο δημοκρατικό και ευρωπαικό είναι να επιβάλεις σε κάποιον το ποιά χαρακτηριστικά θα έχει και ποιά όχι ο τάφος των γονιών του;

Και επίσης, πότε θα πράξετε το ίδιο κύριε δήμαρχε Έδεσσας και για τα μακεδόνικα νεκροταφεία της περιοχής σας που οι ελληνικές αρχές κατέστρεψαν με μπολτόζες στην κυριολεξία (π.χ. Γκόρνο Πόζζαρ),  στο βωμό του εξελληνισμού της ευρύτερης περιοχής;

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Πώς έγραψε σε όλα «20» η Α΄ Λυκείου μεγάλου ιδιωτικού σχολείου της Αθήνας

Το «κρυφό σχολειό» μέσα στην περίοδο των εξετάσεων έπαιξαν καθηγητές και μαθητές μεγάλου ιδιωτικού σχολείου της Αθήνας, με αποτέλεσμα όλη η Α΄Λυκείου να πάρει «εικοσάρια», εκεί που το 40% των μαθητών όλης της χώρας έμεινε μετεξεταστέο: στην Άλγεβρα.

Το συγκεκριμένο σχολείο κατάφερε να «ξεγελάσει» το υπουργείο και να πάρει τα ερωτήματα από την «Τράπεζα Θεμάτων» και να τα διδάξει κρυφά στους μαθητές πριν αυτοί εξεταστούν.

Το τί ακριβώς έκαναν, περιγράφει στο newpost, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Ελλάδος (ΟΙΕΛΕ) Μιχάλης Κουρουτός:

«Κάθε σχολείο δηλώνει ποιο μάθημα θα εξεταστεί την κάθε ημέρα. Το συγκεκριμένο σχολείο είχε δηλώσει Δευτέρα – Άλγεβρα, Τετάρτη – Χημεία. Το υπουργείο τους έδωσε τον κωδικό τη Δευτέρα, άνοιξαν την Τράπεζα Θεμάτων, πήραν τα ερωτήματα της Άλγεβρας, αλλά εξέτασαν Θρησκευτικά, που είναι ενδοσχολικό και όχι πανελλαδικών εξετάσεων μάθημα. Την Τρίτη τους δίδαξαν τα ερωτήματα της Άλγεβρας που πήραν από την Τράπεζα Θεμάτων. Την Τετάρτη τους εξέτασαν στην Άλγεβρα και ταυτόχρονα άνοιξαν την Τράπεζα Θεμάτων και πήραν ερωτήματα της Χημείας, την οποία υποτίθεται εκείνη την ώρα εξέταζαν. Την Πέμπτη τους δίδαξαν τα ερωτήματα της Χημείας, την Παρασκευή τους εξέτασαν».

Έτσι κατάφεραν να αριστεύσουν όλοι οι μαθητές Α΄Λυκείου του συγκεκριμένου σχολείου.

«Έχουμε ζητήσει πειθαρχικό και ποινικό έλεγχο και μαθαίνω ότι ήδη έχει υπάρξει παρέμβαση του υπουργείου Παιδείας, όμως περισσότερες λεπτομέρειες δεν έχουμε καταφέρει να μάθουμε», διευκρινίζει στο newpost ο πρόεδρος της ΟΙΕΛΕ.

Υπενθυμίζεται ότι από την Τράπεζα Θεμάτων αντλείται το 50% των ερωτημάτων στα εξεταζόμενα μαθήματα τα οποία συνυπολογίζονται, μέχρι και την Γ΄Λυκείου, για την εισαγωγή στα Πανεπιστήμια. Η Τράπεζα Θεμάτων έχει, μέν, θέματα που περιλαμβάνονται στην διδακτέα ύλη, όμως οι μαθητές κάθε σχολείου έχουν διδαχτεί με διαφορετικό τρόπο τα ερωτήματα από τους καθηγητές τους.

«Για παράδειγμα», λέει ο κ. Κουρουτός «στην Άλγεβρα, έχουν διδαχτεί την ύλη, τους κανόνες, τους τύπους, όμως στις εξισώσεις μπορεί να χρειάζεται να… περπατήσουν άλλο δρόμο από εκείνους που τους έχει δείξει ο καθηγητής».

Πηγή: newpost.gr Author: Κίνηση “Απελάστε το Ρατσισμό”

Δικό μας σχόλιο: Το συγκεκριμένο γεγονός σας ξαφνιάζει; Μα το συγκεκριμένο σχολείο δεν έκανε τίποτα το αντίθετο από το σύστημα που πάντοτε ακολουθείται στη χώρα. Ρουσφέτια, ψέμματα, αποκρύψεις, αποκλεισμούς, προτιμήσεις… Μάλιστα το κράτος θα έπρεπε να τους βραβεύσει για σωστή εφαρμογή της ελληνικής νοοτροπίας.

Τί δεν καταλαβαίνετε;

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Κατηγορίες

Ευχαριστούμε θερμά τους Μακεδόνες οικονομικούς μας μετανάστες σε Αυστραλία, Καναδά και δυτική Ευρώπη, όπως και τους φίλους μας απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας, για την οικονομική στήριξη της έκδοσης της Нова Зора. Благодариме - Μπλαγκοντάριμε


ALPHA BANK

Account 852 00 2101 031390

IBAN: GR47 0140 8520 8520 0210 1031 390

BIC: CRBAGRAA

Μηνιαίες Εκδόσεις

Македонска Ризница
  • ,ΞΕΦΥΛΛΙΣΜΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΤΕΥΧΩΝ
    РАЗГЛЕДУВАЊЕ НА ПРЕТХОДНИ БРОЕВИ
  • 2016 (147)
  • 2015 (416)
  • 2014 (404)
  • 2013 (377)
  • 2012 (372)
  • 2011 (323)
  • 2010 (202)