Αρχεία | Ιανουάριος, 2014

Во Преспанското Езеро фатија сом тежок 95 килограми Στη λίμνη της Πρέσπας έπιασαν λυκόψαρο 95 κιλά

Δύο ψαράδες από το χωριό Стење – Στένιε Πρέσπας (Δημοκρατία της Μακεδονίας), έπιασαν πριν λίγες μέρες сом-σομ (λυκόψαρο) βάρους 95 κιλών και μήκους 2 μέτρων και 30 εκατοστών. Μετά από δύωρη μάχη με το ψάρι, κατάφεραν να το τραβήξουν στην όχθη.

Το ψάρεμα του ψαριού αυτού δεν είναι χαρακτηριστικό και τη λίμνη της Πρέσπας, η οποία είναι γνωστότερη για το крап-κραπ (γριβάδι) της.

Σύμφωνα με τις δηλώσεις ιχθυολόγου της περιοχής, το λυκόψαρο δεν είναι αυτόχθονο, αλλά  υπάρχουν πολλές πιθανότητες να βρέθηκε εκεί λόγω παλαιότερου εμπλουτισμού της λίμνης με γόνους.

-Το μέγεθος δείχνει ότι οι συνθήκες ζωής είναι κατάλληλες και για το είδος αυτό, δήλωσε ο ιχθυολόγος.

Επειδή όμως το ψάρεμα απαγορεύεται την περίοδο αυτή, οι ψαράδες παρέμειναν ανώνυμοι, ενώ το λυκόψαρο έχει ήδη πουληθεί.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Шрамајер: Решение е да се признае уставното име Република Македонија Σραμάιερ: Λύση είναι η αναγνώριση του συνταγματικού ονόματος της Δημοκρατίας της Μακεδονίας

Αναγνώριση του συνταγματικού ονόματος, σεβασμός της δικαστικής απόφασης της Χάγης και απεμπλοκή των ευρωατλαντικών εντάξεων, αποτελούν τη λύση για τη διαμάχη του ονόματος, θεωρεί ο πρώην πρεσβευτής της Γερμανίας στη Δημοκρατία της Μακεδονίας, Κλάους Σραμάιερ.

-Η διαμάχη γύρω από το όνομα, ανάμεσα στη Μακεδονία και την Ελλάδα, που διαρκεί περισσότερα από είκοσι χρόνια, έχει γίνει πλέον πολύ σοβαρή, ενώ πρακτικά είναι περιττή και παράλογη! Όσο περισσότερο ασχολούμαι με τα Βαλκάνια, τόσο περισσότερο είμαι πεπεισμένος ότι πρόκειται για παραλογισμό και ψυχοπαθολογικό πρόβλημα της Ελλάδας, το οποίο δύσκολα μπορεί να εξηγηθεί στις δυτικές χώρες. Αφού συζητάμε για το όνομα της Μακεδονίας, με την ευκαιρία αυτή θα μπορούσα να αποκαλέσω την Ελλάδα, Πρώην Οθωμανική Επαρχία Ελλάς, τόνισε ο Σραμάιερ σε πρόσφατη διδασκαλία με θέμα „Ελληνο-Μακεδόνικη διαμάχη για το όνομα 1991-2013“ στο Πανεπιστήμιο του Λάιπτσιχ.

Τη μάχη που η Δημοκρατία της Μακεδονίας δίνει για το όνομά της, ο Σραμάιερ την περιέγραψε με τις λέξεις „Δαυίδ ενάντια όλου του κόσμου“, μετέδωσε η Ντόιτσε Βέλε.

-Η χώρα εκπλήρωσε όλα τα αιτήματα της Ελλάδας από το 1992, ενώ δεν έλαβε τίποτα εκτός του παράνομου ονόματος ΠΓΔΜ. Πέρασε διάστημα με εμπάργκο, άλλαξε το Σύνταγμα, άλλαξε το άρθρο 49 ότι δε θα εμπλέκεται στις εσωτερικές υποθέσεις του γείτονα, άλλαξε και την  σημαία. Επιχείρημα της Ελλάδας ήταν ότι η χώρα έχει στρατιωτικές επιθετικές τάσεις, αν και το 1992 και ο ίδιος ο Μπαντιντέρ είχε δηλώσει ότι μόνο του το όνομα δεν αποτελεί επίθεση“, εξήγησε ο Σραμάιερ, αναφερόμενος και στην, όπως χαρακτηριστικά είπε „ποταπή προσπάθεια της Ελλάδας το 1991 να διοργανώσει συνέδριο για τη μοίρα της Μακεδονίας χωρίς δική της συμμετοχή, αλλά με την Σερβία και τη Βουλγαρία, το οποίο ευτυχώς διαλύθηκε, δήλωσε ο γνωστός διπλωμάτης.

Υπενθύμισε επίσης ότι μετά το 1995, όταν η Μακεδονία εκβιάστηκε και αναγκάστηκε να δεχτεί το προσωρινό όνομα ΠΓΔΜ, η χώρα και οι πολίτες της συνεχώς δέχονται ύπουλα χτυπήματα από την Ελλάδα. Η Μακεδόνια το 1999 βοήθησε στη λύση της διαμάχης στο Κόσοβο – δέχτηκε στην επικράτειά της 220.000 στρατιώτες και άνω των 300.000 προσφύγων. Η βοήθεια όμως αυτή δεν εξαργυρώθηκε με ένταξη στην Ε.Ε., ούτε με υλική αποζημίωση. Αντιθέτως, το 2008, η Αθήνα παραβίασε την Ενδιάμεση Συμφωνία, αυτό επιβεβαιώθηκε από το Δικαστήριο της Χάγης, αλλά η Ελλάδα εώς σήμερα συνεχίζει να εμποδίζει την ένταξη της Μακεδονίας σε ΝΑΤΟ και Ε.Ε.

-Αποτελεί σκάνδαλο που μια καταδικαστική απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου δεν εφαρμόζεται και κανείς δε διαμαρτύρεται για το μη σεβασμό της, σχολίασε ο Δρ.Σραμάιερ.

Στην ανάλυση για την συμπεριφορά της Ελλάδας τις τελευταίες δύο δεκαετίες, τονίστηκε ότι 130 χώρες ήδη έχουν αναγνωρίσει τη Μακεδονία με το συνταγματικό της όνομα, κάτι που σημαίνει ότι με τα εμπόδια η Αθήνα βλάπτει τον εαυτό της, βλάπτει τον ηγετικό ρόλο που θα μπορούσε να παίξει στα Βαλκάνια και έτσι θα συνέβαλε στην ενδυνάμωση της σταθερότητας της ευρύτερης περιοχής.

-Πρέπει να αναγνωριστεί το συνταγματικό όνομα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Το νομικό μήνυμα είναι ξεκάθαρο: Η Αθήνα να σεβαστεί την καταδίκη της Χάγης και να μη μπλοκάρει την ένταξη σε ΝΑΤΟ και Ε.Ε.“, μήνυσε ο πρώην πρεσβευτής. Σύμφωνα με τον ίδιο, είναι βέβαιο ότι μια μέρα όλοι οι εμπλεγμένοι θα παραξενεύονται εξαιτίας ποιάς κοινοτοπίας διατηρούσαν άσχημες σχέσεις. Δυστυχώς όμως, οι απλοί πολίτες είναι εκείνοι που υποφέρουν λόγω της διαμάχης αυτής και όχι οι πολιτικοί. „Από τη λύση εξαρτάται η ανάπτυξη όχι μόνο της Μακεδονίας αλλά και όλης της περιοχής, συμπέρανε ο ΔΡ.Κλάους Σραμάιερ ενωπίον του επιστημονικού κοινού του Πανεπιστημίου του Λάιπτσιχ.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ЕДЕН ВЕЛИКАН ЗАМИНА. МНОГУМИНА ПРОДОЛЖУВААТ ПО НЕГОВИТЕ ЧЕКОРИ ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΦΥΓΕ. ΠΟΛΛΟΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΣΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΟΥ

«Δεν είχα καμία επιφοίτηση, καμία προσωπική αποκάλυψη, καμία στιγμή της αλήθειας, αλλά μία σταθερή συσσώρευση από χιλιάδες προσβολές, χιλιάδες εξευτελισμούς και χιλιάδες στιγμές, που προκάλεσαν μέσα μου έναν θυμό, μία επαναστατικότητα, έναν πόθο να πολεμήσω το σύστημα που φυλάκιζε το λαό μου. Δεν υπήρξε κάποια ξεχωριστή ημέρα όπου είπα, από τώρα και στο εξής θα αφοσιώσω τον εαυτό μου στην απελευθέρωση αυτών των ανθρώπων. Αντίθετα βρήκα τον εαυτό μου απλά να το κάνει, και δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά».

Νέλσον Μαντέλα

(αφιερωμένο στους εθνικά Μακεδόνες στην Ελλάδα)

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Πανό που κρεμάστηκε στις εκδηλώσεις КОЛЕДЕ – ΚΟΛΕΝΤΕ της κωμόπολης Куфалово,Солунско -  Κουφάλοβο, Σόλουνσκο (Κουφάλια Θεσσαλονίκης) και όπου με λατινικούς χαρακτήρες απεικονίζεται η πρώτη στροφή του τραγουδιού του Κόλεντε, έτσι όπως το τραγουδούν σ΄εκείνη την περιοχή. Επίσης, με μακεδόνικους χαρακτήρες γράφτηκε το КУФАЛОВО 23 ДЕКЕМВРИ 2013.

Παραδοσιακά, αυθεντικά, με αξιοπρέπεια!

За многу години Македонци

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Во опасност е нашиот национален идентитет? Κινδυνεύει η εθνική μας ταυτότητα;

Στην εποχή μας,η έννοια του “έθνους” προσδιορίζεται κυρίως από τη συνείδηση της κοινής καταγωγής, το κοινό ιστορικό παρελθόν,την ίδια πολιτισμική παράδοση καθώς επίσης και την θρησκεία. Τα κοινά αυτά χαρακτηριστικά μαζι με τις διάφορες κοινωνικές και ηθικές αξίες που δοκιμάστηκαν και άντεξαν στο πέρασμα των χρόνων, με τη γλώσσα μας που αποδεικνύει την αδιάσπαστη συνέχεια του Μακεδονικού έθνους και με τα δικα μας ήθη και έθιμα που εκφράζουν τη ψυχή του λαού μας καθορίζουν την “δική μας” εθνική ταυτότητα. Παρ’όλα αυτά με τις μεταβολές που επέρχονται στην εποχή μας λόγω περισσότερο πολιτικών συμφερόντων καθώς και με τον εθνικισμό που στην ελλάδα παρουσιάζεται με την ακραία του μορφή εγκυμονούν κινδύνους για την εθνική μας ταυτότητα. Ήδη η ιστορική αλήθεια διαστρευλώνεται και οι άνθρωποι αποπροσανατολίζονται από τα πραγματικά γεγονότα. Η εθνικιστική προπαγάνδα ενάντιων του Μακεδονικού λαού οδηγεί στο να μεταβάλλεται η φιλοπατρία σε εθνοκαπηλία. Επίσης,η απομάκρυνση των νέων από την παράδοση επειδή τη θεωρούν ξεπερασμένη ή δεν τους εναπομένει χρόνος ή διάθεση για ενασχόληση οδηγεί στην άγνοια της εθνικής τους ταυτότητας. Οι Μακεδόνες εδώ και αιώνες είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι με τη θρησκεία μας. Στις μέρες μας παρατηρούμε μια τάση απομάκρυνσης και αποστασιοποίησης απο την Εκκλησία. Οποια και να είναι τα αίτια άμβλυνσης του θρησκευτικού συναισθήματος ο κίνδυνος για την εθνική μας ταυτότητα παραμένει, γιατί η θρησκεία αποτελεί ένα από τα κυριότερα στοιχεία της ιδιοσυγκρασίας των Μακεδόνων καθώς και ένας τρόπος να γνωρίζουμε και να συνεχίζουμε την τήρηση των παραδοσιακών μας εθίμων. Τελευταίο και σημαντικότερο και θα ήταν παράληψη αν δεν έκανα αναφορά σε αυτό είναι η αδιαφορία της οικογένειας. Όλοι γνωρίζουμε οτι η οικογένεια αποτελεί το πρώτο κύτταρο της κοινωνικής ζωής. Με την ορθή της αγωγή μπορεί να μεταγγίσει στους νέους τις πολιτιστικες αξίες του έθνους,τη γλώσσα μας την ιστορία μας και έτσι να διαμορφώσει την εθνική τους συνείδηση. Τέλος,όλοι οι κοινωνικοί φορείς όπως οι πολιτιστικοί σύλλογοι,οι ανθρωπιστικές οργανώσεις και και ο καθένας μας ξεχωριστά οφείλουμε να αγωνιζόμαστε για την ορθή αντιμετώπιση της εννοιας του έθνους μας και της εθνικής μας ταυτότητας. Αν δεν προσπαθήσουμε να κρατήσουμε αναμένη τη φλόγα του Μακεδονικού έθνους τότε οι συνέπειες θα ειναι καταστροφικές για όλους μας…

Поздрав од Солун, ЛИНА

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Η μεγαλοσύνη ενός λαού-κράτους διακρίνεται από τον σεβασμό για τα ανθρώπινα-μειονοτικά δικαιώματα και γενικά την διαφορετικότητα σε επίπεδο κοινωνίας και κράτους. Επίσης στα προβληματικά Βαλκάνια, από την μια τα δικαιώματα των εθνικών μειονοτήτων πρέπει να γίνονται πλήρως σεβαστά από τις αρχές και την πλειοψηφία και από την άλλη τα μέλη της μειονότητας μαζί με τον πλειοψηφικό λαό να λειτουργούν από κοινού ενάντια σε κάθε αποσχιστικές ιδεολογίες και ανάλογες πρακτικές. Έτσι σκέφτονται συνειδητοποημένοι Μακεδόνες στις μειονοτικές περιοχές στην βόρεια Ελλάδα και ειδικά τα μέλη του Ουράνιου Τόξου. Πόσοι αλήθεια Έλληνες συμπολίτες σκέφτονται ανάλογα;

Голем поздрав

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Μια ζωή τελευταίοι

Ίσως τελικά ο μόνος τρόπος να είναι να κάνουμε το μέσο Νεοέλληνα να κοκινίζει από ντροπή συχνότερα. Να του δείξουμε σε πόσο καθυστερημένη χώρα ζει, να μιλήσουμε στο θυμικό του και να του ζητήσουμε να την αλλάξει. Να μην είναι περήφανος μόνο για τις όποιες επιτυχίες του Σπανούλη αλλά και για την νομοθεσία της χώρας που ζει. Να μην αντιδρά παθητικά σε δηλώσεις όπως αυτές του αργηγού της Ελληνικής Αστυνομίας που σκοπεύει να κάνει το βίο αβίωτο στους δυστυχείς μετανάστες, αλλά να απαιτεί άμεσα το ξήλωμα ανόητων ρατσιστών αυτού του είδους.

Θεωρητικά και επειδή πρόκειται για το πρώτο κείμενο της νέας χρονιάς, θα έπρεπε να βρω και να γράψω κάτι αισιόδοξο, για αλλαγή. Το

Του Γιώργου Ν. Παπαδάκη

Του Γιώργου Ν. Παπαδάκη

σκεφτόμουν μέρες. Δυσκολευόμουν αρκετά. Μετά ήρθε η επίσκεψη Νταβούτογλου στην Αθήνα και η έκκλησή του προς τους Έλληνες που έχουν γεννηθεί στην Τουρκία αλλά για διάφορους λόγους δε ζουν πια εκεί, να επιστρέψουν. Παίρνοντας πίσω υπηκοότητες και περιουσίες μάλιστα. Μ’ έπιασε απελπισία αναλογιζόμενος πόσο πίσω είναι η Ψωροκώσταινα στον τομέα των μειονοτικών δικαιωμάτων. Μετά συνέχισα το ψάξιμο της αισιόδοξης νότας που λέγαμε. ‘Ώσπου ήρθε η είδηση από τη Σερβία να μου δώσει τη χαριστική βολή.

Παρόλο που δεν είναι αισιόδοξη (για την Ελλάδα), αποφάσισα να την μοιραστώ μαζί σας, με την ελπίδα ότι ίσως γίνει διδακτική για κάποιους. Τι έγινε λοιπόν στη Σερβία; Μα κάτι ανάλογο με αυτό που ακούσαμε από τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών.  Με την ενθάρρυνση των τοπικων αρχών της αυτόνομης επαρχίας της Βοιβοντίνα, μέλη της γερμανικής εθνικής μειονότητας που κατοικούσαν εκεί έως και το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου και εκδιώχθηκαν βίαια αμέσως μετά, αρχίζουν να ζητούν πίσω τις περιουσίες τους. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την  αρχή.

Η γερμανική κοινότητα της Βοιβοντίνα – μιας περιοχής που κατοικείται σήμερα απο 24(!) επίσημα αναγνωρισμένες εθνικές ομάδες – αριθμούσε στις αρχές του 1939 σχεδόν μισό εκατομμύριο ψυχές. Με την έναρξη του πολέμου και την έλευση των Ναζί στην Γιουγκοσλαβία, ήταν σαφές ότι θα γινόταν αντικείμενο ευνοϊκής μεταχείρισης από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής. Μερικές χιλιάδες, μάλιστα, Γερμανοί της Βοιβοντίνα κατάγησαν-όχι απαραίτητα οικειοθελώς- στην Βέρμαχτ και συμμετείχαν στις επιχειρήσεις του Ανατολικού Μετώπου. Μετά την ήττα των δυνάμεων του Άξονα το 1945, τα αντίποινα του κομμουνιστικού γιουγκοσλαβικού καθεστώτος εναντίον τους ήταν φοβερά. Οι λεγόμενοι «Φολκσντόιστερι» (σερβοκροατική παραφθορά της γερμανικής λέξης Volksdeutsche) ανακηρύθχηκαν επίσημα «εχθροί του κράτους», χωριά και πόλεις εκκενώθηκαν βίαια και όσοι δεν πρόλαβαν να διαφύγουν στην Αυστρία και την Γερμανία, συνελήφθησαν και είτε στοιβάχθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Σερβία είτε επιβιβάσθηκαν σε τρένα με προορισμό τα γκούλαγκ της Σιβηρίας όπου οι περισσότεροι έχασαν τη ζωή τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην απογραφή του 1958 καταγράφηκαν μόλις 32.000 ενώ σήμερα οι Φόλκσντόιστερι στη Βοιβοντίνα δεν ξεπερνούν τις 5.000.

Εξυπακούεται ότι όσοι επέζησαν και έφυγαν άρον – άρον εκτός Βοιβοντίνα για να σώσουν τη ζωή τους, έχασαν την γιουγκοσλαβική τους υπηκοότητα αλλά και τις περιουσίες τους. Έποικοι από άλλες γιουγκοσλαβικές δημοκρατίες εγκαταστάθηκαν σε μέρος από αυτές ενώ οι υπόλοιπες απλά αφέθηκαν στη λήθη του χρόνου.  Μετά την διάλυση της γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας, οι σερβικές αρχές-για ιδιοτελείς ασφαλώς λόγους-άρχισαν να ενθαρρύνουν ανεπίσημα  τα μέλη της γερμανικής μειονότητας να επιστρέψουν και να πάρουν πίσω τόσο τις υπηκοότητες όσο και τις περιουσίες που έχασαν. Πριν 3 περίπου χρόνια αυτή η προσέγγιση έλαβε και επίσημο χαρακτήρα με την ίδρυση της Γραμματείας Επιστροφής Περιουσιών. Πριν λίγες ημέρες, η Ένωση Γερμανών της Βοιβοντίνα  που εδρεύει στη Σουμπότιτσα έδωσε στη δημοσιότητα τα πρώτα στοιχεία από τις αιτήσεις που έχουν ξεκινήσει να κάνουν οι Φόλκσντόιτσερι για επιστροφή περιουσιών. Σύμφωνα με αυτά, έχουν κατατεθεί συνολικά 312 αιτήσεις, εκ των οποίων 199 από Γερμανούς που ζουν στη Σερβία, 70 από κατοίκους Αυστρίας και 43 από κατοίκους Γερμανίας ενώ αναμένεται ο αριθμός να αυξηθεί σημαντικά, καθώς η ύπαρξη της Γραμματείας δεν έχει γίνει ακόμα ευρέως γνωστή, ιδίως εκτός των σερβικών συνόρων.

Μια επίσκεψη, τώρα, στην ιστοσελίδα αυτου του κρατικού οργάνου, αρκεί για να  ξαναρίξει σε βαθιά κατάθλιψη, εμάς τους δυστυχείς Έλληνες υπηκόους. Ο επισκέπτης έχει τη δυνατότητα να πληροφορηθεί σε 8 διαφορετικές γλώσσες (σερβικά, γερμανικά, αγγλικά, ουγγρικά, σλοβάκικα, ρουμανικά, τουρκικά και εβραικά) ποιά διαδικασία θα πρέπει να ακολουθήσει για να υποβάλλει την αίτηση επιστροφής περιουσίας ενώ μπορεί να επιλέξει ακόμα καιν την  ημερομηνία υποβολής των απαραίτητων δικαιολογητικών.

Κι εμείς εδώ; Ακόμα προσπαθούμε να πείσουμε εαυτούς και αλλήλους ότι είμαστε μια ευνομούμενη ευρωπαική χώρα. Επισήμως, κάθε ένας που θέλει να του επιστραφεί η περιουσία του, μπορεί να προσφύγει στη δικαιοσύνη, η οποία θα αποφανθεί τελικά. Αυτή τη φτηνή δικαιολογία πουλάμε στους διεθνείς οργανισμούς που μας εγκαλούν για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτό το τιποτένιο «επιχείρημα» χρησιμοποίησε πριν μερικά χρόνια ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής όταν ο Μακεδόνας ομόλογός του έθεσε για πρώτη φορά γραπτώς το θέμα της μακεδονικής μειονότητας, της επιστροφής των Μακεδόνων πολιτικών προσφύγων και των περιουσιών τους που κατασχέθηκαν από το νεοελληνικό κράτος.

Τα σύγχρονα ευρωπαικά κράτη όμως, δεν «πετάνε την μπάλα στην εξέδρα» όταν στριμώχνονται, ούτε αποποιούνται των ευθυνών τους. Αυτό που ήδη κάνει η Σερβία, ένα κάθε άλλο παρά σύγχρονο ευρωπαικό κράτος και που προτίθεται να κάνει η Τουρκία (ομοίως, όχι ακριβώς το καλύτερο παράδειγμα προς μίμηση), εμείς ούτε να τα διανοηθούμε δε μπορούμε. Και πως άραγε να μπορέσουμε; Με πρωθυπουργό που ζητά από τον Άγιο Βασίλη να εξαφανίσει τους Μακεδόνες; Με την Χρυσή Αυγή σταθερά κοντά στο 15%; Με αξιωματική αντιπολίτευση Ρένας Δούρου και Αυφαντή του βαθέως κράτους;  Έτσι σίγουρα δε γίνεται.

Ίσως τελικά ο μόνος τρόπος να είναι να κάνουμε το μέσο Νεοέλληνα να κοκινίζει από ντροπή συχνότερα. Να του δείξουμε σε πόσο καθυστερημένη χώρα ζει, να μιλήσουμε στο θυμικό του και να του ζητήσουμε να την αλλάξει. Να μην είναι περήφανος μόνο για τις όποιες επιτυχίες του Σπανούλη αλλά και για την νομοθεσία της χώρας που ζει. Να μην αντιδρά παθητικά σε δηλώσεις όπως αυτές του αργηγού της Ελληνικής Αστυνομίας που σκοπεύει να κάνει το βίο αβίωτο στους δυστυχείς μετανάστες, αλλά να απαιτεί άμεσα το ξήλωμα ανόητων ρατσιστών αυτού του είδους.

Αυτός θα είναι ο βασικός μου στόχος για την καινούρια χρονιά. Ετοιμαστείτε συνεπώς για πολλές ακόμη νεοελληνικές ντροπές. Ελπίζω μετά από ένα χρόνο να βρω τελικά κάτι αισιόδοξο να σας γράψω.

Srekna Nova Godina

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

АКИС ГАВРИИЛИДИС – ΑΚΗΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ

Ο Άκης Γαβριηλίδης γεννήθηκε το 1964 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε νομικά στο Α.Π.Θ. και υποστήριξε διδακτορική διατριβή φιλοσοφίας του δικαίου στην ίδια σχολή. Από το 1995 ζει στις Βρυξέλλες όπου απασχολείται επαγγελματικά ως μεταφραστής και ερασιτεχνικά ως ραδιοφωνικός παραγωγός. Πρωτότυπα κείμενα και μεταφράσεις του έχουν δημοσιευθεί σε πολιτικά ή/ και θεωρητικά έντυπα διαφόρων χωρών, καθώς και στο Διαδίκτυο.

Έχει εκδώσει πέντε βιβλία, από τα οποία το πιο γνωστό είναι η Αθεράπευτη Νεκροφιλία του Ριζοσπαστικού Πατριωτισμού, ενώ σύντομα κυκλοφορεί το έκτο με τίτλο Εμείς οι έποικοι.

Κύριε Γαβριηλίδη. Οι εθνικά Μακεδόνες της Ελλάδας στο πρόσωπο σας αναγνωρίζουν ένα ειλικρινή φίλο και συνοδοιπόρο. Ποιές είναι οι σκέψεις και τα συναισθήματα ενός Έλληνα πολίτη που επέλεξε να μιλήσει για τους «ανύπαρκτους»;

Χαίρομαι γι’ αυτό. Προσωπικά, μόνο τα τελευταία χρόνια άρχισα να γνωρίζω κάπως πιο στενά άτομα μακεδονικής καταγωγής, και ήταν για μένα πολύ ασυνήθιστη και διδακτική εμπειρία. Πριν από δυο χρόνια, στη Θεσσαλονίκη, είχα πάρει μέρος στην παρουσίαση του βιβλίου της Κατερίνας Μόντη «Η κατάθεση», και μετά ακολούθησα κάποιους από τους παρόντες –μερικούς μισοήξερα, άλλους τους γνώρισα εκεί- σε ένα φαγάδικο που έχει ένας Κούρδος πολιτικός πρόσφυγας. Ένας είχε και ακορντεόν. Η κίνηση αυτή, «εκδήλωση και μετά ταβέρνα μετά μουσικής», που μοιάζει να είναι ό,τι πιο κλισέ και συμβατικό, μεταμορφώθηκε εκείνη τη φορά σε μια σχεδόν μαγική εμπειρία. Οι άνθρωποι αυτοί, οι οποίοι κατά τα λοιπά έμοιαζαν να είναι «σαν κι εμάς», φυσικά μιλούσαν ελληνικά κ.λπ., κάποια στιγμή αρχίσανε να τραγουδάνε τα τραγούδια τους. Και τότε ήταν σαν να βγήκε στην επιφάνεια ένας άλλος κόσμος, αθέατος τον υπόλοιπο καιρό.

Τα λόγια βέβαια δεν τα καταλάβαινα, αλλά καταλάβαινα ότι το τραγούδισμα αυτό είχε μεγάλη συγκινησιακή φόρτιση γι’ αυτούς. Αυτό με έκανε να κοντοσταθώ λίγο σε αυτή την ανόητη έκφραση «σαν κι εμάς», και να αναρωτηθώ: δηλαδή πώς είμαστε «εμείς»; Μήπως δεν κουβαλάμε όλοι μας διάφορους κόσμους, που για τον ένα ή τον άλλο λόγο μπορεί να φανούν ύποπτοι ή ανεπιθύμητοι σε κάποια εξουσία, κρατική ή ιδιωτική, και τότε οδηγούμαστε να τους βγάζουμε στο φως και να τους επιτελούμε με προσοχή, με διακριτικότητα, σε ιδιωτικούς ή ημι-ιδιωτικούς χώρους;

Πριν βέβαια έρθουν τα «συναισθήματα», ήταν ακριβώς οι σκέψεις που με είχαν οδηγήσει να προβληματιστώ για το ζήτημα αυτό –όχι δηλαδή λόγω οικειότητας ή συμπάθειας, αλλά επειδή θεωρούσα ότι αφορά ολόκληρη την ελληνική κοινωνία και πολιτική. Είμαι μικρασιατικής καταγωγής, γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη, όπως και οι γονείς μου, και μέχρι τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας δεν είχα καν ακούσει για αυτούς τους ανθρώπους, με τους οποίους μετά ασχολούνταν όλοι -μόνο και μόνο για να διακηρύξουν ότι … δεν υπάρχουν. Η ιστορία αυτή με τους «πλαστογράφους των Σκοπίων» με ξάφνιασε, την βρήκα πολιτικά ανησυχητική, ενώ θεωρητικά πολύ αξιοπερίεργη και δυσεξήγητη. Και προσπάθησα από τότε να κάτσω να σκεφτώ λίγο τι είναι αυτό το πράμα που μας έπεσε στο κεφάλι. Η προσπάθεια συνεχίζεται μέχρι τώρα.

Ζείτε για μεγάλα χρονικά διαστήματα στη δυτική Ευρώπη. Όταν επιστρέφετε στην Θεσσαλονίκη πως βιώνετε τον συντηρητισμό και τον εθνικισμό των τοπικών αρχόντων;

Όποτε επιστρέφω στη Θεσσαλονίκη, η πρώτη μου επαφή είναι το αεροδρόμιο. Εκεί, η εμμονή με το μακεδονικό σε χτυπά κατά πρόσωπο μόλις μπαίνεις. Και πριν ακόμα μπεις, από το όνομα του αεροδρομίου (που ως γνωστόν δόθηκε τη δεκαετία του 90 σε αντικατάσταση του «Μίκρα»). Στον αέρα, δε, ο πιλότος, αν είναι Έλληνας, σε ενημερώνει ότι «θα περάσουμε από τον εναέριο χώρο των Σκοπίων».

Αφού φτάσεις, μπαίνεις στο χώρο των αποσκευών, όπου έχει παντού αφίσες με όμορφες παραλίες και ανθρώπους χαλαρούς και χαμογελαστούς να τις απολαμβάνουν, ή πυκνά δάση, ή πάλι αυστηρές μορφές από βυζαντινές εικόνες, αγάλματα και ψηφιδωτά, αλλά όλες τους αναφέρουν υποχρεωτικά τη λέξη MACEDONIA τουλάχιστον μία φορά.

Καμιά φορά προσπαθώ να δω με τα μάτια των συνταξιδιωτών μου, να φανταστώ πώς τους φαίνονται όλα αυτά. Το πιθανότερο είναι ότι αδιαφορούν και δεν τα προσέχουν. Εγώ τείνω να θεωρώ μάλλον γραφικό το θέαμα, και συμπεραίνω ότι δείχνει πάνω απ’ όλα ανασφάλεια· αυτοί που το σκηνοθετούν προσπαθούν να πείσουν πάνω απ’ όλα τους εαυτούς τους και όχι άλλους.

Είστε από του λίγους στην Ελλάδα που, στα άρθρα σας, αναφέρετε τη γείτονα χώρα με το συνταγματικό της όνομα: Δημοκρατία της Μακεδονίας, χωρίς περιστροφές! Εξηγείστε μας τους λόγους γι αυτό.

Σύμφωνα με μία παράδοση, στην αρχαία Αθήνα κάποτε ένας σοφιστής πλησίασε τον Σωκράτη και του «απέδειξε» με ορθολογικά επιχειρήματα ότι το βάδισμα είναι αδύνατο. Τότε ο Σωκράτης, χωρίς να πει τίποτα, απλώς σηκώθηκε και άρχισε να βαδίζει.

Το ίδιο πρέπει να κάνουμε και στο ζήτημα της ονομασίας της γειτονικής δημοκρατίας. Βέβαια αυτό αφορά μια πρακτική γλωσσική (το αν θα λέμε έτσι ή αλλιώς) και όχι σωματική, αλλά όπως έλεγε ο Λακάν, δεν υπάρχει μεταγλώσσα, δηλαδή δεν υπάρχει κάποιο άλλο, ξεχωριστό επίπεδο έξω και πάνω από τη γλώσσα όπου μπορούμε να πάμε και να βρούμε «πώς πρέπει να το λέμε». Ένα όνομα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί «σωστό» ή «λάθος». Σωστό όνομα είναι απλώς αυτό με το οποίο φωνάζουμε κάποιον, και αυτός απαντάει. Το μόνο λοιπόν που έχουμε να κάνουμε είναι απλώς να το χρησιμοποιούμε και όχι να εμπλεκόμαστε σε ιστορικο-ανθρωπολογικές συζητήσεις.

Μια παρέα στο διαδίκτυο που αυτοπροσδιορίζονται ως Αριστεροπόντιοι συχνά βρίσκονται απέναντι από θέσεις που εκφράζετε, ποιος πιστεύετε πως είναι ο λόγος;

Δεν έχω κάτι ιδιαίτερο να σχολιάσω επ’ αυτού. Στο διαδίκτυο καθημερινά γράφονται χιλιάδες πράγματα. Αν είναι να τα παρακολουθεί κανείς όλα, δεν θα ‘πρεπε να κάνει τίποτε άλλο όλη τη μέρα.

Τούτου λεχθέντος, δεν αγνοώ βεβαίως ότι για πολλά θέματα τις απόψεις μου δεν τις συμμερίζονται πολλοί στην ελληνική κοινωνία. Αυτό από μόνο του δεν είναι ούτε καλό, ούτε κακό. Οι πλειοψηφίες και οι μειοψηφίες είναι πράγματα ευμετάβλητα, και είναι θεμιτό να επιχειρηματολογούμε και να προσπαθούμε να μετασχηματίσουμε την εκάστοτε προσωρινή κυριαρχία αυτής ή της άλλης άποψης. Αυτές οι απόψεις που είναι τώρα κυρίαρχες, δεν ήταν πάντοτε· έγιναν κάποια στιγμή, με υπομονετική και επίμονη προσπάθεια. Πριν το 1990, ο Μάρτης και ο Παπαθεμελής περιέφεραν δεξιά και αριστερά τη λόξα τους, και κανείς δεν τους έδινε σημασία. Μετά ξαφνικά την «κόλλησε» όλη η ελληνική κοινωνία. Επίσης, μέχρι την ίδια περίπου εποχή, κανείς δε μιλούσε για «ποντιακή γενοκτονία». Σήμερα έχουμε φτάσει να συζητάμε αν θα πρέπει να μπαίνει φυλακή όποιος την αμφισβητεί. Αυτά γίνανε μέσα σε 20 χρόνια.

Πρόσφατα λάβατε πρόσκληση και συμμετείχατε σε επιστημονικό συνέδριο στη Μελβούρνη της Αυστραλίας, το οποίο διοργανώθηκε από την Αυστραλιανή Μακεδόνικη Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Θα θέλατε να μας πείτε τις εντυπώσεις σας;

Οι εντυπώσεις μου ήταν εξαιρετικές. Κάποιες απ’ αυτές, ας πούμε τις πιο πολιτικές-θεωρητικές, εξέθεσα σε ένα σημείωμα στο ηλεκτρονικό περιοδικό «Χρόνος». Για το βιωματικό μέρος, θα αναφερθώ εδώ λίγο στη γιορτή του κλεισίματος: επρόκειτο για ένα «dinner-dance» σε έναν χώρο ελαφρώς κιτς, στα περίχωρα της Μελβούρνης, με τραπεζάκια γύρω γύρω και μία στρογγυλή πίστα στη μέση, κάπως πιο χαμηλά, σαν να αναπαριστά την πλατεία κάποιου ανύπαρκτου πλέον χωριού. Στην άκρη έπαιζε μια μπάντα με κλαρίνο, τρομπέτα, ντραμς και δύο κήμπορντς. Ο κλαρινετζής τραγουδούσε κιόλας. Στα τραπέζια καθόντουσαν οικογένειες, κύριοι με κοστούμια και κυρίες με ταγεράκια και κομμώσεις, οι οργανωτές που ψιλοβαριόντουσαν τη μουσική και μονολογούσαν «ωχ, τώρα θα μας πούνε να χορέψουμε κι εμείς», μωρά τρέχαν πάνω κάτω και τα βλέπαν μεγάλοι και λέγανε «βρε, πώς μεγάλωσε …». Ήταν λίγο σαν ταινία του Κουστούριτσα.

Στη γιορτή αυτή, οι οργανωτές επιδώσανε αναμνηστικά δώρα στον καθένα από τους συνέδρους, καθώς και στον/ στην τυχόν σύζυγο ή σύντροφό τους. Ένας από τους συνέδρους, άντρας, συνοδευόταν από το σύντροφό του, επίσης άντρα. Οι οργανωτές λοιπόν χωρίς καμία διάκριση κάλεσαν και τον εν λόγω σύντροφο και του έδωσαν το αναμνηστικό, και ο κόσμος χειροκρότησε όπως είχε κάνει και πριν με τις κυρίες των κυρίων καθηγητών. Κάτι τέτοιο θα ήταν αδιανόητο σε αντίστοιχη ελληνική διοργάνωση.

Μετά ακολούθησε χορός. Στα κομμάτια αναγνώρισα αυτό που ξέρουμε με ελληνικά λόγια ως «Μήλο μου κόκκινο», καθώς και ένα άλλο που προφανώς σε αυτό βασίστηκε το μετέπειτα εμβατήριο «Μακεδονία ξακουστή». Άλλα πάλι κομμάτια ήτανε σε ρυθμό μπαϊντούσκα. Η μπαϊντούσκα είναι ένας χορός, εγώ νόμιζα ότι είναι θρακιώτικος. Πάντως τον χορεύουν στην ελληνική Θράκη. Στις Βρυξέλλες, υπάρχει ένα κλιμάκιο του Λυκείου Ελληνίδων που έκανε μαθήματα παραδοσιακών ελληνικών χορών, και κάποιο διάστημα πήγαινα και παρακολουθούσα κι εγώ. Εκεί μας είχαν μάθει και μπαϊντούσκα. Εγώ όταν άκουσα το όνομα μειδίασα και υπέθεσα ότι είναι βουλγάρικη. Την έμαθα λοιπόν επειδή μου φαινόταν πολύ γοητευτικός χορός, και τώρα μετά από χρόνια τον ξαναθυμήθηκα στην άλλη άκρη του κόσμου και τον ξαναχόρεψα. Οι Αυστραλοί Μακεδόνες εκπλήσσονταν και ένας με ρώτησε, «μα πού έμαθες τους χορούς μας;» Εγώ σκέφτηκα, «πού να σου εξηγώ τώρα; Αν σου πω στο Λύκειο Ελληνίδων Βρυξελλών δεν θα με πιστέψεις».

Για ποιό λόγο πιστεύετε ότι ο αυτοπροσδιορισμός των εθνικά Μακεδόνων ενοχλεί τόσο την ελληνική πολιτεία;

Θα ήμουν ευτυχής αν κάποιος μου απαντούσε ικανοποιητικά το ερώτημα αυτό. Με έχει απασχολήσει καιρό και δεν έχω μια μονολεκτική απάντηση, ούτε και άλλος κανείς νομίζω. Είναι μία απρόβλεπτη ενδεχομενική συνάντηση αρκετών παραγόντων. Εδώ θα απομονώσω δύο.

Από την ίδρυση του ελληνικού κράτους, από τότε που στήθηκε αυτό το μαγαζί, η αναφορά στην αρχαιότητα απέκτησε ένα χαρακτήρα πολύ κεντρικό και κρίσιμο. Αλλά, επειδή ο «πολιτισμός» είναι ένα στοιχείο άυλο, αφηρημένο, από νωρίς υπήρξε μια ανάγκη να μεταφραστεί σε κάτι απτό, με διαστάσεις, που υπάρχει μόνο σε ένα σημείο στο χώρο και είναι δεκτικό ιδιοκτησίας.

Αυτή η τάση εξηγεί διάφορα φαινόμενα όπως ο φετιχισμός με τα μάρμαρα, τα «ερείπια του έθνους» που λέει και ο Χαμηλάκης, ή όπως, στο επίπεδο της γλώσσας, η υστερία με τα greeklish ή το άγχος ότι μας «κλέβουν τα φωνήεντα».

Έτσι προέκυψε η αντίδραση «μας κλέβετε την κληρονομιά». Η αντίδραση αυτή δεν είναι αυτονόητη. Προϋποθέτει αυτή την «πραγμοποίηση» της κληρονομιάς, την αντιμετώπισή της ως περιουσιακού αντικειμένου παγωμένου και οριστικού το οποίο ένας μόνο μπορεί να κατέχει και να χρησιμοποιεί, και όχι ως ενός συνόλου επινοήσεων, επιτευγμάτων, επικοινωνιακών τρόπων που η φύση και ο προορισμός τους είναι να μεταδίδονται και να κυκλοφορούν.

Το δεύτερο είναι ότι το ελληνικό κράτος και η ελληνική κοινωνία στην πλειοψηφία της, αντιδρούν πολύ αρνητικά απέναντι στη χρήση του όρου «μειονότητα», και ακόμα περισσότερο στην αξίωση αυτοπροσδιορισμού. Κάθε φορά που γίνεται λόγος για τουρκική μειονότητα, το εθνικιστικό «κιτ» προβλέπει την εξής απάντηση: «οι διεθνείς συνθήκες δεν αναγνωρίζουν άλλη μειονότητα, μόνο μουσουλμανική». Λες και η ύπαρξη μειονοτήτων είναι ένα όνειδος και ένα αναγκαίο κακό, που ανεχόμαστε εξ ανάγκης.

Αυτό συνδέεται με το άγχος της στρατηγικής χρησιμοποίησης των μειονοτήτων από χώρες οι οποίες θα επικαλεστούν εθνοτική συγγένεια με αυτές και θα τη χρησιμοποιήσουν ως πρόσχημα για εισβολή. Εδώ η Ελλάδα κρίνει εξ ιδίων τα αλλότρια: είναι γνωστό ιστορικά ποιο βαλκανικό κράτος χρησιμοποίησε κυρίως αυτή την τακτική. Έτσι, φοβάται μήπως πάθει από άλλους στο μέλλον αυτό που έκανε η ίδια στο παρελθόν, ακόμη και όταν δεν υπάρχει καμία ένδειξη γι’ αυτό.

Ποιές οι μεθόδους και τα μέσα που πρέπει οι εθνικά Μακεδόνες της Ελλάδας να χρησιμοποιήσουν με σκοπό την αναγνώρισή τους ως μειονότητα;

Δεν θέλω να υποδείξω σε άλλους τι πρέπει να κάνουν. Μπορώ όμως να θέσω υπόψη σας κάποιες σκέψεις.

Δεν είμαι σίγουρος αν η επιδίωξη του καθεστώτος της μειονότητας είναι στρατηγικά η καλύτερη ιδέα.

Καταρχάς, όπως είπα πριν, κάτι τέτοιο δημιουργεί μία φοβία στους «πλειονοτικούς» ας πούμε Έλληνες. Δεν είναι όμως μόνο γι’ αυτόν τον εξωτερικό-συγκυριακό λόγο, αλλά και διότι η «μειονότητα», ως νομική έννοια, προϋποθέτει το έθνος κράτος και τη λογική του. Η ύπαρξη των εθνοτικά Μακεδόνων στην ελληνική Μακεδονία είναι κληρονομιά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Εκεί, η έννοια της «μειονότητας» δεν υπήρχε. Το ίδιο, κατά ενδιαφέροντα τρόπο, συνέβαινε και στην ομόσπονδη Γιουγκοσλαβία. Νομίζω ότι τόσο στη μία όσο και στην άλλη περίπτωση, υπήρχε μεγαλύτερη ανοχή στην πολιτισμική και γλωσσική ετερότητα.

Η έννοια της «μειονότητας» λειτουργεί ως ένα φρούριο, το οποίο ναι μεν προστατεύει, αλλά μπορεί και να φυλακίζει. Αυτό που θέλουν οι Μακεδόνες είναι να μπορούν να επιτελούν ανεμπόδιστα τη ιδιαιτερότητά τους, δηλ. να μιλάν και να διδάσκονται τη γλώσσα τους, να τραγουδάν τα τραγούδια τους, να κυκλοφορούν και να επικοινωνούν ελεύθερα με ομογενείς τους εκτός Ελλάδος … οι επιθυμίες αυτές είναι θεμιτές, και μάλιστα είναι κάτι που εμπλουτίζει μια κοινωνία. Αυτός που έχει δυνατότητα επικοινωνίας με περισσότερες γλώσσες και κουλτούρες δεν μειονεκτεί απέναντι σε εκείνον που έχει μόνο μία· το αντίστροφο συμβαίνει. Ίσως λοιπόν οι στόχοι αυτοί μπορούν να επιτευχθούν καλύτερα με άλλα νομικοπολιτικά εργαλεία που υπάρχουν, ή ίσως μπορούμε να επινοήσουμε.

Μεγάλη οικονομική και κατά την άποψή μας, κοινωνική κρίση στην χώρα μας, με το ναζισμό να έχει τρυπώσει σε όλες τις πτυχές της καθημερινότητας. Παρακαλούμε για σχολιασμό.

Καλή ερώτηση, αλλά απαιτεί χρόνο και χώρο για να απαντηθεί. Και εδώ τελείως επιγραμματικά, θα αναδείκνυα δύο παράγοντες. Ο πρώτος είναι η εκπαίδευση, όχι μόνο με την έννοια όσων συμβαίνουν στο σχολείο, αλλά ως το γενικότερο νοηματοδοτικό πλαίσιο που οργανώνει την ύπαρξη της ελληνικής κοινωνίας. Η άνοδος της Χρυσής Αυγής αποκάλυψε ότι το πλαίσιο αυτό δεν περιείχε αντισώματα απέναντι στο φασισμό. Περιείχε βέβαια πολλή ρητορεία περί ελευθερίας, αλλά αυτή πάντοτε οριζόταν ως εθνική, ως μη υπαγωγή του Έλληνα σε ξένους. Ακόμα και στη δεκαετία του 40, η κατοχή αποδίδεται στους «Γερμανούς», όχι στους ναζιστές.

Η εκπαίδευση αυτή δεν λέω ότι προκάλεσε την άνοδο της ακροδεξιάς ως μια σχέση αιτίου και αιτιατού, αλλά πάντως δεν την εμπόδισε. Ο σπινθήρας, ο βασικός παράγοντας που οδήγησε τόσο κόσμο να στραφεί στους Έλληνες ναζιστές, ήταν μία επιθυμία εκδίκησης/ τιμωρίας (προς τους πολιτικούς, τους «υψηλά ιστάμενους») αλλά και ταυτόχρονα αυτοτιμωρίας. Μπροστά σε μια κατάσταση τραυματική, ανεξήγητη, όπου οι άνθρωποι βρίσκονται από τη μια μέρα στην άλλη μπροστά σε μία δραματική επιδείνωση της ζωής τους η οποία κανείς δεν ξέρει πότε και πού θα σταματήσει, το βασικότερο έλλειμμα που αντιμετωπίζουν είναι το έλλειμμα νοήματος, περισσότερο ακόμα και από το οικονομικό. Έτσι, κάποιοι βρίσκουν προτιμότερο ένα έστω παράλογο νόημα από την πλήρη απουσία νοήματος· μπροστά στην απώλεια της αυτοεκτίμησης και της αξιοπρέπειάς τους, ψάχνουν να βρουν το ακόμα χειρότερο για να καταπολεμήσουν όπως νομίζουν το κακό· να κάνουν πλήρη και γενικό τον (αυτο)εξευτελισμό ώστε να μην αισθάνονται μόνο αυτοί εξευτελισμένοι.

Τί θα θέλατε να πείτε στους ,,ανύπαρκτους,, γενικά της Ελλάδας;

Οι άνθρωποι υπάρχουν κατά πολλούς διαφορετικούς τρόπους, και κανείς δεν είναι πραγματικά ανύπαρκτος παρά μόνο αν εξαφανιστεί βιολογικά. Μερικές φορές ούτε και τότε. Είναι πιθανό κάποιοι, κάποιες στιγμές ή ως προς κάποιες διαστάσεις της ύπαρξής τους, να είναι στον ένα ή τον άλλο βαθμό αθέατοι για τους περισσότερους –ιδίως αν αυτοί οι τελευταίοι αποφασίσουν να εθελοτυφλούν· αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και ανύπαρκτοι, διότι η ύπαρξή μας είναι πάντα μία κοινωνική σχέση και παράγει αποτελέσματα (συχνά απρόβλεπτα, σε τόπους και χρόνους που δεν το φανταζόμαστε) έστω και αθέατη.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

МАКЕДОНСКИОТ ЈАЗИК – „АХИЛОВА ПЕТА“ ЗА ГРЧКИОТ НАЦИОНАЛИЗАМ Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ – ,,Η ΑΧΙΛΛΕΙΟΣ ΠΤΕΡΝΑ,, ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ

Ένα από τα στοιχεία μέσω των οποίων ορισμένη ομάδα ατόμων προσδιορίζονται ή άλλοι τους αναγνωρίζουν ως ιδιαίτερη εθνική ομάδα, είναι η γλώσσα. Στην περίπτωση αυτή, με την εμφάνιση και την ανάπτυξη της μακεδόνικης ταυτότητας, εκτός από το όνομα της περιοχής (Μακεδονία) όπου δημιουργήθηκε, η γλώσσα αποτελεί έναν από τους καθοριστικούς δείκτες των φάσεων ανάπτυξης πριν και μετά τη διαμόρφωση του μακεδόνικου έθνους. Ως εκ τούτου, εκτός από το ρόλο του στην εθνική ανάπτυξη, η γλώσσα έπαιξε και μεγάλο ρόλο στην άμυνα της άρνησης και των προσπαθειών αφομοίωσης του μακεδόνικου έθνους από πλευράς των προπαγανδιστικών μηχανισμών των γειτονικών βαλκανικών εθνών. Λόγω αυτών των χαρακτηριστικών της μακεδόνικης γλώσσας, προς αυτή είχαν παρθεί πολλά και διάφορα μέτρα, κυρίως από τις ελληνικές προπαγανδιστικές υπηρεσίες, με τελικό στόχο την ελαχιστοποίησή της και τη μετονομασία της, την υποβάθμισή της ως ,,βαρβαρική,, και την τελική της εξαφάνιση, ιδιαίτερα στα τμήματα της Μακεδονίας που μετά τους Βαλκανικούς πολέμους υπέπεσαν στην εξουσία του ελληνικού κράτους.

Εάν για το βουλγαρικό και τον σερβικό εθνικισμό η ομοιότητα της μακεδόνικης γλώσσας με τη βουλγάρικη ή την σερβική ήταν για΄αυτούς ,,πανομοιότυπη,, και αποτελούσε  πλεονέκτημα για τις φιλοδοξίες τους προς τον πληθυσμό και τα εδάφη της Μακεδονίας, τότε αυτό το ,,μειονέκτημα,, για την ελληνική προπαγάνδα αποτελούσε την ,,Αχίλλειο πτέρνα,, στις προσπάθειες ,,απόδειξης,, της ελληνικής καταγωγής του μακεδόνικου έθνους ή στις προσπάθειες για εξελληνισμό του. Τα μέτρα που είχαν παρθεί για την ελαχιστοποίηση αυτού του ,,μειονεκτήματος,,  ήταν διαφόρων ειδών, ενώ συστηματικά και οργανωμένα είχαν αρχίσει να χρησιμοποιούνται ακόμη από την εποχή της οθωμανικής κυριαρχίας στη Μακεδονία. Το ελληνικό κράτος, χρησιμοποιώντας τα προνόμια που η Υψηλή Πύλη είχε παραχωρήσει στο Πατριαρχείο, τα μετέτρεψε σε όργανο εφαρμογής της δικής του εθνικιστικής πολιτικής στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ένα από εκείνα τα προνόμια ήταν η δυνατότητα ανοίγματος ελληνικών σχολείων, τα οποία προορίζονταν για το χριστιανικό πληθυσμό που βρισκόταν υπό τη δικαιοδοσία του Πατριαρχείου. Τις τελευταίες δεκαετίες του XIX αιώνα, στην ομάδα αυτή του πληθυσμού ανήκαν και τμήματα της μακεδόνικης εθνότητας, τα οποία εξ αυτοματισμού αποτελούσαν μέρος αυτού του εκπαιδευτικού συστήματος και μ΄αυτό υπό σταδιακό εξελληνισμό. Παρόλες τις προσπάθειες, η  επιβολή της ελληνικής γλώσσας ήταν δύσκολη διαδικασία, ενώ η ,,ξερίζωση,, της μακεδόνικης γλώσσας ήταν κάτι σχεδόν το ακατόρθωτο. Έτσι π.χ. η πρώτη σοβαρή προσπάθεια αντιμετώπισης του ,,γλωσσικού προβλήματος,, παρατηρήθηκε το 1879, στο συνέδριο πολιτιστικών συλλόγων από Ελλάδα και εκτός Ελλάδας, στην Αθήνα. Στο συνέδριο, ο εκπρόσωπος των ελληνικών ,,μακεδονικών συλλόγων,, Πανταζίδης, αφού ανέλυσε την τότε εκπαιδευτική δραστηριότητα στην οθωμανική Μακεδονία, τόνισε τα άσχημα αποτελέσματα στον τομέα εξάπλωσης της ελληνικής γλώσσας προς τους ,,αλλόγλωσσους,, μαθητές των ελληνικών σχολείων.  „Η αργή διαδικασία του εξελληνισμού τους, το οποίο πλέον παρουσιάζεται ως πρόβλημα εθνικής σημασίας, τόνιζε ο Πανταζίδης, είναι εξαιτίας της ανεπαρκούς και απρόσιτης διδασκαλίας της (ελληνικής) γλώσσας“. Ο ίδιος πρότεινε μια σειρά μέτρων για γρηγορότερη εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας, από τα οποία μέτρα εμείς θα ξεχωρίσουμε δύο, από τα οποία ιδιαίτερη προσοχή ελκύει η δεύτερη πρόταση, στην οποία προτείνεται με σαφήνεια η απαγόρευση της χρήσης της μακεδόνικης γλώσσας σε οποιοδήποτε επίπεδο επικοινωνίας μέσα στα ελληνικά σχολεία.

1. Εξάπλωση των ελληνικών σχολείων προσχολικής και πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, ιδιάιτερα στις ξενόγλωσσες κατοικημένες περιοχές.

2. Απαγόρευση της χρήσης οποιασδήποτε άλλης γλώσσας μέσα στα σχολεία, εκτός της ελληνικής.

Αυτή η πρακτική συνεχίστηκε και στα επόμενα χρόνια της οθωμανικής κυριαρχίας στη Μακεδονία, ενώ την τελευταία περίοδο, με στόχο την αποτελεσματικότερη εφαρμογή της πολιτικής άρνησης της μακεδόνικης γλώσσας, χρησιμοποιήθηκε η τρομοκρατία και η βία από πλευράς ελληνικών παραστρατιωτικών σωμάτων. Η κατάσταση δραματικά άλλαξε υπέρ του ελληνικού εθνικισμού μετά τους Βαλκανικούς πολέμους, όταν το μεγαλύτερο μέρος της ιστορικής Μακεδονίας υπέπεσε στην εξουσία του ελληνικού κράτους. Η επίσημη Αθήνα είχε πλέον ολική ελευθερία για την εφαρμογή του σχεδίου ολοκληρωμένης αφομοίωσης του μακεδόνικου πληθυσμού που βρισκόταν υπό την εξουσία της. Στην κατεύθυνση αυτή χρησιμοποιήθηκαν όλοι οι κρατικοί μηχανισμοί, ενώ ένας από τους βασικούς σκοπούς, εκτός των άλλων, ήταν το ,,ξερίζωμα της βαρβαρικής σλαβικής γλώσσας απο τη βόρεια Ελλάδα“.

Όπως και να ΄χει, παρόλα τα πολυάριθμα μέτρα που πάρθηκαν για εξελληνισμό της μακεδόνικης εθνότητας στην Ελλάδα και τα οποία εν μέρει απόδωσαν, δεν έφεραν τα επιθυμητά αποτελέσματα για τις ελληνικές αρχές. Αυτή η κατάσταση προκάλεσε θερμή αντίδραση, ιδιαίτερα για την εξαφάνιση της μακεδόνικης γλώσσας, κατά την περίοδο της δικτατορίας του Μεταξά (1936-1940).

Στις 13 Απριλίου 1936, ο βασιλιάς της Ελλάδας Γεώργιος II, όρισε ως προσωρινό πρωθυπουργό τον στρατηγό Ιωάννη Μεταξά. Μερικούς μήνες αργότερα, στις 4 Αυγούστου, ο Μεταξάς έκανε στρατιωτικό πραξικόπημα, ξεκινώντας την περίοδο που έμεινε γνωστή στην ιστορία ως „Καθεστώς της 4 Αυγούστου“. Ο Μεταξάς από το βασιλιά έλαβε απεριόριστα δικαιώματα, ανέστειλε το Σύνταγμα, διέλυσε το Κοινοβούλιο και δημιούργησε μια αυστηρή λογοκρισία. Με διάταγμα στις 16 Σεπτεμβρίου 1936, απαγόρευσε και όλα τα πολιτικά κόμματα. Η διακυβέρνησή του έμοιαζε πολύ με τη φασιστική του Μουσολίνι στην Ιταλία, διακηρύσσοντας τον „ Τρίτο Ελληνικό Πολιτισμό “, μετά την αρχαία Ελλάδα και τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Σε ότι αφορά το „μακεδονικό ζήτημα“ στην Ελλάδα, λήφθησαν συγκεκριμένα μέτρα για την „τελική του λύση“.

Από τις 17 εώς τις 28 Ιουνίου 1936, ο Μεταξάς μαζί με το βασιλιά Γεώργιο II, έκαναν περιήγηση του δυτικού τμήματος του ελληνικού κομματιού της Μακεδονίας, επισκεπτόμενοι το Βόντενσκο (περιοχή Έδεσσας), το Λέρινσκο (περιοχή Φλώρινας) και το Κόστουρσκο (περιοχή Καστοριάς). Εκεί είδαν από κοντά τα κακά αποτελέσματα των προσπαθειών εξελληνισμού των Μακεδόνων τις προηγούμενες περιόδους. Αμέσως μετά την επιστροφή στην Αθήνα δώθηκαν περισσότερες διαταγές σχετικά με την απαγόρευση στον τοπικό πληθυσμό να ομιλεί τη μακεδονική σλαβική γλώσσα και εάν δεν γίνονταν αυτές οι διαταγές σεβαστές, προβλέπονταν αυστηρές ποινές, από χρηματικές εώς φυλάκιση. Απαγορεύτηκε και η αλληλογραφία των Μακεδόνων στη μητρική τους γλώσσα με τους συγγενείς τους στο εξωτερικό. Δόθηκε και διαταγή με την οποία όλοι οι κάτοικοι ηλικίας από 15 εώς 65 ετών, που δε γνώριζαν την ελληνική γλώσσα, υποχρεούνταν να πηγαίνουν στα βραδυνά σχολεία που πρόσφατα είχαν ανοίξει. Για την εφαρμογή αυτών των μέτρων φρόντιζαν περισσότερες κρατικές υπηρεσίες, κυρίως όμως η αστυνομία. Στα απομνημονεύματά του, ο Кирил Пировски – Κίριλ Πίροβσκι από το χωριό Косинец, Костурско – Κόσινετς, Κόστουρσκο (Ιεροπηγή Καστοριάς), θυμάται: „Οι Ευζώνοι, κρυμμένοι στους θάμνους δίπλα στο δρόμο, ακούγοντας να ομιλείται η μητρική μακεδόνικη γλώσσα, τους έπιασαν…και τους χτύπησαν αλύπητα και πριν να τους αφήσουν να φύγουν, τους ανάγκασαν να πιούν ρετσινόλαδο, τους έδεσαν τα χέρια και τους έφησαν. Από τους δύο ο ένας τρελάθηκε και πέθανε“.

Για το „ξερίζωμα“ της μακεδόνικης γλώσσας, οι ελληνικές αρχές έλαβαν και κατάλληλα διοικητικά μέτρα. Με επιστολή αριθ.10-744 του Ιουλίου 1936, ο περιφεριάρχης του Λέριν (Φλώρινας)  κοινοποίησε το ακόλουθο σε κάτοικο της πόλης: „Σύμφωνα με το άρθρο 122 του νόμου περί χωριών και πόλεων, σας προσκαλούμε μέσα σε διάστημα 15 ημερών από την ημέρα παραλαβής της επιστολής αυτής, να δώσετε εξηγήσεις, λόγω ποιών αιτιών είστε έκθαμβοι από αντιεθνικά συναισθήματα: 1. Πριν ορισμένο χρονικό διάστημα, μαζί με άλλους χωρικούς στο γάμο του Γιόβαν Τρούπτσσεβ τραγουδήσατε βουλγαρικό τραγούδι (σύμφωνα με την τότε, αλλά και την σημερινή πολιτική της Ελλάδας, η μακεδόνικη γλώσσα συχνά ονομάζεται „βουλγαρική“) και ζητήσατε από τους μουσικούς να παίξουν και άλλα βουλγαρικά τραγούδια. 2. Στο γάμο στο χωριό Τσέροβο και με την παρουσία άλλων καλεσμένων, δείχνοντας προς το μικρό σας γιο, δηλώσατε ότι εάν αυτό το παιδί πει, αν το ρωτήσουν, ότι είναι Έληνας, θα του κόψετε το κεφάλι 3. Δεν σταματάτε να εκδηλώνετε τα αντιεθνικά σας αισθήματα και έτσι διαταράσσετε την κοινωνική τάξη και ασφάλεια“.

Όσο και αν ήταν σκληρά τα μέτρα που πάρθηκαν κατά τη δικτατορία του Μεταξά, με στόχο την αφομοίωση της μακεδόνικης εθνότητας στην Ελλάδα, τα αποτελέσματα ήταν με περιορισμένο εύρος και βραχύβια φύση. Το συμπέρασμα αυτό το θεμελιώνουμε πάνω στην περίοδο που ακολούθησε, τα δέκα χρόνια πολέμου στην Ελλάδα (1940-1949), όταν εξολοκλήρου εκδηλώθηκε η μακεδόνικη συνείδηση και ο αγώνας του μακεδόνικου λαού στην Ελλάδα για εθνικά δίκαια και ελευθερία.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

СЛИКИ НА ЖИВОТОТ – ΣΛΙΚΙ ΝΑ ΖΖΙΒΟΤΟΤ – ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΖΩΗΣ

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Κατηγορίες

Ευχαριστούμε θερμά τους Μακεδόνες οικονομικούς μας μετανάστες σε Αυστραλία, Καναδά και δυτική Ευρώπη, όπως και τους φίλους μας απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας, για την οικονομική στήριξη της έκδοσης της Нова Зора. Благодариме - Μπλαγκοντάριμε


ALPHA BANK

Account 852 00 2101 031390

IBAN: GR47 0140 8520 8520 0210 1031 390

BIC: CRBAGRAA

Μηνιαίες Εκδόσεις

Македонска Ризница
  • ,ΞΕΦΥΛΛΙΣΜΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΤΕΥΧΩΝ
    РАЗГЛЕДУВАЊЕ НА ПРЕТХОДНИ БРОЕВИ
  • 2016 (147)
  • 2015 (416)
  • 2014 (404)
  • 2013 (377)
  • 2012 (372)
  • 2011 (323)
  • 2010 (202)