Αρχεία | Ιανουάριος, 2014

Среќна Нова 2014 година

НА СИТЕ МАКЕДОНЦИ
Ви поскакуваат
Нова Зора и Виножито

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ВОДИЦИ (ΒΟΝΤΙΤΣΙ – ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ)

Τα Водици или Богојавление (Βόντιτσι ή Μπογκογιαβλένιε / Φώτα-Θεοφάνεια) είναι μια μεγάλη χριστιανική γιορτή, αφού κατά την ημέρα αυτή βαπτίστηκε, στον Ιορδάνη ποταμό από τον Πρόδρομο Ιωάννη, ο Χριστός. Οι Μακεδόνες χριστιανοί έκαναν ιδιαίτερες προετοιμασίες και τη γιόρταζαν με λαμπρότητα.

Μόλις ξυπνούσαν την παραμονή των Βόντιτσι, την οποία ημέρα ονόμαζαν Неатка-Νέατκα (παραφθαρμένο не јатка – νε ιάτκα – όχι φαγητό) πήγαιναν στην σόμπα ή στο τζάκι, έπαιρναν με τη маша – μάσσα (τσιμπίδα) ένα καρβουνάκι και το ακουμπούσαν στα νύχια λέγοντας: ,,дур да ме џишне неатка јас побргу – ντουρ ντα με τζζίσσνε νεάτκα ιάς πόμπργκου (μέχρι να τσικνίσει η Νέατκα εγώ τσικνίζομαι γρηγορότερα). Στα μικρά παιδιά το έκαναν οι γονείς.

Η Νεάτκα είναι μια μέρα αυστηρής νηστείας και αργίας. Μερικοί μάλιστα τη μέρα αυτή αρκούνταν μόνο στο νερό.

Μετά την πλούσια κρεατοφαγία του Божиќ-Μπόζζικ (Χριστουγέννων) και της Нова Година – Νόβα Γκόντινα (Πρωτοχρονιάς), είναι ίσως απαραίτητη η αποχή από την κρεατοφαγία για αποτοξίνωση, επομένως η επιλογή που γίνεται από τη θρησκεία για κάθαρση με τη νηστεία είναι επιτυχής και για την υγεία.

Η ,,δοκιμασία,, που υποβάλλονταν με το τσίκνισμα ίσως είναι κατάλοιπο του όρκου ,,βάζω το χέρι μου στη φωτιά,, ότι δε θα αρτυθώ. Μια φράση που ακουγόταν τη μέρα αυτή ήταν: неатка не слатка (неатка не слатка – το, δεν τρώω, είναι άνοστο).

Οι γυναίκες τη μέρα της Νέατκα ζύμωναν, έπλαθαν κι έψηναν κουλούρες με παράξενες μορφές, όπως υποζύγια, φαλλικά ομοιώματα και άλλα. Με βρασμένο καλαμπόκι ή шапки – σσάπκι (νιφάδες καλαμποκιού) έφτιαχναν χαϊμαλιά και άλλα στολίδια και μ΄αυτά στόλιζαν τα колачи – κολάτσσι (κουλούρες).

Ανήμερα των Βόντιτσι το πρωί, πήγαιναν στην εκκλησία όπου γινόταν η Θεία Λειτουργία. Κάποια στιγμή όλο το εκκλησίασμα έβγαινε από το ναό κρατώντας οι περισσότεροι από μία εικόνα και κατευθύνονταν προς τα ποτάμια ή λίμνες και φωνάζοντας εν χορώ: ..κύριε-κύριε λέις,, (κύριε ελέησον). Όταν έφταναν στα νερά θα ριχνόταν ο Σταυρός. Όσοι κρατούσαν εικόνα, θα την έπλεναν με τ΄αγιασμένα νερά και θα πλήρωναν κάτι στην εκκλησία.

Προτού ριχτεί ο Σταυρός υπήρχε μεταξύ των συγχωριανών ένα έθιμο για να εξοικονομήσει η εκκλησία κάποιο έσοδο. Έτσι κάποιος φώναζε: ,,δίνω τόσα στην εκκλησία αν ο τάδε πέσει να πιάσει τον Σταυρό,,. Ο άλλος έπρεπε να πλειοδοτήσει, διαφορετικά όφειλε, κατά το έθιμο, να πέσει στα κρύα νερά. Οι προσφορές αυτές ήταν συνήθως σε γέννημα.

Όταν ο παπάς έριχνε τον Σταυρό, έπεφταν στα νερά άντρες και νεαροί κατά κανόνα, για να πιάσουν τον Σταυρό. Συνήθως ήταν παρέες αυτοί που διεκδικούσαν το πιάσιμο και δεν έλειπαν οι συγκρούσεις ανάμεσα σ΄αυτές.

Αυτός που με την παρέα του έπιανε τον Σταυρό, ήταν ο нунко-νούνκο (κουμπάρος), φιλούσε πρώτος τον Σταυρό και στην συνέχεια τον έδινε στους άλλους και τελικά τον επιστρέφανε στον παπά για να τον ξαναπάρουν μετά τη λήξη της Θείας Λειτουργίας.

Η παρέα που είχε πιάσει τον Σταυρό, όταν τον ξανάπαιρνε από τον παπά, επισκεπτόταν όλα τα σπίτια του χωριού ψάλλοντας και πρόσφεραν τον Σταυρό για προσκύνημα. Στα σπίτια, τους υποδέχονταν με σεβασμό, τους κερνούσαν για ν΄αποσπάσουν ευχές και τους έδιναν ένα φιλοδώρημα που μπορούσε να είναι παστό κρέας, λουκάνικα, γέννημα, φρούτα ή και χρήματα.

Όλα τα φιλοδωρήματα τα πήγαιναν στην εκκλησία όπου ο παπάς έκανε τη μοιρασιά. Κρατούσε κάποια για την οικογένειά του – οι παπάδες τότε δεν πληρώνονταν από την πολιτεία αλλά από το χωριό – άλλα για τις φτωχές οικογένειες, μερικά για αναξιοπαθούντα μοναχικά άτομα και τα υπόλοιπα, που ήταν αρκετά, για την παρέα.

Η παρέα πήγαινε στην πλατεία του χωριού και σε κάποιο από τα μαγαζιά, μαγείρευαν τα φαγώσιμα και πήγαιναν όσοι ήθελαν να φάνε.

Την ημέρα των Θεοφανείων γίνονταν και πολλές βαπτίσεις, με οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες. Ακόμη κι αν ήταν παγωμένα τα νερά, έσπαζαν τον πάγο και βουτούσαν τα παιδιά μέσα στα παγωμένα νερά. Επεδίωκαν μάλιστα να βαπτίζουν τα παιδιά εκείνη την ημέρα γιατί πίστευαν ότι όσα βαπτίζονταν στα αγιασμένα νερά δε θα αρρώσταιναν για όλη τους τη ζωή. Τα ονόματα που έβαζαν τη μέρα αυτή ήταν Ιορδάνης, Ιορδάνα, Φώτης, Φωτεινή, Φάνης, Φανή και άλλα.

Οι γυναίκες τις κουλούρες που είχαν ζυμώσει και ψήσει και ήταν στολισμένες με χαϊμαλιά, μερτζάνια και άλλα στολίδια, τις έδεναν μ΄ένα μάτσο καλάμια από βρίζα σε μια σφήνα από жегол – ζζέγκολ (ζυγό), τα ράντιζαν με τ΄αγιασμένο νερό και όταν γυρνούσαν στα σπίτια έδιναν μερικά να τα φάνε τα ζώα για να μην αρρωσταίνουν κι άλλα τα έθαβαν στα χωράφια για να είναι γόνιμα.

Τα όλα δρώμενα κατά τα Βόντιτσι δείχνουν αρχικά τη θρησκευτική και την κοινωνική πλευρά.

Η λατρευτική μεριά των δρώμενων δείχνει πολλά ειδωλολατρικά και παγανιστικά κατάλοιπα.

Το πλύσιμο επίσης των εικόνων, εκτός από τη μιμητική πράξη (παγανιστικό) κάθαρσης, αποδεικνύει και την καταστροφή των εικόνων που είχε συντελεστεί στο παρελθόν.

Το καθιερωμένο μεσημεριανό φαγητό στα σπίτια ήταν η пифтија – πίφτια (πηχτή) που είχε ετοιμαστεί από τα πόδια, το κεφάλι και τ΄αφτιά του γουρουνιού που είχε σφαχτεί στις 23 ή 24 του Δεκέμβρη. Η πίφτια έπρεπε να φαγωθεί γιατί δεν είχαν τρόπους διατήρησής της, δηλαδή ψυγεία.

ΑΙΓΑΙΑΤΗΣ  ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Η μακεδονική γλώσσα και τα παπατζηλίκια τού κ. Μπαμπινιώτη

Σκαλίζοντας κάτι χαρτιά για ένα άλλο θέμα, έπεσα πρόσφατα σε ένα άρθρο που είχε δημοσιεύσει πριν από πέντε περίπου χρόνια στο Βήμα ο

του Άκη Γαβριηλίδη

του Άκη Γαβριηλίδη

εθνικός μας «καθηγητής της Γλωσσολογίας, πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού, τ. πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών» (σύμφωνα με την ίδια του την αυτοπαρουσίαση κάτω από το άρθρο), με τίτλο Γλωσσικές παραχαράξεις. Η «Μακεδονική» των Σκοπίων και τα περί σλαβομακεδονικής μειονότητας.

Ακόμη και χωρίς τον υπότιτλο, δεν θα ήταν δύσκολο να φανταστεί κανείς για ποιο σκοπό γράφτηκε το άρθρο: φυσικά για να προσδώσει και από τη σκοπιά της γλωσσολογίας περιωπή επιστημοσύνης στη γνωστή παραληρηματική θεωρία ότι η δημοκρατία της Μακεδονίας, οι κάτοικοί της, ο πολιτισμός τους, κάθε στοιχείο της κοινωνικής τους ζωής, είναι «ανύπαρκτοι». Η συμβολή αυτή είναι κρίσιμη, διότι, σε αντίθεση π.χ. με τους ιστορικούς και εν μέρει τους αρχαιολόγους, η ελληνική γλωσσολογική κοινότητα, προς τιμήν της, υπήρξε μάλλον απρόθυμη να συνεργήσει σε αυτή την κακόγουστη παράσταση. Και πράγματι, το άρθρο, από τη στιγμή που δημοσιεύθηκε, προστέθηκε και αυτό στο κιτ με τα «συντριπτικά αποδεικτικά στοιχεία» που κουβαλάν μαζί τους όλοι οι μακεδονομάχοι του διαδικτύου και εκσφενδονίζουν κατά των απίστων με την πρώτη ευκαιρία, όντας σίγουροι ότι τους «αποστομώνουν».

Διαβάζοντας όμως το άρθρο, διαπιστώνει κανείς ότι αυτή που θα άξιζε το χαρακτηρισμό «ανύπαρκτη» είναι μάλλον η θεμελίωση της θέσης που θέλει να υποστηρίξει. Για να μην πω ότι είναι στα όρια της διανοητικής και πολιτικής ανεντιμότητας.

Πρώτα απ’ όλα, ο ίδιος ο λόγος του Μπαμπινιώτη δεν μοιάζει καθόλου επιστημονικός ως προς τη μορφή του. Είναι ένας λόγος φλύαρος, παλιλλογικός, δημαγωγικός, γεμάτος παρενθέσεις, θαυμαστικά, εισαγωγικά –κυρίως αυτά- και υποτιμητικές, έως και σχεδόν απειλητικές εκφράσεις κατά παντός υπευθύνου ή ανευθύνου. Είναι φανερό ότι πρόκειται για έναν λόγο δικανικού τύπου, που δεν παριστάνει καν ότι σκοπεύει να αναζητήσει αμερόληπτα την αλήθεια –όπως υποτίθεται ότι κάνει η επιστήμη-, αλλά είναι ρητά απολογητικός υπέρ ενός εκ των δύο διαδίκων.

Η επίφαση επιστημοσύνης συνίσταται στην επίκληση κάποιων βιβλιογραφικών αναφορών σε τέσσερις υποσημειώσεις. Από τις τέσσερις, η πρώτη αφορά ένα άρθρο που συνέγραψε … ο ίδιος ο Μπαμπινιώτης, ενώ η δεύτερη έναν συλλογικό τόμο στον οποίο είχε αυτός την «επιστημονική» (ο χαρακτηρισμός ανήκει επίσης στον ίδιο) επιμέλεια. Ως προς αυτή τη δεύτερη, μάλιστα, ο κ. πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού ψέγει την «Ελληνική Πολιτεία» που δεν χαλάλισε ακόμα κανένα μυστικό ή φανερό κονδύλιο για την «ευρύτερη διάδοση» του τόμου. Επί λέξει, την κατηγορεί ότι «δεν έστερξε ποτέ – μολονότι ζητήθηκε – να προβεί σε έκδοση τού βιβλίου στην αγγλική γλώσσα, ώστε να γίνουν ευρύτερα γνωστές οι ελληνικές επιστημονικές θέσεις επί τού θέματος». (Ίσως κάτι ήξερε η «Ελληνική Πολιτεία» και δεν το έκανε).

Οι άλλες δύο, –και εδώ είναι το ζουμί-, αφορούν έργα ξένων επιστημόνων, με αυτές δε –και με την όλη σκηνοθετική παρουσίασή τους- επιδιώκεται να δημιουργηθεί στον αναγνώστη η εντύπωση ότι η θέση περί «ανυπαρξίας της ψευδώνυμης μακεδονικής των Σκοπίων» είναι αυτονόητη αλήθεια την οποία συμμερίζεται σύμπασα η διεθνής επιστημονική κοινότητα. Για να το επιτύχει αυτό, όμως, το άρθρο προβαίνει σε μία απροκάλυπτη και εξαιρετικά χοντροκομμένη χειραγώγηση.

Παραθέτω αυτούσιο παρακάτω το κείμενο των δύο αυτών υποσημειώσεων, διατηρώντας την ορθογραφία και τη μορφοποίηση του πρωτοτύπου:

3. Ο μεγάλος ιταλός ινδοευρωπαϊστής γλωσσολόγος Vittore Pisani (Il Macedonico, περιοδικό Paideia 12, 1957, σ. 250) γράφει «πράγματι ο όρος μακεδονική γλώσσα [εννοεί τη γλώσσα των Σκοπίων] είναι προϊόν πολιτικής ουσιαστικά προέλευσης». Ο δε ειδικός σλαβιστής γλωσσολόγος, ο Γάλλος Αndrι Vaillant (Le probleme du Slave Macidonien περιοδικό Bulletin de la Sociitι de Linguistique de Paris 39, 1938, σ. 205), είναι αυτός που τονίζει ότι «το όνομα Bulgari είναι στην πραγματικότητα η εθνική ονομασία των Σλάβων τής Μακεδονίας, πράγμα που δείχνει πως (οι Σλάβοι τής περιοχής αυτής) υιοθέτησαν το όνομα Βούλγαροι που τους έδωσαν οι Σέρβοι».

4. Ο γερμανός γλωσσολόγος Heinz Wendt, (Sprachen 1961, σ. 285, λ. Slawische Sprachen), μιλώντας για τις σλαβικές γλώσσες, λέει: «Αν κατατάξει κανείς τις σλαβικές γλώσσες με βάση τη σημερινή τους δομή, πρέπει να θεωρήσει τη Βουλγαρική και τη Μακεδονική, [εννοεί τη γλώσσα των Σκοπίων] λόγω των εξεχουσών δομικών ιδιαιτεροτήτων τους, ως αυτοτελή ομάδα και να την αντιπαραθέσει προς όλες τις άλλες σλαβικές γλώσσες».

O επιστήμονας ως ταχυδακτυλουργός

Ακόμα και σε αυτό το «επιστημονικό» τμήμα του άρθρου, είναι εμφανής η δικολαβίστικη προσπάθεια εντυπωσιασμού τού αναγνώστη: ο κ. καθηγητής της Γλωσσολογίας δεν αρκείται να αναφέρει το όνομα του συγγραφέα του άρθρου στο οποίο παραπέμπει, αλλά αισθάνεται την ανάγκη να παρεμβάλει όχι ένα, όχι δύο, αλλά τέσσερα εγκωμιαστικά επίθετα ανάμεσα στο άρθρο και το κύριο όνομα. Πράγμα που, σε ένα επιστημονικό άρθρο, θα ήταν απλώς γελοίο. Ο μόνος λόγος να αναφερθεί ότι ο συγγραφέας αυτός είναι «μεγάλος Ιταλός ινδοευρωπαϊστής γλωσσολόγος» είναι η ανάγκη του Μπαμπινιώτη να προσδώσει κύρος στα λεγόμενά του. Η δε αναφορά σε ένα στοιχείο τελείως αδιάφορο από επιστημονική άποψη όπως είναι η εθνικότητα του συγγραφέα –την οποία ούτως ή άλλως θα ήταν εύκολο να μαντέψουμε με βάση το όνομά του- έχει προφανώς το νόημα «κοιτάξτε, δεν τα λέω μόνο εγώ, τα λένε και ξένοι».

Ωστόσο, αυτή η παραπομπή, και η επόμενη, μας κάνει να υποπτευθούμε ακριβώς αυτό που θέλει να διαψεύσει: ότι, ακριβώς, τα λέει μόνο αυτός.

Πράγματι, όπως φαίνεται καθαρά στο απόσπασμα, αλλά και στον ίδιο τον τίτλο του άρθρου του μεγάλου Ιταλού ινδοευρωπαϊστή γλωσσολόγου, ο συγγραφέας αυτός δέχεται την ύπαρξη μακεδονικής γλώσσας, χωρίς εισαγωγικά, χωρίς να τη θεωρεί «ψευδεπίγραφη» ή «παραχαραγμένη»!!! [1]

Το ίδιο ακριβώς εξάλλου ισχύει και για τα άλλα δύο έργα, τόσο εκείνο του ειδικού σλαβιστή Γάλλου γλωσσολόγου όσο και εκείνο του Γερμανού: και οι δύο χρησιμοποιούν απερίφραστα τον όρο μακεδονική γλώσσα! Γι’ αυτό, και στις δύο περιπτώσεις, ο Μπαμπινιώτης παρεμβαίνει απροκάλυπτα στο κείμενο προσθέτοντας ο ίδιος μέσα σε αγκύλες τη φράση «[εννοεί τη γλώσσα των Σκοπίων]» και τις δύο φορές που εμφανίζεται στα αποσπάσματα ο όρος «μακεδονική γλώσσα».

Με αυτό το μεγαλοπρεπές καπέλωμα, όμως, η στήριξη που παρέχουν τα παραθέματα αυτά στη θέση περί «ανυπαρξίας της γλώσσας των Σκοπίων» είναι ισοδύναμη με εκείνη της φράσης «ρώτα και τον μπάρμπα μου τον ψεύτη». Διότι το τι «εννοεί» ο συγγραφέας είναι μία αυθαίρετη και αντιδεοντολογική υπόθεση του Μπαμπινιώτη! Εμείς βλέπουμε τι έγραψαν οι μεγάλοι ή λιγότερο μεγάλοι γλωσσολόγοι, και αυτό που έγραψαν είναι «μακεδονική». Εάν εννοούσαν κάτι άλλο, τίποτε δεν τους εμπόδιζε να έγραφαν αυτό το άλλο. Δεν το έγραψαν όμως[2].

Θα είχα την τάση να πω ότι, αν υπάρχει εδώ κάποια παραχάραξη, αυτή είναι ακριβώς η προσπάθεια του Μπαμπινιώτη να βάλει τους «μεγάλους» συναδέλφους του να λένε άλλα από αυτά που πραγματικά είπαν. Ο χαρακτηρισμός όμως αυτός δεν είναι κατάλληλος, για τον απλούστατο λόγο ότι η πλαστογράφηση, κατά ένα σχεδόν … μπρεχτικό τρόπο, γίνεται μπροστά στα μάτια του θεατή, και δεν μπαίνει καν στον κόπο να κρύψει το μηχανισμό της!

Η εξαπάτηση δηλαδή είναι τόσο οφθαλμοφανής και παιδαριώδης, που δεν μπορεί να εξαπατήσει παρά μόνο όσους είναι διατεθειμένοι να εξαπατηθούν· δεν μπορεί να πείσει παρά μόνο τους ήδη πεπεισμένους.

Και ποιοι είναι αυτοί; Είναι φυσικά οι θεατές μπροστά στα μάτια των οποίων εξελίσσεται αυτή η επιτέλεση, και οι οποίοι μοιράζονται την ίδια επιθυμία με τον περφόρμερ, και τυφλώνονται απ’ αυτή· δεν βλέπουν τη λαθροχειρία επειδή δεν θέλουν να την δουν. Όπως το κοινό ενός ταχυδακτυλουργού προσέρχεται στο θέαμα με την προσδοκία να γοητευθεί και να τον χειροκροτήσει, ή όπως το κοινό ενός παπατζή παρασύρεται να παίξει από την επιθυμία του να κερδίσει μολονότι ξέρει ότι τα χαρτιά είναι πιθανότατα σημαδεμένα.

Για όποιον δεν συμμετέχει στην επιθυμία αυτής της σκηνοθεσίας, το συμπέρασμα που βγαίνει από το άρθρο δεν μπορεί παρά να είναι ένα: όλη η διεθνής γλωσσολογική κοινότητα αποδέχεται την ύπαρξη μακεδονικής γλώσσας. Διότι ο Μπαμπινιώτης, πριν δημοσιεύσει ένα τέτοιο άρθρο, μπορούμε να υποθέσουμε πως έψαξε μανιωδώς ό,τι σχετικό υπάρχει και δεν υπάρχει στη διεθνή βιβλιογραφία που θα μπορούσε να στηρίξει τη θέση του. Το μόνο όμως που βρήκε είναι τρία δημοσιεύματα, γραμμένα το 1938, το 1957 και το 1961 αντίστοιχα, εκ των οποίων τα δύο μιλάνε ρητά για μακεδονική γλώσσα, ενώ ούτε το τρίτο αμφισβητεί την ύπαρξή της. Άρα δεν πρέπει να υπάρχει κανείς εκτός Ελλάδος (και ίσως Βουλγαρίας) που να την αμφισβητεί.


—————————————————————————————————————————————————————–

[1] Ο λόγος για τον οποίο ο Μπαμπινιώτης αναλαμβάνει να καταβάλει το τίμημα να παραθέσει τον τίτλο «Il Macedonico» (εφόσον δεν μπορεί να τον πλαστογραφήσει και αυτόν χωρίς να εκτεθεί ανεπανόρθωτα) είναι ότι, ως αντιστάθμισμα, στο άρθρο αυτό βρίσκει τη διατύπωση πως η μακεδονική είναι «προϊόν πολιτικής ουσιαστικά προέλευσης». (Τι λες ρε παιδί μου! Πέφτω από τα σύννεφα! Μια γλώσσα, προϊόν πολιτικής προέλευσης; Απίστευτο. Εγώ νόμιζα ότι οι γλώσσες φυτρώνουν από τα δέντρα. Εκτός κι αν εννοεί ότι είναι μόνο ουσιαστικά  πολιτικής προέλευσης, όχι και τυπικά όπως η ελληνική).

[2] Όχι τίποτε άλλο, αλλά ο κ. τ. πρύτανης είχε την απαίτηση να πληρώσει ο Έλληνας φορολογούμενος τη μετάφραση των διανοητικών του επιτευγμάτων ώστε να τα απολαύσει και ολόκληρη η οικουμένη. Ας προσπαθήσουμε να φανταστούμε το αποτέλεσμα: “the Macedonian language [the author here means the language of Skopje] …”. Αν όμως κυκλοφορούσε παγκοσμίως ένα άρθρο, στο οποίο ένας γλωσσολόγος παρεμβαίνει με αγκύλες μέσα στο παράθεμα ενός άλλου γλωσσολόγου –τον οποίο μάλιστα δηλώνει ότι θεωρεί «μεγάλο»- για να τον διορθώσει και να εξηγήσει στους υπόλοιπους γλωσσολόγους «τι εννοεί» κατά βάθος παρόλο που λέει το αντίθετο, θα γελούσε και το παρδαλό κατσίκι.

Πηγή: http://nomadicuniversality.wordpress.com

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

МИЛИ МАКЕДОНЦИ

ЗБОРУВАЈТЕ ГО НАШИОТ МАКЕДОНСКИ ЈАЗИК НА ВАШИТЕ ДЕЦА

КАЖЕТЕ ИМ ДЕКА СЕ МАКЕДОНЦИ, НЕ ПЛАШЕТЕ СЕ

ПОДРЖУВАЈТЕ ГО МАКЕДОНСКОТО ДВИЖЕЊЕ ВО ГРЦИЈА

ПОДРЖУВАЈТЕ ГО ВИНОЖИТО И НОВА ЗОРА

БИДЕЈКИ

АКО НЕ КРЕНЕШ ГЛАВА, ВИНОЖИТО НЕ ГЛЕДАШ!!!

ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ

ΜΑΘΕΤΕ ΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΜΗΤΡΙΚΗ ΜΑΣ ΓΛΩΣΣΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ

ΠΕΙΤΕ ΤΟΥΣ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ, ΜΗ ΦΟΒΑΣΤΕ

ΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ ΚΑΙ ΤΗ ΝΟΒΑ ΖΟΡΑ

ΕΠΕΙΔΗ

ΕΑΝ ΔΕΝ ΣΗΚΩΣΕΙΣ ΚΕΦΑΛΙ, ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ ΔΕ ΒΛΕΠΕΙΣ!!!

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Τα οθωμανικά γυαλιά

Του Γιώργου Ν. Παπαδάκη

Η πρόσφατη επίσκεψη στην Αθήνα του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου συνοδεύτηκε από τις γνωστές «κραυγές» του πληρωμένου διπλωματικού ρεπορτάζ αλλά και του ελληνικού ΥΠ. ΕΞ. «Πρόκληση» οι δηλώσεις του για την τουρκική μειονότητα στη Θράκη, «απαράδεκτη» η τοποθέτηση του για την Ακρόπολη και το τζαμί Fethiye στο Μοναστηράκι, «αστεία» η παρατήρησή του ότι το Ιμαρέτ στη Θεσσαλονίκη έχει στο παρελθόν χρησιμοποιηθεί ακόμα και ως κινηματογράφος.

Το μόνο που δεν σχολιάσαν αρνητικά οι έντυπες και ηλεκτρονικές φυλλάδες ήταν η επίσκεψη Νταβούτογλου στον Σύλλογο Ιμβρίων στην Νέα Σμύρνη. Ο λόγος, μάλλον προφανής. Η αμηχανία των υποβολέων τους στην οδό Βασιλίσσης Σοφίας 1. Γιατί τι άσχημο θα μπορούσε να βρει το υπουργείο Εξωτερικών μας στη δήλωση-κάλεσμα Νταβούτογλου προς τους Έλληνες που κατάγονται από την Τουρκία να επιστρέψουν στην Τουρκία και να ζητήσουν να τους (επαν)αποδωθεί η τουρκική υπηκοότητα που δικαιούνται;

«Όσοι έχουν τουρκική υπηκοότητα είναι για την τουρκική κυβέρνηση ίσοτιμοι πολίτες ανεξάρτητα από τη θρησκεία τους και θα τους επιστραφούν τα ακίνητά τους, ενώ ακόμα και αυτοί που έχουν χάσει την τουρκική υπηκοότητα θα έχουν την ίδια αντιμετώπιση από το τουρκικό κράτος», υπογράμμισε συγκεκριμένα. Για τους πολλούς, τους καταδικασμένους στην  κρατική και ιδιωτική παραπληροφόρηση των τελευταίων δεκαετιών, ήταν μια δήλωση σχεδόν αδιάφορη. Ε, και;  Για τους λίγους που εξακολουθούν  να πηγαίνουν κόντρα στο ρεύμα όμως, προκάλεσε θλίψη για το κατάντημα της Ελλάδας. Φανταστείτε τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών να πηγαίνει π.χ. στα Τίρανα ή στα Σκόπια και να συναντά εκεί- για πρώτη φορά στα χρονικά-τους Τσάμηδες ή τους εκπατρισμένους Μακεδόνες που εκδιώχθηκαν κακήν κακώς από τις πατρογονικές τους εστίες πριν απο περίπου 70 χρόνια. Αυτό από μόνο του θα ήταν ΤΕΡΑΣΤΙΑ είδηση. Φανταστείτε τώρα να τους καλούσε να επιστρέψουν, λέγοντάς τους ότι θα τους αποδωθούν πίσω οι περιουσίες τους αλλά και η χαμένη τους ελληνική υπηκοότητα. Εξωπραγματικό, έτσι δεν είναι; Ιδιαίτερα αν σκεφτούμε ποιά είναι σήμερα η επίσημη στάση της νεοελληνικής πολιτείας απέναντι στους Τσάμηδες και τους Μακεδόνες πολιτικούς πρόσφυγες.

Για τους μεν πρώτους, δεν τίθεται καν ζήτημα επαναπατρισμού και περιουσιών καθώς εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν μαζικά την Ήπειρο το 1944 ως συλλήβδην συνεργάτες των Γερμανοιταλών. Θυμίζω ότι ο Κ. Παπούλιας διέκοψε την επίσημή του επίσκεψη στην Αλβανία πριν μερικά χρόνια όταν κάποιοα γεροντάκια γεννημένα στην Ελλάδα θέλησαν να τον συναντήσουν.

Οι  δε δεύτεροι-παιδιά του εμφυλίου οι περισσότεροι-δεν έχουν  το δικαίωμα να επιστρέψουν στα χωριά τους ούτε καν ως επισκέπτες αφού λόγω της περιβόητης «μαύρης λίστας» τους  σταματούν στα σύνορα και τους απαγορεύουν την είσοδο στη χώρα.Κάποιες μεμονωμένες προσπάθειες ανάκτησης υπηκοοτήτων και περιουσιών εκκρεμούν(;) ακόμα σε δήμους και δικαστήρια και παραπέμφθηκαν defactoστις νεοελληνικες καλένδες.

Μαυρίλα. Κατάθλιψη.

Πολλοί κατηγορούν τον Νταβούτογλου και τον Ερντογάν ότι οραματίζονται αναβίωση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας στα Βαλκάνια, υπό την σκέπη βέβαια της σημερινής Τουρκίας. Το σίγουρο είναι ότι έχουν έρθει σε ρήξη με τον κεμαλισμό και στο επίπεδο των μειονοτικών δικαιωμάτων και δεν φοβούνται να μιλούν ανοικτά για θέματα που είναι εξοστρακισμένα από τον δημόσιο διάλογο στην Ελλάδα, όντας ταυτόχρονα απολύτως ταμπού για τους εθνικιστές ομολόγους τους στα καθ’ ημάς. Είναι τραγικό να αναλογίζεται κανείς ότι η Τουρκία μας ξαναβάζει τα γυαλιά εν έτει 2014, είναι όμως ακόμα τραγικότερο να συνειδητοποιούμε ότι οι Οθωμανοί ήταν ανεκτικότεροι απέναντι στις κάθε λογής μειονότητες αιώνες πριν. Μπορούμε άραγε να πέσουμε ακόμα πιο χαμηλά;

Πηγή: http://www.trakyaninsesi.com

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

,,Прославите,, на Советот на Европа Oι «Εορτασμοί» του Συμβουλίου της Ευρώπης

Lerin / Φλώρινα, Gorna Dzumaja / Blagoevgrad, Pustec, Τορόντο, Μελβούρνη
Δελτίο Τύπου – ΕΕΣ – Ουράνιο Τόξο, OMO Ilinden PIRIN,  MAEI,  MHRMI και AMHRC

Στις 25  Νοεμβρίου 2013 πραγματοποιήθηκε στο Συμβούλιο της Ευρώπης εκδήλωση για τον εορτασμό της «15ης επετείου της Σύμβασής Πλαίσιο (για την Προστασία των Εθνικών Μειονοτήτων)».

Θα ήταν πιο σωστό ωστόσο να επανεξεταστούν οι αποτυχίες της εφαρμογής της Σύμβασης Πλαίσιο. Μια τέλεια ευκαιρία  θα ήταν η επανεξέτασης της έκθεσης  από την τρίτη επίσκεψη της Συμβουλευτικής Επιτροπής  στην Βουλγαρία, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 11-15, Νοεμβρίου 2013. Η Βουλγαρία έχει επικυρώσει τη συμφωνία αλλά είναι ελεύθερη να συνεχίζει να αρνείται την ύπαρξη της Μακεδονικής μειονότητας, εκτελεί κρατική – υποστηριζόμενη διάκριση και αγνοεί σημαντικές αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων υπέρ της Μακεδονικής μειονότητας. Η Ελλάδα η οποία δεν έχει  επικυρώσει την συμφωνία (αυτό πραγματικά το γεγονός «γιορτάζεται» από το ΣτΕ;), είναι, φυσικά ελεύθερη να κάνει το ίδιο.

Σύμφωνα με το Συμβούλιο της Ευρώπης, οι στόχοι της Σύμβασης Πλαίσιο είναι «να προστατέψει εντός των αντίστοιχων εδαφών τους την ύπαρξη των εθνικών μειονοτήτων» στο οποίο έχει μια πλήρη αποτυχία, ακόμη το ΣτΕ συνεχίζει να συγκαταλέγει τους ακόλουθους, μολονότι καλών προθέσεων αλλά φανερά ανέφικτους (για το ΣτΕ) στόχους. ,,Θεωρώντας ότι μια πλουραλιστική και αληθινά δημοκρατική κοινωνία οφείλει όχι μόνο να σέβεται την εθνοτική, πολιτιστική, γλωσσική και θρησκευτική ταυτότητα κάθε προσώπου που ανήκει σε εθνική μειονότητα, αλλά και να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες που θα τους επιτρέπουν να εκφράσουν, διατηρούν και να αναπτύσσουν τη ταυτότητα αυτή,,.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι το  ΣτΕ  δεν μπορεί να συμμαζέψει την Ελλάδα, μια χώρα – μέλος της, να αναγνωρίσει την ύπαρξη κάθε εθνικής μειονότητας στο έδαφος της, πως αυτό  περιμένει να επιβάλει την δημιουργία των «…κατάλληλων συνθηκών που θα επιτρέπουν σε αυτές (μειονότητες) να εκφράζουν, διατηρούν και να αναπτύσσουν αυτή τη ταυτότητα.»; Κάποιος επίσης έχει να αναρωτηθεί γιατί ένας Έλληνας αντιπρόσωπος είχε την δυνατότητα να παρακολουθήσει τους «εορτασμούς» του ΣτΕ.

Το Συμβούλιο της Ευρώπης θα ήταν συνετό να εξηγήσει ποιες μεθόδους έχουν για την επιβολή αυτών των αρχών και γιατί, μέχρι σήμερα, δεν έχουν χρησιμοποιηθεί.

Επιπλέων, βλέπει το ΣτΕ την ειρωνεία στην αναφορά της Δημοκρατίας της Μακεδονίας ως «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (εισαγωγικά περιλαμβάνονται) στην λίστα των μελών – κρατών ενώ αυτό ισχυρίζεται ότι υπερασπίζει και προωθεί ανθρώπινα δικαιώματα; Ως «…η ηγετική οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην ήπειρό μας», κάποιος θα σκεφτόταν ότι το ΣτΕ θα καταλάβαινε την έννοια του αυτό-προσδιορισμού.

Επίσης διαβάστε:

http://www.vinozito.org/news/2005/2005_greece_lies_to_coe_gr.asp

http://www.vinozito.org/news/2005/2005_greece_lies_to_coe.asp

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Βενιζέλειος ντροπή


Οι πρόσφατες  δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών Ε. Βενιζέλου σχετικά με το πρόβλημα που έχει η Ελλάδα με το όνομα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, αναδεικνύουν για άλλη μια φορά την πραγματική διάσταση του ζητήματος. Κι αυτό ασφαλώς και δεν είναι το όνομα της γειτονικής χώρας, αλλά η μακεδονική εθνική ταυτότητα, εντός και εκτός συνόρων.

Χωρίς ίχνος ντροπής, ο Ε.Βενιζέλος εγκαλεί τη Δημοκρατία της Μακεδονίας για μη σεβασμό μειονοτικών δικαιωμάτων και για προβλήματα συνύπαρξης εθνικών κοινοτήτων. Ποιός; Ο υπουργός μιας χώρας που έχει γίνει παγκόσμιος περίγελος, υποστηρίζοντας ότι δεν έχει μειονότητες. Και πηγαίνει και παραπέρα, κατακρίνοντας τους γείτονες για «ύπαρξη επίσημης κρατικής ιδεολογίας και ιδεολογικής χρήσης της ιστορίας». Ποιός; Ο υπουργός μιας χώρας που δημιουργήθηκε πάνω στις αρχαιοελληνικές φαντασιώσεις ενός περιφερειακού Ευρωπαίου μονάρχη του 19ου αιώνα, ενός προτεκτοράτου που δεν θα υπήρχε αν δεν είχαν αποφασίσει έτσι οι “Μεγάλες Δυνάμεις” το 1828 αλλά και το 2010, μιας χώρας που ακόμα και σήμερα πιστεύει ακράδαντα ότι οι υπήκοοί της είναι απευθείας απόγονοι του Αριστοτέλη και του Αλέξανδρου.

Έλεος. Ή όπως θα έλεγαν οι δήθεν αρχαίοι πρόγονοι του κ. Βενιζέλου(;), αιδώς.

Το Γραφείο Τυπου της ΕΕΣ-Ουράνιο Τόξο

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Софија бара гаранција против Македонците во Бугарија Η Σόφια ζητάει εγγυήσεις κατά των Μακεδόνων της Βουλγαρίας

Μα όχι κύριοι, δεν ενοχλεί η χρήση της ,,ακατάληπτης,, γλώσσας, απλά ανησυχούν οι άνθρωποι για την... υγεία των ασθενών. Με την χρήση της ελληνικής και μόνο γλώσσας, οι άρρωστοι θα γιάνουν γρηγορότερα!!!

Μα όχι κύριοι, δεν ενοχλεί η χρήση της ,,ακατάληπτης,, γλώσσας, απλά ανησυχούν οι άνθρωποι για την... υγεία των ασθενών. Με την χρήση της ελληνικής και μόνο γλώσσας, οι άρρωστοι θα γιάνουν γρηγορότερα!!!

Τρία είναι τα επίμαχα θέματα του κειμένου της Συμφωνίας καλής γειτνίασης μεταξύ της Δημοκρατίας της Μακεδονίας και της Βουλγαρίας, δήλωσε ο Βούλγαρος υπουργός εξωτερικών Κρίστιαν Βίγκενιν, μετά την πρόσφατη συνάντηση στην Σόφια με τον Μακεδόνα ομόλογό του Νίκολα Πόποβσκι,  μετέδωσαν τα βουλγαρικά μέσα ενημέρωσης. Η επίσημη Σόφια ζητάει εγγυήσεις από τη Δημοκρατία της Μακεδονίας, ότι το άρθρο 49 του Συντάγματος δεν αποτελεί βάση ανάμιξης της Δ.Μακεδονίας στα εσωτερικά ζητήματα της Βουλγαρίας. Σύμφωνα με το άρθρο 11 της Δήλωσης καλής γειτνίασης από το 1999, υπογεγραμμένη από τους τότε πρωθυπουργούς των δύο χωρών, η οποία τώρα οι Βούλγαροι επιθυμούν να εξελιχθεί σε Συμφωνία καλής γειτνίασης, η Δ.Μακεδονίας αναλαμβάνει υποχρεώσεις χωρίς αυτές να αναληφθούν και από την άλλη πλευρά. Η Βουλγαρία ζητάει μακεδόνικη υπογραφή ότι η χώρα παραιτείται από το δικαίωμα προστασίας των δικαιωμάτων και του στάτους των Μακεδόνων που ζουν στη Βουλγαρία. Επίσης, Σκόπια και Σόφια δε μπορούν να συμφωνήσουν και σε ποιά γλώσσα θα υπογραφεί το έγγραφο. Σύμφωνα με τον Βίγκενιν, αυτό αποτελεί τεχνικό ζήτημα και θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί η φόρμουλα που εώς τώρα χρησιμοποιούταν, δηλαδή οι συμφωνίες να υπογράφονται στη μακεδόνικη γλώσσα, σύμφωνα με το Σύνταγμα της Δ.Μακεδονίας και στη βουλγαρική γλώσσα, σύμφωνα με το Σύνταγμα της Βουλγαρίας. Το τρίτο επίμαχο ζήτημα και το πλέον ευαίσθητο, είναι συνδεδεμένο με την ιστορία.

,,Μακεδόνες δεν υπάρχουν στη Βουλγαρία,, αλλά όποιος φυλάει τα ρούχα του έχει τα μισά… ο τρόπος λειτουργίας των Βουλγάρων δηλαδή…Έχουν μάθει τελικά πολλά από τον ,,ευρωπαικό,, τρόπο σκέψης των ελληνικών αρχών.

,,Ανύπαρκτοι,, οι Μακεδόνες αλλά καλά είναι να υπάρχουν οι εγγυήσεις…

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Χριστουγεννιάτικη ιστορία

Ηταν κάποτε μια οικογένεια, στην οποία ο μισθός των γονιών ήταν μικρότερος από όσα ξόδευαν κάθε μήνα. Συμπλήρωναν με δανεικά, αλλά

Tου Διονυση Γουσετη / diongus@otenet.gr

Tου Διονυση Γουσετη / diongus@otenet.gr

κάποτε τα δανεικά σταμάτησαν. Ο πατέρας αποφασίζει ότι πρέπει να κάνουν πλέον οικονομία. Λέει λοιπόν στα παιδιά πως πρέπει να κόψουν τα παγωτά, πως δεν μπορεί να τα στέλνει πια στο ιδιωτικό σχολείο, πως δεν θα τους αγοράσει φέτος καινούργια ρούχα και πως θα σταματήσουν να πηγαίνουν στην πισίνα. Επίσης αποφασίζει ότι θα πρέπει να απολύσουν την καθαρίστρια, καθώς και να περιορίσουν τις ώρες της κοπέλας που κρατάει το μωρό. Τότε η μάνα γυρίζει στα παιδιά και τους λέει: «Ο πατέρας σας δεν σας αγαπάει. Μόνο η μανούλα σάς σκέφτεται. Και αν αγαπήσετε πιο πολύ τη μανούλα από όσο τον μπαμπά, όχι μόνο δεν θα σας στερήσω το σχολείο και την πισίνα, αλλά θα σας αγοράσω και ποδήλατα». Την ίδια στιγμή, η καθαρίστρια φωνάζει: «Εγώ δεν δέχομαι να απολυθώ. Και θα ταμπουρωθώ στην ντουλάπα με τα καθαριστικά, ώστε να μην μπορείτε ούτε να φέρετε καινούργια καθαρίστρια ούτε να καθαρίσετε μόνοι σας. Ετσι θα βρωμίσετε και θα αναγκαστείτε να με κρατήσετε και ας λέτε ότι δεν φτάνουν οι μισθοί σας να με πληρώνετε». Η κοπέλα που κρατάει το μωρό δηλώνει: «Εγώ δεν δέχομαι να περικοπούν οι ώρες μου. Αν επιμείνετε, θα πάρω το μωρό, θα φτιάξω και ένα πανό και θα κατέβω στην είσοδο της πολυκατοικίας να φωνάζω, ώστε να ξεσηκώσω τους γείτονες και να αναγκαστείτε να με κρατήσετε».

Κάθεται λοιπόν ο πατέρας και τους ρωτάει τι προτείνουν εκείνοι αντί των περικοπών που εκείνος συστήνει. Η μάνα απαντάει: «Λεφτά υπάρχουν. Απλώς εσύ είσαι άχρηστος. Εγώ θα τα βρω επειδή θα εκβιάσω τους δανειστές». Η καθαρίστρια και η κοπέλα που κρατάει το μωρό απαντούν: «Οταν μας προσλαμβάνατε ήταν καλά; Τώρα δεν μας νοιάζει πού θα βρείτε τα λεφτά για να μας πληρώνετε. Να κόψετε τον λαιμό σας». Και τα παιδιά ούρλιαξαν: «Εμείς είμαστε παιδιά, δεν ξέρουμε τίποτα. Εσύ είσαι ο πατέρας, εσύ πρέπει να βρεις τις λύσεις για όλα. Εμείς, το μόνο που ξέρουμε είναι πως είσαι υποχρεωμένος να μας στέλνεις σε ιδιωτικό σχολείο, να μας πληρώνεις την πισίνα, να μας αγοράζεις ρούχα και παγωτά».

Σε αυτή την κόλαση ζούσαν, όταν τη νύχτα των Χριστουγέννων τους επισκέφθηκε το πνεύμα. Μαζί του συνειδητοποίησαν τη δυστυχία τους να ζουν χωρίς συνοχή, ο καθένας για την πάρτη του. Και την επομένη, η μάνα είπε: «Ο πατέρας σας έχει δίκιο. Θα πρέπει να τα κάνουμε όλα αυτά σαν οικογένεια. Μόνο που αντί να κόψουμε το ιδιωτικό σχολείο μήπως να κόψουμε τα μαθήματα πιάνου για να εξοικονομήσουμε τα ίδια λεφτά;». Η καθαρίστρια και η κοπέλα του μωρού είπαν: «Καταλαβαίνουμε το πρόβλημα. Μήπως αντί για απόλυση, θα ήταν καλύτερο να μοιραστούμε τις λιγότερες ώρες και τον μισθό;». Και τα παιδιά, βλέποντας τον πατέρα μονιασμένο με τη μάνα, αποδέχτηκαν χωρίς ουρλιαχτά να χάσουν τα παγωτά τους και την πισίνα. Κι έζησαν αυτοί καλά ή, τουλάχιστον, καλύτερα. Εμείς ακόμη περιμένουμε το πνεύμα των Χριστουγέννων. (Από ιδέα του Αλέξανδρου Παπαδόπουλου)

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

МАЛА ПРЕСПА И ВО КАНАДА – ΜΙΚΡΗ ΠΡΕΣΠΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΔΑ

Παραδοσιακά οι Μακεδόνες από τη Μικρή Πρέσπα οργάνωσαν Μακεδόνικη βραδιά στον Καναδά. Επί τρίτη συνεχή χρονιά, οι Μακεδόνες οικονομικοί μετανάστες με καταγωγή από τη Μικρή Πρέσπα της Αλβανίας, διοργάνωσαν εκδήλωση στη Μισισάγκα του Καναδά, όπου παρεβρέθηκαν και πολλοί Μακεδόνες ίδιας καταγωγής, που ζουν στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Αφορμή ήταν ο εορτασμός Αρχάγγελου Μιχαήλ. Ο Владимир Терпо – Βλάντιμιρ Τέρπο, μετανάστης από τη Μικρή Πρέσπα που ζει στον Καναδά, για την εφημερίδα Μακεντόνιουμ δήλωσε ότι οι συμμετάσχοντες διασκέδασαν από κοινού εώς αργά τη νύχτα με τους μακεδόνικους χορούς και τραγούδια του μουσικού συγκροτήματος  “Бисер Торонто (Μπίσερ Τορόντο)”.  “Αποτελεί πλέον παράδοση, μια φορά το χρόνο, οι Μακεδόνες με καταγωγή από τη Μικρή Πρέσπα της Αλβανίας που ζουν στον Καναδά και την Αμερική, νε συγκεντρώνονται με αφορμή τη μεγάλη αυτή γιορτή. Η μέρα αυτή αποτελεί μια καλή ευκαιρία για όλους μας να βρεθούμε, να διασκεδάσουμε και να κουβεντιάσουμε για τις πατρικές μας εστίες”- δήλωσε ο Βλάντιμιρ Τέρπο στο Μακεντόνιουμ. Η βραδιά ήταν εμπλουτισμένη με πολλές εκπλήξεις και δώρα, ενώ όλα τα έσοδα θα διατεθούν για έργα υποδομής στην περιοχή Πούστετς της Μικρής Πρέσπας. Μετά το 1991, για τον Καναδά και την Αμερική, μετανάστευσε σημαντικός αροθμός Μακεδόνων από τη Μικρή Πρέσπα και γενικά την Αλβανία.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Κατηγορίες

Ευχαριστούμε θερμά τους Μακεδόνες οικονομικούς μας μετανάστες σε Αυστραλία, Καναδά και δυτική Ευρώπη, όπως και τους φίλους μας απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας, για την οικονομική στήριξη της έκδοσης της Нова Зора. Благодариме - Μπλαγκοντάριμε


ALPHA BANK

Account 852 00 2101 031390

IBAN: GR47 0140 8520 8520 0210 1031 390

BIC: CRBAGRAA

Μηνιαίες Εκδόσεις

Македонска Ризница
  • ,ΞΕΦΥΛΛΙΣΜΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΤΕΥΧΩΝ
    РАЗГЛЕДУВАЊЕ НА ПРЕТХОДНИ БРОЕВИ
  • 2016 (147)
  • 2015 (416)
  • 2014 (404)
  • 2013 (377)
  • 2012 (372)
  • 2011 (323)
  • 2010 (202)