Αρχεία | Αύγουστος, 2013

Земјотрес – Σεισμός

 (μετάφραση από τη μακεδόνικη γλώσσα)

Αγαπητή Νόβα Ζόρα,

Σας γράφω με σκοπό να αναφέρω ένα γεγονός λίγο γνωστό στους Μακεδόνες της Ελλάδας, λόγω της επιλεκτικής ενημέρωσης που γινόταν τα χρόνια εκείνα. Λόγος γίνεται για το μεγάλο και καταστροφικό σεισμό που χτύπησε την πόλη Σκόπιε πριν ακριβώς από πενήντα χρόνια. Εγώ, αν και κατάγομαι από χωριό του Κόστουρ/Καστοριάς, ως πολιτικός πρόσφυγας ήμουν την στιγμή εκείνη στο Σκόπιε και έζησα από κοντά την καταστροφή και ότι μετά ακολούθησε. Σήμερα ζω με την οικογένειά μου στην Αυστραλία. Παρακάτω σας μεταφέρω μερικά επίσημα στοιχεία για το τραγικό συμβάν. Με εκτίμηση Γιάνε Κόστοβ.

Στις 26 Ιουλίου 1963, στις 05.17 η ώρα το ξημέρωμα, η πόλη Σκόπιε γκρεμίστηκε από σεισμό μεγέθους 9 βαθμών της κλίμακας Μέρκαλ (6,1 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ), ο οποίος διέρκησε 20 δευτερόλεπτα, ενώ μικρότερες δονήσεις συνεχίστηκαν εώς τις 5.43 η ώρα. Ο σεισμός έγινε αισθητός σε έκταση περίπου 50.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, γύρω από την κοιλάδα του ποταμού Βάρνταρ. Από το χτύπημα αυτό γκρεμίστηκαν τελείως 15.800 διαμερίσματα και έπαθαν ζημιές άλλα 28.000. Πάνω από 200.000 άνθρωποι έμειναν χωρίς κατοικία. Την ζωή τους έχασαν κάτω από τα χαλάσματα 1.070 κάτοικοι της πόλης, ενώ τραυματίστηκαν σοβαρά περισσότεροι από 4.000.

Μετά τον σεισμό η πόλη άρχισε να χτίζεται σύμφωνα με τα σχέδια των αρχιτεκτόνων Κένζο Τάνγκε και Άντολφ Τσιμπόροβσκι. Ο παλιός σιδηροδρομικός σταθμός σήμερα είναι το Μουσείο της πόλης Σκόπιε και αποτελεί σύμβολο του μεγάλου σεισμού. Το ρολόι του σταθμού  σταμάτησε για πάντα στη θανατηφόρα ώρα 5.17 το πρωί.

,,Στην οικία αυτή, από το 1909 εώς το 1913, ζούσε και εργαζόταν ο Μακεδόνας διανοούμενος και πολιτιστικό – εθνικός διδάσκαλος  Κ΄ΡΣΤΕ ΠΕΤΚΟΒ ΜΙΣΙΡΚΟΒ (1874 – 1926).  Οδός Κανάτνα αρ.28

,,Στην οικία αυτή, από το 1909 εώς το 1913, ζούσε και εργαζόταν ο Μακεδόνας διανοούμενος και πολιτιστικό – εθνικός διδάσκαλος Κ΄ΡΣΤΕ ΠΕΤΚΟΒ ΜΙΣΙΡΚΟΒ (1874 – 1926). Οδός Κανάτνα αρ.28

Η πρώτη βοήθεια για τους πολίτες της πόλης έφτασε από τον στρατό και τους πολίτες των τότε γιουγκοσλαβικών δημοκρατιών και μετά από μερικές ημέρες άρχισε να καταφτάνει και βοήθεια και σωστικές δυνάμεις απ΄όλον τον κόσμο. Βοήθεια τότε είχαν στείλει 87 κράτη απ΄όλες τις ηπείρους και τα οποία βοήθησαν να ξαναχτιστεί η πόλη. Λόγω του γεγονότος αυτού η πόλη έλαβε το επίθετο „πόλη της αλληλεγγύης“.

Στο Σκόπιε, για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια του ,,Ψυχρού πολέμου,, μεταξύ της καπιταλιστικής δύσης και της κομμουνιστικής ανατολής, συναντήθηκαν Αμερικανοί και Σοβιετικοί στρατιώτες, οι οποίοι από κοινού βοηθούσαν τους πληγέντες.

Η ευρύτερη περιοχή και ιδιαίτερα η περιοχή όπου κυλάει ο ποταμός Βάρνταρ, αποτελεί ζώνη υψηλής σεισμικής δραστηριότητας. Η πόλη Σκόπιε έχει γκρεμιστεί από σεισμό άλλες δύο φορές, το έτος 518 και το έτος 1555, και ελπίζουμε ο σεισμός του 1963 να είναι και ο τελευταίος.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ИЛЈАДНИЦИ ТИЕ ШТО ,,НЕ ПОСТОЈАТ,, – ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΟΙ ,,ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΙ,,

Σχόλιο του Νάσσου Θεοδωρίδη, γνωστού ακτιβιστή για τα αν- θρώπινα δικαιώματα, σχετικά με βίντεο από το πανηγύρι του Οβ- τσσάρανι (Μελίτη).

Σχόλιο του Νάσσου Θεοδωρίδη, γνωστού ακτιβιστή για τα ανθρώπινα δικαιώματα, σχετικά με βίντεο από το πανηγύρι του Οβτσσάρανι (Μελίτη).

Στο βίντεο αυτο ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΙ (κατά την κυρίαρχη εθνικιστική προπαγάνδα) άνθρωποι, μιας δήθεν ΑΝΥΠΑΡΚΤΗΣ μακεδονικής μειονότητας, χορεύουν δήθεν ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΥΣ μακεδονικούς χορούς σε δήθεν ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ γλώσσα και με δήθεν ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ συνείδηση…..
Με έναν τέτοιο οχετό ψεμάτων, έχουν διαπαιδαγωγήσει εθνοκεντρικά ΟΛΕΣ οι κυβερνησεις τον ελληνικο λαό, και μετα τάχα απορούν γιατί φουντώνει η ΧΑ, όταν τα μυθεύματα της περί ανύπαρκτων κλπ, τα υιοθετούν ΟΛΕΣ οι πολιτικες δυναμεις για να μη χασουν ψήφους.

Το συγκεκριμένο βίντεο υπάρχει εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=ZYfftYAHF3w

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Μια εικόνα χίλες λέξεις. Άραγε όμως οι Ευρωπαίοι ξέρουν από σόια, πολιτική εξουσία στην χώρα και εάν πρέπει να δείχνουν εμπιστοσύνη σε αυτούς; Επίσης ο μέσος Έλληνας πολίτης εμπέδωσε πλέον ότι δεν μπορεί να ψάχνει “σόια” για βολευτεί; Εν κατακλείδι πόσοι στην χώρα γνωρίζουν την λέξη αξιοκρατία και ανάλογα να συμπεριφέρονται παντού; Πόσα χρόνια, τι παιδεία και από ποιούς ώστε να την αποκτήσει ο Έλληνας για να μην βλέπει ανάλογες γελιογραφίες σαν αυτή που περιγράφει εύστοχα την πραγματικότητα;

Голем поздрав

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ΤΑ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΛΙΚΙΑ ΣΤΟ ΓΚΟΡΝΙΤΣΕΒΟ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ


Του MORE SOKOL

Του MORE SOKOL

Μόλις πριν ένα μήνα, με αφορμή τα καραγκιοζλίκια των υπερπατριωτών στο Γκορνίτσεβο http://abecedar.blogspot.gr/2013/05/blog-post_23.html
γράφαμε…
«Κρίμα. Σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή για την χώρα μας, σε μια ακόμη πιο δύσκολη στιγμή για την περιοχή της Φλώρινας, που θα έπρεπε μέσα από τον αμοιβαίο σεβασμό όλων των ιδιαιτεροτήτων, πολιτισμών και απόψεων να συζητάμε και να προγραμματίζουμε το μέλλον του τόπου μας, κάποιοι φλερτάρουν με τις πιο ακραίες και διχαστικές φιγούρες του εθνικισμού της Ελλάδας.
Τι μπορούν αλήθεια να προσφέρουν όλοι αυτοί οι υπερπατριώτες στην Φλώρινα;
Τι καημό τραβάνε αυτοί που τους κουβάλησαν στη Κέλλη;
Ως πότε αλήθεια οι Φλωρινιώτες θα ανέχονται αυτά τα παιχνίδια των υπερπατριωτών που παίζονται χρόνια τώρα στις πλάτες των Μακεδόνων;…»
Αυτές τις μέρες επαληθεύτηκαν πανηγυρικά τα όσα σας γράφαμε αφού οι «υπερπατριώτες» της Κέλλας(!!!) κάλεσαν έναν ακόμα του σιναφιού τους για να «διαφωτίσει» τους «αγράμματους» χωριάτες για τα «εντόπικα», την μητρική τους γλώσσα!
Άλλη μια εκδήλωση των κρατικών μηχανισμών η οποία υπηρετεί έναν παλαιό και μόνιμο στόχο.
Την πάταξη της μητρικής μας γλώσσας και την αναστολή της Μακεδόνικης αφύπνισης. Ο κρατικός κορβανάς πάντοτε ήταν στη διάθεση των “πατριωτών” του κιλού. Η “εθνικοφροσύνη” και η “υπεράσπιση” των ιδανικών του ελληνικού έθνους έθρεψαν και θρέφουν τους “νεομακεδονομάχους”.
Οι οικοδεσπότες και ο σπουδαγμένος τους καλεσμένος έχουν μια ξεχωριστή θέση στο πάνθεον των «νεομακεδονομάχων».
Τους ενώνει το προπατορικό αμάρτημα της Μακεδόνικης τους καταγωγής και το σύνδρομο των «προθύμων», αυτών που σε καθημερινή βάση πρέπει να αποδεικνύουν ότι είναι βασιλικότεροι τους βασιλέως! (Γύρισε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι…)
Η καλύτερη υπηρεσία που μπορούν να προσφέρουν στο σύστημα είναι να αποδείξουν πως η μητρική μας Μακεδόνικη γλώσσα
πρώτον δεν είναι μητρική,
δεύτερο δεν είναι Μακεδόνικη
και τρίτον δεν είναι γλώσσα!!!
( http://www.youtube.com/watch?v=WBqM1smn414 )
Είχανε λοιπόν απορίες εκεί στο Γκορνίτσεβο και φώναξαν έναν αρνητή της γλώσσας μας –και γνωστό συνεργάτη εθνικιστικών και ακροδεξιών κύκλων-για να εξηγήσει στους υπόλοιπους αρνητές της γλώσσας και της καταγωγής μας, πως πρέπει να παρουσιάζουν τα επιχειρήματα τους και να δικαιολογούν το σύνδρομο των «προθύμων» που τους διακατέχει…
Όλοι οι παρευρισκόμενοι μιλούν για ιδίωμα και ιδίωμα και ιδίωμα. Αφού τόσα χρόνια οι από πάνω χρησιμοποιούν τους όρους «ιδίωμα, δίγλωσσοι, Σλαβόφωνοι» είναι δυνατόν οι «πρόθυμοι» συνεργάτες να ψελλίσουν κάτι διαφορετικό;
Πώς να τολμήσουν να πουν στα αφεντικά τους η «μητρική μας γλώσσα»;
Ο σπουδαγμένος δε- με το γνωστό αφ’ υψηλού ύφος- αναλύει με βάσει τα γλωσσολογικά και γραμματικά ζητήματα τις διαφορές που έχει το απαρέμφατο και η δοτική του «ιδιώματος» με την Βουλγαρικήν και την «Σκοπιανικήν».
Κατά τον ομιλητή δε ελάχιστοι είναι αυτοί που την μιλούν την καταλαβαίνουν με ευχέρεια. Ισχυρίζεται 10 με 15 χιλιάδες!!!
Σκεφτείτε πόσο σοβαρός μπορεί να είναι κάποιος που λέει πως είναι από την Έδεσσα και μιλάει για 10 – 15 χιλιάδες γνώστες της γλώσσας σε όλη την Ελληνική Μακεδονία. Πάνω από τους διπλάσιους ζούνε και μιλούνε σήμερα μόνο στην Έδεσσα και τα χωριά της!!!
Το μένος δε του συγκεκριμένου για την χρήση της γλώσσας είναι τέτοιο, που πρόσφατα αντικρίζοντας μια αφίσα για τις εκδηλώσεις στο χωριό Νησί Έδεσσας έγραψε άλλη μια παπαροθεωρία για «πολιτιστική γενοκτονία εις βάρος των ντόπιων Μακεδόνων Ελλήνων»!!
http://edessadee.blogspot.gr/2012/09/blog-post_12.html
Αναλύει και την περίφημη θεωρία του περί «πιτζίν γλώσσας» δηλαδή γλώσσας των παραμεθόριων περιοχών, για να συνεχίσει με το τι εθνικότητος ήταν ή είναι οι ομιλητές του «ιδιώματος»!!!
Για να καταλήξει στο ατράνταχτο επιχείρημα πως « ανεξαρτήτως της γλώσσας που μιλούσαν οι κάτοικοι αυτής της περιοχής, ήξεραν βαθιά μέσα τους πως είναι Έλληνες»!!!
Και αναρωτιέται ένας αφελής χωριάτης.
Καλά οι δικοί μας ξέρανε πως είναι Έλληνες από τότε, η Ελλάδα όμως δεν το έμαθε ποτέ;
Γιατί αφού ήταν Έλληνες οι παππούδες μας τους αλλάξατε τα ονόματα, τους ποτίζατε ρετσινόλαδα, τους στέλνατε εξορίες, φυλακές, στις παιδοπούλεις, στην ξενιτειά;
Γιατί αλλάξατε τα ονόματα των χωριών μας, γιατί βάζετε τα χωριά να ορκίζονται πως δεν θα μιλούν «το ιδίωμα»;
Γιατί ακόμα και με τον νόμο του 1982 συνεχίστηκε ο αποκλεισμός από τα χωριά που γεννήθηκαν των πολιτικών προσφύγων;
Γιατί ο νόμος αποκλείει την επιστροφή των παιδιών με την αιτιολογία ότι «δεν είναι Έλληνες στο γένος»;;;
Πόσοι είναι στην ξενιτειά –πρόσφυγες και οικονομικοί μετανάστες- από το Γκορνίτσεβο γνωρίζει άραγε ο «υπερπατριώτης»;
Έχει κάτι να πει για αυτά ή δεν θέλει να στεναχωρηθούν οι πάτρωνες;
Γιατί άραγε 100 χρόνια τώρα απαγορεύει η Ελλάδα την γλώσσα μας;
Και εσείς που είστε η αρχή του τόπου και οι σπουδαγμένοι, για πέστε μας ένα τραγούδι σε αυτό το έρμο το ιδίωμα θα επιτρέψετε στο σύλλογο του χωριού μας να χορέψει;
Γιατί οι σύλλογοι από τα «Ντόπια» τα χωριά πρέπει να χορεύουν μουγγά τραγούδια; Ποιος τους το απαγορεύει;
Δείτε τι πιστεύει ο μεγάλος «εθνολόγος» για τα τραγούδια που ακούονται στα Μακεδόνικα χωριά σήμερα « γίνετε συστηματική εξαφάνιση της παραδοσιακής μας μουσικής και τραγουδιών και την αντικατάστασή τους από σκοπιανά προπαγανδιστικά κατασκευάσματα που «πλασάρονται» σε πανηγύρια των χωριών όπου μετακαλούνται σκοπιανά συγκροτήματα και τραγουδιστές/τραγουδίστριες….»
Αυτός ο ίδιος όμως που έχει 2 – 3 μπλόκ και αμέριστη πρόσβαση σε δεκάδες άλλες «πατριωτικές» ιστοσελίδες, δεν έχει παρουσιάσει ούτε ένα παραδοσιακό καταυτόν εντόπιο τραγούδι με τα λόγια του.
Ας αποφασίσει -αν αγαπά την παράδοση- να ζητήσει να χορεύουν οι σύλλογοι ένα χορό στο ιδίωμα. Δεν ξέρει κανένα τραγούδι ο «κύριος»; Όλα είναι σκοπιανά;
Ας σκεφθούμε λοιπόν.
Τυχαία έχουν την στήριξη των αρχών, προβολή, χρηματοδότηση σύλλογοι και σωματεία που σκοπό ύπαρξης έχουν να μην τραγουδάνε «στο ιδίωμα»;
Ποιος αλήθεια τους πληρώνει; Ποιος τους συντονίζει;
Πάντα η εξουσία είχε τα μέσα να δελεάσει όσους την υπηρετούν.
Έτσι βλέπουμε να προβάλλονται άτομα και σύλλογοι με Μακεδόνικες καταβολές μόνο και μόνο επειδή αρνούνται την καταγωγή τους!
Εντελώς τυχαία(!!!), ο λόγος και τα συνθήματα αυτών των ανθρώπων ήρθε και έδεσε γάντι με την φρασεολογία και τους σκοπούς του Ελλήνων Εθνικιστών και Χρυσαυγητών.(όμοιος τον όμοιο και η κοπριά στα λάχανα..)
Η παρουσία μάλιστα και ο λόγος του εκπροσώπου των νεοναζιστών στο Γκορνίτσεβο είναι ακόμα μια επιβεβαίωση της όσμωσης και της ιδεολογικής ταύτισης Εθνικιστών, ακροδεξιών και Ντόπιων συνεργατών…
Μαζεύτηκαν όλοι αυτοί οι «αρνητές» να πουν στους Μακεδόνες για την γλώσσα τους. Αυτοί λοιπόν ισχυρίζονται διάφορα απίθανα όπως :
«Η σλαβική γλώσσα, από την οποία προέκυψε και το προαναφερθέν ιδίωμα διαδόθηκε στους Ελληνικούς πληθυσμούς με τους κάτωθι τρόπους. Από σλάβους δούλους τους οποίους οι Βυζαντινοί γαιοκτήμονες τοποθετούσαν στις γεωργικές τους εκτάσεις. Επίσης, από έλληνες αιχμαλώτους των Βουλγάρων, οι οποίοι έμαθαν τη σλαβική γλώσσα κατά τη διάρκεια της (πολυετούς συνήθως) αιχμαλωσίας τους και μετά από την απελευθέρωση τους συνέχιζαν να τη χρησιμοποιούν. Και τέλος, η αλληλεπίδραση Ελλήνων – Σλάβων οδήγησε στην αφομοίωση από τους Έλληνες της πιο εύκολης σλαβικής γλώσσας (4).»
Ξεχνούν όμως έντεχνα ότι και η Ελλάδα έφτιαξε γλώσσα και αλφαβητάρι για τους «ανύπαρκτους» το 1925. Σε ένα μήνα μέσα τυπώθηκε το ABECEDAR σύμφωνα με τα όσα συμφώνησαν Ελλάδα και ΚΤΕ (ο τότε ΟΗΕ).
Τι να πει κανείς για τους «υπερπατριώτες» και τα καραγκιοζλίκια τους, δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα.
Ευτυχώς η απουσία ακροατηρίου δείχνει την αποδοχή των «θεωριών τους» από τους Μακεδόνες της περιοχής.
Την απάντηση τους οι Γκορνιτσιάνοι θα την δώσουν στο επόμενο γλέντι με Μακεδόνικους χορούς και τραγούδια.
Και όπως έγραφε στη ΝΟΒΑ ΖΟΡΑ …
«..Εμείς οι Εθνικά Μακεδόνες της Ελλάδας ξέρουμε πως όταν με νόμιμο και ξεκάθαρο τρόπο καταθέτουμε την επιθυμία μας για την χρήση και τη διάσωση της μητρικής Μακεδόνικης γλώσσας μας δεν υπερβάλουμε και δεν θίγουμε κανένα συνάνθρωπο μας.
Σεβόμαστε κάθε πολιτισμική, θρησκευτική ή εθνική ομάδα συμπολιτών μας. Το να διατηρούμε την Μακεδόνικη πολιτιστική μας κληρονομιά είναι από τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, όπως βασικό μας δικαίωμα είναι η εθνική μας αναγνώριση και η εκπαίδευση στη δική μας Μακεδόνικη γλώσσα.
Απευθυνόμενοι κυρίως στους Μακεδόνες, στους «δικούς μας», τους λέμε πως η αξιοπρέπεια μας δεν είναι διαπραγματεύσιμη.
Μην περιμένεις να δεις τον ουρανό αν δεν σηκώσεις το σκυμμένο σου κεφάλι. Αγνόησε τις ύβρεις, τις απειλές και τις συκοφαντίες.
Μην τους κάνεις το χατίρι…
ГОРЕ ГЛАВАТА !

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

FACEBOOK – НОВОТО ВОЕНО ПОЛЕ FACEBOOK – ΤΟ ΝΕΟ ΠΕΔΙΟ ΜΑΧΗΣ

Πολλά έχουν αλλάξει στη ζωή μας τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα με την εισαγωγή στην καθημερινότητά μας των ηλεκτρονικών μέσων επικοινωνίας, όπως των κινητών τηλεφώνων και του ίντερνετ, με το email, το facebook και πολλά άλλα. Πολλές συζητήσεις, ενημερώσεις, ανταλλαγές γνώσεων πλέον γίνονται μέσω των προγραμμάτων αυτών. Μέσα τα οποία τα χρησιμοποιούν όλο και περισσότερο και οι εθνικά Μακεδόνες στην Ελλάδα για την προώθηση των θέσεών τους, στον αγώνα για αναγνώριση και δίκαια.

Παρακάτω παρουσιάζουμε ένα διάλογο στο facebook, ο οποίος ξεκίνησε μετά από ποστάρισμα κειμένου από πλευράς του μέλους του Προεδρείου του Ουράνιου Τόξου, Παύλου Φιλίποβ Βοσκόπουλου και σχόλιο του ιδίου.

Η ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ (του Γιώργου Μάντζιου)

Θυμάμαι, τον αγώνα που έδινα ως δάσκαλος της Ιστορίας, για να πείσω τους μαθητές μου ότι «αντικειμενική ιστορία» δεν

Παύλος Φιλίποβ Βοσκόπουλος: Ευτυχώς υπάρχουν Δάσκαλοι που σέβονται μέχρι κεραίας την επιστήμη και τους μαθητές τους ...και "δάσκαλοι του σωλήνα" του συστήματος ... που δυστυχώς για δεκαετίες "ασελγούν" στους μαθητές ...

Παύλος Φιλίποβ Βοσκόπουλος: Ευτυχώς υπάρχουν Δάσκαλοι που σέβονται μέχρι κεραίας την επιστήμη και τους μαθητές τους ...και "δάσκαλοι του σωλήνα" του συστήματος ... που δυστυχώς για δεκαετίες "ασελγούν" στους μαθητές ...

υπάρχει. Η επιστήμη της Ιστορίας από τη φύση της διαμορφώνεται από τις εκάστοτε πολιτικοκοινωνικές συνθήκες που κυριαρχούν σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο.

«Μα πώς, κύριε,» αντέτειναν πάντα οι μαθητές μου , που είχαν γαλουχηθεί με την ιδέα ότι «αντικειμενική ιστορία» ήταν εκείνη που διδάσκονταν. «Αν η ιστορία περιοριστεί στην αυστηρή περιγραφή των γεγονότων, χωρίς αξιολογικές κρίσεις, τότε δεν είναι αντικειμενική;»
Και μου ήταν δύσκολο να τους πείσω ότι οι λέξεις από μόνες τους κουβαλούν τόσο βαρύ αξιολογικό φορτίο, που δεν χρειάζεται αυτός που τις χρησιμοποιεί να προβαίνει σε αξιολογικές κρίσεις.
1Συλλογίζομαι ότι ολόκληρη τη δεκαετία του ’50 δεν τολμούσες να αναφέρεις την έκφραση «Εμφύλιος Πόλεμος» . Θα χαρακτηριζόσουν αριστερός και μπορεί να βρισκόσουν από τη μια στιγμή στην άλλη σε κάποιο ξερονήσι. Η επιβεβλημένη έκφραση ήταν «συμμοριτοπόλεμος»! Σήμερα βέβαια η έκφραση «εμφύλιος πόλεμος», η οποία στην πραγματικότητα είναι μια media vox, δηλαδή ούτε αρνητικά, ούτε θετικά φορτισμένη, αποτελεί κοινό εκφραστικό τόπο όλων των ιστορικών…
Αλίμονο όμως! Έτσι και τολμήσεις ακόμη και σήμερα και αναφερθείς σε «ενσωμάτωση» της Θεσσαλονίκης (ή της Μακεδονίας) και όχι σε «απελευθέρωσή» τους κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους, οι εκάστοτε Άνθιμοι, Καρατζαφέρηδες και Παπαθεμελήδες ξιφουλκούν αυθωρεί και σε στέλνουν στο πυρ το εξώτερον (όρα Ρεπούση).
Και ευελπιστώ ότι η δική σας γενιά (των πρώην μαθητών μου), αλλά κατεξοχήν η γενιά των παιδιών σας θα έχει εξοικειωθεί πια με τις κατά περίπτωση «ουδέτερες εκφράσεις» και θα αισθάνεται αποστροφή μπροστά στις εκφράσεις «σφαγή, απελευθέρωση, υποδούλωση» και τόσες άλλες τις οποίες θεωρούμε αυτονόητες σήμερα, στην ιστορική αφήγηση…

Χρήστος Δρόλιας Της Θεσσαλονίκης νομίζω το όνομά της είναι ελληνικό προφανώς γιατί οι ιδρυτές της είναι Έλληνες. Οι μετέπειτα κατακτητές είναι παράνομοι. Τώρα αν η Ρεπούση είναι ιστορικός, δεν ξέρω.

Loza Deltio Η Θεσσαλονικη το 1912 οταν μπηκε ο ελληνικος στρατος στη πολη ειχε την ελληνικη κοινοτητα τριτη στη σειρα, με πρωτη τη εβραικη κοινοτητα.

Χρήστος Δρόλιας τοτε ας φωναζουν οι εβραίοι και οχι εσείς, αν και η επισημανσή σου δεν έχει νόημα, γιατι άλλο είπα εγω. αλλά ο φανατισμός σου δεν σε αφήνει να παρακολουθείς τα λεγόμενα των άλλων.

Pavlos Voskopoulos Filipov Α!’ Απορία: Το όνομα Βόνιτσα (από ότι βλέπω η καταγωγή ή κατοικία σας). Την πόλη ίδρυσαν “Έλληνες”; Μήπως είχε άλλο ελληνικό όνομα πριν ονομαστεί “Βόνιτσα” γνωρίζετε κ. Δρόλια; Το “Βόνιτσα” δεν μου ακούγεται “ελληνικό”…Να ρωτήσουμε την κ. Ρεπούση ή ποιον ιστορικό προτιμάτε για να μαθαίνουμε;

Bilder Berg Την Θεσσαλονίκη δεν την ίδρυσαν οι Έλληνες αλλά οι Μακεδόνες. Όπως οι σημερινοίί Έλληνες με τους σημερινούς Μακεδόνες, έτσι και οι αρχαίοι Έλληνες με τους αρχαίους Μακεδόνες δεν είχαν καμία σχέση… ήταν διαφορετικά έθνη.

Οι σημερινοί Έλληνες [Νεο-Έλληνες… Ντεμέκ-Έλληνες, σωστότερα Ρωμιοί δηλαδή απόγονοι των Ρωμαίων (Ντεμέκ-Ρωμαίων) της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας] δεν έχουν καμία σχέση με τους αφανισμένους αρχαίους Έλληνες (ούτε βέβαια και με τους αφανισμένους αρχαίους Ρωμαίους) αλλά είναι απόγονοι κυρίως Σλάβων, Αλβανών, Αρμένιων και όλων των ανατολίτικων λαών της Μικράς Ασίας… και πολλών άλλων.

Αυτό σημαίνει ότι σήμερα εμείς οι «Έλληνες» δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να λέμε ότι απελευθερώσαμε την Θεσσαλονίκη και την Μακεδονία. Το μόνο που θα έπρεπε να λέμε είναι ότι τις προσαρτήσαμε διά της βίας. Και δεν μπορούμε να μιλάμε για καμία απελευθέρωση όταν οι Ρωμιοί της Θεσσαλονίκης και της Μακεδονίας γενικότερα ήταν τότε μία μικρή μειονότητα. Ειδικά στο σύνολο της Μακεδονίας οι Ρωμιοί δεν ξεπερνούσαν ούτε το 10%… για ποιά απελευθέρωση μιλάμε…

Χρήστος Δρόλιας Οι Μακεδόνες ήταν μογγολοι που μιλούσαν Ελελληνικά σαν ξένη γλώσσα νομίζω.

Bilder Berg Κάνεις λάθος οι Μακεδόνες δεν ήταν ούτε είναι Μογγόλοι.

Όπως θα έπρεπε να ξέρες οι ίδιοι οι Έλληνες (αρχαίοι) αναφέρουν ότι οι Μακεδόνες (αρχαίοι) ήταν βαρβαρικό φύλο το οποίο εξελληνίστηκε. Στην πραγματικότητα οι αρχαίοι Μακεδόνες ανήκαν στην Θρακό-Ιλλυρική οικογένεια (όπως οι Βρύγες, Δάρδανοι, Πελαγόνες, Μαιδοί, Έδονες, Αγριάνες και πολλά άλλα φύλα). Αυτό μας το μαρτυρούν η γλωσσολογία με την ανάλυση της πάνω σε υπολείμματα της αρχαίας Μακεδονικής γλώσσας, η αρχαιολογία με τα διάφορα ευρήματα που έφερε στο φως (π.χ. η ύπαρξη αρχαίων κτιστών Μακεδονικών τάφων προδίδει πολιτιστική συγγένεια με τους αρχαίους Θράκες οι οποίοι επίσης δημιουργούσαν κτιστούς τάφους, εν αντίθεση με τους Έλληνες οι οποίοι ΔΕΝ δημιουργούσαν κτιστούς τάφους και είχαν εντελώς διαφορετικό τρόπο ταφής από Θράκο-Μακεδόνες κ.τ.λ.), και τέλος η ιστορία (καθώς υπάρχουν ιστορικές αναφορές από αρχαίους Έλληνες συγγραφείς όσον αφορά την μη ελληνικότητα των αρχαίων Μακεδόνων). Το ότι σε τελική ανάλυση οι αρχαίοι Μακεδόνες με την πάροδο του χρόνου εξελληνίστηκαν δεν αποδεικνύει καμία ελληνικότητα των Μακεδόνων. Για παράδειγμα και οι Ζαϊρινοί μιλάν γαλλικά… είναι Γάλλοι;

Οι δε σύγχρονοι Μακεδόνες δεν έχουν πρόγονους ούτε Μογγολικής καταγωγής όπως ισχυρίζεσαι, ούτε όμως και αρχαίας Μακεδονικής αλλά Σλαβικής. Με απλά λόγια οι Σλάβοι που εγκατασταθήκαν στον χώρο της Μακεδονίας κατά τον μεσαίωνα (αφού πρώτα αφάνισαν τα υπολείμματα των αρχαίων πληθυσμών που ζούσαν εκεί) κέρδισαν με την πάροδο του χρόνου το όνομα αυτό, Μακεδόνες, δηλαδή οι Σλάβοι της Μακεδονίας. Όπως οι Σλάβοι της Βουλγαρίας γίνανε Βούλγαροι και οι (εξελληνισμένοι) Σλάβοι της Ελλάδας… Έλληνες. Επίσης το όνομα των Μακεδόνων δεν είναι σύγχρονο αλλά υπήρχε ακόμα και από τότε, από τον μεσαίωνα. Όταν γίνεται αναφορά στους αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο ως οι Μακεδόνες άγιοι, αυτούς ακριβώς τους Μακεδόνες είχε υπόψη του ο συγγραφέας, τους Σλάβους και όχι τους Μακεδόνες του Αλεξάνδρου και του Φιλίππου…

Τέλος αυτό το συμπέρασμα, το ότι οι σύγχρονοι Μακεδόνες δεν προέρχονται από τους αρχαίους Μακεδόνες, δεν αφαιρεί το δικαίωμα του Μακεδονικού λαού να αποκαλείτε με αυτό το όνομα. Έτσι κι αλλιώς το ίδιο κάνανε και κάνουν πάρα πολλοί άλλοι λαοί μέχρι σήμερα: Έλληνες, Τούρκοι, Βούλγαροι, Ούγγροι, Ισπανοί, Βρετανοί, Γάλλοι, Γερμανοί, Ιταλοί, Αιγύπτιοι κ.τ.λ.

Pavlos Voskopoulos Filipov Πάρα πολύ καλή ανάλυση Bilder Berg μόνο που κάνεις παρόμοιο “λαθάκι” κατά την υποκειμενική μου άποψη. Κάποιοι “κολλούν” τον χρόνο στους αρχαίους, κάποιοι στους Σλάβους και κάποιοι όπου επιθυμούν. Η δικαιολόγηση καταγωγής σε συγκεκριμένη χρονική περίοδος δεν μπορεί να σταθεί γιατί μετά από 3-4 γενιές προς τα πίσω κάθε άτομο θα αυξάνει με αριθμητική πρόοδο τους προγόνους του, δηλ. για εμένα μόνο από Homo sapiens αρχίζω και καταλήγω. Στα περί γλωσσικής, πολιτιστικής και όποιας άλλης “καταγωγής” είναι και εκεί ένα ποτάμι που τρέχει στον χώρο ασταμάτητα και ενσωματώνει τα πάντα. Το αν έχει γνωρίσματα γλώσσο-πολιτιστικά σλαβικά, πρωτοσλαβικά, μετα-σλαβικά ή όχι Οθωμανικά, μετα-οθωμανικά κλπ. η σύγχρονη Μακεδονικότητα, και όλα τα άλλα επίσης σεβαστά. Έν κατακλείδι για τους παραπάνω λόγους δεν σταματάω την σύγχρονη Μακεδονικότητα στην σλαβική παράμετρο γιατί πολύ απλά οι εθνικές συνειδήσεις είναι αποτέλεσμα συγκρότησης εθνικών κρατών και εθνικών ταυτοτήτων οπότε δεν χρειάζεται να ορισθεί στην βάση συγκεκριμένης χρονικής περιόδου προ του φαινομένου “γέννηση εθνικισμών” τους τελευταίους 2-2,5 αιώνες. Είναι αποκλειστικό δικαίωμα του καθενός να ορίζει την εθνική ή την αεθνική του ή την όποια ταυτότητα πιυ καταλαβαίνει και επιλέγει για τον εαυτό του.

Χρήστος Δρόλιας Παιδιά θα πρέπει μα είστε υπερήφανοι που είστε Σλάβοι. Κάθε φυλή έχει την ιστορία της και καλό είναι μα προσπαθεί μάτην ανάδειξη Εάν βέβαια δεν αισθάνεται κομπλεξ. Εγώ σαν ελλην δεν αισθάνομαι για την δικιά μου παρόλο που έχω υποστη και ρατσισμό εξωτερικό. Ότι εξελληνισεται είναι ελληνικό. Εδώ εξελληνισμό η ρωμαϊκή αυτοκρατορία και εσείς θελεται να σλαβοποιησεται την Μακεδονία. Δεν υπάρχει λόγος να δηλητηριάζεται τη ζωή σας. Ζειστε χωρις κόμπλεξ. Εμείς σας αγαπάμε. Δεν είστε κατώτεροι. Αφήστε τη μεγαλομανία. Σας αγαπάμε.

Pavlos Voskopoulos Filipov Λυπάμαι κ. Δρόλια που δεν καταλαβαίνετε ούτε τα αυτονόητα του σεβασμού στον αυτοπροσδιορισμό. Δυστυχώς έχετε μείνει ιδεολογικά στην προϊστορία σχετικά με τις εθνικές ταυτότητες. Επαναλαμβάνεται τετριμμένες απόψεις που σας έχει μάθει το σύστημα περί φυλών, καταγωγής κλπ. Επίσης όποιος πάσχει από κόμπλεξ μεγαλομανίας, εκλεκτής καταγωγής και τις παρενέργειες κάνει ανάλογες αναφορές και συνειρμούς. Α! Και εμείς αγαπάμε όλα τα ανθρώπινα όντα άλλα δεν τα βαφτίζουμε πάρα μόνο στα ζωάκια δίνουμε ονοματάκια. Τους ανθρώπους τους σεβόμαστε όπως επιθυμεί να ονομάζεται εκείνος, όχι ότι θέλουμε εμείς να επιβάλουμε σε αυτούς πώς θα ονομάζονται και ποια καταγωγή θα έχουν. Ξέρετε ο άνθρωπος ευτυχώς έχει λογική. Τα ζωάκια όχι. Δεν πειράζει, περαστικά.

Χρήστος Δρόλιας οχι βεβαια τον αυτοπροσδιορισμό δεν τον καταλαβαίνω, ούτε τον θεωρω σοβαρό. δεν πιστεύω οτι ανήκω σε ανώτερη φυλη, μου αρέσει αυτό που είμαι. επειδη δε θαυμάζω τους Ρωμαίους μικρός στο καρναβάλι ντυνόμουν ρωμαίος στρατιώτης. μεχρι εκεί ομως. φαντασου μετα το τελος της γιορτης να συνέχιζα να φωνάζω οτι είμαι ρωμαίος.

Bilder Berg ΜΕΡΟΣ Α’

Όπως είναι και το θέμα της συγκεκριμένης ανάρτησης έτσι και γω θα συμφωνήσω και θα πω πως πέρα από την ψευτό-ιστορία που γράφεται από εθνικιστές «ιστορικούς» όλων των σημερινών εθνικών κρατών ανεξαιρέτως, και διδάσκεται κυρίως στα σχολεία, ευτυχώς υπάρχει και η πραγματική ιστορία που κύριο σκοπό έχει να παρουσιάσει τα πράγματα όπως ακριβώς έχουν γίνει χωρίς συναισθηματισμούς ή σκοπιμότητες.

Κατά την άποψη μου, αν κάποιος ασχοληθεί με αυτού του είδους την ιστορία, και την εξετάσει πάντοτε με γνώμονα την αποστασιοποίηση, την ουδετερότητα, φιλαλήθεια, την λογική, την ανιδιοτέλεια, την τιμιότητα και την ψυχραιμία πολύ εύκολα θα διαπιστώσει ότι ισχύουν κάποια δεδομένα στην Ευρώπη που δεν μπορούν να αμφισβητηθούν με σοβαρά επιχειρήματα. Αυτά είναι τα εξής:

- Όλος ο αρχαίος κόσμος είχε εξοντωθεί είδη μέχρι την εποχή του πρώιμου Μεσαίωνα. Μέλη αυτού κόσμου ήταν οι Έλληνες, οι Μακεδόνες, οι Ρωμαίοι, οι Κέλτες, οι Ίβηρες, οι Θράκες, οι Ιλλυριοί. Η φυσική αυτή εξόντωση συντελέστηκε από τους Γερμανούς και τους Σλάβους. Αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος είναι ότι από την μία πλευρά ο κύριος όγκος του πληθυσμού της μισής Ευρώπης (από την Πορτογαλία εώς την Δυτική Γερμανία και την Ιταλία) είναι γερμανικής καταγωγής, ενώ από την άλλη ο κύριος όγκος του πληθυσμού της υπόλοιπης μισής Ευρώπης είναι κυρίως σλαβικής καταγωγής. Τον κανόνα αυτό επιβεβαιώνουν κάποιες εξαιρέσεις όπως οι Βάσκοι, κάποιοι πληθυσμοί της δυτικής Ουαλίας, δυτικής Σκωτίας, Βρετάνης, οι Μαγυάροι, οι Αλβανοί, οι Αρμάνοι κτλ.
- Με αυτά τα δεδομένα θα ήταν λάθος, αν όχι φαιδρό, να ισχυρίζεται κάποιος σήμερα ότι υπάρχει φυσική συνέχεια (εξ αίματος) μεταξύ αρχαίων και σύγχρονων Ελλήνων, αρχαίων και σύγχρονων Μακεδόνων, αρχαίων Ρωμαίων και σύγχρονων Ιταλών, αρχαίων Γαλατών και σύγχρονων Γάλλων, αρχαίων και σύγχρονων Ιβήρων, αρχαίων Βρετανών (Bretons) και σύγχρονων Βρετανών (British), αρχαίων Βουλγάρων (Bulgars) και σύγχρονων Βουλγάρων (Bulgarians) κτλ.

Bilder Berg ΜΕΡΟΣ Β’

Συμφωνώ μαζί σου Παύλε ότι πράγματι υπάρχει αυτό το ιστορικό και πολιτισμικό «ποτάμι» που τρέχει ασταμάτητα. Κανένας λαός και κανένας άνθρωπος δεν είναι φυλετικά και πολιτισμικά «καθαρός». Σίγουρα στις φλέβες του ρέει αίμα πολλαπλής φυλετικής ή εθνικής καταγωγής, η γλώσσα του συμπεριλαμβάνει άπειρες λέξεις ξένες προς την αυτήν, και ο πολιτισμός στον οποίο μετέχει όσο και να τον θέλουν για αποκλειστικά δικό τους οι εκάστοτε πατριώτες, στην πραγματικότητα είναι παγκόσμιος καθώς σ’αυτόν κατά καιρούς έχουν προσφέρει όλοι οι λαοί και τα όλα έθνη της ιστορίας, βέβαια η αλήθεια είναι πως άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο. Πάνω σ’αυτό όμως θέλω να επισημάνω πως είναι γεγονός ότι κάποιοι λαοί μεταξύ τους είναι πιο κοντά από κάποιους άλλους. Γι’αυτό το λόγο δεν θα θελα να απαξιωθεί η παρατήρηση που έκανα στο προηγούμενο μου σχόλιο ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες πολιτισμικά ήταν πιο κοντά στους Θράκες παρά στους αρχαίους Έλληνες, αν λάβουμε μάλιστα υπόψη πως ο τρόπος ταφής των αρχαίων λαών είναι ένα από τα μεγαλύτερα εργαλεία εξαγωγής συμπερασμάτων της σύγχρονης αρχαιολογίας για την έρευνα των αρχαίων λαών.

Συμφωνώ επίσης, ότι η σύγχρονη έννοια του έθνους και ο εθνικισμός (μαζί με όλα τα δεινά που απορρέουν απ’αυτόν) γενικότερα εμφανίστηκαν ύστερα από την Γαλλική Επανάσταση. Όχι ότι η έννοια του έθνους δεν υπήρχε και στην αρχαία Ελλάδα, αλλά τότε ίσως είχε περισσότερο την έννοια του φύλλου παρά του έθνους με την σημερινή έννοια. Για παράδειγμα στον Στράβωνα διαβάζουμε πως «τα Ηπειρωτικά έθνη ομιλούσαν μια γλώσσα διαφορετική από την ελληνική ή την ιλλυρική». Στην μετάφραση στην νεοελληνική γλώσσα το «Ηπειρωτικά έθνη» αυτομάτως γίνεται «Ηπειρωτικά φύλλα». Βέβαια δεν ξέρω κατά πόσο είναι σωστή, ανιδιοτελής, μη αυθαίρετη και χωρίς κάποιο απώτερο σκοπό μια τέτοια μετάφραση. Πάντως και πριν την Γαλλική Επανάσταση, ακόμα και στην αρχαιότητα υπήρχαν περιπτώσεις εθνικιστικής ή πατριωτικής συμπεριφοράς. Για παράδειγμα στην Ρώμη ο Σύλλας και ο Κάτων αντιπαθούσαν αυτόν τον διαφαινόμενο εξελληνισμό των Ρωμαίων και έκαναν ότι μπορούσαν για να τον σταματήσουν και να επιφέρουν μια επιστροφή στις πατροπαράδοτες αξίες και παραδόσεις της Ρώμης, είτε πλήττοντας καθετί ελληνικό είτε τονώνοντας το πατριωτικό ρωμαϊκό αίσθημα. Όπως και από την άλλη πλευρά πολλοί από τους εκάστοτε τυράννους των Συρακουσών επεδίωξαν, ανεπιτυχώς, να ενώσουν σε μία συνομοσπονδία όλες τις ελληνικές πόλεις-κράτη της Μεγάλης Ελλάδας σε ένα ενιαίο κράτος καθαρά ελληνικό.

Θα συμφωνήσω επίσης με την παρατήρηση σου για τον Homo Sapiens. Αν καταλαβαίνω καλά γίνεται λόγος για το ότι όλοι οι άνθρωποι ανεξαρτήτως ράτσας, χρώματος, έθνους, γλώσσας η οποιασδήποτε άλλης ιδιαιτερότητας, είναι ίσοι και έχουν τα ίδια δικαιώματα. Και ένα από αυτά τα δικαιώματα είναι και το δικαίωμα του να αυτό-προσδιορίζεται είτε ως έθνος είτε ως ατομική οντότητα. Γι’αυτό λοιπόν το λόγο ο καθένας έχει το δικαίωμα να νιώθει και να αυτό-προσδιορίζεται όπως θέλει, άσχετα με το αν η (πραγματική) Ιστορία μας γνωστοποιεί ότι το όνομα αυτό έχει ξανά-χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν για να προσδιορίσει άλλους λαούς διαφορετικούς απ’αυτόν. Πάντως ειδικότερα στην μακεδονική περίπτωση αν ήταν στο δικό μου χέρι: άμεσα θα είχα αναγνωρίσει την Δημοκρατία της Μακεδονίας με το συνταγματικό της όνομα, θα είχα αναγνωρίσει την ύπαρξη μακεδονικού έθνους και την ύπαρξη μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα, στην Βουλγαρία και στην Αλβανία και θα είχα χρίσει επίσημη γλώσσα και την μακεδονική στις περιοχές που ακόμα ομιλείται, και όλα αυτά ύστερα από ένα μεγάλο «συγνώμη» για όλους τους διωγμούς που υπέστη το μακεδονικό έθνος από το κράτος της Ελλάδας από την περίοδο των Βαλκανικών πολέμων κι ύστερα.

Κλείνοντας θα ήθελα να μου πεις αν πιστεύεις εντέλει ότι εγώ έχω κάποια διαφορετική άποψη από εσένα πάνω στο συγκεκριμένο θέμα, κι αν ναι να μου επισημάνεις που ακριβώς διαφέρουν οι απόψεις μας. Τέλος ζητώ συγνώμη άλλα δεν κατάλαβα ποιο ήταν το δικό μου «λαθάκι» στο προηγούμενο μου σχόλιο. Ίσως αν μου το ξανά-εξηγούσες, θα σε ευχαριστούσα προκαταβολικά.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

КАКВИ „ТАЈНИ“ КРИЕЛЕ СТРОГО ДОВЕРЛИВИТЕ ИЗВЕШТАИ НА ГРЧКИОТ ДИПЛОМАТ ГЕОРГИОС ЦОРБАЅОГЛУ?! ΠΟΙΑ ,,ΜΥΣΤΙΚΑ,, ΕΚΡΥΒΑΝ ΟΙ ΑΥΣΤΗΡΩΣ ΑΠΟΡΡΗΤΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΔΙΠΛΩΜΑΤΗ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΣΟΡΜΠΑΤΖΟΓΛΟΥ;!

Επί πολλά χρόνια, στο αρχείο του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας   „επιμελώς“ φυλάσσονταν τα „μυστικά“ των

Ελληνομακεδονικό κομιτάτο: το όργανο προπαγάνδας των Ελλήνων στη Μακεδονία

Ελληνομακεδονικό κομιτάτο: το όργανο προπαγάνδας των Ελλήνων στη Μακεδονία

απορρήτων εκθέσεων του Έλληνα διπλωμάτη Γεώργιου Τσορμπατζόγλου. Ορισμένα μόνο σημεία αυτών των εκτενών εκθέσεων έχουν χρησιμοποιηθεί από τους ιστορικούς П. Вισούλη και Κ. Βακαλόπουλο. Στην κατηγορία αυτή δεν κατατάσσουμε το έργο του ιστορικού-ερευνητή και εκδότη Δημήτρη Λιθοξόου, ο οποίος στο βιβλίο του „Ο Ελληνικός Αντιμακεδονικός Αγώνας I, Από το Ίλιντεν στη Ζαγκορίτσανη (1903-1905)“, προσπάθησε σε μερικές σελίδες να μας προσεγγίσει την πραγματική τους αξία. Οι εθνικοί όμως ιστορικοί της Ελλάδας, πάντοτε φρόντιζαν τα „μυστικά“ να μη δουν  „το φως της ημέρας“. Σήμερα όμως, μεγάλο μέρος των εκθέσεων αυτών είδαν το φως της δημοσιότητας και πριν κάνουμε την ανάλυσή τους, ας δούμε την ιστορική περίοδο της δημιουργίας τους, ποιός ήταν ο Τσορμπατζόγλου και ποιός ο στόχος των εκθέσεών του.

Η έναρξη και η ροή της Επανάστασης του Ίλιντεν (1903), προκάλεσε πανικό και κατάπληξη στην πολιτική και δημόσια ζωή του Ελληνικού Βασιλείου. Η μαζικότητα και η ενότητα του μακεδόνικου πληθυσμού, ανεξάρτητα εάν ανήκαν εκκλησιαστικά στην Πατριαρχία ή στην Εξαρχία, γύρω από το σύνθημα του ΒΜΡΟ  „Η Μακεδονία στους Μακεδόνες“ και την ιδέα δημιουργίας αυτόνομου κράτους, μέσα σε μια νύχτα γκρέμισαν τις „αποδείξεις“ για τα επεκτατικά σχέδια της επίσημης Αθήνας προς τμήμα των εδαφών και του πληθυσμού της τότε οθωμανικής Μακεδονίας. Εμφανίστηκε η ανάγκη νέου τρόπου προστασίας των κρατικών αξιώσεων. Το πρόβλημα ήταν το εξής: τα νοητά όρια μέχρι τα οποία ,,έπρεπε,, να εξαπλωθεί στο μέλλον το ελληνικό κράτος στη Μακεδονία (στα βόρεια ως την Στρούγκα-Ντέμιρ Χίσαρ-Πλέτβαρ-Γκράντσκο-Νέβροκοπ-ποταμός Μέστα/Νέστος) στην ουσία συνέπεπταν με τα οργανωτικά όρια του ΒΜΡΟ, του οποίου οι περισσότερες μάχες δόθηκαν νότια των νοητών αυτών συνόρων. Από την άλλη πλευρά, η επίσημη Αθήνα μη έχοντας πολυάριθμο δικό της πληθυσμό σ΄αυτό το τμήμα της Μακεδονίας, εκτός από τα νοτιότερα σημεία του, ανακήρυξε ως ,,ελληνικό,, το μακεδόνικο πατριαρχικό πληθυσμό με βάση του ότι εκκλησιαστικά ανήκε στην Πατριαρχία. Και πάλι όμως εμφανίστηκε ,,πρόβλημα,,. Από την πλειοψηφία εκθέσεων που κατά τη διάρκεια της Επανάστασης στέλνονταν από τους Έλληνες προπαγανδιστικούς εκπροσώπους στην κυβέρνηση στην Αθήνα, συμπέραναν ότι μεγάλο μέρος της „ελληνικής εθνότητας“ στη Μακεδονία συμμετείχε στην Επανάσταση και μάλιστα εθελοντικά.

Λόγω αυτής της κατάστασης, το ελληνικό κράτος άρχισε σοβαρά να σκέφτεται για ένοπλη επέμβαση ενάντια στο ΒΜΡΟ, με

Οι ιδρυτές του ΒΜΡΟ

Οι ιδρυτές του ΒΜΡΟ

σκοπό να „εξασφαλιστούν“ τα εδάφη ως τα νοητά βόρεια σύνορα του ,,ελληνισμού,, αλλά και μέσω εξαναγκασμού να απομακρυνθεί ο μακεδόνικος πατριαρχικός πληθυσμός από την επίδραση και την συμμετοχή στην Οργάνωση. Θεωρούσαν ότι στον πόλεμο ενάντια στο ΒΜΡΟ θα πρέπει να σταθεί το ελληνικό κράτος, κάτι για το οποίο δεν συμφωνούσε εξ ολοκλήρου ο πρωθυπουργός Γεώργιος Θεοτόκης. Στις αρχές του 1904, η κυβέρνηση της Αθήνας πήρε απόφαση να ερευνήσει λεπτομερώς την περιοχή της αποκαλούμενης μέσης ζώνης της οθωμανικής Μακεδονίας, με σκοπό να ελέγξει εάν υπήρχαν κατάλληλες συνθήκες για δημιουργία και αποστολή ελληνικών παραστρατιωτικών σωμάτων. Στη δυτική Μακεδονία στάλθηκε επιτροπή από 4 αξιωματικούς του ελληνικού στρατού με μορφή μικρής αντάρτικης ομάδας. Στην κεντρική και ανατολική Μακεδονία, μετά από αίτημα του τότε Έλληνα προξένου στο Σόλουν (Θεσσαλονίκη), Ευγένιου Ευγενιάδη, στάλθηκε ο Γεώργιος Τσορμπατζόγλου, διπλωμάτης, μεταφραστής και υπάλληλος στην ελληνική πρεσβεία στην Ίσταμπουλ, με αποστολή να ετοιμάσει έκθεση για την κατάσταση των περιοχών  Бер-Μπερ (Βέροια), Негуш-Νέγκουςς (Νάουσα), Воден-Βόντεν (Έδεσσα), Сер-Σερ (Σέρρες), Ениџе-вардар-Ένιτζζεβάρνταρ (Γιαννιτσά) και Гевгелија-Γκεβγκέλια. Τα συμπεράσματα αυτών των ερευνών έπαιξαν μεγάλο ρόλο στη λήψη της τελικής απόφασης της ελληνικής κυβέρνησης να διαπράξει ένοπλη επέμβαση στη Μακεδονία, αλλά και αργότερα, στη διάρκεια του ελληνικού „Μακεδονικού Αγώνα“  (1904-1908), τα αποτελέσματα να χρησιμοποιηθούν κατάλληλα για καλύτερη εκτέλεση της ελληνικής προπαγάνδας.

Στις 27 του Μάη 1904, ο Τσορμπατζόγλου έστειλε σύντομη έκθεση στο ΥΠΕΞ, όπου περιέγραφε τα γενικά χαρακτηριστικά της περιοχής του Βόντεν και για την πόλη Βόντεν ανέφερε: „…όλοι οι ορθόδοξοι (εννοεί του πατριαρχικούς Μακεδόνες),  εκτός από μικρό αριθμό γερόντων, ξέρουν την ελληνική γλώσσα, την καθαρεύουσα.  Οι άρχοντες της πόλης και οι νεαροί, εκτός σπιτιού μιλάνε περισσότερο ελληνικά απ΄ότι μακεδόνικα…“. Στις αρχές του 20ου αιώνα, στην πόλη Βόντεν ζούσε μεγάλης πλειοψηφίας εθνικά μακεδόνικος πληθυσμός, έπειτα ακολουθούσαν οι Τούρκοι και σε ελάχιστους αριθμούς οι Βλάχοι και οι Ρομά. Αυτήν την περίοδο, για την αστική τάξη του πληθυσμού της οθωμανικής Μακεδονίας, χαρακτηριστικό ήταν ομιλούν δύο ή τρεις ή περισσότερες γλώσσες. Έτσι για παράδειγμα, ένας εθνικά Μακεδόνας που ζούσε σε μεγαλύτερα αστικά κέντρα, εκτός της μητρικής του μακεδόνικης γλώσσας, συχνά μιλούσε και την τούρκικη γλώσσα, την ελληνική, σε μερικές περιπτώσεις την αλβανική και ίσως και κάποια από τις παγκόσμιες γλώσσες της εποχής. Σχετικά μ΄αυτό, το συμπέρασμα του Τσορμπατζόγλου ότι ο πληθυσμός χρησιμοποιούσε και την ελληνική γλώσσα, δεν αποτελεί μέτρο προσδιορισμού της εθνικότητας των αστών του Βόντεν, όπου ξεκάθαρα αναφέρει ότι ο πληθυσμός ομιλεί και στη μακεδόνικη γλώσσα. Πολύ απλά, εκείνη την περίοδο, στο ευρωπαϊκό τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η ελληνική γλώσσα ήταν η γλώσσα υψηλής κουλτούρας, εμπορίου και εκκλησιαστικής λειτουργίας και λογικό ήταν μεγάλο μέρος του μακεδόνικου πληθυσμού, η αστική τάξη περισσότερο, να την ομιλεί εκτός οικίας, με σκοπό να εξασφαλίσει υψηλότερη θέση στην οθωμανική κοινωνία.

Στην συνέχεια της έκθεσης κάνει περιγραφή των καζάδων του βιλαετίου του Σόλουν. Ο Τσορμπατζόγλου συμπέρανε ότι οι καζάδες είχαν πλειοψηφία ,,ελληνικού,, πληθυσμού, δηλαδή πατριαρχικών, ενώ βορειότερα ήταν ,,Βούλγαροι,, δηλαδή εξαρχικοί. Σημαντικά για μας ήταν τα συμπεράσματα του Τσορμπατζόγλου σχετικά με την εθνική σύνθεση του πληθυσμού στις μακεδονικές περιοχές που η Ελλάδα σχεδίαζε να προσαρτίσει. Κατέληξε ότι: „…από καθαρά εθνολογικής πλευράς, η φυσιογνωμία της περιοχής η οποία από την παραπάνω γραμμή ως τις περιοχές του μακεδόνικου ελληνισμού, δίπλα στη θάλασσα, είναι μία και μοναδική και οι δύο ομάδες που συνθέτουν τον μακεδονικό ελληνισμό είναι: μακεδονόφωνοι πατριαρχικοί και εξαρχικοί, και ελληνόφωνοι“. Αν και προσπάθησε δηλαδή να παρουσιάσει εθνική διαφορά μεταξύ των Μακεδόνων πατριαρχικών και εξαρχικών, τους πρώτους να τους κάνει Έλληνες και τους δεύτερους Βούλγαρους, με το τελευταίο του συμπέρασμα μόνος του αντιστρέφεται, ξεχωρίζει δηλαδή αυτούς που μιλούν μακεδόνικα, ανεξάρτητα από το εκκλησιαστικό τους ανήκειν, απ΄αυτούς που μιλούν ελληνικά.

Στις 26 Ιουλίου 1904, ο Τσορμπατζόγλου έστειλε μία ακόμη έκθεση προς το ΥΠΕΞ της Ελλάδας, με την οποία συμπλήρωνε τις δύο προηγούμενες και η οποία αναφερόταν στη Γκεβγκέλια, στο Ενιτζζεβάρνταρ και το Βόντεν. Στο σημείο όπου εξηγούσε τη φυσική εμφάνιση του πληθυσμού, ανέφερε: „αδιαμφησβήτητο είναι το γεγονός ότι η εμφάνισή τους είναι η ίδια σε όλη την παραπάνω αναφερώμενη ζώνη, τη μακεδονόφωνη, αλλά αυτό δεν ισχύει και για την ελληνόφωνη“.

Σε ξεχωριστό τμήμα της έκθεσης αυτής, με τίτλο „Γλωσσικό ιδίωμα“, ο Τσορμπατζόγλου, ο οποίος λάβαινε τις γνώσεις κατατόπου στη Μακεδονία και μέσω επαφής με τον πληθυσμό και έτσι ξεκάθαρα είδε τις γλωσσικές διαφορές μεταξύ της μακεδόνικης, της ελληνικής και της βουλγάρικης γλώσσας, προσπάθησε να αποκρύψει τις αλήθειες με σκοπό να υποστηρίξει την ήδη υπάρχουσα ελληνική εθνική θέση, ότι αρχαίοι Έλληνες και Μακεδόνες ήταν ένα και το ίδιο. Σχετικά μ΄αυτό, επίτηδες ή όχι, στις ελληνικές πηγές συχνά ο ορος Βούλγαροι εξισώνεται με τον όρο Σλάβοι. Επίσης, τη σλάβικη γλώσσα την εξισώνουν με τη βουλγάρικη, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη ότι στην ουσία η βουλγάρικη γλώσσα είναι μία πολλαπλότητα σλαβικών γλωσσών. Έτσι, ο Τσορμπατζόγλου λέει „…ότι ο μακεδονόφωνος Έλληνας  (Μακεδόνας πατριαρχικός) δε μπορεί να συννενοηθεί μ΄αυτούς που ομιλούν τάχα το βουλγάρικο ιδίωμα, ούτε με τους Βούλγαρους που ζουν στη Βουλγαρία, ούτε με το καθαρό Σσοπ της Μακεδονίας…“, για να συνεχίσει παρακάτω: „όταν πλέον οι Σλάβοι και οι Βούλγαροι δεν κατάφεραν στους Ρουμάνους (εννοεί τους Βλάχους) να τους επιβάλουν τη γλώσσα, αν και σε όλα τα υπόλοιπα είχαν σλαβοποιηθεί, πώς είναι δυνατό να βουλγαροποιήσουν μόνο τη γλώσσα των πλέον Ελλήνων σε όλα τ΄άλλα, των Μακεδόνων…“. Πραγματικά εντελώς παράλογο συμπέρασμα του Τσορμπατζόγλου, ο οποίος προσπάθησε να δημιουργήσει θέση ότι η γλώσσα των Μακεδόνων δεν είναι σλάβικη αλλά αρχαία Μακεδόνικη, δηλαδή ελληνική. Στην ουσία, λόγος γίνεται για σύγκρουση των δύο ισχυρότερων θεωριών εκείνης της περιόδου: πανσλαβισμός και πανελληνισμος, όπου ο Τσορμπατζόγλου με κάθε τρόπο προσπάθησε να αποκλείσει την πρώτη και να ενισχύσει τις „αποδείξεις“ της δεύτερης. Όπως και να ΄χει, το τμήμα αυτό της έκθεσης το τελείωσε με την παρακάτω πρόταση: „Σε όλο αυτό θα πάρω το θάρρος να προτείνω ότι επειγόντως πρέπει να απαντήσουμε με έναν εθνολογικό χάρτη, στον οποίο οι  μακεδονόφωνες Μακεδόνες είναι δίκαιο και αναγκαίο, σύμφωνα με τις ταπεινές μου υποδείξεις, να παρουσιαστούν σε τρεις κατηγορίες: στους ορθόδοξους Έλληνες (Μακεδόνες πατριαρχικούς), στους σχισματικούς Έλληνες (Μακεδόνες εξαρχικούς) και στους σχισματικούς Βούλγαρους (και πάλι Μακεδόνες εξαρχικούς). Είναι πλέον σαφές το γεγονός ότι εκτός από τους Μακεδόνες πατριαρχικούς, που ο Τσορμπατζόγλου θεωρεί πλέον „Έλληνες“, η ελληνική προπαγάνδα δεν θα έπρεπε να παραιτηθεί και από το τμήμα των Μακεδόνων εξαρχικών που ζούσαν στα πλαίσια της νοερής ελληνικής γραμμής στη Μακεδονία, δηλαδή να τους ελληνοποιήσει, ενώ να παραιτηθεί εντελώς μόνο απ΄αυτούς τους εξαρχικούς που ζούσαν βόρεια της γραμμής αυτής.

Από τις έρευνες στην περιοχή Σερρών, συνδεδεμένες με τη δράση των δύο οργανώσεων, ο Τσορμπατζόγλου στην έκθεση παρουσίασε το παρακάτω συμπέρασμα: „Όλα τα όργανα του καθαρά βουλγάρικου κομιτέτου και του Μακεδόνικου Κομιτέτου δεν προκάλεσαν καμιά ζημιά στα δικά μας (ελληνικά) συμφέροντα στην περιοχή, επειδή το πρώτο κομιτέτο (βαρχοβιστές) λόγω των μικρών δυνάμεων, σχεδόν διαλύθηκε στο γκρεμό των εθνικών παραδόσεων της χώρας. Σε ότι αφορά το δεύτερο (ΒΜΡΟ), οι Μακεδόνες υπαρχηγοί, ίσως και οι αρχηγοί, μόνο υπό έναν όρο σε συμφωνία με τη χώρα, αντλούσαν την ως τώρα μεγάλη τους δύναμη: από τον όρο να μην θέσουν άλλο στόχο, εκτός την απελευθέρωση των Μακεδόνων ως Μακεδόνες“.

Στην συνέχεια της έκθεσης, ως αποτέλεσμα των διαφορετικών προγραμμάτων του ΒΜΡΟ και των βαρχοβιστών, ο Τσορμπατζόγλου με μερικά παραδείγματα προσπάθησε μεταφέρει την σύγκρουση στο πεδίο της μάχης μεταξύ των δύο οργανώσεων, η οποία σύγρουση μπορούμε να συμπεράνουμε ότι το 1902 έλαβε μορφή ανοιχτού πολέμου για την κυριαρχία στις περιοχές της βορειοανατολικής Μακεδονίας. Για το διαφορετικό τρόπο δράσης των δύο οργανώσεων και τις μεταξύ τους συγκρούσεις, ο Τσορμπατζόγλου έγραψε: „Αλλά η αντίθεση στους τελευταίους και τα αισθήματα από μια πλευρά των ηγετών του βουλγάρικου κομιτέτου και από την άλλη του Μακεδόνικου κομιτέτου και ιδιαίτερα των Μακεδόνων ηγετών, δεν άργησε να εκφραστεί μέσω διαφόρων τρόπων. Έτσι, παράλληλα με τους μεταξύ τους καυγάδες μέσω του βουλγάρικου τύπου των δύο κομιτέτων, συνέβησαν πολλές φορές και στη Μακεδονία διάφορες συγκρούσεις μεταξύ των οργάνων τους“. Σχετικά με το παραπάνω, δίνει το παρακάτω παράδειγμα: „Στην κατηγορία αυτών των συγκρούσεων μεταξύ των δύο κομιτέτων ανήκει και η προπέρσινη δολοφονία (δηλαδή του 1902) τεσσάρων καθαρών Βουλγάρων (Βούλγαροι που κατάγονταν από το Βασίλειο της Βουλγαρίας), οι οποίοι είχαν προηγουμένως σκοτώσει ένα Μακεδόνα, εξαρχικό δάσκαλο και την σύζυγό του, ελληνικής καταγωγής. Αυτό το ζευγάρι ήταν μέλη του Μακεδόνικου κομιτέτου και στα σίγουρα είχαν καταδικαστεί σε θάνατο ως προδότες του βουλγαρικού κομιτέτου της Σόφιας. Είναι γνωστό ότι μεγάλο μέρος των Μακεδόνων, αν και εξαρχικοί δάσκαλοι, συνεργάζονταν με το Μακεδόνικο κομιτέτο, εντελώς ανεξάρτητα από τη βουλγαρική εξαρχία…Πιστεύω ότι τέτοιος ήταν και ο βόιβοντα της περιοχής ενιτζζεβάρνταρ, ο Μακεδόνας Άργκιρ (κατά πάσα πιθανότητα εννοεί τον βόιβοντα Άργιρ Μανασίεβ), εξαρχικό δάσκαλο. Είναι πολύ πιθανό ότι αυτός ανήκει σ΄αυτή την κατηγορία, όπως και οι δύο εξαρχικοί δάσκαλοι που ανήκαν στην σχεδόν διαλυμένη τσσέτα του χωριού Μίλιγκιτς των Σερρών (μάλον εννοεί το χωριό Μιλίνικιτςς, σήμερα Μελενικίτσι), επειδή είναι γνωστό ότι ο ένας απ΄αυτούς επισκέφτηκε μεγάλο αριθμό δικών μας (πατριαρχικών) χωριών και ως Μακεδόνας καλούσε στον αγώνα για ανεξαρτησία υπό την σημαία του Μακεδόνικου κομιτέτου, ξεχωριστά και από τη βουλγάρικη και από την ελληνική πολιτική…“.

Ο Γεώργιος Τσορμπατζόγλου με ένα παράδειγμα μας επιβεβαίωσε και επί έργου το πρόγραμμα του ΒΜΡΟ, το οποίο μέσω του Συντάγματος της Οργάνωσης από το 1896-7, παρουσιάσε ξεκάθαρα ότι δεν διαφοροποιεί του Μακεδόνες σε εξαρχικούς και πατριαρχικούς και ότι όλους θα τους εντάξει στην οργάνωση και τον αγώνα για δημιουργία αυτόνομου κράτους. Σχετικά είχε γράψει: „Ακούγεται και θεωρείται για σίγουρο ότι οι υπαρχηγοί του Μακεδόνικου Κομιτέτου συμφιλίωσαν τις δύο αντίθετες ομάδες, στο χωριό Σάβιακ (σήμερα Βαμβακόφυτο Σερρών), την εξαρχική και την πατριαρχική. Οι ίδιοι επιβεβαίωσαν τον δικό μας (πατριαρχικό) ιερέα του χωριού Μπρόντι (σήμερα Βροντού Σερρών) όι μπορεί να παραμείνει στο χωριό υπό έναν όρο, να μην προδώσει ’τον αγώνα του κομιτέτου για την απελευθέρωση των Μακεδόνων’“.

Ο συντάκτης της έκθεσης με επιτυχία ανίχνευσε άλλη μία πραγματική κατάσταση επί εδάφους της οθωμανικής Μακεδονίας. Είναι γνωστό ότι το ΒΜΡΟ ήταν αυτόχθονη οργάνωση, η οποία αντλούσε τη δύναμή της από τον πληθυσμό, μέσω της οποίας οι Μακεδόνες αυτοαναγνωρίζονταν. Η Οργάνωση πάντοτε ξεκινούσε από τα δικά της, μακεδόνικα συμφέροντα και δεν επέτρεπε την ανάμειξη ξένων προπαγανδιστικών επιδράσεων στις ενέργειές της. Η θεωρία και η πράξη δείχνουν ότι μόνο μ΄αυτόν τον τρόπο ήταν δυνατό να επιστρατευτεί ο πληθυσμός στην υλοποίηση του τελικού στόχου – τη δημιουργία αυτόνομης Μακεδονίας. Σχετικά μ΄αυτό, ο Τσορμπατζόγλου συμπέρανε: „ιδιαίτερο χαρακτηριστικό για την κυριαρχία του Μακεδόνικου κομιτέτου και για την υποχώρηση του βουλγάρικου κομιτέτου τα τελευταία δύο χρόνια, πιστεύω, ότι είναι η εξαφάνιση από την περιοχή των Βουλγάρων αξιωματικών. Σχεδόν όλοι που ηγούνταν τις ένοπλες ομάδες ήταν τοπικοί Μακεδόνες οι οποίοι δρούσαν ή ακόμη δρουν στην περιοχή των Σερρών“.  Ο Έλληνας διπλωμάτης στην συνέχεια αρίθμησε τα ονόματα συνολικά 13 βόιβοντι της περιοχής Σερρών, για τους οποίους καθόρισε ότι „θεωρούν τους εαυτούς τους μέλη αυτού (μακεδόνικου) κομιτέτου και παντού και πάντα ακολουθούν το γνωστό σύνθημα ’Η Μακεδονία στους Μακεδόνες’. Φαίνεται ότι στο σύνθημα αυτό έχουν ενταχθεί σχεδόν όλα τα μακεδονόφωνα χωριά της περιοχής ανεξαρτήτων εκκλησιαστικού ανήκειν, ακόμη και πατριαρχικά χωριά του καζά Σερρών“.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ТУШИЛОВО – ΤΟΥΣΣΙΛΟΒΟ

Το χωριό Тушилово-Τουσσίλοβο απλώνεται στις παρυφές του όρους Пајак-Πάιακ (Πάικο) και ανήκει στο νομό του Кукуш-Κούκουςς (Κιλκίς), ενώ στα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας θεωρούταν χωριό της περιοχής του Ениџевардар-Ενιτζζεβάρνταρ (Γιαννιτσά). Δυτικά συνορεύει με την κωμόπολη Гуменџе-Γκούμεντζζε (Γουμένισσα) και το χωριό Крива-Κρίβα (Γρίβα), βόρειοδυτικά συνορεύει με το χωριό Црна Река-Τσρνα Ρέκα (Κάρπη), βόρειοανατολικά με την κωμόπολη Боимица-Μποḯμιτσα (Αξιούπολη) και ανατολικά με το χωριό Горгопик-Γκόργκοπικ (Γοργόπη).

Μετά την προσάρτιση αυτού του τμήματος της Μακεδονίας στην Ελλάδα, το Τουσσίλοβο μετονομάστηκε σε κάτι περισσότερο ,,ελληνικό,, σε Τοσίλοβον, ενώ κατά τη διάρκεια της μαζικής μετονομασίας των μακεδόνικων τοπονυμιών από τις ελληνικές αρχές, με σκοπό την ,,ελληνοποίηση,, αυτών, το χωριό έλαβε το όνομα Στάθης (1926).  Από την ίδρυσή του, ο οικισμός αποτελούνταν από εθνικά μακεδόνικο πληθυσμό. Η κύρια ασχολία σχεδόν όλων των κατοίκων ήταν η κτηνοτροφία και μετά η γεωργία.  Κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας, παρόλη την συνεχή αντιπαλότητα μεταξύ της ελληνικής πατριαρχίας και της βουλγαρικής εξαρχίας για την εκκλησιαστική κυριαρχία στο χωριό, ο πληθυσμός του ενεργά είχε ενταχθεί στον αγώνα απελευθέρωσης της Μακεδονίας και τη δημιουργία ανεξάρτητου μακεδόνικου κράτους. Ιδιαίτερα, η κοντινή απόσταση του Τουσσίλοβο με το Солун-Σόλουν (Θεσσαλονίκη), το Кукуш-Κούκουςς (Κιλκίς) και το Воден-Βόντεν (Έδεσσα), τρεις από τις πλέον ανεπτυγμένες πόλεις σχετικά με το μακεδόνικο εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα, αποτέλεσε άριστη προϋπόθεση ανάπτυξης του επαναστατικού κινήματος στο χωριό αυτό. Αυτές οι περιστάσεις συνέβαλαν στην σύσταση επιτροπής του ΒΜΡΟ στο Τουσσίλοβο από τα πρώτα κιόλας χρόνια, όπως και την εμφάνιση μεγάλου αριθμού

Τάνο Μπούρντεβ

Τάνο Μπούρντεβ

προσώπων στις ένοπλες ομάδες της Οργάνωσης. Μεγάλη επίδραση στο γεγονός αυτό είχε και η τσσέτα (ένοπλη ομάδα) του πρώην άιντουτιν και τότε βόιβοντα, του φημισμένου Апостол Петков Терзиев-Άποστολ Πέτκοβ Τερζίεβ, από τη Боимица-Μποḯμιτσα (Αξιούπολη), ο οποίος ήταν ζωντανός θρύλος στην ευρύτερη περιοχή της κεντρικής Μακεδονίας, ιδιαίτερα γύρω από τη λίμνη του Ενιτζζεβάρνταρ (Γιαννιτσών). Εκείνη την περίοδο, στις αρχές δηλαδή του 20ου αιώνα, στο Тушилово ζούσαν περίπου 300 κάτοικοι, όλοι εθνικά Μακεδόνες. Στις τάξεις του ВМРО ιδιαίτερα ξεχώρισαν οι Ичо Трајанов-Ίτσσο  Τραγιάνοβ και Тано Бурдев-Τάνο Μπούρντεβ. Ο Трајанов στις αρχές ήταν αγγελιοφόρος, αλλά αργότερα έγινε ενεργός μαχητής στην τσσέτα του Άποστολ και του βόιβοντα Ичко Димитров-Ίτσσκο Ντιμίτροβ, από το χωριό Баровица-Μπαρόβιτσα  (Καστανερή). Το χωριό ενεργά είχε ενταχθεί και στις συγκρούσεις των δυνάμεων του ΒΜΡΟ με τις ελληνικές συμμορίες που είχαν καταφτάσει από το Βασίλειο της Ελλάδας την περίοδο του αποκαλούμενου ,,Μακεδονικού Αγώνα,,. Το Тушилово αποτελούσε σημείο στρατηγικής σημασίας για τις τσσέτες του ΒΜΡΟ, ως άριστη βάση υποχώρησης μετά τις μάχες με τις συμμαχικές δυνάμεις των Ελλήνων και Τούρκων στη λίμνη του Ενιτζζεβάρνταρ. Το 1909, οι οθωμανικές αρχές συνέλαβαν τον ιερέα του χωριού, поп Ристо-ποπ Ρίστο, με την κατηγορία ότι μετέφερε επιστολές στο βόιβοντα Άποστολ Πέτκοβ Τερζίεβ. Άλλοι επίσης μαχητές για τα δίκαια των Μακεδόνων, με καταγωγή από το Τουσσίλοβο, ήταν οι: Божин Трајанов-Μπόζζιν Τραγιάνοβ, Илчо Граматиков-Ίλτσσο Γκραματίκοβ, Ичко Пирков-Ίτσσκο Πίρκοβ, Мино Гончев-Μίνο Γκόντσσεβ,  Пено Петренцев-Πένο Πετρέντσεβ, Тано Грков-Τάνο Γκ΄ρκοβ, Ристо Иванов-Ρίστο Ιβάνοβ και άλλοι…

Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων (1912-1913), το Тушилово, όπως και πολλά άλλα χωριά της περιοχής Κούκουςς (Κιλκίς) και Πάζαρ (Γιαννιτσά), υπέφεραν μεγάλες καταστροφές, ιδιαίτερα από πλευράς του ελληνικού στρατού. Η πολυαναμενόμενη ελευθερία του μακεδόνικου λαού δεν ήρθε, ήρθαν όμως νέες αρχές, το ίδιο σκληρές με τις οθωμανικές, τις οποίες και αντικατέστησαν. Λόγω των βιαιοτήτων και των σκληρών συνθηκών ζωής, μεγάλος αριθμός Μακεδόνων από το Τουσσίλοβο αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις αιώνιες εστίες τους, προς ικανοποίηση των νέων αρχών, και να αναχωρήσουν για γειτονικές ή υπερωκεάνιες χώρες. Μετά τους πολέμους αυτούς και ιδιαίτερα μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ξεκίνησαν ενισχυμένες δράσεις και μέτρα των ελληνικών αρχών με σκοπό την αφομοίωση του μακεδόνικου πληθυσμού. Αυτές οι διεργασίες συμπληρώθηκαν και με την εγκατάσταση πολυάριθμου  χριστιανικού πληθυσμού από την Τουρκία, μετά τη λήξη του ελληνοτουρκικού πολέμου της περιόδου 1920-1923. Έτσι, το 1928, στο Тушилово εγκαταστάθηκαν 20 προσφυγικές οικογένειες με συνολικά 113 άτομα. Με τον τρόπο αυτό η σύνθεση του χωριού άλλαξε και από μακεδόνικο χωριό έγινε μικτό. Πλέον οι ελληνικές αρχές είχαν πολλά εφόδια στα χέρια τους για να ελληνοποιήσουν το γηγενή μακεδόνικο πληθυσμό.

Το χωριό ήταν συμμετείχε ενεργά και στην αντίσταση εναντίον της φασιστικής κατοχής, όπως και στις τάξεις του

Χρίστο Τραγιάνοβ

Χρίστο Τραγιάνοβ

Δημοκρατικού Στρατού κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου στην Ελλάδα. Πολλοί ήταν οι Μακεδόνες από το Τουσσίλοβο που εκδιώχθηκαν μετά τη λήξη του Εμφυλίου εκτός συνόρων, χωρίς να καταφέρουν ποτέ να επιστρέψουν.

Σήμερα το Τушилово αποτελεί ένα ζωντανό χωριό, με μακεδόνικο κυρίως πληθυσμό και 418 κατοίκους (απογραφή 2001). Οι κάτοικοι ασχολούνταν μέχρι πριν μερικά χρόνια με την καλλιέργεια καπνού, ενώ σήμερα ασχολούνται με την καλλιέργεια βαμβακιού, καλαμποκιού κ.α. Το ποσοστό ανεργίας είναι κατά πολύ ανησυχητικό.

Το πανηγύρι του Τοσσίλοβο είναι των Αγίων Πέτρου και Παύλου και σ΄αυτούς είναι αφιερωμένος και ο ναός του χωριού.

Οι μικροπεριοχές γύρω από το χωριό συνεχίζονται να αποκαλούνται από τους κατοίκους με τα μακεδόνικα ονόματά τους. Виристу-Βίριστου, станова чешма-στάνοβα τσσέσμα, арнавитка-αρναβίτκα, голем дол-γκόλεμ ντολ, преку дол-πρέκου ντολ, пичаман пат-πίτσσαμαν πατ και πολλά άλλα…

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ЃОРЧЕ ПЕТРОВ – ΓΚΙΟΡΤΣΣΕ ΠΕΤΡΟΒ (1865-1921)

Στη μακεδόνικη εθνική ιστορία, ίσως να μην υπάρχει πιο πεισματάρης και επίμονος αγωνιστής για την ανεξαρτησία του μακεδόνικου εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος σε όλα τα στάδια της ιστορικής του μοίρας. Από την πρώτη ημέρα που εντάχθηκε στις τάξεις του το 1894, εώς το βίαιο θάνατό του στις 28 Ιουνίου 1921, ο Γκιόρτσσε Πέτροβ παρέμεινε ως το τέλος πιστός στα ιδανικά του για την ελευθερία της Μακεδονίας και του μακεδόνικου λαού.

Ίσως για το λόγο αυτό, από τη μεγάλη ομάδα αγωνιστών και συντρόφων του στα ιδεώδη: Гоце Делчев-Γκότσε Ντέλτσσεβ, Даме Груев-Ντάμε Γκρούεβ, Пере Тошев-Πέρε Τόσσεβ, Петар Поп Арсов-Πέταρ Ποπ Άρσοβ, Јане Сандански-Γιάνε Σάντανσκι κ.α. αυτός είχε τη μοίρα να ζήσει περισσότερο απ΄όλους αυτούς και να παραμείνει μεγάλο χρονικό διάστημα στην σκηνή των αγώνων για την απελευθέρωση του λαού του και της πατρίδας του απ΄όλους τους εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς, οι οποίοι επιθυμούσαν το διαμελισμό της και την αρπαγή των αγαθών της.

Ο Ѓорче Петров ήταν ο ιδρυτής πολλών επαναστατικών ομάδων και σωμάτων του ΒΜΡΟ, σε πολλές περιοχές της Μακεδονίας (Штип-Σστιπ, Битола-Μπίτολα, Прилеп-Πρίλεπ, Охрид-Όχριντ, Крушево-Κρούσσεβο, Кичево-Κίτσσεβο, Ресен-Ρέσεν). Ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΒΜΡΟ και επίσης συμμετείχε στο Συνέδριο του Σόλουν   (1896), όπου ήταν ένας από τους συνθέτες του Συντάγματος και του Κανονισμού του ΒΜΡΟ.  Εξέδωσε το βιβλίο Материјали по изучувањето на Македонија (Υλικά για τη μελέτη της Μακεδονίας) (Σόφια, 1896) και επίσης ήταν εκπρόσωπος εξωτερικού του ΒΜΡΟ, μαζί με τον Γκότσε Ντέλτσσεβ, στην Σόφια της Βουλγαρίας, το διάστημα πριν την έναρξη της Επανάστασης του Ίλιντεν (1897–1901). Συμμετείχε στην σύνταξη της επαναστατικής εφημερίδας „На оружје (Να όρουζζιε – στα όπλα)“ και κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του Ίλιντεν (1903) ηγήθηκε ένοπλης ομάδας στην περιοχή του Прилеп-Πρίλεπ και του  Мариово-Μαρίοβο.  Μετά τη λήξη της Επανάστασης παρέμεινε στη Μακεδονία, όπου εργάστηκε σκληρά για την ανανέωση του οργανωτικού δικτύου, συμμετέχοντας στα Γενικά Συνέδρια του Прилеп-Πρίλεπ, της Струмица-Στρούμιτσα και του Рилски-Ρίλσκι, όπου και πάλι εκλέχτηκε εκπρόσωπος της Οργάνωσης στην Σόφια, λόγω των πολλών Μακεδόνων μεταναστών εκεί. Μεταξύ άλλων, ήταν και συντάκτης του περιοδικού „Културно единство (Κούλτουρνο έντινστβο-πολιτιστική ενότητα“ (Солун-Σόλουν -Θεσσαλονίκη, 1908–1909). Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων και του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου, υπηρέτησε στις περιοχές Сер-Σερ (Σέρρες), Битола-Μπίτολα και Драмско-Ντράμσκο (Δράμα). Μέλος της Προσωρινής Αντιπροσωπείας του πρώην ΒΜΡΟ, αντίπαλος του βαρχοβισμού και του διαμελισμού της Μακεδονίας στο Συνέδριο των Βερσαλλιών (1919).

Απ΄όλα αυτά μπορούμε να κατανοήσουμε τις πλούσιες και διάφορες δραστηριότητες του Γκιόρτσσε ως: εκπαιδευτικός, ιδεολόγος και οργανωτής του ΒΜΡΟ, ως νομικός ρυθμιστής των αρχών της Οργάνωσης και πρώτος διπλομάτης της, ως άμεσος μαχητής ενάντια στο τούρκικο καθεστώς, συλλέκτης και κατασκευαστής όπλων και βομβών, έπειτα ως λαμπρός εκδότης και άνθρωπος με επιστημονικές έρευνες στον τομέα της γεωγραφίας και εθνογραφίας, ως ένας από τους πρώιμους ιστοριογράφους του μακεδόνικου εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος, ως ένας από τους εκπροσώπους της μακεδόνικης διασποράς στη Βουλγαρία, όπως και άλλες ιδιότητές του. Όλα αυτά όμως θα κατανοηθούν καλύτερα εάν δούμε ποιά ήταν η ζωή του και σε τί περιβάλλον μεγάλωσε, κινήθηκε και έδρασε.

Ο Ѓорче γεννήθηκε στο χωριό Варош-Βάροςς του Прилеп-Πρίλεπ, από οικογένεια που ασχολούταν με το εμπόριο, σε μικρές όμως διαστάσεις. Φοίτησε σε σχολεία του Πρίλεπ, της Μπίτολα και του Σόλουν. Στο Σχολή του Σόλουν παρέμεινε ως το 1885, όταν λόγω συμμετοχής σε μαθητικό ξεσηκωμό, αποβλήθηκε μαζί με άλλους 12 Μακεδόνες μαθητές, μεταξύ των οποίων και ένας άλλος μελλοντικός επαναστάτης, ο Пере Тошев-Πέρε Τόσσεβ.  Για ένα χρονικό διάστημα έζησε στην Источна Румелија (Ανατολική Ρωμυλία), όπου συγκέντρωνε χρήματα για την προμήθεια οπλισμού για τις μελλοντικές επαναστατικές δράσεις στη Μακεδονία. Το 1885, τελείωσε την έκτη τάξη του Γυμνασίου στην πόλη Πλόβντιβ. Λόγω της εύθραυστης υγείας του επέστρεψε στην πατρίδα του ως εξαρχικός δάσκαλος στην πόλη Штип-Σστιπ, την ίδια χρονιά.

Το 1888 αναχώρησε για το Солун-Σόλουν (Θεσσαλονίκη) ως επιμελητής στο τυπογραφείο του Коне Самарџиев-Κόνε Σαμαρτζζίεβ. Το 1889 ορίστηκε δάσκαλος στο γυμνάσιο της πόλης Скопје-Σκόπιε, όπου γνωρίστηκε με τον επίσκοπο Теодосиј-Τεοντόσιι, αγωνιστή για την ανανέωση της Αρχιεπισκοπής της Οχρίδας. Έπειτα αναχώρησε για τη Βουλγαρία, περίοδος που αποδείχθηκε σημαντική για την ίδρυση του ΒΜΡΟ. Συμμετείχε στην αποστολή οπλισμού από το Σστιπ στη Μπίτολα. Το Μάρτιο του 1895, στο Σόλουν εκλέχτηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΒΜΡΟ και το 1896, κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου στο Σόλου, μαζί με τον Γκότσε Ντέλτσσεβ, έλαβαν εντολή να ετοιμάσουν το Σύνταγμα της Οργάνωσης.  Αργότερα, με εντολή της Οργάνωσης, αναχώρησε ως εκπρόσωπος του ΒΜΡΟ στην Σόφια, όπου είχε συναντήσεις με τον Ризов-Ρίζοβ και το Љапчев-Λιάπτσσεβ, οι οποίοι προσπαθούσαν να τον πείσουν ότι ο πληθυσμός της Μακεδονίας δεν είναι έτοιμος από μόνος του να πολεμήσει και ότι χρειάζεται τη βοήθεια της βαρχοβιστικής επιτροπής και των βουλγαρικών αρχών. Μόνο ο Γκιόρτσσε και ο Гоце Делчев δεν συμφωνούσαν για την Επανάσταση του Ίλιντεν, επειδή πίστευαν, όπως και αποδείχθηκε, ότι δεν ήταν έτοιμοι και ότι όλα γίνονταν πολύ βιαστικά.

Τις απόψεις του τις ανέλυε στην εφημερίδα του „Бунтовник (Μπούντοβνικ-επαναστάτης)“, όπου στη μέση της ιδεολογίας του υπήρχε το σύνθημα „Македонија на Македонците (η Μακεδονία στους Μακεδόνες). Αν και δεν συμφώνησε με την έναρξη της Επανάστασης του Ίλιντεν, συμμετείχε σ΄αυτήν με ένοπλη ομάδα του στις περιοχές του Πρίλεπ και του Μαρίοβο. Στο Συνέδριο του Ρίλσκι εκλέχτηκε και πάλι εκπρόσωπος του ΒΜΡΟ στην Σόφια της Βουλγαρίας. Το 1896, όταν στη Μακεδονία έφτασαν οι εκπρόσωποι του μακεδονικού βαρχοβιστικού κομιτέτου, υπό την ηγεσία των Луков-Λούκοβ και  Сарафов-Σαράφοβ, ο Γκιόρτσσε είχε δηλώσει: Τους υποδεχτήκαμε σαν θεούς, για να καταλάβουμε στην συνέχεια ότι δεν αξίζουν τέτοιες τιμές. Λόγος γίνεται για μια άλλη εντελώς αντίθετη πολιτική που την ωθούν αποσχισμένοι εκπρόσωποι, οι αποκαλούμενοι βαρχοβιστές.“

Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο βρέθηκε στη Βουλγαρία, αλλά ζούσε συνεχώς με την επιθυμία να επιστρέψει στην πατρίδα του. Για την προσωρινή του παραμονή στη Βουλγαρία, ο Γκιόρτσσε συχνά σχολίαζε. Κάποτε είχε δηλώσει: „Εγώ εδώ είμαι επισκέπτης  (Βουλγαρία) και βρίσκομαι εδώ για να βελτιώσω τις εδώ συνθήκες για τον αγώνα μας, ενώ για μένα δεν ανησυχώ. Ξέρω ότι όταν δε θα είμαι απαραίτητος εδώ, μόλις έτσι νιώσω, αμέσως θα βρω ανοιχτές τις αγκαλιές της Μακεδονίας, όπου πάντοτε βρίσκομαι με το πνεύμα μου στο σπίτι μου. Εδώ εγώ ποτέ δεν αισθάνθηκα σαν το σπίτι μου και δεν έμαθα να ζω σύμφωνα με την εδώ ζωή“. Λόγω των καθαρών του μακεδόνικων θέσεων έγινε το πλέον κυνηγημένο μέλος του ВМРО από πλευράς των βαρχοβιστών. Στο τέλος, ως στόχος της αδερφοκτονικής πολιτικής στη Βουλγαρία, στις 28 Ιουνίου 1921, δολοφονήθηκε από τους μισθοφόρους του Τόντορ Αλεξάντροβ, σε κεντρικό σημείο της Σόφιας.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

БУНТОТ НА ЖЕНИТЕ ОД НЕСТРАМ Ο ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΤΟΥ ΝΕΣΤΡΑΜ

Γνωστό γεγονός που συνέβη στο χωριό Нестрам-Νέστραμ (Νεστόριο Καστοριάς) κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας και το οποίο μεταφέρεται από γενιά σε γενιά μεταξύ των κατοίκων του, ήταν ο ξεσηκωμός των γυναικών του χωριού. Εκείνη την περίοδο, οι άντρες από το Ѓурѓовден-Γκιούργκιοβντεν (Αγίου Γεωργίου) ως το Митровден-Μίτροβντεν (Αγίου Δημητρίου) πήγαιναν στην ξενιτιά. Στο χωριό παρέμεναν μόνο οι γυναίκες, τα παιδιά και οι γεροντότεροι. Ήταν τα χρόνια που έγινε η επανάσταση στην περιοχή του Негуш-Νέγκουςς (Νάουσα), το 1822. Οι γυναίκες του Νέστραμ έμαθαν για τον ξεσηκωμό και εντυπωσιάστηκαν από τον αγώνα των λαών της Βαλκανικής Χερσονήσου εναντίων των οθωμανικών αρχών. Εκείνο το διάστημα, μεγάλο σώμα του τουρκικού στρατού κατέφτασε στο Нестрам και στρατοπέδευσε δίπλα στο χωριό, ενώ οι στρατιώτες άρχισαν να συμπεριφέρονται πολύ σκληρά στους κατοίκους του. Άρχισαν να ατιμάζουν τις γυναίκες, να τις βιάζουν, χτυπούσαν τους γέρους, λήστευαν. Η τρομοκρατία διέρκησε μερικές ημέρες και οι γυναίκες του χωριού δεν μπορούσαν πλέον να υπομένουν το γεγονός και έτσι ξεσηκώθηκαν. Στη λήψη της απόφασης βοήθησε και ο συντοπίτης τους Коста Гечевски-Κόστα Γκέτσσεβσκι, δικηγόρος της εποχής εκείνης. Στον ξεσηκωμό συμμετείχαν περισσότερες από 700 γυναίκες και γέροι. Με πέτρες, διχάλες, ξύλα και ρόπαλα έδωσαν μάχη επί τρεις ημέρες και κατάφεραν να αναγκάσουν τον οθωμανικό στρατό να εγκαταλείψει το Νέστραμ. Αμέσως μετά, ο Οθωμανός διοικητής ενημέρωσε τις αρχές στο Костур-Κόστουρ (Καστοριά) και τις κεντρικές αρχές στο Τσάριγκραντ (Κωνσταντινούπολη). από εκεί ήρθε διαταγή να κάψουν το Νέστραμ. Ο Κόστα Γκέτσσεβσκι όμως έστειλε παρακλητική επιστολή στον Σουλτάνο και κατάφερε να εμποδίσει την επίθεση για ορισμένο χρονικό διάστημα. Όταν λήφθηκε και πάλι απόφαση καταστροφής του χωριού, ο Γκέτσσεβσκι και πάλι κατάφερε την αναβολή της τιμωρίας. Πολλά τα τραγούδια των κατοίκων του χωριού για τα κατορθώματα του δικηγόρου αυτού.

Για παρόμοιο συμβάν αφηγήθηκε το 1940 η τότε εκατοντάχρονη Деловица Масина-Ντελόβιτσα Μάσινα από το Горно Маало-Γκόρνο Μάαλο του Νέστραμ. Ήταν η εποχή που κατά πολύ είχε αυξηθεί  η δράση των ајдути-άιντουτι, των πρώτων δηλαδή Μακεδόνων αγωνιστών ενάντια της τουρκικής κυριαρχίας, που το δρόμο τους ακολούθησαν αργότερα οι κόμιτι και το ΒΜΡΟ. Οι Τούρκοι, ως εκδίκηση προετοιμάζονταν να επιτεθούν και να κάψουν το χωριό. Είχαν όμως παράλληλα μάθει ότι στο χωριό δε θα μπορούσαν να αντέξουν περισσότερο από μία ημέρα. Τότε οι κάτοικοι του Нестрам έκαναν μια πονηριά. Τις πρώτες πρωινές ώρες έπεισαν τους γεροντότερους να εγκαταλείψουν το χωριό και να υποκρίνονται ότι είναι πολύ φοβισμένοι λόγω του μεγάλου αριθμού άιντουτσι στο χωριό. Ο οθωμανικός στρατός ήταν σταθμευμένος στη βορειοδυτική πλευρά του Νέστραμ. Οι γεροντότεροι έφτασαν στο σημείο στάθμευσης του στρατού και άρχισαν να αφηγούνται για τους πολυάριθμους άιντουτσι. Ταυτόχρονα, οι γυναίκες από το Γκόρνο Μάαλο, ετοίμασαν βέργες που έμοιζαν σαν τουφέκια και όταν πλησίασε ο στρατός, όλοι άρχισαν να φωνάζουν πολεμικές εκφράσεις. Ο στρατός πείστηκε ότι πραγματικά στο χωριό υπάρχει μεγάλη κινητικότητα και άλλαξε απόφαση, εγκαταλείποντας τον τόπο στρατοπέδευσης και με κατεύθυνση προς τον κάμπο του Κόστουρ (Καστοριάς).

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Κατηγορίες

Ευχαριστούμε θερμά τους Μακεδόνες οικονομικούς μας μετανάστες σε Αυστραλία, Καναδά και δυτική Ευρώπη, όπως και τους φίλους μας απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας, για την οικονομική στήριξη της έκδοσης της Нова Зора. Благодариме - Μπλαγκοντάριμε


ALPHA BANK

Account 852 00 2101 031390

IBAN: GR47 0140 8520 8520 0210 1031 390

BIC: CRBAGRAA

Μηνιαίες Εκδόσεις

Македонска Ризница
  • ,ΞΕΦΥΛΛΙΣΜΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΤΕΥΧΩΝ
    РАЗГЛЕДУВАЊЕ НА ПРЕТХОДНИ БРОЕВИ
  • 2016 (147)
  • 2015 (416)
  • 2014 (404)
  • 2013 (377)
  • 2012 (372)
  • 2011 (323)
  • 2010 (202)