Αρχεία | Φεβρουάριος, 2013

РАЃАЊЕ – ΡΑΓΚΙΑΝΙΕ – ΓΕΝΝΗΤΟΥΡΙΑ (Μυστική η υποδοχή του νεογέννητου)

Στην ερώτηση πού γεννήθηκες;

στις αρχές του 20ου αιώνα, οι

απαντήσεις ήταν:
Στο μαγειρείο του σπιτιού μας
Στην πλέβνα (αχυρώνα) μας
Στην ποντίλα (στάβλο) μας
Στη νίβα (χωράφι) κάτω από

ένα δέντρο.

Κάθε κοπέλα όταν παντρευόταν είχε μεγάλη αγωνία έαν είναι γόνιμη, γιατί στην περίπτωση που δεν τεκνοποιούσε θα υπήρχε πρόβλημα στο ζευγάρι και η γυναίκα θα ήταν στιγματισμένη, αφού για τη μη τεκνοποιία υπεύθυνη ,,σίγουρα,, ήταν η γυναίκα. Στην τότε ανδροκρατική οικογένεια, που την αποδεχόταν η κοινωνία, δεν υπήρχαν επιχειρήματα ότι μπορεί να ευθύνεται ο άντρας. Αν αποφάσιζαν να συμβουλευτούν γιατρό, μόνο η γυναίκα εξεταζόταν. Η πρώτη που μάθαινε την εγκυμοσύνη ήταν  η μητέρα της νέας. Υπήρχε γενικότερα μια συστολή και το θεωρούσαν ξεδιαντροπιά να διαλαλεί η γυναίκα την εγκυμοσύνη της.

Η έγκυα γυναίκα δεν περιφερόταν στο χωριό και δεν κοινοποιούσε την εγκυμοσύνη της κι αυτό γιατί ντρεπόταν για την αλλαγή του σώματός της, φοβόταν το κακό μάτι, θεωρούσαν σαν γρουσουζιά την κοινολόγηση και πίστευαν πως ίσως αυτό αποτελούσε μια ένδειξη έπαρσης και ξιπασιάς για πράγματα που καθορίζονταν από το Θεό και έτσι δε βιάζονταν. ,,Οστάι γκο ι σάμοτο κε κάζζε (άστο και μόνο του θα μιλήσει),,. Υπήρχε επίσης δεισιδαιμονική άποψη, ότι μια γυναίκα όταν αντίκρυζε άσχημα αντικείμενα, ζώα ή ανθρώπους, υπήρχαν μυστηριώδεις υπερφυσικές δυνάμεις που αποτύπωναν την ασχημιά στο έμβρυο.

Μια έγκυα γυναίκα δούλευε κι έκανε όλες τις δουλειές που έκαναν κι όλοι οι άλλοι κι έτσι προέκυπταν γεννητούρια όπου υπήρχαν δουλειές, όπως για παράδειγμα χωράφια, μαντριά και αλλού.

Όταν έρχονταν οι πόνοι μιας γυναίκας, έπρεπε με απόλυτη μυστικότητα από τα παιδιά και τους άντρες να γίνει ο τοκετός.

Στον τοκετό βοηθούσε η πεθερά και η μπάμπιτσσκα (μαμή) του χωριού, που συνήθως ήταν κάποια γυναίκα που είχε κάνει πολλά παιδιά η ίδια κι έτσι μ΄αυτήν την εμπειρία της προσπαθούσε να βοηθήσει.

Οι γυναίκες του σπιτιού ετοίμαζαν ζεστό νερό, βοηθούσαν ψυχολογικά την ετοιμόγεννη, την παρότρυναν ,,ντα ντίσσι οντ μέοτ (να κάνει κοιλιακές αναπνοές),, και να σφίγγεται όταν έρχονταν οι πόνοι και της έβαζαν κάτι ξύλινο στο στόμα να δαγκώνει για να αντέχει τον πόνο.

Όταν γεννιόταν το παιδί, του έκοβαν το πάποκ (ομφάλιο λώρο) με μαχαίρι, δρεπάνι ή κάτι άλλο που σίγουρα δεν ήταν αποστειρωμένο. Έδεναν το πάποκ με τρίχες που έκοβαν από τα μαλλιά της μητέρας συνήθως.

Μόνο όταν είχε γεννηθεί το παιδί και γνώριζαν το φύλο, πήγαιναν στον πατέρα και του έλεγαν ανάλογα: ,,ντα τι ε ζζίβα κέρκατα ίλι ντέτετο (να σου ζήσει η κόρη ή το παιδί (αγόρι)),,. Τότε αυτός και ο πεθερός, αλλά και τ΄άλλα αδέρφια του πατέρα, έδιναν μούζζντζζε (φιλοδώρημα) στη γυναίκα που ανήγγειλε το νέο. Ακολουθούσαν κεράσματα και ιδιαίτερα αν ήταν αγόρι και πρωτότοκο.

Τη λεούνκα (λεχώνα) στην συνέχεια την επισκέπτονταν σχεδόν όλες οι γυναίκες του χωριού για να την συγχαρούν και να της ευχηθούν ζντράβιε (υγεία) και ντολγκ ζζίβοτ (μακροζωία) σ΄αυτήν και το νοβορόντεντσσε (νεογέννητο). Στις επισκέψεις έφερναν κυρίως πετόλιτσι (τηγανίτες) ή γλυκά ή φρούτα και κάποιο ρουχαλάκι ή ύφασμα για ρούχο.

Η λεούνκα για σαράντα μέρες δεν πήγαινε στην εκκλησία, ούτε έβγαινε έξω τη νύχτα κι ούτε δεχόταν επισκέψεις μετά τη δύση του ηλίου. Μόνο και εφόσον της διάβαζε την ιδιαίτερη ευχή ο παπάς στις σαράντα μέρες, μετά τον τοκετό, τότε μπορούσε να πηγαίνει στην εκκλησία, στις δουλειές της και οποιαδήποτε ώρα.

Όταν κάποια γυναίκα δυσκολευόταν στον τοκετό, χρησιμοποιούσαν τα γιατροσόφια τους και τα κομπογιαννίτικα που το πιθανότερο να εξόντωσαν πολλές γυναίκες. Ένα γιατροσόφι ήταν να πίνουν υδράργυρο που κάποιες μορφές του είναι ισχυρά δηλητήρια. Πόσες άραγε δηλητηριάστηκαν;

Η έλλειψη πρόνοιας και κοινωνικής μέριμνας κι επιπλέον η οικονομική ένδεια έκανε τις γυναίκες να γεννάνε αναγκαστικά στο σπίτι και χωρίς ιατρική φροντίδα και χωρίς τη βοήθεια ειδικών. Αποτέλεσμα αυτών ήταν να είναι αυξημένη τόσο η παιδική θνησιμότητα όσο και οι επιλόχειοι θάνατοι της λεχώνας.

Οι σαράντα μέρες μετά τον τοκετό είναι καθοριστικές γιατί υπήρχε κίνδυνος μόλυνσης της μητέρας και ιδιαίτερα του νεογέννητου που εύκολα μολύνεται, αφού δε λειτουργεί το ανοσοποιητικό του σύστημα. Μέχρι να σαραντήσει μια λεούνκα έκανε ελαφριές δουλειές κι αυτές κυρίως μέσα στο σπίτι.

Οι δραστηριότητες της νύχτας για όλους τους ανθρώπους ήταν ελάχιστες, πόσο μάλλον για τη λεούνκα. Άλλος λόγος των περιορισμένων δραστηριοτήτων του ανθρώπου ήταν η σύνδεση της νύχτας με ξωτικά, φαντάσματα, βρυκόλακες κι άλλα τέτοια μεταφυσικά που κυκλοφορούν τη νύχτα και θέλουν να βλάψουν τους ανθρώπους. Το χαμηλό επίπεδο μόρφωσης και η έλλειψη παιδείας τους έκανε να πιστεύουν σ΄όλα αυτά.

ΑΙΓΑΙΑΤΗΣ  ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ДОМОВИТЕ НА КРАЛИЦАТА ФРЕДЕРИКИ ΤΑ ΟΙΚΟΤΡΟΦΕΙΑ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΣ ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΗΣ

ΟΡΓΑΝΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Βασίλισσα Φρειδερίκη. Οικοτροφεία. Τα παιδιά του ,,σωλήνα,,. Στρατόπεδα συγκέντρωσης ανηλίκων που ιδρύθηκαν κατά την περίοδο του Εμφυλίου πολέμου  (1946-49). ,,Διάσωση,, Μακεδονόπουλων από πλευράς ΚΚΕ και μεταφορά τους σε πρώην ανατολικές χώρες, ,,διάσωση,, Μακεδονόπουλων και Ελληνόπουλων στις ,,παιδόπολεις,, της Φρειδερίκης και πλύση εγκεφάλου τους.

Η Φρειδερίκη, γερμανικής καταγωγής, στον ελληνικό θρόνο κατέφτασε τον Απρίλιο του 1947, όταν ο βασιλιάς Παύλος διαδέχτηκε τον αδερφό του Γεώργιο II. Σε εκείνες τις ταραγμένες εποχές για τη χώρα, η βασίλισσα αισθανόταν τον εαυτό της ως „μητέρα του ελληνικού έθνους“, η οποία κατείχε ηγετική θέση στον αγώνα εναντίον του κομουνισμού και στην προβολή του ελληνικού εθνικισμού. Οι πρώτες ,,Παιδόπολεις,, άνοιξαν με σκοπό να βοηθήσουν τον πληθυσμό που είχε πληγεί από τις πολεμικές συγκρούσεις, αλλά σύντομα εξελίχθηκαν σε όργανα εθνικιστικής κατήχησης, τόπος ,,πλύσης εγκεφάλου,, των νέων, κυρίως των Μακεδόνων. Τα πρώτα οικοτροφεία άνοιξαν το δεύτερο μισό του 1947 και ως το τέλος του εμφυλίου ο αριθμός τους έφτασε στα 54, σε διάφορα μέρη της Ελλάδας. Είχε ιδρυθεί ειδικό  „Ίδρυμα της Βασίλισσας“ του οποίου σκοπός ήταν να καλύπτει οικονομικά το όλο σχέδιο.

Κατά τα εγκαίνια της πρώτης ,,Παιδόπολης,,, η Φρειδερίκη στον επίσημο λόγο της είχε δηλώσει ότι „αυτή είναι ο πρώτος καρπός της ενότητας του ελληνικού λαού,, και ότι τα παιδιά που ζουν εκεί δεν είναι ορφανά, αλλά ,,παιδιά όλων των Ελλήνων,,. Η πραγματικότητα όμως ήταν πολύ διαφορετική. Στα οικοτροφεία δεν υπήρχαν μόνο ορφανά, αλλά και παιδιά βίαια αρπαγμένα από τους γονείς τους, ιδιαίτερα από μακεδόνικες οικογένειες, ή παιδιά των οποίων οι γονείς βρίσκονταν στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού, με σκοπό αυτά να μη ,,μολυνθούν,, από τη μακεδονικότητα ή όπως επίσημα λεγόταν, από την κομουνιστική ιδεολογία. ,,Να μη μολυνθούν από αρρώστιες ή από αντιεθνικές ιδέες,, είχε δηλώσει εκπρόσωπος Υπουργείου. Οι δραστηριότητες της βασίλισσας στην κατεύθυνση της ,,φροντίδας,, των παιδιών, δραστικά εντατικοποιήθηκαν από την άνοιξη του 1948, μετά την απόφαση του ΚΚΕ να στείλει τα παιδιά από τις περιοχές που έλεγχε σε κράτη της Ανατολικής Ευρώπης. Στις 6 Μαρτίου, μόνο τρεις ημέρες από την απόφαση του ΚΚΕ, η ελληνική κυβέρνηση έλαβε παρόμοια πρωτοβουλία. Περίπου 14 χιλιάδες παιδιά μεταφέρθηκαν από περιοχές του Δ.Στρατού, κυρίως μακεδόνικα χωριά, σε περιοχές που έλεγχε η κυβέρνηση.

Επίσημα οι ,,Παιδόπολεις,, υπήρχαν ως το 1950, όταν πλέον ο εμφύλιος πόλεμος είχε τελειώσει. Από τα 18.000 παιδιά που είχαν μεταφερθεί σ΄αυτές, επέστρεψαν στα σπίτια τους περίπου 16.000. Τα υπόλοιπα δύο χιλιάδες συνέχισαν να ζουν στα οικοτροφεία, κυρίως επειδή οι γονείς τους είχαν σκοτωθεί ή ήταν άγνωστο που βρίσκονταν ή ήταν φυλακισμένοι, εξόριστοι, καταδικασμένοι σε θάνατο ως κομουνιστές. Επίσης, στις ,,Παιδόπολεις,, την μεταπολεμική περίοδο είχαν εγκατασταθεί εθελοντικά ή με εξαναγκασμό, παιδιά που είχαν μόλις επιστρέψει στην Ελλάδα από τις ανατολικές χώρες. Έτσι για παράδειγμα, οι πανεπιστημιακοί καθηγητές Λόρινγκ Ντάνφορντ και Ρίκι βαν Μπουσχότεν, στο βιβλίο τους „Τα παιδιά του Εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα“ παρουσιάζουν παράδειγμα μιας κοπέλας, η οποία επέστρεψε στο χωριό της, στην περιοχή του Λέριν (Φλώρινας), αλλά αρνήθηκε να πάει στα οικοτροφεία της Φρειδερίκης για να μη χάσει τη μητρική της γλώσσα, τη μακεδόνικη.

Η ιδεολογία των Παιδοπόλεων ήταν εθνικιστική. Στα οικοτροφεία τα παιδιά διδάσκονταν να είναι πιστοί πολίτες του ελληνικού κράτους και έθνους, ότι η Ελλάδα είναι εθνικά η πιο ομοιογενής χώρα της Ευρώπης. Η μεγαλύτερη βάση του ελληνικού έθνους ήταν η ορθοδοξία και η ελληνική γλώσσα και έτσι ο κομουνισμός του αθεϊσμού, αλλά και ο μακεδονόφωνος πληθυσμός, ο οποίος αποτελούσε το ,,μαύρο αγκάθι,, στην ,,καθαρότητα,, του έθνους, ανακηρύχθηκαν ως οι κύριες απειλές της κυριαρχίας του ελληνικού κράτους. Ο κύριος σκοπός των Παιδοπόλεων ήταν να ξεριζώσουν τη „βαρβαρική διάλεκτο“ από τα παιδιά των οποίων η μητρική γλώσσα δεν ήταν η ελληνική. Ο Ντάνφορντ και η Μπουσχότεν, δίνουν στο βιβλίο τους το παράδειγμα του Μακεδόνα Τζον Τόλιος, με καταγωγή από τα χωριά του Λέριν (Φλώρινας), ο οποίος σήμερα ζει στο Τορόντο του Καναδά. Ο Τόλιος, μικρό παιδί ακόμη, μεταφέρθηκε σε οικοτροφείο του Σόλουν (Θεσσαλονίκης), μη γνωρίζοντας καθόλου την ελληνική γλώσσα. „Εκεί στα παιδιά απαγορευόταν να μιλούν μακεδόνικα. Γρήγορα έμαθα ελληνικά. Μετά από εφτά χρόνια στο οικοτροφείο, ξέχασα σχεδόν τη δική μου γλώσσα. Στον Καναδά κατάλαβα ποιός ήταν ο σκοπός αυτών των σχολείων. Να μας εξελληνίσουν“.

Για να εξηγήσουμε σαφέστερα την όλη διαδικασία, παρουσιάζουμε την συνέντευξη που υπάρχει στο βιβλίο που προαναφέρθηκε, με τηον Τράιαν Δημητρίου, Μακεδόνα που σήμερα ζει στο Τορόντο. Ο Δημητρίου γεννήθηκε το 1934 στο χωριό Λέσκοβετς, Λέριν (Λεπτοκαρυές Φλώρινας). Με την έναρξη του Εμφυλίου πολέμου, μετακόμισε στο κοντινό χωριό Πεσόσσνιτσα (Αμμοχώρι) όπου ζούσε η αδερφή του, επειδή το Λέσκοβετς βρισκόταν σε ουδέτερη ζώνη, δηλαδή μέσα στη γραμμή του πυρός. Την ημέρα που οι κυβερνητικές δυνάμεις μπήκαν στο Λέσκοβετς για να μαζέψουν τα μακεδονόπουλα, ο Τράιαν βρισκόταν επίσκεψη στους γονείς του. „Ήμουν σπίτι όταν ήρθαν να με πάρουν. Μιλούσαν στους γονείς μου: ’Απομακρύνουμε τα παιδιά. Για το καλό τους. Θα πάνε στο σχολείο, θα βρίσκονται σε σίγουρο μέρος’. Στην ουσία όμως μας πήραν με τη βία. Οι γονείς μου δε μπορούσαν να κατανοήσουν. Αρνήθηκαν και οι δύο… Οι ένοπλοι στρατιώτες τους χτύπησαν…Καημένη μητέρα μου! Δεν  αντισταθήκαμε. Θα μας σκότωναν. Μας φόρτωσαν σε φορτηγό και μας πήγαν στο Λέριν (Φλώρινα).

Ο Τράιαν από την Αθήνα, με ομάδα παιδιών, μεταφέρθηκε στο νησί Λέρος, όπου και έμεινε μερικά χρόνια. Για τη ζωή στην Παιδούπολη δήλωσε: „Προσπαθούσαν να μας θηλάξουν με πατριωτισμό. Μας κρατούσαν χωριστά σε ειδικό χώρο όπου δεν υπήρχε άλλη δυνατότητα εκτός από επικοινωνία στα ελληνικά. Δε μπορούσαμε να μιλάμε στα μακεδόνικα. Βέβαια, τότε δεν το αποκαλούσαν μακεδόνικη γλώσσα, αλλά βουλγάρικα και τους Μακεδόνες ’βρωμιάρηδες Βούλγαρους’“.

Από την παραπέρα αφήγηση του Δημητρίου φαίνεται η προσπάθεια του ελληνικού εθνικισμού να υποτιμάει την καταγωγή του και να του εμφυτέυει ελληνικά εθνικά αισθήματα και κουλτούρα, με τα οποία θα έπρεπε να περηφανεύεται. Όταν θα επέστρεφε στο χωριό του θα έπρεπε να είναι φορέας ,,υψηλής,, κουλτούρας και να επιδράσει στους δικούς του για να αποδεχτούν και αυτή την κουλτούρα αυτή.

Ο Τράιαν επέστρεψε στο χωριό του το φθινόπωρο του 1949. „Κατέβηκα στον σταθμό της Πεσόσσνιτσα. Δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια της μητέρας μου. Οι άνθρωποι μας έβλεπαν και ρωτούσαν τί συμβαίνει. ’Δες με’, είπα. ’Δεν κατάφεραν να με λιώσουν’.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

НАЦИОНАЛИЗМОТ И НАЦИОНАЛНИОТ ИДЕНТИТЕТ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Συγγραφέας: Θεόφιλος Βέικος  – του Αργύρη Νίκου

Η εθνική ταυτότητα τρέφεται κυρίως από το παρελθόν. Αλλ’ ενώ το παρελθόν προϋποτίθεται σταθερό και αναλλοίωτο, στην πραγματικότητα ό,τι είναι γραμμένο σ’ αυτό δεν είναι γραμμένο πάνω σε μάρμαρο, αλλά πάνω σε άργιλο. Η συλλογική συνείδηση τού παρελθόντος προϋποθέτει «μια βαθειά ριζωμένη ψευδαίσθηση», όπως είναι η θρησκεία κατά τον Durkheim: όλα τα περασμένα αναβιώνονται εδώ αναδρομικά σ’ όλη τους την αλήθεια.

Το όνειρο αυτό τού παρελθόντος, που το αφηγούμαστε διαρκώς με μια σχετικά σταθερή μορφή, λειτουργεί σαν όπλο, που το αντιτάσσουμε στους άλλους, για να νιώθουμε ασφαλείς πάνω στις ρίζες μας και μαζί σα δύναμη, που εξασφαλίζει τη συνοχή μας σαν ομάδα ή έθνος.

Οι παραστάσεις τού ονείρου έχουν ηθικό και πολιτικό μάλλον, παρά ιστορικό νόημα. Μπορούν λοιπόν, να αλλάζουν από καιρό σε καιρό, ανάλογα με τις ανάγκες, αλλά οι αφηγητές τού ονείρου πάντοτε ισχυρίζονται, πως το παρελθόν αυτό, που αφηγούνται, είναι αναλλοίωτο.

Η γενεαλογία μας ανάγει στο πρωταρχικό ερώτημα τής αρχής: πού τοποθετούνται οι απαρχές τού ελληνικού, τού γερμανικού ή τού τουρκικού έθνους; Ερωτήματα αυτού τού τύπου προϋποθέτουν τη μεταφυσική ιδέα, πως οι γενιές διαδέχονται συνεχώς η μια την άλλη ανά τους αιώνες, σ’ ένα γεωγραφικό χώρο κατά προσέγγιση σταθερό και μ’ ένα τρόπο ζωής συνεχόμενο, έτσι, που οι άνθρωποι να ζουν σαν να κληρονομούν μια «ουσία», που αποτελεί τον πυρήνα τής συλλογικής τους ταυτότητας.

Μ’ αυτή την απλή αλλ’ απιστοποίητη ιδέα, η εξέλιξη τού έθνους προβάλλεται σαν αναγκαία πορεία και ο λαός φαντάζει σα να έχει ένα πεπρωμένο, που ξετυλίγεται δια μέσου των διαφόρων περιστατικών τής ιστορίας του. Καθώς η φαντασία έχει αναλάβει εδώ να ανασυνθέσει το πραγματικό, η καταγωγή και η ιστορική συνέχεια παράγονται και αναπαράγονται, σε ευφάνταστη πάντοτε πλοκή, με μύθους, μυθολογήματα και ιδεολογήματα, που θεμελιώνουν και τρέφουν τη συλλογικότητα.

Στο ερώτημα «τί είσαι;», η απάντησή μου θα έχει κανονικά τη μορφή μιας πρότασης ταυτότητας: «είμαι έλληνας», «είμαι μακεδόνας», «είμαι βελβενδινός» ή «είμαι σοσιαλιστής» «είμαι φιλόσοφος», «είμαι ολυμπιακός» -  ανάλογα με τις συνθήκες εκφοράς τού λόγου. Ενώ το ερώτημα απαιτεί να δηλώσω την ιδιότητά μου, η άμεση ανταπόκρισή μου σ’ αυτό είναι να πω, ότι ανήκω σε μια ομάδα (εθνική, πολιτική, επαγγελματική, θρησκευτική ή φίλαθλη). Η ετοιμότητά μου να ταυτιστώ μ’ αυτήν δεν έχει λογική βάση. Προϋποθέτει την ιδέα, πως είμαι μια ύπαρξη, που αυτοπροσδιορίζεται και γι’  αυτό δηλώνω κάθε φορά τί είμαι, επιδείχνω δηλαδή την ταυτότητά μου, για να οριοθετήσω την ύπαρξή μου και μαζί να κάνω διακρίσεις, συγκινησιακά φορτισμένες: εμείς και οι άλλοι (οι ξένοι, οι αντίπαλοι, οι εχθροί). Η ταυτότητα παραπέμπει σε διαφορές και αντίστροφα.

Το σύνθημα λ.χ. των σημερινών ναζιστών: «η Γερμανία ανήκει στους γερμανούς», ενώ δηλώνει ταυτότητα, ορθώνει διακρίσεις σε βάρος εκείνων, που ζουν στη Γερμανία, αλλά δεν είναι γερμανοί (Ausländer). Η διαφορά υπάρχει ήδη μέσα στον ίδιο τον ορισμό τής ταυτότητας. Η διαφορά μάλιστα, οικείου και αλλότριου, δικού μας και ξένου, αυτού, που είναι μέσα και αυτού, που είναι έξω από την ομάδα, διάκριση, που αποτελεί θεμελιώδη κατηγορία για την κατατανόηση τού κοινωνικού κόσμου, έχει πρωταρχική σημασία στη διαδικασία συγκρότησης τής ατομικής και τής συλλογικής ταυτότητας. Ταυτότητα σημαίνει δυο πράγματα: τη συνείδηση, πως ανήκουμε στον εαυτό μας και τη συνείδηση, πως ανήκουμε στην ομάδα ή την τάξη, την εκκλησία ή την αίρεση, το κόμμα, τη φατρία, το έθνος, ανήκουμε δηλαδή στους ομοίους μας.

Μ’ αυτό το νόημα, η προσωπική ταυτότητα εκφράζει λογικό πλεονασμό. Γιατί δηλώνοντας, πως είμαι εγώ ο ίδιος, δεν έχει νόημα να λέω, πως ανήκω στον εαυτό μου, σαν να επρόκειτο για οντότητα ευρύτερη από το εγώ μου.

Και η συλλογική ταυτότητα φαίνεται να εμπεριέχει μια αντίφαση: ενώ το άτομο μπορεί να ταυτίζεται με τον εαυτό του δια μέσου τής συνεχώς μεταβαλλόμενης πορείας τής ζωης του κι έτσι να αναγνωρίζεται ως πρόσωπο (ακόμα και μετά το θάνατό του), η ομάδα συγκροτεί την ταυτότητά της με ιδανικά σημαίνοντα, σύμβολα και αξίες, αποτελώντας οντότητα, που τα μέλη της δεν ταυτίζονται φυσικά μεταξύ τους και που η πορεία της στο χρόνο είναι ασυνεχής. Τα χάσματα, ωστόσο, τα κενά και οι ρωγμές στη δομη της καλύπτονται με ιδανικά και σύμβολα, στα οποία μπορεί να μεταλαμπαδευτεί το αίσθημα τού ιερού, τής αγάπης, τού σεβασμού, τής θυσίας, τού φόβου, τα συναισθήματα δηλαδή, που αποτέλεσαν το συνθετικό υλικό των θρησκευτικών κοινοτητων.

Διαφορετικά από την ταυτότητα, που παρουσιάζεται ως αυστηρή και σκληρή κατηγορία, η διαφορά αποτελεί μια πολύ κυμαινόμενη έννοια: μπορεί να κυμαίνεται από την απλή ετερότητα (οι άλλοι, άνθρωποι διαφορετικοί) μέχρι τη σημαντική διαφορά (άνθρωποι, που ζουν σε κοινωνίες χωρίς γραφή, λαοί μή αναπτυγμένοι, κοινωνίες μή βιομηχανικές, μή πολιτισμένες ή μή δυτικές, μή ευρωπαϊκές κ.λπ.) και ως την εχθρότητα (λαοί βάρβαροι, επιθετικοί, επικίνδυνοι). Ο Άλλος είναι ο τόπος, όπου εδρεύει η ετερότητα και εχθρότητα. Αλλά κανείς δεν μπορεί σίγουρα να πει ποιος είναι ακριβώς ο «άλλος». Γιατί το άλλο, το έτερο και ξένο, ορίζεται μόνο από τη θέση τού ταυτού και τη θέση αυτή κανένας δεν τη βλέπει και δεν την ορίζει. Είναι σαν το μάτι, που βλέπει όλα τα άλλα, αλλά, που δεν μπορεί να δει τον εαυτό του.

Έτσι, ενώ η διαφορά αποτελεί κρίσιμη έννοια στή διαδικασία συγκρότησής τής ταυτότητας, είναι μάλιστα έννοια – κλειδί σε ζητήματα ιδιαίτερα, που αφορούν τη συλλογική ταυτότητα, αυτή ωστόσο στην πράξη παρουσιάζεται πολύ εύπλαστη και κινητική. Έχει σαφή λογική προτεραιότητα σε σχέση με την ταυτότητα, χωρίς την οποία φυσικά δε γίνεται λόγος για διαφορά, αλλά βρίσκεται συνεχώς μέσα στη δίνη τού πραγματικού. Η διαφορά είναι συγκεκριμένη, ενώ η ταυτότητα αφηρημένη.

Ο συγγραφέας, Θεόφιλος Βέικος (1936-1995), ήταν διδάκτορας της φιλοσοφίας,
καθηγητής στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ДА ГО НАРЕЧЕМЕ КОМЕДИЈА??? ΝΑ ΤΟ ΑΠΟΚΑΛΕΣΟΥΜΕ ΚΩΜΩΔΙΑ;;;

Έλληνες μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, μέλη της Χρυσής Αυγής, προσπάθησαν, σύμφωνα με λεγόμενα ειδησιογραφικού πρακτορείου, να επιτεθούν στον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, κ.Αλέξη Τσίπρα, κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στη Νέα Υόρκη, φωνάζοντας διάφορα συνθήματα, μεταξύ αυτών και το ,,να φύγουν οι μετανάστες από την Ελλάδα,,. Το ζενίθ του παραλογισμού δηλαδή. Το ελληνικό…απερίγραπτο. Έλληνες μετανάστες σε ξένη χώρα ζητούν να φύγουν οι μετανάστες από τη δική τους χώρα!!!

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ПОЛНИ ПОЛИТИЧКИТЕ КАНТИ ЗА ОТПАДОЦИ ΓΕΜΑΤΑ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΑΛΑΘΙΑ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ

Η εφημερίδα ΗΟΒΑ 3ΟΡΑ στο βασικό του άρθρο με αφορμή τις δικαστικές περιπέτειες του Δημάρχου Φλώρινας αναφέρθηκε διεξοδικά το πώς λειτουργεί το βαθύ ελληνικό κράτος σε μειονοτικές περιοχές όπως η Φλώρινα. Η πεμπτουσία της ελληνικής πολιτικής είναι να αποφύγει πάση θυσία πολιτική μαζικοποίηση Μακεδόνων με άλλα λόγια ο μεγάλος φόβος είναι μήπως οι “εν αφύπνιση” πολίτες σε μειονοτικές περιοχές ρευστής Μακεδονικής συνείδησης (σε γλωσσο-πολιτιστικό επίπεδο το δημοσιοποιούν συνεχώς έντονα), οι εκφραστές της “ντοπιοσύνης” γενικά και ουδέτερα κάνουν ένα βήμα προς την δημοσιοποίηση ξεχωριστής Μακεδονικής ταυτότητας υποστηρίζοντας πολιτικά έναν ιδιαίτερο Μακεδονικό Κίνημα όπως το πολιτικό κόμμα Ε.Ε.Σ.-ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ. Το σύστημα έχει βέβαια καταφέρει στιγμιαία να “απομονώσει” το κόμμα αφού όλα αυτά τα χρόνια θυμίζει μάχη Δαβίδ με Γολιάθ διαχρονικά όμως πάντα ο Γολιάθ θα φοβάται μην καταρρεύσει.

Ανάμεσα στα μέσα που χρησιμοποιεί το “σύστημα” με απόλυτο στόχο την αναχαίτιση πολιτικής μαζικοποίησης Μακεδόνων ρευστής συνείδησης είναι η πολιτική εκδούλευση  ”ντόπιων” μέσα από τα μεγάλα κοινοβουλευτικά κόμματα για να παρουσιάζει τέτοιους τύπους (τυπικό παράδειγμα ο Δήμαρχος, πρώην Νομάρχης) στο κοινό, για να αποτρέψουν την σχετική μεγάλη μάζα των λεγόμανων “ντόπιων”  Μακεδόνων να πολιτικοποιηθούν και να πλησιάζουν το ΤΟΞΟ. Το ρουσφετολογικό σύστημα λειτουργούσε παράλληλα-παρόμοια στις μειονοτικές περιοχές. Από την μία να “ελέγχουν” τα “ντόπια” στελέχη  που συμμετέχουν σε ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, να δείχνουν βιτρίνα “δημοκρατικότητας”, να βάζουν στο ρουσφετολογικό σύστημα πολίτες και εντεταλμένους “εκλεγμένους” ή ορισμένους πολιτευτές και παράλληλα να λασπώνει οποιονδήποτε δημόσια εκφράζει μειονοτικό λόγο με άλλα λόγια αναγνώριση Μακεδονικής εθνικής μειονότητας.

Στο ΠΑΣΟΚ ξέρουμε τι συνέβη όλα αυτά τα χρόνια από το 1981 μέχρι σήμερα. Εκτός από τον “παλιό” στέλεχος  Στεφανίδη με καταγωγή από μειονοτικό χωριό κανένας μα κανένας άλλος βουλευτής δεν εκλέχθηκε στην περιοχή Φλώρινας. Εντεταλμένος για χρόνια του βαθέως συστήματος ο γνωστός Λιάνης. Κάτω από αυτών διάφορα “ντόπια τσιράκια” θύματα ή καιροσκόποι αποτρέποντας ιδιαίτερη μακεδονική πολιτική μαζικοποίηση. Εκεί στο ΠΑΣΟΚ λίγο “ντόπιος” μπορούσε να το λες, να “τρως ψίχουλα” ή να βολεύεσαι αλλά μέχρι εκεί. Αν μιλήσεις για ιδιαίτερη Μακεδονικότητα θα σε φάει το “μαύρο σκοτάδι” στο κόμμα. Αυτόματα θα λασπωθείς σαν “αυτονομιστής”.

Στην ΝΔ ένα κλικ χειρότερα γιατί εκεί πιο σκληρή εθνικιστική αντι-Μακεδονική ιδεολογία status quo διαχρονικά. Δύσκολα ακόμα και αν μιλήσεις για “ντοπιοσύνη” εντονότερα επίσης θα σε “φάει το μαύρο σκοτάδι” στα πολιτικά πράγματα.

Γενικά είχαμε hard και soft εθνικιστική αντι-Μακεδονική πολιτική που περιγράφεται παραπάνω.

Στο ΠΑΣΟΚ υπάρχει παράδειγμα στο πως έστυψαν και πέταξαν αρκετούς στο “καλάθι των αχρήστων” με χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση Τραϊανού Πετκάνη εκλεγμένου Νομάρχη όπου το βαθύ κράτος “έτρεμε” μήπως ο Πετκάνης κάνει την Μακεδονική υπέρβαση. Τον χρησιμοποίησε να καθησυχάζει μαζί με άλλους τρόπους τουν εν δυνάμει αφυπνισμένους Μακεδόνες και τον “έφτυσε” μετά για τα καλά.

Στην Νέα Δημοκρατία αντίστοιχη περίπτωση με το Χαράλαμπο Παπαθανασίου. Ο πολιτευτής με καταγωγή από το χωριό Σιταριά/Ρόσεν “έφαγε την σφαλιάρα” από το βαθύ σύστημα την περίοδο των εκλογών στις αρχές του ‘90. Συγκεκριμένα φέρελπις πολιτικός στέλεχος ΝΔ για χρόνια, αφού βέβαια πέρασε στα νεανικά-φοιτητικά του χρόνια από τις επαναστατικές ιδεολογίες και αντίστοιχες συμπεριφορές (Πολυτεχνείο αντίσταση κατά χούντας γαρ…) κατέληξε στην Νέα Δημοκρατία στην Φλώρινα. Συγκεκριμένα ενώ τον Νοέμβριο του 1989 και τον Ιούνιο του 1990 εκλέχτηκε αφού άλλωστε ακόμη και στο λεγόμενο “δεξιό” χώρο οι ντόπιοι πλειοψηφία στον νομό. Το βαθύ κράτος ήξερε και ανέλυσε την πολιτική κατάσταση και την σχετική αστάθεια οπότε άφησε τον Παπαθανασίου να εκλεγεί στον νομό. Την τρίτη και τελευταία όμως εκλογική διαδικασία το βαυύ κράτος σε συνεννόηση με την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας “τράβηξε το χαλί” και εκλέγεται στον νομό ένας απίθανος τύπος Χαράλαμπος Μποτζίδης και χάνει στις εκλογές ο “ντόπιος” Παπαθανασίου. Έτσι  αντιπρόσωπος στα νομό βουλευτής για τα επόμενα τρία χρόνια και όχι για λίγους μήνες ο “καθαρός” Έλληνας Μποτζίδης αντί του “ντόπιου” Παπαθανασίου.

Φυσικά οι λεγόμενοι “ντόπιοι”, “δεξιοί” Μακεδόνες από τα λεγόμενα ντόπια χωριά δεν θα καταλάβουν ακόμη και σήμερα τι συμβαίνει στα πολιτικό και κομματικό γίγνεσθαι αφού είναι μέσα στο “μαντρί” και δύσκολα θα ξεμυτίσουν με αξιοπρέπεια και συνέπεια στην πολιτική αρένα. Οι λεγόμενοι πρώην “ντόπιοι” ΠΑΣΟΚΟΙ επιχειρούν να “μεταλλαχθούν” και από το σαπισμένο πολιτικό έκτρωμα ΠΑΣΟΚ στο εν δυνάμει νέο πολιτικό έκτρωμα ονόματι ΣΥΡΙΖΑ. Θα ελπίζουν μεμονωμένοι πολιτικοί ταχύπαρτοι ή πολιτικογούντες “αγαθά θύματα” ότι θα έρθουν στην εξουσία, φλερτάροντας μόνο την “ντοπιοσύνη” και τίποτα περισσότερο.

Εμείς στο ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ ξέρουμε, αν είχαμε τα μέσα,τις δυνατότητες και την δυνατότητα ισότιμης συμμετοχής στα πολιτικό γίγνεσθαι θα ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα ειδικά στις μειονοτικές περιοχές. Όμως στο μέλλον…

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

МАКЕДОНЦИ. ТОЛКУ ЕДНОСТАВНО ΟΙ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΙ…Ή ΑΛΛΙΩΣ.. ΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΤΙΤΟ

Registration card – Δελτία εγγραφής Μακεδόνων μεταναστών, από τα χωριά του Лерин-Λέριν (Φλώρινας) και του Костур-Κόστουρ (Καστοριάς), στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στις αρχές του εικοστού αιώνα.  Αναφέρονται πολλά στοιχεία, όπως ονοματεπώνυμο, πατρώνυμο, τόπος γέννησης, ημερομηνία γέννησης, διεύθυνση κατοικίας στις ΗΠΑ, υπογραφή αυτού κ.α. Μακεδόνικα τα ονόματα και τα τοπονύμια και όχι η εξελληνισμένη τους μορφή, πουθενά οι ορολογίες ,,ντόπιοι, Βούλγαροι, Σκοπιανοί, Έλληνες, Τίτο, Γιουγκοσλαβία…,,. Μακεδόνες. Τόσο απλά!!

  1. Lazo Andonoff, Zupanishta, Macedonia {Λάζο Αντόνοβ, χωριό Ζζουπάνισστα (Λεύκη Καστοριάς), Μακεδονία}.
  2. Theodore Dimitroff Guskoff, Banitza, Macedonia {Τέοντορ Ντιμίτροβ Γκούσκοβ, χωριό Μπάνιτσα (Βεύη Φλώρινας), Μακεδονία}.
  3. Thomas Alexander Zerintcheff, Patele, Macedonia {Τόμας Αλεξάντερ Ζερίντσσεβ, χωριό Πάτελε  (Άγιος Παντελέημωνας Φλώρινας), Μακεδονία}.
  4. Stoyco Dane Muleff, Zeleniche, Macedonia {Στόιτσσο Ντάνε Μούλεβ, χωριό Ζελενίτσσε (Σκλήθρο Φλώρινας), Μακεδονία}.
  5. Nick Kolanoff, Mockreni, Macedonia {Νικ Κολάνοβ, χωριό Μόκρενι (Βαρυκό Καστοριάς), Μακεδονία}.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

НАУЧНО ДЕЛО ШТО ЌЕ ЗАТНЕ УСТИ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΕΡΓΟ ΠΟΥ ΘΑ ΒΟΥΛΩΣΕΙ ΣΤΟΜΑΤΑ

Ο Стојко Стојков-Στόικο Στόικοβ, συμπρόεδρος της μακεδόνικης οργάνωσης στη Βουλγαρία ОМО Илинден ПИРИН (ΟΜΟ Ιλιντεν ΠΙΡΙΝ), στις 17 Ιανουαρίου 2013, παρουσίασε και υποστήριξε την διδακτορική διατριβή του, ενώπιον επιτροπής στο Πανεπιστήμιο Свети Кирил и Методи (Σβέτι Κίριλ ι Μέτοντι) της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, συγκεντρώνοντας άριστες κριτικές και λαμβάνοντας πλέον τον τίτλο του Δόκτορα της Ιστορίας. Η διατριβή του, με τίτλο ,,Поимите ,,Словени,, и ,,Бугари,, во Македонија и Бугарија од VII до XIII век – појава и значење,, ( Οι ορισμοί ,,Σλάβοι,, και ,,Βούλγαρι,, στη Μακεδονία και στη Βουλγαρία από τον VII ως τον XIII αιώνα – εμφάνιση και σημασία), αποτελεί ένα επιστημονικό έργο 700 περίπου σελίδων, το οποίο ανατρέπει πολλές θεωρίες εθνικών ιστοριών των Βαλκανίων και σίγουρα θα προκαλέσει αντιδράσεις και σχόλια. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα και την Βουλγαρία. Σύντομα θα κυκλοφορήσει στους επιστημονικούς κύκλους και έπειτα θα είναι διαθέσιμη στο ευρύ κοινό.

Για τη διατριβή, η επιτροπή αξιολόγησης, δήλωσε: ,,Πρόκειται για μια πολύ σημαντική ερευνητική μελέτη, βασισμένη σε σχετικό αυθεντικό υλικό και επαρκή εξειδικευμένη ιστοριογραφική βιβλιογραφία. Με λεπτομερή ανάλυση από πηγές διαφόρων προελεύσεων, γίνεται επεξεργασία αυτών των εθνοπολιτικών νοημάτων, της εμφάνισής τους, τον τρόπο χρήσης τους, την σημασία τους, την εξέλιξή τους και τη μεταξύ τους σχέση. Όλα αυτά συμβάλουν στην  απομυθοποίηση τους και δίνουν τη δυνατότητα κατανόησης των εθνικών καταστάσεων στη Μακεδονία και στη Βουλγαρία την αναφερόμενη περίοδο. Πολλά είναι τα ζητήματα της μακεδόνικης μεσαιωνικής ιστορίας που θα φωτιστούν,,.

Στην τελετή απονομής του τίτλου παρεβρέθηκε και αντιπροσωπεία της Нова Зора και συνεχάρηκε από κοντά τον ακούραστο αυτόν ακτιβιστή για τα δικαιώματα των εθνικά Μακεδόνων, όπου αυτοί και αν ζουν.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Η βουβή γλώσσα των μειονοτήτων

του Αθανάσιου Αλεξανδρίδη, ψυχίατρου – ψυχαναλυτή.

Αφορμή για αυτό το κείμενο μού έδωσε μια πρόσφατη επίσκεψή μου σε μια παραμεθόρια περιοχή της Ελλάδας. Η ταβέρνα απ’ έξω είχε τουρκικό όνομα. Οι πελάτες μπαίνοντας στο μαγαζί ευχόντουσαν όλοι τους στα ελληνικά «Χρόνια Πολλά». Στα τραπέζια μιλούσαν άλλες παρέες ελληνικά και άλλες τουρκικά. Το αφεντικό και οι σερβιτόροι μιλούσαν μέσα στην αίθουσα αποκλειστικά ελληνικά αλλά μόλις περνούσαν στην κουζίνα, έτυχε να κάθομαι δίπλα, μιλούσαν αποκλειστικά τουρκικά. Το ραδιόφωνο έπαιζε τραγούδια από ένα σταθμό ελληνικό, όμως η τηλεόραση, ψηλά και ορατή από παντού, με κλειστό τον ήχο έπαιζε ένα τούρκικο κανάλι. Όχι τούρκικα σήριαλ, ένα κανονικό κανάλι με ειδήσεις, διαφημίσεις, εκπομπές.

Ανατρίχιασα. Σκέφθηκα: Η βουβή τηλεόραση είναι ο Μπίγκ Μπράδερ της κρυμμένης τους ταυτότητας! Ποια είναι η επιρροή αυτής της βουβής γλώσσας που, κάτω από την επικυριαρχία της ελληνικής ως δημόσιας γλώσσας, δηλώνεται; Πόση δύναμη έχει αυτή η γλώσσα που δε μιλιέται φωναχτά αλλά που διαβάζεται στα χείλη; Ποια η διπλή ταυτότητα, ποιό το αίσθημα του καταπιεσμένου και η λανθάνουσα οργή σε όσους Έλληνες πολίτες κυριαρχεί η εντύπωση ότι δεν τους επιτρέπεται η δημόσια έκφραση της γλώσσας και του πολιτισμού της καταγωγής τους;

Ανέτρεξα πίσω σε άλλες στιγμές της ιστορίας της Ελλάδας όπου η βίαιη επιβολή της ελληνικής -ως της μοναδικής γλώσσας- προκάλεσε τον βίαιο «εξελληνισμό» αλλά και τον υποχρεωτικό ξενιτεμό ελλήνων πολιτών, όπως για παράδειγμα των κατοίκων της Βόρειας Ελλάδας που μιλούσαν «μακεδονικά» και μεγάλου αριθμού τουρκογενών ελλήνων της Θράκης.

Ακόμη και μεταξύ των αμιγώς Ελλήνων είναι χαρακτηριστική η περίπτωση των Ποντίων που ενώ μιλούσαν μια αρχαία εκδοχή της ελληνικής μεταξύ τους, δεν την μάθαιναν στα παιδιά τους για να μην «στιγματισθούν» στην ευρύτερη ελληνική κοινωνία. Το τραύμα του συλλογικού αποκλεισμού, που μεταδόθηκε μάλιστα από γενιά σε γενιά, νομίζω ότι υπάρχει και στα τέσσερα παραδείγματα που ανέφερα παραπάνω. Χωρίς να απομακρύνομαι από την ιδέα ότι η γλώσσα είναι ο κύριος φορέας ενός πολιτισμού και από την αρχαιοελληνική αντίληψη ότι «Έλληνες είναι οι της ελληνικής παιδείας μετέχοντες», ρωτώ: δεν θα αποδεχθεί καλύτερα την ελληνική γλώσσα και παιδεία ως γενικό άξονα της κοινωνίας μας και της ζωής του το παιδί που προερχόμενο από μια άλλη εθνότητα θα νιώσει ότι θεσμικά αναγνωρίζεται η πολιτισμική αξία της γλώσσας καταγωγής του;

Το ερώτημα δεν είναι θεωρητικό και δεν αφορά μόνο τους τουρκόφωνους έλληνες υπηκόους. Αφορά και όλα τα αλλοδαπά παιδιά που ήρθαν μικρά στην Ελλάδα ή γεννήθηκαν εδώ, διαμένουν εδώ, μιλούν μέσα στο σπίτι τη γλώσσα καταγωγής, «σαν κρυφό σχολειό» και που αργά ή γρήγορα είτε γιατί θα το αποφασίσουμε σαν κοινωνία είτε γιατί θα μας το επιβάλουν οι Ευρωπαϊκοί θεσμοί θα αποκτήσουν την ελληνική υπηκοότητα.
Θέλουμε Έλληνες πολίτες με μια φανερή και μια κρυφή ταυτότητα;

Το πρόβλημα είναι μεγάλο και η Ελλάδα, τουλάχιστον στις μεγάλες πόλεις, είναι πλέον και θα παραμείνει, όπως είναι το παρόν και το μέλλον όλων των δυτικών κοινωνιών, πολυφυλετική, πολυθρησκειακή, πολυγλωσσική. Καιρός επιτέλους να διαγνώσουμε έγκαιρα το πρόβλημα και να πάρουμε τα κατάλληλα μέτρα ώστε να αποφύγουμε τα μεγαλύτερα δεινά. Ας θυμίσω ως τραγικά παραδείγματα της ουσιαστικής αποτυχίας στην ένταξη τις βόμβες στον υπόγειο του Λονδίνου και τον εμπρησμό των Παρισινών περιχώρων από ενταγμένα στην αντίστοιχη γλώσσα παιδιά μεταναστών που όμως θεωρούσαν ότι ανήκουν σε άλλον, καταπιεσμένο και, κατά συνέπεια, εξιδανικευμένο πολιτισμό.
Ο ρόλος του σχολείου που θα αναγνωρίζει και που θα διδάσκει κατ’ επιλογήν και τις άλλες γλώσσες και τους συναφείς πολιτισμούς είναι τεράστιος. Εχει ήδη υπάρξει στην πατρίδα μας το πετυχημένο πείραμα στην Θράκη που επέτρεψε να παραμείνουν μέσα στο σχολείο παιδιά που σε άλλη περίπτωση θα το είχαν εγκαταλείψει νωρίς. Το πείραμα έχει ιδιαίτερα κατηγορηθεί από τις συντηρητικές και φασιστικές παρατάξεις που θέλουν την επιβολή μιας κλειστού τύπου ελληνικότητας με τη βία και που αγνοούν το πόση βία μπορεί να ενσταλάξει ο ακρωτηριασμός της ταυτότητας ενός ατόμου, πόσο μάλλον μεγάλων κοινωνικών ομάδων. Γιατί η ταυτότητα, για να έχει γερές βάσεις, πάντα πρέπει να τιμά και την ταυτότητα των γεννητόρων.
Το ζήτημα λοιπόν τελικά δεν είναι εκπαιδευτικό αλλά πολιτικό. Η θα παραμείνουμε μια κοινωνία αποκλεισμών και διχασμών αφήνοντας τις βουβές γλώσσες να θεριεύουν μέσα στο μυαλό πολλών συμπολιτών μας ή θα επιτρέψουμε την ανοιχτή και διαλεκτική πολυφωνία για να επιχειρήσουμε τη σύνθεση της «ελληνικότητας»της εποχής μας, για όλους.
Πηγή: www.protagon.gr

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Душата ме боли што незнам да пишувам и читам на мојот јазик

Душата ме боли што незнам да пишувам и читам на мојот јазик

Η ψυχή μου με πονάει που δε γνωρίζω να γράφω και να διαβάζω στη δική μου γλώσσα

Η περιοχή Голо Брдо-Γκόλο Μπ΄ρντο (σε μετάφραση:Γυμνός Λόφος) της Αλβανίας, διοικητικά είναι χωρισμένη σε τρεις δήμους, Требиште-Τρέμπισστε, Острени-Όστρενι και  Стеблево-Στέμπλεβο, περιλαμβάνοντας 20 χωριά, τα οποία κατοικούνται από εθνικά Μακεδόνες.

Εκεί οι Μακεδόνες δεν είναι αναγνωρισμένοι από το αλβανικό κράτος (αναγνωρίζονται μόνο στην περιοχή Μάλα Πρέσπα) και δεν έχουν το δικαίωμα να διδάσκονται τη μακεδόνικη γλώσσα στα σχολεία, την οποία στο σπίτι μιλούν ως πρώτη γλώσσα.

Παρακάτω παραθέτουμε επιστολή κατοίκου του χωριού Тебиште, Голо Брдо-Τρέμπισστε,Γκόλο Μπ΄ρντο, η οποία δημοσιεύτηκε στην αλβανική εφημερίδα “Shekulli”:

“Στην Αλβανία συνεχίζουμε να προσπαθούμε για μια ψευδοταυτότητα, ζητώντας να σβύσουμε την σκόνη από δοξασμένες εποχές του παρελθόντος. Η ταυτότητα δεν είναι στατική, είναι δυναμική. Εγώ έχω γεννηθεί και μεγαλώσει στο Τρέμπισστε, είμαι Αλβανίδα υπήκοος, αλλά αυτό δε μπορεί  αποτρέψει το γεγονός ότι στο σχολείο, όπου οι δάσκαλοι ήταν αναγκασμένοι να μας μιλάνε στην αλβανική γλώσσα, όταν ζητούσαμε μολύβι από τις φίλες μας, μιλούσαμε στη δική μας γλώσσα, στα μακεδόνικα “по наше-πο νάσσε. Για το λόγο αυτό, μια για πάντα, πρέπει να θέσουμε τέλος στην υποκρισία. Δεν κάνω νίξη για παραβίαση της εδαφικής ακεραιότητας της Αλβανίας, ούτε για κάτι παρόμοιο. Αυτό για το οποίο πραγματικά πονάει η ψυχή μου, είναι το γεγονός ότι δεν ξέρω να γράφω και να διαβάζω στη γλώσσα μου. Στη γλώσσα που έγραφαν και διάβαζαν οι πρόγονοί μου. Είναι δυνατό να μη γνωρίζω τη μητρική μου γλώσσα; Είναι δυνατό, στην σημερινή εποχή της δύναμης της γνώσης, να μη γνωρίζω το δικό μου, αυτό των γονιών μου; Αντί εγώ σαν νέα γενιά να γνωρίζω περισσότερα από τους προγόνους μου και να τα αναπτύσω, να βρίσκομαι σε κατάσταση που δε γνωρίζω ούτε καν τη γλώσσα μου;

Στην Ιταλία υπάρχουν περιοχές με ιδιαίτερα στάτους, όπου οι κάτοικοι έχουν εθνικότητα και υπηκοότητα ιταλική, αλλά στο σχολείο, εκτός από τα ιταλικά μαθαίνουν και τη μητρική τους γλώσσα (τρεντίνο, γερμανικά κτλ.). Το ίδιο πρέπει να συμβεί και στο Γκόλο Μπ΄ρντο, επειδή εκεί υπάρχει γλωσσικός και εθνογραφικός πλούτος, ο οποίος πρέπει να διατηρηθεί και προστατευτεί (χοροί, τραγούδια, φορεσιές, γλώσσα, έθιμα…) και ο πλούτος αυτός είναι στη δική μας γλώσσα, στα μακεδόνικα,  “по наше-πο νάσσε και όχι στην αλβανική γλώσσα”.

Од Елена, Требиште (από την Έλενα, Τρέμπισστε)

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Грци стануваат Бугари за да не платат даноци! Έλληνες γίνονται Βούλγαροι για να μην πληρώσουν φόρους!

(απόσπασμα) http://www.imerisia.gr

Η γειτονική χώρα τους τα παρέχει όλα: βουλγάρικες ταυτότητες και πινακίδες, χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές και τους απαλλάσσει από τεκμήρια, αφορολόγητα και έκτακτες εισφορές! Σύμφωνα με το star.gr έχει στηθεί μάλιστα για χάρη των φτωχών και ταλαιπωρημένων Ελλήνων ολόκληρη επιχείρηση! Ήδη πάνω από 10.000 αυτοκίνητα Ελλήνων κατόχων κυκλοφορούν στη χώρα με βουλγαρικές πινακίδες. Το απίστευτο στην όλη υπόθεση, είναι ότι το θέμα δεν γίνεται υπό άκρα μυστικότητα, αντιθέτως ακόμη και στο διαδίκτυο κυκλοφορούν δεκάδες αγγελίες σχετικά με τον τρόπο έκδοσης βουλγαρικών πινακίδων με αναλυτικά κοστολόγια.

(Δικό μας σχόλιο: Έχει ο καιρός γυρίσματα…παλιά λαϊκή παροιμία)

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Κατηγορίες

Ευχαριστούμε θερμά τους Μακεδόνες οικονομικούς μας μετανάστες σε Αυστραλία, Καναδά και δυτική Ευρώπη, όπως και τους φίλους μας απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας, για την οικονομική στήριξη της έκδοσης της Нова Зора. Благодариме - Μπλαγκοντάριμε


ALPHA BANK

Account 852 00 2101 031390

IBAN: GR47 0140 8520 8520 0210 1031 390

BIC: CRBAGRAA

Μηνιαίες Εκδόσεις

Македонска Ризница
  • ,ΞΕΦΥΛΛΙΣΜΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΤΕΥΧΩΝ
    РАЗГЛЕДУВАЊЕ НА ПРЕТХОДНИ БРОЕВИ
  • 2016 (147)
  • 2015 (416)
  • 2014 (404)
  • 2013 (377)
  • 2012 (372)
  • 2011 (323)
  • 2010 (202)