Αρχεία | Απρίλιος, 2012

ЗАМИНА ЕДЕН ОД ГОЛЕМИТЕ – ΕΦΥΓΕ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ

Στις 15 Μαρτίου 2012, έφυγε για το μεγάλο ταξίδι, ένας από τους μεγάλους, ένας από τους πνευματικούς πατέρες των εθνικά Μακεδόνων στην Ελλάδα.  Ένας από τους λίγους που πάντοτε ήξερε να δίνει θάρρος στους φοβισμένους, να παρηγορεί τους θλιμμένους, να στέκεται δίπλα στους αδικημένους. Ο Мице Димитров – Μίτσε Ντιμίτροβ ή Δημήτρης Παπαδημητρίου, ο αγωνιστής, ο λόγιος, ο κυνηγημένος.

Ο Μίτσε γεννήθηκε στις 21 Μαρτίου 1933 στο μακεδόνικο χωριό Цакони-Τσάκονι (Χρύσα Αριδαίας) και ένιωσε το τί έστι να είσαι Μακεδόνας ακόμη από τα παιδικά του χρόνια, όταν κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα βρέθηκε μακριά από την πατρική του εστία και βρήκε καταφύγιο στο Солун –Θεσσαλονίκη. Εκεί αργότερα γνώρισε και παντρεύτηκε την Στέλλα, την σύζυγο που όλη της την ζωή είχε τη δύναμη και την υπομονή να αντέξει τους εκδιωγμούς και τις πιέσεις που γίνονταν στον Μίτσε. Ο αγώνας του δεν σταμάτησε ποτέ. Κυνηγήθηκε όσο λίγοι και μετά τη λήξη του εμφυλίου, διετέλεσε μέλος της ΕΔΑ, φυλακίστηκε και βασανίστηκε φριχτά κατά τη διάρκεια της δικτατορίας. Συλλήψεις και μερόνυχτα στα κρατητήρια ήταν κάτι το συνήθες. Μετά τη μεταπολίτευση διετέλεσε επι χρόνια πρόεδρος του αγροτικού συνεταιρισμού του χωριού του και έπειτα και όλης της περιοχής του С΄ботско – Σ΄μποτσκο (Αριδαίας). Έφερε νέες ποικιλίες φυτών και δέντρων, βελτίωσε συμαντικά το αρδευτικό σύστημα, βοήθησε όσο μπορούσε τους αγρότες, γεωργούς και κτηνοτρόφους της ευρύτερης περιοχής. Ο κόσμος τον αγάπησε. Η στιγμή της εκδίωξής του όμως από το αξίωμα αυτό δεν άργησε να φτάσει, λόγω της εκδήλωσης της μακεδονικότητάς του, κάτι που ποτέ δεν φοβήθηκε να κρύψει. Και πάλι όμως δεν πτοήθηκε και συνέχισε να μάχεται για τα δίκαια των εθνικά Μακεδόνων στην Ελλάδα. Ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της μακεδόνικης οργάνωσης ΜΑ.ΚΙ.Β.Ε. (Μακεδονική Κίνηση Βαλκανικής Ευημερίας) και έπειτα ένα από τα βασικά στελέχη του κόμματος των εθνικά Μακεδόνων στην Ελλάδα, Виножито – Ουράνιο Τόξο. Ο ενεργός αγώνας του περιορίστηκε λόγω εγκεφαλικού επεισοδίου, το οποίο τον κράτησε στο σπίτι επί εννιά χρόνια.

Ο Μίτσε, μεταξύ των άλλων, έχει γράψει και δύο βιβλία, ένα ιστορικού και ένα λαογραφικού περιεχομένου, τα οποία δεν ευτύχησε να δει εκτυπωμένα και για τα οποία σύντομα θα γίνουν ενέργειες για να εκδοθούν.

Αγαπημένε φίλε και συναγωνιστή, θα σε θυμόμαστε πάντα και οι αρετές σου θα μας δίνουν θάρρος και θα μας δείχνουν το δρόμο που πρέπει να ακολουθούμε στον αγώνα μας για αναγνώριση και δικαιώματα των Μακεδόνων στην Ελλάδα!

Λέσνα τι ζέμια ντρούγκαρε!!!

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

H άλλη Μακεδονία (όχι η εξ ανατολών), η “ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ”

Η ακολουθία του Εσπερινού και τούτο το ψυχοσάββατο της Πεντηκοστής πλησίαζε στο τέλος της. Η μικρή εκκλησία του παραμεθώριου χωριού ήταν ασυνήθιστα γεμάτη. Το εκκλησίασμα αποτελούνταν σχεδόν αποκλειστικά από ηλικιωμένες μαυροντυμένες γυναίκες που μελαγχολικά άκουγαν τα ψαλλόμενα και σταυροκοπιούνταν ευλαβικά κάθε φορά που ο ψάλτης ή ο ιερέας ανέφεραν την λέξη κλειδί «ανάπαυσον».

Καθώς οι ύμνοι έφτασαν στο τέλος τους, άρχισε η ώρα της μνημόνευσης των ονομάτων. Ο νεαρός ιερέας εμφανίστηκε στην ωραία πύλη με ένα μάτσο πυκνογραμμένα χαρτιά και άρχισε την απαγγελία των ονομάτων που είχε φέρει το εκκλησίασμα. Η φαινομενικά ήσσονος σημασίας και μάλλον βαρετή αυτή χρονική περίοδος ήταν πολύ σημαντική για τις μαυροντυμένες γιαγιάδες. Όλες είχαν τεντώσει τα αυτιά τους και άκουγαν με πολλή προσοχή.

Σε ένα συγκεκριμένο χαρτί ο ιερέας έδειχνε να δυσκολεύεται. Κόμπιαζε λίγο και έκανε σαν να σκεφτόταν πριν προφέρει το κάθε όνομα. Ο ψάλτης (που η στρατιωτική θητεία τον είχε φέρει σε εκείνα τα μέρη) ένιωσε άσχημα μιας και ήταν ο γραφέας πολλών ονομάτων: «Τόσο δυσανάγνωστα γράφω;» ψιθύρισε.

Εν τούτοις μια από τις γιαγιάδες που κάθονταν στις πίσω – πίσω θέσεις ήρθε μπροστά και έδειχνε μάλλον ανήσυχη. Ο ιερέας συνέχισε «των δούλων του Θεού: Δόξας, Στογιαννούλας, ε….».

Η ηλικιωμένη γυναίκα δεν κρατήθηκε άλλο και φώναξε:

- «Παπά γιατί δεν αφήνεις τους πεθαμένους στην ησυχία τους; Γιατί αλλάζεις τα ονόματά τους;»

- «Σε παρακαλώ, τέτα» απάντησε ο παπάς «ησυχία! Δείξε σεβασμό στην ιερή στιγμή αυτή!». [μτφρ: τέτα=θεία]

Η γυναίκα δεν πτοήθηκε και άρχισε να μιλάει σε μια γλώσσα διαφορετική:

- «Σο μι βέλις μπε πόπε; Μπάμπα μι σε βίκα Σλάβα, νε Δόξα! Γόσπο ονάκα ια ζνάε! Τρέμπα ντα κάζις Σλάβα α νε Δόξα!» [μτφρ: «Τι μου λές βρε παπά; Τη γιαγιά μου την λένε Σλάβα, όχι Δόξα! Ο Θεός μ’ αυτό την ξέρει! Πρέπει να πεις Σλάβα κι όχι Δόξα!»]

- «Σε παρακαλώ τέτα», συνέχισε ο παπάς, «σταμάτα να μιλάς. Δεν μπορώ να διαβάσω βουλγάρικα ονόματα στην εκκλησία!»

- «Σο μι βέλις μπε πόπε;», απάντησε έξαλλη η ηλικιωμένη γυναίκα, «το όνομα Φρειδερίκη που έδωσαν στη μακαρίτισσα τη θεια σου ήταν ελληνικό; Έχει τέτοια Αγία και δεν το ξέρω; Αλλά τη διάβασες κανονικά! Οι δικοί μου οι πεθαμένοι ήταν βαφτισμένοι ορθόδοξα με αυτά τα ονόματα! Γιατί τα αλλάζεις;».

Ο ιερέας έδειχνε προβληματισμένος, το εκκλησίασμα άρχισε να θορυβεί, ο ιερέας είπε «Ησυχία!» και ο νεωκόρος έκανε τη μετάφραση «Ντα πούκνιτε!». [μτφρ: «Να σκάσετε!»]

Μετά από κάποια δευτερόλεπτα σιγής ο ιερέας μουρμούρισε «μηδέν ώφελεί, άλλά μάλλον θόρυβος γίνεται» και συνέχισε αποφασιστικά:

«Υπέρ αναπαύσεως των κεκοιμημένων δούλων του Θεου: Σλάβα, Στογιάνκα, Μπόρις, Ζλάτα, Βελίκα, Τράϊτσε…». Το εκκλησίασμα ηρέμησε, το επεισόδιο θεωρήθηκε λήξαν και ο εσπερινός τερματίστηκε κανονικά.

Το επεισόδιο αυτό έφερε στη σκέψη μου το χωρίο της Αγίας Γραφής με το οποίο άνοιξα αυτό το μικρό αφήγημα. Στο βιβλίο της Αποκάλυψης (για το οποίο πολύς λόγος γίνεται στις μέρες μας) ο Χριστός υπόσχεται, μεταξύ άλλων, στους νικητές του καλού αγώνα της πίστεως ένα «καινούργιο όνομα». Δεν καταλαβαίνω λοιπόν γιατί τόση αγωνία για τα «ξενικά» ή αρχαία ονόματα των πιστών αφού, έτσι κι αλλιώς, κατά τη Δευτέρα παρουσία αυτά θα αλλάξουν!

Και ένα παράδειγμα από το αγιολόγιο: Στις 5 Ιουνίου εορτάζει μεταξύ άλλων ο άγιος μάρτυρας Απόλλων, στις 5 Δεκεμβρίου ο άγιος Μάρτυρας Διογένης. Οι άγιοι μάρτυρες αυτοί όταν ασπάσθηκαν το χριστιανισμό διετήρησαν τα «εθνικά» ονόματα που είχαν, αυτό όμως δεν τους εμπόδισε να μαρτυρήσουν για τον Χριστό.

Κλείνοντας αυτό το αφήγημα το καταθέτω και σαν απολογητικό υπόμνημα για χρήση από όσους φίλους επιθυμούν να δώσουν στα παιδιά τους παραδοσιακά ονόματα των παππούδων και γιαγιάδων τους ή όποιο άλλο όνομα της επιλογής τους.

Και όπως είπε και μια γιαγιά ονόματι Σουλτάνα με έντονη Κωνσταντινουπολίτικη προσφορά στον ιερέα που είχε αντίρρηση να βαπτίσει την εγγονή της Σουλτάνα: «Θα υπάρξει Αγία Σουλτάνα σύντομα! Η ξαδέρφη μου με το ίδιο όνομα είναι βαριά άρρωστη και όλοι την ξέρουν για Αγία γυναίκα!»

- Το παραπάνω κείμενο είναι αλιευμένο σχόλιο Ανωνύμου από το ιστολόγιο Simple Man (http://simplemangreek.blogspot.com/2008/11/blog-post_18.html)

Поздрав

Абецедар и Море Сокол

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Αναρωτιέμαι…

1) Ο Έλληνας Πρόεδρος λαμβάνει 392,400 δολλάρια μισθό το χρόνο.

2) Ο Γάλλος Πρόεδρος λαμβάνει 346,000 δολλάρια μισθό το χρόνο.

3) Ο Βρεττανός Πρωθυπουργός λαμβάνει 223,685 δολλάρια μισθό το χρόνο.

4) Ο Καναδός Πρωθυπουργός λαμβάνει 213,500 δολλάρια μισθό το χρόνο.

5) Ο Ρώσος Πρόεδρος λαμβάνει 123,900 δολλάρια μισθό το χρόνο.

Οι ιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδας, λαμβάνουν μηνιαίο μισθό από το ελληνικό δημόσιο. Αυτό δεν συμβαίνει σε καμιά άλλη χώρα της Ε.Ε. ή ανεπτυγμένη χώρα.

Τελευταία ακούστηκε και το ποσό των 178 εκατομμυρίων δολλαρίων που ξόδεψε το ελληνικό κράτος για προπαγάνδα εναντίων των ανα τον κόσμο Μακεδόνων και της Δ.Μακεδονίας.

Ακόμη αναρωτιώμαστε γιατί η Ελλάδα χρεοκώπησε;;;

Поздрав, Гјорги

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Είμαστε μουγκοί Μακεδόνες. Για αυτό είμαστε ,,Έλληνες,,

Οι Εθνικά Μακεδόνες χρήστες του διαδυκτίου (ίντερνετ), συχνά διαβάζουν απίθανα πράγματα σε ιστοσελίδες που «εκφράζουν» τους Έλληνες Μακεδόνες, οι οποίοι  αυτοπροσδιορίζονται ως «γηγενείς ή ντόπιοι ή εντόπιοι Μακεδόνες».

Εκείνο που είναι για γέλια κυριολεκτικά, είναι η προσπάθεια αυτών των «Ντόπιων» από τη μία να εμφανίζονται σαν θεματοφύλακες της παράδοσης και της γλώσσας !!!

(των Εντόπικων ή Ντόπικα ή Εντόπια όπως τα λένε) και από την άλλη να μην έχουν ούτε ένα βίντεο με ένα γλέντι, με ένα χορό, έστω με ένα τραγούδι στα εντόπικα –όπως  τα λεν-.

Σε ένα μάλιστα κείμενο με το οποίο εγκαινιάζουν ένα ακόμα μπλογκ  για τους Ντόπιους Έλληνες Μακεδόνες γράφουν στους λόγους για τους οποίους έφτιαξαν το μπλόγκ: «Ταυτόχρονα, σε συνεργασία με ενημερωτικά portal και όχι μόνο, θα δημοσιεύουμε ειδήσεις και θέματα που αφορούν το σήμερα και το αύριο της Μακεδονίας, ενώ θα υπάρχει αναφορά και στη συνεχιζόμενη προπαγάνδα των Σκοπιανών, και των λιγοστών εν Ελλάδι υποστηρικτών τους, που επιχειρούν μεθοδικά να οικειοποιηθούν την ταυτότητα και την κληρονομιά μας, ως πρώτο βήμα μελλοντικών εδαφικών αξιώσεων κατά της χώρας μας.»  Εδώ γελάμε γιατί μάθαμε ότι εμείς οι Εθνικά Μακεδόνες της Ελλάδας έχουμε εδαφικές αξιώσεις  ( !!!! ) «διεκδικούμε»  τα σπίτια μας !!!! (Χαχαχαχαχαχαχα..)

Και συνεχίζουν οι νέοι Μακεδονομάχοι…..

«Οι Μακεδόνες, είτε ελληνόφωνοι είτε σλαβόφωνοι, είμαστε περήφανοι για την καταγωγή μας. Είμαστε Μακεδόνες. Γιατί είμαστε Έλληνες.

Και για όσους κάνουν  πως δεν το άκουσαν : Μακέντοντσι σμε ζάτοα στο σμε γκρτσι !!!»

Μας εντυπωσιάζει η χρήση της μητρικής Μακεδονικής μας γλώσσας από τους «καλούς» φίλους, μόνο που πρέπει να πουν σωστά αυτό που είναι και αυτό που παλεύουν….

Ние сме Македонци неми. За ова ние сме Грци

Είμαστε μουγκοί Μακεδόνες. Για αυτό είμαστε Έλληνες…..

Αι σο Ζντράβιε….. Μπράκια.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Η …άλλου είδους πολυεθνική Ελλάδα

Κάπου από το Ίντερνετ

,,Στην Ελλάδα έχουμε μισθούς Βουλγαρίας, κόστος ζωής Μεγάλης Βρετανίας, φορολόγηση Νορβηγίας, παροχές υγείας Αιθιοπίας, απονομή δικαιοσύνης Λιβυής, μόρφωση Ζιμπάμπουε, συλλογική συνείδηση Βόρειας Κορέας,,.

Και προσθέτουμε: Επίπεδο ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ανοχής της διαφορετικότητας, ρατσισμού, ματαιοδοξίας, μην ψάχνετε χώρα παράδειγμα στην Ευρώπη. Ίσως κάπου στο μακρινό παρελθόν.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Όχι άλλοι “νονοί”

Του Γιώργου Ν. Παπαδάκη

Του Γιώργου Ν. Παπαδάκη

Κοιτούσα τον περασμένο μήνα την έκθεση προόδου της Δημοκρατίας της Μακεδόνιας που ψηφίστηκε με συτριπτική πλειοψηφία από το Ευρωπαικό Κοινοβούλιο, με τις γνωστές θλιβερές εξαιρέσεις των Ελλήνων ευρωβουλευτών. Χωρίς αμφιβολία, είναι μια βελτιωμένη έκθεση που δε διστάζει- εκτός από το να ζητήσει για άλλη μια φορά την άμεση έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων – να καυτηριάσει την επαίσχυντη τακτική της Ευρωπαικής Επτροπής, όσον αφορά τις δικές της αναφορές στην πρόοδο της χώρας τα τελευταία 2 χρόνια. Για όσους δεν γνωρίζουν, η Κομισιόν απέφυγε επιμελώς στις εκθέσεις της του 2010 και του 2011 να χρησιμοποιήσει τον όρο “μακεδονικός”. Αναφερόμενη π.χ. στη γλώσσα έκανε λόγο για “κρατική γλώσσα”, υποκύπτοντας προφανώς στις ελληνικές πιέσεις και θέλοντας παράλληλα να περάσει ένα μήνυμα στην αλλοπρόσαλλη κυβέρνηση Γκρούεφσκι. Το μόνο που κατάφερε, ωστόσο, ήταν να εκθέσει τον εαυτό της και να παραβιάσει τις ίδιες τις βασικές αρχές της Ευρωπαικής Ένωσης.

Αυτό ακριβώς επισήμανε ο συγγραφέας του ψηφίσματος που υιοθέτησε η Ευρωβουλή Βρεταννός Ρίτσαρντ Xάουιτ, ο οποίος και ζήτησε από την Κομισιόν να επαναφέρει την ορολογία που είχε υιοθετήσει έως το 2009. Απομένει να δούμε αν θα εισακουστεί, τόσο όσον αφορά το συγκεκριμένο θέμα, όσο και σε σχέση με την περίφημη πλέον ημερομηνία έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων που έχει “κολλήσει” λόγω της ανόητης επιμονής των Βρυξελλών να την συνδέουν με την πρόοδο στο θέμα του ονόματος. Ή καλύτερα την μη πρόοδο, καθώς η Ελλάδα επ ουδενί δεν επιθυμεί λύση και συνεχίζει να μπλοκάρει τη Δημοκρατία της Μακεδονίας, προσφέροντας έτσι το καλύτερο άλλοθι στον Γκρούεφσκι και τον άκρατο λαικισμό του.

Όσο για τους Έλληνες Ευρωβουλευτές που σας έλεγα προηγούμενως, ουδεμία έκπληξη. Με τον ίδιο μονότονο και ξεδιάντροπο τρόπο, απέρριψαν το ψήφισμα, υιοθετώντας πλήρως την εθνική- ή μήπως καλυτερα την εθνικιστική- γραμμή. Ακόμα και οι φίλοι μας Οικολόγοι Πράσινοι που είχαν υπερψηφίσει τις 2 προηγούμενες εκθέσεις, μόλις είδαν ότι αυτή τη χρονιά ζητείται ευθέως η επαναφορά του όρου “μακεδονικός” από την Κομισιόν, αποχώρησαν διακριτικά, ψηφίζοντας “λευκό”.

Ο νεόκοπος ευρωβουλευτής τους Χρυσόγελος ανέλαβε να μας εξηγήσει με δήλωσή του γιατι αυτή τη φορά δεν υπερψήφισε, παρότι το ήθελε σφόδρα ο φουκαράς. Διαβάστε και γελάστε φωναχτά:

“…Η λύση στο όνομα θα πρέπει όντως να περιλαμβάνει λύσεις και για την αποδοχή του εθνοτικού και γλωσσικού αυτοπροσδιορισμό της ΠΓΔΜ, με όρους όμως που δε θα υπονομεύουν το δικαίωμα και των άλλων εθνοτήτων στην ευρύτερη ιστορική Μακεδονία, να αυτοπροσδιορίζονται και αυτοί ως Μακεδόνες, αν θέλουν.Στο σημείο αυτό, οι διατυπώσεις της έκθεσης παρουσιάζουν σοβαρό πρόβλημα και είναι ανάγκη να απαλειφθούν…”

Με άλλα λόγια, πάρτε πίσω το οτιδήποτε μακεδονικό, μπλοκάρετε τα πάντα, μέχρι να βρεθεί λύση για το όνομα. Μα αυτό δε μας λέει κάθε λίγο και λιγάκι ο φοβερός και τρομερός Δελαβέκουρας του ΥΠΕΞ;

Του ξέφυγαν όμως και άλλα ωραία του Χρυσόγελου:

“Ο Μιχάλης Τρεμόπουλος, στη διάρκεια της δικής του θητείας ως Ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πράσινων και αναπληρωματικό μέλος της αντιπροσωπείας του ΕΚ για τις σχέσεις με την ΠΓΔΜ, συνέβαλε στην αντιμετώπιση μονομερών σε βάρος της ελληνικής πλευράς αποφάσεων, στην ενημέρωση για φαινόμενα εθνικισμού στη γειτονική χώρα, ενώ πέτυχε τη διαμόρφωση μιας ισορροπημένης στάσης μέσα στους πράσινους, που υποστηρίζουν πλέον ενεργά την εξεύρεση μιας σύνθετης, αμοιβαία αποδεκτής ονομασίας.

Μάθαμε λοιπόν και τι άκριβώς έκανε ο φίλος μας Μιχάλης Τρεμόπουλος από την στιγμή που εξελέγη και στην προσπάθειά του να αποτινάξει από πάνω του τη “ρετσινιά” του “φιλοσκοπιανού” που του είχαν κολλήσει. Εργαζόταν άοκνα για να πείσει τους Ευρωπαίους Πράσινους να αλλάξουν την πάγια θέση τους, όπως αυτή εκφραζόταν δια του συμπροέδρου τους Ντανιέλ Κον Μπεντιτ. Τι έλεγε ακριβώς ο “κόκκινος Ντανι”; Μα ειρωνευόταν τους Έλληνες συναδέλφους του στην Ευρωβουλή, όταν αποκαλούσαν τη Δημοκρατία της Μακεδονίας “ΦΥΡΟΜ” ή απλά “Σκόπια”.

“Σε σχέση με το θέμα του ονόματος, η θέση μας είναι πολύ απλή. Η χώρα λέγεται Μακεδονία και θα συνεχίσει να λέγεται Μακεδονία. Μόνο αν η ίδια το θελήσει, θα αλλάξει το όνομά της, οπότε είναι καιρός να σταματήσουμε επιτέλους με αυτό το παιχνίδι.”, έλεγε στην Deutsche Welle πριν από 22 μόλις μήνες.

Τώρα όμως; Έχει αναλάβει πρωτοβουλία, ανεξάρτητα από την κοινοβουλευτική ομάδα των Πρασίνων που σημειωτέον είναι κοινή με αυτή της Ευρωπαικής Ελεύθερης Συμμαχίας, αποστέλλοντας επιστολές σε Παπαδήμο και Γκρούεφσκι και ζητώντας ανοικτά την αλλαγή του ονόματος της γειτονικής χώρας, με βάση τον γεωγραφικό προσδιορισμό! Ενστερνίζεται δηλαδή πλήρως τις ελληνικές θέσεις και απλά για “ξεκάρφωμα” αναφέρει στις επιστολές του αυτές ότι θα πρέπει ταυτόχρονα να γίνουν σεβαστοί οι προσδιορισμοι “μακεδονικό έθνος, γλώσσα, κουλτούρα” κλπ.

Θα έχουμε δηλαδή σύμφωνα με την πρόταση αυτή π.χ. Βόρεια Μακεδονία αλλά σκέτους Μακεδόνες και όχι “Βορειομακεδόνες”. Και η “Νότια Μακεδονία” τι θα έχει, κ. Ντάνι μας; Κι αυτή Μακεδόνες; Η μήπως για να αποφύγει η Ελλάδα να αναγνωρισει μακεδονικό έθνος εντός των συνόρων της θα εφεύρουμε εκ των υστέρων νέα ορολογία για τους εν Ελλάδι Μακεδόνες;

Αυτή ακριβώς τη σύγχυση θέλει να διασπείρει παντού η Ελλάδα για να καθυστερήσει όσο μπορεί τις εξελίξεις και οποιοσδήποτε σύμμαχος- ηθελημένα ή αθέλητα- είναι καλοδεχούμενος. Το εξίσου παράδοξο ειναι ότι η “κολοτούμπα” Κον Μπεντίτ έγινε σημαία στα χέρια κάποιων εγχώριων “προστατών” των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι οποίοι την αναπαρήγαγαν και την έθεσαν μάλιστα και ως ψήφισμα στο διαδίκτυο, αναζητώντας την στήριξη ανυποψίαστων ανθρώπων που δύσκολα μπορούν να διακρίνουν τις σκοπιμότητες μιας φαινομενικά “αθώας” και ρεαλιστικής πρότασης. Ευτυχώς, οι αφελείς ή οι ελλειπώς πληροφορημένοι λιγοστεύουν καθημερινά και στην Ελλάδα και η “σωτήρια” αυτή πρωτοβουλία τίθεται ήδη στα αζήτητα, καθώς λιγότεροι από 100 άνθρωποι την είχαν υπογράψει, μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές.

Το θέμα μας όμως είναι άλλο.  Πως ακόμα και οι πλέον καλοπροαίρετοι απέναντι στους Μακεδόνες, όταν αποκτούν ένα κάποιο αξίωμα γίνονται εν μια νυκτι σχεδόν φερέφωνα του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικων και του βαθέως (παρα)κράτους. Εγώ με το φτωχό μου το μυαλό, δεν μπορώ να εξηγήσω αυτό το φαινόμενο απόλυτα. Ο Τρεμόπουλος, ο Χουντής του ΣΥΡΙΖΑ και ένα σωρό άλλοι πηγαινουν στις Βρυξέλλες και αντί να συνεχίσουν να λένε αυτά που έλεγαν και στην Ελλάδα, αλλάζουν κασέτα και προσπαθούν να πείσουν τους ξένους για το δίκαιο των ελληνικών θέσεων. Και επιπλέον περηφανεύονται κιόλας όταν τα καταφέρνουν. Πείτε με καχύποπτο και σκεπτικιστή αλλά δεν μπορώ να μη δω την προφανή σύνδεση όλων αυτών των δηλώσεων και πρωτοβουλιών με το υπουργείο Εξωτερικών. Είναι άραγε τυχαίο ότι όταν στα τέλη του Μάρτη ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ ήλθε στην Αθήνα, εκείνος που του παρέθεσε γεύμα ήταν ο Σταύρος Δήμας;

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΗΣ ΠΛΟΥΜΙΤΣΑΣ

Ο πατριάρχης  Θεοφύλακτος, εξομολογητής αρχόντων και βασιλέων , έγραψε στο τέλος της ζωής του τα απομνημονεύματα του. Μέσα στις περιγραφές των αμαρτιών και των συμβουλών που έδινε καταχώρησε, στην μεμβράνη 1014, μια ανατριχιαστική ιστορία που κατέληγε στο φόνο μιας φημισμένης οικογένειας, άγνωστης καταγωγής, πάντως πλούσιας κι αριστοκρατικής που τιμήθηκε με κορυφαία αξιώματα από τη Βασιλεύουσα.                                                                                                                                                                                                Υστερα από χίλια χρόνια τούτο το φονικό απέκτησε απρόσμενο ενδιαφέρον και η λογομαχία των ειδικών για τη γνησιότητα της μεμβράνης φούντωνε τις συζητήσεις μέσα στο λαό. Και η υπόθεση συνδέθηκε με θρύλους και παραδόσεις, μπλέχτηκε η προφητεία του Πατροκοσμά με λόγια του Παϊσίου κι ο κόσμος περίμενε την εξέλιξη. Όμως η σημασία του πράγματος βρίσκονταν αλλού, οι έξυπνοι κάτι κατάλαβαν, ώσπου διέρρευσε η αλήθεια από το Μέγαρο Μαξίμου: «Οι απόγονοι της Οικογένειας εκείνης, δικαιωματικά θα κληρονομήσουν το Θησαυρό του βασιλιά Ααρών.”

Οσοι επίγονοι επέζησαν ήταν άγνωστο που κατοικούσαν, ο Ντοστογιέφσκι τους βάπτισε Ρασκόλνικους, το πατριαρχείο σχισματικούς, πραγματικά πολύ λίγοι ήξεραν το μυστικό τους

Ηλθε η μέρα που τα ονόματα του μύθου κέντρισαν την προσοχή πολλών παραγόντων στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, αναμείχτηκαν ενεργά οι πρεσβείες του Ισραήλ και της Αγκυρας και δεν άργησε να διαμαρτυρηθεί η Αρμενία και να κατηγορήσει την Μοσάντ για απαράδεκτη εισβολή στα κρατικά της αρχεία.                                                 Επίσημα η Αθήνα δεν αντέδρασε, ας όψεται η κρίση δηλαδή, όμως  γεγονός είναι πως πάλι ξόδεψε τα περισσότερα κονδύλια…ιδρύοντας Γραφεία Πολιτικών Υποθέσεων σε κάθε νομαρχία. Κι άλλοι βαλκάνιοι μπήκαν τότε στο χορό, έβλεπες καθημερινά να εξορμούν χρυσοθήρες από την παλιά Ελλάδα, την Ηπειρο, βόρεια και νότια, την Μακεδονία, παλιά και νέα, τη Θράκη, ανατολική και δυτική, οι πάντες έψαχναν στα πιο απίθανα σημεία της πάλαι ποτέ Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Αλλοι όμως σοβαροί θησαυροκηνυγοί, μορφωμένοι κι ελεύθεροι, είχαν άλλη τακτική, αυτοί δεν ερευνούσαν στα βουνά και στα πηγάδια, διερευνούσαν τα ονοματεπώνυμα  και τα τοπωνύμια τους.  Σε αυτές τις έννοιες μελετούσαν τις ρίζες τους κι ανέπτυξαν ποικίλες θεωρίες για να αποδείξουν στο δικαστήριο της Χάγης ότι είναι γνήσιοι απόγονοι του Ααρών, του τελευταίου βασιλιά κι επομένως κληρονόμοι του. Εγραψαν πραγματείες και διαφήμισαν την σκέψη τους στο διαδίκτυο με χαρακτηριστικές επιφυλλίδες, όπως  “Ραντεβού στην Καρδίτσα”, “Σύμμικτος λαός”.Λιθοξόου, εκδ. μπατάβια, “Το διαμάντι της Πρέβεζας”, “Ο σταυρός της Μπάνιτσας”, “Μπράτης ο αδελφός μου”, “Μαϊκόπουλος”, “Τα ποιήματα της Πλούμιτσας”,  κ.α. Μια από αυτές ξεχώριζε, πράγματι, “Τα όπλα της Βάρκιζας” είχε χιούμορ και ιστορία και το απόλαυσαν οι φοιτητές, αριστεροί και δεξιοί.

Στην Θεσσαλονίκη αυτή την εποχή που διανύομε ,δημοσίευσε η ‘ΛΟΖΑ’ σχετικό άρθρο ενός πολιτικού πρόσφυγα κι έγινε ανάρπαστη, μιάς κι έδινε πληροφορίες για τις πιθανές τοποθεσίες του θησαυρού. Ετσι το τεύχος 19 επανεκδόθηκε 34 φορές την Ανοιξη και πληθύνονταν ολοέν οι συνδρομητές του περιοδικού, από τα Κρέστενα ως τη Βόνιτσα,  κι από το Καρλόβασι της Σάμου ως τη Ζαγορίτσανη της Καστοριάς .

Ορίστε τρεις λίστες με τοπωνύμια για τους … υπομονετικούς αναγνώστες.

1  ΟΜΑΔΑ : ΠΑΡΑΘΑΛΛΑΣΙΕΣ ΚΑΙ  ΟΜΟΡΕΣ  ΠΕΡΙΟΧΕΣ     Πράβι,(πράβο= ευθεία, δίκαιο) η Ελευθερούπολη  της Καβάλας.(Kabala,εβραϊκό) Προσφυγή για πληροφορίες σε τοπικά ονόματα,σαν κι αυτά : Τσέτλας, Τσιώμος, Σώμης, Σόπης, Μητρούσης, Νάτσιος, Μπέλλος, Ντότος, κλπ

Κιούπκιοϊ, η Πρώτη Σερρών, γενέτειρα του Καραμανλή. (Γκιουπ-κιοϊ=Γυφτο-χώρι. Πληροφορίες στο έθιμο της «ντερβένας», της φωτιάς στο Καρναβάλι με ξύλα από την «πουλιάνα»)

Βρασνά: Θέρετρο δίπλα στην Ασπροβάλτα Θεσσαλονίκης. (Μπράζνα = χαράδρα, αυλάκι που όντως υπάρχει στο παλιό ορεινό χωριό.)

Κομίτσα, περιοχή-θέρετρο της Ουρανούπολης, Αγίου Ορους. Στην ορεινή Χαλκιδική δεσπόζουν τα Βράστανα, το Μεταγγίτσι και προπαντός η Αρναία ( το ξεχασμένο Λιαρίγκοβο) με τα όμορφα χωριά της: “Νοβοσέλο” (Νεοχώρι, το αρχιτεκτονικό στολίδι) το Δρεβένικο και το Σούγκλιανι.
Στην Πιερία η Γρίτσα, δίπλα στην παραλία Λιτοχώρου, ο Σβορώνος (ίσμπορ = πηγή), 3 Km από Κατερίνη, με δυο έθιμα, το Καρναβάλι και το πλύσιμο των ρούχων με τη στάχτη. Επίσης η Τοπόλιανη και τα Βρύα (Μπριάζα). Δίπλα στον Πλαταμώνα τα Πούρλια (Νέοι Πόροι) και στον Ολυμπο η Ραψάνη. Αξιοπρόσεκτη η ταβέρνα “Ιζμπουρας” Προσοχή και στην Σκοτίνα, Βαρδικούσα παλιότερα. Καλημέρα και στον Μύτικα , (Μίτκας = Δημήτρης) στην κορυφή…

Στο Ν. Λαρίσσης, στον Κίσσαβο, υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον .Βελίκα, παραθαλλάσιος και μεγάλος οικισμός, ψηλότερα η Σωτηρίτσα και πιο πάνω προς την Αγιά, η Σελίτσανη (Ανατολικόν, επίσημα).

Βόλος.( Στον μεσαίωνα λεγόταν η πόλη Γόλο εκ του Γκόλο = γυμνότοπος-Κορδάτος και εγκυκλοπαίδειες για τους εποικισμούς των Σέρβων. Επίσης και ονομασία Βόλος = σλαβική θεότητα της κτηνοτροφίας, βολ= βόδι).  Χωριά του Πηλίου : Γορίτσα, Βίζιτσα, Ζαγορά, Μακρυνίτσα, Πινακάτες, Τσαγκαράδα κλπ, με ειδικό γνώρισμα την αρχιτεκτονική και τα τσιπουράδικα. Βελεστίνο sos, η πατρίδα του Ρήγα                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   Στην Δ. Ελλάδα, στο Ιόνιο, προσέχουμε τα παρακάτω

Μεσολόγγι και τα νησάκια του Κλείσοβα και Κόμμα. Βορειότερα η Βόνιτσα, η Πρέβεζα,. παραλία Λούτσας και η Πάργα η τραγουδισμένη. Ψηλότερα η Ηγουμενίτσα και Κεραμίτσα., Λούρος το ποτάμι, Γαρδίκι, κ.λ.π.

Στην  περιοχή της Αττικής έχουμε  Βρανάς, Σέσι, Κούντουρα, Μήλεσι, Λεγρενά, Μαλακάσα. Προσοχή στις συνοικίες Λιόσια, Γαλάτσι, Βίλια,Πλάκα, Λούτσα, Σπάτα, Βάρκιζα, Δραπετσώνα, Γκιούρκια κλπ

Χωριά της Εύβοιας: Ζάρακες, Λουκίσια, Σέτα, Νικάσι, Βασιλίνα, Γιάλτρα, Πηδουλέικα  Κάμπια κλπ

Εικόνα 1: Βελίκα. Μεγάλος παραθαλάσσιος οικισμός στον Ν. Λαρίσης.

2

2 ΟΜΑΔΑ :  ΠΕΛΟΠΟΝΗΣΟΣ  (ΜΟΡΙΑΣ)

Αχαΐα: Καλέντζι ( λασπότοπος, χωριό του Παπανδρέου), Χαλανδρίτσα, Βάρδας και προπάντων η Βοστίτσα (βόστα-βοστάν = κηπούπολη), το πανέμορφο Αίγιο.                                                                                                                                                                                                      2   Κορινθία: Βέλο, Κιάτο, Κάλιανοι, Γκούρα. Πολέικα και Ζαρκέικα στο Κρυονέρι. (πόλε = κάμπος)                                                                                                                                                          3  Αργολίδα: Τολο (ντόλο = κάτω), Ράδο (ράντο = χαρά), Κολιάκι, Βλαχοπολέικα.

4  Ηλεία: Κρέστενα (το χωριό του Κωνσταντόπουλου, κρ’στ = σταυρός), Γαστούνι (γκάστες = εσώρουχο), Ροβιάτα, Λεχαινά ( χωριό του Α. Καρκαβίτσα-το λουκάνικο με το…παχύ έντερο, σημαίνει το όνομα του) Στην περιοχή  του Πύργου το αρνάκι, το λένε κάποιοι  ηλικιωμένοι, γιάγνι, το ευχαριστώ σπολάϊτι, όπως ακριβώς στην Έδεσσα .Για τους σλαβικούς τάφους στην Ολυμπία ο δήμαρχος, κ. Κοτζιάς.(κόζια) Ζουμ στα Κούκουρα, νυν Σαλμώνη, χωριό του Δεσπότη Άνθιμου ( Διονύσιος Ρούσσας κοσμικά. Ρους =ξανθός, κοκκινωπός, στην απαγορευμένη γλώσσα εντός της Ελλάδος. « Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις »,είπε κάποτε ο Αριστοτέλης) .

5  Αρκαδία. : Βύτινα, Κόλλινες, Δημητσάνα, Νέστανη, Βαλτεσίνικο και Βαλτέτσι. Μουλάτσι (το Ελληνικόν, χωριό του Αβραμόπουλου), Κοντοβάζαινο, Καρίταινα, Δολιανά, Τρίπολις( τρι-πόλε = τρία οροπέδια, για τον  Μαλιγκούδη Ντροπό λνιτσα= Τριπολιτσά).Στεμνίτσα sos. Ποτάμι και λίμνη του Λάδωνα.(ελληνικό μάλλον παρά σλαβικό έτυμο από Λάντα,  προχριστιανική θεότητα που «τιμάται» στην Ρωσία) Για το “αρκαδικό ιδεώδες” Νακρατζάς, Λιθοξόου (1) και Vasmer με τα 2500 τοπωνύμια στην επικράτεια.

6  Μεσσηνία: Λόγγα, Ανδρούσα, Ανδρίτσαινα, Διαβολίτσι, το ιστορικό Ναβαρίνο (η Πύλος, πατρίδα του Γιάννη Ρίτσου), δίπλα η Γιάλοβα, Γαργαλιάνοι κλπ. Καλό είναι να μελετηθεί ο ποταμός Νέδας, ο παραπόταμος Αράπιτσα και το φαράγγι του Λούσου. Και βέβαια τα δεκάδες ονόματα της Μάνης.(Βλ.Δ. Μέξη για την Μάνη και ιστορία του Βυζαντίου του Οσρογκόρσκι κ.α.) Γαρδίκι κι εδώ, Και στη Θεσπρωτία, Και Αρκαδία, Θεσαλία κλπ, άρα αποκλείεται η βλαχοαρβανίτικη εκδοχή.

7   Λακωνία :  Βαρβίτσα, Βουτρούβη, Βρέσθενα, Γέρμα, Γαρδενίτσα,

Εικόνα 2: πανάρχαια εργασία το μάζεμα της “τρέβας” ( χόρτου )

Γκοριτσά, Πελλάνα, Τσόπακας, Γεωργίτσι, Αγριανοί, Βιγκλάφια, Φαρακλό, Μέξαπος. Εκκλησιαστικά, μητρόπολη Ζαρνάτας. Ψηλότερα από το Γύθειο ο χρυσοθήρας φθάνει στην Πλούμιτσα,χωριό του Νικηφόρου Βρεττάκου  (φέτος 100 χρόνια από την γένηση του.) Περισσότερα για την περιφέρεια στο μυθιστόρημα της Κατερίνας Καριζώνη “Το μεγάλο Αλγέρι” Καστανιώτης, όπου οι Μανιάτες-πειρατές τιμούν τις μέρες της “τρέβας” (Αφού συμφωνήσουν για ειρήνη μπορούν να βγούνε για δουλιές  και να μαζέψουν τα χόρτα), επίσης «σουσουμπάμπα» το ουράνιο τόξο στα χωριά Τζίμοβα, Σουκολόη κλπ, σελ.99 )                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             3.   ΟΜΑΔΑ :    ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗ  ΕΛΛΑΔΑ

Τρίκαλα: Αρδάνι, Δολιανά, Γαρδίκι (γκ’ρτι = στήθος, φράγμα, οχυρό), Ζάρκο, Σταγιάδες, Καλαμπάκα = Σταγοί (στάγιες = δωμάτια, σπηλιές-λαζαρίνες το εθιμο)

Στον  Ν.Καρδίτσας:Η πόλη της Καρδίτσας, Ρεντίνα. Τύρνα = Ελάτη, Γαρδίκι, Μέγδοβας, Σμόκοβο, Ραχωβίτσα = Μάραθος κλπ. (Αμέτρητα τα βλαχόφωνα χωριά της Πίνδου με σλαβικές ονομασίες, στο διαδίκτυο).

Στον Ν. Λαρίσσης τα χωριά : Αζωρος.Βερδικούσα,Δάμασι, Καρίτσα, Ελασόνα, Μελούνα, Τσαρίτσανη, λίμνη Κάρλα, κλπ  Ούζο στον Τίρναβο, προτείνει η Μ. Γκουσιάρη –ΝΕΤ, οκ, ο δήμαρχος του Κιλελέρ κ. Κομίτσας …

Φθιώτιδα:  Ζητούνι (ζίτου = σιτάρι) η Λαμία.(2)  Παύλιανη, Γαρδίκι, Μάζι, Γουλέμι, Ζέλι, Κόμα, Λιτοσέλο, Καμπιά κλπ

Ευρυτανία. Καρπενήσι, Γρανίτσα, Ζελενίτσα = Πρασιά, Βίνιανι, τα βουνά Γκιώνα, Βαρδούσια κλπ

Φωκίδα. Γραβιά, Δέσφινα, Αρτότινα. Σερνικάκι και προπαντός τα Σάλλωνα (Αμφισσα, πατρίδα του Δελμούζου,Καρούζου, Παπαλουκά)  Στο Καρναβάλι των Σαλλώνων “το κηνύγι του χαμένου θησαυρού” και “τα στοιχειά της Χάρμενας και της Τέχολης” Γλέντι στην ταβέρνα ΣΑΛΛΩΝΑ- Ηλίας Μπότσιος.

Βοιωτία: Αράχωβα η ξακουστή, Δόμβραινα, Ζελίτσα, Κιβέρι, Λούτσι, Στροβίκι κλπ

Αιτωλοακαρνανία.:  Μύτικας, Κατόνα, Ματαράγκα και προπάντων το Μπόχορ, το Αγρίνιο, εξού το όνομα Μποχώρης, το Βελούχι. κλπ

Αρτα: Πέττας, το διάσημο Βουλγαρέλι (Δροσοπηγή), Ανω Καλεντίνι, Κομπότι, κλπ

Θεσπρωτία : Δημάρι , Πράμαντα, Ηγουμενίτσα. Επισκεψη στα χωριά του Σουλίου, (από τα βουνά Ζαβρούχο και Μούρκα):  Αβαρίνο, Σαμονίβα = μοναχικό χωράφι, κλπ

Ιωάννινα : Οι συνοικίες της πόλης Καλούτσιανη και Σιάραβα. Επίσκεψη στην Μότσιανη (Πωγιανή, πατρίδα του Προέδρου Παπούλια).Τιμητική μνεία στο Συράκο (σιρόκο = φαρδύ) Ψηλότερα το Παλιό Σέλι. (σέλο = χωριό, παρετυμολογία η βλαχοπροσπάθεια Σέλλι-Σελλοί = Ελληνες). Γκότιστα χωριό στο Μέτσοβο. Γράμμος. Βασιλίτσα πάνω στο Περιστέρι (Λάκμος). Τα γραφικά Ζαγοροχώρια στο Μιτσιγκέλι  (στάση στο Ζαγόρι και Τσεπέλοβο), τα χωριά της Πέπελης (πέπελ = στάχτη) κι από εκεί στον Σμόλικα, στα χωριά της Κόνιτσας (αλογότοπος). Επικεντρωνόμαστε στο μεγαλύτερο, στο  Κεράσοβο, όπου οι χωρικοί διηγούνται δύο παλιά έθιμα, Α ) “τα ρουσάλια” , κοινως ρουσαλίες, με ιδιαίτερο γνώρισμα τις πίτες που πηγαίνουν στην εκκλησία και Β) “η  πιρπιρούνα”, το γνωστό “βάι ντουντουλέ”, στις ανομβρίες (Διαβάστε το “Κεράσοβο” 1985 του Κιτσάκη που ξεκινά ως εξης : «ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ, το 1953 του άλλαξαν το ιστορικό όνομα και το ονόμασαν

…ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ. Όμως η αυθαίρετη αυτή μετονομασία αποδοκιμάστηκε έμπρακτα από το σύνολο των χωριανών μας και των κατοίκων της επαρχίας μας, γιατί στην συνείδηση όλου του κόσμου και στη καθημερινή προφορική κουβέντα του το χωριό μας είναι και παραμένει το ΚΕΡΑΣΟΒΟ. (Κεράκι …στην μονή της Ζίτσας.)

Γρεβενά :  Γρεβενά (από το γκρέμπεν = κτένι και την παραγωγική κατάληξη-α, όπως Βοδενά, Βελλεσά κλπ), Δεσκάτη (ντ’σκα = σανίδι), Κοπρίβα (το σεισμόπληκτο Κνίδι), Σέλιτσα (Εράτυρα) , Καλλονή (Λούντσι), μονή της Ζάβορδας . SOS η Λάβδα με την τσουκνιδόπιτα. Tέλος πάντων… οι τυχεροί του θησαυρού χορεύουν τον «Ιζμπουρα» στην Βάλια Κάλντα, ενώ οι άτυχοι – απροβλημάτιστοι, το χορό του Ζαλόγγου ή την “Σόφκα”  του Κιλκίς.                                                                                                                                                                  Τη συμπάθεια μου Κοζανίτες (κόζια = δέρμα, προβιά) και λοιποί Θρακομακεδόνες. Για σας θα γράψει η «σουσουμπάμπα» και η κόρη της, η ειρήνη. (μύθος του Βορά)

Εικόνα 2: πανάρχαια εργασία το μάζεμα της “τρέβας” ( χόρτου )

(1) Σημείωση.

Βλ. “Τα χωριά της Ελλάδας το 1836” Δ. Λιθοξόου, στο ιντερνέτ.                                                                  (2)  Σημείωση.«… ΤΟ ΖΗΤΟΥΝΙ, λοιπόν, το ονόμασαν σε Λαμία….Ήταν τόσο άκομψο, που ο λαός μας παλιότερα έλεγε…-πες Λαμία,  – κόλλα μία, και σου τράβαγε μια σφαλιάρα που έβλεπες τον Περικλή σαν μερακλή….Μάλιστα, όταν μετενόμασαν το Ζητούνι σε Λαμία, έδωσαν και την ονομασία του νομού…Φθιώτις…Νομός Φθιώτιδος, λες και ήξεραν οι ντόπιοι Ρωμιοί τι εστί Φθιώτις…Γι’ αυτό και επροτάθη να ονομασθει Νομός Ζητουνίου, αλλά τελικά πέρασε των καλαμαράδων της Αθήνας,,, Όμως έχει ο καιρός γυρίσματα….»      Phorum.gr. ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ ΖΗΤΟΥΝΙ…Απρίλιος 24, 2009.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ Ο Κάθε άνθρωπος κι  ο κάθε λαός έχει το “Προπατορικό Αμάρτημα του”.

Όχι όμως για να υποφέρει.

Το έχει για να ωριμάζει και να αυτοβελτιώνεται.

Μονάχα ελεύθερος ο άνθρωπος  και αγωνιζόμενος για το καλό και το δίκαιο, κατακτά την αρετή-παράδεισο. Απεναντίας, όποιος συμβιβάζεται, ποτέ δεν θα νοιώσει ευτυχισμένος. Δουλεία λοιπόν η  ή αυτογνωσία και αξιοπρέπεια; ( «Να είσαι ο εαυτός σου.», είπε ο Νίτσε)

Ο Μπαρπαμήτσος ήταν αγράμματος, δεν είχε διάθεση για φιλοσοφία, έβγαλε από τη νταλάκα τη φλογέρα του κι άρχισε να σφυρίζει το “Βαρκάρη του Βόλγα”:

«Ολοι είμαστε αδέρφια,

Στα κρυφά, στα φανερά….»

Σπολάϊτι φίλοι μου.

Γ. ΝΤΑΝΗΣ

Το άρθρο αφιερώνεται στον μεγάλο δάσκαλο  ΔΗΜΗΤΡΗ  ΛΙΘΟΞΟΟΥ.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ЛУЃЕ – ΛΟΥΓΚΙΕ – ΑΝΘΡΩΠΟΙ

СТАРИ СЛИКИ ОД СЕКОЈДНЕВНИОТ ЖИВОТ НА МАКЕДОНЦИТЕ КРАЈ НА 19от, ПОЧЕТОК НА 20от ВЕК

ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ, ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ 19ΟΥ, ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ 20ΟΥ ΑΙΩΝΑ

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

АФРОДИТА ДУВАЛОВСКА – ФЛОГА ΑΦΡΟΝΤΙΤΑ ΝΤΟΥΒΑΛΟΒΣΚΑ – ΦΛΟΓΑ (1922 – 1948)

Η Афродита Дуваловска γεννήθηκε στο χωριό Нестрам,Костурско (Νέστραμ,Κόστουρσκο – Νεστόριο Καστοριάς), το 1922, από φτωχή αγροτική οικογένεια. Κατά τη διάρκεια της φασιστικής κατοχής, ήταν μια από τις πρώτες και πλέον δραστήριες ακτιβίστριες του χωριού της, αλλά και της ευρύτερης περιοχής. Κατά τη διάρκεια του 1944, εντάχθηκε στις τάξεις της οργάνωσης ΕΛΑΣ και ηρωικά αγωνιζόταν εναντίων των κατακτητών.

Μετά την Συμφωνία της Βάρκιζας, όπου οι Μακεδόνες μαζί με τους υπόλοιπους αγωνιστές της αντίστασης, παρέδωσαν τα όπλα τους, η Ντουβάλοβσκα παρακολουθούταν συνεχώς από τις ελληνικές αρχές. Το 1946, λόγω της μεγάλης της επιθυμίας να αγωνιστεί για τα δίκαια του Μακεδόνικου λαού στην Ελλάδα, εντάχθηκε στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού της Ελλάδας, ο οποίος αγωνιζόταν εναντίον του φασιστικού καθεστώτος της εθνικής κυβέρνησης.  Πολύ σύντομα, λόγω των μεγάλων ικανοτήτων της, τελείωσε την σχολή αξιωματικών του Γενικού Επιτελείου του Δημοκρατικού Στρατού και ήταν μιά από τις καλύτερες μαθήτριες της Σχολής. Αμέσως άρχισε να συμμετάσχει σε πολλές μάχες στο όρος Άγραφα και να εξουδετερώνει εχθρικές επιχειρήσεις. Οι τρομερές δυσκολίες, όπως το φοβερό κρύο, η γύμνια και η πείνα, ποτέ δεν έσπασαν το ηθικό της. Συμμετείχε επίσης στην μεγάλη επιχείρηση μεταφοράς του Γενικού Επιτελείου από την Ρούμελη στο Γράμο και στο Βίτσσο. Ακούραστη, συνεχώς βρισκόταν στις πρώτες γραμμές της μάχης, με το όπλο της έτοιμο για πυρ. Γι΄αυτό άλλωστε έλαβε και το παρατσούκλι Φλόγα.

Συμμετείχε στις μεγάλες μάχες του Γράμου, κυρίως κατά τη διάρκεια του 1948, ως υπολοχαγός, διοικητής λόχου και φύλαξε με επιτυχία τις κορυφές Γκόρουσα και Χάρος.  Ο λόχος της αγωνιζόταν ηρωικά και κατάφερνε συνεχώς να αποκρούσει τις πολυάριθμες εχθρικές επιθέσεις. Αγαπούσε τους συναγωνιστές της και είχε μεγάλο κύρος ανάμεσά τους.

Στην μεγάλη επίθεση στη θέση Χάρος, τραυματίστηκε στο πόδι. Ο διοικητής διέταξε έναν μαχητή να την μεταφέρει στο σταθμό πρώτων βοηθειών. Αυτή όμως δεν αποφάσιζε να ξεκινήσει.

-Γιατί κάθεσαι ακόμη εδώ; Την ρώτησε ο διοικητής.

Και εκείνη απάντησε

- Πώς να φύγω; Τί θα γίνει με το λόχο;

Και μόνο όταν την έπεισε ο διοικητής ότι ο λόχος θα αναδιοργανωθεί και θα συνεχίσει να μάχεται, αποφάσισε να πάει και να δεχτεί ιατρική βοήθεια.

Η Афродита με την φλόγα των νιάτων της, έδινε κουράγιο σε όποιον την έβλεπε να πολεμά. Αργότερα, έλαβε το αξίωμα του πολιτικού επιτρόπου. Ηρωικά σκοτώθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1948, στη μάχη στο βουνό Βίτσσο, κοντά στο χωριό Биковик,Костурско-Μπίκοβικ,Κόστουρσκο (Οξυά Καστοριάς).

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ЧЕГАН – ΤΣΣΕΓΚΑΝ

Το χωριό Чеган, σύμφωνα με κάποια τούρκικα έγγραφα του 15ου αιώνα, άνηκε στον Καζά του  Лерин-Λέριν, ενώ σύμφωνα με άλλα, επίσης τούρκικα, στον Καζά του Острово-Όστροβο (μετέπειτα Άρνισσα). Από την προσάρτηση αυτού του τμήματος της Μακεδονίας στην Ελλάδα το 1913 και μετά, ανήκει στο νομό Πέλας. Το 1926, από πλευράς ελληνικών αρχών, μετονομάστηκε σε Άγιος Αθανάσιος.

Το Чеган είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1220 μ. Νότια συνορεύει με τα χωριά Жерви-Ζζέρβι (Ζέρβη) και Острово (Άρνισσα), νοτιοδυτικά με το χωριό Пателе-Πάτελε (Άγιος Παντελεήμονας), δυτικά με το χωριό Горничево-Γκορνίτσσεβο (Κέλη) και βορειοδυτικά με τα χωριά Сетина-Σέτινα (Σκοπός) και Попадја-Ποπάντια (δεν υπάρχει πια). Τα όρια του χωριού στο βορρά εκτείνονται στις τοποθεσίες Митиуриз’те-Μιτιουρίζτε, Камну-Κάμνου, Вдовица-Βντοβίτσα, ως τις Баковите Колиби-Μπακόβιτε Κόλιμπι και Поплазов Камен-Ποπλάζοβ Κάμεν.

Το χωριό πάντοτε αποτελούσε μακεδόνικο οικισμό και τέτοιος είναι ως και σήμερα, χωρίς να έχει δεχτεί εθνικές αλλαγές.

Το 1913 είχε 1.060 κάτοικους, το 1920-1.024, ενώ το 1940-1.395 κατοίκους. Κατα τη διάρκεια του Εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα (1946-1949) και επειδή οι κάτοικοι αγωνίστηκαν για τα δίκαια του μακεδόνικου λαού, ο αριθμός των κατοίκων μειώθηκε κατά το μισό και έτσι το 1951 είχε μόλις 722 κάτοικους. Μεγάλος αριθμός των κατοίκων του ζει σήμερα στη Δημοκρατία της Μακεδονίας.

Οι Τσσεγκάντσι ασχολούνταν αποκλειστικά με την κτηνοτροφία και τη

Βόιβοντα Μίτσε Χρίστοβ - Τσσεγκάνσκι

Βόιβοντα Μίτσε Χρίστοβ - Τσσεγκάνσκι

γεωργία. Στ καλύτερά του χρόνια, το χωριό είχε μέχρι και 30.000 πρόβατα και κατσίκια, όπως και πολλές αγελάδες, βόδια, γαϊδούρια, μουλάρια και σπανιότερα, άλογα. Παρήγαγαν καλαμπόκι, σιτάρι, βρώμη, κριθάρι, πατάτες, όπως και ντομάτες, πιπεριές, κρεμμύδι, σκόρδο, πράσο, λάχανο, φασόλι και φακές. Η μετανάστευση δεν αποτελούσε χαρακτηριστικό των Τσσεγκάντσι.

Η παλαιότερη εκκλησία του χωριού ήταν αυτή του “Свети Спас-Σβέτι Σπας“, η οποία είχε ενταχθεί στην Εξαρχεία. Η Πατριαρχεία είχε επιχειρήσει να χτίσει άλλο ναό, αλλά αυτός δεν λειτούργησε ποτέ. Το μοναστήρι Σβέτι Γκιόργκι βρίσκεται στη δεξιά όχθη του ποταμού  Баљалка-Μπαλιάλκα και μπροστά από την πύλη του υπήρχε πλάκα με κάποιο κείμενο πάνω της και έτσι οι ελληνικές αρχές την αφαίρεσαν και την εξαφάνισαν, ίσως επειδή αποτελούσε πηγή πληροφοριών που δεν συμφωνούσαν με τους ελληνικούς ισχυρισμούς.

Το πανηγύρι του χωριού ήταν του Свети Спас-Σβέτι Σπας (Σωτήρος). Στο ναό του αγίου αυτού, οι κάτοικοι έφερναν δώρα και συνήθως ζωντανά, όπως αρνιά και κατσίκια. Οι γυναίκες συνήθως δώριζαν τσσόραπι, ποδιές και κεντήματα για τον στολισμό του ναού. Την ημέρα της γιορτής, μετά τη λήξη της λειτουργίας, σφάζονταν μερικά από τα ζωντανά και το κρέας μοιραζόταν σε φτωχές οικογένειες για να έχουν και εκείνες, την ημέρα αυτή, πλουσιότερο τραπέζι. Το απόγευμα, στο κέντρο του χωριού μαζεύονταν οι νέοι και οι νέες, με μουσικές ορχήστρες και χόρευαν και τραγουδούσαν ως αργά το βράδι.

Η επίθεση στο Чеган του ελληνικού στρατού, αστυνομίας και μισθοφόρων το 1947, σύμφωνα με τις μαρτυρίες του κατοίκου του χωριού Јане Димулков-Γιάνε Ντιμούλκοβ.

,,Το χωριό ήταν περικυκλωμένο από όλες τις πλευρές. Τρόπος υποχώρησης δεν υπήρχε. Το μόνο ελεύθερο μονοπάτι ήταν αυτό που οδηγούσε στις τοποθεσίες Куритцкин Дол-Κουρίτσκιν Ντολ, Козјак-Κόζιακ, Црвен’та Стена-Τσαρβέντα Στένα και Писта-Πίστα, με δυνατότητα καταφυγίου στο χωριό Ποπάντια.  Όταν ο ελληνικός στρατός έφτασε στις Κόλιμπι και Βοντένιτσι (νερόμυλους), σκότωσε τη Μάτσα Στόικοβα, η οποία από το νερόμυλο με το μουλάρι της πήγαιναν για το χωριό. Ο στρατός προχωρούσε προς το Τσσέγκαν μέσω της τοποθεσίας Τοπόλκατα Μπάρτα προς τις αχερώνες του χωριού και οδηγός ήταν ένας μαḯτης με καταγωγή από το ίδιο το χωριό, γκρκομαν όπως τον έλεγαν οι κάτοικοι, ο Γιάνε Άλκοβ. Πριν να μπει ο στρατός στο χωριό, οι παρτιζάνοι σκότωσαν τον προδότη. Οι ένοπλοι κάτοικοι και μια μεγάλη ομάδα παρτιζάνων που υπήρχε στο χωριό, δεν μπορούσαν να αποφασίσουν εάν θα έπρεπε να δώσουν μάχη ή να υποχωρήσουν λόγω του πολυάριθμου στρατού που είχε καταφτάσει. Τελικά δώθηκαν μεγάλες μάχες και εντός και εκτός χωριού.  Πολλοί ήταν αυτοί που σκοτώθηκαν, τραυματίστηκαν, αιχμαλωτίστηκαν και εκτελέστηκαν. Άλλοι οδηγήθηκαν στις φυλακές. Νεκροί έπεσαν από πυρά μισθοφόρων οι Танасе Капиданчев-Τανάσε Καπιντάντσσεβ και Танасе Најдо Цицаров-Τανάσε Νάιντο Τσιτσάροβ, ενώ αιχμαλωτίστηκαν οι παρακάτω Τσσεγκάντσι:  Ставро Шанев-Σταύρο Σσάνεβ, Наце Толе Брзов-Νάτσε Τόλε Μπ΄ρζοβ, Мице Ване Брзов-Μίτσε Βάνε Μπ΄ρζοβ, Коле Пишлинов-Κόλε Πισσλίνοβ, Коле Јанков-Κόλε Γιάνκοβ, Танасе Кочанов Б’лов-Τανάσε Κοτσσάνοβ Μπ΄λοβ, ενώ αιχμαλωτίστηκαν και πολλοί κάτοικοι οι οποίοι δεν συμμετείχαν στον ένοπλο αγώνα αλλά είχαν μέλη των οικογενειών τους ενταγμένα στους παρτιζάνους.

Μετά τις ελληνικές επιθέσεις στο Кајмакчалан-Καϊμάκτσσαλαν το 1949, όλοι οι Τσσεγκάντσι που είχαν καταφύγει στις τοποθεσίες Топлиците-Τοπλίτσιτε και Кариица-Καρίιτσα, κατέφυγαν στη Δημοκρατία της Μακεδονίας, αφήνοντας τις εστίες τους για πάντα. Οι ελληνικές αρχές κρατικοποίησαν τις περιουσίες των εκδιωγμένων και πολλά σπίτια, καλύβες και στάβλους, τα γκρέμισαν.

Το χωριό μας έμεινε στη μνήμη χωρίς να έχουμε τη δυνατότητα να επιστρέψουμε λόγω της απαγόρευσης των ,,δημοκρατικών,, ελληνικών αρχών. Ποτέ δεν μπορέσαμε να ξαναθυμηθούμε τα παιδικά μας χρόνια, να ξαναπιούμε νερό από τις δροσερές βρύσες και πηγές του χωριού, να περπατήσουμε στην Πιπέριτσα, στο Καράμπουναρ, στο Ποπλάζοβ Κάμεν. Την άνοιξη, όταν ξυπνάει όλο το βουνό, να δούμε τα κοπάδια, να φάμε πότκβας από προβατίσιο γάλα, τυρί, μασστένιτσα και πολλά άλλα. Να δούμε όπως τότε, συγχωριανό και να τον ρωτήσουμε όπως κάναμε παλιά: “Кажи некоја лага, што има ново во селото-Κάζζι νέκοϊα λάγκα, σστο ίμα νόβο βο σέλοτο (πες κανένα ψέμα, τί νέο από το χωριό)“. Άλλους πολιτισμικούς φόρτους δεν είχαμε. Αυτήν την ειρήνη μας τη χάλασαν οι απαρνητές μας, απαγορεύοντας να μιλάμε τη μητρική μας γλώσσα, τη μακεδόνικη. Αυτή ήταν η εποχή της αρχής του τέλους του χωριού μας, το οποίο το 1985-1990 το μετέφεραν στην τοποθεσία Габиро-Γκάμπιρο, ενώ στο παλιό χωριό έμειναν δυό τρεις οικογένειες,,.

Σήμερα το Τσσέγκαν είναι ένα ζωντανό χωριό, αλλά σε άλλη τοποθεσία. Στη θέση του παλιού χωριού έχει χτιστεί παραδοσιακό τουριστικό θέρετρο και προσελκύει χιλιάδες τουρίστες, λάτρεις των χειμερινών σπορ.

Στον αέρα όμως ακόμη πλανιέται το πνεύμα του Τσσέγκαν, του μακεδόνικου επαναστατικού χωριού και των κατοίκων του, εκ των οποίων οι μισοί δεν μπορούν να ξαναδούν τα μέρη τους.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Κατηγορίες

Ευχαριστούμε θερμά τους Μακεδόνες οικονομικούς μας μετανάστες σε Αυστραλία, Καναδά και δυτική Ευρώπη, όπως και τους φίλους μας απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας, για την οικονομική στήριξη της έκδοσης της Нова Зора. Благодариме - Μπλαγκοντάριμε


ALPHA BANK

Account 852 00 2101 031390

IBAN: GR47 0140 8520 8520 0210 1031 390

BIC: CRBAGRAA

Μηνιαίες Εκδόσεις

Македонска Ризница
  • ,ΞΕΦΥΛΛΙΣΜΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΤΕΥΧΩΝ
    РАЗГЛЕДУВАЊЕ НА ПРЕТХОДНИ БРОЕВИ
  • 2016 (147)
  • 2015 (416)
  • 2014 (404)
  • 2013 (377)
  • 2012 (372)
  • 2011 (323)
  • 2010 (202)