Αρχεία | Ιανουάριος, 2012

МАКЕДОНЦИТЕ ВО АВСТРАЛИЈА ВО НИЗА ВАЖНИ СРЕДБИ ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ ΣΕ ΣΕΙΡΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΩΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΩΝ

AMHRC

Преставници на Австралискиот Македонски Комитет за Човекови Права – AMHRC, неодамна остварија важни средби со политичкиот врв на Австралија и разговараа за прашања поврзани со Македонците кои живеат таму, за името на Р.Македонија како и за состојбата со човековите права на македонските заедници во Грција, Бугарија, Албанија, но и ширум светот. Преставниците на македонската организација имаа прилика да се сретнаат со премиерот на Австралија Џулија Гилард, како и со други владини Министри. Средбите се реализираа во рамките на Денот на Заедниците, кој се случи во Вериби – Мелбурн. Членовите на Одборот на Комитетот изјавија за Нова Зора дека нивната борба за овие прашања е долгогодишна,  дека внимателно ги следат и состојбите околу Македонците во Грција бидејки поголемиот дел на Македонците во Австралија потекнува од македонските села на северна Грција и дека сега е време, паралелно со напорите за намалување на економскиот дефицит во Грција,  да се корегира и демократскиот дефицит на државата, дефицитот околу човековите права.

Εκπρόσωποι της Αυστραλιανής Μακεδόνικης Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων – AMHRC, πρόσφατα πραγματοποίησαν σειρά σημαντικών συναντήσεων με την πολιτική ηγεσία της Αυστραλίας και συζήτησαν λεπτομερώς για θέματα τα οποία συνδέονται με τους Μακεδόνες που ζουν στη χώρα, για το θέμα του ονόματος της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, όπως και για την κατάσταση σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα των μακεδόνικων κοινοτήτων στην Ελλάδα, Βουλγαρία, Αλβανία και ανα τον κόσμο. Οι εκπρόσωποι της μακεδόνικης οργάνωσης είχαν την ευκαιρία να συναντηθούν με την πρωθυπουργό της Αυστραλίας Τζούλια Γκίλαρντ, όπως και με άλλους κυβερνητικούς υπουργούς. Οι συναντήσεις πραγματοποιήθηκαν στα πλαίσια της Ημέρας των Εθνικών Κοινοτήτων, στην πόλη Ουέριμπι της Μελβούρνης. Τα μέλη του Συμβουλίου της Επιτροπής δήλωσαν στη Νόβα Ζόρα ότι ο αγώνας τους για τα θέματα αυτά είναι μακροχρόνιος, ότι προσεχτικά παρακολουθούν και τις καταστάσεις σχετικά με τους Μακεδόνες στην Ελλάδα επειδή το μεγαλύτερο μέρος των Μακεδόνων στην Αυστραλία κατάγεται από τα μακεδόνικα χωριά της βόρειας Ελλάδας και ότι τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή, παράλληλα με τις προσπάθειες περιορισμού του οικονομικού ελλείματος στην Ελλάδα, να γίνουν προσπάθειες και για τη διόρθωση του δημοκρατικού ελλείματος της χώρας, του ελλείματος σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

МАКЕДОНЕЦ НАЈДОБРИОТ ХАРМОНИКАШ НА СВЕТОТ ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΑΚΟΡΝΤΕΟΝΙΣΤΑΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Александар Коловски - Αλεξάνταρ Κόλοβσκι

Со Бах победува на светските натпревари, но со “Македонско девојче” во слободно време ја промовира македонската музика меѓу колегите од целиот свет. Александар Коловски со својата хармоника освојува награди од 14 години, а сега на 21 е светски првак во класична хармоника. Има само 21 година и признанија на кои можат да му позавидат светски музички имиња. Александар Коловски, студент на четврта година на ФМУ е Македонец, кој со хармоника и класичен репертоар успеа да го освои светот.

Με Μπαχ κερδίζει σε παγκόσμιους διαγωνισμούς, αλλά στον ελεύθερό του χρόνο με “Македонско девојче” (Μακεντόνσκο Ντέβοϊτσσε) προβάλει τη μακεδόνικη μουσική στους συναδέλφους του από όλον τον κόσμο. Ο Александар Коловски (Αλεξάνταρ Κόλοβσκι) με το ακορντεόν του κατακτά βραβεία από τα δεκατέσσερά του και σήμερα, στα 21 του, κατέχει την παγκόσμια πρωτιά στο κλασικό ακορντεόν. Είναι μόλις 21 ετών και κατέχει βραβεία και αναγνωρίσεις που φημισμένα μουσικά ονόματα θα ζήλευαν. Ο Αλεξάνταρ είναι Μακεδόνας,  φοιτητής στο τέταρτο έτος της Σχολής Μουσικών Τεχνών της Δ.Μακεδονίας και με το ακορντεόν του και κλασικό ρεπερτουάρ, κατάφερε να κατακτήσει τον κόσμο.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ЗА МНОГУ ГОДИНИ МАКЕДОНЦИ КАДЕ И ДА СТЕ !!! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΒΡΙΣΚΕΣΤΕ !!!

СРЕЌНА  НОВАТА  2012  ГОДИНА
ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ  ΤΟ  ΝΕΟ  ΕΤΟΣ  2012

ВИНОЖИТО И НОВА ЗОРА ИМ ПОСАКУВААТ НА СИТЕ МАКЕДОНЦИ И СИТЕ ДЕМОКРАТИ ГРАЃАНИ, НОВАТА 2012 ГОДИНА ДА ДОНЕСЕ ПОВЕЌЕ НАПРЕДОК, ТОЛЕРАНЦИЈА И ДЕМОКРАТИЈА. ОВАА ФИНАНСИСКА НО ПРЕД СЕ ОПШТЕСТВЕНА КРИЗА ДА БИДЕ НАДМИНАТА, СОЗДАВАЈЌИ УСЛОВИ ЗА ЗАЕДНИЧКИ ЖИВОТ НА СИТЕ ЕТНИЧКИ, РЕЛИГИОЗНИ, ЈАЗИЧНИ И ДРУГИ ГРУПИ ВО ГРЦИЈА.


ΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ-ВИНОЖИТО ΚΑΙ Η ΝΟΒΑ ΖΟΡΑ ΕΥΧΟΝΤΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ, ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ 2012 ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΠΡΟΟΔΟ, ΑΝΟΧΗ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. ΑΥΤΗ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΤΕΙ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝΤΑΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΚΟΙΝΗΣ ΖΩΗΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ, ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ, ΓΛΩΣΣΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΟΜΑΔΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

СПЕЦИЈАЛНИТЕ ДОЗВОЛИ – ΟΙ … ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΔΕΙΕΣ

Σε πολλά μέρη όπου ζούσε μακεδόνικος πληθυσμός στην Ελλάδα, υπήρχαν μπάρες στους δρόμους, οι οποίες εμπόδιζαν την επικοινωνία των πλυθησμών και την ελεύθερη διέλευση και για την διέλευση από τα συγκεκριμένα σημεία χρειάζονταν ειδικές άδειες, τις οποίες εξέδιδε…ο στρατός!!!  Έτσι, εάν κάποιος π.χ. από το Пополжани-Ποπόλζζανι (Παπαγιάννη Φλώρινας) ήθελε να μεταβεί στο χωριό Сетина-Σέτινα (Σκοπός Φλώρινας), έπρεπε πρώτα να του εκδοθεί άδεια από τη μεραρχία, αφού πρώτα εξεταστεί ,,καταλλήλως,, ο λόγος επίσκεψης και μετά να γίνει αυτή. Τέτοιου είδους μπάρες υπήρχαν σε πολλά μέρη εώς και το 1974, όπως στους δρόμους που οδηγούσαν στα ανατολικά και βόρεια χωριά του νομού Φλώρινας, στην περιοχή του Владово-Βλάντοβο (Άγρα Έδεσσας), στην περιοχή της Πρέσπας, του Меглен-Μέγκλεν (Αλμωπίας) κτλ.
Ποιός, πού, τί, γιατί και πώς……τα συμπεράσματα δικά σας.

Поздрав,  Нова Зора

Ειδική άδεια μετάβασης κατοίκου του χωριού Ракита,Кајларско-Ράκιτα, Κάιλαρσκο (Ολυμπιάδα Πτολεμαίδας) στην περιοχή της Πρέσπας, με σκοπό την κοπή καλαμιών. Η άδεια εκδόθηκε το 1958 και ανανεώθηκε διαδοχικά ως το 1962, 1963 και 1966. Όλα αυτά από  …Μεραρχία του στρατού !!!

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΨΕΜΜΑΤΑ

Αγαπητή Νόβα Ζόρα,

Πρόσφατα ανακοινώθηκε η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης και στην Ελλάδα, επειδή δεν άρεσε στην εξουσία και στους γνωστούς ,,κύκλους,, ειπώθηκαν από τα ΜΜΕ πολύ λίγα πράγματα και εκείνα διαστρεβλωμένα. Ένας από τους λίγους δημοσιογράφους που παρουσίασε την απόφαση ως έχει, ήταν ο Χατζηνικολάου στον REAL fm. Κατα λέξη είπε τα παρακάτω:
,,Διάβασα σε αρκετές εφημερίδες σχετικά με την απόφαση της Χάγης για τα Σκόπια[sic] και διαβάζω διάφορες ανοησίες, ας με συγχωρήσουν οι συνάδελφοι δημοσιογράφοι που τις έγραψαν, του τύπου ότι η απόφαση είναι ισομοιρασμένη, ότι είναι ζυγισμένη ανάμεσα στην Ελλάδα και τα Σκόπια[sic]. Θέλω να σας πω ότι η απόφαση αυτή είναι 99% κατά της Ελλάδας. Καταρίπτει όλα μας τα επιχειρήματα.  Τα επιχειρήματά μας για τον αλυτρωτισμό, τα σύμβολα, το όνομα, όλα μας τα επιχειρήματα – όποιος δεν τη διάβασε ας τη διαβάσει – τα καταρίπτει ένα προς ένα η απόφαση της Χάγης και αποτελεί δινή ήττα, δινή ήττα της εξωτερικής μας πολιτικής. Όλα τα υπόλοιπα που λέγονται είναι της πλάκας. Είναι ψέμματα. Και πραγματικά αναρωτιέμαι γιατί όλη αυτή η σιωπή από τα μέσα ενημέρωσης για μια απόφαση η οποία είναι προκλητικά ακυρωτική της εθνικής μας επιχειρηματολογίας. Ακόμη και αυτό που διαβάζω στην Καθημερινή που την έχω μπροστά μου, και απορώ που το διαβάζω, ότι το δικαστήριο απέριψε το δεύτερο αίτημα των Σκοπίων[sic], που ζητούσαν να παρέμβει το δικαστήριο και να διατάξει την Ελλάδα να μην προβάλει αντίρρηση άμεσα ή έμμεσα στην εισδοχή της π.Γ.Δ.Μακεδονίας[sic] στο ΝΑΤΟ ή σε άλλους οργανισμούς, στους οποίους η χώρα μας είναι μέλος, ακόμα και αυτό αγαπητοί συνάδελφοι των εφημεριδών, το περιγράφετε λάθος. Ξέρετε τί λέει η απόφαση; Ότι δεν μας διατάσει να το κάνουμε διότι θεωρεί βέβαιο ότι θα προσαρμοστούμε στα της αποφάσεως και θα το κάνουμε μόνοι μας. Έτσι γράφει η απόφαση. Γιατί δεν το λέτε; Λέει δηλαδή ότι αφού παραβιάσαμε το άρθρο 11 παράγραφος 1 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, με το βέτο μας για την είσοδο της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ και αφού αυτό κρίνεται από το δικαστήριο της Χάγης ως παράνομο, ότι δεν χρειάζεται να μας διατάξει να μην το ξανακάνουμε διότι είναι προφανές ότι πρόκειται για παράνομη συμπεριφορά. Μιλάμε για απόφαση κόλαφο για την ελληνική εξωτερική πολιτική,,.
Γκόρε Γκλάβατα
Σολούντσσανετς

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Οι εθνικές μας ψυχώσεις

Με αφορμή το ευρωμπάσκετ που τελείωσε πρόσφατα δεν μπορώ να κρατηθώ και να μην γράψω κάποια πράγματα που διάβασα και άκουσα. Αφορμή βέβαια ο αγώνας Ελλάδας-Μακεδονίας ή ΦΥΡΟΜ ή Σκοπίων ή όπως αλλιώς θέλετε που είχε ως γνωστόν και ατυχή κατάληξη για την Ελληνική ομάδα.
Αρχικά ήταν οι γραφικότητες της ΕΡΤ που στο εν λόγω ματς έκρυψε στην οθόνη όπου αναγραφόταν το σκορ τα αρχικά MKD και τα αντικατέστησε με το FYR. Φυσικά όλος ο υπόλοιπος κόσμος έβλεπε MKD την ώρα που εμείς στην Ελλάδα βαυκαλιζόμασταν για να μην πω και καμία χειρότερη λέξη. Δεν ήταν η πρώτη φορά… Πριν δύο χρόνια στο προηγούμενο ευρωμπάσκετ οι δύο ομάδες ξαναβρέθηκαν αντιμέτωπες και η ΕΡΤ πιάστηκε απροετοίμαστη με αποτέλεσμα να δεχτεί εκατοντάδες τηλεφωνήματα διαμαρτυρίας γι’ αυτό το MKD που φαινόταν στην οθόνη. Και παρότι ο- ισχυρός άνδρας του Ελληνικού μπάσκετ- υπερόπτης Γ. Βασιλακόπουλος χτυπιόταν για να αλλάξουν τα αρχικά, οι διοργανωτές Πολωνοί τον έστειλαν στον αγύριστο και έτσι η ΕΡΤ έκανε τότε την εξής πρωτοτυπία, κάλυψε τα τρία γράμματα με λευκή «ταινία» και έτσι φαινόταν σαν να έπαιζε η Ελλάδα με ανύπαρκτο αντίπαλο !!
Τώρα το πώς τρία γράμματα και μόνο μπορούν να ξεσηκώσουν εθνικό παροξυσμό σε μία χώρα, αυτό μπορεί να αναλυθεί μόνο με βάσει την ψυχοπαθολογία που χαρακτηρίζει την περιβόητη εθνική μας ιδιοπροσωπεία που λέει και ο Σαμαράς !!
Έχω άλλωστε γράψει και στο παρελθόν ότι το Μακεδονικό αποτελεί μία από τις τρεις μεγαλύτερες εθνικές μας ψυχώσεις παρέα με τον αντιαμερικανισμό (που όμως έχει προκύψει ως πλειοψηφικό ρεύμα μόνο μία εικοσαετία) καθώς και την παρανοϊκή ταύτιση Ελλάδας και Βυζαντινής αυτοκρατορίας, Κωνσταντινούπολης κλπ.
Φυσικά στον Ελληνικό έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο οι γείτονες αναφέρονταν και επισήμως ως «Σκόπια» και «Σκοπιανοί» δείγμα της σοβαρότητας του πρώτου… Με λίγα λόγια είναι σαν να αποκαλεί κάποιος την Ελλάδα Αθήνα και τους Έλληνες Αθηναίους ή τη Γαλλία Παρίσι και τους Γάλλους Παριζιάνους ! Αυτό το «Σκοπιανοί» πρόκειται για μία ρατσιστική και ευτελέστατη μπούρδα που εμπνεύστηκε από το περιβάλλον Σαμαρά την εποχή που αυτός ήταν υπουργός εξωτερικών και που τελικά επικράτησε στη χώρα μας…
Και αφού το ματς τελείωσε και η εκπληκτική ομάδα των γειτόνων που έφτασε ως την τέταρτη θέση της Ευρώπης μας κέρδισε απρόσμενα και μάλιστα σχετικά εύκολα, ήμουν περίεργος να δω την αντίδραση του Ελληνικού όχλου σε αυτό το αποτέλεσμα. Τελικά διαπίστωσα ότι ήταν σχεδόν η ίδια φασιστική αντίδραση που είχε και στο παρελθόν μία μερίδα του Ελληνικού λαού μετά από αθλητικές ήττες από «μισητούς» αντιπάλους. Σε ποδοσφαιρική ήττα από την Αλβανία το 2000 ο όχλος έβριζε τους παίκτες μας ακόμα και κατ’ ιδίαν στο αεροδρόμιο γιατί τόλμησαν να χάσουν από αυτούς τους «ξυπόλητους που τους έχουμε για εργάτες» όπως έλεγαν ή υπονοούσαν. Όταν το 2004 (μόλις μερικές εβδομάδες μετά την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού κυπέλλου από την ομάδα μας, αλλά και τη διοργάνωση της ολυμπιάδας) η Αλβανία μας ξανακέρδισε, συνέβη κάτι που οι περισσότεροι Έλληνες κάνουν ότι δεν θυμόνται. Κάποιοι «μάγκες» συμπατριώτες μας σε όλη την Ελληνική επικράτεια έδερναν παρέα με χρυσαυγίτες τους Αλβανούς που βγήκαν στους δρόμους να πανηγυρίσουν μετά τον αγώνα. Μάλιστα σε αυτή την περίπτωση είχαμε και νεκρό Αλβανό. Εδώ προφανώς η αντίδραση του όχλου υπήρξε πιο οξεία διότι ήταν η εποχή της μεγάλης έξαρσης του Ελληνικού μεγαλοϊδεατισμού που νόμιζε-λόγω των αθλητικών μας επιτυχιών- πως είχε αποδείξει ότι το DNA του Έλληνα είναι για να έρχεται πάντα πρώτος, όπως έλεγε και η Χαλκιά (αλλά αν παίρνουμε και λίγη ντόπα να σιγουρέψουμε την πρωτιά δεν πειράζει…)! Έτσι εκείνη την εποχή ο εθνικός μας πριαπισμός δεν άντεξε μία ήττα από τους «μισητούς και φυλετικά κατώτερους Αλβανούς, που μας προσγείωσε κατά κάποιον τρόπο στην πραγματικότητα, και έτσι είχαμε τέτοιου είδους αντιδράσεις. Και φυσικά μετά δεν φταίγαμε εμείς, αλλά αυτοί οι κακοί Αλβανοί που μας προκάλεσαν… Τέλος το 2007 είχαμε μία συντριβή από την Τουρκία με 4-1 στην έδρα μας. Τότε είχαμε επεισόδια εντός γηπέδου και ακολούθως υστερικές αντιδράσεις κάθε είδους μέχρι και από τον βουλευτή Γιακουμάτο που διαμαρτυρήθηκε γιατί θίχτηκε η εθνική μας αξιοπρέπεια !
Έτσι έκανα λοιπόν εκείνη την ημέρα μία βόλτα σε ορισμένα αθλητικά φόρουμ για να δω τι γράφεται μετά την ήττα της εθνικής μπάσκετ από αυτούς τους περίεργους «Σκοπιανούς» . Εκεί παρότι υπήρξε και μία υγιής μερίδα κόσμου που μιλούσε μόνο μπασκετικά χωρίς να πολιτικοποιήσει το θέμα (και μία σαφώς μικρότερη μειοψηφία που στράφηκε κατά του Ελληνικού εθνικισμού, όπως εγώ) το πλειοψηφικό διακύβευμα ήταν εν ολίγοις : «Δεν μας πείραξε τόσο ότι χάσαμε, αλλά το ότι χάσαμε από αυτούς τους ξυπόλητους Σλάβους και εχθρούς τους έθνους γιατί θίχτηκε η εθνική μας αξιοπρέπεια, ενώ οι παίκτες μας που τόλμησαν να χάσουν ήταν αδιάφοροι και προδότες» !! Όταν τολμούσα να γράψω κάτι διαφορετικό εισέπραττα είτε λογοκρισία από τους υπεύθυνους, είτε άναρθρες κραυγές, χυδαίες προσβολές και αφορισμούς που αντίθετα ποτέ δεν λογοκρίνονταν. Και όσοι λίγοι προσπάθησαν να μου απαντήσουν με κάποια επιχειρήματα για το Μακεδονικό ήταν φανερή η πλύση εγκεφάλου που τους έχει γίνει, καθώς και η αδυναμία τους να σκεφτούν ορθολογικά και συχνά η αδυναμία τους να κατανοήσουν ακόμα και τι ακριβώς γράφω και να απαντήσουν ακριβώς πάνω σε αυτά. Το συμπέρασμά μου ήταν λοιπόν η μισαλλοδοξία, η υστερία και ο φανατισμός σε όλο τους το μεγαλείο. Δεν είναι παράξενο, όλοι αυτοί είναι προϊόντα του Ελληνικού σχολείου, των Ελλήνων πολιτικών , δημοσιογράφων και διανοούμενων. Είναι αυτό το Ελληνικό σχολείο της μισαλλοδοξίας, του εθνοκεντρισμού, της αρχαιοπληξίας και της παπαγαλίας που αντί να κάνει τον μαθητή να σκέφτεται ορθολογικά και αντικειμενικά τον κάνει φανατικό «φουστανελά» χωρίς κρίση και άποψη. Είναι αυτό το σχολείο που σύμφωνα με τον Σαμαρά «δεν είναι πλέον αρκετά εθνικά ορθό» και το θέλει ακόμα πιο εθνοκεντρικό.
Το δεύτερο συμπέρασμα που έβγαλα είναι ότι το Ελληνικό βαθύ κράτος έχει για κάποιον λόγο στοχοποιήσει αυτό το γειτονικό κρατίδιο (και φανατίσει ανάλογα και μερίδα του λαού) ως νούμερο ένα εχθρό του έθνους, περισσότερο και από τους προαιώνιους εχθρούς Τούρκους ! Φαινομενικά ακατανόητο, αλλά νομίζω πως γνωρίζω το γιατί… Δεν είναι όμως της ώρας να το αναλύσουμε.
Τέλος πρέπει να πω ότι ο Ελληνικός τύπος αντιμετώπισε την τεράστια επιτυχία της ομάδας αυτής της μικρής χώρας με χαρακτηριστική μικροψυχία και εθνικιστικό φανατισμό. Πουθενά δεν άκουσες ή δεν διάβασες μία καλή κουβέντα για την ομάδα έκπληξη της διοργάνωσης. Αντίθετα οι σχολιαστές της ΕΡΤ που μετέδιδαν τα παιχνίδια έλεγαν πως οι «Σκοπιανοί ευνοούνται σκανδαλωδώς από τη διαιτησία» και υπαινίσσονταν ότι υπάρχει κάποιος «Σκοπιανός» δάκτυλος μέσα στην Ευρωπαϊκή ομοσπονδία μπάσκετ που τους ευνοεί !! Την ώρα δε της απονομής ο δημοσιογράφος ονόματι Χατζηγεωργίου εκστόμισε το εξής γελοίo: «Αν οι Σκοπιανοί δεν είχαν τον Μακάλεμπ (ένας Αμερικανός παίκτης που έχει πάρει Μακεδόνικη υπηκοότητα και ενισχύει την εθνική τους ομάδα) δεν θα έμπαιναν ούτε στους 24» !!
Παρομοίως κύριε Χατζηγεωργίου μου μπορούμε να πούμε κι’ εμείς ότι αν υπήρχε αξιοκρατία στο Ελληνικό δημόσιο, εσύ δεν θα καθάριζες εκεί ούτε τουαλέτες !!
Όλα αυτά βέβαια δεν δικαιολογούν σε καμία περίπτωση τον όποιο εθνικισμό και φανατισμό υπάρχει και στην άλλη πλευρά. Όμως μην ξεχνάμε και μία μεγάλη αλήθεια, πως δηλαδή ο όποιος φανατισμός υπάρχει στη γειτονική χώρα προήλθε σε μεγάλο βαθμό ως απάντηση στην Ελληνική υστερία και μεγαλοϊδεατισμό που δημιούργησε και το πρόβλημα. Κάπως παρήγορο είναι βέβαια ότι υπάρχει και στην Ελλάδα μία μερίδα του κόσμου που δεν δίνει δεκάρα για όλα αυτά, ειδικά τη συγκεκριμένη εποχή με όλα αυτά που περνάει. Ακόμα ευτυχώς δεν έχουν καταφέρει να μας δηλητηριάσουν όλους…
Τέλος μια που μιλάμε για το Μακεδονικό να πούμε ότι ο Σαμαράς έδειξε στη συνέντευξη τύπου της ΔΕΘ το πραγματικό του πρόσωπο. Πρώτα υπονόησε σαφέστατα πως δεν δέχεται καθόλου τον όρο Μακεδονία στο όνομα της γειτονικής χώρας και στη συνέχεια μίλησε για ένα όνομα για κάθε χρήση, εννοώντας προφανώς ότι θέλει να αλλάξει και το συνταγματικό όνομα της γειτονικής χώρας, πράγμα που δεν έχει γίνει ποτέ στα παγκόσμια χρονικά !! Και μετά απ’ όλα αυτά τα τρελά που μας είπε κατηγορούσε τον Γκρουέφσκι ότι είναι αυτός εθνικιστής και τον κάκιζε επειδή δεν δέχεται αυτή τη λύση ! Πλέον ο Σαμαράς και ο κάθε Σαμαράς απατεωνίζει ανεμπόδιστα και ανερυθρίαστα και χειροκροτείται κιόλας. Βρίσκει και τα κάνει…
Μην πτοείσαι κύριε Σαμαρά μου, εμείς μπορεί να σε κράζουμε λίγο εδώ στα «αιρετικά» ,αλλά αρκεί που σε χειροκροτούν οι ιθαγενείς οπαδοί σου από κάτω. Πιθανότατα το Ελληνικό βαθύ κράτος των πουλημένων κονδυλοφόρων και των διαπλεκόμενων αφεντικών τους θα καταφέρει να σε κάνει κι’ εσένα πρωθυπουργό… άλλωστε σου χρωστάει ένα γραμμάτιο από το 1993… Έτσι δεν είναι ;

Δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα «Τα αιρετικά» στις 23 Σεπτεμβρίου 2011.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

НИКОЛА ЖЕЖОВ – ΝΙΚΟΛΑ ΖΖΕΖΖΟΒ

ГРЦИЈА МОРА ДА ГИ ПРИЗНАЕ ПРАВАТА НА МАКЕДОНЦИТЕ ВО НЕЈЗИНАТА ТЕРИТОРИЈА
Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ ΤΗΣ

Ο πανεπιστημιακός καθηγητής Никола Жежов – Νίκολα Ζζέζζοβ γεννήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 1970 στην πόλη Штип – Σστιπ της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, από γονείς καταγόμενους από το χωριό Пожарско,Мегленско-Πόζζαρσκο,Μέγκλενσκο (Λουτράκι Αλμωπίας). Το 1995 αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου του Σκόπιε, Ινστιτούτο Ιστορίας και το 2000 έλαβε μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών, στην κατεύθυνση ,,Ιστορία του Μακεδόνικου Λαού, Νέος Αιώνας,,. Τον τίτλο Δόκτορα Ιστορίας έλαβε το 2006, παρουσιάζοντας τη διατριβή ,,Το Μακεδόνικο Ζήτημα στις γιουγκοσλαβικές-βουλγαρικές σχέσεις (1918-1941). Επίσης έχει συμμετάσχει σε πολλά διεθνή σεμινάρια και συμπόσια και έχει εκδόσει περισσότερες μελέτες. Σήμερα εργάζεται ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Σβέτι Κίριλ και Μέτοντι του Σκόπιε, διδάσκοντας Σύγχρονη Ιστορία της Μακεδονίας και Μεθόδους Διδασκαλίας Ιστορίας και επίσης έχει επιλεχτεί ως αναπληρωτής Κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής.

1.    Όπως είναι γνωστό, είστε πανεπιστημιακός καθηγητής Ιστορίας. Με ποιές περιόδους της ιστορίας ασχολείστε περισσότερο και τί σας ώθησε να ασχοληθείτε με αυτή την επιστήμη.

НИКОЛА ЖЕЖОВ - ΝΙΚΟΛΑ ΖΖΕΖΖΟΒ

Εργάζομαι στο Ινστιτούτο Ιστορίας της Φιλοσοφικής Σχολής στο Σκόπιε της Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Διδάσκω μαθήματα σχετικά με την Ιστορία της Μακεδονίας και ειδικότητά μου είναι η ιστορία του μακεδόνικου λαού στον 20ο αιώνα. Η διδακτορική μου διατριβή ήταν σχετική με το

τμήμα της ιστορίας της Μακεδονίας μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων. Διάλεξα αυτήν την περίοδο της ιστορίας επειδή την είδα ως πρόκληση λόγω των πολλών ανεξήγητων γεγονότων, προσώπων, αλλά και επειδή και εγώ προσωπικά θεωρώ ότι ακριβώς σ΄αυτή τη χρονική περίοδο βρίσκεται το κλειδί για την λύση του μακεδόνικου ζητήματος και οι ιστορικές αιτίες για τις προσπάθειες κάποιων βαλκανικών κρατών να δώσουν στο ζήτημα σερβικό, βουλγαρικό και ελληνικό χαρακτήρα, που βεβαίως δεν είναι σωστό.

2.    Η Ελλάδα ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχουν Μακεδόνες και ακόμη περισσότερο ότι δεν υπάρχουν εθνικά Μακεδόνες στην επικράτειά της. Τί απαντάτε σ΄αυτό;

Εγώ ως επιστήμονας, ως ιστορικός, προσπαθώ πραγματικά να είμαι όσο το

Πανεπιστήμιο του Σκόπιε

δυνατό λιγότερο υποκειμενικός και να εξηγώ τα ιστορικά γεγονότα και πρόσωπα με βάση επιχειρήματα και αποδεδειγμένα στοιχεία και όχι με συναισθηματικές επιβαρύνσεις. Οι μονογραφίες και τα επιστημονικά άρθρα που μέχρι σήμερα έχω γράψει, βασίζονται σε έγγραφα που έχω βρει κατα τις έρευνές μου στα αρχεία της Σερβίας, Βουλγαρίας και Δ.Μακεδονίας. Σε όλα αυτά τα έγγραφα, όσο και εάν έγινε προσπάθεια από τους κρατικούς παράγοντες να αποκρύψουν στοιχεία, διαπερνά ένα γεγονός – το μακεδόνικο ζήτημα είναι ένα ιδιαίτερο κρατικό και εθνικό ζήτημα και διαφοροποιείται από τα υπόλοιπα βαλκανικά ζητήματα. Εκφράζω μεγάλη λύπη που το σύγχρονο ελληνικό κράτος ακόμη δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη της μακεδόνικης εθνικής συνείδησης ως πραγματικότητα, όχι μόνο στη Δημοκρατία της Μακεδονίας και τον κόσμο, αλλά και στην επικράτειά της. Η προσπάθεια να δωθεί στη μακεδόνικη ταυτότητα γεωγραφική διάσταση και να παρουσιαστεί ως τμήμα της ελληνικής εθνικής ταυτότητας, δεν έχει καμία επιστημονική βάση. Η ύπαρξη του μακεδόνικου λαού είναι πραγματικότητα και η Ελλάδα θα πρέπει να το αναγνωρίσει αυτό. Εγώ ως ιστορικός βεβαιώνω την ελληνική κυβέρνηση και όλους τους πολιτικούς παράγοντες στην Ελλάδα, ότι εάν συμβεί αυτό, στο πρόσωπο της Δ.Μακεδονίας και του μακεδόνικου λαού, θα βρουν έναν ειλικρινή και διαρκή φίλο. Εάν η ελληνική κυβέρνηση συνεχίσει και παραπέρα να μην αναγνωρίζει  τη μακεδόνικη εθνική ταυτότητα, θα διευρύνει το χάσμα και τη μη εμπιστοσύνη μεταξύ των δύο γειτονικών κρατών. Θεωρώ ότι η αντικειμενική ελληνική κοινή γνώμη των διανοουμένων, μπορεί να επιδράσει στη διαμόρφωση μιας νέας κατεύθυνσης σχετικά με την ελληνική πολιτική προς τη Δημοκρατία της Μακεδονίας και το μακεδόνικο ζήτημα.

3.    Κατάγεστε από μακεδόνικο χωριό της Ελλάδας, από γονείς εκδιωγμένους από τις ελληνικές αρχές λόγω των αγώνων τους για τα δικαιώματα των Μακεδόνων. Τί σας αφηγήθηκαν οι γονείς σας και τί σας μετέδωσαν;

Ο Εμφύλιος Πόλεμος στην Ελλάδα (1946-1949) άφησε εκτεταμένες συνέπειες στους Μακεδόνες, αλλά και σε όλη την ευρύτερη περιοχή. Σχεδόν όλοι οι Μακεδόνες συμμετείχαν στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού της Ελλάδας, λόγω των υποσχέσεων για θετική λύση του μακεδόνικου ζητήματος σε αυτό το τμήμα της Μακεδονίας. Μετά την ήττα του Δ.Στρατού, μπροστά στις κτηνωδίες της ελληνικής ακροδεξιάς κυβέρνησης βρέθηκαν οι Μακεδόνες από περισσότερες περιοχές: Костурско-Καστοριά, Воденско-Έδεσσα, Леринско-Φλώρινα, Мегленско-Αλμωπία, Кајларско-Εορδαία, Пазар-Γιαννιτσά. Χιλιάδες Μακεδόνες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις πατρικές τους εστίες, την πατρική τους γη. αυτό συνέβει και στην οικογένειά μου. Από τον παππού και γιαγιά από πλευράς του πατέρα μου και από τη μητέρα μου, ακόμη παιδί άκουγα τις αναμνήσεις τους σχετικά με τις φρικαλεότητες του Εμφυλίου. Παρόλες τις συνέπειες, στα μέλη της οικογένειάς μου και τις αφηγήσεις τους, ποτέ δεν υπήρξε τόνος μίσους για τον ελληνικό λαό. Η ιστορία δεν πρέπει να ξεχαστεί για να μην επαναληφθεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι εμείς οι Μακεδόνες ζητούμε εκδίκηση – απλώς ζητούμε η Ελλάδα να μας αναγνωρίσει  το δεδηλωμένο μακεδόνικο εθνικό συναίσθημα. Στ΄αλήθεια είναι ακατανόητο που και σήμερα, εξήντα δύο χρόνια από τη λήξη του Εμφυλίου Πολέμου, η ελληνική ιστοριογραφία ισχυρίζεται ότι ο πόλεμος αυτός ήταν ιδεολογικός, μεταξύ της αριστεράς και της δεξιάς και δεν αναφέρεται καθόλου το γεγονός ότι εκεί συμμετείχαν και σκοτώθηκαν και άνθρωποι, οι οποίοι δήλωναν Μακεδόνες στην εθνικότητα και όχι γεωγραφικά.

4.    Για την είσοδο της Δημοκρατίας της Μακεδονίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ζητήθηκαν πολλές αλλαγές σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις μειονότητες που ζουν στην επικράτειά της. Κάτι τέτοιο δεν συνέβει κατα την ένταξη της Ελλάδας. Σχολιάστε.

Σήμερα στην Ελλάδα, τα γεγονότα ακόμη αποδεικνύουν ότι σχετικά με τα Το χωριό Пожар - Πόζζαρ - Λουτράκιζητήματα των μειονοτήτων, δεν έχουμε μεγάλες θετικές αλλαγές. Οι εθνικά Μακεδόνες δεν απολαμβάνει τα δικαιώματα που σε δημοκρατικές κοινωνίες είναι εγγυημένα με διεθνείς νομικούς κανονισμούς, σχετικούς με αυτή την άποψη κοινωνικής ζωής. Οι Μακεδόνες της Ελλάδας θα πρέπει να γίνουν γέφυρα συνεργασίας μεταξύ των δύο γειτονικών κρατών, αλλά αμφιβάλω εάν στο εγγύ μέλλον θα έχουμε αλλαγές στην πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων σχετικά με αυτό το ζήτημα. Η ελληνική εθνική πολιτική, η οποία συνεχώς δείχνει προς κάποια υποτιθέμενη απειλή της ελληνικής κρατικής επικράτειας από πλευράς της μακεδόνικης εθνικής μειονότητας, θα πρέπει να εγκαταλείψει αυτές τις θέσεις, οι οποίες δεν έχουν καμιά πραγματική βάση. Την εποχή που η Ευρώπη και όλος ο κόσμος, τείνουν προς την απομάκρυνση των συνόρων και την εσωτερική δημοκρατικοποίηση, αυτές οι θέσεις αποτελούν τμήμα του παρελθόντος και δεν οδηγούν σε βελτίωση της κατάστασης, σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα των Μακεδόνων στην Ελλάδα.

5.    Στην Ελλάδα κρίση οικονομική, αλλά προπάντων κοινωνική. Παρακαλούμε σχολιάστε.

Η οικονομική κρίση που υπάρχει στην Ελλάδα, θα αντικατοπτριστεί αρνητικά και στη Δ.Μακεδονίας, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή. Για το λόγο αυτό η Δ.Μακεδονίας έχει συμφέρον ο νότιος γείτονάς μας να ξεπεράσει την κρίση και να ξαναστήσει την οικονομία του σε ισχυρές βάσεις. Εκτός αυτού, στη Δ.Μακεδονίας υπάρχει μεγάλος αριθμός εταιριών, στις οποίες έχει επενδυθεί ελληνικό κεφάλαιο και η πιθανή του απόσυρση θα επιδράσει και στη μακεδόνικη οικονομία.

6.    Η ελληνική πολιτική δεν λαμβάνει υπόψην της τα σημερινά πραγματικά γεγονότα και στοιχεία σχετικά με την ύπαρξη Μακεδόνων, αλλά απαντά σχετικά, στηριζόμενη σε αβάσιμα επιχειρήματα, παλιά περισσότερες χιλιάδες χρόνια.

Εάν επικαλούμαστε γεγονότα και στοιχεία της ιστορίας, δεν χρειάζεται να πάμε πίσω χιλιάδες χρόνια. Είναι απολύτως αρκετό να δούμε το τί λένε τα έγγραφα και ντοκουμέντα από τις αρχές του 20ου αιώνα και μετά. Όλες οι απογραφές μέχρι το τέλος του ελληνο-τουρκικού πολέμου το 1923, δείχνουν ότι στις νεοπροσαρτημένες περιοχές, το μακεδόνικο εθνικό στοιχείο κυριαρχεί και όχι το ελληνικό. Η εθνική δομή του πληθυσμού άλλαξε σημαντικά μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης το 1923, όταν στο τμήμα αυτό της Μακεδονίας, οι ελληνικές αρχές εγκατέστησαν περίπου 600.000 εποίκους, οι περισσότεροι από τους οποίους με μη ανεπτυγμένη την ελληνική εθνική συνείδηση. Από τότε οι Μακεδόνες έγιναν δεύτερο εθνικό στοιχείο, πίσω από το ελληνικό, το οποίο εμφυτεύτηκε στους εποίκους από Μικρά Ασία, Πόντο κ.α. παρόλα αυτά όμως, οι Μακεδόνες παρέμειναν πλειοψηφία σε αρκετές περιοχές, όπως στο  Костурско-Καστοριά, Леринско-Φλώρινα, Воденско-Έδεσσα, Мегленско-Αλμωπία, Ениџевардарско-Γιαννιτσά, Негуш-Νάουσα. Στη μεσοπολεμική περίοδο, στα ντοκουμέντα του Κομουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, οι Μακεδόνες ήταν αναγνωρισμένοι ως ξεχωριστός λαός με δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού και δημιουργίας ανεξάρτητου μακεδόνικου κράτους. Για να σβύσει το μακεδόνικο εθνικό χαρακτήρα από το κομμάτι γνωστό ως ,,Μακεδονία του Αιγαίου,, το 1926 η ελληνική κυβέρνηση ψήφισε νόμο περι αλλαγής των μακεδόνικων ονομάτων και τοπονυμίων, με ελληνικά. Έτσι, εξελληνίσθηκαν τα ονόματα πόλεων και χωριών, ποταμών και βουνών, λιμνών και τοποθεσιών και από επι αιώνες μακεδόνικα ονόματα, έλαβαν άσχετα ελληνικά. Με τον τρόπο όμως αυτό δεν έκλεισε το ζήτημα, όπως έλπιζε το ελληνικό κράτος. Τη δεκαετία του ΄30, μέχρι και από το βήμα του ελληνικού κοινοβουλίου, Έλληνας Βουλευτής έκανε λόγο για την ιδιαιτερότητα του μακεδόνικου εθνικού στοιχείου και το δικαίωμα του στην αυτοδιάθεση.  Κατα τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και Εμφυλίου Πολέμου, οι Μακεδόνες ενεργά συμμετείχαν στους αγώνες, ελπίζοντας ότι έτσι θα δημιουργήσουν δικό τους κράτος, ή τουλάχιστον θα αποκτήσουν εθνικά δικαιώματα στα πλαίσια του ελληνικού κράτους. Όλα αυτά τα αποδεικτικά στοιχεία, όπως και αμέτρητα άλλα, δείχνουν ότι οι Μακεδόνες υπήρχαν στο χώρο, ότι είναι αυτόχθονος λαός αυτό και ότι δεν εγκαταστάθηκαν τώρα τελευταία.  Από προοπτική του σήμερα, το ελληνικό κράτος πρέπει να αναγνωρίσει αυτά τα αδιάσειστα στοιχεία και να αναγνωρίσει την ύπαρξη εθνικά Μακεδόνων στο βόρειο τμήμα της επικράτειάς της.

7.    Πρόσφατα εγκαινιάστηκε το Εθνικό Μουσείο του Μακεδόνικου Επαναστατικού Αγώνα, μουσείο αφιερωμένο στον αγώνα των Μακεδόνων για ισότητα και ελευθερία. Εσείς συμμετείχατε ενεργά στην υλοποίησή του. Πείτε μας τί περιλαμβάνει, τί παρουσιάζει και ποιός είναι ο σκοπός του.

Ο σκοπός του Μουσείου Μακεδόνικου Αγώνα για Κράτος και Ανεξαρτησία – Μουσείο του ΒΜΡΟ και Μουσείο των θυμάτων του κομμουνιστικού καθεστώτος, είναι να παρουσιάζει την συνέχεια των αγώνων του μακεδόνικου λαού για την δημιουργία ανεξάρτητου μακεδόνικου κράτους από τα μέσα του 19ου αιώνα εώς και τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Το Μουσείο είναι διαιρεμένο σε 13 τμήματα, σύμφωνα με χρονολογική-θεματική προσέγγιση και αφθονεί με γνήσια έγγραφα, αυθεντικό οπλισμό, αντικείμενα, φωτογραφίες, καλλιτεχνικά έργα και κέρινα ομοιόματα εξέχοντων Μακεδόνων επαναστατών και ακτιβιστών, οι οποίοι άφησαν βαθιά τα σημάδια τους στην εποχή τους. Το μουσείο προκάλεσε τεράστιο ενδιαφέρον, όχι μόνο στη Δ.Μακεδονίας, αλλά και σε όλη την ευρύτερη περιοχή. Εώς και σήμερα, το έχουν επισκεφτεί περισσότερα από 20.000 άτομα, από τη χώρα και το εξωτερικό.

8.    Η Δ.Μακεδονίας, μετά την ανακύρηξη της ανεξαρτησίας της, αντιμετώπισε μια σειρά πιέσεων από όλες σχεδόν τις γειτονικές της χώρες, αλλά και ευρύτερα. Παρόλα αυτά κατάφερε να αντέξει και να δημιουργήσει δρόμο προς το μέλλον. Ποιό είναι το κλίμα που επικρατεί σήμερα και πώς οι εκεί Μακεδόνες βλέπουν την επόμενη μέρα.

Η Δ.Μακεδονίας σήμερα σταθερά οδεύει προς την Ευρω-Ατλαντική ενσωμάτωση. Το κράτος μας με επιτυχία αντιστάθηκε και σε όλα τα κύματα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και διατήρησε την σταθερότητά της. Δυστυχώς, παρόλο που πλέον πληρεί όλες τις προϋποθέσεις για είσοδο στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, λόγω της άνευ αντικειμένου διαμάχης με την Ελλάδα σχετικά με το όνομά μας, η Δ.Μακεδονίας ακόμη περιμένει στην ευρωατλαντική αίθουσα αναμονής.

9.    Το ζήτημα των Μακεδόνων πολιτικών προσφύγων από την Ελλάδα, εκδιωγμένων κατα τη διάρκεια του Εμφυλίου, αλλά και μετά αυτού, στην Ευρώπη του 21ου αιώνα, είναι ακόμη ανοιχτό και από πολιτικής και από ιστορικής άποψης.

Η Ελλάδα, παρόλο που πέρασαν έξι δεκαετίες από το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου, ακόμη δεν συγκέντρωσε δύναμη να κλείσει το θέμα αυτό. Για να γυρίσει και αυτή η σελίδα της ιστορίας, το ελληνικό κράτος θα πρέπει να αποδεχτεί το γεγονός ότι στον Εμφύλιο στην Ελλάδα, αγωνίζονταν και σκοτώνονταν και εθνικά Μακεδόνες. Στο όνομα της δημοκρατίας και των καλών γειτονικών σχέσεων, το ελληνικό κράτος θα πρέπει να αναγνωρίσει όλα τα δικαιώματα αυτής της ομάδας ανθρώπων. Μεγάλος αριθμός από αυτούς τους Μακεδόνες έχει πια πεθάνει ή βρίσκεται σε προχωρημένη ηλικία και μια τέτοια απόφαση της Ελλάδας θα αποτελούσε ηθική ικανοποίηση γι΄αυτούς, για τα χρόνια γεμάτα με βάσανα και νοσταλγία για την πατρική εστία και την αδυναμία να επιστρέψουν στα χωριά τους και τις οικογένειές τους, σε εκείνο το τμήμα της Μακεδονίας.   Είναι παράλογο σήμερα στον 21ο αιώνα, να μη μπορούν αυτοί οι βασανισμένοι Μακεδόνες, να βγάλουν προσωπικά έγγραφα στα μέρη όπου γεννήθηκαν, μόνο επειδή ήταν αγωνιστές στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού. Μήπως αυτό σημαίνει ότι αυτοί οι άνθρωποι ποτέ δεν υπήρξαν ή ποτέ δεν γεννήθηκαν; Έτσι όπως έθεσε τα πράμματα η επίσημη ελληνική πολιτική, το μόνο ,,λάθος,, αυτών των ανθρώπων είναι ότι γεννήθηκαν Μακεδόνες και έτσι αισθάνονται και δηλώνουν.

10.    Τί θα θέλατε να συστήσετε στους συγγενείς σας στην Ελλάδα και σε όλους τους εθνικά Μακεδόνες που ακόμη ζουν εκεί χωρίς τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα;

Εγώ δυστυχώς τους συγγενείς μου στην Ελλάδα δεν τους γνωρίζω, επειδή ποτέ μου δεν έχω επισκεφτεί τα πάτρια εδάφη των γονέων μου. Σύντομα όμως έχω πρόθεση να επισκεφτώ τα μέρη αυτά και εάν έχω την ευκαιρία, να γνωριστώ με τους συγγενείς μου. Ως Μακεδόνας διανοούμενος όμως, θα ήθελα να πω σε όλους τους εθνικά Μακεδόνες της Ελλάδας να είναι περήφανοι που είναι Μακεδόνες και ότι είμαι βαθιά πεπεισμένος ότι η Ελλάδα θα αντιληφθεί την πραγματική κατάσταση με τη μακεδόνικη εθνική κοινότητα και θα αναγνωρίσει τα ανθρώπινα δικαιώματά της.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

НЕКОИ ПОГЛЕДИ НА ГРЧКАТА НАЦИОНАЛНА ПОЛИТИКА КОН МАКЕДОНСКОТО ПРАШАЊЕ | ΚΑΠΟΙΕΣ ΠΤΥΧΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

του Δημήτρη Καστοριανού-Δόκτορα Ιστορικού

Προς το τέλος του 19ου αιώνα, όλο και πιο επίκαιρο στην Ευρώπη γινόταν το μακεδόνικο ζήτημα. Η επικαιροποίησή του προήλθε από τα όλο και συχνότερα αιτήματα του μακεδόνικου λαού για εθνικά δικαιώματα και ελευθερία. Από την άλλη πλευρά, οι εθνικές μεγαλοκρατικές τάσεις των νεοσυσταθέντων βαλκανικών κρατών, εις βάρος του μακεδόνικου πληθυσμού και γης, έδιναν εντελώς

Ιωάννης Κωλέττης

διαφορετική εικόνα για το μακεδόνικο ζήτημα. Η Ελλάδα και η Σερβία και λίγο αργότερα και η Βουλγαρία, σύμφωνα με τις ανάγκες τους, παρουσίαζαν τους Μακεδόνες ως τμήμα του εθνικού τους κορμού και είχαν ανακυρήξει τη Μακεδονία ως ιστορική τους περιοχή.  Τα προπαγανδιστικά ινστιτούτα της Αθήνας, Βελιγραδίου και Σόφιας, άρχισαν χωρίς όρια πόλεμο για την ψυχή και την καρδιά των Μακεδόνων. Αυτή η πολιτική στη Μακεδονία, αλλά και στην Ευρώπη, δεν επέλεγε μέσα και μεθόδους για την επίτευξη του στόχου, ενός στόχου ξεκάθαρου. Δικαιολόγηση των μεγαλοϊδεατικών εθνικών προγραμμάτων.
Εάν και η ίδρυση του νεοελληνικού κράτους έγινε το 1830, η οριοθέτηση της εξωτερικής πολιτικής αυτού, έγινε τον Ιανουάριο του 1844. Ο τότε πρωθυπουργός Ιωάννης Κωλέτης, παρουσίασε στο κοινοβούλιο την φημισμένη Μεγάλη Ιδέα.  Σύμφωνα με το πρόγραμμα αυτό, έπρεπε να αναγεννηθεί το Βυζάντιο ως κράτος του ελληνικού λαού και η Κωνσταντινούπολη (Τσάριγκραντ – Ίσταμπουλ) ανακυρήχθηκε μεγάλη πρωτεύουσα όλων των Ελλήνων και κέντρο του ελληνισμού. Λίγο αργότερα προσδιορίστηκαν και τα σύνορα αυτού του φανταστικού κράτους. Προβλεπόταν να επεκτείνεται σε δύο ηπείρους και πέντε θάλασσες. Σύμφωνα με το μέγιστο πρόγραμμα, το οποίο διέρκησε εώς και τη Μεγάλη Κρίση της Ανατολής (1875–1881), προβλεπόταν στα σύνορα της Μεγάλης Ελλάδας να προστεθεί, μεταξύ των άλλων, και ολόκληρη η γεωγραφική Μακεδονία. Αργότερα όμως, μετά το 1880, η επίσημη Αθήνα λόγω των αστήρικτων βλέψεων προς εκτάσεις, αφαίρεσε από το σχέδιο τα άνω τμήματα της Μακεδονίας και τους Μακεδόνες από εκείνα τα μέρη τους ανακύρηξε Βούλγαρους ή Σέρβους, ανάλογα με τα τότε συμφέροντα.  Με τον τρόπο αυτό, το Βασίλειο της Ελλάδας, με στόχο τις ιδιόκτητες εθνικές ανάγκαιες της, μείωσε την έκταση της ιστορικής Μακεδονίας, κατεβάζοντας τα βόρεια σύνορά της προς το νότο. Δηλαδή το ελάχιστο πρόγραμμα, το οποίο ορισμένοι ελληνκοί παράγοντες το θεωρούσαν περισσότερο

Η ,,Μεγάλη Ελλάδα,,

πραγματικό, προέβλεπε το βόρειο σύνορο του νέου κράτους να τοποθετηθεί στην πόλη Ντρατςς (σημ.Αλβανία) και να τελειώνει στο Αιγαίο Πέλαγος, περνώντας βόρεια από το Сер (Σερ-Σέρρες) προς ανατολή, εώς και τη Μπίτολα και Όχριντ στα δυτικά. Το μεγαλύτερο τμήμα του μακεδόνικου πληθυσμού, το οποίο βρέθηκε μέσα στα σύνορα αυτού του προσχεδιασμένου ελληνικού κράτους, από πλευράς των ελληνικών προπαγανδιστικών ινστιτούτων σε Ελλάδα και Οθωμανική Αυτοκρατορία, ανακυρήχθηκε ,,ελληνικότατο,,. Οι βλέψεις αυτές έπρεπε να δικαιολογηθούν. Για τον σκοπό αυτό, προς βοήθεια καλέσθηκε η ιστορία, τα ,,ιστορικά δικαιώματα,, του μοντέρνου ελληνικού κράτους. Σ΄αυτήν την κατεύθυνση, το πανεπιστήμιο της Αθήνας και όλο το εκπαιδευτικό σύστημα, ξεκίνησαν να εξαπλώνουν την ιδέα της ,,συνέχειας της Αρχαίας Ελλάδας,, συμπεριλαμβανόμενης και της ιστορίας της Αρχαίας Μακεδονίας, του Βυζαντίου και του νεοελληνικού κράτους, ως κληρονόμου της ιστορίας, πολιτισμού και εδαφών. Η πολιτική της Ελλάδας προς τις εκτάσεις που θεωρούσε δικές της, σύντομα έγιναν πράξη και με τον τρόπο αυτό ήρθε σε σύγκρουση με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Λογικό είναι το συμπέρασμα που προκύπτει, ότι η ,,Μεγάλη Ιδέα,, δεν ήταν απλώς ένα εκλογικό σύνθημα στο ελληνικό κράτος, αλλά στην ουσία αποτελούσε τον σύνδεσμο μεταξύ των εθνικιστικών κινημάτων της ανεξάρτητης Ελλάδας και των ελληνικών στοιχείων και προπαγανδιστικών οργανώσεων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.  Την περίοδο αυτήν, παρόλη την εμφάνιση του ελληνικού κράτους ως θεσμός παρουσίασης της Μεγαλοελληνικής Ιδέας, περισσότερο δραστήριο στον τομέα του προπαγανδισμού περι ,,ελληνισμού στη Μακεδονία,, παρέμεινε το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης (Τσάριγκραντ – Ίσταμπουλ).
Η νέα εποχή της εξέλιξης του μακεδονικού ζητήματος και της ελληνικής προπαγανδιστικής επίδρασης στη Μακεδονία, ήταν η περίοδος 1875-1881, στην ιστορία γνωστή ως η περίοδος της ,,Μεγάλης Κρίσης της Ανατολής,,. Σε εκείνα τα ανήσυχα και ασταθή χρόνια, όταν παίρνονταν αποφάσεις για τη μοίρα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα Βαλκάνια, οι Μακεδόνες έλπιζαν ότι επιτέλους θα λάβαινε λύση και το δικό τους στάτους στη Βαλκανική Χερσόνησο και ότι και εκείνοι θα αποκτούσαν ελευθερία, όπως απέκτησαν σε αυτή και σε παρόμοιες καταστάσεις και άλλοι βαλκανικοί λαοί. Οι ξεσηκωμοί του Разлог (Ράζλογκ 1876) και της Кресна (Κρέσνα 1878) όπως και άλλα είδη αντίστασης στη Μακεδονία κατα τη διάρκεια της ,,Κρίσης της Ανατολής,, σοβαρά ανησύχησαν την επίσημη Ελλάδα και τα παρακλάδια προπαγάνδας της στη Μακεδονία. Οι ελληνικοί εθνικοί παράγοντες κατάλαβαν ότι η προπαγάνδα που ανέπτυσαν στη Μακεδονία δεν έδωσε τα επιθυμητά αποτελέσματα  και ότι οι Μεγάλες Δυνάμεις

Η τσσέτα του Μίτρε Βλάοτ

δύσκολα θα πιστέψουν στις ,,αποδείξεις περι συμπαγούς κυρίαρχου ελληνικού πληθυσμού,, στη Μακεδονία. Από την άλλη πλευρά, αυτήν την περίοδο δημιουργήθηκε το βουλγάρικο κράτος, το οποίο άμεσα εμφάνισε τις βλέψεις του προς τη Μακεδονία. Η έδρα της Εξαρχείας, η οποία συστάθηκε το 1870, ήταν στην Κωνσταντινούπολη, αλλά πολύ σύντομα εξελίχθηκε σε εθνική εκκλησία της Βουλγαρίας και ενεργά εντάχθηκε στην υλοποίηση των μεγαλοκρατικών βλέψεων στη Μακεδονία.  Η επίσημη Σόφια, με οικονομικές ενισχύσεις, αλλά και προσωπικό, στήριξε την Εξαρχεία και αμέσως η Ελλάδα είδε εκεί επικίνδυνο αντίπαλο στις προσπάθειες υλοποίησης των σχεδίων της στη Μακεδονία και στο Μακεδόνικο πληθυσμό. Οι δύο κρατικοί προπαγανδιστικοί μηχανισμοί ολοένα και περισσότερο ενίσχυαν τις δραστηριότητές τους. Ο ανταγωνισμός τους ξεπέρασε τα σύνορα της Μακεδονίας και επεκτάθηκε και στην Ευρώπη, με σκοπό να παρουσιάσουν και αποδείξουν τα ,,δικαιώματα,, τους στη γη και τον πληθυσμό της Μακεδονίας. Πολλή καλή προσέγγιση της κατάστασης που τότε

Σύμβολα ορκομωσίας του ΒΜΡΟ

επικρατούσε, έδωσε ο ιστορικός Νικόλαος Βλάχος: ,,Στην Αθήνα σχεδιαζόταν Ελλάδα ως τη Μαύρη Θάλασσα, στην Σόφια σχεδιαζόταν Βουλγαρία ως τον Όλυμπο, στο Βελιγράδι μεγάλη Σερβία ως το Αιγαίο Πέλαγος και στο Βουκουρέστι φανταστική Ρουμανία ως την Πίνδο,,.
Η δεκαετία μετά τον ξεσηκωμό της Κρέσνα, θεωρήθηκε μια περίοδο σχετικά ειρηνική. Χαρακτηριστικό της ήταν η ενισχυμένη εισβολή των εξωτερικών προπαγάνδων στη Μακεδονία, οι οποίες χρησιμοποιούσαν κυρίως τα ,,ειρηνικά μέσα,, (εκκλησίες, σχολεία, διάφορους συλλόγους) για να εξαπλώσουν την επίδρασή τους μεταξύ του μακεδόνικου πληθυσμού.
Την τελευταία όμως δεκαετία του 19ου αιώνα, στη Μακεδονία εμφανίστηκε νέος παράγοντας, ο οποίος ολότελα γκρέμισε τα προπαγανδιστικά σχέδια των βαλκανικών κρατών. Ήταν η εμφάνιση στην ιστορική σκηνή της Μακεδόνικης Επαναστατικςσ Οργάνωσης ΒΜΡΟ, η οποία ιδρύθηκε στις 23 Οκτωβρίου 1893 και κύρηξε την έναρξη μιας νέας πιο ανεπτυγμένης φάσης της ανάπτυξης του μακεδόνικου λαού ως έθνος.  Ιδρύθηκε στη Μακεδονία, από Μακεδόνες, με αυτόχθονο χαρακτήρα και επιθυμία για ελευθερία η οποία πήγαζε από τον ίδιο το μακεδόνικο πληθυσμό. Έτσι, το ΒΜΡΟ έκλεισε τις πόρτες στα μεγαλομανή σχέδια της Αθήνας και Σόφιας. Η πολιτική αυτονομία, την οποία επιθυμούσε το ΒΜΡΟ, οδηγούσε προς την εθνική αναμόρφωση των Μακεδόνων, τους οποίους εκείνη την περίοδο, οι γειτονικές προπαγάνδες θεωρούσαν Έλληνες ή Βούλγαρους. Αυτή η εξέλιξη των γεγονότων, προκάλεσαν θερμές αντιδράσεις από πλευράς προπαγανδιστικών οργανώσεων των βαλκανικών κρατών, οι οποίες ως τότε θεωρούσαν τους εαυτούς τους ως τους μοναδικούς ,,πατέρες,, του μακεδόνικου λαού.  Βλέποντας τον κίνδυνο για τα σχέδιά τους από την γρήγορη ανάπτυξη του ΒΜΡΟ, οι κύκλοι εξουσίας στη Βουλγαρία και την Ελλάδα, προσπάθησαν να αναλάβουν, αποκλείσουν ή και καταστρέψουν ολόσχερα την οργάνωση.   Η πολιτική της Ελλάδας σχετικά με τη Μακεδονία, ήταν ξεκάθαρη. Σύμφωνα με τα σχέδια της ,,Μεγάλης Ιδέας,, θα έπρεπε να προσαρτηθεί όλη ή το μεγαλύτερο τμήμα της Μακεδονίας και εάν αυτό δεν ήταν εφικτό, τουλάχιστο να παρέμενε στα πλαίσια της

Σύμβολο της ,,Εθνικής Εταιρείας,,

Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Όποιος δεν συμφωνούσε με αυτή τη θέση, η Ελλάδα του επέδιδε τον χαρακτηρισμό του εχθρού του ελληνισμού και εναντίον του γινόταν  αμείλικτος πόλεμος. Για τον σκοπό αυτό, η Ελλάδα ανακύρηξε την Οργάνωση ως ,,χέρι,, της Βουλγαρικής Αυλής στη Μακεδονία. Ήταν στην ουσία το ευκολότερο πράμα που μπορούσε να πράξει. Υποβάθμιση του ΒΜΡΟ ως βουλγάρικη προπαγανδιστική οργάνωση στη Μακεδονία.
Σε μικρό χρονικό διάστημα από την ίδρυση του ΒΜΡΟ, η Ελλάδα και Βουλγαρία, παρουσίασαν τις βλέψεις και τα συμφέροντά τους προς τη Μακεδονία και μέσω τησ ένοπλης οδού. Η επίσημη Σόφια, χρησιμοποιώντας τους πολυάριθμους Μακεδόνες μετανάστες στην επικράτειά της και μέσω του νεοσυσταθέντος Врховен Македонски Комитет (Βρχοβεν Μακέντονσκι Κομιτέτ – Ύψιστη Μακεδόνικη Επιτροπή), το 1895, χρησιμοποίησε τον ξεσηκωμό των Μακεδόνων στην περιοχή του Μέλνικ, γνωστού ως Μέλνιτσσκο Βοστάνιε, στέλνοντας ένοπλες ομάδες να επέμβουν. Το Βασίλειο της Ελλάδας δεν άργησε και αυτό. Όπως στη Βουλγαρία, έτσι και στην Ελλάδα συστάθηκε οργάνωση για τον σκοπό αυτό (1894), με το όνομα Εθνική Εταιρία, η οποία χρησιμοποιώντας τις αναταραχές στην Κρήτη, αποφάσισε το 1896 να στείλει ένοπλες ομάδες στη Μακεδονία. Η ένοπλη δράση έληξε άδοξα, όπως και αυτή της Βουλγαρίας, έναν χρόνο πριν.  Οι δυνατότητες και οι στόχοι των ενόπλων ομάδων που στάλθηκαν από την Ελλάδα, σε καμία περίπτωση δεν ασχολήθηκαν, ούτε μπορούσαν να ασχοληθούν, με την αποσταθεροποίηση της οθωμανικής εξουσίας στη Μακεδονία. Αντίθετα, ο στόχος τους ήταν να παρουσιαστούν ενωπίον της Ευρώπης οι εδαφικές βλέψεις της Ελλάδας. Η Εθνική Εταιρία έστειλε ένοπλες ομάδες και το επόμενο 1897 έτος, αλλά η μοίρα τους ήταν η ίδια με τις προηγούμενες.

Γερμανός Καραβαγγέλης

Οι πληροφορίες που έφταναν στην Ελλάδα από τη Μακεδονία, προκαλούσαν ανησυχίες και ανατροπές στα μεγαλοκρατικά σχέδια της. Ως παράδειγμα αυτών, ένας από τους απεσταλμένους των Αθηνών στη Μακεδονία, ο Ναούμ Σπανός, είχε δηλώσει: ,,Οι Μακεδόνες δεν περιμένουν την απελευθέρωσή τους ούτε από την Ελλάδα, ούτε από τη Βουλγαρία, αλλά έχουν αποφασίσει μόνοι τους να πολεμήσουν. Άρχισαν να ετοιμάζονται και μέχρι και στην Αθήνα έχουν Επιτροπή Μακεδόνων (εννοώντας το ΒΜΡΟ), όπως και στη Ρουμανία, την Σερβία και τη Βουλγαρία και ετοιμάζονται όλοι οι Μακεδόνες και θα δράσουν στη Μακεδονία,,. Ενωμένοι γύρω από τα συνθήματα ,,автономија на Македонија (αυτονομία στη Μακεδονία),, και  ,,Македонија на Македонците (Η Μακεδονία στους Μακεδόνες),, ο πληθυσμός ξεκίνησε τον αγώνα για εθνική και οικονομική απελευθέρωση από την οθωμανική κυριαρχία. Τα ελληνικά προπαγανδιστικά όργανα στη Μακεδονία, συμπεριλαμβανόμενης και της Πατριαρχείας, παρακολουθούσαν την επιτυχία της Μακεδόνικης Επαναστατικής Οργάνωσης, αλλά μόλις στις αρχές του 20ου αιώνα κατάλαβαν στην ουσία το τί τους συναίβει. Και αυτό που τους συναίβει ήταν ότι τις ιδέες του ΒΜΡΟ δεν τις ασπάστηκαν μόνο όλοι οι εξαρχικοί Μακεδόνες, αλλά και ένα μεγάλο τμήμα των πατριαρχικών Μακεδόνων, αυτών των Μακεδόνων δηλαδή που η Ελλάδα παρουσίαζε ως Έλληνες της Μακεδονίας. Οι εθνικιστικοί κύκλοι στην Ελλάδα και Οθωμανική Αυτοκρατορία, θεώρησαν ότι θα έσωναν τα σχέδιά τους μόνο εάν ξεκινούσαν ανοιχτό πόλεμο εναντίον του ΒΜΡΟ, ένοπλο τρόπο δράσης εναντίον των δυνάμεων των ξεσηκωμένων Μακεδόνων, οι οποίοι πολεμούσαν εναντίον της οθωμανικής τυραννίας.
Οι ελληνικές ένοπλες ομάδες σχεδιάστηκαν και δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα από μισθοφόρους, όπως και από μερικά άτομα του τοπικού μακεδόνικου πληθυσμού, απόβλητα του ΒΜΡΟ, τα οποία λάβαιναν μηνιαίο μισθό. Ο πλέον δραστήριος στην υλοποίηση του σχεδίου ήταν ο μητροπολίτης Κόστουρσκο (Καστοριάς) Γερμανός Καραβαγγέλης, ο οποίος άνετα μπορεί να θεωρηθεί ως ο πρωτεργάτης της ιδέας ένοπλης δράσης εναντίον του ξεσηκωμένου τοπικού μακεδόνικου πληθυσμού στις τάξεις του ΒΜΡΟ.   Στη Μακεδονία, η κύρια στήριξη του ερχόταν από τον Ίωνα Δραγούμη, ο οποίος εργαζόταν ως γραμματέας στο προξενείο της Ελλάδας στη Μπίτολα και στην Ελλάδα ενδιαφέρον έδειξαν για το σχέδιο, οι πρώην αξιωματικοί της Εθνικής Εταιρίας και μερικές πλούσιες και γνωστές οικογένειες. Λόγω της φιλικής πολιτικής της Ελλάδας προς την Υψηλή Πύλη, αυτού του είδους οι προτάσεις που τέθηκαν από πλευράς ελληνικών προπαγανδιστικών οργάνων, δεν εγκρίθηκαν από την ελληνική κυβέρνηση.
Σε κάθε περίπτωση, μέρος των ελληνικών παραγόντων στη Μακεδονία, στα χρόνια λίγο πριν την Επανάσταση του Ίλιντεν, άρχισαν να οργανώνουν και προετοιμάζουν ένοπλες ομάδες. Ο Καραβαγγέλης ξεκίνησε να δημιουργεί ένοπλες ομάδες από τοπικό δωροδοκημένο πληθυσμό, απόβλητους του ΒΜΡΟ, όπως και τοπικούς εγκληματίες, κηνυγημένους από τις οθωμανικές αρχές. Οι ηγέτες των ξεσηκωμένων Μακεδόνων της περιοχής, προσπάθησαν να αποτρέψουν την εχθρική δράση του Καραβαγγέλη με πολλούς τρόπους. Σε μια επιστολή του Ιανουαρίου του 1903, η Επιτροπή του Κόστουρ, απευθύνθηκε στον Καραβαγγέλη με τα παρακάτω λόγια:  ,,Βλέπετε ότι όλη η Ευρώπη είναι μαζί μας! Ότι όλοι τρέχουν να βοηθήσουν και όλοι βοηθούν με όλα τα μέσα τον βασανισμένο μακεδόνικο λαό, ακόμα και από τη μακρυνή Σιβηρία και από ξένες εθνικότητες λαμβάνει βοήθεια ο σκλαβωμένος Μακεδόνας και από όλες τις πλευρές του κόσμου ακούγεται έκκληση να δωθούν δικαιώματα στη Μακεδονία,,.
Οι ελληνικές ένοπλες ομάδες είχαν ως στόχο να προσελκύσουν την προσοχή της ελληνικής κυβέρνησης και κοινής γνώμης σχετικά με τη δυσμενή κατάσταση της ελληνικής προπαγάνδας στη Μακεδονία. Οι δημιουργημένες με τον τρόπο αυτό ένοπλες ομάδες, δεν μπορούσαν με κανένα τρόπο να εναντιωθούν ή να ζημιώσουν το καλά οργανωμένο δίκτυο της μακεδόνικης οργάνωσης. Για το λόγο όμως αυτό, μετά από κάθε σύγκρουση των Ελλήνων μισθοφόρων με τις τσσέτες του ΒΜΡΟ, ο Καραβαγγέλης έστελνε έκθεση γεγονότων στην Αθήνα. Μέσω αυτών πίεζε την ελληνική κυβέρνηση να ενταχθεί στις μάχες. Για τολόγο αυτό κατέφθασαν στη Μακεδονία και περισσότεροι Κρητικοί και με τον ερχομό τους αυξήθηκαν οι φιλοδοξίες της ελληνικής προπαγάνδας στη Μακεδονία, κυρίως στα σχέδια συστηματικής δράσης ένοπλων ομάδων από την Ελλάδα. Η έναρξη όμως της Επανάστασης του Ίλιντεν, κατέστρεψε όλες τις ελπίδες των ελληνικών εθνικιστικών παραγόντων για επιτυχία των σχεδίων τους στη Μακεδονία.
Η έκρηξη της Επανάστασης του Ίλιντεν στις 2 Αυγούστου 1903, προκάλεσε ριζική ανατροπή στην πολιτική του ελληνικού κράτους προς το μακεδόνικο ζήτημα. Η μαζικότητα και η ενώτητα των Μακεδόνων γύρω από το πρόγραμμα του μακεδόνικου επαναστατικού κινήματος, παρουσιάστηκε ζωντανά κατα τη διάρκεια του ξεσηκωμού.  Η Ελλάδα, όπως και οι υπόλοιπες χώρες με εδαφικές βλέψεις στη Μακεδονία, εκείνες τις ιστορικές στιγμές, κατανόησαν τη δύναμη του ΒΜΡΟ, αλλά και την αποφασιστικότητα του μακεδόνικου λαού να δημιουργήσει δικό του κράτος.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

БАБЈАНИ – ΜΠΑΜΠΙΑΝΙ

Στις νότιες παρυφές του όρους Пајак-Πάιακ (Πάικο), στο βόρειο τμήμα του κάμπου του Ениџевардар-Ενιτζζεβάρνταρ (Γιαννιτσών), βρίσκεται το μακεδόνικο χωριό  Бабјани-Μπάμπιανι (Λάκκα). Δυτικά συνορεύει με τα χωριά Мавреново-Μαβρένοβο (Μαύρο) και Мандалево-Μαντάλεβο (Μάνδαλο), ανατολικά με το Балџа-Μπάλτζζα (Μελίσσι), Вудришта-Βούντρισστα (Μυλότοπος) και Испирликово-Ισπιρλίκοβο (Πλαγιάρι), νότια με το Асарбегово-Ασαρμπέγκοβο (Δροσερό) και το Ѓупчево-Γκιούπτσσεβο (Γυψοχώρι) και βόρεια με το χωριό Дреново-Ντρένοβο (Κρανέα). Σύμφωνα με το θρύλο, το όνομα Μπάμπιανι έχει πολύ παλιές ρίζες, όταν στο χωριό είχε έρθει επιδημία, τρομακτική αρρώστεια και ο πληθυσμός είχε αποδεκατιστεί. Είχε μείνει μόνο μιά μπάμπα (γριά). Σύμφωνα με τις αφηγήσεις, οι κάτοικοι, πριν πεθάνουν, ετοίμαζαν επιτάφιες πλάκες και μόνοι τους τις μετέφεραν στους τάφους τους. Έτσι, πάντα σύμφωνα με το θρύλο, η μπάμπα που έμεινε τελευταία ζωντανή και απο την οποία ονομάστηκε το χωριό Μπάμπιανι, σήκωσε την πλάκα της για τη μεταφέρει στο δικό της τάφο, αλλά δεν κατάφερε ποτέ να φτάσει και πέθανε λίγα μέτρα πριν. Το ελληνικό όνομα Λάκκα, δόθηκε στο χωριό το 1928, με τα Βασιλικά Διατάγματα της περιόδου εκείνης, περι εξελληνισμού των τοπονυμιών της Μακεδονίας. Ονομάστηκε έτσι λόγω της γεωγραφικής του θέσης, επειδή στην ουσία βρίσκεται χτισμένο σε μια τρύπα, λάκκα.   
Στο χωριό υπήρχε σχολείο ακόμη και στην περίοδο της οθωμανικής αυτοκρατορίας, προσαρμοσμένο σε ένα παλιό σπίτι. Όλο εκείνο το διάστημα, μέχρι και το 1912, στο οίκημα εκείνο βρισκόταν εγκατεστημένο και το αστυνομικό τμήμα. Επίσης, στο χωριό υπήρχε ένα πηγάδι στην ανατολική πλευρά του και μια βρύση στη στη δυτική πλευρά. Υπήρχαν επίσης δύο ναοί. Το παρεκκλήσι της Σβέτα Πέτκα (Αγία Παρασκευή) και ένα μοναστήρι αφιερωμένο στην Σβέτα Μπογκορόντιτσα (Παναγία), ένα περίπου χιλιόμετρο βόρεια του χωριού.
Το χωριό από πάντα ήταν κατοικημένο από εθνικά μακεδόνικο πληθυσμό και η σύστασή του άλλαξε το 1912, όταν με την εγκατάσταση πλέον των ελληνικών αρχών, εγκαταστάθηκαν εκεί Βλάχοι από την Ήπειρο. Στις αρχές του 20ου αιώνα, οι κάτοικοι ήταν 160, ενώ το 1940, ζούσαν εκεί 435 άτομα, από τα οποία οι 192 ήταν Μακεδόνες και 243 Βλάχοι. Σήμερα το χωριό αριθμεί περίπου 400 κάτοικους.
Τα σπίτια στο Μπάμπιανι στο παρελθόν ήταν κυρίως χαμηλά, κατασκευασμένα από πλιθάρια και σοβατισμένα με λάσπη απ΄έξω και από μέσα. Οι στέγες αποτελούνταν από τούρκικα κεραμίδια και το πάτωμα από καλά πατημένο χώμα.
Το χωριό στην ουσία βρίσκεται σε οροπέδιο και τα χωράφια δεν ήταν και τόσο γόνιμα, ιδιαίτερα στη βόρεια πλευρά. Γονιμότερο ήταν μόνο ένα τμήμα της νότιας πλευράς. Εκτός από τη γεωργία, οι κάτοικοι ασχολούνταν και με την κτηνοτροφία, κυρίως κατσικιών και λιγότερων προβάτων και αγελάδων-βοδιών.
Κατα την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας, οι κάτοικοι του Μπάμπιανι, όπως και όλα τα διπλανά χωριά, βρίσκονταν στη δούλεψη των μπέηδων, εργάζονταν δηλαδή με μεροκάματο για τον Νίντιν Μπέη και πολλές φορές εργάζονταν και χωρίς πληρωμή, έκαναν δηλαδή αγγαρεία. Ζωή δύσκολη και χωρίς προοπτικές. Με την εξάπλωση της μακεδόνικης επαναστατικής οργάνωσης ВМРО στην περιοχή, εντάχθηκε στις τάξεις της και το Μπάμπιανι. Οργανωτές του χωριού, όπως και των διπλανών χωριών, ήταν οι Иван Пајлошот (Ίβαν Πάιλοσσοτ) και Тоде Чивтеев (Τόντε Τσσιφτέεβ) από το Ениџевардар (Ενιτζζεβάρνταρ-Γιαννιτσά) και ηγέτης όλων αυτών, εννοείται, ο Апостол Петков Терзиев (Άποστολ Πέτκοβ Τερζίεβ). Από τους κατοίκους του χωριού, οι γνωστότεροι μαχητές ήταν τα αδέλφια Димитар и Леонид Думчеви (Ντιμίταρ και Λέονιντ Ντούμτσσεβ), φημισμένοι βόιβοντες, οι οποίοι με τις τσσέτι τους (ένοπλες ομάδες) δρούσαν στο όρος Πάιακ και κυρίως στις κορυφές Γκάντατςς, Γκόλα Τσσούκα και Γκάτσσοβ Μετερίζι. Ο Димитар Думчев αποκαλούνταν και Ντιμίταρ Καπιντάν και αποτελούσε το φόβο και τον τρόμο για τις οθωμανικές αρχές. Οι μεγαλύτερες μάχες που έδωσε, είχαν λάβει μέρος στις τοποθεσίες  „Арамиски чуки (Αραμίσκι Τσσούκι)“ και „Момина врата (Μόμινα βράτα)“.
Με την προσάρτηση αυτού του τμήματος της Μακεδονίας στην σύνθεση του Βασιλείου της Ελλάδας (1912), στο χωριό άρχισαν να εγκαθίστανται Βλάχοι, οι οποίοι άλλαξαν την εθνική σύνθεση του πληθυσμού. Παρόλα αυτά όμως, οι Μακεδόνες συνέχισαν να ομιλούν τη μητρική τους μακεδόνικη γλώσσα και να διατηρούν τα έθιμα και την κουλτούρα τους. Η ελληνική γλώσσα, κουλτούρα και ιστορία, άρχισαν να μπαίνουν στα μακεδόνικα σπίτια μέσω των σχολείων και της εκκλησίας, όπως και μέσω της επικοινωνίας με τις διοικητικές αρχές.
Το χωριό ενεργά συμμετείχε και στα γεγονότα των πολεμικών συγκρούσεων στην Ελλάδα τη δεκαετία 1940-1949. Την περίοδο του ελληνο-ιταλικού πολέμου 1940-41, από το χωριό επιστρατεύτηκαν 28 άτομα και δύο από αυτά σκοτώθηκαν. Οι Ленџов Георги (Λέντζζοβ Γκεόργκι) και Тренчев Никола (Τρέντσσεβ Νίκολα). Με τον ερχομό των γερμανικών κατοχικών δυνάμεων, το Μάρτιο του 1942, οι Димитар Думов (Ντιμίταρ Ντούμοβ), Димитар Миндов (Ντιμίταρ Μίντοβ) και Петре Пендуров (Πέτρε Πεντούροβ) ίδρυσαν την παρτιζάνικη μονάδα του χωριού. Στις αρχές του Μαρτίου του 1943, συστάθηκε και η οργάνωση ΕΑΜ και υπεύθυνος του χωριού ορίστηκε ο Βλάχος Γιώργης Κυρατζής. Έπειτα συστάθηκε η οργάνωση νεολαίας ΕΠΟΝ και μέλη της έγιναν περίπου 40 νεαροί κάτοικοι, με υπεύθυνο τον  Јане Костов (Γιάνε Κόστοβ). Η συνάντηση ίδρυσης έλαβε μέρος στο σπίτι του Сотир Минов (Σότιρ Μίνοβ).
Μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου και την αποχώρηση των γερμανικών δυνάμεων, άρχισε να πλησιάζει άλλος ένας πόλεμος, ακόμη σκληρότερος. Ο Εμφύλιος Πόλεμος. Το 1945 συστάθηκε η οργάνωση των Μακεδόνων στην Ελλάδα, НОФ (ΝΟΦ-νάροντνο οσλομποντίτελεν φροντ / λαικό απελευθερωτικό μέτωπο) και η πρώτη συνάντηση της οργάνωσης για την περιοχή αυτή, έγινε στο Μπάμπιανι. Ήταν Ιούνιος του 1945. Κύριος ομιλητής ήταν ο Тодор Атанасов (Τόντορ Ατανάσοβ) και συζητήθηκαν τα προβλήματα της νέας οργάνωσης, τα δικαιώματα του μακεδόνικου λαού και οι σκοποί και τα καθήκοντα της οργάνωσης.  Η ένταξη των κατοίκων στο ΝΟΦ ήταν μαζική. Το καλοκαίρι του 1946, οι οργανωτές του ΝΟΦ της περιοχής, δημιούργησαν τοπικό συμβούλιο του χωριού, όπου μέλη του ήταν οι: Петре Пендуров (Πέτρε Πεντούροβ), Георги Миндов (Γκεόργκι Μίντοβ), Георги Линов (Γκεόργκι Λίνοβ), Ристо Трпков (Ρίστο Τ΄ρπκοβ) κ.α. Το συμβούλιο αυτό υπήρξε ως και την άνοιξη του 1947, όταν οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το χωριό και να εγκατασταθούν στο χωριό Ѓупчево (Γκιούπτσσεβο-Γυψοχώρι). Στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού της Ελλάδας, αγωνιζόμενοι για τα δίκαια των Μακεδόνων, εντάχθηκαν άνω των 30 κατοίκων και πολλοί από αυτούς έμειναν γνωστοί για το θάρρος τους, όπως ο Георги Мазнев (Γκεόργκι Μάζνεβ),  Апостол Ефтим Џинов (Άποστολ Έφτιμ Τζζίνοβ), Гјорги Џинов (Γκιόργκι Τζζίνοβ) κ.α. Την ίδια τύχη είχε και ο συγγενής του Гјорги Џинов (Γκιόργκι Τζζίνοβ). Λόγω της μαζικής συμμετοχής των κατοίκων στην οργάνωση, εκτός από τους βασανισμούς, οι δυνάμεις του κυβερνητικού στρατού, τον Ιανουάριο του 1949, έκαψαν όλο το χωριό. Μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου, όλα τα σπίτια οικοδομήθηκαν από τους κατοίκους εκ νέου. Πολλοί από τους κατοίκους του Μπάμπιανι, όπως και εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι Μακεδόνες, ζουν σήμερα στη Δημοκρατία της Μακεδονίας και στη Βουλγαρία, χώρις να έχουν το δικαίωμα επιστροφής στα πάτρια εδάφη τους.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ГРИГОР ПРЛИЧЕВ – ΓΚΡΙΓΚΟΡ Π΄ΡΛΙΤΣΣΕΒ (1829 – 1893) Македонскиот Хомер – Ο Μακεδόνας Όμηρος

Ο Григор Прличев αποτελεί το μεγαλύτερο όνομα της μακεδόνικης λογοτεχνίας του 19ου αιώνα. Αυτή η  λογοτεχνική ιδιοφυΐα, σύμφωνα με την γλωσσική υπαγωγή, αποτελεί  συγγραφέα σε τρεις γλώσσες: μακεδόνικα, ελληνικά και βουλγάρικα και ενώνει στον εαυτό του τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους και την εποχή στην οποία έζησε και δημιούργησε, τον κλασικισμό και τον ρομαντισμό, ως σημάδια του στυλ του. Είναι συγγραφέας για τον οποίο η Μακεδονία είναι ,,и љубов и судба и болка и очај и неопходност и тага и лулка и гроб (ι λιούμποβ ι σούντμπα ι μπόλκα ι ότσσαϊ ι νεόπχοντνοστ ι τάγκα ι λούλκα ι γκρομπ – και αγάπη και μοίρα και πόνος και ανάγκη και θλίψη και λίκνο και τάφος),,.
Γεννήθηκε στην πόλη Охрид-Όχριντ, ως το τέταρτο και τελευταίο παιδί της Μάρια και του Στάβρε Π΄ρλιτσσεβ, τεχνίτη της πόλης. Σύντομα ο πατέρας του πέθανε και σε ηλικία μόλις έξι μηνών έμεινε ορφανό από πατέρα. Την φροντίδα της οικογένειας ανέλαβε ο παππούς του Γκρίγκορ, ο οποίος συγκέντρωνε ανθρωπιστική βοήθεια για τους πολιτικούς φυλακισμένους εκείνης της περιόδου και επίσης ήταν μεγάλος  οπαδός του βιβλίου. Όσο ο Γκρίγκορ μεγάλωνε, τόσο ο παππούς του του μετέδιδε την αγάπη για τη λογοτεχνία και σύντομα είδε ότι οι κόποι του άρχισαν να καρποφορούν. Κάθε μέρα τον πήγαινε στο σχολείο και πριν το θάνατό του άφησε κληροδότημα στη μητέρα του Γκρίγκορ, με όλα τα μέσα να συνεχίσει τη μόρφωση του παιδιού.
Ο Прличев ήταν μαθητής του Димитрија Миладинов (Ντιμίτρια Μιλάντινοβ), ενός ακόμη μεγάλου λογοτέχνη της εποχής, ο οποίος εκείνη την περίοδο δίδασκε στο Охрид. Ενώ μορφωνόταν, τα προς το ζειν τα εξασφάλιζε στον κεντρικό δρόμο πουλώντας αυγά και μούρα. Εργάστηκε επίσης για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα ως ράφτης και αργότερα ορίστικε δάσκαλος στα Τίρανα (Αλβανία). Όταν κατάφερε να συγκεντρώσει λίγα χρήματα, διψασμένος για μάθηση, το 1849 εγγράφηκε ως φοιτητής στην Σχολή Ιατρικής του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Αντί όμως να παρακολουθεί τα μαθήματα ιατρικής, ,,μεθυσμένος,, από τον Όμηρο, πολύ συχνά  διάβαζε ποιήματα αυτού και τα κρεμούσε στους τοίχους της πανεπιστημιακής αυλής. Τα χρήματα που είχε, γρήγορα ξοδεύτηκαν και σύντομα αναγκάστηκε να επιστρέψει στη Μακεδονία.
Επέστρεψε το 1850 και εώς το 1859 εργάστηκε ως δάσκαλος σε περισσότερα μέρη, με σκοπό να συγκεντρώσει και πάλι χρήματα για να συνεχίσει τις σπουδές του. Ως δάσκαλος εργάστηκε και στις πόλεις Μπίτολα και Πρίλεπ, αλλά κυρίως στο Όχριντ, όπου κατάφερε να εξασφαλίσει τα χρήματα και να επιστρέψει στις σπουδές του στην Αθήνα.
Έφτασε στην Αθήνα το 1859, ως φοιτητής ιατρικής στο δεύτερο έτος. Αντί να ασχοληθεί με το αντικείμενό του, έγραψε το ποίημα ,,Ο Αρματωλός,, (Сердарот-Σέρνταροτ), το οποίο έπρεπε να παραδώσει το αργότερο ως και τις 13.2.1860, σε ποιητικό διαγωνισμό. Έτσι, το 1860, έλαβε το πρώτο βραβείο του μεγάλου αθηναικού διαγωνισμού για το καλύτερο ποίημα στην ελληνική γλώσσα, λαμβάνοντας χρηματικό ποσό και στεφάνι δάφνης. Την ίδια χρονιά, το έργο του δημοσιοποιήθηκε από τον τύπο. Τα αποτελέσματα του διαγωνισμού ξεπέρασαν όλες τις προσδοκίες και ο  Прличев ανακυρήχτηκε ,,Δεύτερος Όμηρος,, κάτι που δεν είχε ξαναγίνει στην Αθήνα.
Το βραβείο όμως δεν έμεινε για πολύ στα χέρια του, ούτε του δόθηκε η υποτροφία που προβλεπόταν, επειδή δεν δέχτηκε να δηλώσει ότι είναι Έλληνας, όπως του ζήτησαν οι οργανωτές. Επέστρεψε άμεσα στο Охрид και αμέσως άρχισε να εργάζεται πάνω στο νέο του ποίημα με τίτλο „Скендербег,, (Σκέντερμπεγκ). Εργάστηκε και πάλι ως δάσκαλος στην πόλη και άρχισε να αισθάνεται τη δυσαρέσκεια του πληθυσμού λόγω της επιβολής της ελληνικής γλώσσας στα σχολεία από την Πατριαρχεία. Στροφή στη ζωή του, σύμφωνα με δική του αφήγηση, αποτέλεσε ο θάνατος των αδελφών Μιλάντινοβ στις φυλακές του Τσάριγκραντ (Ίνσταμπουλ-Κωνσταντινούπολης).  Σε σύγκρουση με το Φαναριώτη Μητροπολίτη στο Όχριντ, Μελέτιο και ομάδα μεγαλέμπορων, κόλακων αυτού, πήρε το μέρος του μακεδόνικου λαού και απελευθερώθηκε από την ελληνιστική επίδραση. Μαζί με τον  Јаким Сапунџиев (Γιάκιμ Σαπουντζζίεβ), ξεκίνησαν τον αγώνα για την εισαγωγή της λαικής γλώσσας στα σχολεία. Με αυτό, ο Π΄ρλιτσσεβ επισημοποίησε τον αγώνα του εναντίων της ελληνικής προπαγάνδας στη Μακεδονία.
Το 1868, η οθωμανική εξουσία τον φυλάκισε σε φυλακή του Ντέμπαρ, λόγω συκοφαντίας από πλευράς του Έλληνα Μητροπολίτη της περιοχής. Μετά την αποφυλάκιση επισκέφτηκε το Μοναστήρι του Σβέτι Γιόβαν Μπίγκορσκι και εκεί έγραψε το φημισμένο ποίημα για τη διάλυση της Αρχιεπισκοπής της Οχρίδας. Το ποίημα αυτό έδωσε δύναμη στο λαό για τον αγώνα εναντίων των αφομοιωτικών πράξεων του μητροπολίτη.
Το επόμενο έτος, 1869, η μακεδόνικη λαική γλώσσα εισάχθηκε μαζικά στα σχολεία. Ο Γκρίγκορ παντρεύτηκε με την Анастасија (Αναστάσια), με την οποία απέκτησε πέντε παιδιά (Κοσταντίνκα, Λίζα, Κίριλ, Ντέσπινα και Γκιόργκι). Την περίοδο αυτή έλαβε πρόσκληση από την Σύνταξη του βουλγάρικου περιοδικού στο Τσάριγκραντ,  „Читалиште“ (Τσσιτάλισστε) και ξεκίνησε με την εργασία μετάφρασης της Ιλιάδας του Ομήρου. Οι Βούλγαροι όμως τον κατηγόρησαν ότι δεν γνώριζε καλά τη βουλγάρικη γλώσσα και έδωσαν αρνητικές κριτικές στο έργο του, προκαλώντας του μεγάλο θυμό και απογοήτευση. Σταμάτησε την ενασχόλησή του με τη μετάφραση αυτή και σε λαική μακεδόνικη γλώσσα εξέδωσε τα ποιήματα „Сердарот (Σέρνταροτ)“,  „Скендербег (Σκέντερμπεγκ)“, όπως και την Ιλιάδα και Οδύσσεια του Ομήρου.  
Πολύ συχνά ο Прличев συνεργαζόταν με περιοδικά και εφημερίδες του Τσάριγκραντ (Ίσταμπουλ-Κωνσταντινούπολη), όπως και με έντυπα του Βελιγραδίου. Το 1872 δημοσίευσε το ποίημα „Во илјада седумстотин шездесет и второ лето (Βο ίλιαντα σεντουμστότινι σσέεσετ ι βτόρο λέτο – Το χίλια εφτακόσια εξήντα δύο έτος),, το οποίο σύντομα μελοποιήθηκε και τραγουδήθηκε από το μακεδόνικο λαό. Τραγουδιέται ακόμη και σήμερα από όλους τους Μακεδόνες ανα τον κόσμο.
Στο μεταξύ εργάζεται και στο πεδίο εξύψωσης των νέων γενεών στα μακεδόνικα σχολεία. Συμμετείχε στην επίσημη υποδοχή του πρώτου εξαρχικού επισκόπου Νατάναηλ Κουτσσέβισσκι, στο Όχριντ και με εκείνη την αφορμή έβγαλε λόγο χαιρετισμού και έγραψε ποίημα προς τιμήν του επισκόπου. Πολύ σύντομα όμως, ο  Прличев ήρθε σε ισχυρή σύγκρουση με τον επίσκοπο και το εκκλησιαστικό-σχολικό συμβούλιο, βλέποντας ότι ο εξαρχικός ιερέας ήθελε να κάνει στο μακεδόνικο λαό ότι έκανε νωρίτερα και ο πατριαρχικός.
Με τα χρήματα που είχε εξοικονομήσει όλο αυτό το διάστημα, διδάσκοντας στην πόλη Струга – Στρούγκα, αναχώρησε για την Σόφια της Βουλγαρίας, απ΄οπου είχε λάβει υποσχέσεις ότι θα του δινόντουσαν οι κατάλληλες συνθήκες για να δημιουργεί λογοτεχνία ανενόχλητος. Εκεί όμως οι υποσχέσεις αποδείχτηκαν ψεύτικες και ότι ο σκοπός όλου αυτού του σκηνικού ήταν να τον απομακρύνουν από το μακεδόνικο λαό. Για να μπορέσει να επιζήσει, την σχολική χρονιά 1879/1880, εργάστηκε στο γυμνάσιο του Γκάμπροβο, αλλά οι συνθήκες εργασίας που του δημιουργούσαν οι εκεί ,,πατριώτες,, ήταν αφόρητες και έτσι την επόμενη χρονιά βρέθηκε στη Λαική Βιβλιοθήκη της Σόφια, όπου ο ,,Δεύτερος Όμηρος, εργάστηκε σε ταπεινωτική γιαυτόν θέση, ως υπεύθυνος αρχείου. Δήλωσε παραίτηση και επέστρεψε στη Μακεδονία, λαμβάνοντας θέση δασκάλου στη Μπίτολα και έπειτα στο Όχριντ. Την περίοδο 1883 -1890, δίδαξε στο Γυμνάσιο Αρρένων του Солун (Σόλουν-Θεσσαλονίκη), όπου σπουδαστές ήταν πολλά από τα μετέπειτα βασικά μέλη του ΒΜΡΟ και αγωνιστές για τα δικαιώματα των Μακεδόνων, όπως ο Γκότσε Ντέλτσσεβ, Ντάμε Γκρούεβ, Πάντο Κλιάσσεβ κ.α. Εκείνη την περίοδο έγραψε και την ,,Αυτοβιογραφία,, του, η οποία εκδόθηκε μετά το θάνατό του, στην συλλογή „Сборник за народни умотворениа, наука и книжнина (Ζμπόρνικ ζα νάροντνι ουμοτβορένια, νάουκα ι κνιζζνίνα)“.
Απογοητευμένος και βαθιά στενοχωρημένος λόγω της άρνησης αποδοχής του έργου του από τους τότε ,,κύκλους διανόησης,, αποσύρθηκε το 1890 στο Όχριντ, όπου και πέθανε το 1893. Η τεράστια αξία του έργου του αναγνωρίστηκε πολύ μετά το θάνατό του, όπως εξάλου και πολλών άλλων διανοουμένων ανα τον κόσμο.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Κατηγορίες

Ευχαριστούμε θερμά τους Μακεδόνες οικονομικούς μας μετανάστες σε Αυστραλία, Καναδά και δυτική Ευρώπη, όπως και τους φίλους μας απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας, για την οικονομική στήριξη της έκδοσης της Нова Зора. Благодариме - Μπλαγκοντάριμε


ALPHA BANK

Account 852 00 2101 031390

IBAN: GR47 0140 8520 8520 0210 1031 390

BIC: CRBAGRAA

Μηνιαίες Εκδόσεις

Македонска Ризница
  • ,ΞΕΦΥΛΛΙΣΜΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΤΕΥΧΩΝ
    РАЗГЛЕДУВАЊЕ НА ПРЕТХОДНИ БРОЕВИ
  • 2016 (147)
  • 2015 (416)
  • 2014 (404)
  • 2013 (377)
  • 2012 (372)
  • 2011 (323)
  • 2010 (202)