Αρχεία | Νοέμβριος, 2011

ΣΤΟ ΒΩΜΟ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ

Μετά από πολλή σκέψη για το ποιός είναι τελικά ο ρόλος της εκκλησίας, των συλλόγων, των ταμείων των συλλόγων, των υπευθύνων των Δήμων για τα πολιτιστικά θέματα, είναι ολοφάνερο ότι όλα αυτά έχουν πλέον χάσει τον ρόλο τους και την σημασία τους. Οι παπάδες δεν ασχολούνται με τη θρησκεία και το κύρηγμα του Θεού, αλλά ομιλούν για «καλούς» και «κακούς» Έλληνες, «καλούς» και «κακούς» λαούς και κράτη, εμπλέκονται σε πολιτικά θέματα και κρίνουν τους εκλεγμένους από το λαό και τις απόψεις του καθενός. Οι ταμίες ανύπαρκτων συλλόγων, ή καλύτερα στημένων συλλόγων για να αποκτήσουν ρόλο κάποιοι περιθωριοποιημένοι και να οχυρωθούν «εθνικά θέματα», με σκοπό να επιχορηγούνται από τον κρατικό κορβανά σύλλογοι που ουδεμία παρουσία έχουν στις περιοχές τους, παραμόνο όταν τα «εθνικά συμφέροντα» τους οργανώσουν κάποιο ταξιδάκι.

Δυστυχώς όμως στις μέρες μας, όλα αυτά τελείωσαν και έτσι οι κρατικοδίαιτες διοικήσεις τους θα πάνε στα σπίτια τους και κάποιοι κρατικοί υπάλληλοι, «προστατευόμενοι» των αρχών, θα μείνουν στο περιθώριο. Υπάλληλοι των δήμων, οι οποίοι παντού βλέπουν φαντάσματα και τρέμουν την αλήθεια. Καλώς και θα πάνε στα σπίτια τους.

Οι δήμοι, τα κράτη, οι αρχές, ανήκουν σε όλους και όταν λειτουργούν, πρέπει να λειτουργούν για όλους. Φαίνεται όμως ότι οι συνέπειες του Τσέρνομπιλ, τώρα έφτασαν στις περιοχές μας και λόγω αυτών, αξίες χάνονται και συνεχίζονται τα ψέματα δεκαετιών, τα οποία και γκρέμισαν το κράτος.

Συνέλθετε…

Κακή αλήθεια και καλό ψέμα δεν υπάρχει. Με όλα αυτά τα ψέματα στα εθνικά και οικονομικά θέματα, τα ρουσφέτια και τα χαφιεδιλίκια, δημιουργήσατε όχι μόνο οικονομική αλλά το κυριότερο και κοινωνική κρίση, γκρεμίσατε το κράτος, το βιάσατε, το κλέψατε, το διαλύσατε. Και εμείς καλούμαστε να πληρώσουμε τα σπασμένα….

EDEN NEM (ένας μουγγός)!!!

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Cherchez la femme!


του Вујче

Στο μυαλό ενός δεκαπεντάχρονου ένα δεκαπενθήμερο παραμονής στο Λονδίνο, έστω και εάν αυτό συνεπάγεται καθημερινά (εκτός Κυριακής) υπερεντατικά μαθήματα αγγλικών, έμοιαζε κάτι μαγικό. Το ταξίδι με το αεροπλάνο, η ανεξαρτησία από τον έλεγχο των γονέων, η γνωριμία με έναν άλλο τόπο, όλα ήταν συναρπαστικά και πρωτόγνωρα.  Και φυσικά, το μυαλό του εφήβου δεν ήταν κενό ερωτικών σκιρτημάτων: το πολυεθνικό γκρουπ των μαθητών ήταν γεμάτο ωραίες κοπέλες, με πιο όμορφη από όλες (στα μάτια του τουλάχιστον) την Βάσω από την Καστοριά.

Η Βάσω έγινε η «βασίλισσα» της τάξης και ο ανταγωνισμός για να κερδίσει την προσοχή της ο ήρωάς μας ήταν σκληρός. Όλα σχεδόν τα αγόρια έδειχναν μαγεμένα από το βλέμμα της και προσπαθούσαν να της δείξουν πόσο τους άρεσε.  Και ο ανταγωνισμός ήταν διεθνής: ένας δεκαεπτάχρονος Γιουγκοσλάβος από την πρώτη μέρα έκανε στενό μαρκάρισμα στη Βάσω και τελικά αυτός την κέρδισε! Και δεν έφτανε που την κέρδισε και κυκλοφορούσαν συνέχεια χεράκι-χεράκι, μιλούσαν και οι δύο «σερβικά» και της τραγουδούσε και στα «σερβικά» «άη ντα μπέγκαμε μωρή Βάσε..β γκράντα Σόλουνα» !!! Και καλά ο Γιουγκοσλάβος μίλαγε τη γλώσσα του-η Βάσω όμως (για την ακρίβεια «Βάσε» όπως την φώναζε το αμόρε της) πού την έμαθε αυτή τη γλώσσα, αφού καλά-καλά αγγλικά δεν ήξερε!

Ο ήρωάς μας απέτυχε μεν να κερδίσει (έστω και πρόσκαιρα) την καρδιά της Βάσως, όμως είχε και αυτός τις επιτυχίες του και γρήγορα την ξεπέρασε.  Παρηγορημένος πια από την μίνι απογοήτευση που βίωσε, σκέφτηκε να ρωτήσει πώς η Βάσω έμαθε «σερβικά».  Πού να ήξερε όμως ότι αυτή η ερώτηση θα δημιουργούσε ακόμη περισσότερα ερωτηματικά. «Δεν μιλάω σερβικά, μιλάω τα ντόπια, που τα έμαθα από τη γιαγιά μου…» ήταν η φοβισμένη απάντηση της Βάσως. «Ναι, αλλά και ο Ζίβκο μια χαρά σε καταλαβαίνει και δεν είναι Καστοριανός».  Και η αντίδραση του Ζίβκο, αυτή και αν μπέρδεψε τα πράγματα: «Φίλε μου, εγώ είμαι Μακεδόνας και η Βάσε είναι κι αυτή Μακεδόνισσα! Και δεν μιλάμε σερβικά, μιλάμε μακεδονικά. Η Βάσε τα μιλάει σαν τη γιαγιά μου που κι αυτή έφυγε από το χωριό της, ένα χωριό κοντά στο χωριό της Βάσε, κυνηγημένη από τον ελληνικό στρατό…» Και άλλα πολλά είπε ο Ζίβκο, μιλώντας με πάθος και περιμένοντας να τσακωθεί με τον «αντίζηλό» του εάν διαφωνούσε.  Ο «αντίζηλός» του όμως, τύπος πράος από τα εφηβικά του χρόνια μέχρι και τώρα που ωρίμασε, έδειξε ενδιαφέρον για τη γλώσσα του Ζίβκο της Βάσε και τους είπε ότι και στο χωριό της μητέρας του μιλάνε μια διαφορετική γλώσσα: λένε «buna dzua» για καλημέρα και άλλα πολλά.  Ο Ζίβκο γέλασε και τα δύο αγόρια κανόνισαν το βράδυ να βγούνε με τα κορίτσια βόλτα. Η Βάσε όμως ήταν λιγάκι προβληματισμένη και ζήτησε η υπόθεση να μην διαδοθεί.

Πέρασαν από τότε αρκετά χρόνια και την «παράξενη» αυτή γλώσσα (την οποία πρωτάκουσα εκείνο το καλοκαίρι στο Λονδίνο) την άκουσα ξανά και ξανά, εντός και εκτός της ελληνικής επικράτειας-και μπορώ να πω ότι τη μιλάω και τη γράφω επαρκώς.  Και όταν πολλοί απορούν πώς την έμαθα, πού την έμαθα κλπ απαντώ χαμογελώντας σαν τον Αλέξανδρο Δουμά (πατέρα): «Cherchez la femme!»

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Αγαπητή Νόβα Ζόρα ,

Στην τελευταία μου επίσκεψη στην Δημοκρατία της Μακεδονίας , σε μια πολύωρη πολιτική συζήτηση, κουβεντιάζαμε για το γεγονός ότι ενώ  υπάρχουμε τόσοι εθνικά Μακεδόνες στην Ελλάδα, δεν δώσαμε ποτέ παραπάνω από 8.000 ψήφους στο Ουράνιο Τόξο-Виножито. Επίσης, σχολιάζοντας και την κατάσταση των Αλβανών της Μακεδονίας και την αλληλεγγύη που έχουν μεταξύ τους, ένας από την παρέα, για να ελαφρύνει λιγάκι την ατμόσφαιρα, είπε το παρακάτω κωμικοτραγικό ανέκδοτο:

«Κάποτε ο Θεός κατέβηκε να επιθεωρήσει πώς πάνε οι δουλειές στην κόλαση. Εκεί, κάθε λαός είχε το δικό του καζάνι, διαφορετικό για τους Έλληνες , διαφορετικό για τους Τούρκους, διαφορετικό για τους Αμερικανούς, για τους Γερμανούς, Κινέζους  κλπ.

Σε ένα μικρό σχετικά καζάνι, είχε υπερβολικά πολλούς φύλακες, ενώ στο γειτονικό του δεν είχε ούτε έναν. Τότε κάλεσε το Διάβολο και του έκανε παρατήρηση:

-Τί κατάσταση είναι αυτή, Διάολε;

-Τί εννοείς, Θεέ;

-Επιτρέπεται στο ένα καζάνι να έχεις τόσους πολλούς φύλακες και στο άλλο να μην έχεις καθόλου;

-Να σου εξηγήσω Θεέ. Στο ένα καζάνι βρίσκονται οι Αλβανοί.

-Ε, και?

-Όταν πάει να βγει ένας , όλοι οι υπόλοιποι από κάτω τον σπρώχνουν και το βοηθούν και έτσι χρειάζεται ιδιαίτερη φύλαξη!

-Και στο άλλο?

-Στο άλλο έχω τους Μακεδόνες, οι οποίοι όταν πάει κάποιος να βγει, οι υπόλοιποι τον τραβάνε πισω…..Τί να την κάνω την φύλαξη, Θεέ?

Πόζντραβ

Σολούντσσανετς

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Ο ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ. ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΠΕΘΑΙΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ МАКЕДОНСКАТА КУЛТУРА ВО ГРЦИЈА УМИРА. СО НЕА УМИРАМЕ И НИЕ

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί μέρος της προεκλογικής καμπάνιας του Ουράνιου Τόξου για τις ευρωεκλογές του 2009 και αφορά τον Μακεδόνικο πολιτισμό στην Ελλάδα. Ένα κείμενο επίκαιρο καθ’όλη τη διάρκεια του παρελθόντος, πολύ επίκαιρο και σήμερα. Η μεγάλη κοινωνικο-οικονομική κρίση που μαστίζει τον τόπο, απαιτεί ακόμα μεγαλύτερη εκγρήγορση και προσπάθεια όλων μας!

του Δημήτρη Κ. Ιωάννου

Αγαπητοί συμπολίτες μας – наши Македонци,

Ένας από τους βασικούς σκοπούς της ύπαρξης του Виножито-Ουράνιου Τόξου είναι εκτός των άλλων (εθνική αναγνώριση, γλώσσα, επιστροφή πολιτικών προσφύγων, πραγματική ενσωμάτωση των Μακεδόνων στα κοινωνικά και οικονομικά γίγνεσθαι, καλύτερη ζωή, δημοκρατική κοινωνία κτλ.) και η διάσωση της Μακεδονικής κουλτούρας στην Ελλάδα και η φροντίδα για την παραπέρα εξέλιξή της. Ζούμε πλέον σε μια Ευρώπη όπου η διαφορετικότητα είναι σεβαστή, όπου η πολυπολιτισμικότητα θεωρείται πλούτος και όχι απειλή, όπου οι κυβερνήσεις επενδύουν στην διάσωση και την ανάπτυξη ακόμα και των μικροτέρων πολιτισμικών ομάδων, είτε αυτές είναι εθνικές, είτε γλωσικές είτε οτιδήποτε άλλο. Όλα τα ανεπτυγμένα κράτη δηλώνουν υπερήφανα για τις διάφορες κουλτούρες που υπάρχουν και δημιουργούν μέσα στην επικράτειά τους και η ανοχή τους προς κάτι το διαφορετικό διδάσκεται πλέον ως κάτι το θετικότατο στα σχολεία τους. Δυστυχώς το ίδιο δεν συμβαίνει και στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, στην Ελλάδα μέλος της Ευρωπαικής Ενωσης και του ΝΑΤΟ, στην Ελλάδα που δεν αφήνει στιγμή ανεκμετάλευτη για να διαλαλήσει παντού ότι είναι η κοιτίδα της δημοκρατίας, στην Ελλάδα η οποία έχει υπογράψει μέχρι σήμερα πλήθος συμφωνιών και συνθηκών σχετικά με την προστασία της διαφορετικότητας, των μειονοτήτων, των γλωσσών, της κουλτούρας, σ’αυτήν την Ελλάδα, οτιδήποτε το διαφορετικό αποκτά άμεσα την ετικέτα του εθνικά επικύνδυνου, του ξενόφερτου, του προδοτικού, του καθοδηγούμενου από τις μεγάλες δυνάμεις, του κατάλοιπου. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με την κουλτούρα των εθνικά Μακεδόνων στην Ελλάδα.

Επί δεκαετείες τα τραγούδια μας, οι χοροί μας, τα ήθη και τα έθιμά μας, η αρχιτεκτονική των σπιτιών μας και των εκκλησιών μας, οι παραδοσιακές μας στολές, τα πανηγύρια μας, ακόμη και τα μοιρολόγια μας αποτελούσαν και αποτελούν τον ,,μαυρο λεκέ,, στην ,,καθαρότητα,, και την ,,μοναδικότητα,, της ελληνικής κουλτούρας σε όλα τα μήκη και πλάτη της επικράτειάς του ελληνικού κράτους. Από τις αρχές του 20ου αιώνα απαγορεύτηκε η χρήση της μακεδονικής γλώσσας στην Ελλάδα και κατα συνέπεια απαγορεύτηκαν και τα τραγούδια μας και αυτό είναι κάτι το οποίο ισχύει μέχρι και σήμερα. Επί έναν ολόκληρο αιώνα και στις περισσότερες περιπτώσεις μέχρι και σήμερα, είμαστε ίσως οι μοναδικοί άνθρωποι στην γη οι οποίοι αν και έχουν εκαντοντάδες χορούς δεν έχουν επισήμως τραγούδια. Είμαστε ίσως οι μοναδικοί που χορεύουμε σαν τις αρκούδες, μόνο με μουσική, όπως λέει μια παλια μακεδόνικη φράση ,,шо ни свираат тоа играме-σσο νι σφίραατ τόα ίγκραμε,, .

Όλοι οι πολιτιστικοί συλλόγοι ανα τον κόσμο όταν δίνουν παραστάσεις χορεύουν και τραγουδούν έκτος από τους δικούς μας συλλόγους οι οποίοι μόνο χορεύουν για να μην ,,θυμώσουν,, τις ελληνικές αρχές, για να αποδείξουν  το πόσο πιστοί είναι στις οδηγίες του κράτους και πόσο μεγάλο είναι το εθνικό τους φρόνιμα. Και όλα αυτά στον 21ο αιώνα !!! Όλοι οι χοροί μας απέκτησαν εξελληνισμένα ονόματα και σε πολλές περιπτώσεις ελληνικούς στίχους. Το пушчено-πουσστσσένο έγινε λυτός, το Елено моме-Έλενο μόμε έγινε κόρη Ελένη, το Ветер подујнало-βέτερ ποντουινάλο  έγινε φύσηξε αεράκι, το шири шири-σσίρι σσίρι έγινε σύρε σύρε. Τα пинци-πίντσι μας, αντικαταστήθηκαν από τα ,,ελληνικότατα,, τσαρούχια με την φούντα, πολλά από τα χορευτικά μας υποχρεώθηκαν να φορούν την στολή του Παύλου Μελά, με πιέσεις εισάχθηκαν στο χορευτικό πρόγραμα των συλλόγων χοροί που ουδεμία σχέση έχουν με την μακεδονική μας κουλτούρα.

Τραγούδι, θέατρο ή αναπαράσταση παλαιών εθίμων στην μακεδονική γλώσσα ; Ούτε λόγος να γίνεται.Ακόμα και τώρα τελευταία που οι Μακεδόνες πήραν λίγο θάρρος και άρχισαν να τραγουδούν στα πανηγύρια τους και αυτό όχι λόγω του ότι το επέτρεψαν οι ελληνικές αρχές, αλλά επειδή με ενέργειες του το Ουράνιο Τόξο λόγω των δραστηριοτήτων του σε ευρωπαικό επίπεδο πίεσε πάνω στο θέμα αυτό, ακόμα και τώρα η κουλτούρα μας και τα λίγα τραγούδια που ακούγονται κατα καιρούς παρουσιάζονται από την επίσημη Ελλάδα ως κατάλοιπα της βουλγαρικής κατοχής, ως επιδράσεις από την άλλη πλευρά των συνόρων, ως προπαγάνδα ξένων κέντρων ή και ως ελληνικότατα αλλά με.. μικρή σλαβική επίδραση. Οτιδήποτε εκτός μακεδονικό. Βέβαια, μεγάλες πιέσεις με σκοπό τον αφανισμό, εκτός των τραγουδιών μας και των εθίμων μας, δέχτηκαν και δέχονται και οι αρχιτεκτονικές μας ιδιαιτερότητες. Όλα τα νεκροταφεία που είχαν τάφους και μνήματα με μακεδόνικες επιγραφές καταστράφηκαν, όλες οι μακεδόνικες επιγραφές σε εκκλησίες καλύφτηκαν με νέο σοβά και εικόνες, και σε πολλές περιπτώσεις γκρεμίστηκαν ολόκληροι ναοί, μόνο και μόνο επειδή το στυλ της οικοδόμησής τους δεν ταίριαζε στο ελληνικό.

Παράδειγμα ο ιερός ναός Αγίου Κωνσταντινου και Ελένης στο Αμύνταιο όπου την δεκαετεία του 60 γκρεμίστηκε από μια ντουζίνα τανκς με την δικαιολογία ότι είναι έτοιμος να πέσει. Έτοιμος να πέσει δεν ήταν καθόλου, αφού πολλά τανκς επι ώρες δεν μπορουσαν να τον κατεδαφίσουν, το μόνο που ενοχλούσε ήταν η μακεδονική του αρχιτεκτονική. Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν αμέτρητα.Οι μεθόδοι οι οποίες ακολουθούνται σήμερα από τις ελληνικές αρχές δεν διαφέρουν κατα πολύ από τις παλαιότερες, είναι όμως περισσότερο εξειδικευμένες. Πλέον δεν απαγορεύονται ανοικτά οι διάφορες μακεδονικές εκδηλώσεις και κινήσεις, αλλά παύουν να χρηματοδοτούνται αυτές που θα παρουσιάσουν μακεδονικό πρόσωπο. Απειλούνται αυτοί που θα τολμήσουν να δηλώσουν την διαφορετικότητα της κουλτούρας τους, είτε με διώξιμο από την δουλειά τους είτε με μελλοντικά προβλήματα των παιδιών τους είτε με άλλους τρόπους. Επίσης δεν παρουσιάζονται εκδηλώσεις με μακεδονικά στοιχεία από κανένα μέσο μαζικής ενημέρωσης και αν αυτό κάποτε συμβεί, γίνεται με παρουσίαση μερικών και όχι όλων των στοιχείων. Πάραδειγμα, ελληνοποιημένα ονόματα χορών, έλλειψη τραγουδιού, άλλαλες εκδηλώσεις.

Πολλά από τα ήθη και έθιμά μας τα οποία υπήρχαν για αιώνες τώρα, εξαφανίστηκαν κάτω από τις πιέσεις και μεθόδους δημιουργημένες για τον σκοπό αυτό. Κανένα από τα παιδιά μας πλέον δεν τραγουδά το кољда бабо-κόλντα μπάμπο, то сурва бабо-σούρβα μπάμπο ή το лазарица-λαζάριτσα, τα οποία αντικαταστάθηκαν από τις ελληνικές τους εκδοχές. Αυτά και πολλά άλλα δεινά υπέμενε και υπομένει η μακεδονική μας κουλτούρα, η τόσο κυνηγημένη και αμαυρωμένη.Για τους λόγους αυτούς το Ουράνιο Τόξο δεν έπαψε και δεν θα πάψει να αγωνίζεται για την διάσωση και αναγέννηση της μακεδονικής μας κουλτούρας και πολιτισμού. Μέσω των ενεργειών μας στην Ελλάδα και το εξωτερικό, όπου είμαστε μέλη σε πολλές ευρωπαικές οργανώσεις, μέσω των προσπαθειών μας για την απομάκρυνση του φόβου από τις καρδιές των Μακεδόνων στην Ελλάδα, μέσω των αγώνων μας για μια καλύτερη και δημοκρατικότερη Ελλάδα, προσπαθούμε να διασώσουμε τα λίγα έστω στοιχεία της κουλτούρας μας που έχουν απομείνει και να αναγεννήσουμε αυτά που αφανίστηκαν ή καταστράφηκαν. Η κουλτούρα και ο πολιτισμός, μαζί με την γλώσσα και την ταυτότητα  αποτελούν τις πολιτιμότερες αξίες κάθε ανθρώπου. Χωρίς αυτές ο άνθρωπος παύει να υπάρχει ως κάτι το ξεχωριστό. Πολύ σωστό αυτό που κάποτε είπε ένας αρχαίος Ελληνας σοφός ότι ,,άνθρωπος που δεν γνωρίζει το παρελθόν του και δεν αναπτύσει την κουλτούρα του, δεν έχει μέλλον,,. Όπως και η γνωστή ρήση του Μακεδόνα βοιβόντα Јане Садански-Γιάννε Σάντανσκι ότι ,,οι αιχμάλωτοι αγωνίζονται για την ελευθερία τους και οι ελεύθεροι για την τελειότητα,, .

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ΝΙΚΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ – НИКОС ТЕОДОСИУ


ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΙΓΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΤΕΧΝΗ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΛΕΝΕ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙ

ЕДЕН ОД МАЛКУМИНА ГРЦИ УМЕТНИЦИ ШТО СОЗДАВА УМЕТНОСТ СПОРЕД ТОА ШТО ГЛЕДА А НЕ СПОРЕД ТОА ШТО МУ КАЖУВААТ ДА ГЛЕДА

ΝΙΚΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ - НИКОС ТЕОДОСИУ

Συγγραφέας, σκηνοθέτης.  Σπούδασε κινηματογράφο στην Αθήνα και το Παρίσι. Το συγγραφικό έργο του εκτείνεται από τη λογοτεχνία ως την ιστορική έρευνα με ιδιαίτερη προσήλωση στην ιστορία των κινηματογράφων στην Ελλάδα. Στον κινηματογράφο είναι προσανατολισμένος στην σκηνοθεσία ντοκιμαντέρ με πολλές συμμετοχές σε Φεστιβάλ. Έχει επεξεργαστεί και κατευθύνει εκπαιδευτικά προγράμματα κινηματογράφου για παιδιά, έχει κάνει εισηγήσεις σε πολλά συνέδρια με θέμα την οπτικοακουστική παιδεία των νέων, δημοσιεύσεις σε περιοδικά κι έχει καθοδηγήσει κινηματογραφικά εργαστήρια, στην  Ελλάδα και το εξωτερικό. Είναι  ιδρυτικό μέλος του Νεανικού Πλάνου (Ομάδα δημιουργών για την οπτικοακουστική έκφραση των νέων ανθρώπων), μέλος της τριμελούς γραμματείας του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους, καλλιτεχνικός διευθυντής της Camera Zizanio (Ευρωπαϊκή Συνάντηση Νεανικής Οπτικοακουστικής Δημιουργίας), συνεργάτης του Media Education Centre στο Βελιγράδι.

Ανήκετε στον αριστερό χώρο. Ποιά τα προβλήματα τα οποία αντιμετωπίσατε στο παρελθόν λόγω των πεποιθήσεών σας;

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο αν είσαι αριστερός αλλά και το τι είδους αριστερός είσαι.

Τα εφηβικά μου χρόνια συνέπεσαν με το μεγάλους κοινωνικούς αγώνες  της δεκαετίας του 60. Έτσι βρέθηκα στους δρόμους της Αθήνας διεκδικώντας μαζί με τους συμμαθητές και σπουδαστές το 15% για την παιδεία, δημοκρατικές ελευθερίες κλπ. Ήταν το πρώτο μεγάλο ξέσπασμα μετά την καταχνιά που έπεσε στη χώρα με το τέλος του Εμφυλίου πολέμου και την επικράτηση της πιο αντιδραστικής δεξιάς. Αλλά πριν προλάβουμε να συνειδητοποιήσουμε αυτό που συνέβαινε ήρθαν το 1967 τα τανκς του Παπαδόπουλου και της χούντας των στρατιωτικών να συντρίψουν όλα τα όνειρα για μια αναγέννηση του τόπου. Η αστυνομοκρατία αντικαταστάθηκε από την στρατοκρατία. Ο ερχομός της δικτατορίας έφερε και την υποχρεωτική αυτοεξορία στη Γαλλία στην αγωνιώδη αναζήτηση ενός τόπου ελευθερίας.  Αλλά η ιδανική εικόνα που είχε ο κάθε καλλιτέχνης για το «λαμπερό» Παρίσι  γκρεμίστηκε σε ελάχιστους  μήνες  με τη μεγαλειώδη εξέγερση του 1968. Η στυγνή πραγματικότητα που οριοθετούσε και το τέλος της μεταπολεμικής ευημερίας και για τις χώρες της κεντρικής Ευρώπης,  εισέβαλε βίαια και μάλλον όρισε άλλες προτεραιότητες. Δεν μπορούσες να συνεχίσεις  αυτό που βίαια διακόπηκε στην Ελλάδα. Βρισκόσουν σ ένα ξένο τόπο όπου κυριαρχούσε  η πρωταρχική ανάγκη της επιβίωσης, κι αυτό δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Ουσιαστικά η ίδια η πραγματικότητα με ώθησε στο «περιθώριο» του καθώς πρέπει κόσμου, στον προβληματισμό και στην αμφισβήτηση. Η αμφισβήτηση που επεκτάθηκε και στην «επίσημη», όπως λένε,  αριστερά που κουβαλούσε το σταλινικό παρελθόν.  Έτσι οριοθετήθηκε για μένα ένα διπλό «περιθώριο».

Σε αυτές τις συνθήκες, ο μόνος δρόμος επιβίωσης, και καλλιτεχνικής,  ήταν το «αντάρτικο».  Επιλεκτικά, αιφνιδιαστικά  χτυπήματα. Χρήση ελαφρών «όπλων», το μίνιμουμ των ατομικών αποσκευών για να μπορείς να ελίσσεσαι και συχνή αλλαγή τόπου.  Τα τελευταία 20 χρόνια τα πράγματα ήταν κάπως καλύτερα, πιο ήρεμα. Μέχρι που ήρθε το ΔΝΤ.

Πρόσφατα σκηνοθετήσατε μια ταινία μικρού μήκους με θέμα το Γράμο και τις συνέπειες του Εμφυλίου. Τί σας ώθησε να ασχοληθείτε με ένα τέτοιο θέμα «ταμπού» για την ελληνική κοινωνία; Ποιές οι αντιδράσεις που συναντήσατε; Τί συναντήσατε στο Γράμο;

Κατ αρχήν να ξεκαθαρίσω ότι δεν κάνω πολιτικές ταινίες. Δυο μικρού μήκους με καθαρά πολιτικό θέμα που είχα κάνει μέχρι τότε, μια για τον Γιώργο Ζιούτο κι άλλη μια για τη Μαρία Καραγιώργη, δυο πολύ σημαντικά αλλά παραγνωρισμένα πρόσωπα της Ελληνικής αριστεράς, ήταν για περιορισμένη χρήση. Εδώ και πολλά χρόνια ασχολούμαι συστηματικά με τον κινηματογράφο, τον κινηματογράφο σαν κοινωνικό φαινόμενο. Πάνω σ αυτό έχω φτιάξει βιβλία και ταινίες.

Στο Γράμμο έφτασα μέσα από μια μεγάλη παράκαμψη, την Ουγγαρία! Δηλαδή πήγα πρώτα στο χωριό Beloyannisz.

Στο χωριό, που έχει το όνομα του Νίκου Μπελογιάννη, έφτασα μετά από την αφήγηση μιας ανθρώπινης ιστορίας που με συγκλόνισε. Μιας απλής ιστορίας που μέσα της είδα να κλείνει όλο το μεταπολεμικό δράμα των κατοίκων αυτής της χώρας, αυτών που πάλεψαν για ένα καλύτερο αύριο αλλά έβλεπαν τα όνειρα τους να γκρεμίζονται διαρκώς. Αυτή  θα αποτελούσε τον κορμό του ντοκιμαντέρ που ξετύλιγε την ιστορία του χωριού μέχρι τις μέρες μας.

Ήταν η ιστορία του Θωμά και της Ρόζα, δυο νέων από κάποιο χωριό της Φλώρινας. Ο Θωμάς, αντάρτης στο Δημοκρατικό Στρατό, ήταν αρραβωνιασμένος με τη Ρόζα, που όπως έλεγαν ήταν η ομορφότερη στην περιοχή. Μετά την ήττα και το τέλος του Εμφυλίου ο πρώην αντάρτης κατέληξε στο χωριό Μπελογιάννης.  Αφού εγκαταστάθηκε κίνησε τις διαδικασίες να φέρει κοντά του τη Ρόζα. Είχαν ρυθμιστεί όλα στην κάθε λεπτομέρεια και τη συγκεκριμένη ημέρα και ώρα ο Θωμάς περίμενε τη Ρόζα στο σιδηροδρομικό  σταθμό του χωριού. Αλλά το τρένο ήρθε από τη Βουδαπέστη χωρίς τη Ρόζα. Την επόμενη μέρα ο Θωμάς βρισκόταν πάλι στο σταθμό. Συνέχισε να κάνει το ίδιο και τις επόμενες μέρες κι έτσι άρχισαν να περνούν οι μήνες τα χρόνια. Παράλληλα ο Θωμάς άρχισε να καλλιεργεί στο σπίτι του τριαντάφυλλα  που απλώνονταν έξω από την αυλή του, κάλυπταν το πεζοδρόμιο κι έφταναν μέχρι την άσφαλτο. Δεν πάνε πολλά χρόνια που ο Θωμάς άφησε την τελευταία του πνοή αγκαλιά με τα τριαντάφυλλα όταν ένα σκαπτικό μηχάνημα που άνοιγε ένα όρυγμα στο πεζοδρόμιο, αναγκαστικά έπρεπε  να τα καταστρέψει. Δεν έμαθε ποτέ, ή αν το έμαθε δεν θα ήθελε να το πιστέψει, ότι η Ρόζα ξεκίνησε να πάει να τον βρει. Στο δρόμο όμως για τον σταθμό του τρένου στην Ελλάδα έπεσε πάνω σε μια συμμορία ένοπλων δεξιών που τη βίασαν και τη σκότωσαν.

Στο χωριό Μπελογιάννης όμως που πήγα ήρθα αντιμέτωπος και με μιαν άλλη σκληρή πραγματικότητα. Η πολιτική αλλαγή του 1989 απειλούσε με πλήρη εξαφάνιση το χωριό αφού θεωρούνταν ένα κομμουνιστικό κατάλοιπο. Ευτυχώς δεν έφτασαν σε αυτή την ακρότητα, προχώρησαν όμως  σε μιαν άλλη, ενδιάμεση: να βεβηλώσουν τα μνήματα στο νεκροταφείο που αντί σταυρού είχαν ένα κόκκινο αστέρι.  Φτάσαμε στο σημείο να μην υπάρχει σεβασμός ούτε τους νεκρούς. Σημάδι πολύ ανησυχητικό. Επιστροφή στη βαρβαρότητα.

Στο Γράμμο  βρέθηκα ακολουθώντας τη αντίστροφη πορεία των ελάχιστων ανθρώπων από την Ελλάδα που συνάντησα στο χωριό Μπελογιάννης. Με μια έννοια να συνδέσω το νήμα γιατί από κει ξεκίναγαν όλες οι αφηγήσεις τους. Κι εκεί, στο Γράμμο,  μου αποκαλύφθηκε μια άλλη πραγματικότητα. Τα εξαφανισμένα χωριά του Γράμμου, χωριά που καταστράφηκαν, ισοπεδώθηκαν όχι εξ αιτίας του πολέμου αλλά αφού τέλειωσε αυτός!! Για να μην κατοικηθούν ποτέ πια. Μια τραγική αλήθεια που, εκτός από ελάχιστους, είναι άγνωστη στην Ελλάδα.

Η καταστροφή τους αποτελούσε μια βάρβαρη πολιτική πράξη . Σκέφτηκα τους ανθρώπους στο χωριό Μπελογιάννης αλλά και όλους τους πολιτικούς πρόσφυγες. Μια ζωή ζητούσαν να γυρίσουν πίσω. Που;

Έτσι, αν και δεν ήταν προγραμματισμένο, σκέφτηκα να φτιάξω αυτή τη μικρή  ταινία για να πω απλά αυτά που είδα. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

Με μια ορισμένη έννοια η ταινία Γράμμος ανήκει στις περιβαλλοντικές ταινίες. Μόνο που το περιβάλλον δεν είναι μόνο η φύση, το νερό, ο αέρας. Μέρος  της φύσης είναι ο άνθρωπος και δεν έχει νόημα να μιλάμε για το περιβάλλον αν δεν το αντιμετωπίζουμε σ αυτή τη σύνθετη μορφή του. Κι ο άνθρωπος, το πιο συνειδητό κομμάτι της, δεν είναι μια απλή ύπαρξη με μια εφήμερη παρουσία πάνω στη γη. Είναι κοινωνικό όν, έχει παρελθόν (ιστορία), έχει παρόν και μέλλον. Κι η ταινία αποδεικνύει έμμεσα αλλά καθαρά πόσο στενή είναι η σχέση περιβάλλοντος και πολιτικής. Κι αν δεν υπερασπίζεσαι, δεν σέβεσαι τον άνθρωπο κι όλο τον πλούτο που κουβαλάει πάνω του μέσα από τη διαφορετικότητα του, δεν προστατεύεις κανένα περιβάλλον, κανέναν πλανήτη.

Δεν μπορώ να πω ότι είχα σημαντικές αρνητικές αντιδράσεις. Άλλωστε η ταινία δεν προωθεί ιδέες, δεν ισχυρίζεται τίποτα, καταγράφει μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα. Μεμονωμένες αντιδράσεις μόνο υπήρξαν. Αυτό πρέπει να οφείλεται στο γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια οι επαγγελματίες ιστορικοί ασχολούνται όλο και περισσότερο με τον Εμφύλιο Πόλεμο. Εκδίδονται βιβλία, γίνονται συνέδρια κλπ.  Έχουν αποκαλυφθεί πολλές αλήθειες αν και πολλές μένουν στο σκοτάδι. Έτσι μπορούμε να πούμε ότι πια δεν υπάρχουν «ταμπού» με την κλασσική έννοια, αυτά που επέβαλε η κρατική λογοκρισία κι η Ασφάλεια.

Χρησιμοποιούν  όμως άλλους τρόπους. Μια λογοκρισία που δε λέει το όνομά της. Κρατάει προσχήματα. Γνωρίζω τουλάχιστον μια πρόταση για ταινία ντοκιμαντέρ για τους Εθνικά Μακεδόνες που απορρίφθηκε από Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου. Γνωρίζω ότι απορρίφθηκε πρόταση για ταινία μυθοπλασίας βασισμένη στο βιβλίο του Μενέλαου Λουντέμη «¨Ένα παιδί μετράει τα άστρα». Η επίσημη δικαιολογία ήταν ότι οι διάλογοι με ελληνικά της δεκαετίας του 50 δεν θα ήταν κατανοητοί στο σημερινό κοινό. Κάποιου όμως από τους «κριτές» του ξέφυγε: οι διάλογοι περιείχαν «ψήγματα μακεδονικής διαλέκτου»! Και να σκεφτείτε ότι ήταν μια διεθνής παραγωγή που είχε εξασφαλίσει 1 εκ.  ευρώ από το εξωτερικό! Όταν το ΕΚΚ αρνήθηκε τη δική του μικρή συμμετοχή οι ξένοι αποσύρθηκαν μαζί με τα λεφτά τους.

Φυσικά έχουμε και το αντίθετο της λογοκρισίας, την προπαγάνδα της «ισοπέδωσης» που προσφέρει αφειδώς συγχωροχάρτια στους θύτες με ταινίες του τύπου «Ψυχή Βαθιά» στο όνομα δήθεν της «εθνικής συμφιλίωσης».

Είναι χαρακτηριστικό ότι την ίδια χρονιά που γυρίστηκε η δικιά μου ταινία για το Γράμμο , συνέπεσε να γυριστεί και μια απολιτική ταινία για έναν μελισσοκόμο στο Γράμμο.  Κέρδισε αρκετές διακρίσεις.

Είχατε στα σχέδιά σας να σκηνοθετήσετε ντοκυμαντέρ για το χωριό Μπελογιάννης της Ουγγαρίας, όπου εκεί είχαν εγκατασταθεί πολλοί Έλληνες και Μακεδόνες πολιτικοί πρόσφυγες του Εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα. Για ποιό λόγο το ακυρώσατε;

Για την ακρίβεια δεν το ακύρωσα. Δεν μπόρεσα να συνεχίσω εξ αιτίας οικονομικών προβλημάτων.  Τα πρώτα γυρίσματα τα έκανα με δικά μου έξοδα. Ταυτόχρονα είχα υποβάλλει αίτηση για χρηματοδότηση στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου. Θεωρούσα ότι, μετά δυο απορρίψεις (για ένα  ντοκιμαντέρ που αφορούσε  την Κύπρο αλλά θεωρήθηκε ότι είναι ευαίσθητο εθνικό θέμα που δεν πρέπει να αγγίζουμε) θα έπαιρνα την έγκριση για την ιστορία του  Θωμά και τη Ρόζα. Έκανα λάθος.

Οι επιτροπές κρίσεων του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου όπως ανέφερα και πιο πάνω λειτουργούν λογοκριτικά. Το κακό είναι ότι οι έλληνες σκηνοθέτες διεκδικούν (για την ακρίβεια διεκδικούσαν ) χρήματα για να κάνουν ταινίες, χωρίς όμως ποτέ να διεκδικούν το θεμελιώδες: το δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης.

Το μόνο που μας σώζει είναι η ψηφιακή τεχνολογία που μας επιτρέπει , ειδικά στο ντοκιμαντέρ, να δημιουργούμε ανεξάρτητες ταινίες με μικρό κόστος αλλά καλή ποιότητα. Καθοριστική είναι και η βοήθεια φίλων που προσφέρουν αμισθί τις υπηρεσίες τους ή τα μηχανήματα.  Έτσι επιβιώνουμε καλλιτεχνικά. Αλλά αυτό δεν είναι η λύση του προβλήματος.

Πρόσφατα η ταινία σας για το Γράμο, προβλήθηκε σε εκδηλώσεις της Στέγης Μακεδονικού Πολιτισμού, του πολιτιστικού τμήματος του Μακεδόνικου κινήματος των εθνικά Μακεδόνων στην Ελλάδα, με αφορμή την παρουσίαση του Μακεδονο-Ελληνικού Λεξικού. Ποιές οι εντυπώσεις σας και η άποψή σας για το όλο θέμα.

Αυτή ήταν η εγγύτερη, στο χώρο του δράματος,  προβολή της ταινίας. Κατά συνέπεια κι οι άνθρωποι που βρέθηκαν εκεί είχαν μια πιο άμεση σχέση με τα συμβάντα. Σχεδόν όλοι με τους οποίους μίλησα είχαν τουλάχιστον ένα συγγενή  που έχασε τη ζωή του εκεί, κι άλλους που είχανε σκορπίσει στα πέρατα του κόσμου. Έτσι το θέμα τους άγγιζε άμεσα. Το κλίμα ήταν συναισθηματικά φορτισμένο. Δυστυχώς δεν είχα χρόνο στη διάθεσή μου για να μπορέσω να ανταλλάξω κουβέντες με περισσότερους.  Ίσως κάποια άλλη φορά να μου δοθεί αυτή η ευκαιρία.

Μέσα όμως από την προβολή αυτή, τη πορεία της ταινίας στο ίντερνετ και τα σχόλια που έχω εισπράξει, διαπίστωσα το μεγάλο κενό στη σχετική φιλμογραφία και την ανάγκη να καλυφθεί. Υπάρχει  ανάγκη κι ο κινηματογράφος να ακολουθήσει τους δρόμους που άνοιξε η ιστορική έρευνα. Η δικιά μου ταινία θίγει με έναν πολύ περιορισμένο τρόπο το ζήτημα. Ελπίζω νέοι σκηνοθέτες να ασχοληθούν με αυτό και να δώσουν ταινίες  που να ανταποκρίνονται στον βασικό ορισμό του ντοκιμαντέρ ως κινηματογράφος του πραγματικού, κινηματογράφος  αλήθεια.

Οικονομική, αλλά και μεγάλη κοινωνική κρίση στην Ελλάδα. Παρακαλούμε για σχολιασμό.

Δύσκολο να δώσεις μια σύντομη απάντηση σε ένα τόσο μεγάλο ζήτημα.  Έχω μόνο να επισημάνω κάποια βασικά πράγματα.

Πρώτα απ όλα  δεν βρισκόμαστε μπροστά σε ένα ελληνικό πρόβλημα. Ιδιαίτερα οι μεγάλες διαδηλώσεις που έγιναν ταυτόχρονα σχεδόν σε όλες τις χώρες του κόσμου στις 15 του Οκτωβρίου απόδειξαν ότι το πρόβλημα είναι παγκόσμιο. Απλά η Ελλάδα βρέθηκε, όχι τυχαία βέβαια, στο μάτι του κυκλώνα και οι πολίτες της υφίστανται τις τραγικές συνέπειες.

Η οικονομική κρίση εμφανίζεται σαν το απόλυτο κακό το οποίο πρέπει να εξευμενίσουμε. Αλλά αυτή είναι η κρίση ενός συγκεκριμένου οικονομικού μοντέλου, του καπιταλιστικού, δεν είναι των πολιτών. Με την ώθηση εκατομμυρίων ανθρώπων στο περιθώριο, την ανέχεια, το θάνατο φαίνεται καθαρά ότι δεν έχει να προσφέρει τίποτα πλέον στην ανθρωπότητα. Δεν αναπτύσσει τις παραγωγικές δυνάμεις αλλά τις καταστρέφει. Κι η κυριότερη παραγωγική δύναμη είναι ο άνθρωπος.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο σήμερα είναι το γεγονός ότι για  πρώτη φορά στην ιστορία στοχοποιείται άμεσα η αιτία του κακού: το μεγάλο κεφάλαιο κι όλοι οι μηχανισμοί που χρησιμεύουν για την αφαίμαξη των εργαζομένων, οι τράπεζες, τα χρηματιστήρια, οι οίκοι αξιολόγησης κλπ. Τα απρόσωπα τέρατα που συντάσσουν λογιστικούς πίνακες και παίζουν με τις ζωές ανθρώπων.

Είναι εντυπωσιακό ότι στο εξωτερικό γίνεται λόγος ολοένα και περισσότερο για μια παγκόσμια ειρηνική επανάσταση. Ακόμα και αστοί οικονομολόγοι μιλούν για εθνικοποίηση των τραπεζών.

Αν όμως οι πολίτες έχουν ειρηνικές διαθέσεις οι κυβερνώντες δεν έχουν. Πουθενά δεν εφαρμόστηκαν τόσο σκληρά μέτρα λιτότητας χωρίς σκληρά μέτρα καταστολής. Οι δημοκρατικές ελευθερίες κινδυνεύουν. Στα χέρια μας να τις υπερασπίσουμε. Αλλά αυτό απαιτεί τη μεγαλύτερη κοινωνική συσπείρωση.

Ποιά τα σχέδια σας για το μέλλον.

Στις σημερινές συνθήκες δεν μπορείς να κάνεις μεγάλα σχέδια για το μέλλον. Όλα είναι ρευστά. Είναι οι στιγμές που κι η ποίηση κατεβαίνει στους δρόμους. Και πρέπει να την ακολουθήσεις.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Όσοι έμειναν όρθιοι

του Δημήτρη Λιθοξόου

του Δημήτρη Λιθοξόου

Τα δύσκολα χρόνια 1992-1993 κάποιοι νέοι βρέθηκαν να δικάζονται στην Αθήνα, γιατί εναντιώθηκαν στην ελληνική εθνική θέση για το μακεδονικό. Το επίμαχο ζήτημα ήταν ότι είχαν υποστηρίξει με αφίσες και προκηρύξεις την ύπαρξη «Σλαβομακεδόνων» (κάτι που οι κατηγορούμενοι είχαν μάθει από τα μισόλογα μεγαλυτέρων τους σε ηλικία αριστερών και ορισμένα βιβλία για την ιστορία του εμφυλίου, που είχαν διαβάσει). Το εναντίον τους κατηγορητήριο είχε στηριχθεί στον περίφημο νόμο περί «διασποράς ψευδών ειδήσεων».

Το 2008 ένας εκπρόσωπος της γενιάς του πολυτεχνείου, μεσήλικας πια καθεστωτικός μεγαλοδημοσιογράφος, εξηγούσε κατά την παρουσίαση ενός νέου βιβλίου του για τη Μακεδονία, στα στελέχη του Καθεστώτος που παρευρίσκονταν στην εκδήλωση (πολλά εκ των οποίων υπήρξαν επίσης στα νιάτα τους μέλη του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος), το «εθνικά συμφέρον» της αναβάπτισης των «Σκοπιανών» στην σλαβομακεδονική κολυμπήθρα.

Τώρα πια η διασπορά ειδήσεων περί «Σλαβομακεδόνων», όχι μόνο δεν θεωρείται ψεύδος, αλλά αντίθετα εμφανίζεται ως σανίδα σωτηρίας, για τους πνιγμένους στα άλλα τους ψέματα έλληνες μακεδονολόγους.

Τι πράγματι συμβαίνει σε αυτή τη χώρα; Μήπως αν ίσχυε σοβαρά και προς πάσα κατεύθυνση, ο νόμος περί «διασποράς ψευδών ειδήσεων», θα έπρεπε όσοι διαμορφώνουν την κοινή γνώμη σε αυτή τη χώρα να βρίσκονται στη φυλακή;

Γιατί η μόνη αλήθεια, για όσους γνωρίζουν επί της ουσίας το μακεδονικό, είναι ότι η ελληνική εθνική θέση επί του ζητήματος, αποτελεί διαδοχικά εναλλασσόμενες  συρραφές μικρών και μεγάλων ψεμάτων.

Από την άλλη, όποιος πει την αλήθεια για τα μακεδονικά πράγματα, μετατρεπόταν και μετατρέπεται αυτόματα σε αντικαθεστωτικό και ανθέλληνα.

Θέλετε να το δοκιμάσετε και να υποστείτε τις συνέπειες της πράξης σας; Υποστηρίξτε δημόσια, αν το πιστεύετε, ότι υπάρχει μακεδονικό έθνος, μακεδονικό κράτος, μακεδονική γλώσσα και εθνική μακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα.

Κυρίαρχη ιδεολογία στην Ελλάδα είναι ο σύγχρονος εθνικός σοσιαλισμός. Πυλώνες της: ο άκριτος αντιαμερικανισμός, ο υπό σοσιαλιστικό μανδύα κρατισμός, η αρχαιολατρεία κι η γοητεία της ορθόδοξης παράδοσης. Κι αυθεντικότερος εκφραστής αυτής της ιδεολογίας, το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.

Τι υποστήριξε πρόσφατα το ΚΚΕ για το μακεδονικό: Δεν υπάρχει μακεδονικό έθνος, μακεδονικό κράτος, μακεδονική γλώσσα και μακεδονική εθνική μειονότητα.

Τι δεν είπε το ΚΚΕ;

Δε μίλησε για το μισό Δημοκρατικό Στρατό που έμεινε εκτός των συνόρων, τους χιλιάδες πολιτικούς πρόσφυγες του εμφυλίου, που με τη σύμφωνη γνώμη του δεν επαναπατρίστηκαν, ως μη Έλληνες το γένος. Δεν είπε κουβέντα για τις περιουσίες αυτών των ανθρώπων που κατασχέθηκαν από το κράτος και παραχωρήθηκαν στους εθνικά ημετέρους.

Πρώτα υπέστειλε το ΚΚΕ τα πανό με τα συνθήματα για το μαζικό και δίχως όρους επαναπατρισμό όλων των πολιτικών προσφύγων, και στη συνέχεια αρνήθηκε την ίδια την εθνική μακεδονική ταυτότητα των εν όπλοις συντρόφων του και την υπόσχεσή του στη μειονότητα να σταθεί δίπλα της για την απόδοση των δικαιωμάτων της.

Έχω χαρακτηρίσει την άρνηση του μακεδονικού έθνους, ως σύμπτωμα πολιτικής σχιζοφρένειας του ελληνικού και του βουλγαρικού έθνους.

Εξηγώ ξανά: το έθνος αποτελεί μια ιδεολογικοπολιτική κοινότητα. Η ύπαρξη του συνίσταται στο συλλογικό τρόπο που «διαβάζουν» το παρελθόν και σχεδιάζουν το μέλλον τους τα μέλη αυτής της κοινότητας. Ο διαφορετικός ιδεολογικός τρόπος που η κοινότητα αφηγείται το χθες της και σχεδιάζει πολιτικά το αύριο, είναι που τη συγκροτεί ως χωριστό έθνος. Η ύπαρξη μιας άλλης γειτονικής κοινότητας, που έχει τη δική της «ιστορία» για την περιοχή και το δικό της πολιτικό σχέδιο, δεν μπορεί να αναιρέσει την ύπαρξη της πρώτης. Αντίθετα, η εχθρική στάση της μπορεί να επιταχύνει διαδικασίες που ενισχύουν την εθνική συνείδηση του αντιπάλου.

Με άλλα λόγια το μακεδονικό έθνος συγκροτήθηκε και υπάρχει, ανεξάρτητα από τις επιθυμίες και τις επιδιώξεις του ελληνικού και του βουλγαρικού έθνους. Η άρνηση Ελλήνων και Βουλγάρων να αναγνωρίσουν εθνικά τους Μακεδόνες, αποτελεί πράξη στρουθοκαμηλισμού που ενδυναμώνει αντικειμενικά το μακεδονισμό των γειτόνων.

Παγκοσμίως οι σχέσεις μεταξύ των εθνών προσδιορίζονται από το δίκαιο που εδράζεται στην αρχή του συλλογικού αυτοπροσδιορισμού. Γι αυτό και η Ελλάδα, παρά τις καθυστερήσεις που επιτυγχάνει, λόγω του ειδικού πολιτικού βάρους της στους μεγάλους οργανισμούς, θα αναγκαστεί μεσοπρόθεσμα να αποδεχθεί το αναπόφευκτο.

Ας έρθουμε τώρα στη μειονότητα. Οι νονοί του ελληνικού έθνους, δεν αποδέχονται την ύπαρξη εθνικά Μακεδόνων ελλήνων υπηκόων.

«Ανύπαρκτοι», «δίγλωσσοι», «σλαβόφωνοι», «σλάβοι», «μακεδονοσλάβοι», «σλαβομακεδόνες», «ομιλητές του ιδιώματος», είναι μερικά από τα ονόματα με τα οποία βάπτισαν κατά καιρούς οι ηγέτες του ελληνισμού τους Μακεδόνες.

Τελευταία, οι εξυπνότεροι του Καθεστώτος, μετά τις εκθέσεις των διεθνών οργανισμών, περί ύπαρξης εθνικά μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα που στερείται της αναγνώρισης και των δικαιωμάτων της, προτείνουν μια νέα γραμμή εθνικής άμυνας: Ναι μεν υπάρχουν κάποιοι «Σκοπιανοί» που δηλώνουν «Μακεδόνες», αλλά αυτοί είναι τόσοι λίγοι, ώστε δεν είναι δυνατόν να τους αναγνωρίσουμε σαν μειονότητα.

Μία πρώτη απάντηση σε αυτό τον ισχυρισμό είναι πως η ελληνική πλευρά χρησιμοποιεί δύο μέτρα και δύο σταθμά. Άλλες ευαισθησίες έχει για τους λίγους έλληνες μειονοτικούς σε Τουρκία και Αλβανία και άλλες για τους Μακεδόνες στην Ελλάδα. Στην πρώτη μεν περίπτωση δυο-τρεις χιλιάδες αρκούν για να ορίσουν μια μειονότητα, στη δεύτερη δε όχι.

Το ουσιαστικό ωστόσο επιχείρημα είναι ποιοτικού χαρακτήρα. Όσο δηλαδή μικρότερη είναι μια μειονότητα, τόσο περισσότερο έχει ανάγκη προστασίας, ώστε να κατορθώσει να διατηρήσει την ιδιαίτερη ταυτότητά της.

Στην Ελλάδα ωστόσο αυτά θεωρούνται ψιλά ευρωπαϊκά γράμματα από τους κυβερνώντες.

Οι λίγοι ή πολλοί εθνικά Μακεδόνες που έμειναν όρθιοι στην Ελλάδα, γνώρισαν ως φαμίλια και ως κοινότητα το μαχαίρι του μακεδονομάχου, το χάρακα του δασκάλου, το βούρδουλα του χωροφύλακα, τον αφορισμό του παπά, το πρόστιμο του δικαστή, τον εξελληνισμό των ονομάτων τους και των τοπωνυμίων του τόπου τους, τη φυλακή και την εξορία της δημοκρατίας του μεσοπόλεμου και της μεταξικής δικτατορίας, τις βόμβες ναπάλμ του εθνικού στρατού, την αναγκαστική πολιτική προσφυγιά, την τρομοκρατία του μετεμφυλιακού κράτους, τις διώξεις της ελληνοχριστιανικής χούντας και τη ρουσφετοκρατία της μεταπολίτευσης.

Όσοι στάθηκαν όρθιοι σαν εθνικά Μακεδόνες, στάθηκαν μόνοι τους, έχοντας πάντα το ελληνικό κράτος απέναντί τους.

Οι Μακεδόνες αυτοί προσπάθησαν και προσπαθούν παρά τις αντιξοότητες να κρατήσουν ζωντανή τη γλώσσα των προγόνων τους, χωρίς σχολεία και χωρίς εκπαιδευτικούς. Στα καφενεία και στις ταβέρνες, στα σπίτια και στους δρόμους. Κάποιοι δυνατά και θαρραλέα, κάποιοι τρομαγμένα και ψιθυριστά. Άλλοι σιγομουρμουρίζοντας και άλλοι τραγουδώντας.

Και ορισμένοι, ίσως ελάχιστοι, τυπώνοντας αλφαβητάρια και λεξικά ή φτιάχνοντας ιστοσελίδες για να διατηρήσουν τη γλώσσα της μάνας τους και την αξιοπρέπειά τους.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Ελληνικός εθνικισμός και μειονότητες

Η θεωρία του εθνικισμού αντιπροσωπεύει τη μεγάλη ιστορική αποτυχία του μαρξισμού. Μπορεί να είχε και άλλες και ορισμένες από αυτές να υπήρξαν αντικείμενο διαμάχης σε μεγάλο βαθμό. Ωστόσο καμιά από αυτές δεν είναι τόσο σημαντική όσο το πρόβλημα του εθνικισμού”.-Τομ Νερν.

του Δημήτρη Λιθοξόου

του Δημήτρη Λιθοξόου

Η ιδεολογία της κομμουνιστικής αριστεράς, περιορισμένη σε αφορισμούς για όσους προλετάριους πίστευαν ότι έχουν πατρίδα και αναλύσεις βασισμένες στη σκέψη του Ιωσήφ Στάλιν, για δεκαετίες τραβούσε το δρόμο ενός διεθνισμού εξυπηρέτησης των κάθε λογής και απόχρωσης μοντέλων.

Είναι αλήθεια βέβαια πως στην Ελλάδα κάποιοι “ιδιόρρυθμοι”, όπως τότε χαρακτηρίζονταν και οι οποίοι σήμερα θεωρούνται οι παραγωγοί της αριστερής εθνικής ιδεολογίας, έλεγαν με τον τρόπο τους, από τη δεκαετία του 1960, αυτό που σήμερα φαίνεται να κυριαρχεί:

Ο καθένας πρέπει να φαντάζεται πως αυτός πρέπει να σώσει το έθνος του… Τα έθνη δεν πεθαίνουν με μια πολιτική. Ζει ο λαός και αλλάζει η πολιτική μορφή… Δουλεύω για τον ελληνισμό. Μήπως μπορώ να δουλέψω για τίποτε άλλο;”.

Αυτή, ωστόσο, η ιδεολογία που συμπυκνώνεται στα παραπάνω λόγια του Ίωνα Δραγούμη και τα οποία κάποιοι αριστεροί φοιτητές δειλά χρησιμοποιούσαν με τη δική τους συνθηματική ιδεολογική διάλεκτο, την περίοδο 1965 – 1975, έγινε τώρα ο πολιτικός μπούσουλας και το πιστεύω της Αριστεράς στην Ελλάδα.

Επειδή το εθνικό φαινόμενο είναι ένα ιδεολογικό φαινόμενο, που για να επανέλθουμε στον Νερν, “αντιστοιχεί σε ορισμένες εσωτερικές ανάγκες της κοινωνίας καθώς επίσης και σε ορισμένες ατομικές ψυχολογικές ανάγκες, προσφέροντας στους λαούς και τα άτομα ένα σημαντικό εμπόρευμα, την ταυτότητα”, θέλω να σημειώσω πως δεν μπορείς να κατανοήσεις και να ερμηνεύσεις μια ιδεολογία, όταν αυτή αποτελεί τον δικό σου κώδικα επικοινωνίας και τον δικό σου λόγο.

Ένας εθνικιστής μπορεί να πολεμήσει για τις “χαμένες πατρίδες” και να σκοτωθεί για τα “δίκαια του έθνους”. Δεν μπορεί όμως να καταλάβει το εθνικό φαινόμενο. Είναι το ίδιο απίθανο όσο οι προσπάθειες μιας μαρξιστικής – λενινιστικής γκρούπας να κατανοήσει τη σύγχρονη παγκόσμια πραγματικότητα ή μιας χριστιανικής οργάνωσης να εμβαθύνει στη φιλοσοφία του Επίκουρου.

Οι πιθανότητες να ανιχνεύσεις τα ζητήματα της εθνικής συνείδησης γίνονται σοβαρές μέσω της συστηματικής έρευνας των ιστορικών πηγών και όχι με το διάβασμα της εθνικής ιστορίας (εθνικού μύθου). Απαραίτητη προϋπόθεση βέβαια είναι να υπερβείς τα εθνικά ιδεολογικά πλαίσια.

Αν δεν απαντήσεις σε θεωρητικά προβλήματα, που έχουν να κάνουν με τη συλλογική ταυτότητα, τους “φίλους” και τους “εχθρούς” γείτονες, την ενοποίηση ως καταστροφή της ιδιαιτερότητας, τη συγκρότηση της κυρίαρχης ιδεολογίας και την αναπαραγωγής της ως συνεκτικό στοιχείο κάθε κοινωνίας, τη σχέση της ιστορίας και του μύθου, είναι αδύνατο να απεγκλωβιστείς της εθνικής ερμηνείας των πραγμάτων. Επιπλέον ο κίνδυνος ενός τέτοιου εγχειρήματος, ίσως σημαίνει, γι’ αυτόν που τολμά ότι στο τέλος της διαδρομής, εκτός από τη σωτηρία της “εθνικής ψυχής” του, θα έχει χάσει και τους παλιούς του φίλους.

Για να περάσω τώρα στο δεύτερο ζήτημα, εκείνο των πολιτισμικών και εθνικών μειονοτήτων στην Ελλάδα.

Η ιστορία της λεγόμενης ελληνικής εθνικής ολοκλήρωσης ή της κρατικής συγκρότησης και επέκτασης του ελληνικού κράτους, συνοδεύεται από μία μικρότερη αλλά τραγική παράλληλη ιστορία, εκείνη της ενσωμάτωσης των μειονοτήτων.

Ο γεωγραφικός χώρος που βρίσκεται εντός των ορίων του ελληνικού κράτους, σε αντίθεση με την κρατούσα περί του αντιθέτου ιδεοληψία, κατοικήθηκε για αιώνες και από μη ελληνόφωνους πληθυσμούς, με διαφορετικούς πολιτισμούς.

Θα ήθελα να αναφέρω ενδεικτικά ορισμένες πληροφορίες των πηγών, κάποια ιστορικά γεγονότα, τόσο σημαντικά που δύσκολα ξεμπερδεύουν μαζί τους οι επαγγελματίες συντηρητές και αναπαραγωγοί του εθνικού μύθου.

α. Ο γεωγράφος Στράβων (64 π.Χ. – 24 μ.Χ.) σημειώνει: «Σχεδόν δε ολόκληρη η Ελλάδα υπήρξε παλιά κατοικία των βαρβάρων, εάν κρίνουμε από τα μνημονευόμενα. Του Πέλοπος μεν εκ της Φρυγίας λαό εγκατεστημένου στην από αυτόν ονομασθείσα Πελοπόννησο, του Δαναού εξ Αιγύπτου, των Δρυόπων και των Καυκόνων και των Πελασγών και των Λελέγων και άλλων τέτοιων (λαών) που κατένειμαν τα (εδάφη) εντός και εκτός του Ισθμού (της Κορίνθου). Την μεν Αττική οι μετά του Ευμόλπου Θράκες κατέλαβαν, τη δε Δαυλίδα της Φωκίδος ο Τηρεύς, τη δε Καδμεία οι μετά του Κάδμου Φοίνικες, αυτή δε τη Βοιωτία οι Άονες, οι Τέμμικες και οι Ύαντες. Και εκ των ονομάτων μερικών φαίνεται το βάρβαρο: Κέκροψ και Κόδρος και Άικλος και Κόθος και Δρύμας και Κρίνακος. Οι δε Θράκες και οι Ιλλυριοί και οι Ηπειρώτες και μέχρι τώρα βρίσκονται στα πλευρά της (Ελλάδας), περισσότερο παλαιότερα παρά τώρα, όπου αναντίρρητα την πολλή της παρούσας Ελλάδας κατέχουν οι βάρβαροι, της Μακεδονίας και μερικά μέρη της Θεσσαλίας οι Θράκες, της Ακαρνανίας και της άνω Αιτωλίας (κατέχουν) οι Θεσπρωτοί, οι Κασσωπαίοι, οι Αμφίλοχοι, οι Μολοττοί και οι Αθαμάνες, (που είναι) έθνη Ηπειρωτικά».

β. Το αρχαίο ελληνικό πνεύμα πέθανε και συμβολικά με τον Ιουλιανό τον Παραβάτη. Οι εκκλησίες που πάνω στα χαλάσματα των αρχαίων ναών θεμελίωσε ως κατακτητής ο χριστιανισμός, είναι τα κενοτάφια του αρχαιοελληνικού πνεύματος.

γ. Μετά τους Ρωμαίους, οι Γότθοι κυριεύουν την Ελλάδα και τους ακολουθούν οι Άβαροι και οι Σλάβοι που, σύμφωνα με το χρονικό της Μονεμβασίας, κατείχαν την Ελλάδα για 218 χρόνια (587 – 805 μ. Χ.). Οι απόγονοί τους Μελιγγοί και Εζερίτες του Ταϋγέτου, θα αντισταθούν σκληρά σε Φράγκους και Βυζαντινούς μερικούς αιώνες αργότερα.

δ. Οι Βλάχοι από τον 12ο αιώνα ζουν λίγο έξω από το Ζητούνι (Λαμία) και κατεβαίνουν από τα βουνά στους κάμπους για ληστεία και αρπαγή, σύμφωνα με τα λόγια του Βενιαμίν από την Τουδέλα.

ε. Δέκα χιλιάδες Αλβανοί με τις οικογένειές τους, τα υπάρχοντά τους και τα ζώα τους γίνονται δεκτοί στις αρχές του 15ου αιώνα στον Ισθμό της Κορίνθου από το δεσπότη της Πελοποννήσου Θεόδωρο Α΄ Παλαιολόγο. Οι νέοι έποικοι θα κατοικήσουν έρημους τόπους, θα ξεχερσώσουν και θα καλλιεργήσουν τη γη.

στ. Στο σατυρικό διάλογο Ταξίδι στον Άδη (Επιδημία Μάζαρι εν Άδου) του βυζαντινού Μάξιμου Μάζαρι, ο συγγραφέας περιγράφει τις επτά γλωσσικές – πολιτισμικές κοινότητες που κατοικούν από κοινού (οικεί αναμίξ γένη) το 1415 στην Πελοπόννησο: Λακεδαίμονες (Μανιάτες), Ιταλοί, Πελοποννήσιοι (Μοραΐτες), Σθλαβίνοι, (Σλάβοι) Ιλλυριοί (Αρβανίτες), Αιγύπτιοι (Τσιγγάνοι) και Ιουδαίοι (Εβραίοι).

Για να μην κουράσω άλλο με αναφορές σε αρχαίες και μεσαιωνικές πηγές, θέλω να καταλήξω λέγοντας ότι εκτός από τον ελληνόφωνο πληθυσμό που διασώθηκε μέσα στους αιώνες, στις αρχές της δεκαετίες του 1920 υπήρχαν εντός του ελληνικού κράτους εκατοντάδες χιλιάδες χριστιανοί, μουσουλμάνοι και Εβραίοι που μιλούσαν αλβανικά, βλάχικα, τούρκικα, μακεδόνικα, ισπανικά, τσιγγάνικα και βουλγάρικα.

Οι εκδίωξη χιλιάδων από αυτούς με διακρατικές συμφωνίες (που έλαβαν την ονομασία “ανταλλαγή πληθυσμών”) ή με τα όπλα (Τσάμηδες και Μακεδόνες) ή ακόμα και με τη φυσική εξόντωσή τους (ολοκαύτωμα των Εβραίων την περίοδο της γερμανικής κατοχής), μπορεί να οδήγησε στην αλλοίωση του γλωσσικού, πολιτισμικού και ιδεολογικού (εθνικού) τοπίου αλλά δεν εξαφάνισε τις μειονότητες από τη χώρα.

Το σύνολο του πολιτικού κόσμου σήμερα στην Ελλάδα, μιλώντας για μειονότητες στη χώρα, αποδέχεται μόνο την ύπαρξη των μουσουλμάνων της Θράκης, χωρίς να αναγνωρίζει την τουρκική εθνική συνείδησή τους.

Οι Μακεδόνες, μια εξίσου σημαντική αριθμητικά μειονότητα, θεωρούνται ως “δίγλωσσα φαντάσματα”. Οι Βλάχοι κι οι Αρβανίτες παρουσιάζουν μόνο φολκλορικό ενδιαφέρον. Όσον αφορά τέλος τους Γύφτους, ενοχλεί ακόμα και η παρουσία τους.

Για τους έλληνες πολιτικούς, απ’ ότι φαίνεται υπάρχει μόνο η εξωτερική πολιτική του ελληνικού κράτους. Τα ανθρώπινα και μειονοτικά δικαιώματα και ο σεβασμός του διαφορετικού είναι ζητήματα ξένα προς την εθνική ιδεολογία τους και την κουλτούρα τους.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ПРЕКОПАНА – ΠΡΕΚΟΠΑΝΑ

Η Прекопана είναι ένα όμορφο μακεδόνικο χωριό, το οποίο βρίσκεται στο νομό Φλώρινας-Лерин, αν και με το παιότερο διοικητικό σύστημα, ανήκε στην περιοχή Καστοριάς-Костур. Είναι εγκατεστημένο στις παρυφές του όρους Вичо (Βίτσσο-Βίτσι), σε υψόμετρο 1440 μέτρων και στη μέση της απόστασης μεταξύ των πόλεων Лерин και Костур. Ανατολικά συνορεύει με τα χωριά Невеска-Νέβεσκα (Νυμφαίο),  Негован-Νέγκοβαν (Φλάμπουρο) και Белкамен-Μπέλκαμεν (Δροσοπηγή), δυτικά με τα χωριά Блаца-Μπλάτσα (Οξυά) και Черешница-Τσσερέσσνιτσα (Πολυκέρασο),  βόρεια με το Бапчор-Μπάπτσσορ (Ποιμενικό) και το Вишени-Βίσσενι (Βυσσινιά) και νότια με τα χωριά Загоричани-Ζαγκορίτσσανι (Βασιλειάδα), Елово-Έλοβο (Ελατιά)  και Сребрено-Σρέμπρενο (Ασπρόγεια). Το μακεδόνικο όνομα του χωριού, με διαταγή των ελληνικών αρχών (αριθμός 196/19.7.1928), αντικαταστήθηκε με το ελληνικό (άσχετο) όνομα, Περικοπή.

Υπάρχουν περισσότεροι θρύλοι σχετικοί με τη δημιουργία του χωριού. Σύμφωνα με έναν από αυτούς, τρία αδέρφια τα οποία ήταν τεμπέλικα, γελάστηκαν από τον πατέρα τους, ο οποίος τα έπεισε να прекопат-πρέκοπατ (σκάψουν) τα χωράφια για να βρουν χρυσό και όταν τελείωσαν, φύτεψε ο πατέρας τους πατάτες. Άλλος θρύλος λέει ότι στην τοποθεσία του χωριου κατέφτασαν δύο βοσκοί με τα κοπάδια τους, μια γυναίκα η Прекопа (Πρέκοπα) και ένας άντρας ο Пане (Πάνε) και οι οποίοι ένωσαν τα κοπάδια τους για να ξεχειμωνιάσουν, χτίζοντας μια καλύβα. Λίγο αργότερα παντρεύτηκαν και σιγά σιγά δημιουργήθηκε το χωριό, το οποίο έλαβε το όνομα του από τα ονόματα του ζευγαριού αυτού. Ένας τρίτος θρύλος λέει ότι οι κάτοικοι του χωριού ήρθαν κάποτε από το χωριό Жупан-Ζζούπαν, το οποίο βρισκόταν πέντε χιλιόμετρα μακρύτερα από το σημερινό.

Τα τοπονύμια της περιοχής γύρω από το χωριό, όπως και σε όλα τα μακεδόνικα χωριά, είναι μακεδόνικα. Το παλιότερο τμήμα του χωριού λεγόταν Градиште-Γκράντισστε, όπου ακόμα και σήμερα υπάρχουν παλαιά τείχη. Έπειτα είναι το Дум Ливада-Ντουμ Λίβαντα, όπου εκεί κοντά υπάρχει σπηλιά και πηγή γάργαρου νερού.  Όταν το 1903, κατα τη διάρκεια της Επανάστασης του Ίλιντεν, το χωριό πυρπολήθηκε από τον Οθωμανικό στρατό, οι κάτοικοι σώθηκαν επειδή κρύφτηκαν στην σπηλιά της τοποθεσίας αυτής. Στην προαναφερόμενη τοποθεσία Жупан υπήρχαν λιβάδια και χωράφια, αλλά και ένας μικρός παλιός ναός. Εκεί είχαν βρεθεί παλιοί τάφοι με ανθρώπινους σκελετούς άνω των δύο μέτρων. Επίσης τοπονύμια όπως: Чекалиште-Τσσεκάλισστε, Поле-Πόλε, Соколец-Σόκολετς και άλλα.

Εγγράφως το χωριό αναφέρθηκε για πρώτη φορά τον 16ο αιώνα, όταν εκεί ζούσαν περίπου είκοσι οικογένειες. Από τότε, ο αριθμός των κατοίκων συνεχώς αυξανόταν και έτσι στις αρχές του 20ου αιώνα στο χωριό ζούσαν περίπου 1100 κάτοικοι, όλοι εθνικά Μακεδόνες. Σύμφωνα με άλλες πηγές, το 1905 οι κάτοικοι ήταν περίπου 1600 Μακεδόνες και 12 Βλάχοι. Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και το διαμελισμό της Μακεδονίας, οι κάτοικοι μαζικά μετανάστευσαν σε άλλες βαλκανικές χώρες, όπως και σε άλλες μακρυνές (Καναδάς, Αμερική κτλ.). Έτσι μετά το τέλος του Δεύτερου Παγκόσμιου Πόλεμου, στο χωριό ζούσαν πλέον μόνο 490 άτομα, τα οποία μετά τη λήξη του Εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα, εκδιώχθηκαν ή εξαναγκάστηκαν να φύγουν. Η απογραφή του 1951 έδειξε ότι οι κάτοικοι του χωριού ήταν μηδέν. Σήμερα στο χωριό ζούν περίπου σαράντα άτομα.

Η εκκλησία του χωριού χτίστηκε το 1837 και αφιερώθηκε στη Света Богородица-Σβέτα Μπογκορόντιτσα (Παναγία). Τη λειτουργία εκτελούσε την εποχή εκείνη ο πόποτ Герасим-Γκέρασιμ από το χωριό Трсје–Леринско – Τ’ρσιε Λέρινσκο (Τρίβουνο Φλώρινας). Αργότερα, το 1866, ο ίδιος έχτισε σχολείο στο Трсје, όπου η διδασκαλία γινόταν στη μακεδόνικη γλώσσα και στα μαθήματα παρεβρίσκονταν πολλά παιδιά από γειτονικά χωριά, όπως και από τη Πρεκόπανα.

Η Прекопана όπως και όλα τα χωριά της περιοχής Κόστουρ, κατα τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας, αποτελούσε επαναστατικό χωριό όπου οι χωρικοί ενεργά είχαν ενταχθεί στον αγώνα των Μακεδόνων για εθνική ελευθερία. Η τσσέτα του χωριού αριθμούσε περίπου εξήντα μαχητές, όλοι κάτοικοι της Πρεκόπανα. Όταν ξεκίνησε η Επανάσταση του Ίλιντεν, ο οθωμανικός στρατός που στάθμευε στο χωριό υποχώρησε στη Невеска και οι τοπικοί ηγέτες του ΒΜΡΟ, κατέσχεσαν την τροφή από τις στρατιωτικές αποθήκες και τη μοίρασαν στους χωρικούς. Μερικές μέρες μετά την έναρξη της επανάστασης, οι οθωμανικές δυνάμεις του Сорович-Σόροβιτςς (Αμύνταιο), επιτέθηκαν στην Прекопана με πυροβολικό και έκαψαν 124 σπίτια, ενώ σκότωσαν και πέντε κάτοικους, ενώ οι υπόλοιποι κάτοικοι υποχώρησαν στην τοποθεσία Дум ливада. Δεκαπέντε μέρες αργότερα, κατα τη διάρκεια των ισχυρών οθωμανικών επιθέσεων με σκοπό την κατάπνιξη του ξεσηκωμού, ο στρατός και πάλι μπήκε στο χωριό και έκαψε και τα υπόλοιπα 56 σπίτια. Έμειναν μόνο οχτώ σπίτια που γλίτωσαν την πυρπόληση. Το φθινόπωρο οι κάτοικοι μετέβηκαν στο χωριό  Зеленич-Ζέλενιτςς (Σκλήθρο) όπου και παρέμειναν το χειμώνα του 1903/1904 και την άνοιξη του 1904 επέστρεψαν στο χωριό τους και έχτισαν καλύβες για να μπορέσουν προσωρινά να επιζήσουν.

Κατα τη διάρκεια του ελληνικού «Μακεδόνικου αγώνα», το χωριό δέχτηκε δύο φορές επίθεση από τους Έλληνες αντάρτες. Το 1905 δολοφονήθηκε ο ιερέας του χωριού поп Никола (ποπ Νίκολα) και ο δάσκαλος Никола Кондевчев-Νίκολα Κοντέβτσσεβ και στη θέση τους, οι ελληνικές αντάρτικες ομάδες τοποθέτησαν Ελληνα ιερέα και δάσκαλο, τους οποίους έφεραν από το ελληνικό κράτος.

Μετά την χάραξη των νέων συνόρων, ξεκίνησε γρήγορη διαδικασία απεθνικοποίησης και αφομοίωσης του μακεδόνικου πληθυσμού. Για τον σκοπό αυτό χρησιμοποιήθηκε μεγάλος αριθμός εκπαιδευτικών, εκκλησιαστικών, διοικητικών και κατασταλτικών μέτρων, με στόχο οι Μακεδόνες να αναπτύξουν ελληνική εθνική συνείδηση.

Μετά τη φασιστική κατοχή και τη διάλυση του ΕΛΑΣ, το Φεβρουάριο του 1945, στην Πρεκόπανα εγκαταστήθηκε αστυνομικό τμήμα. Παρόλη τη δύσκολη κατάσταση, στο χωριό δραστηριοποιούνταν πάνω από πενήντα άτομα, ως μέλη του НОФ (ΝΟΦ), АФЖ (ΑΦΖ) και НОМС (ΝΟΜΣ) (μακεδόνικες οργανώσεις που αγωνίζονταν εναντίων του μοναρχοφασιστικού καθεστώτος στην Ελλάδα). Επίσης, η Πρεκόπανα συχνά δεχόταν την τρομοκρατία από ελληνικές ένοπλες ομάδες και τα περισσότερα μέλη των μακεδόνικων οργανώσεων αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το χωριό και να καταφύγουν στα βουνά. Εφτά άτομα συλλήφθησαν και οδηγήθηκαν στις φυλακές. Καταδικάστηκαν σε πέντε εώς δεκάξι χρόνια φυλάκισης και επίσης καταδικάστηκαν εν απουσία σε θάνατο οι Сотир Киров (Σότιρ Κίροβ) και Васил Сидеров (Βάσιλ Σιντέροβ). Τέτοιες επιθέσεις έγιναν πολλές. Τον Σεπτέμβριο του 1947, ο κυβερνητικός στρατός έκανε μεγάλες επιθέσεις εναντίων των παρτιζάνων στο όρος  Вичо (Βίτσι). Ο στρατός μπήκε και στην Πρεκόπανα και έκαψε όλο κυριολεκτικά το χωριό το οποίο αριθμούσε 110 σπίτια. Δεν κάηκε μόνο η εκκλησία. Οι κάτοικοι έβλεπαν απελπισμένοι τα σπίτια τους να καίγονται, αλλά με όπλα στραμμένα στα στήθια τους δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα για να τα σώσουν και να εμποδίσουν την τραγωδία. Μετά από αυτό, όλοι οι κάτοικοι, άμεσα ή έμμεσα, εκδιώχθηκαν από τις πατρικές τους εστίες και καταφύγιο βρήκαν σε άλλες χώρες. Ακόμα και σήμερα δεν τους επιτρέπεται η επιστροφή από τις «δημοκρατικότατες» ελληνικές αρχές.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ДИМИТАР ВЛАХОВ ΝΤΙΜΙΤΑΡ ΒΛΑΧΟΒ (1878 – 1953)

Ο Димитар Влахов ήταν Μακεδόνας επαναστάτης, πολιτικός, μέλος του μακεδόνικου επαναστατικού κινήματος, ακτιβιστής του Σοσιαλδημοκρατικού εργατικού κόμματος της Βουλγαρίας, της μακεδόνικης επαναστατικής οργάνωσης (ВМРО), του Λαικού Ομοσπονδιακού Κόμματος (НФП), του ВМРО (Αυτονομιστική), του ВМРО (Ενωμένη), του βουλγάρικου κομμουνιστικού κόμματος, της Κομιτέρνα και του κομμουνιστικού κόμματος της Γιουγκοσλαβίας, αλλά και ένας από τους κύριους ιδεολόγους της μακεδόνικης εθνικής ιδέας.

Γεννήθηκε στο Кукуш-Κούκουςς (Κιλκίς) το 1878, πόλη η οποία τότε ήταν μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι Βλάχοβι ήταν επαναστατική οικογένεια. Ο αδερφός του Христо Влахов ήταν επίσης επαναστάτης, όπως και ο συγγενής του Христо Станишев-Χρίστο Στανίσσεβ. Τελείωσε μέση εκπαίδευση στο Πρώτο Γυμνάσιο Αρρένων της Σόφιας και έπειτα έγινε δάσκαλος. Συνέχισε τη μόρφωσή του στη Γερμανία και την Ελβετία όπου σπούδασε χημεία και εκεί άρχισε να κινείται στους σοσιαλιστικούς κύκλους. Το 1903 αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Σόφιας.

Σύντομα μετά την αποφοίτησή του, το φθινόπωρο του 1903, ο Βλάχοβ εντάχθηκε στις τάξεις του μακεδόνικου εθνικο-απελευθερωτικού κινήματος. Το 1904 ήταν μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου του ΒΜΡΟ και υπεύθυνος του ΒΜΡΟ για το Солун-Σόλουν (Θεσσαλονίκη). Συλλήφθηκε το 1904 και παρέμεινε στις φυλακές ως το 1905.

Μετά την Επανάσταση των Νεοτούρκων (1908), το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς, εκλέχτηκε βουλευτής στο κοινοβούλιο των Νεότουρκων, μαζί με τον Христо Далчев-Χρίστο Ντάλτσσεβ από το Сер (Σέρρες), ως εκπρόσωποι της αριστεράς του μακεδόνικου απελευθερωτικού κινήματος. Συμμετείχε στην έκδοση της εφημερίδας  „Единство“ (έντινστβο-ενότητα), η οποία ήταν όργανο του ΒΜΡΟ της περιοχής της Στρούμιτσα.  Έγινε εξέχον μέλος του Λαικού Ομοσπονδιακού Κόμματος και στο Συνέδριο του κόμματος εκλέχτηκε πρόεδρος του Κεντρικού Γραφείου. Σύντομα όμως συγκρούστηκε με τον Јане Сандански-Γιάνε Σάντανσκι και τον Ιανουάριο του 1909, διαγράφηκε από το κόμμα. Δεν συμμετείχε στο έκτακτο συνέδριο του κόμματος, όπου εκλέχτηκε νέα ηγεσία. Δραστηριοποιήθηκε και στα πλαίσια της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδίας του Σόλουν (Θεσσαλονίκης) και το 1912 επανεκλέχτηκε βουλευτής στο οθωμανικό κοινοβούλιο.

Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους (1912 – 1913) την επαναστατική του δραστηριότητα την συνέχισε στο εξωτερικό, ως μετανάστης. Στα „Мемоари“ (Απομνημονεύματά του) έγραψε ότι θεωρούσε τις ενέργειες του Димитрија Чуповски-Ντιμίτρια Τσσούποβσκι, ελεγχόμενες από την Ρωσία και επίσης ανέφερε όλες τις προσπάθειες που έγιναν στην Οδησσό της Ρωσίας σχετικά με την αναγνώριση των Μακεδόνων. Το 1916, μετά την προσάρτιση της Μακεδονίας από τη Βουλγαρία, ο Βλάχοβ έγινε διαχειριστής της περιοχής της Πρίστινα και μετά το τέλος του Πρώτου Παγκόσμιου πόλεμου, εκτελούσε καθήκον πρόξενου της Βουλγαρίας στην Οδησσό της Ρωσίας και έπειτα στη Βιέννη της Αυστρίας.

Αμέσως μετά την επανίδρυση του ВМРО, το 1920, ο Βλάχοβ εκλέχτηκε αναπληρωματικό μέλος της Κεντρικής Επιτροπής, ως εκπρόσωπος της αριστερής πτέρυγας. Ορίστηκε εκπρόσωπος του ΒΜΡΟ στην Σοβιετική Ένωση, με σκοπό τις εκεί πολιτικές επαφές. Την ίδια περίοδο ήταν και μέλος του Μακεδόνικου Επιστημονικού Ινστιτούτου και το 1924 ήταν ένας από τους διοργανωτές του λεγόμενου Μανιφέστου του Μάη, όπου το ΒΜΡΟ συμφώνησε και υπέγραψε συνεργασία με όλα τα κομμουνιστικά κόμματα των Βαλκανίων. Με την υπογραφή αυτού του Μανιφέστου, μέσω του οποίου προσπάθησε να ηρεμήσει τους αντίπαλους ηγέτες του ΒΜΡΟ, ο Димитар Влахов ανακλήθηκε από την κυβέρνηση της Βουλγαρίας. Η συμπλήρωση του Μανιφέστου έγινε στις 29 Απριλίου 1924 και η έκδοσή του αναβλήθηκε λόγω της αναμονής της επιστροφής του Тодор Александров στην Σόφια, με σκοπό να συμβουλευτούν και τα υπόλοιπα κόμματα.  Στην Σόφια, ορισμένοι κύκλοι έπεισαν τον Αλεξάντροβ να μην υπογράψει το Μανιφέστο και αυτός ειδοποίησε τον Βλάχοβ και τον Πέταρ Τσσαούλεβ να μην το εκδόσουν και αμέσως να επιστρέψουν στην Σόφια.

Ο Влахов αρνήθηκε και έτσι εντάχθηκε στην κίνηση ίδρυσης του ВМРО (Обединета). Το ВМРО (Обединета) αγωνιζόταν  για ίδρυση ανεξάρτητης αυτόνομης Μακεδονίας, στα πλαίσια Βαλκανικής Ομοσπονδίας. Επίσης, κύρηξε πόλεμο σε όλες τις βαλκανικές κυβερνήσεις που αντιδρούσαν σε αυτό το σχέδιο, συμπεριλαμβανομένης και της βουλγάρικης κυβέρνησης, η οποία υποστήριζε τους βαρχοβιστές, οι οποίοι προσπαθούσαν να προσαρτήσουν όλη τη Μακεδονία στα πλαίσια του βουλγαρικού κράτους. Μη συμφωνώντας με τις τρομοκρατικές μεθόδους του ВМРО, το οποίο εκείνη την περίοδο είχε πιαστεί στα δίχτυα της επίδρασης του Βάντσσο Μιχάιλοβ και έπαιζε τον ρόλο πιονιού στα βουλγάρικα και ιταλικά σχέδια εξάπλωσης της Βουλγαρίας στα Βαλκάνια, ο Βλάχοβ, εξέφρασε τις ιδέες του στο γνωστό του βιβλίο „Балканска федерациja“ (μπάλκανσκα φεντεράτσια-βαλκανική ομοσπονδία), στο οποίο είπε: „Η ενσωμάτωση είναι μεγαλοσερβική ιδέα, το ομοσπονδιακό σύστημα είναι γιουγκοσλάβικη ιδέα. Για μας η ομοσπονδία αποκτά έννοια μόνο εάν μέσω αυτής μπορέσουμε να δούμε τα ορκισμένα ιδεώδη μας, την ελευθερία της πατρίδας μας…“. Ο Влахов δεν έβλεπε ούτε προς τη Βουλγαρία ούτε προς τη Γιουγκοσλαβία, στην οποία τότε επικρατούσε πολιτική άκαμπτου συγκεντρωτισμού, αλλά προς την Σοβιετική Ένωση, με τη βοήθεια της οποίας έλπιζε να ενώσει τις χώρες των νότιων Βαλκανίων και στα πλαίσια αυτά να δημιουργήσει η Μακεδονία ξεχωριστή ομόσπονδη μονάδα. Αν και ο Влахов συνέχισε να επιθυμεί και να διακυρήσει την χρήση μη βίαιων μεθόδων για την υλοποίηση των στόχων, η οργάνωσή του έπαψε να υπάρχει μετά τον ερχομό στην εξουσία της Βουλγαρίας της κυβέρνησης της Στρατιωτικής Λίγκας το 1934, η οποία συνέλαβε τα μέλη της οργάνωσης και τα καταδίκασε σε πολύχρονη φυλάκιση με την κατηγορία ένοπλου ξεσηκωμού.

Από το 1925 μέχρι και το 1944 ήταν μέλος του κομμουνιστικού κόμματος της Βουλγαρίας. Ως μετανάστης ήταν συντάκτης της εφημερίδας „Македонско дело“ (Μακεντόνσκο Ντέλο – Μακεδόνικο Έργο) στη Βιέννη, Βερολίνο, Παρίσι. Ενώ βρισκόταν στο Παρίσι, συνεργαζόταν με τον Георги Димитров από την Κομιτέρνα, σε θέματα συνδεδεμένα με τον Εμφύλιο πόλεμο στην Ισπανία.

Την περίοδο 1936-1944, έζησε στην Σοβιετική Ένωση. Μετά την επίθεση της Γερμανίας εναντίων της Σοβιετικής Ένωσης τον Ιούνιο του 1941, συμμετείχε στην Πανσλαβική Επιτροπή ως εκπρόσωπος του μακεδόνικου λαού. Στη Δεύτερη Συνεδρίαση του АВНОЈ (ΑΒΝΟΪ) στις 29 Νοεμβρίου 1943, αν και απών, εκλέχτηκε μέλος του Προεδρείου του. Το Νοέμβριο του 1944, επέστρεψε στο μόλις απελευθερωμένο Σκόπιε και έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Μακεδονίας και στις 26 Νοεμβρίου, στην Πρώτη Συνεδρίαση  Λαικού Απελευθερωτικού Μετώπου της Μακεδονίας (АСНОМ – ΑΣΝΟΜ),  εκλέχτηκε πρόεδρός του. Στη Δεύτερη Συνεδρίαση του АСНОМ, το Δεκέμβριο του 1944, εκλέχτηκε αντιπρόεδρος και έπειτα και αντιπρόεδρος του Κοινοβουλίου Ένωσης της Γιουγκοσλαβίας. Το 1946 ήταν μέλος της γιουγκοσλαβικής αντιπροσωπείας στην Συνδιάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων.

Η ηγεσία των κομμουνιστών της Μακεδονίας, με υπεύθυνο το Лазар Колишевски (Λάζαρ Κολισσέβσκι), σιγά σιγά απομάκρυνε το Βλάχοβ από την εξουσία. Πέθανε στο Βελιγράδι το 1953.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

АНТИФАШИСТИЧКИ ФРОНТ НА ЖЕНИТЕ (АФЖ) ВО ГРЦИЈА ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΓΥΝΑΙΚΩΝ (АФЖ) ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Η εμφάνιση του АФЖ κατα τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, στη Βόρεια Ελλάδα, στις 23 Απριλίου 1945, αποτελούσε μια συνέχεια του γενικού αγώνα του μακεδόνικου λαού για εθνική, κοινωνική ελευθερία, στον οποίο αγώνα, ποτέ δεν έμεινε πίσω η Μακεδόνισσα γυναίκα. Κατα τη διάρκεια της τουρκοκρατίας, με όλες τις δυνάμεις της, βοηθούσε το επαναστατικό κίνημα, μέχρι και με όπλο στα χέρια, ως κόμιτα και συμμετείχε στις μάχες εναντίων των τυρράνων.

Το АФЖ ήταν τμήμα του НОФ (Νάροντνο οσλομποντίτελεν φροντ – λαικό απελευθερωτικό μέτωπο) και είχε Γενικό Συμβούλιο, συμβούλια περιοχών, επαρχιών και χωριών. Κύριο όργανό του ήταν το Κονγκρέσο. Το οργανωτικό δίκτυο στα χωριά και τις πόλεις, γινόταν κυρίως εκεί όπου υπήρχαν καθεστωτικές δυνάμεις και για το λόγο αυτό η οργάνωση γινόταν με αργά βήματα. Από τις αρχές του 1945 ως και τον Αύγουστο του 1949, το АФЖ είχε οργανώσει 220 χωριά και πόλεις, όπου είχαν οργανωθεί 10.000 γυναίκες και κοπέλες.

Στο Πρώτο Συνέδριο του АФЖ, το οποίο έλαβε μέρος στις 29 Απριλίου 1948, ως πολιτικός γραμματέας είχε εκλεχτεί η Евдокија (Вера) Фотева – Εβντόκια (Βέρα) Φότεβα, ως οργανωτικός γραμματέας η Стерјана Вангелова – Славјанка  -  Στεριάνα Βανγκέλοβα-Σλαβιάνκα, ενώ ως υπεύθυνες για τα Συμβούλια των περιοχών, είχαν εκλεχτεί οι: Махи Пилева во Леринско – Μάχη Πίλεβα για το Λέριν-Φλώρινα, Ленка Стојкова – Мирка во Воденско – Λένκα Στόικοβα-Μίρκα για το Βόντεν-Έδεσσα και Хриса Цанѕовска во Костурско – Χρύσα Τσάντζοβσκα για το Κόστουρ-Καστοριά. Η Фотева, η οποία γεννήθηκε στο χωριό Д’мбени (Костурско)- Δενδροχώρι Καστοριάς, στην ομιλία της, μεταξύ άλλων, τόνισε: «Σήμερα λαμβάνει μέρος το πρώτο ελεύθερο δημοκρατικό συνέδριο του АФЖ στην Ελλάδα. Αυτό το γεγονός αποτελεί την ενδοξότερη και φωτεινότερη σελίδα της μέχρι σήμερα ιστορίας αγώνα της Μακεδόνισσας. Η ιστορική σπουδαιότητα της σημερινής ημέρας, δίνει εντολή στη Μακεδόνισσα να σπάσει το δισταγμό και από όλα τα ελεύθερα, ημιελεύθερα και μη ελεύθερα μέρη, πόλεις και χωριά, μαζικά να ενταχθεί στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού, επειδή μόνο ο ένοπλος αγώνας της εγγυάται ελευθερία ζωής».

Η οργάνωση АФЖ έπαψε να υπάρχει στα τέλη του Αυγούστου του 1949, όταν οι δυνάμεις του Δημοκρατικού Στρατού της Ελλάδας αναγκάστηκαν να καταφύγουν στα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης, αλλά μπορεί να ειπωθεί ότι τυπικά υπήρχε ως το 1952.

Η ιδεολογική-πολιτική δραστηριότητα του АФЖ περιελάμβανε στα πλαίσιά της μεγάλο αριθμό αντικειμένων. Στη γενική συνεδρίαση του НОФ στις 20 Μάη 1947,  αποφασίστηκε ότι το АФЖ είχε τις δυνατότητες να ενεργεί ως ανεξάρτητη οργάνωση.   Η δραστηριότητα της Οργάνωσης παρουσιαζόταν στις Οδηγίες του Κεντρικού Συμβουλίου, οι οποίες είχαν συσταθεί κατα τη διάρκεια του Μάη του 1947 και είχε μοιραστεί σε όλα τα συμβούλια περιοχών και επαρχιών. Κύριο σύνθημα της επιστολής αυτής ήταν η αφύπνιση των εθνικών αισθημάτων της Μακεδόνισσας και για την επιτυχία αυτού του σκοπού προτεινόταν ενημέρωση για την επαναστατική παράδοση των Μακεδόνισσων, κατα τη διάρκεια της Επανάστασης του Ίλιντεν (1903). Στην επιστολή έγραφε: «Για να πετύχει ο αγώνας μας και από αυτό εξαρτάται εάν θα ζούμε ελεύθερες ή σκλαβωμένες, υπάρχει η ιστορική ανάγκη μεγαλύτερου αγωνιστικού πνεύματος από πλευράς Μακεδόνισσας, τέτοιου που είχαν πολλές Μακεδόνισσες κατα τη διάρκεια της Επανάστασης του Ίλιντεν…».

Εκτός των παραπάνω, στις οδηγίες υπήρχαν και άλλα σημεία:

-          Μαζική αντίσταση εναντίων της ερήμωσης των χωριών και της καταστροφής τους.

-          Οργάνωση επιτροπών διαμαρτυρίας, οι οποίες θα διαμαρτύρονται στις οργανωμένες αρχές και τις διπλοματικές αντιπροσωπείες για τους βομβαρδισμούς και τα άλλα κακουργήματα των καθεστωτικών δυνάμεων.

-          Δραστηριοποίηση προσώπων στις επιτροπές των Ηνωμένων Εθνών, με σκοπό να αποκαλυφθεί η αλήθεια για τον αγώνα μας, στους λαούς του κόσμου.

-          Προστασία της λαικήςκαι προσωπικής περιουσίας, με σκοπό να μην ληστευτεί από τον εχθρό, κ.α.

Αν και η ύπαρξη του АФЖ ήταν σύντομη, έπαιξε σημαντικό ρόλο στον αγώνα για μακεδόνικη εθνική ισότητα κατα τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου στην Ελλάδα. Στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού της Ελλάδας, μάχονταν περισσότερες από 3000 Μακεδόνισσες. Πολλές από αυτές, με τον πατριωτισμό που έδειξαν, έμειναν για πάντα στην συλλογική μνήμη του μακεδόνικου λαού. Τέτοιο είναι και το παράδειγμα της Мирка Гинова-Μίρκα Γκίνοβα, γραμματέα της Επιτροπής του АФЖ για το Βόντενσκο (περιοχή Έδεσσας) και η πρώτη γυναίκα θύμα του καθεστώτος στην Ελλάδα, μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Κατηγορίες

Ευχαριστούμε θερμά τους Μακεδόνες οικονομικούς μας μετανάστες σε Αυστραλία, Καναδά και δυτική Ευρώπη, όπως και τους φίλους μας απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας, για την οικονομική στήριξη της έκδοσης της Нова Зора. Благодариме - Μπλαγκοντάριμε


ALPHA BANK

Account 852 00 2101 031390

IBAN: GR47 0140 8520 8520 0210 1031 390

BIC: CRBAGRAA

Μηνιαίες Εκδόσεις

Македонска Ризница
  • ,ΞΕΦΥΛΛΙΣΜΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΤΕΥΧΩΝ
    РАЗГЛЕДУВАЊЕ НА ПРЕТХОДНИ БРОЕВИ
  • 2016 (147)
  • 2015 (416)
  • 2014 (404)
  • 2013 (377)
  • 2012 (372)
  • 2011 (323)
  • 2010 (202)