Αρχεία | Αύγουστος, 2011

МИСЛЕЊА – ΣΚΕΨΕΙΣ

Πριν 100 χρόνια, οι λαοί μας ήταν εχθροί, αλλά οι Τούρκοι της Ξάνθης απέδειξαν, ερχόμενοι να γιορτάσουν μαζί μας το Ίλιντεν στο Οβτσσάρανι, ότι όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν και ότι σήμερα όλοι οι Βαλκάνιοι μπορούμε να συνυπάρξουμε αδερφομένοι, όπως μας πρέπει ! Τεσσεκιούρ Ελντερίμ / Μπλαγκοντάριμε μνόγκου

Το ακροδεξιό “κτήνος” στη Νορβηγία δεν μετανιώνει για την πράξη του. Επίσης στην Ελλάδα τα εδώ φασιστοειδή συνεχίζουν τους ναζιστικούς χαιρετισμούς και τις επιθέσεις σε “διαφορετικούς”. Πότε περιμένουμε να τεθούν εκτός νόμου ακροδεξιές, φασιστικές και ναζιστικές οργανώσεις?

Aπλώς να επισημάνω ότι οι υπερασπιστές της ελευθερίας της έκφρασης, προφανώς αγνοούν ότι η φραστική επίθεση και η στοχοποίηση ατόμων δεν είναι έκφραση άποψης. Είναι επίθεση. Ας την ονομάσουν ελευθερία επίθεσης.

ΝΕΟΛΑΙΑ ΟΥΡΑΝΙΟΥ ΤΟΞΟΥ – ВИНОЖИТО

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ

[Μια διαφοροποίηση που εξαλείφθηκε]

ΑΣΕΒΕΣ ΤΟ ΚΑΝΟΝΙΚΟ

Τρελάθηκες δύση ;

Βγάλε αμέσως τα κόκκινα

ντροπή

στην κηδεία σου πας.

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

Εντύπωση μου έκανε βλέποντας τηλεόραση, πριν από αρκετά χρόνια μια σύγκρουση μεταξύ παλαιοημερολογιτών (ιουλιανών) και νεοημερολογιτών (γρηγοριανών), κάπου στα δυτικά προάστια της Αθήνας, που ανταλλάσσανε, εκτός από γροθιές και σπρωξίματα, και βαρείς χαρακτηρισμούς και απαράδεκτες για χριστιανούς ύβρεις. Ορθόδοξοι Χριστιανοί και οι δύο, χωρίς καμία διαφορά στο δόγμα, μου ήταν και  μου είναι ανεξήγητο να υπάρχει εκατέρωθεν τέτοιος φανατισμός και τόση επιθετικότητα από πιστούς που τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά της πίστης τους είναι η ειρηνική συμβίωση των ανθρώπων και η αγάπη. Όχι μόνο αγάπη προς τον πλησίον σου αλλά και προς τον εχθρό σου.

Κατά καιρούς είχαν χρησιμοποιηθεί διάφορα ημερολόγια που όμως οδηγούσαν σε αδιεξόδους ως προς τις εποχές κι αναγκάζονταν κάθε τόσο να κάνουν «διορθώσεις». Μέχρι τον 1ο μ.Χ. αιώνα χρησιμοποιούσαν οι Ρωμαίοι το σεληνιακό ημερολόγιο, αλλά οι αποκλίσεις των ημερομηνιών από τις ηλιακές θέσεις, όπως ισημερίες (εαρινή, φθινοπωρινή) και το αφήλιο και περιήλιο (η πιο απομακρυσμένη και η πλησιέστερη θέση του ήλιου προς τη γη αντίστοιχα) ανάγκαζε του Ρωμαίους να κάνουν κάθε τόσο «διορθώσεις» κατά κάποιες μέρες κι έτσι υπήρχε μια πολυπλοκότητα στους υπολογισμούς ημερομηνιών.

Ο Ιούλιος Καίσαρ κάλεσε τον Αλεξανδρινό αστρονόμο Σωσιγένη, ο οποίος  του πρότεινε άλλο ημερολόγιο που στηριζόταν στις κινήσεις του ήλιου, ηλιακό ημερολόγιο και υπολόγιζε τη διάρκεια του έτους 365,25 ημέρες αντί της σωστής διάρκειας που είναι 365,2422199 ημέρες, το ημερολόγιο αυτό ονομάστηκε ιουλιανό. Έτσι το ιουλιανό ημερολόγιο έκανε λάθος 11 λεπτών και 14 δευτερολέπτων ανά έτος, σχεδόν 1,5 μέρα κάθε δύο αιώνες και 7 μέρες στα 1000 χρόνια.

Έπρεπε να διορθωθεί το λάθος. Την πρωτοβουλία ανέλαβε το 1572 μ.Χ. ο πάπας Γρηγόριος ΙΓ!, για αυτό και το ημερολόγιο ονομάστηκε γρηγοριανό. Την επεξεργασία ανέλαβε ο αστρονόμος Χριστόφορος Κλάβιους (1537-1612) με βάση τις προτάσεις του αστρονόμου Λουίτζι Λίλιους. Αυτό ήταν το νέο ημερολόγιο, που η διάρκεια του έτους υπολογίζεται 365,2422 και το λάθος διορθώνεται με τα δίσεκτα έτη, οπότε προστίθεται μια μέρα στο Φλεβάρη κάθε τέσσερα χρόνια.

Στην Ελλάδα καθιερώθηκε το νέο ή γρηγοριανό ημερολόγιο στις 25 Ιανουαρίου το 1923.  Αντιδράσεις υπήρχαν από την εκκλησία και ιδιαίτερα από το Χρυσόστομο Καβουρίδη μητροπολίτης Φλώρινας, το Γερμανό Μαυρομματίδη μητροπολίτη Δημητριάδος και το Χρυσόστομο Δημητρίου μητροπολίτη Ζακύνθου, που εμφανίζονται ως ομάδα το 1935. Ο Φλώρινας διαχωρίστηκε από τους άλλους και εμφανιζόταν ως ξεχωριστή ομάδα «Φλωρινιακοί» που αντιμετώπιζε το πρόβλημα με μετριοπάθεια σε αντίθεση με τους άλλους (Ματθαιικοί).

Η εμμονή των πιστών στο παλαιό ημερολόγιο στη Φλώρινα σε σχέση με άλλες περιοχές της ελληνικής επικράτειας και μεγαλύτερη διάρκεια και περισσότερο πλήθος είχε και διαφοροποιούσε το νομό μας. Υπάρχουν και σήμερα ακόμη αρκετοί θιασώτες του παλαιού ημερολογίου, που όμως αποτελούν μειονότητα και στο εορτολόγιο τηρούν το ιουλιανό ημερολόγιο. Για τις γεωργικές εργασίες όλοι σχεδόν μέχρι και σήμερα τηρούν το παλαιό ημερολόγιο.

Παρόλα αυτά θυμάμαι τους συγχωριανούς μας, όταν ήμουν παιδί, πάντα μνημόνευαν τις μεγάλες γιορτές τις Ορθοδοξίας δεκατρείς μέρες μετά – εκτός του Πάσχα – και δεν έκαναν δουλειές εκείνες τις μέρες.

Μετά τον Εμφύλιο, που τα χωριά μας είχαν ερημώσει και η πολιτεία φρόντισε να μας φέρει ξενομερίτες – κληρούχους τους λέγαμε εμείς – διπλά γιορτάζαμε τους Αγίους και τα πανηγύρια. Χαρές για εμάς τα παιδιά που γινόταν δύο φορές το πανηγύρι μας.

Οι νεοημερολογίτες ή γρηγοριανοί επέδειξαν ιδιαίτερο ζήλο ώστε να απομονωθούν οι παλαιοημερολογίτες, δε χειροτονούσαν ιερείς και τους κατηγορούσαν ως σχισματικούς.

Πόθεν τα κίνητρα αφού δεν υπήρχαν διαφορές στο δόγμα ; Η διαφορά του εορτολογίου μεταξύ πιστών αποτελεί άραγε τόσο τεράστιο ανυπέρβλητο εμπόδιο για την προσέγγιση πιστών του ίδιου δόγματος ; Πώς είναι δυνατό άνθρωποι των ίδιων θρησκευτικών δοξασιών εντός της ίδιας επικράτειας να είναι τόσο απομακρυσμένοι ; Πώς καταφέρνει η  ελληνική εκκλησία να επικοινωνεί και να συνεργάζεται με τις εκκλησίες της Ρωσίας – δεσπότες της εκκλησίας της χειροτονούσαν παλαιοημερολογίτες ιερείς – της Βουλγαρίας, της Σερβίας, της Ρουμανίας και άλλων χωρών που ακολουθούσαν το παλιό ημερολόγιο και δεν τα καταφέρνουν να επικοινωνούν με τους παλαιοημερολογίτες της ελληνικής επικράτειας ;

Μικρότητες συμπεριφοράς παρατηρήθηκαν από την επίσημη εκκλησία, αφού οι ιερείς αρνούνταν κατά καιρούς να τελούν μυστήρια σε παλαιοημερολογίτες ακόμα και ενταφιασμούς.

Η ανεξιθρησκία είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη στην ελληνική πολιτεία και αποτελεί στοιχειώδες δικαίωμα του κάθε Έλληνα πολίτη ο σεβασμός, από τους άλλους, της θρησκευτικής του συνείδησης.

Αιγαιάτης Μακεδόνας

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

65 ГОДИНИ ОД СМРТТА НА ХЕРОИНАТА МИРКА ГИНОВА 65 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΗΣ ΗΡΩΙΔΑΣ ΜΙΡΚΑ ΓΚΙΝΟΒΑ

23.07.1946.- Με καταδικαστική απόφαση του στρατοδικείου του Ениџевардар-Ενιτζζεβάρνταρ (Γιαννιτσών), η φασιστική κυβέρνηση εκτέλεσε τη Мирка Гинова-Μίρκα Γκίνοβα (μαζί με ακόμη έξι συναγωνιστές της), εξέχουσα ηγέτιδα του κινήματος εναντίων του φασισμού, Μακεδόνισσα δασκάλα και παρτιζάνκα, γεννημένη το 1916, στο χωριό Русилово-Ροσίλοβο (Ξανθόγεια Πέλλας). Ήταν η πρώτη γυναίκα, κα που καταδικάστηκε σε θάνατο και η καταδίκη της προκάλεσε μεγάλες διαμαρτυρίες από πλευράς της προοδευτικής διεθνούς κοινής γνώμης.

Περισσότερα για τη Μίρκα Γκίνοβα, μπορείτε να διαβάσετε στο τεύχος 2, της Нова Зора.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

85 ГОДИНИ ОД СМРТА НА МАКЕДОНСКИОТ ВЕЛИКАН КРСТЕ ПЕТКОВ МИСИРКОВ 85 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΑ ΙΔΕΟΛΟΓΟΥ Κ’ΡΣΤΕ ΠΕΤΚΟΒ ΜΙΣΙΡΚΟΒ

Ο Крсте Петков Мисирков γεννήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 1874 στο Постол – Ениџевардарско-Πόστολ Ενιτζζεβάρνταρσκο (Πέλλα Γιαννιτσών). Βασική εκπαίδευση τελείωσε στο χωριό του και έπειτα συνέχισε τη μόρφωσή του στην Σερβία, Βουλγαρία και Ρωσία. Απεβίωσε στις 26 Ιουλίου 1926. Θεωρείται ο ιδεολόγος του μακεδόνικου έθνους, ο άνθρωπος που έδειξε το δρόμο στο οποίο πρέπει να οδεύει η μακεδόνικη εθνική συνείδηση, σε κράτος με ανεξάρτητη πολιτική, κουλτούρα, οικονομία και λόγια γλώσσα, εισαγμένη στην συνολική ζωή του έθνους. Ήταν ο προεξέχων οπαδός της κίνησης για την ιδιαιτερότητα του μακεδόνικου λαού, θεμελιωτής της σύγχρονης λόγιας μακεδόνικης γλώσσας και ορθογραφίας και συγγραφέας του πρώτου βιβλίου στη γλώσσα αυτή, με τίτλο «За Македонцките работи» (ζα μακεντόντσκιτε ράμποτι-για τα μακεδόνικα ζητήματα).

Περισσότερα για τον Μίσιρκοβ, μπορείτε να διαβάσετε στο τεύχος 7, της Нова Зора.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ΠΑΝΤΑ, ΟΠΩΣ ΜΑΣ ΣΥΜΦΕΡΕΙ

Εδώ στο Τορόντο, ρώτησα έναν Έλληνα, για ποιό λόγο τα ελληνικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, αποκαλούν την Ίνσταμπουλ, Κωνσταντινούπολη. Ο Έλληνας με δυνατή φωνή μου απάντησε ότι εμείς οι Έλληνες, από ανέκαθεν χρησιμοποιούσαμε τα παλαιά ονόματα των πόλεων και των κρατών, όπως π.χ. Γαλλία, Ελβετία κτλ. Εγώ τότε τον ρώτησα, για ποιό λόγο δεν χρησιμοποιείτε το παλιό όνομα της Νέας Υόρκης που ήταν Νιού Άμστερνταμ, γιατί δεν αποκαλείτε την καναδική πόλη Κίτσενερ, με το παλιό της όνομα Μπέρλιν; Γιατί τότε δεν χρησιμοποιείτε τα πραγματικά παλιά ονόματα των χωριών και πόλεων στη βόρεια Ελλάδα και τιμωρείτε ή κατηγορείτε και συκοφαντείτε με διάφορα επίθετα αυτούς που τα χρησιμοποιούν; Ο Έλληνας έμεινε άλλαλος, δεν μου απάντησε και αποχώρησε.

Pozdrav Gjorgi.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Αγαπητοί Αναγνώστες της Нова Зора

Οι μήνες που διανύουμε είναι πολύ σημαντικοί για μας τους Μακεδόνες. Όχι γιατί τους συνδιάζουμε με καφεδάκι στην παραλία, ουζάκι , καλαμαράκια και μπάνια με παιχνίδια στην θάλασσα. Το καλοκαίρι του 1903 (πιο συγκεκριμένα 20 Ιούλη με το γρηγοριανό ημερολόγιο, 2 Αυγούστου με το ιουλιανό), ζει για πάντα στις καρδιές μας, γιατί τότε οι συμπατριώτες μας πήραν τα όπλα και στο μανιφέστο τους δήλωναν «όχι για να κλέψουμε ή να ατιμάσουμε την τιμή και την πίστη του σκληρά εργαζόμενου αδερφού μας τούρκικου λαού, αλλά για να υπερασπιστούμε την δική μας περιουσία, τιμή και πίστη απο τους πασάδες και τους τσιφλικάδες».

Οι μάχες των Μακεδόνων ήταν σκληρές. Ο Αγώνας ήταν άνισος γιατί ούτε όπλα υπήρχαν, ούτε οργανωμένο στράτευμα όπως είχαν οι Οθωμανοί. Οι θέσεις που θεμελίωναν ιδεολογικά τον αγώνα ήταν πολύ πιο επαναστατικές , προοδευτικές και φιλελεύθερες από οποιοδήποτε άλλο εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα στα Βαλκάνια (ενδεχομένως και παγκόσμια). Οι Μακεδόνες, έναν αιώνα τώρα, πληρώνουμε την αποτυχία του κινήματος , για την οποία ευθύνονται τόσο οι γειτονικοί αλυτρωτισμοί, όσο και η μεγαλομανία που έχουμε έμφυτη όλοι μας. Δεν έχω σκοπό να κρίνω τα λάθη που έγιναν τότε, καθότι αυτό είναι τόσο περιττό ( το χει κάνει ο Крсте Мисирков τον καιρό της επανάστασης), όσο και αχρείαστο, καθώς σήμερα η ανάμνηση του κινήματος απλά μας φωτίζει – δεν υπάρχει συνέχεια καθώς η πάλη για δημιουργία εθνικών κρατών έχει περάσει σε άλλο κεφάλαιο, σε αυτό της οικονομικοπολιτικής ιστορίας.

Όλοι χαιρόμαστε που στο πανηγύρι του Овчарани, την μέρα του Илиден, μαζεύεται πολύς κόσμος (ειδικά νεολαία), για να τιμήσει την παράδοση των προγόνων μας. Αυτό δείχνει ότι ένας αιώνας διωγμών, δεν μας έκανε να χάσουμε τις ρίζες μας. Ωστόσο, το επόμενο βήμα είναι, όλοι μας, που βλεπόμαστε κυρίως στα πανηγύρια, να μάθουμε τί γιορτάζουμε και να μην μαζευόμαστε μόνο για το χορό και τις μπύρες. Όπως είχε πει και ένας θείος από το Екши Су-Εκσσι Σου, «γκόλεμα ε μάκατα ντα σι Μακέντονετς» .

Περιμένουμε να σας δούμε όλους σας, ντρούγκαρκι ι ντρούγκαρι, στις εκδηλώσεις του καλοκαιριού.

Τσάρος Σπυρίδων

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ΤΟ ΝΕΟ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ

Και να, οι μάσκες έπεσαν, η αλήθεια αποκαλύπτεται γυμνή

Κατα την πρώτη μου επίσκεψη στα Σκόπια της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, περιηγήθηκα από φίλους σε μερικά από τα αξιοθέατα αυτής της όμορφης πόλης, όσο μου επέτρεπε ο περιορισμένος χρόνος των δύο ημερών. Συγκινημένος προσκύνησα στο μνημείο του ГОЦЕ ДЕЛЧЕВ, χαιρέτησα τον ДАМЕ ГРУЕВ, γνώρισα για την προσφορά της Μάικα Τερέζα. Σε κάποια στιγμή πρόσεξα παρακάτω ένα σύμπλεγμα αγαλμάτων. Кои се виа? (ποιοί είναι αυτοί), ρώτησα έναν από τους φίλους μου. ГЕМИЏИИ (γκεμίτζζιι) μου απάντησε, СОЛУНСКИТЕ АТЕНТАТОРИ. Και μου εξήγησε με λεπτομέρειες.

Κυριολεκτικά μαγεύτηκα από την ιστορία τους. Το μυαλό μου πήρε φωτιά, οι σκέψεις μου άρχισαν να μπαίνουν στην σειρά των πραγμάτων: Τρομοκράτες. Εικοσάρηδες τρομοκράτες! Τρομοκράτες μέσα στην τρομοκρατία; Αρχίζω να τρομοκρατούμαι! Εγώ, μέχρι τώρα ήξερα ότι τρομοκράτης είναι αυτός που σπέρνει τη βία και τον τρόμο για να προσποριστεί «ιδίον όφελος», να κάνει τη δουλειά του και όχι να προσφέρει στο σύνολο όπου ανήκει. Ένας κατάπτυστος εγκληματίας που σε βάρος των άλλων διαιωνίζει τα συμφέροντά του. Προσπάθησα με την φαντασία μου να πλάσω τέτοιου είδους τρομοκράτες και η πρώτη εικόνα που μου ήρθε, δεν ήταν ανθρώπου, αλλά ενός από τους μεγαλύτερους τρομοκράτες, του κράτους.

Ενός κράτους που εκλέγει δημοκρατικά συνήθως, ανάξιους και λωποδύτες και τους παρουσιάζει ως μοιραίους σωτήρες της κοινωνίας. Ενός κράτους που αφήνει στη δυστυχία και στο έλεος του Θεού το μεγαλύτερο ποσοστό των ηπηκόων του, προκαλώντας τους βουβό πόνο και απέχθεια, ενός κράτους όπου υπάρχουν κατηγορίες πολιτών, όσων και των γραμμάτων της αλφαβήτας, ενός κράτους που με σωματική ή πνευματική, ψυχολογική βία, τρομοκρατεί τους πολίτες για να πορευτούν προς το γκρεμό.

Μα και από αρχαιοτάτων χρόνων, η δίδυμη αδερφή των αρχών ήταν η βία. Πακέτο δηλαδή! Σήμερα όμως τα όπλα χρησιμοποιούνται στο τέλος. Προηγείται η πείνα. Και εδώ και τα τσιράκια του όλου συστήματος. Ο φασισμός, ο ολοκληρωτισμός και τα οργανωμένα συνταγματικά πολιτεύματα, όπως η περίφημη δημοκρατία ή ο απίστευτα ανθρώπινος καπιταλισμός. Αυτά όλα δεν είναι τρομοκράτες; Δεν έχουν οδηγήσει μεγάλο μέρος του συνόλου της ανθρωπότητας στα πρόθυρα της απελπισίας; Δεν ευθύνονται για το χάος που βιώνει εσωτερικά και εξωτερικά ο παγκόσμιος άνθρωπος;

Και μέσα σε όλον αυτόν τον ειρμό σκέψεων, ξανασκέφτηκα τους τρομοκράτες ГЕМИЏИИ, αυτά τα παιδαρέλια που δεν αντέχανε να ζουν στην αφάνεια της σκλαβιάς, αυτά τα αμούστακα παιδιά που ζητούσαν τα αυτονόητα. Το δικαίωμα να ζουν ελεύθεροι στον τόπο που γεννήθηκαν. Ψυχολογικά ελεύθεροι. Όχι τρομοκρατημένοι.

Γιατί κατ΄’ουσίαν, τρομοκρατία δεν είναι μόνο η έτσι και αλλιώς καταδικαστέα βία, αλλά ο φόβος να μην τολμήσεις να ζεις και να σκέφτεσαι ελεύθερα. Τρομοκρατία είναι όταν σκύβεις το κεφάλι, όταν δεν διεκδικείς, όταν αναγκάζεσαι να πειθαρχείς σε άθλιους και άθλια, όταν η μοίρα σου ορίζεται από άλλους. Τρομοκρατία τελικά είναι να τρομοκρατείσαι. Όταν όμως δεν θέλεις να τρομοκρατείσαι και προσπαθείς να το πετύχεις αυτό, τότε σε στοχοποιούν ως τρομοκράτη!

Еден заплашен – Ένας τρομοκρατημένος

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Σκόρπιες καλοκαιρινές σκέψεις

Του Γιώργου Ν. Παπαδάκη

Διάβαζα τις προάλλες τις δηλώσεις διαφόρων «σημαντικών» προσώπων με αφορμή την  έκρηξη που ισοπέδωσε μια ναυτική βάση και τα γύρω χωριά στην Κύπρο τον περασμένο μήνα και κόστισε τη ζωή σε 12 ανθρώπους και πραγματικά αδυνατούσα να τις πιστέψω. Έχω μάθει να τα περιμένω πλέον όλα- μα όλα- αλλά πάντοτε έχω και την αμυδρή ελπίδα ότι κάποια στιγμή κάποιος, κάπου θα ξεφύγει από την πεπατημένη και θα πει τα πράγματα με το όνομά τους.

Πήγε, λοιπόν, στην Κύπρο ο υπουργός Άμυνας της Ελλάδας Παναγιώτης Μπεγλίτης και το σημαντικότερο που βρήκε να πει ήταν ότι η τουρκική απειλή είναι εδώ. «Θέλω να σας πω ότι η απειλή αυτή δεν είναι θεωρητική, είναι υπαρκτή. Και το βλέπουμε στο Αιγαίο και στην Κύπρο δια της κατοχικής παρουσίας των τουρκικών στρατευμάτων, ως αποτέλεσμα της εισβολής το 1974.». Αυτό που δεν μας είπε, βέβαια, ο λαλίστατος υπουργός είναι τι ακριβώς κατέστρεψε η μεγάλη έκρηξη στην Κύπρο. Μήπως μια καλοκαιρινή κατασκήνωση ή ένα πάρκο αναψυχής; Ασφαλώς και όχι. Μια βαρέος τύπου στρατιωτική βάση ήταν που εξυπηρετούσε τις ανάγκες της Εθνικής Φρουράς Κύπρου και της ΕΛ.ΔΥ.Κ, δηλαδή του ελληνικού στρατού. Γιατί άραγε δε μας ενοχλεί η παρουσία ελληνικών στρατευμάτων στο νησί και μας ενοχλεί η παρουσία τουρκικών, τα οποία μάλιστα τα χαρακτηρίζουμε και «κατοχικά» με περισσή ευκολία;

Μα γιατί απλούστατα είμαστε υποκριτές χωρίς ντροπή. Και στα ελληνοτουρκικά και στα ελληνομακεδονικά και στα ελληνοαλβανικά αλλά και παντού. Αυτό βέβαια το ξέραμε. Είναι πασίγνωστες οι οβιδιακές μεταμορφώσεις ανθρώπων που κυριολεκτικά εν μια νυκτί και επειδή ανέλαβαν κάποιο αξίωμα, άρχισαν να μας τα λένε αλλιώς.

Το «Μακεδονικό» και οι Μακεδόνες στην Ελλάδα είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό πεδίο αυτών των μεταμορφώσεων. Δεν ήταν λίγοι όσοι περίμεναν διαφορεική προσέγγιση στο θέμα από τον σημερινό πρωθυπουργό, όταν αυτός ανέλαβε. Aυτός ήταν άλλωστε υπουργός Εξωτερικών όταν φτάσαμε –υποτίθεται- κοντά σε λύση της αστείας διαφοράς για το όνομα το 2001. Τι είδαμε; Βόλτες στην Πρέσπα και συναντήσεις για τα μάτια του κόσμου με τον Γκρούεφσκι, ίδια και απαράλλακτη στάση στο θέμα, τα ίδια και χειρότερα όσον αφορά τους Μακεδόνες εντός συνόρων. Και φυσικά, όταν το αφεντικό είναι έτσι, το να περιμένει κανείς διαφορετική προσέγγιση από υποτακτικούς που ο ίδιος ο Γ. Παπανδρέου δημιούργησε (Δρούτσας, Μπεγλίτης κ.α.) είναι μάλλον όνειρο θερινής νυκτός. Ο νυν δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης μιλούσε ανοικτά στο BBC πριν μερικά χρόνια για τη διαφορετικότητα, τους (μη ‘Ελληνες) Μακεδόνες και τις μειονότητες. Τώρα, ως δήμαρχος πλέον, προτείνει κι αυτός ονόματα και διορίζει ως σύμβουλο επικοινωνίας του και διευθυντή της TV 100 τον άνθρωπο που στις αρχές της δεκαετίας του 90 ωρυόταν μπροστά από το Ευρωπαικό Κοινοβούλιο να κατεβάσουν τα χέρια τους οι «γυφτοσκοπιανοί» από τη Μακεδονία…Για να μην αναφερθούμε στις «Πράσινες» παλινωδίες του παλιού φίλου των Μακεδόνων Μ. Τρεμόπουλου και της παρέας του.

Λίγο αργότερα, τη σκυτάλη έπαιρνε ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος, από τον οποίο ασφαλώς κανείς δεν περίμενε τίποτε διαφορετικό από το «καλύτερα με τη λάμπα και το φανάρι παρά να έχουμε ρεύμα από το ψευδοκράτος. Ας μην βάλουμε air condition. Εγώ στο γραφείο δεν το έχω ανάψει από τη μέρα που έγινε το ατύχημα».Ο μέγιστος αυτος ιεράρχης αναφερόταν στην πρόθεση της κυβέρνησης Χριστόφια να εισάγει ρεύμα από την Βόρεια Κύπρο για να καλύψει τις ενεργειακές ανάγκες του Νότου, καθώς η έκρηξη προκάλεσε σοβαρές ζημιές στις ενεργειακές υποδομές της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ευτυχώς, η κυβέρνηση δεν άκουσε το γραφικό αυτό σκοταδιστή- κυριολεκτικά και μεταφορικά- και πήρε την απαραίτητη ηλεκτρική ενέργεια. Εμείς οι υπόλοιποι απλά μείναμε να θαυμάζουμε για άλλη μια φορά τους Ταλιμπάν της Εκκλησίας. Ότι πιο κακεντρεχές, μισαλλόδοξο και οπισθοδρομικό μπορεί να βρει κανείς σε μια-ούτως ή άλλως- καθυστερημένη κοινωνία.

Έχοντας και πάλι το ιδιο πεδίο ως σημείο αναφοράς, είναι εύκολο να διαπιστώσει κανείς ότι το νεοελληνικό κράτος, από τότε που επεκτάθηκε αποσπώντας το μεγαλύτερο κομμάτι της Μακεδονίας, χρησιμοποίησε ως αιχμή του δόρατος τους παπάδες για να επιτεθεί λυσσαλέα εναντίον των Μακεδόνων. Ποιος δεν θυμάται τον «θρυλικό» Γερμανό Καραβαγγέλη που εξαγόραζε ανθρώπους και συνειδήσεις, συνεργαζόταν αρμονικά με τις οθωμανικές αρχές ενώ είχε στο μισθολόγιο της μητρόπολής του τους πλέον στυγνούς εγκληματίες, από τους οποίους ζητούσε (και έπαιρνε) κεφάλια Μακεδόνων ως σουβενίρ; Λιγότερο γνωστός αλλά ακόμα χειρότερος ήταν ο περιβόητος παπα-Δράκος που πυροβολούσε γυναίκες και έσφαζε αιχμαλώτους (δεν το λέω εγώ, ο Καραβίτης και ο Τσόντος-Βάρδας στα απομνημονεύματά τους το καταγράφουν).

Στη συνέχεια, όταν πλέον «απελευθερώθηκε» η Μακεδονία, οι ήρωες αυτοί βρήκαν το ιδανικό συμπλήρωμα στο πρόσωπο του χουντικού Αυγουστίνου Καντιώτη. Ενός ανθρώπου, του οποίου η μοναδική αποστολή ήταν να καταστρέψει οτιδήποτε μακεδονικό έβρισκε στο διάβα του, να διαγράψει την παρουσία αιώνων των Μακεδόνων στα εδάφη της Φλώρινας/Lerin αλλά και πολύ μακρύτερα, να σπείρει τον φόβο και τις ενοχές στις ψυχές τους. Σε πολύ μεγάλο βαθμό, ο απίστευτος αυτός θεομπαίχτης τα κατάφερε. Κατέστρεψε τις ιερές εικόνες ολόκληρων εκκλησιών (αδιάψευστοι μάρτυρες οι ναοί Sveti Nikola στις Πέτρες/Petresko, Sveti Atanas στο Ανταρτικό/Zhelevo, Sveti Gjorgji στο Ποιμενικό/Babcor, Sveta Petka στον Πυξό/Orovo και δεκάδες άλλοι), ξεθεμελίωσε νεκροταφεία και πέταξε σταυρούς και οστά στα χωράφια, κατέστρεψε αρχαιότητες ανυπολόγιστης πολιτιστικής αξίας (Βογομιλικό νεκροταφείο Βεύης/Banica, βασιλική Αγίου Αχιλλείου/Sveti Ahil στο ομώνυμο χωριό Ahil της Πρέσπας). Οι Φλωρινιώτες/Lerinci θυμούνται ακόμα τους αφορισμούς του από άμβωνος – αλλά και κυριολεκτικά- και τις απαγορεύσεις γάμων μεταξύ Μακεδόνων από τις 2 πλευρές των συνόρων. «Τι τις θέλετε αυτές τις βρωμοσκοπιανές, δεν μπορείτε να βρείτε γυναίκα να παντρευτείτε από εδώ;» έλεγε στους δυστυχείς πιστούς που αφελώς ζητούσαν την άδειά του.

Επειδή όμως φαίνεται πως όλα στην ζωή εδώ πληρώνονται, ο μοχθηρός αυτός άνθρωπος έχασε τα λογικά του και πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην απόλυτη εξαθλίωση, ζώντας σε ένα μικρό διαμέρισμα-τρώγλη μαζί με τα περιττώματά του έως πέρυσι, όταν και πέθανε σε ηλικία 103 ετών. Όπως λέει ο απλός κόσμος σε αυτές τις περιπτώσεις, ούτε ο Θεός, τον οποίο τόσο υποκριτικά «υπηρέτησε» τόσα χρόνια, σπέρνοντας το μίσος και το φόβο, δεν τον ήθελε κοντά του και τον άφησε να υποφέρει μέχρι την τελευταία του στιγμή.

Δυστυχώς, ο διάδοχός του στη μητρόπολη Θεόκλητος, ο Θεσσαλονίκης/Solunski Άνθιμος, ο Πειραιώς Σεραφείμ και ένα σωρό άλλοι, συνεχίζουν το «θεάρεστο» αυτό έργο, με την χρηματική ενίσχυση του νεοελληνικού κράτους, συνεπώς και όλων μας. Ακριβώς όπως οι διάφοροι Μπεγλίτηδες, Δρούτσηδες και λοιποί πολιτικάντηδες που μας έχουν καταντήσει να βλέπουμε την Τουρκία και να την ζηλεύουμε. Και όχι μόνο επειδή έχει ηλεκτρικό ρεύμα.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ABDULHALIM DEDE – ΑΜΠΝΤΟΥΛΧΑΛΙΜ ΝΤΕΝΤΕ

ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΕΝΑΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ, ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ

Γεννήθηκε το 1956 στην Ξάνθη, όπου και τελείωσε το δημοτικό και γυμνάσιο-λύκειο. Ο Φιλόλογος καθηγητής του, επειδή τον «αγαπούσε» πολύ, τον άφησε 2 χρόνια στην ίδια τάξη λόγω των Αρχαίων Ελληνικών. Με αυτό τον τρόπο “εμπέδωσε” τον ελληνικό πολιτισμό. Γράφτηκε στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών της Άγκυρας, αλλά τελικά δεν αποφοίτησε. Παντρεύτηκε το 1977 και έχει 4 παιδιά και 3 εγγόνια. Επι τριανταένα χρόνια εκδίδει την τουρκoελληνόφωνη εφημερίδα Trakya’nın Sesi. Δούλεψε επίσης για 25 χρόνια σε διάφορα διεθνή μέσα ενημέρωσης ( ΑΡ- ΑFP- BBC- DW- Hurriyet- Milliyet- Zaman- CHA- STV). Επι χρόνια και πολλές φορές και σήμερα ακόμα, δέχεται πιέσεις και απειλές να σταματήσει να ομιλεί δημόσια για όλα αυτά που επίμονα το ελληνικό κράτος και παρακράτος προσπαθεί με όλα τα μέσα να αποκρύψει. Δίκες, συκοφαντίες, τραμπουκισμοί, συλλήψεις, απειλές, δεν κατάφεραν να «λυγίσουν» τον Ντεντέ και να τον απομακρύνουν από τα ιδανικά του. Είναι και αυτός, όπως και πολλοί άλλοι αγωνιστές για τα δικαιώματα της Τούρκικης μειονότητας στη Θράκη, ένα αγκάθι στο πόδι του συστήματος, ένα «μαύρο πρόβατο» στο «κάτασπρο κοπάδι». Όπως και οι εθνικά Μακεδόνες, οι εθνικά Βλάχοι, οι πιστοί σε άλλα δόγματα κτλ. αποτελούν και αυτοί για τις αρχές, «άτομα επικίνδυνα, προδότες, πληρωμένους πράκτορες, ανθέλληνες» και πολλά άλλα τέτοιου είδους «δημοκρατικά» επίθετα που χρησιμοποιεί το ελληνικό κράτος.

Τα τελευταία 20 χρόνια μένει μόνιμα στην Κομοτηνή-Γκιουμουρτζζίνα.

«Στην Ελλάδα υπάρχει μόνο μία μειονότητα και αυτή είναι, σε θρησκευτική βάση, η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης». Επίσημη θέση του κράτους. Σχολιάστε το.

Η Τουρκοφοβία της Ελλάδας είναι ανεπανάληπτη. Ειδικά τα τελευταία 40 χρόνια κοιμάται και ξυπνάει με τον φόβο των Τούρκων και ήταν φυσικό να μετατρέψουν και να ξαναβαφτίσουν την Τούρκικη Μειονότητα ως Μουσουλμανική στην αρχή και μετέπειτα να την διαχωρίσουν σε 3 υποκατηγορίες, πείθοντας τους εαυτούς τους ότι με αυτό τον τρόπο θα εξαφάνιζαν την επιρροή της Τουρκίας από τη μειονότητα. Πέτυχαν ακριβώς το αντίθετο. Τέτοια ηλίθια μειονοτική πολιτική μόνο η Ελλάδα μπορούσε να ασκήσει.

Σε ποιά μέρη ζει κυρίως η Τούρκικη μειονότητα?

Ζούσαμε κυρίως στους 3 νομούς της Θράκης. Λόγω του παραμεθωρίου, την 10ετία του 1930

εκδιώχτηκαν οι Τούρκοι από τον νομό Εβρου, όπου παρέμειναν περίπου 10 χιλιάδες. 65 χιλιάδες στον νομό Ροδόπης και 40 χιλιάδες στον νομό Ξάνθης. Εκτός από τη Θράκη, οι Τούρκοι μειονοτικοί έχουν δημιουργήσει κοινότητες στην Αθήνα ( 15 χιλιάδες), στην Θεσσαλονίκη (2 χιλιάδες), και σε διάφορες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης (30 χιλιαδες), όπως επίσης βεβαίως στην Τουρκία (περίπου 500 χιλιάδες).

Ποιά η θέση, στην τοπική κοινωνία, των Τούρκων της Θράκης, ποιά δικαιώματα απολαμβάνει και ποιά της τα αρνείται το ελληνικό κράτος αλλά και η ελληνική κοινωνία γενικότερα?

Μέχρι το 1996 η μειονότητα ήταν διπλά γκετοποιημένη. Η κρατική και η αυτογκετοποιήση, υπήρχαν 2 κοινωνίες που ζούσαν παράλληλα, σχεδόν χωρίς καμία επαφή.

Μετά το 1996 οι διακρήσεις στην καθημερινότητα σταδιακά μειώθηκαν και εξαφανίστηκαν. Σήμερα στερείται των μειονοτικών δικαιωμάτων.

Τα αρνητικά:

  • Δεν της αναγνωρίζεται το δικαίωμα του συλλογικού αυτοπροσδιορισμού.
  • Υπάρχουν τρομερά προβλήματα στην μειονοτική εκπαίδευση την οποία παρέδωσαν σε “ αγράμματους, δήθεν δασκάλους”. Επακόλουθο αυτού, σήμερα σχεδόν το 50% των μαθητών βρίσκονται στα δημόσια ελληνικά σχολεία. Και τα νηπιαγωγεία είναι μόνο ελληνόγλωσσα. Παρατηρείται μια προσπάθεια αποτουρκισμού και αφομοίωσης.
  • Το 1993 με την ψήφιση του εκλογικού νόμου μπήκε σε εφαρμογή μία παγκόσμια πρωτοτυπία στην εκλογική διαδικασία. Για την εισαγωγή στην Βουλή μπήκε πλαφόν 3%, όχι μόνο για τα κόμματα αλλά και ΓΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΕΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΕΣ. Ελληνική επινόηση, παγκόσμιες πρωτοτυπίες. Με αυτό τον τρόπο απαγορεύτηκε η εκπροσώπηση της Τουρκικής μειονότητας στην Ελληνική Βουλή. Έτσι οι βουλευτές μας αναγκαστικά εκλέγονται μέσα από τα ελληνικά κόμματα.
  • Από τα δισεκατομμύρια που ήρθαν από την Ε.Ε ελάχιστα προωθήθηκαν στην μειονότητα.
  • Σκόπιμα δεν δόθηκε η δέουσα προσοχή στην μονοκαλλιέργεια του καπνού που είναι η πρωτεύουσα ενασχόληση των Τούρκων μειονοτικών. Κόπηκαν οι πριμοδοτήσεις και η καλλιέργεια του καπνού έγινε ασύμφορη. Φυσικό επακόλουθο η ανεργία και η οικονομική εξαθλίωση.
  • Δεν επιτρέπεται η εκλογή μουφτήδων.
  • Με νέο νόμο που ψηφίστηκε προσπαθεί το ελληνικό κράτος να επέμβει ακόμη και στους διορισμούς των Ιμάμηδων στα τζαμιά.
  • Αν και έχουν ψηφιστεί νόμοι για να γίνουν εκλογές στις Βακουφικές επιτροπές, δυστυχώς συνεχίζεται να διορίζονται από την πολιτεία.
  • Στις μειονοτικές εφημερίδες δεν δίνεται κρατική διαφήμιση.
  • Υπέρογκα πρόστιμα εκ μέρους των δικαστηρίων σε μειονοτικές εφημερίδες.
  • Υποχρέωση των μειονοτικών ραδιοφωνικών σταθμών να εκπέμπουν το 25% των προγραμμάτων τους στην ελληνική γλώσσα. Πρόστιμα εκ μέρους του ΕΣΡ σε Ρ/Σ της μειονότητας για τη μη τήρηση της αναλογίας.
  • Δημιουργήθηκαν οι Υπερνομαρχίες για να μην εκλεγεί Τούρκος Νομάρχης.
  • Με τον Καλλικράτη απέφυγαν να ορίσουν έναν Τούρκο Αντιπεριφερειάρχη.

Τα θετικά:

  • Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Των Παιδιών της Μουσουλμανικής Μειονότητας στη Θράκη με υπέυθυνη καθηγήτρια την Αννα Φραγκουδάκη.
  • Στρατιωτική θητεία στον τόπο καταγωγής των Τούρκων μειονοτικών.
  • Επιλογή αντιδημάρχων και ειδικού αντιπεριφερειάρχη.
  • Χρηματοδότηση για λειτουργικά έξοδα των μειονοτικών σχολείων.
  • Κατάργηση της Ειδικής Παιδαγωγικής Ακαδημιας στη Θεσσαλονίκη.
  • Κατάργηση σχεδόν όλων των διοικητικών μέτρων ( άδεια οικοδομής, επαγ/κή άδεια καταστήματος, άδειες οδήγησης, κλειστά επαγγέλματα π.χ βενζινάδικο)
  • Επιδότηση, χρηματοδότηση προγραμμάτων Ε.Ε

Με ποιό τρόπο προσπαθούν οι Τούρκοι να κρατήσουν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους και να αντισταθούν στις προσπάθειες αφομίωσης?

Μέσω της θρησκείας. Με την κατήχηση στα τζαμιά. Με την αναβίωση των ηθών και εθίμων. Και μέσω των εφημερίδων, Ρ/Σ και της Τουρκικης τηλεόρασης.

Οι εθνικά Μακεδόνες στην Ελλάδα.

Το άθλιο ελληνικό κράτος αναγνωρίζει ως ξεχωριστή εθνοτική ομάδα τους Πομάκους της θράκης, οι οποιοι ομιλούν μια σλαβική διάλεκτο και η οποία κατά 85% ταυτίζεται με τα Μακεδόνικα-Makedonski. Αναρωτιέμαι τι θα έκαμνε η Ελλάδα εάν οι εθνικά Μακεδόνες της Ελλάδας δήλωναν ότι είναι Πομάκοι. Φαντάζεστε το μπουρδούκλωμα που θα πάθαιναν?

Είναι αδιανόητο για την ελληνική πολιτεία, η οποία με αθέμυτους και βάρβαρους τρόπους τα τελευταία 100 χρόνια αφομοίωσε μεγάλη μερίδα των Μακεδόνων, να βλέπει τα τελευταία χρόνια μία αφύπνιση των εθνικά Μακεδόνων, τους οποίους θεωρεί ανύπαρκτους. Ο ήλιος δεν εξαφανίζεται με το βάψιμο.

Είστε γνωστός ακτιβιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Τί σας ώθησε να ασχοληθείτε μ’ αυτό και ποιές οι πιέσεις που δεχτήκατε και δεχόσαστε στην Ελλάδα του 21ου αιώνα?

  • Η καταπίεση της μειονότητας και οι διακρίσεις που υφίσταται.
  • Οι ποινικές διώξεις μου ως δημοσιογράφου.

Εκδίδετε μια εφημερίδα. Πείτε μας δυο λόγια για την προσπάθεια αυτή.

Η Trakya’nιn Sesi από το 1981 μέχρι το 1998 εβγαινε σε εβδομαδιαία βάση. Το 1998 λόγω της σύλληψης και καταδίκης μου σε μια στημένη δίκη, ανέστειλα για ενάμιση χρόνο την έκδοση. Μέχρι το 2009 συνέχισα ως εβδομαδιαία. Για ένα χρόνο έγινε μηνιαία και τα τελευταία 2 χρόνια βγαινει ανά 15 ημέρες.

Στα 31 χρόνια έχω μηνυθεί 10ες φορές, έχω καταδικαστεί σε αρκετές και έχω πληρώσει περίπου 200 χιλιάδες ευρώ σε δικηγόρους, δικαστήρια και αγωγές.

Σήμερα η εφημερίδα μου εκδίδεται δίγλωσση, με άρθρα κυρίως πολιτικού περιεχομένου και δικαιωμάτων.

Με ποιόν τρόπο πιστεύετε ότι θα μπορούσε να βελτιωθεί σημαντικά η ζωή των «διαφορετικών» στην Ελλάδα και ποιά είναι τα μεγάλα βήματα τα οποία θα πρέπει να αναλάβει η κάθε κυβέρνηση της χώρας?

Με τον αγώνα. Δεν θα κάνουμε πίσω. Θα συνεχίσουμε τον δημοκρατικό μας αγώνα και την ενημέρωση της ελληνικής και της διεθνούς κοινής γνώμης.

Η αλλαγή του εθνοκεντροφασιστικού εκπαιδευτικού και εκκλησιαστικού συστήματος στην Ελλάδα, θα βοηθούσε σε μεγάλο βαθμό στην κατεδάφηση της αρχαιοελλινολαγνικής ψύχωσης και του θρησκευτικού φανατισμού περί επιούσιου λαού.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Крвавата свадба – Ο ματωμένος γάμος

του Δημήτρη Λιθοξόου (http://lithoksou.net)

Μετά το θάνατο του Μελά, το Μακεδονικό Κομιτάτο (ελληνική οργάνωση των «Μακεδονομάχων») ορίζει ως νέο γενικό αρχηγό τον κρητικό ανθυπολοχαγό πεζικού Γεώργιο Κατεχάκη (Ρούβα). Ο Κατεχάκης περνάει τα σύνορα στις 20 Οκτωβρίου 1904, επικεφαλής ομάδας 25 αντρών, μεταξύ των οποίων βρίσκονται οι Κορεστιάνοι Δημήτρης Νταλίπης και Σίμος Στογιάννης, ο Σερραίος Δούκας Γαϊτατζής και οι Κρητικοί Παύλος Γύπαρης και Ιωσήφ Κουντουράκης.

Στις 27 Οκτωβρίου βρίσκεται κοντά στο χωριό Κοσταράντζα όπου συναντιέται με τις ομάδες του Καούδη και του Καραλίβανου. Όλοι μαζί, μετά διήμερη παραμονή, μεταβαίνουν στη Μπλάτσα. Εκεί, οι Πύρζας και Καραλίβανος με τους άντρες τους, φεύγουν για να επιστρέψουν στην Ελλάδα, οι δε Κατεχάκης και Καούδης με τους υπόλοιπους πάνε στο Илиево-Ιλιέβο (Λέχοβο), όπου βρίσκονται το βράδι της 29ης Οκτωβρίου.

Παύλος Μελάς

Στο Λέχοβο, έρχονται και τους συναντούν οι Πούλακας και Βρανάς με τους άντρες τους. Όλοι μαζί τώρα φτάνουν τα 36 άτομα. Εκεί, μαθαίνουν στις 9 Νοεμβρίου, από δυο καταδότες απ’ το χωριό Зеленич-Ζέλενιτςς (σήμερα Σκλήθρο Φλώρινας), έναν τουρκαλβανό χωροφύλακα ονόματι Σούλιο και ένα χριστιανό ονόματι Γραμμενόπουλο, ότι την Κυριακή 14 Νοεμβρίου, ο εξαρχικός παπάς του Ζέλενιτς παντρεύει την ανιψιά του. Ο Κατεχάκης αποφασίζει, με τη σύμφωνη γνώμη όλων, να ματώσει το γάμο.

Σάββατο βράδι, έρχεται ο Σούλιος και τους οδηγεί στο χωριό του.

Το ένα μέρος του σώματος υπό τον Κατεχάκη κυκλώνει το χωριό απ’ έξω, ο δε Καούδης με τους υπόλοιπους μπαίνει μέσα, και με τις οδηγίες του Σούλιου, τοποθετεί τους άντρες γύρω απ’ τη γειτονιά που θα κτυπούσε.

Φτάνουν στο σπίτι του παπά. “Εισερχόμεθα μέσα, σημειώνει ο Καραβίτης, αλλά δεν ευρίσκουμε παρά μία γριά. Ίσως να είναι η παπαδιά. Με τη γριά δεν μπορεί να συνεννοηθή κανείς. Ότι και να της πουν εκείνοι που γνωρίζουν την γλώσσα της, δεν ακούν τίποτα άλλο από “не знам-νε ζναμ” (δεν γνωρίζω)”.

Ζέλενιτς (Σκλήθρον) 1995

Προφανώς ο γάμος γινόταν σε άλλο σπίτι. Χωρίς να βιάζονται, το ρίχνουν στο πλιάτσικο. “Εγέμισε το σπίτι όλη η παρέα του Πούλακα, λέει ο Καούδης. Ανέβηκα πάνω και τί να ιδώ, μια σάλα μεγάλη και την παπαδιά να στέκει στη μέση της σάλας τρομαγμένη, να κρατεί μια λάμπα να έχουν δύο – τρία μπαούλα ανοιγμένα και σκορπισμένα ρούχα και να ψάχνουν, άλλοι τα ρούχα και άλλοι τες γωνίες για λάφυρα”.

Ψάχνουν στο χωριό και βρίσκουν το σπίτι του Στόγιαν Γκότεφ. Εκεί γινόταν ο γάμος. Από μέσα ακουγόταν μουσική και τραγούδι. Ο Δούκας, γράφει ο Κλειδής, “κτύπησε κι είπε στη γλώσσα της γυναίκας πως είναι καλεσμένος. Του άνοιξε, τη μαχαίρωσε και τους άνοιξε. Μπήκαν οχτώ και φθάσανε τη σκάλα. Τέσσερις την ανέβηκαν και στάθηκαν στην κλειστή πόρτα του σπιτιού, τέσσερις μείνανε στο πρώτο σκαλί να προσέχουν…Βγήκε και άλλη γυναίκα. Στο πρώτο σκαλί τη μαχαίρωσαν”.

Ζέλενιτςς-Σκλήθρο

“Ανέρχομαι, διηγείται ο Καραβίτης, εις την σκάλα. Με ακολουθούν κάμποσοι, ο ένας πίσω από τον άλλο…Ανοίγω την πόρτα, είναι γεμάτη γυναίκες. Με την πρώτη ματιά διακρίνεται η νύφη από τα στολίδια του στήθους της. Κλείω την πόρτα αμέσως και γυρίζω το κλειδί”. Πριν κλειδώσει την πόρτα, μαχαιρώνει μια γυναίκα.

Ανοίγουν την πόρτα της κάμαρας που γίνεται το γλέντι και ανοίγουν πυρ σε κάθε κατεύθυνση. Ο Γύπαρης που παίρνει μέρος στη σφαγή, παρομοιάζει την επίθεση της ομάδας, με την επίθεση του γερακιού σε κοπάδι πουλιών. “Εδοκίμαζαν, γράφει, να φύγουν, μα παντού αντίκρυζαν τις μαύρες κάνες των ελληνικών τουφεκιών”.

“Χαμηλά και όσο το δυνατόν οριζοντίως, λέει ο Καραβίτης, διευθύνω το όπλο για να ευρίσκη περισσότερα κορμιά. Εις την στιγμιαία λάμψη κάθε πυροβολισμού φαίνονται τα κορμιά σαν ένα πολύποδο τέρας που ασπαίρει στο αίμα του και εκτείνει προς όλας τας διευθύνσεις χέρια ποδάρια, δίκην πλοκάμων οκταποδιού”.

Η ελληνική ομάδα ολοκληρώνει τη σφαγή. “Από όσους ήταν εις το σπίτι μέσα κανένας δεν έμεινε γερός. Το όλον ήσαν καμιά τριανταριά”, γράφει ο Καραβίτης. Ο Γύπαρης διορθώνει τον Καραβίτη, και ανεβάζει τον αριθμό των αιματοκυλισμένων κορμιών που βρίσκονταν καταγής την ώρα που αναχωρούσε η ομάδα, σε 47. Σαράντα άντρες και τρεις γυναίκες νεκροί, είναι ο απολογισμός του Κλειδή.

Καθ’ όλη τη διάρκεια του μακελειού, το οθωμανικό στρατιωτικό απόσπασμα που βρισκόταν στη Νέβεσκα, παραμένει στη θέση του αδρανές. Η κατηγορία για παθητική συνεργασία του με τους έλληνες μισθοφόρους, διατυπώνεται επίσημα, από τους προξένους όλων των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων της εποχής.

Ο πρόξενος της Αυστρίας στο Μοναστήρι, γράφει χαρακτηριστικά: “Από τη Νέβεσκα στο Ζέλενιτς η απόσταση είναι μισή ώρα. Υπολογίζεται ότι το γεγονός συνέβη κατά τις 9 τη νύκτα και ότι ρίχθηκαν περί τους 200 πυροβολισμοί. Στη Νέβεσκα ο στρατός και οι 10 χωροφύλακες κατ’ εντολή του Μουδίρη έμειναν αδρανείς και επισκέφτηκαν το Ζέλενιτς την επόμενη μέρα”.

Ο ματωμένος γάμος του Ζέλενιτς είναι η πρώτη μαζική σφαγή που πραγματοποιούν οι Έλληνες μισθοφόροι στη Μακεδονία.

Ο ματωμένος γάμος και ο Σαρτζετάκης:

Στο βιβλίο μου για τον αντιμακεδονικού αγώνα, στο τέλος του κεφαλαίου «ο ματωμένος γάμος», όπου γίνεται λόγος για τη σφαγή στο Ζέλενιτς, γράφω: «Κατά παραξενιά της ιστορίας, ο γαμπρός ονόματι Γκότης, βρέθηκε πίσω απ’ την πόρτα και γλίτωσε. Το ζευγάρι γέννησε ένα κορίτσι. Όταν μεγάλωσε, ένας κρητικός χωροφύλακας που υπηρετούσε στο Ζέλενιτς, το πήρε με το ζόρι, για γυναίκα του. Ο γιος τους, βγήκε βαμμένος αντιμακεδόνας και άρρωστος εθνικιστής. Ο λόγος, για τον πρώην πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Χρήστο Σαρτζετάκη» [Λιθοξόου, 112].

Ο Χρήστος Σαρτζετάκης απάντησε με επιστολή του (της 28ης Ιανουαρίου 1998) προς την εφημερίδα ΕΘΝΟΣ της Φλώρινας, σημειώνοντας πως το σχετικό απόσπασμα είναι «ψευδέστατο και ολοκληρωτικά χαλκευμένο». Υποστήριξε πως «για να λέγονται τέτοια ψεύδη, χρειάζονται προσόντα μεγαλοαπατεώνων και αδίστακτων πλαστογράφων, που βεβαίως τα διαθέτουν πληθωρικά οι σκοπιανοί προπαγανδιστές και οι εδώ θλιβεροί υπηρέτες τους». Θεώρησε δε πως το σχετικό απόσπασμα «κατασπιλώνει τη μνήμη της μητέρας του» γιατί και από την πλευρά της εκείνος κατάγεται «από γνησίως ελληνική οικογένεια, με εθνική μάλιστα δράση». Μετά τους εις βάρος μου προαναφερόμενους χαρακτηρισμούς (καθώς και άλλους παρόμοιους), ο φανερά ταραγμένος τέως πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας έρχεται στην ουσία του πράγματος και επιχειρεί να αναιρέσει το, όπως το ονομάζει «κατάπτυστο παραμύθι μου», υποστηρίζοντας πως: α) Ο πατέρας της μητέρας του λεγόταν Χρήστος Γώγος, και όχι Γκότης όπως αναφέρεται στο κείμενο μου το όνομα του γαμπρού. Ο Χρήστος Γώγος, που πιθανόν να είχε καταγωγή από το Μοναστήρι (: Μπίτολα), είχε και ένα αδελφό ονόματι Δημήτρη, β) Η μητέρα της μητέρας του, ονόματι Σουλτάνα, ήταν εγγονή του «μακεδονομάχου» Κοσμά Γραμμενόπουλου, γ) Η επίθεση του ελληνικού σώματος στο Ζέλενιτς έγινε για να εξοντώσει εγκληματίες κομιτατζήδες που βρίσκονταν καλεσμένοι στο γάμο, ο δε πρόγονός του Κοσμάς Γραμμενόπουλος δεν ήταν καταδότης, όπως γράφω, αλλά «σύνδεσμος – οδηγός των ελληνικών ομάδων», δ) Η μητέρα του, που δεν ήταν μοναχοπαίδι, γεννήθηκε σύμφωνα με τα στοιχεία της ταυτότητάς της το 1900, τέσσερα δηλαδή χρόνια πριν το γάμο, ε) Ο κρητικός πατέρας του, ήταν ενωμοτάρχης και όχι χωροφύλακας, και δεν πήρε τη μητέρα του με το ζόρι.

Καούδης

Πριν δούμε σημείο-σημείο την αναιρετική επιστολή του, πρέπει να κάνω εδώ μία διευκρίνιση. Η πληροφορία για τη σχέση της μητέρας του Σαρτζετάκη με το ματωμένο γάμο στο Ζέλενιτς, βρίσκεται για πρώτη φορά στο βιβλίο του Κώστα Κλειδή «Με τη λάμψη στα μάτια», που εκδόθηκε το 1984. Εκεί ο Κώστας Κλειδής, εγγονός του «μακεδονομάχου» Στυλιανού Κλειδή, παραθέτει τη μαρτυρία του κατοίκου του Ζέλενιτς Δημήτρη Γώγου. Διηγείται λοιπόν ο Γώγος: «Όταν μεγαλώσαμε, λέμε να πάψει το μίσος. Πως; παντρευτήκαμε και με το καλό ή με το ζόρι γίναμε ένα, κάναμε παιδιά κι εγγόνια, τα καταφέραμε. Πέρασαν χρόνια όμως. Εδώ υπηρετούσε ένας της χωροφυλακής. Ήξερε από βεντέτες. Χανιώτης. Λέει, εγώ θα πάρω μια από εδώ να σταματήσει το μίσος. Την πήρε με το μπιστόλι του. Σηκώθηκε το μισό χωριό. Οι Κρητικοί μας σφάξανε λέγανε, μας παίρνουν τώρα και τις γυναίκες; αυτή όμως τον αγάπησε. Βγάλανε γιο αρεοπαγίτη. Νομίζω διαλέξαμε σωστά» [Κλειδής, 165-166].

Ο Γώγος αναφέρεται σε πατέρα και γιο Σαρτζετάκη, χωρίς να αναφέρει το επώνυμο. Δέκα χρόνια όμως αργότερα, ο Γιώργος Πετσίβας στην έκδοση των απομνημονευμάτων του Γιάννη Καραβίτη, αναπαράγει (από το έργο του Κλειδή) τα λόγια του Γώγου και σημειώνει εντός αγκύλης δίπλα στη λέξη «αρεοπαγίτη» το όνομα: Χρήστος Σαρτζετάκης [Καραβίτης, 161].

Η σχέση λοιπόν της μητέρας του τέως προέδρου με τα γεγονότα στο Ζέλενιτς έχει καταγραφεί από συγγραφείς αναμφισβήτητα ελληνικών εθνικών φρονημάτων. Αλήθεια βέβαια είναι, ότι από το απόσπασμα του Κλειδή δεν προκύπτει ότι από το ζευγάρι που παντρεύτηκε σε εκείνο το γάμο γεννήθηκε η μητέρα του Σαρτζετάκη. Αυτό το υποστήριξα εγώ. Η σχετική πληροφορία μου δόθηκε προφορικά, από διανοούμενο που είχε μελετήσει ιδιαίτερα σοβαρά το ζήτημα και εγώ την ανέδειξα. Υπάρχει περίπτωση λάθους; Για να το λέει ο ίδιος, δεν έχω λόγο να επιμένω, αλλά ας ξαναδούμε το θέμα, σε σχέση με όσο γράφει ο Σαρτζετάκης.

Στον Κλειδή, που αρκετές φορές γράφει – λογοτεχνική αδεία – δυσνόητα, υπάρχει μία ακόμα σημαντική είδηση: «Στον κλήρο του Δημήτρη Γώγου είχε τύχει της νύφης η μικρή αδελφή. 13.11.1904 η Αννέτα ήταν τριών χρονών» [Κλειδής, 167]. Το οποίο μεθερμηνευόμενο σημαίνει ότι ο Δημήτρης Γώγος παντρεύτηκε την Αννέτα, τη μικρή αδελφή της νύφης του ματωμένου γάμου (που πραγματοποιήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 1904) και η Αννέτα ήταν κατά τη σφαγή τριών χρονών. Την αδελφή της Αννέτας την παντρεύτηκε ο Γκότης (όνομα εξελληνισμένο ως προς την κατάληξη), που ήταν ο δεκαεννιάχρονος τότε Григор Готев, γιος του μακεδόνα προύχοντα Стефан Готев [Силянов, 193].

Η νύφη ήταν κόρη του αδελφού του Поп Георги, ενός από τους τέσσερις εξαρχικούς παπάδες του χωριού [Καραβαγγέλης, 20]. Το επώνυμό της δεν υπάρχει στις γραπτές πηγές. Οι Γραμμενόπουλοι ήταν το μόνο πατριαρχικό σόι του χωριού. Ο Κοσμάς Γραμμενόπουλος, ο ένας πρόγονος του Σαρτζετάκη στο χωριό, ήταν αυτός που ειδοποίησε, σύμφωνα με τον Θύμιο Καούδη, για την πραγματοποίηση του γάμου της κόρης του αδελφού του εξαρχικού παπά και ζήτησε την επίθεση του ελληνικού σώματος: «ο Γραμμενόπουλος μου λέει ότι την Κυριακήν θα γίνεται γάμος στο Ζελενίτσι» [Καούδης, 85].

Μετά τη σφαγή φυλακίστηκε για τη συμμετοχή του στην επίθεση, μέχρι τα τέλη Ιουλίου 1905, μαζί με άλλους πέντε Γραμμενόπουλος και το μισθοφόρο της ελληνικής οργάνωσης τουρκαλβανό Σούλιο ή Σουλεϊμάν [Βάρδας Α, 185].
Ο Δημήτρης Γώγος που παντρεύτηκε την Αννέτα, τη μικρή κόρη του εξαρχικού παπά, πρέπει να είναι ξάδελφος της μητέρας του Σαρτζετάκη και θείος του τελευταίου. Για την αποκατάσταση λοιπόν της αλήθειας, φτάνουμε στα εξής συμπεράσματα: Πρώτον και σημαντικό, η μητρική γλώσσα της μητέρας του πρώην προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας δεν ήταν η ελληνική αλλά η μακεδονική ή η κατά τα λεγόμενα του ιδίου «ψευτομακεδονική».

Δεύτερον, ο ένας παππούς του τέως προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, ο Κοσμάς Γραμμενόπουλος, ήταν πληροφοριοδότης των ελληνικών μισθοφορικών ομάδων. Ο άλλος δε παππούς, ο Χρήστος Γώγος, ήταν θείος του Δημήτρη Γώγου που παντρεύτηκε την μικρή κόρη του εξαρχικού παπά, τη μάνα της οποίας σφάξανε σε εκείνη την επίθεση οι Έλληνες [Κλειδής 162-163].

Τρίτον, δεχόμαστε ως γεγονός (πλην όμως για μας αδιάφορο) ότι ο κρητικός πατέρας Σαρτζετάκης ήταν γαλονάς νωματάρχης και όχι απλός χωροφύλακας όταν παντρεύτηκε.

Χρήστος Σαρτζετάκης

Κλείνω δε αυτό το κεφάλαιο για το ματωμένο γάμο, αντιγράφοντας τα λόγια του συγγενή του Δημήτρη Γώγου προς τον Κώστα Κλειδή: «Και χίλιοι χωροφύλακες να ’ρθουν αυτό θα φωνάζω. Αθώοι (τα θύματα). Γράψ’ το. Είσαι έγγονας φονιά. Δεν έφταιγε αλλά σκότωσε. Δούκας, Καλογεράκης, Καραβίτης κι ο Κλειδής. Φονιάδες. Θυμάμαι τα ονόματα όσο θα ζω» [Κλειδής, 166].

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Κατηγορίες

Ευχαριστούμε θερμά τους Μακεδόνες οικονομικούς μας μετανάστες σε Αυστραλία, Καναδά και δυτική Ευρώπη, όπως και τους φίλους μας απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας, για την οικονομική στήριξη της έκδοσης της Нова Зора. Благодариме - Μπλαγκοντάριμε


ALPHA BANK

Account 852 00 2101 031390

IBAN: GR47 0140 8520 8520 0210 1031 390

BIC: CRBAGRAA

Μηνιαίες Εκδόσεις

Македонска Ризница
  • ,ΞΕΦΥΛΛΙΣΜΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΤΕΥΧΩΝ
    РАЗГЛЕДУВАЊЕ НА ПРЕТХОДНИ БРОЕВИ
  • 2016 (147)
  • 2015 (416)
  • 2014 (404)
  • 2013 (377)
  • 2012 (372)
  • 2011 (323)
  • 2010 (202)