Αρχεία | Ιούνιος, 2011

МАКЕДОНСКИ ПАНАЃУРИ – ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ

Η εποχή των μακεδόνικω πανηγυριών, χορών, εκδηλώσεων, ξεκίνησε. Την αυλαία άνοιξε ο πολιτιστικός σύλλογος του χωριού Крушаре-Κρούσσαρε (Αμπελειές Γιαννιτσών) στις 30 Απριλίου και Πρωτομαγιά, με τις ορχήστρες Μακεδονικό Μεράκι και Κρυστάλινο Ήχο, αντίστοιχα. Ακολούθησε, στις 20 και 21 Μαḯου, το χωριό Забрдени-Ζαμπ΄ρντενι (Λόφοι Φλώρινας), όπου γιορτάστηκαν οι πολιούχοι του, Свети Константин и Елена (Άγ.Κωνσταντίνος και Ελένη), με την ορχήστρα Αϊδώνια της Φλώρινας. Ο κόσμος, και στους δύο χορούς, ήταν πολυάριθμος και το γλέντι κράτησε, και στις δύο περιπτώσεις, μέχρι τα ξημερώματα. Θα ακολουθήσουν κατα τη διάρκεια του καλοκαιριού, πολλές τέτοιες εκδηλώσεις και αξίζει να τις επισκευτείτε για να γευτείτε μέρος του μακεδόνικου πολιτισμού και παράδοσης. Σε προηγούμενα τεύχη της Нова Зора, μπορείτε να δείτε τις ημερομηνίες αρκετών μεγάλων μακεδόνικων πανηγυριών (www.novazora.gr σελίδα ΔΙΑΦΟΡΑ).

ДОБРА ЗАБАВА И ДОБРО ЛЕТО – ΚΑΛΗ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΕΙΚΟΣΑΕΤΙΑΣ

Επειδή υπάρχουν και καλοπροαίρετοι που ψάχνονται στα εθνικά θέματα, θα πούμε με παρησία τη γνώμη μας, τα πιστεύω μας.

1.Όχι, δεν έχουν δίκαιο οι ‘Ελληνες κυβερνούντες, να αντιδρούν και να ζητούν την αλλαγή του ονόματος. Είναι φάουλ και κίτρινη 100%.
Η Δημοκρατία της Μακεδονίας αποσχίστηκε από την πρώην Γιουγκοσλαβία και όχι απο την Ελληνική επικράτεια. Η χώρα μας, ανακατεύεται σε μια ξένη υπόθεση,και αυτό είναι ξεκάθαρος παραλογισμός.
Στο παρελθόν η Ελλάδα ουδέποτε  διαμαρτυρήθηκε όσα χρόνια υπήρχε η Ομόσπονδη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας [47 χρόνια], απεναντίας, οι σχέσεις των δύο κρατών ήταν καλές.
Βεβαίως υπήρχαν πτυχές του Μακεδονικού, όπως οι πολιτικοί πρόσφυγες,ωστόσο για την Αθήνα δεν υπήρχε ζήτημα , έτσι τουλάχιστον έλεγε.

2.Υπάρχουν χιλιάδες ντοκουμέντα ότι η περιοχή αυτή, δηλαδή τα βιλαέτια Μοναστηρίου και Σκοπίων και το μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων της περιοχής, θεωρούνταν Μακεδόνικες επαρχίες και Μακεδόνες, όχι μόνον απο την Πύλη, αλλά και από τη Βουλγαρία, τη Σερβία, αλλά κι από την Ελλάδα και όλες τις Ευρωπαϊκές πρεσβείες. Με ποιόν τρόπο λοιπόν νομιμοποιείται σήμερα η στάση της Ελλάδας, εδώ μάλλον το θέατρο περισσεύει.

3. Δεν υπάρχει λογικός άνθρωπος στον πλανήτη μας που να στηρίζει την επιβολή ονόματος σε ξένη επικράτεια. Απεναντίας, όλοι οι ξένοι αποφαίνονται (μάλλον οι Έλληνες έχουν την μύγα και μυγιάζονται…..)
Πράγματι το «διακύβευμα» είναι η μακεδονική μειονότητα στη βόρεια Ελλάδα και όχι η απειλή ή το κλέψιμο της πολιτιστικής κληρονομιάς. Και ασφαλώς υπάρχουμε και εμείς οι «ντόπιοι» εθνικά          Μακεδόνες, το κρυφό τους μυστικό. Φυσικά ο κόσμος το έχει τούμπανο κι αυτοί κρυφό καμάρι. Μάταιο λοιπόν να βαπτίζουν το κρέας ψάρι . Εκείνοι οι «σλαβόφωνοι» Μακεδόνες, και οι απόγονοί  τους  οι «ανύπαρκτοι». Υπάρχουν;;;

4. Καιρός είναι οι σοβαροί πατριώτες να δουν την πραγματικότητα και όχι τους προχριστιανούς Παίονες και Δαρδάνες. Γι’ αυτό και ο καθένας παίρνει τη θέση που του αξίζει και του ανήκει.
Κιμπαριλίκι, ή δικαίωμα στον αυτοεξευτελισμό.
Πρόσφατα αποκαλύφθηκε η «εθνική» οικονομική απάτη, σε λίγο θα αποκαλυφθεί η Μακεδονική φρενίτιδα, και για ενημέρωση,  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ δεν είναι να σχίζεις τα ιμάτιά σου για τις απανταχού Ελληνικές μειονότητες , αλλά να προστατεύεις την διαφορετικότητα εντός της δικής σου επικράτειας. Τελεία και παύλα συμπατριώτες.
Οργάνωση Сер-Σερρών, Солун-Θεσσαλονίκης.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟ

Драги пријатели ,
Πριν από μερικές βδομάδες, σε στέκι Μακεδόνων στο Σόλουν-Θεσσαλονίκη, μπήκε στην παρέα μας και ένας νησιώτης που ενδιαφερόνταν για την γλώσσα και τον πολιτισμό μας. Ο άνθρωπος, όπως ήταν λογικό (αφού δεν είχε καμιά σχέση με την μακεδονικότητα) , αναρωτήθηκε αν είμαστε Μακεδόνες πολίτες απο την Δημοκρατία της Μακεδονίας ή Έλληνες , και αν είμαστε Έλληνες, τί σχέση έχουμε με τα μακεδονικά ζητήματα. Μετά απο πολύωρη συζήτηση για την ιστορία των Μακεδόνων της Βόρειας Ελλάδας, ένας φίλος του έδωσε να καταλάβει με την εξής φράση :” Βρε Έλληνες είμαστε και μεις , εδώ γεννηθήκαμε, ζούμε και ψηφίζουμε- απλά αγαπάμε πολύ την ράτσα μας” (αν και διαφωνώ ιδεολογικά με τον όρο “ράτσα” οφείλω να μεταφέρω την φράση όπως ειπώθηκε) ….
Το περιστατικό αυτό μου ξανάρθε στον νου όταν πριν μερικές βδομάδες , στο συνέδριο της EFA, συναντήθηκα με τον εκπρόσωπο των Ρώσσων της Λεττονίας Jurij Petropavloskij και μου περιέγραψε την ιδεολογία του στα εθνικά θέματα, ως εξής :” είμαι πολυεθνικιστής,όπως και πολλοί στο συνέδριο εδώ-έχω το ρομαντικό πατριωτισμό να αγαπάω την γλώσσα μου , την οικογένειά μου , την κουλτούρα και την πατρίδα μου , αλλά και τα ανθρωπιστικά αισθήματα να αγαπάω και τους άλλους και να εναντιώνομαι σε κάθετί ξενοφοβικό και ρατσιστικό”.
Αυτό ακριβώς πιστεύω ότι ήθελε να πει και ο φίλος μου ο εθνικά Μακεδόνας, στον φίλο μας εθνικά Έλληνα που διερωτήθηκε για τα ζητήματά μας : είμαστε μεν Έλληνες πολίτες, αλλά αγαπάμε ρομαντικά την κουλτούρα μας, την γλώσσα των πατεράδων μας , την οποία φροντίζουμε να διατηρήσουμε ζωντανή , την χώρα μας την Γεωγραφική Μακεδονια και τους ανθρώπους της, χωρίς να κατακρίνουμε κανέναν λόγω της καταγωγής ή της πίστης του. Έτσι όπως διακήρυξαν και οι Μακεδόνες του Κρούσσεβο κατα τη διάρκεια του Ίλιντεν!
Ζούμε ως συνεπείς Έλληνες πολίτες, πληρώνουμε φόρους, ψηφίζουμε και εργαζόμαστε για το καλό αυτής της χώρας, και έχουμε παράλληλα αυτόν τον ρομαντισμό να θέλουμε να διατηρήσουμε ζωντανές τις παραδόσεις μας ,τον πολιτισμό μας και την ταυτότητά μας ! Άλλοι θέλουν να έχουν τον ρομαντισμό να ευελπιστούν σε άλλη καλύτερη ζωή μετά τον θάνατο, ενώ εμείς θέλουμε κάτι πιο ρεαλιστικό με τα δεδομένα αυτού του κόσμου-να διατηρηθούμε όπως είμαστε, να δικαιώσουμε την αξιοπρέπεια των προγονών μας και να εξασφαλίσουμε μια καλύτερη ζωή για τα παιδιά μας ! Είναι πια τόσο κακό αυτό;

Υ.Γ .Όταν ο ιστορικός του μέλλοντος θα εξετάσει το σήμερα, σίγουρα θα κρίνει ότι οι Μακεδόνες εργαστήκαμε περισσότερο από όλους για το καλύτερο της Ελλάδας, την ίδια χρονική περίοδο που οι Έλληνες συμπολίτες μας, μας χαρακτήριζαν πράκτορες ξένων δυνάμεων  και προδότες και θα φανει μεγάλη η ειρωνία στους απογόνους μερικών-μερικών.

Поздрав на сите

Солунчанец

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Мила Нова Зора

(μετάφραση από τα μακεδόνικα στα ελληνικά).

Κατάγομαι από ένα χωριό του Костур-Καστοριάς, το Буковик (Οξυά), όλη μου όμως τη ζωή την πέρασα στα ξένα, στο Σικάγο των ΗΠΑ. Ως «ανύπαρκτος» έφυγα παιδί  από το χωριό μου, ως τέτοιος και γέρασα. Πολλά άλλαξαν σε όλο τον κόσμο, οι Μακεδόνες όμως στην Ελλάδα, ακόμα ζουν ως «ανύπαρκτοι». Δεν θα γράψω για το πώς αισθάνομαι. Τα λέει όλα το παρακάτω ποίημα του Κόνσταντιν Μιλάντινοβ. Το έγραψε το 1860, όταν και εκείνος ζούσε μακριά από την αγαπημένη του Μακεδονία.

Голем поздрав, дедо Тане

Константин Миладинов

Т’га за југ

Орелски крилја как да си метнех
и в наши ст’рни да си прелетнех!
На наши места ја да си идам,
да видам Стамбол, Кукуш да видам,
Да видам дали с’нце и тамо
матно угревјат, како и вамо.


Ако как овде с’нцето ме стретит,
ако пак мрачно с’нцето светит:
На п’т далечни ја ке се стегнам,
и в други ст’рни ке си побегнам,
каде с’нцето светло угревјат,
каде небото ѕвезди посевјат.

Овде је мрачно и мрак м’ обвива
и темна м’гла земја покрива:
мразој и снегој, и пепелници,
силни ветришта и вијулици,
Околу м’гли и мразој земни,
а в’гради студој, и мисли темни.

Не, ја не можам овде да седам!
Не, ја не можам мразој да гледам!
Дајте ми крилја ја да си метнам
и в наши ст’рни да си прелетнам:
на наши места ја да си идам,
да видам Охрид, Струга да видам.

Тамо зората греит душата
и с’нце светло зајдвит в гората.
Тамо дарбите природна сила
со с’та раскош ги растурила:
Бистро езеро, гледаш, белеит
или од ветар синотемнеит:
поле погледниш, или планина
-сегде Божева је хубавина.
Тамо по с’рце в кавал да свирам,
с’нце да зајдвит, ја да умирам!

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Πράσινα άλογα

Του Γιώργου Ν. Παπαδάκη

Το προηγούμενό μου σημείωμα στη Nova Zora, προκάλεσε διάφορα σχόλια. Από αυτά του τύπου «τώρα γιατί υπερασπίζεσαι τον Τρεμόπουλο; » μέχρι τα ακριβώς αντίθετα «μα καλά, δεν έχουμε και πολλούς φίλους στην ελληνική πολιτική σκηνή, να τους χάσουμε κι αυτούς;». Ομολογώ ότι προβληματίστηκα, καθώς στόχος μου δεν ήταν ούτε ο ένας ούτε ο άλλος, ήθελα απλά να καταδείξω κάποιες συμπεριφορές που ενόχλησαν πολλούς Μακεδόνες αλλά και υγιώς σκεπτόμενους Έλληνες.

Υποσχέθηκα, δε, στον εαυτό μου ότι δεν θα ασχοληθώ ξανά με το ζήτημα, εκτός εάν προκύψει σοβαρός λόγος.

Πριν αλέκτωρ λαλήσαι τρις, δυστυχώς, αναγκάστηκα να το ξανασκεφτώ. Αιτία ήταν η επίσκεψη στην Αθήνα της Λιλιάνα Πόποφσκα/Liljana Popovska, προέδρου του κόμματος Dom στη Δημοκρατία της Μακεδονίας. Το εν λόγω κόμμα έχει υποβάλλει αίτημα πλήρους ένταξης στους Ευρωπαίους Πράσινους και οι δικοί μας Οικολόγοι το είχαν (θα σας εξηγήσω παρακάτω γιατί ο παρελθοντικός χρόνος) πάρει περίπου από το χέρι για να το βοηθήσουν να επιτύχει αυτό του το στόχο. Η επίσκεψη Πόποφσκα στην Αθήνα, άλλωστε, έγινε περίπου σε ανταπόδωση εκείνης του Μ. Τρεμόπουλου στα Σκόπια τον περασμένο Απρίλιο, όταν τα φασιστο-blogs του επιτέθηκαν για την απόφασή του να υπερψηφίσει την  άμεση έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων ανάμεσα στην Ευρωπαική Ένωση και την Δ. Μακεδονίας.

Για μια ακόμα φορά, οι γνωστές εθνικιστικές ιστοσελίδες ανακάλυψαν μέγα θέμα. Στην κοινή συνέντευξη Τύπου Οικολόγων Πράσινων-Dom η κ. Πόποφσκα δήλωσε ότι η χώρα της λέγεται Δημοκρατία της Μακεδονίας και ζήτησε να μην χρησιμοποιείται το προσβλητικό (και παντελώς ηλίθιο θα προσέθετα εγώ) fYROM. Σύμφωνα με τα γνωστά blogs, ο παριστάμενος ευρωβουλευτής των ΟΠ Μιχάλης Τρεμόπουλος δεν αντέδρασε- ως ασφαλώς όφειλε- στην δήλωση της συναδέλφου του, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μείζον ζήτημα. Oι ανεκδιήγητοι αυτοί τύποι απυήθυναν στους Πράσινους το ερώτημα, με ποιό όνομα αναγνωρίζουν τελικως τη γειτονική μας χώρα .

Ζήτημα ασφαλώς δεν υπήρχε και η ερώτηση αν μη τι άλλο ήταν επιεικώς γελοία. Κανείς δεν θα κατηγορούσε το ελληνικό κόμμα αν δεν απαντούσε σε ορισμένους ανεγκέφαλους φασίστες.

Φεύ όμως. Φαίνεται πως η ηγεσία του έχει αποφασίσει να μην αφήνει τίποτε αναπάντητο, από όπου και αν προέρχεται. Και έτσι, ο εκπρόσωπος Τύπου Γιάννης Παρασκευόπουλος εξέδωσε την παρακάτω-πραγματικά απίστευτη-ανακοίνωση:

«Ως συντονιστής του πάνελ στη συνέντευξη Τύπου των Οικολόγων Πράσινων, θα ήθελα να διευκρινίσω ότι στο σημείο που αναφέρεστε, η κ. Ποποφσκα είπε ρητά ότι αποδέχεται το ΠΡΩΗΝ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, όμως τα αρχικά FYROM, στη γλώσσα της έχουν προσβλητικό χαρακτήρα.Αυτή είναι ολόκληρη η εικόνα, που δείχνει ότι δεν υπήρξε ούτε πρόβλημα ούτε λόγος να διαμαρτυρηθούμε. Το κύριο είναι ότι, αν δε συνεργαστούμε έγκαιρα για να σταματήσουμε την πυρηνική απειλή, κανείς μας δεν πρόκειται να είναι ασφαλής ούτε στην ελληνική Μακεδονία ούτε στη FYROM ή στις άλλες γειτονικές χώρες.»

Μετά τον θρυλικό Θόδωρο Πάγκαλο και τα δωρεάν μαθήματα μακεδονικής που μας έκανε πριν λίγο καιρό με τα ξενοδοχεία και τις συνοικίες των Σκοπίων, μας προέκυψε τώρα και Γιάννης Παρασκευόπουλος. Τα αρχικά FYROM έχουν, λέει, στην γλώσσα της κ. Πόποφσκα προσβλητικό χαρακτήρα!Ποιά είναι η γλώσσα της, κ. εκπρόσωπε; Και τι ακριβώς σημαίνει το FYROM στα μακεδονικά; Πολύ θα θέλαμε να μάθουμε γιατί όσο και αν έψαξα και εγώ αλλά και πολλοί άλλοι που γνωρίζουν τη γλώσσα πολύ καλυτερα από εμένα, δεν καταφέραμε να βρούμε κάτι. Δεν θα σας είναι άλλωστε και πολύ δύσκολο, αφού εκει στους Πράσινους βγάζετε ανακοινώσεις για ψύλλου πήδημα και απαντάτε στον κάθε γραφικό, να το κάνετε άλλη μια φορά και για μας.

Ο πολυμήχανος Γ. Παρασκευόπουλος δεν σταμάτησε όμως εδώ. Λίγες ημέρες μετά την επίσκεψη της Λίλιανα Πόποφσκα στην Αθήνα, όπου επαναβεβαιώθηκε η υποστήριξη των ΟΠ στο Dom για την ένταξή του τελευταίου ως πλήρες μέλος στους Ευρωπαίους Πράσινους, είχαμε ξαφνικά στροφή 180 μοιρών. Αιτία (ή μήπως απλά αφορμή;) ήταν η απόφαση του μακεδονικού κόμματος να συμπράξει εκλογικά με το VMRO-DPMNE του Νίκολα Γκρούεφσκι στις επεικείμενες εκλογές τις 5ης Ιουνίου. Μια ενέργεια διόλου παράξενη, καθώς το Dom αποτελούσε μέλος και του απερχόμενου κυβερνητικού συνασπισμού στη Δημοκρατία της Μακεδονίας. Οι μόνοι που -δήθεν- εξεπλάγησαν ήταν βέβαια οι Οικολόγοι Πράσινοι που εξέδωσαν νέα ανακοίνωση, δια χειρός Παρασκευόπουλου:

«Άλλο η μάχη κατά των πυρηνικών και άλλο η επίκληση των πράσινων αξιών σε μια κεντρική σύμπραξη με ένα κόμμα, όπως του κ. Γκρουέφσκι, που θεωρείται από τους Πράσινους επικίνδυνα εθνικιστικό και που χωρίζεται με βαθύ χάσμα και από τις πράσινες αντιλήψεις για τη δημοκρατία. Η αντίθεση σε όλους τους εθνικισμούς είναι βασική πράσινη αρχή και η εκλογική συνεργασία με μια τέτοια κυβέρνηση δεν αποτελεί πράσινη επιλογή. Αντίθετα, δυσκολεύει ακόμη περισσότερο το αίτημά τους να γίνουν δεκτοί ως μέλη στους Ευρωπαίους Πράσινους».

Δεν θα αναλύσω εδώ την απόφαση του Dom για συνεργασία με τον Γκρούεφσκι, ο οποίος είναι κατά την προσωπική μου άποψη, μια ζώσα καταστροφή για το μέλλον, τα όνειρα και τις φιλοδοξίες της χώρας του. Όποιος, συνεπώς, συνεργάζεται μαζί του, συνδράμει στο να συντελεστεί η καταστροφή αυτή γρηγορότερα. Το θέμα μας είναι η αντίδραση των Πρασίνων που για μια ακόμα φορά είναι σπασμωδική, απολύτως ερασιτεχνική και παραβιάζει κατάφωρα τις ίδιες τις αρχές που υποτίθεται ότι έχουν. Γιατί δεν γίνεται ένα ελληνικό πολιτικό κόμμα να παρεμβαίνει τόσο βάναυσα στις εσωτερικές πολιτικές υποθέσεις μιας άλλης χώρας, υπαγορεύοντας σε κάποιον με ποιούς μπορεί και με ποιούς δεν μπορεί να συνεργάζεται. Το Dom αλλά και κανένας άλλος πολιτικός σχηματισμός στη Δ. Μακεδονίας δεν είναι υποχρεωμένο να ζητήσει από κανέναν άδεια για τις επιλογές του, πολύ δε περισσότερο από τους Οικολόγους Πράσινους, οι οποίοι πέφτουν από τη μια παλινωδία στην άλλη.

Το χειρότερο, ωστόσο, είναι ότι οι Τρεμόπουλος, Παρασκευόπουλος και λοιποί υιοθετούν  τις ίδιες ακριβώς μεθόδους που χρησιμοποιεί το νεοελληνικό κράτος εδώ και 20 χρόνια για να αναγκάσει τη Δημοκρατία της Μακεδονίας να αλλάξει το όνομά της. Μπλοκαρίσματα και επαίσχυντους εκβιασμούς. Αν το Dom επιμείνει στη συνεργασία με τον Γκρούεφσκι, τότε η αίτησή του για να γίνει πλήρες μέλος στους Ευρωπαίους Πράσινους δεν έχει καμία τύχη. Μήπως σας θυμίζει κάτι όλο αυτό; Αν όχι, γυρίστε το χρόνο 3 χρόνια πίσω, δείτε τι έγινε στο Βουκουρέστι με το βέτο της χώρας μας στην ένταξη της Δ. Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ και θα με καταλάβετε. Δυστυχώς, κυρίες και κύριοι των Οικολόγων Πρασίνων, είστε και εσείς μια από τα ίδια…

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ГОЦЕ ДЕЛЧЕВ – ВО СРЦЕТО НА СИТЕ МАКЕДОНЦИ ΓΚΟΤΣΕ ΝΤΕΛΤΣΣΕΒ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ

Με μεγάλη επισημότητα και πλήθος λαού από όλες τις χώρες όπου ζουν Μακεδόνες, γιορτάστηκε στις 4 του Μάη, η συμπλήρωση 108 χρόνων από τον ηρωικό θάνατο του μεγάλου Μακεδόνα, Гоце Делчев – Γκότσε Ντέλτσσεβ. Την ημέρα αυτή, ο μακεδόνικος λαός εκφράζει το βαθύ του σεβασμό για το σπουδαίο του άντρα, ο οποίος ηγείται στο πάνθεον των ηρώων που έπεσαν στον αγώνα για την ελευθερία του. Στον τάφο-μνημείο, ο οποίος βρίσκεται στην αυλή του παλιού ιερού ναού  Свети Спас – Σβέτι Σπας (Αγίου Σωτήρως), στο παραδοσιακό μέρος της πόλης Скопје-Σκόπιε, κατατέθηκαν στεφάνια και λουλούδια, ως φόρος τιμής στο μεγαλύτερο ίσως αγωνιστή για τα δίκαια του μακεδόνικου λαού. Εκτός από την ηγεσία της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, παρεβρέθηκαν και τίμησαν το Γκότσε, αντιπροσωπεία του Виножито-Ουράνιου Τόξου, κόμματος των εθνικά Μακεδόνων στην Ελλάδα, αντιπροσωπείες των Μακεδόνων της Βουλγαρίας και της Αλβανίας, όπως και εκπρόσωποι μακεδονικών οργανώσεων και συλλόγων από όλον τον κόσμο.

Ο Гоце Делчев – Γκότσε Ντέλτσσεβ, γεννήθηκε στο Кукуш-Κούκους (Κιλκίς), στις 4 Φεβρουαρίου 1872, από τους γονείς Никола-Νίκολα από το Кукуш και Султана-Σούλτανα (το γένος Нурџиева-Νουρτζζίεβα), η οποία καταγόταν από το χωριό Мурарци – Μούραρτσι (Αντιγόνεια Κιλκίς). Ο Γκότσε άφησε την τελευταία του πνοή στις 4 Μαḯου 1903, σε ηλικία 31 χρονών, κοντά στο χωριό Баница-Μπάνιτσα (Καρυές Σερρών), χτυπημένος από τον Οθωμανικό Στρατό, μαχόμενος για την ελευθερία και τα δικαιώματα του μακεδόνικου λαού.

Αντιλαμβάνομαι τον κόσμο σαν ένα πεδίο για πολιτιστική άμιλλα ανάμεσα στους λαούς!
Јас го разбирам светот единствено како поле за културен натпревар помеѓу народите!

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ПРИЧИНАТА НА НАЦИОНАЛ-СОЦИЈАЛИСТИЧКАТА БОЛЕСТ ВО НАШАТА ЗЕМЈА ДЕНЕС…ЕКОНОМСКА КРИЗА…СИМПТОМИ…ОБИДИ ЗА ДИЈАГНОЗА И ,,ЛЕКУВАЊЕ,,… ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΡΡΩΣΤΕΙΑΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΣΗΜΕΡΑ… ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ…ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ…ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ ΔΙΑΓΝΩΣΗΣ ΚΑΙ «ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ»…

Σύντομη αναδρομή
Λίγα χρόνια πριν τον 2ο παγκόσμιο Πόλεμο, κατά τη διάρκεια και ειδικά μετά τον εμφύλιο πόλεμο στη χώρα μας, διαμορφώθηκαν δύο κόσμοι σε επίπεδο κράτους-πολιτικής. Οι «αριστεροί» και οι «δεξιοί»…

Τις επόμενες δεκαετίες διαμορφώθηκαν αντίστοιχες ιδεολογίες στη χώρα μας σε επίπεδο κοινωνίας. Τις πρώτες δεκαετίες εξελίχθηκε η διαχωριστική ιδεολογία ως κυρίαρχη μεν η «δεξιά» αντίληψη στη χώρα, ηττημένοι δε οι «αριστεροί». Αντίστοιχα διαμορφώθηκαν-εξελίχθηκαν στερεότυπα, προκαταλήψεις, ρητορεία, φρασεολογία κλπ. Αυτό το status διατηρήθηκε τις επόμενες μετά τον εμφύλιο πόλεμο για δεκαετίες στη χώρα μας. Το «ιδεολογικό καθεστώς» απεικονίζονταν φανερά σε επίπεδο κυρίως πολιτικών δραστηριοτήτων και τις συμπεριφορές της εξουσίας- κράτους απέναντι στους πολίτες. Δεξιοί στην εξουσία, αριστεροί στο περιθώριο…

Τις πρώτες μετά το Πόλεμο δεκαετίες δομήθηκε επίσης μια κυρίως συντηρητική «δεξιά» κοινωνία-κράτος, βασιζόμενη στις αρχές Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια, παράλληλα ο «αριστερός» έγινε στιγματισμένος». Επίσης στο εσωτερικό της χώρας έγινε φιλότιμες προσπάθειες του συστήματος για εγχάραξη φιλοδυτικής αντίληψης (επίσημη κρατική θέση), στη κοινωνία, στα πολιτικά πράγματα, (στα πλαίσια του μεταπολεμικού κλίματος), και την αντίστοιχη προσπάθεια του τότε συστήματος για δαιμονοποίηση του «κουμμουνιστικού εχθρού», της Σοβιετικής Ένωσης.

Άλλωστε και πρακτικά ανήκε τότε στο Δυτικό μπλοκ η Ελλάδα απέναντι στο «Σύμφωνο της Βαρσοβίας», λόγω των διεθνών αποφάσεων-ισορροπιών του τότε κόσμου. Για αυτό κυρίως τον λόγο η Ελλάδα ήταν σχετικά «χαϊδεμένο» παιδί στη Δύση αφού άλλωστε «έπρεπε» να παραμείνει η μόνη «δυτική» Βαλκανική χώρα, σε σημαντικό γεωγραφικό κομβικό σημείο στα Βαλκάνια, στην Μεσόγειο, γέφυρα Ευρώπης με Ασία. Το διαχρονικό πολιτικό ευτράπελο βέβαια ήταν να δαιμονοποιούνται πολιτικά οι «Σοβιετικοί-Ρώσοι» σε μια χώρα που οι ίδιοι δημιούργησαν (αιώνα και πλέον πριν) το σύγχρονο ελληνικό κράτος. Οι κρατικές πολιτικές-αρχές δαιμονοποιούσαν τους «ευεργέτες» τους.

Κάπως έτσι κυλούσαν οι πρώτες τρεις περίπου δεκαετίες μετά τον πόλεμο, συμπεριλαμβανομένου και της δικτατορικής παρέμβασης 1967-1974. Μετά την πτώση της δικτατορίας και την συνέχεια της «δεξιάς» κομματικής κυριαρχίας για μερικά ακόμη χρόνια, το «περιθώριο» της αριστεράς ηττημένο-ταπεινωμένο μετά τον εμφύλιο σταδιακά «ξεθαρρεύει» και πολιτικά νομιμοποιείται το τότε ΚΚΕ το 1974. Καταργείται ταυτόχρονα η βασιλεία και σχετικά εύλογα μετά την σχετική δημοκρατικοποίηση ενός «αυστηρού-συντηρητικού-αστυνομικού» κράτους πραγματοποιείται η μεγάλη «Αλλαγή» σε επίπεδο κρατικής-κομματικής εξουσίας-πολιτικής με το ΠΑΣΟΚ νικητή και μπροστάρη τον Ανδρέα Παπανδρέου εξαίρετο λαοπλάνο και δημαγωγό. Παράλληλα πραγματοποιήθηκε η κοινωνικό-πολιτική μεταμόρφωση της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες.

Το νέο φαινόμενο «Αλλαγή»

Ο δημαγωγός Ανδρέας Παπανδρέου, ως πανέξυπνος πολιτικός υιοθέτησε την σταδιακή «ξεθαρεμμένη» ΚΚΕδίστικη-αριστερίστικη ιδεολογία και ρητορική περί σοσιαλισμού, ελευθερίας, δημοκρατίας, αισθανόμενος τις υφέρπουσες αντιλήψεις στο κοινωνικό υπόστρωμα της χώρας, μετα-εμφυλιακού παρελθόντος γαρ και κυρίως έκανε την ανοιχτή πλέον αντιδυτική στροφή, «προσφέροντας-δηλητηριάζοντας» ιδεολογικά τα επόμενα χρόνια την ελληνική κοινωνία, με την υιοθέτηση της soft KKE-δίστικη λογική με αντίστοιχα συνθήματα και αρχές. Άλλωστε το ίδιο το ΚΚΕ ήδη μεταλλάχτηκε σε κάτι άλλο σταδιακά μετά το 2ο παγκόσμιο Πόλεμο, από την «αγνή» κομμουνιστική ιδεολογία του μεσοπολέμου, που τότε ήταν θετική συνεισφορά η νέα ιδεολογία, για γόνιμο πολιτικό προβληματισμό στις ευρωπαϊκές κοινωνίες.

Το ΠΑΣΟΚ ξεκίνησε μεταξύ άλλων από το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» για την ανάληψη της εξουσίας, αργότερα στο «Τσοβόλα δώστα όλα», ασελγώντας ουσιαστικά συνεχώς στην ψυχή κάθε καλοπροαίρετου ή «εκπαιδευμένου» βολεμένου μέσου Έλληνα πολίτη στο βωμό του κρατήματος στην εξουσία.

Αποκομματικοποίησε-κομματικοποίησε το κράτος μέσο των γνωστών «κλαδικών», τις ανάλογες προσλήψεις «πρασινοφρουρών» στον Δημόσιο τομέα, με σκοπό του να αλώσει πλήρως το κράτος και παράλληλα να δομείται σιγά σιγά μια κοινωνία-κράτος παραλλαγή ανατολικού τύπου πλέον σήμερα, βασιζόμενο σε «εθνικές» και «σοσιαλιστικές» πολιτικές, όπου σήμερα βιώνουμε πλέον δυστυχώς το εθνικοσοσιαλιστικό σύστημα-ιδεολογία στη χώρα μας.

Στα λεγόμενα εθνικά ζητήματα και σε ότι αφορά την εξωτερική πολιτική ο Παπανδρέου ανέδειξε έντονα την Τουρκία ως τον απόλυτο εχθρό εξ Ανατολών, αφού άλλωστε πάτησε ο δημαγωγός σχετικά με τα εθνικά «ιδανικά» στην εθνική κρατική διαπαιδαγώγηση προηγούμενων δεκαετιών που ήδη θεωρούνταν a priori η Τουρκία εχθρός της Ελλάδος.

Σε επίπεδο παιδείας καμία ιδεολογική μεταρρύθμιση μετά το 1981. Όχι αντίθετα στην στάτους εθνικιστική παιδεία αλλά το σύστημα παράλληλα δούλευε για να δομηθεί μια μεταρρύθμιση παρα-παιδεία με απόλυτο στόχο-όνειρο για κάθε οικογένεια να εισαχθεί το παιδί σε πανεπιστήμιο, να πάρει το «χαρτί» για να μπει στο Δημόσιο. Αυτό έγινε το φετίχ κάθε μέσου πολίτη τις τελευταίες δεκαετίες.

Στη παιδεία μας τα ίδια πρότυπα διατηρούνται, εγχαρράσονται εθνικιστικές συνειδήσεις κουβαλώντας και σήμερα τα εθνικιστικά σύνδρομα όπου οι Έλληνες διαπαιδαγωγούνται ως απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, που αναβίωσαν-αναβιώνουν ως περιούσιος λαός, το μεγαλείο του αρχαίου κόσμου. Ακόμη εντονότερη γίνεται στα πολιτικά πράγματα η παρουσία της ορθόδοξης ελληνικής εκκλησίας ως πυλώνας του νέου εθνικιστικού ελληνισμού. Αποχή στην παιδεία από οποιαδήποτε προσπάθεια για γνώση των γειτονικών λαών. Κλασσική εθνικιστική παιδεία όπως και τα προηγούμενα χρόνια και πάντρεμα με την εντονότερη αντιδυτική στροφή επί ΠΑΣΟΚ.

Σε επίπεδο «σοσιαλιστικής» παρέμβασης στα οικονομικά ήταν καταστροφική η εφαρμογή κρατικού παρεμβατισμού με σκοπό αποκλειστικά την διατήρηση της εξουσίας και αποτέλεσμα την κατάρρευση του παραγωγικού ιστού της πρώιμης μικρής βιομηχανίας της χώρας που δημιουργήθηκε κυρίως τις πρώτες δεκαετίες μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Διογκώθηκε ο δημόσιος τομέας, σαμποταρίστηκε η βιομηχανική παραγωγή επί ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ διάλεξε ιμιτασιόν εφαρμογή χρεοκοπημένης πολιτικής τα τελευταία χρόνια διακυβέρνησης για να κρατηθεί στην εξουσία. Άλλωστε τις «ράγες του τραίνου» χάραξε η πασοκική διακυβέρνηση τις προηγούμενες δεκαετίες. Από το 1981 μέχρι τις μέρες μας ήταν «καλά δώρα» για το κράτος και τους πολίτες οι επιχορηγήσεις-πακέτα από την Ε.Ε.

Εφαρμόστηκε «εκμαυλιστική» εγχάραξη της οικονομικής αντίληψης στην κοινωνία (στην ύπαιθρο-γεωργία χαρακτηριστικό παράδειγμα) και ευρύτερα, μέχρι απόλυτη καταστροφή από την γεωργία μέχρι την βιομηχανία. Οι μεν αγρότες έμαθαν μόνο πως πρέπει να αποσέρνουν το προϊόν, να επενδύουν σκέψη-τεχνάσματα στις «ποσότητες» για αύξηση αποζημιώσεων. Σε επίπεδο βιομηχανίας δε όχι μόνο γραφειοκρατικό σαμποτάρισμα των μονάδων παραγωγής αλλά καμία πολιτική-εφαρμογή για την ανάπτυξη-βελτίωση των βιομηχανικών μεθόδων παραγωγής-ποιότητας, ανάδειξη-ανάπτυξη (νέων) προϊόντων, αφού συρεικνώθηκε ο βιομηχανικός τομέας διαχρονικά στο σύνολό του. Ελάχιστες οι θετικές εξαιρέσεις-επενδύσεις. Εφαρμόστηκε αντίθετη πολιτική για την ανάπτυξη-εκβιομηχάνιση της χώρας, άλμα ποιοτικής παραγωγής, αύξηση των εσόδων της χώρας, κατ’ επέκταση ανταγωνιστική οικονομία επένδυση για το μέλλον, αλλά σχεδόν πλήρη αποβιομηχανοποίηση της χώρας. Παράλληλα δεν επενδύθηκαν εκεί και όπως πρέπει τα «πακέτα» από Ε.Ε. αλλά «εξαγοράστηκαν» συνειδήσεις διαχρονικά για «εσωτερική κατανάλωση». Σήμα κατατεθέν με ελληνικές πατέντες η δολιοφθορά της ελληνικής οικονομίας.

Αποτελέσματα

Η χώρα μετά το 1981, αντί να εκμεταλλευτεί ορθολογικά τα ευρωπαϊκά κονδύλια με δομικές αλλαγές στην οικονομία-παραγωγή, θετική υποθήκη για το μέλλον, κατάστρεψε τη χώρα δημιουργώντας ένα κράτος-σύστημα παροχών στους πολίτες. Ο δημόσιος τομέας έγινε «τέρας-αδηφάγος» για πόρους, μισθούς, επιδόματα, έξτρα επιδόματα και συντάξεις,  κάθε λογής επινοήσεις.

ΚΚΕ-έδες και συνοδοιπόροι σπρώχνουν τους κρατούντες την εξουσία και ενισχύουν αντίστοιχες πολιτικές διαχρονικά. Φούσκωσαν οι δαπάνες στον δημόσιο τομέα με αποκλειστικό στόχο όπως είπαμε όχι το καλό του τόπου αλλά το καλό του κόμματος για την διατήρηση της εξουσίας. Μετά το 1981 τα κόμματα της εξουσίας για να την κατακτήσουν ή να την κρατήσουν ενεργούσαν ανάλογα. Η λεγόμενη αριστερή-αντιπολίτευση πατώντας στις ανάγκες-απαιτήσεις του κάθε ανθρώπου, απλά «όμορφα-χάιδευαν» τις ψυχές του πολίτη με ρητορική και ακτιβισμό. Τελικά για τον μέσο Έλληνα, έγινε τρόπος σκέψης η καλοπέραση, η δημόσια δουλειά με ελάχιστη προσπάθεια για βελτίωση ποιότητας σε επίπεδο παραγωγής και εργασίας. Παράλληλα κατακερματίστηκε η ελληνική κοινωνία και ο ατομικισμός  έγινε κυρίαρχη αρχή και ιδεολογία. Ο καθένας τον εαυτούλη του έμαθε να φροντίζει ή την συντεχνιακή του ομοταξία και όχι το σύνολο χώρας-κοινωνίας. Αποτέλεσμα μεταξύ άλλων, κοινωνική αλληλεγγύη μηδέν. Απόλυτος «τομαρισμός». Έτσι έγινε η σύγχρονη Ελλάδα, αλλά αρνείται ακόμη και σήμερα να δει το πρόσωπό της στην πραγματική διάσταση.

Φυσικά η λεγόμενη παραδοσιακή προ 1981 ΝΔ «δεξιά», (1974-1981) δεν μπόρεσε να κάνει αλλαγή-μεταρρύθμιση στην ιδεολογία και την πρακτική της όταν κυβέρνησε μετά την δικτατορία. Μετά για χρόνια έμεινε εκτός από την κατάκτηση-διατήρηση της εξουσίας (ανώμαλη παρένθεση η «δεξιο-αριστερίστικη» 90-93 κυβέρνηση) με αποτέλεσμα να προσπαθεί η ΝΔ τα τελευταία (2004-2009) χρόνια να μιμηθεί την καρικατούρα-πολιτική των Πασοκικών ιδεολογιών-πρακτικών περασμένων ετών.

Σε διεθνές επίπεδο βέβαια πραγματοποιήθηκαν κοσμογονικά γεγονότα το 1989. Καταρρέει ο «σοσιαλισμός» σοβιετικού τύπου και στα Βαλκάνια μαίνεται πόλεμος για μια δεκαετία στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Ήταν απίστευτη η αισχρή πολιτική της χώρας μας ταυτιζόμενη με την σερβική πολιτική των Μιλόσεβιτς, Κάρατζιτς, Μλάντιτς όπου εκεί πραγματικά δόθηκε-ποτίστηκε στην ελληνική κοινωνία το «σούπερ» αντιδυτικό αντι-ΝΑΤΟ, αντι-USA, αντι-Ε.Ε. «δηλητήριο», μέσα από την πασοκικο-ψευτοκκουκοεδίστικη ρητορία-πολιτική δαιμονοποίησης της «Δύσης» τρεις δεκαετίες, με αποκορύφωμα την περίπτωση Κοσόβου. Παράλληλα ενίσχυση των εθνικιστικών συνδρόμων-παραλήρημα με αφορμή το «νέο μακεδονικό». Αυτή η διαχρονική λογική-ιδεολογία εφαρμόστηκε από το «σύστημα» από την την αλλαγή στην εξουσία του 1981 και με αποκορύφωμα την δεκαετία του 1990 μέχρι σήμερα.

Οι «καημένοι δεξιοί», εκτός από απομίμηση συστήματος ΠΑΣΟΚ που επιχείρησαν να οικοδομήσουν τα τελευταία χρόνια, αποποιήθηκαν και δαιμονοποίησαν (όπως η λεγόμενη «αριστερά-ΠΑΣΟΚ») κάθε ακόμη και πολιτικής φιλελεύθερης έκφρασης. Στελέχη της Νέας Δημοκρατίας εξοβελίστηκαν-διαγράφηκαν από το κόμμα για να μην κάνουν παράπλευρη ζημία στο προφίλ της παράταξης, ώστε το κόμμα να ξανά-καταλάβει την ηγεσία της χώρας, ενός «διανοητικά-καθυστερημένου» σήμερα πλέον κόμματος. Άλλωστε η εθνικοσοσιαλιστική λογική δεν επιτρέπει να μιλήσει οποιοσδήποτε πολίτης, γενικά για φιλελευθερισμό, φιλελεύθερη σκέψη. Μπορεί να μιλάει κανείς για σοσιαλισμό, κομμουνισμό, συντηρητισμό κλπ. Αν μιλήσει όμως ακόμη και σε θεωρητικό επίπεδο για φιλελευθερισμό ή πολιτικό φιλελευθερισμό οποιοσδήποτε πολίτης, αμέσως το σύστημα θα τον σπρώξει στα «τάρταρα». Συγχέει επίτηδες άλλωστε η κυρίαρχη ολοκληρωτική ιδεολογία στην χώρα την φιλελεύθερη σκέψη κάθε πολίτη με τις φιλελεύθερες πολιτικές επιλογές κάποιου. Σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες υπάρχει αυτή η έννοια ακόμη και ως πολιτική συνιστώσα στο πολιτικό γίγνεσθαι, στην Ελλάδα όμως είναι «είδος προς εξαφάνιση» όπως άλλωστε ορίζει το φαιοκόκκινο πλέον κυρίαρχο σύστημα, ποσό δε μάλλον η φιλελεύθερη αντίληψη για την αντιμετώπιση προβλημάτων στην κοινωνία. Μπορούμε ίσως να μιλάμε για ολοκληρωτισμό στη χώρα.

Φαιοκόκκινη κυριαρχία

Τα τελευταία χρόνια μετά την κατάρρευση των γνωστού διπόλου σε διεθνές επίπεδο «δεξιά-αριστερά» μετά το 1989, σιγά-σιγά πραγματοποιήθηκαν στη χώρα μας όχι θετικές ιδεολογικές ανακατατάξεις, επανα-οριοθέτηση του τι είναι «αριστερά» ή «δεξιά», όπως έγινε-ξεκίνησε στα ευρωπαϊκά κράτη-κοινωνίες, αλλά αντίθετα ολοκληρώθηκε στην Ελλάδα η ιδεολογικό-πολιτική ομογενοποίηση, σε επίπεδο πολιτικής και κοινωνίας. Οικοδομήθηκε τρεις περίπου δεκαετίες ένα πραγματικό φαιοκόκκινο σύστημα ιδεολογίας-πολιτικής-κράτους. Καταστροφή για την Ελλάδα που βιώνουμε-ανακαλύπτουμε το «τέρας» με αφορμή την οικονομική κρίση σε διεθνές επίπεδο και φυσιολογικά την απόλυτη οικονομική χρεοκοπία στην Ελλάδα.

Το ενιαίο φαιοκόκκινο μέτωπο-κυριαρχία στη χώρα μας έχει βέβαια τους ιδεολογικούς «πραιτοριανούς» των τελευταίων χρόνων, οι «ΚΚΕ»-παρατρεχάμενοι και το ΛΑΟΣ-απόβλητα. Ακολουθεί όλος ο «στρατός» σύμπας συνταγμένος μαζί με το παράλληλο σύστημα ΜΜΕ με παραληρήματα πλην εξαιρέσεων. Γενικά μόνο φωτεινές εξαιρέσεις ατόμων υπάρχουν αντίθετα στο «φαιοκόκκινο μέτωπο». Όχι όμως δυστυχώς ως συγκροτημένο πολιτικό ρεύμα αλλά μεμονωμένες φωνές σε διάφορα επίπεδα συμμετοχής στα κοινωνικά-πολιτικά τεκταινόμενα, μετρημένοι στα δάχτυλα. Πανεπιστημιακοί, δημοσιογράφοι, κινήσεις πολιτών, σε εξωκοινοβουλευτικό κυρίως χώρο, προσπαθούν με παρεμβάσεις να εκφράσουν διαφορετικές αντιλήψεις από την κυρίαρχη ιδεολογία ώστε να δημιουργηθεί σιγά-σιγά η αντίθετη πολιτική πρόταση. Χρειάζεται φυσικά χρόνος.

Η χώρα μας δεν πραγματοποίησε μεταρρύθμιση όχι μόνο σε ότι αφορά την οικονομική πολιτική-μετά την συμμετοχή στην πρώην ΕΟΚ νύν Ε.Ε. τις τελευταίες δεκαετίες αλλά και στο πεδίο της εθνικιστικής διαπαιδαγώγησης. Στην ελληνική κοινωνία κυριαρχεί πλέον η εσωστρέφεια, ο αντιδυτικισμός, η δαιμονοποίηση κυρίως της Αμερικής, η άνοδος του αντισημιτισμού στη χώρα, ο κλασσικός αντι-τουρκισμός, οι ρατσιστικές αντιδράσεις λόγο μεταξύ άλλων του μεταναστευτικού φαινόμενου μετά το 1990. Το κλασσικό παράδειγμα λίγα χρόνια πριν ήταν να δέρνονται Αλβανοί μετά την ποδοσφαιρικό παιχνίδι Αλβανίας-Ελλάδος και την ήττα της Ελλάδος. Σαφάρι στις πόλεις γιατί έκανε «λάθος» η εθνική ποδοσφαίρου της Αλβανίας να κερδίσει. «Σαφάρι» σήμερα στις γειτονιές της Αττικής (Άγιος Παντελεήμονας κ.ά.) εναντίων μεταναστών. Οι ιδεολογικοί «πραιτοριανοί» του πολιτικού χώρου κατηγορούν τους Εβραίους, γιατί αυτοί (κατά ΛΑΟΣ -Εκκλησίας και όχι μόνον) είναι πίσω από όλα, το δε ψευτο-ΚΚΕ-συνοδοιπόροι έχει διοργανώσει όλα αυτά τα χρόνια πολλές εκδηλώσεις κατά του Ισραήλ με μισαλλόδοξα κρυπτο-αντισημιτικά συνθήματα-πολιτική, με αφορμή το παλαιστινιακό ζήτημα. Περισσότερο «διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους» για την Παλαιστίνη, (διαδηλώσεις κλπ. υπέρ των Αράβων) παρά υπέρ των «απόρων» όλα αυτά τα χρόνια.

Εσωστρεφής η παιδεία μας και η πολιτική, ανάδειξη αρνητικών προκαταλήψεων για τους γειτονικούς λαούς που εξωτερικεύονται αισθήματα-ιδεολογίες ακόμα και στις παρελάσεις. Οι Βούλγαροι «από παράδοση» απολίτιστοι, οι Μακεδόνες (μόνο Σκοπιανούς τους λένε…) όχι μόνο εχθροί αλλά και ανύπαρκτοι, οι Αλβανοί κλέφτες-εγκληματίες, οι Τούρκοι βάρβαροι, η Αμερική και η Δύση εχθροί του Πατρίδος. Ακόμη τα ψάρια στο Αιγαίο δεν έχουν δαιμονοποιηθεί. Θυμάστε την θέση «ΚΚΕ» στο Μακεδονικό αρχές του ‘90; Σε ρεσιτάλ διεθνικιστικής υποκρισίας αποφασίζει να μην συμμετέχει στο συμβούλιο αρχηγών, υπό τον πρεσβύτερο τότε Κ. Καραμανλή, Πρόεδρου της Δημοκρατίας, για το νέο Μακεδονικό ζήτημα. Το συμβούλιο αποφάσισε μεταξύ άλλων ότι «η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει το όνομα της χώρας αν περιλαμβάνει τον όρο Μακεδονία και τα παράγωγά τους». Το ψευτο-ΚΚΕ κάνει υποκριτικό ρελάνς και δηλώνει: «Δεν μας αφορά το όνομα της χώρας αλλά πρέπει να υπάρχει γεωγραφικός προσδιορισμός πριν την λέξη Μακεδονία γιατί Μακεδονικό έθνος δεν υπάρχει». Απίστευτος «ΚΚΕ»-σαλτιμπαγκισμός, τυπικές εθνικιστικές «κολωτούμπες». Το ίδιο λέει δηλαδή με άλλα λόγια μαζί με τους παραδοσιακούς «βαρβάτους» εθνικιστές και όλους τους άλλους. Το «θαύμα» σήμερα είναι ότι η δήθεν νέα θέση, για δήθεν υποχώρηση της Ελλάδος, ντέμεκ συμβιβαστική πρόταση σχετικά με την Δημοκρατία της Μακεδονίας έγινε η επίσημη θέση του κράτους και της διπλωματίας υιοθετώντας την ψευτο-ΚΚΕ τότε και τώρα θέση. Το κλειδί βέβαια στο μακεδονικό ζήτημα είναι για τη χώρα οι εθνικά Μακεδόνες στην βόρεια Ελλάδα αλλά επιμελλώς «κρύβει» το σύστημα από τους πολίτες, τη βασική παράμετρο στο νέο μακεδονικό ζήτημα.

Ιλαροτραγικές αντιδράσεις ζούμε στην Ελλάδα με αφορμή την πρόσφατη οικονομική κρίση διεθνώς. Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής «παρα-παιδείας» του φαιοκόκκινου είναι να κυνηγούν (Πολιτικοί, ΜΜΕ, κοινωνία) «μάγισσες-κερδοσκόπους-τραπεζίτες» και βρίσκονται σχεδόν όλοι τους τελείως εκτός τόπου και χρόνου. Πολλοί πολίτες παρασυρμένοι από τον κυκεώνα παραπληροφόρησης-σύστημα επαναλαμβάνουν την επωδό μεταξύ άλλων ότι «θέλουν οι ξένοι να κερδοσκοπήσουν σε βάρος μας». «Φταίει το κεφάλαιο», «φταίει το ΔΝΤ», «φταίνε οι Τράπεζες», «φταίει ο ιμπεριαλισμός», «φταίνε οι Εβραίοι τραπεζίτες»… κλπ. παραλήρημα στα ελληνικά ΜΜΕ, ειδικά κατά περίπτωση εναντίον της Γερμανίας, όταν ουσιαστικά και ρεαλιστικά παρουσιάστηκε στην γερμανική-ευρωπαϊκή εν μέρη κοινή γνώμη, επιτέλους οι ελληνικές «απατεωνιές» σε επίπεδο οικονομικής πολιτικής των τελευταίων δεκαετιών. Η εθνικοσοσιαλιστική λογική των κομματικών σχηματισμών τόσο στην ελληνική Βουλή όσο και ευρύτερα στη κοινωνία είναι σίγουρη η πολιτική επένδυση-κάλεσμα στους «ζαλισμένους» πολίτες. Σερβίρουν ακριβώς τα απαραίτητα ωραία λόγια στους «εκπαιδευμένους» για χρόνια πολίτες, να ακούν «τέτοια» ενημέρωση αφού «ψαρεύουν-αναφέρονται» σε ομογενοποιημένο πλέον ιδεολογικο-πολιτικά λαό. Άλλωστε ανήκουν πολλοί ιδεολογικοπολιτικά στο «ίδιο κόμμα» και δεν το γνωρίζουν, νομίζοντας ότι ανήκουν σε άλλα διαφορετικά κόμματα.

Προς το μέλλον

Σε επίπεδο οικονομίας κατά τη διάρκεια της προδιαγεγραμμένης πορείας προς την προσαρμοστική χρεοκοπία της χώρας χρειάζεται τομή-μεταρρύθμιση στην δομημένη για χρόνια οικονομία-παιδεία τόσο σε κρατικό όσο και ατομικό επίπεδο. Προσαρμοστική χρεοκοπία θα υπάρξει γιατί ο παραγωγικός ιστός έχει καταστραφεί πλέον και δεν μπορεί άμεσα να αναπτυχθεί θετικά η ελληνική οικονομία και να γίνει ανταγωνιστική. Τεράστιο το χρέος άλλωστε. Πρέπει να ανοικοδομηθεί, όμως δεν γίνεται άμεσα, χρειάζεται χρόνος και αντίστοιχες πολιτικές επιλογές. Ευτυχώς παρεμβαίνουν οι «ξένοι» στα οικονομικά τόσο η ΕΕ-ΕΚΤ όσο και το ΔΝΤ όχι λόγο «συμπάθειας» ή «εχθρότητας» για την Ελλάδα αλλά λόγο της ρεαλιστικής οικονομικής λογικής διεθνώς σε ότι αφορά την πραγματική οικονομία και ειδικά την ευρω-ζώνη.

Τα ευκολότερα είναι να εφαρμοσθούν άμεσα μεταξύ άλλων, πολιτικές καταπολέμησης της εκτεταμένης διαφθοράς στο δημόσιο τομέα και μεταξύ άλλων κατάργηση σταδιακά της ρουσφετολογικής λογικής «πάρε-δώσε», «λάδωσε-πάρε», αυτονόητη λογική συναναστροφής για τον μέσο Έλληνα διαχρονικά. Μείωση-αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα και διαπαιδαγώγηση διαφορετικής προσέγγισης στην σχέση κράτος-πολίτης-κοινωνία. Να αλλάξει η λογική «μίσους-αγάπης» ανάμεσα στον πολίτη και το κράτος όπου από την μία κάθε Έλληνας βλέπει καταφύγιο για εργασία-διευκόλυνση-συναλλαγή από την άλλη δε, να βρίζει-μισεί το κράτος ως τον «ένοχο». Πρέπει να αποδεχθεί επιτέλους την ατομική ευθύνη ο κάθε πολίτης. Να παραμερίζεται σταδιακά ο «τομαρισμός» και να αναδυκνείεται η κοινωνική αλληλεγγύη σε στέρεη βάση. Δεν έχει μάθει δυστυχώς ο μέσος Έλληνας το πως λειτουργούν τα αυτονόητα σε προοδευτικές δυτικο-ευρωπαϊκές κοινωνίες και κράτη.

Σημαντική παράμετρος για να σπάσει το απόστημα της εθνικοσοσιαλιστικής κυρίαρχης αντίληψης είναι η μεταρρύθμιση της εθνικιστικής παιδείας σχετικά με την σύγχρονη νέο-ελληνική εθνική ταυτότητα. Ο σύγχρονος Έλληνας πρέπει σιγά-σιγά να μαθαίνει ότι δεν είναι ο νέο-ελληνικός, «περιούσιος» λαός, απόγονος των αρχαίων, πανέξυπνος και ανώτερος των «κουτοπόνηρων» δυτικών, που διαχρονικά εργάζονται εναντίον του «ελληνισμού». Ας ξεκινήσουν με την αναθεώρηση των ιστορικών βιβλίων, καιρός είναι να αποκαθηλωθεί η «Παπαρηγοπούλεια Βίβλος» ώστε να δομηθεί ένα στέρεο μέλλον για το κράτος και την κοινωνία, για μην πάσχει από τα εθνικιστικά σύνδρομα που τον κάνει σήμερα να αντιδρά αρνητικά ή νωχελικά ακόμη και σε επίπεδο οικονομικής λογικής. Να οικοδομηθεί η έννοια «πολίτης» σε αντίθεση του «Έλληνας», να γίνει κυρίαρχη λογική στη χώρα με ανάλογη μεταρρύθμιση-προϋπόθεση η γνώση του «άλλου». Πρέπει με άλλα λόγια να επαναπροσδιοριστεί η σύγχρονη ελληνική εθνική ταυτότητα όπου άλλωστε δομούνται μετα-εθνικές, μετα-εθνικιστικές λογικές στον πολιτισμένο κόσμο. Θετικά θα οδηγήσει στον σεβασμό της διαφορετικότητας των μειονοτικών δικαιωμάτων σε γλωσσικό, εθνικό ακόμη και σεξουαλικό επίπεδο στη χώρα μας.

Η επόμενη δεκαετία θα είναι καταλύτης για τη χώρα μας. Με την οικονομικο-κοινωνική κρίση που ήδη ήρθε αναδύονται επιτέλους ακόμη περισσότερο τα συμπτώματα της γενικής παιδείας-παραπαιδείας του παρελθόντος στην σαπισμένη πλέον ελληνική κοινωνία-κράτος. Σίγουρα περισσότερα θαρραλέα θα φωνάξουν πραγματικοί δημοκράτες, συνειδητοποιημένοι πολίτες, ενάντια στο «σύστημα- φράνκεσταιν» του φαιοκόκκινου τρόπου σκέψης των τελευταίων δεκαετιών. Σιγά-σιγά και επώδυνα θα δημιουργηθούν στην Ελλάδα οι συνθήκες για επανα-οριοθέτηση των ιδεολογικών-πολιτικών-κομματικών γραμμών.

Στην εναλλακτική λοιπόν προς διαμόρφωση πρόταση προς το μέλλον, απέναντι σε ολοκληρωτικές εθνικοσοσιαλιστικές λογικές, σίγουρα θα συμμετέχουν ενεργά και χρήσιμα για τη κοινωνία και τη χώρα μας, όπως κάνουν μέχρι σήμερα με συνέπεια, οι τελευταίοι Μοϊκανοί του Ουράνιου Τόξου, τα μέλη της  εθνικής Μακεδονικής κοινότητας στην Ελλάδα, μέσα από τις αναζητήσεις και τις συμμαχίες-συνεργασίες με κάθε συμπολίτη μας.

Προεδρείο της Ε.Σ.Σ.-ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ / ВИНОЖИТО, κόμμα των εθνικά Μακεδόνων στην Ελλάδα

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ОСТРОВО – ΟΣΤΡΟΒΟ

Το χωριό Острово-Όστροβο (μετονομάστηκε από τις ελληνικές αρχές σε Άρνισσα, το 1926), βρίσκεται στη βορειοανατολική όχθη του Островско езеро-λίμνη Όστροβσκο (Βεγορίτιδα), της περιοχής του Воден-Έδεσσας. Η τοποθεσία είναι άμεσα συνδεδεμένη με την φημισμένη οδό της Ρωμαϊκής εποχής, Via Egnacia, η οποία ήταν ο κύριος σύνδεσμος των ανατολικών και δυτικών περιοχών των Βαλκανίων. Πρόκειται για μια όμορφη και γόνιμη μικρή πεδιάδα, πολύ κοντά στους πρόποδες του όρους Ниџе-Νίτζζε (Βόρας). Βόρεια το χωριό συνορεύει με τα χωριά Чеган-Τσσέγκαν (Άγιος Αθανάσιος) και Жерви-Ζζέρβι (Ζέρβη), νότια με τα χωριά Граматиково-Γκραματίκοβο (Άνω και Κάτω Γραμματικό) και Кочана-Κότσσανα (Περαία), ανατολικά με το Росилово-Ροσίλοβο (Ξανθόγεια), Друшка-Ντρούσσκα (Δροσιά) και Гугово-Γκούγκοβο (Βρυττά), νοτιοδυτικά με το Пателе-Πάτελε (Αγιος Παντελεήμων) και βορειοδυτικά με το Горничево-Γκορνίτσσεβο (Κέλλη).

Τα παλαιότερα χρόνια, οι κάτοικοι ασχολούνταν κυρίως με την γεωργοκτηνοτροφία και την αλιεία, αλλά και με το εμπόριο, λόγω της κατάλληλης θέσης του χωριού.

Την εποχή του Μεσαίωνα, το Όστροβο ήταν σημαντική πόλη και κάστρο. Σύμφωνα με ιστορικές μαρτυρίες από το 1019, ανήκε εκκλησιαστικά στην επαρχία Меглен-Μέγκλεν (σημ.Αλμωπία) της Охридска Архиепископија-Αρχιεπισκοπής της Όχριδας.

Η μακεδόνικη ονομασία του χωριού, προέρχεται από την λέξη остров-όστροβ, που σημαίνει νησί. Στο παρελθόν, απέναντι από τον οικισμό, στα νερά της λίμνης, υπήρχε ένα νησί, αλλά σήμερα, λόγω της μείωσης της στάθμης του νερού, το νησί εξελίχθηκε σε μια μικρή χερσόνησο. Το Όστροβο, λόγω αυτής της στρατηγικής του θέσης και του νησιού, αποτελούσε αμυντικό καταφύγιο και γι’αυτό ήταν και μία από τις κατοικίες πολλών βασιλιάδων, όπως του Гаврило Радомир-Γκαβρίλο Ράντομιρ και του Петар Делјан-Πέταρ Ντέλιαν.

Κατα τη διάρκεια της πρώτης εκστρατείας των Σταυροφόρων (1096-1099), οι διάφοροι στρατοί, κινούμενοι στην Via Egnatia, περνούσαν από την περιοχή αυτή, πηγαίνοντας για την «Άγια Γη». Είναι γνωστό ότι στο πέρασμά τους λήστευαν πόλεις και χωριά, ιδιαίτερα εάν ήξεραν ότι εκεί υπήρχε κάποια αίρεση, όπως στην περίπτωση του Όστροβο, όπου μεγάλη εξέλιξη είχε ο βογομιλισμός. Σύμφωνα με λατινικές πηγές, το 1097, μετά από αίτημα των Χριστιανών Ορθόδοξων, οι Σταυροφόροι κατέστρεψαν το Όστροβο.  .

Η επόμενη φάση της ιστορίας του χωριού, ήταν η κατάκτησή του από το στρατό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η εξάπλωσή τους από ανατολή προς δύση, έγινε κυρίως μέσω της τοποθεσίας αυτής.

Μέσα στους αιώνες της οθωμανικής κυριαρχίας στην περιοχή, στο Όστροβο εγκαταστάθηκαν Τούρκοι και έτσι άλλαξε μερικώς η εθνική σύσταση του πληθυσμού. Οι περισσότεροι όμως κάτοικοι ήταν και πάλι Μακεδόνες χριστιανοί και πολλά στοιχεία δώθηκαν για αυτό το θέμα, κατα τη διάρκεια του 19ου αιώνα, από ταξιδιώτες ιστορικούς και από έρευνες διαφόρων εθνογράφων των Βαλκανίων. Το χωριό περιγράφηκε το 1845 από τον Ρώσο εθνογράφο και ιστορικό, Виктор Иванович Григорович-Βίκτορ Ιβάνοβιτςς-Γκριγκόροβιτςς, ο οποίος ανέφερε ότι το χωριό Острово ήταν κατοικημένο από Μακεδόνες και Τούρκους. Στην Εθνογραφία των Βιλαετιών Адријанопол, Монастир и Салоника (Ethnographie des Vilayets d’Andrinople, de Monastir et de Salonique),τυπωμένη στη γαλλική γλώσσα το 1878, το Όστροβο παρουσιάζεται ως μικρή πόλη με 389 νοικοκυριά, 1400 Μακεδόνες χριστιανούς και 450 Πομάκους (Μακεδόνες Μωαμεθανοί). Λεπτομερέστερα στοιχεία έδωσε και ο Βούλγαρος εθνογράφος Васил К’нчов-Βάσιλ Κ’ντσσοβ, ο οποίος ανέφερε ότι το 1900, στο Όστροβο ζούσαν 750 Μακεδόνες και 450 Τούρκοι. Αυτήν όμως την περίοδο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο πληθυσμός δεν διαφοροποιούταν σε εθνική, αλλά σε θρησκευτική βάση και έτσι ίσως οι Μακεδόνες μουσουλμάνοι να αναφέρονταν ως Τούρκοι λόγω της θρησκείας τους.

Την περίοδο του ξεσηκωμού των Μακεδόνων εναντίων των οθωμανικών αρχών, την περίφημη Επανάσταση του Ίλιντεν, στο χωριό συστάθηκε κομιτέτ-επιτροπή της ΜΡΟ ή ΒΜΡΟ (Македонска револуционерна организација-Μακεδόνικη Επαναστατική Οργάνωση). Η ένταξη των κατοίκων ήταν μαζική. Το 1902, μέσω προδοσίας, οι οθωμανικές αρχές κατάφεραν να συλλάβουν τα βασικά μέλη και να διαλύσουν την επιτροπή αυτή, η οποία πολύ σύντομα ξανασυστάθηκε.

Ένα από τα σημαντικότερα μέλη της Οργάνωσης, ήταν και ο Βόιβοντα του χωριού, Атанас Брадата –Άτανας Μπράντατα, γνωστός και ως Караташо-Καρατάσσο. Ήταν ένας από τους υπαρχηγούς του Βόιβοντα του Воден-Βόντεν, Лука Иванов-Λούκα Ιβάνοβ. Μαζί μάχονταν κατα τη διάρκεια της Επανάστασης του Ίλιντεν και μαζί συνέχισαν να αγωνίζονται και εναντίων των ελληνικών αντάρτικων ομάδων, οι οποίες κατέφταναν από την Ελλάδα και προσπαθούσαν μέσω βίας να εξελληνίσουν το μακεδόνικο πληθυσμό. Σε μα από αυτές τις μάχες, στις 25 Αυγούστου 1906, οι δύο αυτοί μεγάλοι άντρες,  κοντά στο χωριό Зборско-Ζμπόρσκο (Πευκωτό Αλμωπίας), έπεσαν μαχόμενοι για τα δίκαια των Μακεδόνων.

Σημαντικό προς αναφορά είναι και το γεγονός συμμετοχής εννέα κατοίκων του χωριού, στο Македонско-Одринско Ополчение (Μακεδόνικο-Θρακικό Εθελοντικό Σώμα), κατα τη διάρκεια του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου, το 1912.

Μετά το βαλκανικό πόλεμο το 1913 και την Συνθήκη του Βουκουρεστίου, όταν η Μακεδονία και ντε φάκτο μοιράστηκε μεταξύ της Ελλάδας, Βουλγαρίας και Σερβίας, το Όστροβο, όπως και όλη η ευρύτερη περιοχή, έγινε μέρος του ελληνικού κράτους. Με την Συνθήκη της Λωζάνης, περι ανταλλαγής πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, οι μουσουλμάνοι Μακεδόνες του χωριού αναχώρησαν «εθελοντικά» για την Τουρκία και στη θέση τους εγκαταστάθηκαν Πόντιοι από την Τουρκία.

Μεγάλη ήταν και συμμετοχή των κατοίκων του Όστροβο και στον Εμφύλιο πόλεμο στην Ελλάδα, την περίοδο 1946-1949. Πολλά ήταν τα νέα παιδιά που έπεσαν μαχόμενα, ελπίζοντας σε καλύτερες μέρες για τους Μακεδόνες και απόκτηση των πολυπόθητων εθνικών, κοινωνικών, γλωσσικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων. Πολλοί είναι σήμερα οι Οστρόβτσσανι που ζουν στη Δημοκρατία της Μακεδονίας και σε άλλα κράτη και δεν μπορούν να επιστρέψουν στις πατρικές τους εστίες, επειδή για τις ελληνικές αρχές είναι «μη Έλληνες το γένος».

Σήμερα το Όστροβο είναι ένα μεγάλο και αρκετά ανεπτυγμένο χωριό, 1600 περίπου κατοίκων, με κύρια ασχολία τη γεωργία και την παραγωγή φρούτων, ιδιαίτερα μήλων. Τελευταία, μετά από κάποια στασιμότητα, άρχισε και πάλι να δραστηριοποιήται ο πολιτιστικός σύλλογος του χωριού και μετά από πολλά χρόνια, πέρυσι ξαναζωντάνεψε το μακεδόνικο έθιμο Џамалари-Τζζαμαλάρι, το οποίο συναντάται σε πολλά μακεδόνικα χωριά, εντός και εκτός Ελλάδας, με διάφορα ονόματα (δείτε Нова Зора τευχος 10). Η οδός Εγνατία και ο κύριος δρόμος Воден-Лерин (Έδεσσα-Φλώρινα) μπορεί να μην περνούν πλέον από εκεί, το Όστροβο όμως συνεχίζει να είναι ένα ζωντανό και όμορφο χωριό, όπου παρόλες τις πιέσεις, διατηρούνται πολλά στοιχεία της μακεδονικότητας του.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

МАТE БУЛЕВ – ΜΑΤE ΜΠΟΥΛΕΒ 1904 -1949

Ο Μάτε Μπούλεβ (Ματθαίος Μπούλες) ήταν ένας δραστήριος αγωνι­στής που αγωνίστηκε και θυσιάστηκε για τα δίκαια του μακεδόνικου λαού ενάντια στον ξένο κατακτητή αλλά και τη εγχώρια καταπίεση.

Γεννήθηκε το 1904 στο επαναστατικό μακεδόνικο χωριό Врбени-Β’ρμπενι ( Ξυνό Νερό Φλώρινας) από φτωχή αγροτική οικογένεια. Από μικρή ακόμη ηλικία, άρχισε να αναδεικνύεται ο τολμηρός και μαχητικός του χαρακτήρας. Με τις δημο­κρατικές του ιδέες ο Μάτε έγινε γνωστός το 1926, όταν στις βουλευτικές εκλογές αγωνίστηκε για το “Εθνικό Ενω­τικό Μέτωπο”. Συμμετείχε ενεργά στους κοινωνικούς αγώνες και σε όλες τις βουλευτικές εκλογές μέχρι το 1932, οπότε έγινε μέλος του ΚΚΕ και συνεργάστηκε με τα άλλα ενεργά στελέχη, αναλαμβάνοντας διάφορες κομμα­τικές υποχρεώσεις. Πολλές φορές συμμετείχε ενεργά σε συγκρούσεις με καταπιεστικές δυνάμεις του τόπου και την αστυνομία με αποτέλεσμα να φυλακιστεί και στη συνέχεια να εξοριστεί. Το σπίτι του πολλές φορές γινόταν καταφύγιο κυνη­γημένων δημοκρατών και άλλες φορές γινόταν ο χώρος όπου συγκεντρώνονταν και συνεδρίαζαν τα μέλη του κόμματος σε τοπικό επίπεδο. Στις βουλευτικές εκλογές του 1936, ο Μάτε μαζί με άλλους τριάντα συγχωριανούς του, επι­σκέφτηκαν τα χωριά του Соровичево-Σοροβίτσσεβο (Αμύνταιο)και ενη­μέρωσαν το λαό για το πρόγραμμα του “Εθνικού Μετώ­που”. Στη διάρκεια της δικτατορίας του Μεταξά, για ένα διάστημα βρέθηκε στην περιοχή της Νιγρίτας, όπου τον συνέλαβαν και τον εξόρισαν στη Χίο. Με την κατοχή της Ελλάδος από τους Γερμανούς, Ιταλούς και Βουλγάρους φασίστες, ο Μάτε βγήκε από την φυλακή και άρχισε πάλι να αγωνίζεται για τη δημιουργία παρτιζάνικων ομάδων στις γραμμές του Ε.Λ.Α.Σ. Ήταν ένας μεγάλος σαμποτέρ – κομάντο με πολυάριθμες ενέργειες ειδικά στην καταστροφή δρόμων, γεφυρών, σιδηροδρομικών γραμμών, όπως και στην ανα­τίναξη φασιστικών οχημάτων και τρένων. Με την λήξη του πολέμου και τη γνωστή Συμφωνία της Βάρκιζας, σύμφωνα με την οποία η ηγεσία της αντίστασης παρέδωσε τον οπλισμό, ο Μάτε Μπούλεβ συντάχθηκε με αυτούς που την θεώρησαν λαθεμένη και αμφέβαλαν για την ειλικρίνεια της αντιδραστικής πλευράς και δεν παρέ­δωσαν τον οπλισμό τους. Έτσι έγινε ένας από τους πιό δραστήριους αγωνιστές ενάντια στη εγχώρια μοναρχοφασιστική αντίδραση. Το φθινόπωρο του ‘46 όταν ήδη είχε αρχίσει ο Εμ­φύλιος πόλεμος, μαχόταν στο βουνό Радош-Ράντοςς. Εκεί συνάντησε και άλλους κυνηγημένους Μακεδόνες από τα χωριά Ајтос-Άιτος (Αετός), Сребрено-Σρέμπενο (Ασπρόγεια), Баница-Μπάνιτσα (Βεύη), Зеленич-Ζέλενιτςς (Σκλήθρο) και δημιούργησαν μια ένοπλη ομάδα. Σαν αντίποινα για αυτή του την δραστηριότητα, οι αντιδραστικές συμμορίες έβαλαν φωτιά στο σπίτι του. Στις 10 Ιανουαρίου του 1949 μια κυβερνητική τα­ξιαρχία τοποθετήθηκε στο Άιτος- Αετό και άρχισε βίαια να διώ­χνει τους κατοίκους από τα χωριά Спанци-Σπάντσι (Φανός), Гулјанци-Γκουλιάντσι (Ροδώνα), Лјубетина-Λιουμπέτινα (Πεδινό),Ајтос-Άιτος (Αετός), Долно Неволјани-Ντόλνο Νεβόλιανη (Βαλτόνερα), Горско-Γκόρσκο (Αγραπιδιά), Сребрено-Σρέμπενο (Ασπρόγεια), Елово-Έλοβο (Ελατιά) και άλλα. Η βίαιη αυτή απομάκρυνση των Μακεδόνων από τα σπίτια τους και από τον τόπο τους κράτησε περίπου δέκα μέρες. Στις 19 Απριλίου 1949 ένα τάγμα του κυβερνητικού στρατού επιτέθηκε στις ανταρτικές θέσεις κοντά στο Зеленич-Ζέ­λενιτς, όπου μάχονταν και ο Μάτε. Μετά από πολύωρη μάχη μια σφαίρα του εχθρού έβαλε τέλος στην ηρωική του δράση.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

КОЧО (ДИНЕ) РОБЕВ – ΚΟΤΣΣΟ (ΝΤΙΝΕ) ΡΟΜΠΕΒ 1915-1947

Ο Кочо Робев (Κώστας Ρόμπης)γεννήθηκε το 1915 στο χωριό Баница-Μπάνιτσα (Βεύη Φλώρινας) από φτωχή αγροτική οικογένεια. Ο πατέρας του Трифо-Τρύφо, λόγω οικονομικών δυσκολιών, αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στην Αμερική, όπου πέθανε μετά από μικρό χρονικό διάστημα χωρίς να ξαναδεί την οικογένεια του. Η γυναίκα του Сирма-Σύρμα μαζί με τους δύο γιους και τις τέσσερις κόρες έμεινε μόνη χωρίς καμιά υποστήριξη και βοήθεια.

Κάτω απο αυτές τις δύσκολες συνθήκες τα παιδιά από μικρή ηλικία αναγκάστηκαν να δουλέψουν σκληρά. Έτσι και ο Κότσσο μόλις έγινε 15 χρονών, άρχισε να εργάζεται στα ορυχεία της Μπάνιτσα. Μέσα σ’ αυτές τις δύσκολες συνθήκες εργασίας ο Κότσσο εγίνε δραστήριο μέλος και οργανωτικό στέλεχος του συνδικάτου των ανθρακωρύχων. Μέσα από το συνδι­κάτο μαζί με άλλους συντρόφους και εργάτες αγωνίστηκε με απεργιακές κινητοποιήσεις και διαμαρτυρίες για τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας και την καθιέρωση του οκταώρου. Το 1932 έγίνε μέλος της οργάνωσης “Εργατική Αλληλεγγύη”. Το 1936 άρχισε να υπηρετεί την στρατιωτική του θητεία στο Лерин-Λέριν (Φλώρινα) με τον βαθμό του Λοχία και το Πάσχα του ιδίου έτους πήρε εορταστική άδεια και επέστρεψε στο χωριό του. Εκεί υπήρχε το έθιμο να γίνεται γλέντι στην πλατεία με μακεδόνικους παραδοσιακούς χορούς. Είναι γνω­στό από τα έθιμα και την παράδοση, ότι όταν χορεύουν οι άνδρες, δεν έχει κανείς το δικαίωμα να διακόψει τον χορό και το τραγούδι. Εκείνο το απόγευμα ο Κότσσο έσερνε πρώτος το μακεδόνικο χορό Бајраче-Μπαϊράτσσε. Ξαφνικά εμφανίστηκε η αστυνομία με σκοπό να δια­λύσει το γλέντι. Ο Κότσσο, που ήταν ντυμένος με τα στρατιωτικά ρούχα, αντιστάθηκε με αποτέλεσμα να προπηλακιστεί από τους χωροφύλακες, ενώ μαζί με τους συγχωριανούς του προσπάθησαν να συνεχίσουν το γλέντι. Οι χωροφύ­λακες αφού δεν κατόρθωσαν να διαλύσουν το γλέντι απευθύνθηκαν για βοήθεια στον συνοριακό στρατώνα. Με την άφιξη ίων στρατιωτών ο διοικητής διέταξε τον Κότσσο να πάρει θέση υπέρ της χωροφυλακής και να στραφεί εναντίον των συγχωριανών του. Όπως ήταν φυσικό, αρνήθηκε με αποτέλε­σμα να τιμωρηθεί και να εξορισθεί μαζί με άλλους τέσσερις από την Μπάνιτσα στο νησί Αγιος Ευστράτιος. Εκεί έμεινε μέχρι το 1940, δηλαδή μέχρι την επίθεση της φασι­στικής Ιταλίας εναντίον της Ελλάδος.

Στις 29 Οκτωβρίου 1940, μιά μέρα μετά την έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου, ο Κότσσο με 20 κρατούμε­νους συγχωριανούς του μεταφέρθηκαν στη νήσο Χίο. Το ίδιο διάστημα εκατοντάδες Μακεδόνες εξορίστη­καν στα ξερονήσια του Αιγαίου και στην Πελλοπόνησο. Τον Μάϊο του 1941 ο Κότσσο Ρόμπεβ μαζί με άλλους συγκρατούμενούς του κατόρθωσαν να δραπετεύσουν από τις φυλακές της Χίου. Επέστρεψε στη Μπάνιτσα και άρ­χισε την οργανωτική δουλειά ενάντια στην φασιστική κατοχή. Στις 18 Ιανουαρίου 1944 μαζί με τον ακτιβιστή Лазо Кочев-Λάζο Κότσσεβ, μετά από προδοσία συνελήφθησαν από τους Γερ­μανούς κατακτητές και οδηγήθηκαν στις φυλακές του στρατοπέδου “Παύλου Μελά” στην Θεσσαλονίκη. Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδος από την Γερ­μανική κατοχή και τη γνωστή συμφωνία της Βάρκιζας η εξουσία πέρασε στα χέρια αυταρχικών κυβερνήσεων.

Το κλίμα τρομοκρατίας που επέβαλε το ελληνικό κράτος και παρακράτος, ανάγκασε τον Κότσσο, μαζί με άλ­λους συναγωνιστές του, να απομακρυνθούν για ένα διάστημα από την Ελ­λάδα και να μεταφερθούν στο μακρυνό Μπούλκες στη Βοϊβοντίνα. Τον Σεπτέμβριο του 1946 επέστρεψε στο Λέριν-Φλώρινα και με την ιδιότητα του κομματικού επιτετραμένου συνέχισε τον αγώνα ενάντια στον εγχώριο φασισμό. Τον Ιανουάριο του 1947 ακτιβιστές από το χωριό Пополжани-Ποπόλζζανι (Παπαγιάννη Φλώρινας) ενημέρωσαν τον Κότσσο, ότι οι αρχές του χω­ριού κάνουν προσπάθειες να οπλίσουν και να στρέψουν τους χωρικούς εναντίον του Δ.Σ.Ε. Αυτός μαζί με τους συντρόφους του Константин Цингов-Κόσταντιν Τσίγκοβ και Танас Ашлаков-Τάνας Ασσλάκοβ πήγαν στο χωριό για να αποτρέψουν τους χωρικούς από μια τέτοια ενέργεια. Εκεί σε μάχη με αντίπαλες ομάδες έπεσε νεκρός.

Μετά από αυτό οι στρατιώτες δεν σεβάστηκαν το νεκρό Κότσσο. Αφού τον έδεσαν πίσω από στρατιωτικό φορτηγό, τον έσερναν μέσα στους δρόμους του Λέριν-Φλώρινα.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Κατηγορίες

Ευχαριστούμε θερμά τους Μακεδόνες οικονομικούς μας μετανάστες σε Αυστραλία, Καναδά και δυτική Ευρώπη, όπως και τους φίλους μας απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας, για την οικονομική στήριξη της έκδοσης της Нова Зора. Благодариме - Μπλαγκοντάριμε


ALPHA BANK

Account 852 00 2101 031390

IBAN: GR47 0140 8520 8520 0210 1031 390

BIC: CRBAGRAA

Μηνιαίες Εκδόσεις

Македонска Ризница
  • ,ΞΕΦΥΛΛΙΣΜΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΤΕΥΧΩΝ
    РАЗГЛЕДУВАЊЕ НА ПРЕТХОДНИ БРОЕВИ
  • 2016 (147)
  • 2015 (416)
  • 2014 (404)
  • 2013 (377)
  • 2012 (372)
  • 2011 (323)
  • 2010 (202)