Αρχεία | Ιούνιος, 2011

ВИСТИНАТА БОЛИ – Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΝΑΕΙ

Ένας βογομιλικός σταυρός τάφου κλάπηκε και μέρος παλαιού ναού της εποχής εκείνης, καταστράφηκε. Πρόκειται για σταυρό του οποίου η γραφή ήταν κυριλλική και κλάπηκε από τα νεκροταφεία της Баница-Μπάνιτσα (Βεύης Φλώρινας) και βανδαλισμού ενός μαρμάρινου λίθου σε ναό του Илинџиево-Ιλιντζζίεβο (Χαλκηδόνας Θεσσαλονίκης). Ίσως το κείμενο για τους Βογόμιλους σε προηγούμενο τεύχος της Нова Зора να «ξύπνησε» και πάλι τους «φρουρούς» του Έθνους, οι οποίοι όπως και αμέτρητες φορές στο παρελθόν, ανέλαβαν και πάλι δράση για να καταστρέψουν οτιδήποτε μη ελληνικό, με σκοπό να διατηρήσουν ζωντανό το μύθο της «καθαρότητας» του Ελληνισμού και της αψεγάδιαστης σύνδεσης των Νεοελλήνων με την αρχαιότητα. Ιεροσυλία, βασφημία, βαρβαρότητα, είναι λέξεις άγνωστες σε μερικούς που παινεύονται για τον πολιτισμό τους!

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ИМА ВОДА ? ИМА И СЕЛО !

ΘΕΜΑ: ΥΔΡΕΥΣΗ ΕΝΤΕΚΑ ΧΩΡΙΩΝ ΤΟΥ ЛЕРИНСКО – ΦΛΩΡΙΝΑΣ

Μεγάλο το πρόβλημα το οποίο αντιμετωπίζουν τα χωριά της βορειοανατολικής πλευράς του νομού Φλώρινας-Лерин, σχετικά με την ύδρευση και το πόσιμο νερό που καταναλώνουν.

Η πρώτη συνιστώσα του προβλήματος, είναι οι συνεχείς διακοπές του συστήματος ύδρευσης, κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες, με αποτέλεσμα, εκτός της ανεπαρκούς τροφοδότησης των αναγκών των κατοίκων, τον μεγάλο κίνδυνο για την υγεία τους λόγω των αναρωφήσεων που ακολουθούν και την μεγάλη πιθανότητα μίξης του πόσιμου νερού με τα ακάθαρτα νερά των υπονόμων.

Η περιοχή είναι γεμάτη με ανοιχτά ορυχεία λιγνίτη και αυτό επιβαρύνει ακόμα περισσότερο το όλο πρόβλημα.

Η δεύτερη συνιστώσα του προβλήματος, αποτελείται από την άθλια κατάσταση της πηγής ύδρευσης ης περιοχής, δηλαδή του ποταμού Стара Река-Στάρα Ρέκα (Γεροπόταμος) και τα 9 χιλιόμετρα ροής του, χωρίς κανένα προστατευτικό μέτρο.

Οι κάτοικοι της περιοχής, ευαισθητοποιημένοι και άκρως ανήσυχοι για το σοβαρό αυτό θέμα, ίδρυσαν Σύλλογο Πληττομένων και εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα, προσπαθούν να επιδείξουν το πρόβλημα στις αρχές, μέσω μελετών άλλα και διαμαρτυριών και προτείνουν διάφορες λύσεις. Τα μέτρα που μέχρι σήμερα έχουν παρθεί από τις τοπικές αρχές, ήταν η κατα έκτακτα διαστήματα υπερχλωρίωση του πόσιμου νερού. Τίποτα άλλο.

Σύμφωνα με μελέτες του προαναφερόμενου συλλόγου, η κατάσταση και τα μέτρα που προτείνουν, έχουν ως εξής:

Το υπάρχον σύστημα ύδρευσης, καλύπτει τα χωριά Крушоради-Κρουσσόραντι (Αχλάδα), Сетина-Σέτινα (Σκοπός), Овчарани-Οβτσσάρανι (Μελίτη), Неокази-Νεόκαζι (Νεοχωράκι), Врбени-Β’ρμπενι (Ιτέα), Пополжани-Ποπόλζζανι (Παπαγιάννη), Петораци-Πετόρατσι (Τριπόταμος), Борешница-Μπορέσσνιτσα (Παλαίστρα), Росен-Ρόσεν (Σιταριά), Баница-Μπάνιτσα (Βεύη) και Забрдени-Ζαμπ’ρντενι (Λόφοι).

Όπως προαναφέρθηκε, η ύδρευση γίνεται από τον ποταμό Стара Река-Στάρα Ρέκα (Γεροπόταμος), ο οποίος παραμένει απροστάτευτος, καθ’όλο το μήκος της ροής του και από εκεί πίνουν νερό άνω των 10.000 κατοίκων. Απροστάτευτος από κάθε είδους εισβολή ζώων και ανθρώπων, από χιονοδρόμους, κυνηγούς, ψαράδες, οχήματα κ.α. Οι εστίες μόλυνσης είναι πολλές. Βοσκή κτηνοτροφικών ζώων παραπλήσια του ποταμού, παρουσία άγριων ζώων, αφύλακτες διαβάσεις από όπου περνούν χιλιάδες αυτοκίνητα, ανακατεύοντας λάσπη και νερό όπου καταλήγουν στο κεντρικό ποτάμι. Ψοφίμια, κλαδιά, λάσπες, φύλλα, κοπριές, όξινη βροχή κ.α.

Για το όλο θέμα έχει γίνει μεγάλος αριθμός μελετών, συμβουλευτικών συζητήσεων και συναντήσεων, πολλές αιτήσεις προς τις τοπικές και κεντρικές αρχές, προσκομίζοντας σ’αυτές, πολλά αποδεικτικά στοιχεία ερευνών και δειγμάτων, χημικών και μεταλευτικών-γεωλογικών, από διακεκριμένους καθηγητές και γιατρούς, αλλά δυστυχώς, λύση δεν δόθηκε ακόμα.

Οι λύσεις, οι οποίες οι κάτοικοι και ο Σύλλογος Πληττομένων προτείνουν, είναι πολλές και σχετικά μικρού κόστους για ένα τόσο σοβαρό θέμα.

Καταρχήν, προτείνουν το κλείσιμο όλων των δημοσίων και ιδιωτικών πηγαδιών, τα οποία μπορούν να αποτελέσουν πηγές μόλυνσης του νερού. Επίσης προτείνουν στο Δήμο Φλώρινας-Лерин και στην Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, να εξετάσουν τις δυνατότητες και την ποιότητα νερού του Καϊμάκτσσαλαν (για το οποίο ενδέχεται να υπάρχουν κοιτάσματα ουρανίου) ή του φράγματος της Παπαδιάς (του οποίου όμως το νερό περιέχει αμιαντογενής προέλευσης υλικό και η ποιότητά του επιβαρύνεται από την όξινη βροχή και την συμπαράσυρση λασπών και κοπριών) ή να δοθεί λύση μέσω του φράγματος της Τριανταφυλλιάς (Лаген-Λάγκεν) ή από το υπο κατασκευή φράγμα του Τροπαιούχου (Маала-Μάαλα).

Η κύρια όμως πρόταση και η πλέον πραγματοποιήσιμη, είναι η χρησιμοποίηση του ρέματος Малкочица-Μαλκότσσιτσα, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση μόνο 4 χιλιομέτρων και το οποίο από μόνο του μπορεί να προσφέρει κατάλληλη ύδρευση της περιοχής για τουλάχιστον ενιά μήνες το χρόνο. Με εμπλουτισμό του ρέματος αυτού από άλλες διαθέσιμες πηγές και με περίφραξη της περιοχής για καλύτερη φύλαξη του, το θέμα του επικίνδυνου νερού, θα αποτελεί πλέον παρελθόν.

Τόσα χρόνια, οι τοπικές αρχές δεν κάτάφεραν ή δεν θέλησαν να καταφέρουν τίποτα το αξιόλογο για την περιοχή. Δεν αντιμετώπισαν την ανεργία, δεν εναντιώθηκαν στην καταστροφική πολιτική των Αθηνων σχετικά με το «μακεδονικό ζήτημα», με αποτέλεσμα να ερημώσει η αγορά της περιοχής, δεν κατάφεραν να σχεδιάσουν συνοριακή πολιτική εμπορίου και ανάπτυξης, δεν κατάφεραν ούτε το … τρένο να κρατήσουν. Να μην πει ο τοπικός πληθυσμός και το νερό.. νεράκι.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΔΙΩΞΗ «ΙΕΡΩΝ ΑΞΙΩΣΕΩΝ»: Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΗ ΝΟΤΙΑ ΑΛΒΑΝΙΑ

(απόσπασμα)
Του
David Vitkov*

David Vitkov

Θα μπορούσε να αποτελέσει έκπληξη για τον ουδέτερο παρατηρητή, εάν μάθαινε ότι η η Δημ.Μακεδονίας δεν είναι η μόνη χώρα προς την οποία η Ελλάδα έχει υιοθετήσει επιθετική εθνικιστική εξωτερική πολιτική. Εκτός από τη Βουλγαρία (οι σχέσεις είναι καλές για τώρα … και για προφανείς λόγους που αφορούν την Δημ.Μακεδονίας), η Ελλάδα έχει προβλήματα με όλους τους γείτονές της. Ωστόσο, ένα λιγότερο γνωστό γεγονός, αφορά την Αλβανία και τις ελληνικές «ιερές απαιτήσεις» στο έδαφος που είναι γνωστό ότι το ελληνικό κράτος και οι εθνικιστές το αποκαλούν «Βόρεια Ήπειρο», δηλαδή το νότιο τμήμα της Αλβανίας. Εκεί η Ελλάδα εκμεταλεύεται τον πληθυσμό για δικούς της σκοπούς, υπό το πρόσχημα της «προστασίας» της ελληνικής μειονότητας.

Αυτό-προσδιορισμός και το πρόσφατο σκάνδαλο του ελληνικού προξενείου στην Korcha-Κορυτσά της Αλβανίας

Το θέμα της επερχόμενης απογραφής στην Αλβανία, αποτέλεσε ένα καυτό αντικείμενο συζήτησης στη χώρα και όχι μόνο. Φυσικά, οι μειονοτικές ομάδες στην Αλβανία θέλουν τη δυνατότητα να ασκήσουν το δικαίωμά τους να δηλώνουν ελεύθερα την εθνικότητά τους αλλά και μια ακριβή εκτίμηση του μεγέθους τους, η οποία έχει καθυστερήσει πολύ. Αυτό είναι λόγω τεκμαιρομένου κινδύνου  μερικοί άνθρωποι να μπορέσουν να διεκδικήσουν δολίως μια συγκεκριμένη εθνοτική καταγωγή – στην προκειμένη περίπτωση ελληνική – λαμβάνοντας υπόψη τα πλεονεκτήματα που υποτίθεται ότι απορρέουν από την υπαγωγή σε αυτή την εθνική μειονότητα, ιδίως όσον αφορά τις διασυνοριακές επαφές. Για να τοποθετήσουμε όλο αυτό σε πλαίσιο, η ελληνική πολιτεία έχει χορηγήσει  την ελληνική υπηκοότητα σε εθνικά Έλληνες από τη νότια Αλβανία και σε άλλους Αλβανούς πολίτες, κατά κύριο λόγο με βάση την ορθόδοξη θρησκεία της περιοχής «Βόρειας Ήπειρου», για την οποία πρόσφατα εχουν αρχίσει να διαλαλούν την «ελληνικότητα» της. Η ελληνική υπηκοότητα φέρνει  πολλά οφέλη, όπως το δικαίωμα να ζουν και να εργάζονται οπουδήποτε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς και πρόσβαση σε ελληνικές κρατικές συντάξεις κατά περίπτωση. Αυτό είναι ιδιαίτερα ελκυστικό για ανθρώπους που ζουν σε συνθήκες φτώχειας και σε περιοχές που δεν έχουν μεγάλη οικονομική ευημερία.  Έτσι, εύκολα η πολιτική της Ελλάδας μπορεί να «αυξήσει» το μέγεθος της ελληνικής μειονότητας στην «Βόρειο Ήπειρο», χρησιμοποιώντας όλα τα αναγκαία μέσα.

Μέσα μαζικής ενημέρωσης ανέφεραν πρόσφατα ότι  «ο Έλληνας Πρόξενος στη πόλη της Κορυτσάς (Κόρτσσα), Θεόδωρος Οικονόμου-Καμαρινός ανακλήθηκε στην Αθήνα, μετά από δηλώσεις του στην πόλη αυτή, ότι «η περιοχή αναφέρεται ως Βόρεια Ήπειρος» και ότι «οι παππούδες σας ήταν Έλληνες», όπως και: «Ναι, οι Βλάχοι είναι Έλληνες. Έλληνες, μην φοβάστε την απογραφή, διακηρύξτε την πραγματική καταγωγή σας. Όπως ήταν αναμενόμενο, αυτό το διπλωματικό επεισόδιο, μέσα στην Αλβανία, έγινε αντικείμενο έντονων δημόσιων συζητήσεων και πρώτο θέμα πολλών ΜΜΕ.

Σε σχέση με το σκάνδαλο στην Αλβανία, υπήρξαν πολλοί οι οποίοι ζήτησαν την κήρυξη του Έλληνα Πρόξενου ως ανεπιθύμητο πρόσωπο (persona non grata), ενώ οι Έλληνες εθνικιστές  χειροκρότησαν τη «γενναιότητα» του. “Γιατί θα πρέπει η Ελλάδα να επιχειρήσει να απαγορεύσει τη χρήση του όρου«Βόρειος Ήπειρος», στερώντας έτσι από τους ανθρώπους της, το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού;” απαίτησαν κάποιοι να μάθουν. Εδώ οι Μακεδόνες καγχάζουν ειρωνικά. Ενώ ζητάνε αυτοπροσδιορισμό για την ελληνική μειονότητα στην Αλβανία, αρνούνται  να αναγνωρίσουν το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού των Μακεδόνων στην Ελλάδα. Επιπλέον, είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί πως οι Έλληνες επιθυμούν τη χρήση ενός όρου όπως «Βόρειος Ήπειρος», ωστόσο σπεύδουν να καταδικάσουν όρους όπως «Αιγαιακή Μακεδονία» ή «Τσαμουριά». Αυτούς τους θεωρούν αλυτρωτικούς.

Ωστόσο,οι  Έλληνες εθνικιστές μπορούν να είναι ήσυχοι γιατί ο Θεόδωρος Οικονόμου-Καμαρινός έχει διατηρήσει τη θέση του στη «Βόρειο Ήπειρο». Η Αθήνα απέδειξε ότι «απέρριψε» τις δηλώσεις του Προξένου, καλώντας τον για  διαβουλεύσεις και, στη συνέχεια, εκ νέου τον τοποθέτησε στην Κόρτσσα!

Οι ελληνικές «ιερές αξιώσεις» στη «Βόρειο Ήπειρο»

Οι ελληνικές διεκδικήσεις στη νότια Αλβανία ήταν παρούσσες από τη στιγμή του σχηματισμού του αλβανικού κράτους, με τη διακήρυξη του 1914 της «Αυτόνομης Δημοκρατίας της Βορείου Ηπείρου», η οποία στη συνέχεια «προσαρτήθηκε» στην Ελλάδα. Η Αλβανία ανέκτησε τον έλεγχο της περιοχής κατά την επόμενη δεκαετία, ωστόσο η Ελλάδα αξιώθηκε επι της περιοχής και πάλι κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940, μόνο για να επιστραφεί στην Αλβανία στο τέλος του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου. Οι ελληνικές αξιώσεις συνεχίστηκαν κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Το 1960, ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Γεώργιος Παπανδρέου, εμφατικά δήλωσε στη Βουλή των Ελλήνων ότι: «Αυτό που όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις πρέπει να ξέρουν είναι ότι το Βορειοηπειρωτικό ζήτημα εξακολουθεί να υφίσταται. Τα όσα αφορούν την Βόρειο Ήπειρο, είναι ιερά και ανεξίτηλα».

Η ρητορική είχε μετατραπεί σε συγκεκριμένες διατάξεις της πολιτικής μετά την πτώση του κομμουνισμού στην Αλβανία. Το 1991, ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης (αυτός που το 1995, παραδέχθηκε ότι το πρόβλημα με τη Δημοκρατία της Μακεδονίας δεν ήταν όνομά της, αλλά οι εθνικά Μακεδόνες στην Ελλάδα), ζήτησε από την Αλβανική κυβέρνηση μια σειρά δικαιωμάτων για την ελληνική μειονότητα στη χώρα. Ενώ τα θέματα ήταν πράγματι δικαιολογημένα από πλευράς ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η υποκρισία του ελληνικού κράτους ήταν εξωφρενική: «Οι ελληνικές οικογένειες που εγκατέλειψαν την Αλβανία κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος (1945-1991), θα πρέπει να ενθαρρύνονται ώστε να επιστρέφουν στην Αλβανία και να αποκτήσουν ξανά  τις περιουσίες τους “(εν τω μεταξύ η ελληνική κυβέρνηση συνεχίζει να αρνείται την επιστροφή της υπηκοότητας  και της περιουσίας των Μακεδόνων πολιτικών προσφύγων του Εμφυλίου Πολέμου 1946-1949). Η Αλβανία θα πρέπει να επιτρέπει «τη λειτουργία των ελληνικών σχολείων» (ενώ η Ελλάδα συνεχίζει να αρνείται την εισαγωγή της μακεδόνικης γλώσσας στο εκπαιδευτικό της σύστημα). «Η ελληνική μειονότητα πρέπει να μπορεί να ιδρύει πολιτιστικές, θρησκευτικές, εκπαιδευτικές και κοινωνικές οργανώσεις» (μόλις δύο χρόνια πριν από αυτή τη δήλωση, το 1989, ένας πολιτιστικός σύλλογος που ονομάζεται Στέγη Μακεδόνικου Πολιτισμού, απορρίφθηκε από τις ελληνικές αρχές – και παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες και την ευνοϊκή απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων παραμένει μη αναγνωρισμένος ακόμα και σήμερα).

Η επίσημη πολιτική του ελληνικού κράτους σήμερα δεν είναι διαφορετική και από τον εγγονό του Παπανδρέου, τον σημερινό πρωθυπουργό της Ελλάδας. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών, «Υπάρχει μια εγχώρια ελληνική μειονότητα στην Αλβανία που χρονολογείται από τον 7ο αιώνα π.Χ.». Ωστόσο, αυτή η συγκλονιστική και γελοία 2.700 χρονών απαίτηση επισκιάζεται από τα διπλά πρότυπα που η Αθήνα παρουσιάζει όταν επικρίνει το γεγονός ότι «δεν υπάρχουν αξιόπιστα στατιστικά στοιχεία σχετικά με το πραγματικό μέγεθος της μειονότητας, διότι δεν υπάρχει επίσημη απογραφή με εθνικά κριτήρια στην Αλβανία, παρόλες τις δεσμεύσεις έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Και πάλι, η υποκρισία εδώ είναι αξιοσημείωτη: ενώ οι ελληνικές κρατικές αρχές ζητούν ερωτήματα σχετικά με εθνότητα και γλώσσα στην απογραφή στην Αλβανία, στο σπίτι τους αποκλείουν  τέτοια ερωτήματα στην δική τους απογραφή . Με άλλα λόγια, «ευρωπαϊκά πρότυπα» για τους Έλληνες έξω από την Ελλάδα, αλλά συνολική άρνηση και καταπίεση των μειονοτήτων στην Ελλάδα!

* Ο David Vitkov είναι πολιτικός αναλυτής, μεταπτυχιακός στις πολιτικές επιστήμες. Είναι Αυστραλός υπήκοος, εθνικά Μακεδόνας, με καταγωγή από τα χωριά Сетина-Σέτινα (Σκοπός) και Неред-Νέρεντ (Πολυπόταμος) του Лерин-Λέριν (Φλώρινας).

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Εκστρατεία του Δημάρχου Παιονίας: Οι Έλληνες να μην πηγαίνουν για αγορές στη «FYROM»

Να σταματήσουν οι αγορές τροφίμων, ρουχισμού, παιχνιδιών και καυσίμων από τη γειτονική χώρα (εννοούσε τη Δημοκρατία της Μακεδονίας), δήλωσε ο Δήμαρχος Παιονίας του νομού Κιλκίς (Кукуш), οργανώνοντας καμπάνια με την υποστήριξη των εμπορικών επιμελητηρίων της περιοχής. Στις 19 Μαίου 2011, στο μεθοριακό σταθμό των Ευζώνων, μοιράστηκε ενημερωτικό φυλλάδιο με σκοπό την υποστήριξη των εγχώριων προϊόντων.Ο Δήμαρχος δήλωσε επίσης ότι πρέπει να σταματήσουν τα ταξίδια των Ελλήνων πολιτών στη γειτονική χώρα και μ’αυτό να σταματήσει και η αγορά, όπως είπε, φτηνών και μη αναγνωρισμένων προϊόντων από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Έτσι θα βοηθηθεί η Ελλάδα να βγει από την κρίση…Με λίγα λόγια, άκρως παράλογες επιθυμίες! Βεβαίως και πρέπει να στηρίζονται όλες οι τοπικές αγορές και η ανάπτυξη των μικροοικονομιών. Το παράλογο είναι στο ότι πουθενά δεν έγινε λόγος για την άθλια κατάσταση της οικονομίας των νοικοκυριών και της «τσέπης» των κατοίκων της περιοχής, πουθενά δεν αναφέρθηκε η παράλογη ακρίβεια των προϊόντων που πωλούνται στην ελληνική αγορά. Ούτε για τις μεγάλες ποσότητες «μη αναγνωρισμένων» τροφίμων και κρεατικών, ρουχισμού και πρώτων υλών που εισάγονται στην Ελλάδα και βαφτίζονται ελληνικά. Αυτά δεν μας βολεύει να τα λέμε. Δεν ακούστηκε καμία αντίδραση, όταν χιλιάδες τόνοι σιτηρών, εισάγονταν από χώρες της ανατολικής Ευρώπης και οι εγχώριες σοδειές σάπιζαν στα αμπάρια. Ούτε σχολιάστηκε το γεγονός ότι πλέον η τοποθέτηση 4-5 δοντιών στα στόματά μας, κοστίζει όσο ένα αυτοκίνητο. Ούτε και κανένας αντιδράει όταν κατα χιλιάδες οι πολίτες της Δημοκρατίας της Μακεδονίας επισκέπτονται τα παραθεριστικά κέντρα της περιοχής, αφήνοντάς τα ευρουλάκια τους. Τα δικά μας δικάς μας, δηλαδή, και τα δικά τους πάλι δικά μας. Οικονομικές κρίσεις και παρεμφερή προβλήματα δεν λύνονται με παρακλήσεις και απαγορεύσεις. Λύνονται με ανάπτυξη της διασυνοριακής συνεργασίας και την προώθηση συνθηκών, καταλλήλων και για τις δύο πλευρές των συνόρων, με σκοπό την κοινή οικονομική ευημερία και πρόοδο. Λύνονται με ειλικρινή συνεργασία και συμμετοχή στα υπάρχοντα ευρωπαϊκά διασυνοριακά προγράμματα, για τα οποία πολλά ακούστηκαν και λίγοι «καρπώθηκαν».

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

УСПЕСИ НА МАКЕДОНЦИТЕ ВО АЛБАНИЈА ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ ΣΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ

ПАТОКАЗИ И ТАБЕЛИ НА МАКЕДОНСКИ ВО АЛБАНИЈА

ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΓΡΑΦΕΣ ΣΤΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ

Ο δήμος Пустец-Πούστετς τοποθέτησε πινακίδες οδοσήμανσης στη μακεδόνικη γλώσσα, γεγονός το οποίο αποτελεί την πρώτη υπηρεσιακή χρήση της γλώσσας στην κυκλοφοριακή σήμανση της Αλβανίας. Τα ονόματα των κατοικημένων περιωχών και των διαφόρων υπηρεσιών, εγγράφονται πλέον στην αλβανική γλώσσα, όπως και στη μακεδόνικη με λατινικούς και κυριλλικούς χαρακτήρες.
Λόγος γίνεται για εννιά πινακίδες οικισμών, επιγραφές δημοτικών σχολείων και γυμνασίων, νοσοκομείου, κέντρου υγείας και 56 πινακίδες οδών και 11 πλατείων, σε εννέα κατοικημένες περιοχές του δήμου Пустец-Πούστετς.
«Η τοποθέτηση των πινακίδων και στη μακεδόνικη γλώσσα, αποτελεί γεγονός τεράστιας σημασίας για τους Μακεδόνες του δήμου μας και της γύρω περιοχής, αλλά και για όλους τους Μακεδόνες της Αλβανίας και όχι μόνο. Μ’ αυτό, ο δήμος Пустец έγινε ο πρώτος δήμος, έξω από τη Δημοκρατία της Μακεδονίας, όπου διοικητικά και υπηρεσιακά, χρησιμοποιείται και η μακεδόνικη γλώσσα» δήλωσε για τη Нова Зора, ο αντιδήμαρχος του Πούστετς, Васил Стерјовски-Βάσιλ Στέριοβσκι.
Οι οδοί, οι πλατείες και οι υπηρεσίες του δήμου αυτού, φέρουν ονόματα σημαντικών προσώπων της μακεδόνικης ιστορίας, όπως και ονόματα σημαντικών προσώπων από την ιστορία της Μακεδόνικης κοινότητας στην Αλβανία. Τα ονόματα εγκρίθηκαν από το δήμο Пустец, μετά από άδεια από πλευράς των αλβανικών αρχών.

Και έπειτα κύριοι μιλάμε για «οπισθοδρομική» Αλβανία, έτσι;

*********************************************

РЕИЗБОР НА МАКЕДОНЦИ ГРАДОНАЧАЛНИЦИ И СОВЕТНИЦИ – ΕΠΑΝΕΚΛΟΓΗ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ ΔΗΜΑΡΧΩΝ ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΥΛΩΝ

Едмонд Темелко-Έντμοντ Τέμελκο

Μεγάλη επιτυχία σημείωσε στις εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης στην Αλβανία, το κόμμα των Μακεδόνων Македонска Алијанса за Европска Интеграција. Επανεκλέχτηκε ως Δήμαρχος του δήμου Пустец-Πούστετς, ο Едмонд Темелко-Έντμοντ Τέμελκο, όπως και μεγάλος αριθμός συμβούλων σε διάφορους δήμους. Μόλις 21 ψήφοι, δεν επέτρεψαν στον Едмонд Османи-Έντμοντ Οσμάνι, να λάβει τη θέση του Δημάρχου στο δήμο Требиште-Τρέμπισστε.

Ο Τέμελκο, εκλέχτηκε για πρώτη φορά Δήμαρχος του δήμου Πούστετς, στις τοπικές εκλογές του 2007. – Αυτή η δεύτερη νίκη είναι ακόμα πιο πειστική και επιβεβαιώνει ότι οι Μακεδόνες είναι ακόμα πιο συνειδητοποιημένοι και αποφασισμένοι, ότι με την εκλογή υποψηφίου του δικού τους κόμματος, κερδίζουν περισσότερα, δήλωσε ο Τέμελκο στη Нова Зора, αμέσως μετά την εκλογή του. Υποσχέθηκε ότι οι δραστηριότητες σχετικές με τα δικαιώματα των Μακεδόνων στην Αλβανία, θα συνεχιστούν και δήλωσε επίσης ότι έχουν ζητήσει επαναμέτρηση των ψήφων στο δήμο Τρέμπισστε, όπου είναι πεπεισμένος ότι το μακεδόνικο κόμμα έχει κερδίσει.

*******************************************

МАКЕДОНСКИ ВЕСНИК И ВО ТИРАНА – ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΤΙΡΑΝΑ

Κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος της εφημερίδας Илинден (Ίλιντεν) στα Τίρανα της Αλβανίας, στη Μακεδόνικη γλώσσα. Η εφημερίδα θα είναι μηνιαία και θα εκτυπώνεται σε 12 σελίδες, μέγεθος А-4, σε 1000 αντίτυπα και εκδότης θα είναι ο Μακεδόνικος Σύλλογος των Τιράνων «Илинден». Η ύλη θα περιέχει πληροφορίες σχετικές με τη ζωή, την εργασία και το στάτους των Μακεδόνων στην πρωτεύουσα της Αλβανίας, όπως και στις περιοχές Голо Брдо-Γκόλο Μπ’ρντο, Гора-Γκόρα, Мала Преспа-Μάλα Πρέσπα, Врбник-Β’ρμπνικ, Драч-Ντρατςς, Маќелара-Μακέλαρα, Корча-Κόρτσσα, Поградец-Πόγκραντετς και Елбасан-Έλμπασαν. Επίσης, θα μπορούν όλοι οι ενδιαφερόμενοι να τη διαβάζουν, μέσω της ιστιοσελίδας στο ίντερνετ  www.ilinden-tirana.com

*******************************************

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

И НЕКОЛКУ… СПОРТСКИ ВЕСТИ ΚΑΙ ΛΙΓΕΣ … ΑΘΛΗΤΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΚΑΙ Ο ΠΥΡΡΟΣ ΔΗΜΑΣ ΣΤΟ ОВЧАРАНИ !

Μετά τη θεατρική παράσταση «Ιστορίες για Αρκούδες», η οποία κατα τη διάρκεια του Μαρτίου 2011 δόθηκε σε πόλεις της Β.Ελλάδας, αλλά και σε ένα χωριό!!! τη Μελίτη-Овчарани του Лерин-Φλώρινας, για εθνικούς λόγους όπως και επίσημα δηλώθηκε (δείτε Нова Зора τεύχος 12), οι ενέργειες-ενέσεις «τόνωσης του εθνικού φρονήματος» συνεχίστηκαν και κατα τη διάρκεια του Μάη. Αυτή τη φορά, το «αξιοθέατο» δεν ανήκε στο χώρο της τέχνης, αλλά σ’αυτόν του αθλητισμού. Λόγος γίνεται για τον πρώην Ολυμπιονίκη αρσιβαρίστα Πύρρο Δήμα, ο οποίος εκτός γυμνασίων και λυκείων διαφόρων πόλεων, επισκέφτηκε και το γυμνάσιο ενός χωριού, πάλι του Овчарани-Μελίτης και φωτογραφήθηκε με μαθητές, συνοδευόμενος με σύσσωμη την τοπική αυτοδιοίκηση του νομού. Με λίγα λόγια, η εκδήλωση της μακεδόνικης εθνικής συνείδησης από μεγάλο μέρος των κατοίκων του χωριού, επιφέρει και «οφέλη» για το χωριό. Οι κάτοικοι «απολαμβάνουν δωρεάν» τραγουδιστές, παρουσίες αθλητών, θέατρα και ίσως στο μέλλον και κάποιο τσίρκο ή ποδοσφαιρικό αγώνα της τοπικής ομάδας με τη Μπαρτσελόνα ή κάτι παρόμοιο!!

Μπορεί η γύρω περιοχή να υποφέρει λόγω τεράστιας ανεργίας (ίσως η υψηλότερη πανελληνίως), λόγω έλειψης μέσων μεταφοράς (διακοπή γραμμής τρένου), λόγω υπολειτουργίας του νοσοκομείου (τα γεννητούρια πλέον γίνονται σε Кајлари-Πτολεμαίδα και Воден-Έδεσσα), αλλά σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να παραπονεθεί για λησμόνησή της από πλευράς αρχών. Οι «ενέσεις» τόνωσης του εθνικού φρονήματος και οι διεξαγωγές εκδηλώσεων για λόγους εθνικής σημασίας, είναι παρούσσες σε τακτά χρονικά διαστήματα. Όλα τα άλλα προβλήματα, ίσως αποτελούν για το κράτος, «ψιλά γράμματα»…

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΦΤΑΙΝΕ ΤΑ «ΣΚΟΠΙΑ» ΚΑΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ

Πρόσφατα, λόγω οικονομικών ατασθαλειών και ελειπών δικαιολογητικών, η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομασπονδία, αποφάσισε να μην εκδώσει άδεια δικαιώματος  συμμετοχής στο πρωτάθλημα της Σούπερ Λίγκα για τη  νέα αγωνιστική περίοδο, στην ποδοσφαιρική ομάδα Ηρακλής της Θεσσαλονίκης. Αυτό που ακολούθησε ήταν κάτι ανήκουστο για το ελληνικό κατεστημένο. Αρκετές χιλιάδες οπαδών του Ηρακλή συγκεντρώθηκαν και διαμαρτυρήθηκαν στο κέντρο της πόλης, κρατώντας σημαίες της Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Σε δήλωση τους, ανέφεραν ότι «αφού ο Ηρακλής αποτελεί το πρόβλημα του ελληνικού ποδοσφαίρου, τότε να ζητήσει να αγωνίζεται στο πρωτάθλημα των Σκοπίων». Επίσης ανέφεραν ότι σύντομα θα ζητήσουν συνάντηση με τον πρόξενο της Δημοκρατίας της Μακεδονίας στη Θεσσαλονίκη, όπως και ότι θα συζητήσουν με τούρκικη εταιρεία για ανέγερση νέου σταδίου, το οποίο θα ονομάζεται Κέμαλ Ατατούρκ. Η τελική απόφαση υποβιβασμού του Ηρακλή, λήφθηκε από την ΕΠΟ στις 19.05.2011.

Όλα αυτά, φυσικά είναι απλώς παράλογες αντιδράσεις των οπαδών και του θυμού τους, εξαιτίας του υποβιβασμού της ομάδας τους. Το ίδιο παράλογες ήταν και οι δηλώσεις των «ειδικών» επι του θέματος, οι οποίοι έκαναν λόγο για «προβοκάτσια των Σκοπίων» και για δάκτυλους ξένων παραγόντων. Άκουσον άκουσον!

Ακόμα πιο παράλογο όμως είναι ένα γεγονός το οποίο συνέβει την επομένη των δηλώσεων αυτών.  Εντελώς «συμπτωματικά», το επόμενο πρωί, η αστυνομία σταμάτησε το διπλωματικό αυτοκίνητο του Τόμισλαβ Ντιμίτροβσκι, Πρόξενου της Δημοκρατίας της Μακεδονίας στην Ελλάδα και επειδή δεν είχε μαζί του το δίπλωμα οδήγησης, τον κρατούσαν 45 λεπτά στη μέση του δρόμου. Αν και ήταν σαφέστατο το γεγονός ότι ο Ντιμίτροβσκι είναι επίσημος εκπρόσωπος της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, η αστυνομία δεν τον άφησε, παρα μόνο όταν οι αρχές της Δ.Μακεδονίας, ήρθαν σε επαφή με υψηλά πρόσωπα των ελληνικών αρχών. Σε αντίθετη περίπτωση, οι αστυνομικοί ετοιμάζονταν να τον συλλάβουν, κάτι που είναι αντίθετο με την Συνθήκη της Βιέννης πέρι προστασίας των διπλωματών. Στο τέλος έγινε αυτό που έπρεπε να γίνει εξ’αρχής. Του αποδόθηκε χρηματικό πρόστιμο. Η Πρεσβευτής της Ελλάδας στη Δ.Μακεδονίας, Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, δήλωσε ότι το συμβάν θα εξεταστεί λεπτομερώς και ότι θα ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα. Μια παροιμία των προγόνων μας λέει ότι «не може на магарето, мава на самарот (δεν μπορεί το γάιδαρο, βαράει το σαμάρι)».

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ПРИМЕРОК НА КУЛТУРА И ОЛИМПИСКИ ДУХ ΕΝΑ ΔΕΙΓΜΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Η Πολιτεία της Βικτόρια αλλά και όλη η Αυστραλία, είναι συγκλονισμένη από την εκδήλωση ρατσισμού και την απρόκλητη καταστροφή ιδιοκτησίας, από άγνωστους, οι οποίοι κατα τη διάρκεια της νύχτας της 3ης Μαḯου 2011, βανδάλισαν τις εγκαταστάσεις της Altona Magic Soccer Club, Μακεδόνικης ποδοσφαιρικής ομάδας της Μελβούρνης.
Κατά τη διάρκεια της επίθεσης, έσκαψαν μέσα στο γήπεδο δέκα τρύπες σε σχήμα τάφων, κατεδάφισαν κατα μεγάλο μέρος  τα αποδυτήρια, κατέστρεψαν τον εξοπλισμό, έκαψαν σημαίες  της Αυστραλίας και της Δημοκρατίας της Μακεδονίας και με σπρέι ζωγράφισαν στο γήπεδο ναζιστικές σβάστικες και την ελληνική σημαία. Εκπρόσωπος του Υπουργείου Αθλητισμού της Αυστραλίας, χαρακτήρισε την πράξη αυτή ως αδικαιολόγητη και δειλή και συνέχισε λέγοντας «είμαι αηδιασμένος από την επίθεση στο Altona Magic Soccer Club. Η χρήση της σβάστικας και η σύνδεσή της με τη μεταχείριση των Μακεδόνων  είναι αποτρόπαια, πόσο μάλλον και το σκάψιμο των τάφων που απεικονίζει τα πολύ διαταραγμένα μυαλά των δραστών. Αυτή η επίθεση των Νεοναζί  είναι απαράδεκτη και πρέπει να καταδικαστεί από όλους στη Μελβούρνη και σε ολόκληρο τον κόσμο».

«Η Μακεδόνικη και η Ελληνική κοινότητα της Αυστραλίας θα πρέπει να απέχουν από τέτοιου είδους πράξεις. Η επίθεση αυτή εναντίων της Μακεδόνικης ποδοσφαιρικής ομάδας, αποτελεί επίθεση εναντίων όλων μας. Όλες οι εθνικές κοινότητες της Αυστραλίας έχουν το δικαίωμα να απολαμβάνουν τους δικούς τους συλλόγους και οργανώσεις, χωρίς φόβο και απειλές» δήλωσε εκπρόσωπος των μειονοτήτων της χώρας.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ЗАДРУГА-ΖΑΝΤΡΟΥΓΚΑ (ΠΑΤΡΙΑ) [Πρωτόγονη κολεκτίβα]

Νε μπέσε Λένκα ρόντενα
Ζα τία πούστι τούτουνι

[Δεν ήταν γεννημένη η Λένκα

για κείνα τα έρμα τα καπνά]

ΚΟΤΣΣΟ ΡΑΤΣΙΝ


Μέχρι και τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα στα μέρη μας, εμείς οι Μακεδόνες, ζούσαμε με μια κοινωνική οργάνωση που θυμίζει πρωτόγονο κολεκτιβισμό. Η κοινωνική αυτή δομή ήταν πατριαρχική και την αποτελούσαν πολλά άτομα, 30 έως 40 ή και περισσότερα, συγγενικά, αδέλφια, πρωτοξαδέλφια, τρεις, τέσσερις ή και περισσότεροι κλάδοι και ονομάζοταν задруга-ζάντρουγκα, πατριά στα ελληνικά. Σε κάθε ζάντρουγκα υπήρχε ένας αρχηγός, ο домакин-ντόμακιν, συνήθως ο γηραιότερος. Η περιουσία κινητή και ακίνητη, ήταν κοινή.

Η ζάντρουγκα αποτελούσε μια πλήρη οικονομική μονάδα με σύστημα κλειστής οικιακής οικονομίας, δηλαδή ό,τι  χρειάζονταν το παρήγαγαν μόνοι τους.

Η κύρια απασχόληση της πατριάς ήταν η γεωργία και δευτερευόντως η κτηνοτροφία. Αν κάποιος από την ζάντρουγκα ασκούσε κάποιο επάγγελμα, όπως σιδεράς, ζωοέμπορας, ξυλουργός κ.λ.π. ό,τι  αποκτούσε από το επάγγελμα του έμπαιναν στο κοινό της ταμείο.

Ο ντόμακιν ήταν, όπως αναφέρθηκε, συνήθως ο γηραιότερος άντρας, μπορεί όμως να ήταν και γηραιά γυναίκα ή και νέος που ήταν ικανότερος. Ποτέ καλός και τίμιος αρχηγός  δεν είχε προσωπική περιουσία. Ο αρχηγός αντιπροσώπευε την ζάντρουγκα και ήταν επιφορτισμένος να κάνει τις διάφορες συναλλαγές,  να πουλάει, να αγοράζει και να κατανέμει τις δουλειές στα μέλη της. Όλη η περιουσία ανήκε σε όλα τα μέλη και κανένας δεν μπορούσε να πουλήσει κάτι παρά μόνο με τη συγκατάθεση όλων των ενηλίκων. Κατά παράδοση ρευστό χρήμα δεν υπήρχε στο σπίτι. Όταν υπήρχαν χρήματα αμέσως αγόραζαν ζώα ή χωράφια. Υπήρχε, κατά τις πεποιθήσεις τους, κατάρα για τα χρήματα, που έλεγε ότι αν υπήρχαν στο σπίτι θα έφερναν κακό και καβγάδες. Το πιθανότερο το έθιμο αυτό υιοθετήθηκε και εδραιώθηκε, γιατί έτσι απέτρεπαν τον αρχηγό να αποκρύψει κάτι, πράγμα εύκολο γιατί συναλλαγές γίνονταν με λίρες, και ν’αποκτήσει προσωπική περιουσία σε βάρος των άλλων.

Η κατοικία τους ήταν συνήθως διώροφη με чардак-τσάρντακ (χαγιάτι). Στο ισόγειο ήταν το амбар-άμπαρ (αμπάρι) και η штала-σστάλα (στάβλος). Στον πάνω όροφο υπήρχαν δύο δώματα, που ανάμεσα του υπήρχε ένα μικρό трем-τρεμ (σάλα). Στο ένα δωμάτιο, το καθιστικό, όπου ήταν το τζάκι και κρεμόταν μ’αλυσίδα ένα καζάνι με νερό για λάτρα, ένα μακρόστενο τραπέζι με πάγκους, όλα πρόχειρα φτιαγμένα από τους ίδιους. Στο τραπέζι έτρωγαν οι άντρες της οικογένειας, ενώ οι γυναίκες με τα παιδιά σε σοφράδες με σκαμνάκια. Το φαγητό σερβίρονταν σε ένα ή δύο βαθιά πιάτα, τις паница-πανίτσα (γαβάθες) απ’όπου έτρωγαν όλοι με ξύλινα κουτάλια που φτιάχναν μόνοι τους, όταν είχε κακοκαιρία, αλλά κατά κανόνα ήταν δουλειά των βοσκών.

Το άλλο δωμάτιο ήταν του ύπνου, να μην το πούμε κρεβατοκάμαρα, γιατί κρεβάτια δεν υπήρχαν. Είχαν για στρώματα ругузини-ρουγκουζίνι (ψάθες) και σκεπάζονταν με βελέντζες ή поркрои-πορκρόι (τρίχινα). Οι άντρες κοιμόντουσαν ντυμένοι γιατί έπρεπε να σηκωθούν να потфрлат-ποτφ’ρλατ (παχνίσουν) τα ζωντανά δύο ή τρεις φορές τις μεγάλες νύχτες του χειμώνα.

Τα πρόβατα ήταν στην αυλή περιφραγμένα με плетои-πλετόι (πλεχτούς φράχτες) που είχαν μια κλίση προς τα μέσα για να  προφυλάγονται από τις βροχές και τα χιόνια και είχαν σχήμα κυκλικό (τ’ρλο). Τ’άχερα κάπου στην αυλή τοποθετημένα σε жлема-ζζλέμα (σωρούς) και σκεπασμένα με папра-πάπρα (φτέρη) βαλμένη με ειδική τεχνική.

Στην αυλή σε πρόχειρο υπόστεγο, σκεπασμένο με рженица-ρ’ζζένιτσα (σίκαλη), ήταν χτισμένος ο φούρνος και κάτω από αυτόν το кучина-κουτσσίνα (κουμάσι) για το γουρούνι. Το кокошарник-κοκοσσάρνικ (κοτέτσι) κι αυτό στην αυλή από πέτρινη κατασκευή, ενώ οι φωλιές, για να γεννάνε τα αβγά οι κότες   σε καμάρες, συνήθως στο υπόστεγο.

Στην ζάντρουγκα υπήρχε και μικρή οικοτεχνία, αφού όλος ο ρουχισμός της οικογένειας φτιάχνονταν από τις γυναίκες στους αργαλειούς από μαλλί προβάτων και τα έραβαν οι ίδιες. Αγόραζαν μόνο το платно-πλάτνο (στημόνι) για να περνάνε το υφάδι, παπούτσια για τις γιορτές, γιατί τις καθημερινές φορούσαν τα пинци-πίντσι (γουρουνοτσάρουχα), κλωστή ραψίματος και петлички-πέτλιτσσκι (κουμπιά).

Οι γυναίκες της ζάντρουγκα ήταν υπεύθυνες για την οικιακή οικοτεχνία, την παρασκευή του φαγητού, την καθαριότητα του σπιτιού και συναγωνίζονταν τους άντρες στις αγροτικές δουλειές. Επιπλέον έπρεπε να προσέχουν τα παιδιά, να λούζουν τα κεφαλιά των αντρών και να πλένουν τα πόδια τους  όταν αυτοί  επέστρεφαν από το χωράφι.

Οι γυναίκες φρόντιζαν να αποθηκεύσουν και να διατηρήσουν στα κελάρια – που ήταν συνήθως σε изби-ίζμπι (υπόγεια) – τα τυριά, τα παστά κρέατα, να φτιάξουν тарана-τάρανα (τραχανά), кори-κόρι (χυλόπιτες), να αρμαθιάσουν και να ξεράνουν τσιρόνια, πιπεριές, κρεμμύδια, σκόρδα κ.α. Η μπουγάδα στο ποτάμι, ο λαχανόκηπος και οι κότες ήταν στις φροντίδες των γυναικών. Να γεμίσουν τις στάμνες  με το πόσιμο  νερό της μέρας, το καζάνι με νερό για λάτρα και να ζεστάνουν το νερό, πάλι των γυναικών δουλειές ήταν. Βέβαια οι δουλειές καταμερίζονταν, έτσι η γηραιότερη είχε την ευθύνη του φαγητού, ενώ οι νεότερες έκαναν τις άλλες δουλειές.

Τα άρρενα μέλη της οικογένειας παντρεύονταν σε μικρή ηλικία 15-18 χρονών κι έπαιρναν πάντα μεγαλύτερες γυναίκες 22-25 χρονών. Τις γυναίκες (νύφες) τις αγόραζαν και δεν είχαν μερίδιο από τις  ζάντρουγκι που προέρχονταν. Η επιλογή των γυναικών για τα άρρενα της οικογένειας γινόταν από τον αρχηγό. Αυτός παζάρευε και την τιμή της αγοράς. Η γυναίκα έπρεπε, κατά την κρατούσα αντίληψη, να’ναι μεγαλύτερη για να μπορεί να εργαστεί, αφού είχαν ανάγκη από εργατικά χέρια-όλες οι δουλειές γίνονταν χειρονακτικά – και να είναι έμπειρη νοικοκυρά. Η свадба-σβάντμπα (γάμος) για την ζάντρουγκα ήταν μεγάλη δαπάνη, αφού κρατούσε μια εβδομάδα κι έτρωγε στο γάμο όλο το χωριό.

Η πατριά είχε δική της слава-σλάβα (οικογενειακή γιορτή) και γιορταζόταν ο Άγιος του σπιτιού. Την ημέρα αυτή παρέθεταν μεγάλο γεύμα σε όλους τους φίλους και συγγενείς, που πολλοί έρχονταν από άλλα χωριά. Το σπίτι εκείνη τη μερά ήταν ανοιχτό για όλους.

ΚΟΜΜΑΤΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΑΣ.

Αιγαιάτης Μακεδόνας

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ГАЛИЧКА СВАДБА – ΓΚΑΛΙΤΣΣΚΑ ΣΒΑΝΤΜΠΑ

Το χωριό Галичник – Γκάλιτσσνικ βρίσκεται στη δυτική πλευρά της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, κοντά στην τουριστική περιοχή Μάβροβο, σε μεγάλο υψόμετρο στο όρος Бистра-Μπίστρα. Κάποτε ήταν ένα μεγάλο χωριό 4000+ κατοίκων, οι οποίοι ασχολούνταν με την κτηνοτροφία. Τα κοπάδια τους, τους καλοκαιρινούς μήνες τα βοσκούσαν στη Μπίστρα, ενώ τους χειμερινούς μήνες, τα βοσκούσαν κοντά στον ποταμό Галик-Γκάλικ (Γαλλικός), κοντά στο Солун-Θεσσαλονίκη (από εκεί προήρθε και το όνομα του χωριού). Μετά το τέλος των Βαλκανικών πολέμων και την χάραξη συνόρων, οι κάτοικοι μοιράστηκαν στην ουσία και στις δύο τοποθεσίες. Παλαιότερα, στο ναό του Αγίου Πέτρου και Παύλου, στο Γκάλιτσσνικ, την ημέρα της γιορτής αυτών, ταυτόχρονα γίνονταν σαράντα και άνω γάμοι. Σιγά σιγά, αυτό έγινε ξακουστή εκδήλωση και σήμερα, κάθε χρονιά, γίνεται εκεί ένας γάμος και οι επισκέπτες είναι χιλιάδες. Επισκέπτες από όλη την Ευρώπη, αλλά και τον κόσμο, πρεσβευτές, πολιτικοί, καλλιτέχνες, παρεβρίσκονται για να απολαύσουν την τελετουργία αυτή.

Η  Галичка свадва λαμβάνει μέρος κάθε χρονιά στις 12 Ιουλίου. Ο γάμος αυτός, είναι πλούσιος σε γνήσια, μοναδικά και ανεπανάληπτα έθιμα. Τις ημέρες του γάμου, οι зурли-ζουρνάδες και τα тапани-νταούλια, ακούγονται σε όλη την ευρύτερη περιοχή και όπως λέγεται, κάνουν ακόμα και τις πέτρες να τρίζουν. Είναι ο γάμος με τους περισσότερους συμπεθέρους. Οι κάτοικοι του χωριού, όλοι μετανάστες, την ημέρα εκείνη, βρίσκονται εκεί. Με τον τρόπο αυτό, κατάφεραν να διατηρήσουν όλα τα γαμήλια έθιμα, τα παραδοσιακά τραγούδια και χορούς, όπως και τις θαυμάσιες παραδοσιακές ενδυμασίες, γεμάτες με φίλιγκραν-ασημένιες πλεκτές λεπτομέρειες. Κάθε χρόνο, ειδική επιτροπή, διαλέγει ένα ζευγάρι το οποίο σχεδιάζει να παντρευτεί και ο γάμος τους γίνεται στο Галичник. Ένας από τους όρους εκλογής, είναι, τουλάχιστον ένας από τους νέους, να κατάγεται από το χωριό αυτό.

Τα έθιμα που κάθε χρόνο εκτελούνται είναι πολλά. Η αναμονή και υποδοχή των μουσικών, свекрвино оро-ο χορός της πεθεράς, η νύφη πάει για νερό, τοποθέτηση της γαμήλιας σημαίας, το κάλεσμα των νεκρών, το ξύρισμα του γαμπρού, το πάρσιμο της νύφης, το ζύμωμα του ψωμιού, η τέλεση του μυστηρίου στην εκκλησία, το πρώτο βλέμμα της νύφης στον γαμπρό μέσα από ένα δαχτυλίδι κτλ. ο χορός που ακολουθεί είναι τεράστιος. Όλοι οι καλεσμένοι του γάμου φορούν παραδοσιακές ενδυμασίες και η εικόνα είναι εκπληκτική. Σήμερα στο χωριό αυτό ζουν μόνο δύο κάτοικοι. Το καλοκαίρι όμως και ιδιαίτερα τις ημέρες του παραδοσιακού γάμου, ο αριθμός μεγαλώνει κατα, τουλάχιστον 10.000 άτομα.

Μια επίσκεψη στο Галичник, τις ημέρες του γάμου, αγαπητοί αναγνώστες, θα σας ευχαριστήσει αφάνταστα και θα σας δώσει τη δυνατότητα να δείτε το πώς ακριβώς παντρεύτηκαν πολλοί από τους προγόνους σας. Αξίζει!

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Κατηγορίες

Ευχαριστούμε θερμά τους Μακεδόνες οικονομικούς μας μετανάστες σε Αυστραλία, Καναδά και δυτική Ευρώπη, όπως και τους φίλους μας απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας, για την οικονομική στήριξη της έκδοσης της Нова Зора. Благодариме - Μπλαγκοντάριμε


ALPHA BANK

Account 852 00 2101 031390

IBAN: GR47 0140 8520 8520 0210 1031 390

BIC: CRBAGRAA

Μηνιαίες Εκδόσεις

Македонска Ризница
  • ,ΞΕΦΥΛΛΙΣΜΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΤΕΥΧΩΝ
    РАЗГЛЕДУВАЊЕ НА ПРЕТХОДНИ БРОЕВИ
  • 2016 (147)
  • 2015 (416)
  • 2014 (404)
  • 2013 (377)
  • 2012 (372)
  • 2011 (323)
  • 2010 (202)