Αρχεία | Απρίλιος, 2011

Για την Νόβα Ζόρα

Ένα έγγραφο, χίλιες λέξεις. Ελληνικό έγγραφο, όπου η μακεδόνικη γλώσσα παρουσιάζεται ως ξεχωριστή από την ελληνική και το ίδιο συμβαίνει και με τη βλάχικη. Μην σας μπερδεύουν οι αναφερόμενες επαρχίες, επειδή ο διαχωρισμός τους έχει γίνει τότε με βάση τις εκκλησιαστικές επαρχίες.Για να σταματήσουν πια μερικοί να υποστηρίζουν ανοησίες του τύπου «η μακεδόνικη γλώσσα και εθνότητα δεν υπάρχουν ή είναι κατασκέυασμα του Τίτο» και να πάψουν πλέον να πιστέυουν σε φαντασιώσεις σχετικές με την «καθαρότητα» του ελληνικού κράτους.
Поздрав до с’ти Македонци
Δημήτρης – Митре

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ЗА МНОГУ ГОДИНИ МАКЕДОНЦИ, КАДЕ И ДА СТЕ !!!

Една година НОВА ЗОРА. Една година, 12 броеви во вашите раце. Една година полна со оцрнување на целиот обид и на нашите лица, полна со закани, полна со обиди за исчезнување на весникот. Но уште по полна со прифаќањето од страна на Македонците и општо демократи Грци, уште по полна со учеството во целиот процес на голем број луѓе, преку совети, делење на весникот, помош, материјал за изданиета. Полна исто така со охрабрувачки зборови за да го продолжиме овој обид. Големо и надежно присуството и учеството на младината. Светла порака за иднината. Една година, каде се појави малку светло во темницата, која државата и парадржавата прави се да ја одржи. Темница околу информирањето на Македонци за политичките, актуелните, историските, културните, човечките прашања, поврзани со нив. Сите сме тука. Македонците. И продолжуваме !

Ένας χρόνος НОВА ЗОРА. Ένας χρόνος, 12 τεύχη στα χέρια σας. Ένας χρόνος, γεμάτος αμαυρώσεις της προσπάθειας και συκοφαντίες για τα πρόσωπά μας, γεμάτος απειλές, γεμάτος προσπάθειες εξαφάνισης της εφημερίδας. Ακόμα πιο γεμάτος όμως, από την αποδοχή από πλευράς Μακεδόνων και Ελλήνων Δημοκρατών γενικά, ακόμα πιο γεμάτος από την συμμετοχή στην όλη διαδικασία, μεγάλου αριθμού ατόμων, με συμβουλές, διανομή, βοήθεια, υλικό για τις εκδόσεις. Γεμάτος επίσης από λόγια παρότρυνσης να συνεχίσουμε την προσπάθεια αυτή. Μεγάλη και ενθαρυντική η παρουσία και συμμετοχή της νεολαίας. Φωτεινό μήνυμα για το μέλλον. Ένας χρόνος, όπου φάνηκε λιγάκι φως στο σκοτάδι, το οποίο το κράτος και παρακράτος κάνει το παν για να διατηρήσει. Σκοτάδι σε ότι αφορά την πληροφόρηση των Μακεδόνων για τα πολιτικά, επίκαιρα, ιστορικά, πολιτιστικά, ανθρωπιστικά θέματα που τους αφορούν.
Όλοι μας είμαστε εδώ. Οι Μακεδόνες. Και συνεχίζουμε !

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Thank you, man!

Του Chichkoto
Η πολυπόθητη ώρα της Σαββατιάτικης εξόδου είχε επιτέλους φτάσει. Οι λίγοι τυχεροί φαντάροι-μεταξύ αυτών και ο γράφων- είχαν επιβιβαστεί στο λεωφορείο και τραβούσαν για Θεσσαλονίκη κάνοντας σχέδια για το βράδυ του Σαββάτου. Τα κινητά είχαν πάρει φωτιά! Όλοι φώναζαν χαρούμενοι και κανόνιζαν βόλτες. Ο συνάδελφος που καθόταν στο κάθισμα μπροστά από εμένα ήταν ιδιαίτερα εκδηλωτικός στις τηλεφωνικές του συνομιλίες και ένας-δύο επιβάτες τον παρετήρησαν μισοαστεία, μισοσοβαρά. Αυτός όμως απτόητος συνέχισε να τηλεφωνεί διανθίζοντας μάλιστα τις συνομιλίες του με διάφορες λέξεις της αγγλικής: «baby» (μωρό), Ο.Κ. (αυτό νομίζω δεν χρειάζεται μετάφραση!), “yeah, man!” (ναι, φίλε!), «Thank you, man!» (ευχαριστώ, φίλε) και λέξεις σχετιζόμενες με τη γενετήσια ορμή (τις οποίες δεν αναπαράγω εδώ, διότι θα μου παραπονεθείτε για προσβολή της δημοσίας αιδούς!).
Αρχικά σκέφτηκα μήπως ο νεαρός ήταν μεγαλωμένος στο εξωτερικό και συγκεκριμένα σε κάποια αγγλόφωνη χώρα. Η προφορά του όμως δεν είχε καμία σχέση με τις χώρες αυτές. Στα δέκα σχεδόν χρόνια που έζησα στο Λονδίνο είχα ακούσει πολλές προφορές αγγλοφώνων και αυτή δεν έμοιαζε με καμία, ήταν η βαρειά προφορά του Βορειοελλαδίτη. Τον παρετήρησα λίγο πιο προσεκτικά: ντυμένος με επώνυμα ρούχα, ήταν η προσωποποίηση του μοντέρνου νέου. Σχεδόν στο απέναντι κάθισμα ένας άλλος νεαρός (μη υπολογίζοντας και αυτός όπως όλοι μας τις βλαβερές συνέπειες της ακτινοβολίας) μιλούσε γελώντας στο κινητό του με την παρέα του. Και, τι παράξενη σύμπτωση: και αυτός «στόλιζε» τη συνομιλία του με λέξεις από μια παράξενη γλώσσα. « Σιο πράβις μπε; Άρνο, άρνο… Νε τι βέλιαμ νίστο, τάινο ε… Κι βίις… Άρνο κι πουμίνιμε… Σπουλάϊτι… Άϊ σου ζντράβε!» Δεν ήταν η πρώτη φορά από τότε που ήρθα σαν στρατιώτης στα μέρη αυτά της «άλλης Ελλάδας» που άκουγα να τη μιλάνε αυτή την «παράξενη» γλώσσα. Ή μάλλον δεν ήταν η πρώτη φορά που άκουγα να την ψιθυρίζουν: οι περισσότεροι που τη μιλούσαν κουβέντιαζαν σιγανά, σαν να φοβόντουσαν κάποιον, σαν να έκαμαν κάτι κακό… Ο νεαρός όμως μεθυσμένος μεταφορικά από τη χαρά της Σαββατιάτικης εξόδου μετά από πολλές μέρες και κυριολεκτικά από κάποιες μπύρες που είχε καταναλώσει στο καφενεδάκι του ΚΤΕΛ μιλούσε αρκετά δυνατά.
Τότε συνέβη κάτι εντελώς αναπάντεχο: Ο αγγλομαθής νεαρός σηκώθηκε από τη θέση του και στράφηκε προς τον άλλο «ξενόγλωσσο» με άγριες διαθέσεις, βρίζοντας και απειλώντας: «Ρε μπάσταρδε, βουλγάρικα μιλάς; Ρε κομιτατζή, τομάρι, θα σου κόψω τη γλώσσα!». Ο «βουλγαρόφωνος» δεν απάντησε και ο «αγγλόφωνος» συνέχισε να φωνάζει, βλαστημώντας Χριστό, Παναγία και ό,τι άλλο του ερχόταν πρόχειρο. Και τότε ήρθε η απάντηση του νεαρού: «Δεν μιλάω βουλγάρικα, ρε! Τα δικά μας μιλάω. Αυτά που μιλάγαμε πάντα. Εμείς ζούσαμε πάντα εδώ. Εσείς ήρθατε και αρπάξατε τη γη μας!» Και φυσικά και εκείνος ανταπέδωσε τις βρισιές (ευτυχώς όχι τις βλαστήμιες!)
Οι λιγοστοί επιβάτες άρχισαν να διαμαρτύρονται ζητώντας ησυχία, χωρίς να παίρνουν το μέρος κάποιου και επαναλαμβάνοντας στον «αγγλόφωνο» νεαρό «Ξεκόλλα!». Ωστόσο, ο μικρός νταής δεν έπαιρνε από λόγια και συνέχιζε τις φωνές. Έτσι,ο γράφων, ως ο πρεσβύτερος ηλικιακά αλλά και πιο μεγαλόσωμος, αποφάσισε να παρέμβει. Αρχικά επικεντρώθηκα στις βλαστήμιες «Ο Χριστός και η Παναγία δε σου φταίνε τίποτα, φίλε. Τι ζόρι τραβάς με τη γλώσσα του άλλου; Εσύ έλεγες προηγουμένως ‘thank you, man’ , ο φίλος μας εδώ λέει ‘άρνου, άρνου’, εγώ μπορεί να θέλω να πω «Ασάντε σάνα». Τι πρόβλημα έχεις; Δικαίωμα του καθενός να μιλάει όπως θέλει! Εσύ τι είσαι που μας κάνεις κουμάντο; ». Ωστόσο, ο «αγγλόφωνος» νεαρός δεν έπαιρνε από λόγια: συνέχισε να βρίζει, να βλαστημάει και να απειλεί με αστυνομίες, ξύλο κλπ, εμένα μάλιστα με αποκάλεσε, εκτός άλλων, «προδότη»! Η παρέμβασή μου τότε έγινε πιο δυναμική «Φίλε, από όσο ξέρω το να βλαστημάς τα θεία είναι παράνομο, όχι το να μιλάς ξένες γλώσσες, όποιες και εάν είναι αυτές. Φώναξε την αστυνομία ή και τη στρατονομία αν γουστάρεις και θα δεις τι θα γίνει: θα σε τυλίξω σε μια κόλλα χαρτί!» Ο παλλικαράς με την τελευταία μου «νουθεσία» ηρέμησε κάπως και λούφαξε, αν και συνέχισε να μουρμουρίζει βρισιές μέσα από τα δόντια του και το ταξείδι μας συνεχίστηκε.
Το περιστατικό, αγαπητοί αναγνώστες, είναι πραγματικό και έλαβε χώρα προ περίπου δεκαπέντε ετών. Δεν υπάρχει λόγος να αναφερθώ σε λεπτομέρειες (π.χ. περιοχή που συνέβη). Εξάλλου αυτές δεν θα προσέδισαν στη μαρτυρία μου καμία επιπλέον αξία. Το γεγονός παραμένει ένα: εξωτερικά «εξευρωπαϊσθήκαμε», πλουτίσαμε τη μουσική μας παιδεία με το ροκ και το χέβυ μέταλ, τη γλώσσα μας με το «Thank you, man!», εσωτερικά όμως παραμείναμε το ίδιο και χειρότερα εθνικιστές και στρουθοκάμηλοι όπως οι παππούδες μας. Ο «αγγλόφωνος» παλλικαράς της ιστορίας μου που επιτέθηκε με περισσή ιταμότητα στο συνομήλικό του, που να ήξερε ότι στην Μεγάλη Βρετανία της οποίας την γλώσσα παπαγάλιζε δεν είναι υποχρεωμένοι να νιώθουν όλοι Άγγλοι, αλλά και ο Ουαλός και ο Σκωτσέζος μιλούν τη γλώσσα τους ελεύθερα και χαίρονται ανεμπόδιστα την παράδοσή τους! Διαβάστε και αυτό: μέσα στο 2011 ξεκίνησε στη Γλασκώβη και δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην γαελική, πρωτοβάθμια υπήρχε εδώ και πόσα χρόνια! Και μην φέρει κάποιος σαν αντίρρηση το γεγονός ότι η μακεδονική όπως ομιλείται στην Ελλάδα έχει πολλές διαλέκτους και δεν είναι σίγουρο σε ποια από αυτές να γίνει εκπαίδευση όσων το επιθυμούν! Και τα παιδιά των ελλήνων μεταναστών στη Γερμανία ή τις ΗΠΑ μαθαίνουν νέα ελληνικά και όχι τα ελληνικά του χωριού από το οποίο κατάγονται οι πρόγονοί τους. Και στα πολύπαθα Βαλκάνια, οι Ούγγροι της Σερβίας μιλούν τη γλώσσα τους και στην πόλη Σουμπότιτσα υπάρχουν σχεδόν παντού δίγλωσσες επιγραφές.
Στην Ελλάδα όμως; Στην Ελλάδα, το λίκνο της δημοκρατίας (όπως αρεσκόμαστε να το αποκαλούμε!), ακόμη και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, στην αρχή της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα, αρνούμαστε πεισματικά να δεχτούμε το δικαίωμα κάποιων Ελλήνων πολιτών να είναι γλωσσικά, πολιτισμικά ή εθνικά διαφορετικοί. Οι κοινοτικές οδηγίες για τις μειονότητες μας αφήνουν αδιάφορους- η Ελληνική κυβέρνηση, ανεξαρτήτως χρώματος, απαντάει στην κριτική των διεθνών οργανισμών με τη γνωστή τακτική της αποσιώπησης της αλήθειας, της παραπληροφόρησης, της εθνικιστικής υστερίας. Και δυστυχώς αυτό δεν συμβαίνει μόνο με κυβερνητικά στελέχη ή ανθρώπους με ηλικία τεσσάρων – πέντε δεκαετιών και πάνω. Νέα παιδιά, με παιδεία, με γνώσεις, με σύγχρονες αντιλήψεις για πολλά θέματα της καθημερινότητας μιλούν για «εθνική καθαρότητα» και πατριωτισμό με φανατισμό που παραπέμπει σε χρόνια πέτρινα, χωρίς να θέλουν να ακούσουν κάτι διαφορετικό…Θα με ρωτήσετε « Είναι όλα τόσο μαύρα; Ή υπάρχει ακόμη ελπίδα;» Θέλω να πιστεύω πως ναι, υπάρχει, απλά είναι πολύ βαθειά κρυμμένη στο κουτί της Πανδώρας!

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Για την “ΈΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ” και το “αφιέρωμα” της στο Μακεδονικό. φ. 26/02/2011. (Μέρος πρώτο)

Του MORE SOKOL

Επιτρέψτε σε έναν Έλληνα πολίτη, εθνικά Μακεδόνα να καταγράψει τις σκέψεις και τα συναισθήματά του μετά την ανάγνωση του αφιερώματος της “Ε”.
Η “Ε” παίρνει θέση και δίνει “γραμμή” για την παρουσίαση του Μακεδονικού. Στην εισαγωγή (σελ. 7) γράφει «για όψιμη εθνική αφύπνιση των “Σλαβομακεδόνων” που αποκρύπτουν το πρώτο σκέλος της καταγωγής τους, οχυρωμένοι στο αλυτρωτικό κράτος που συνέπηξε ο Τίτο…» και παρακάτω τονίζει «…στις παλινωδίες του σημερινού ελληνικού κράτους απέναντι στις αλυτρωτικές εκρήξεις των γειτόνων».
Ποιά είναι η θέση της “Ε”; Πρώην Βούλγαροι που τους μετέτρεψε ο Τίτο σε Μακεδόνες…
Ποια η γραμμή που δίνει η “Ε”; Απέναντι σε αλυτρωτικές εκρήξεις δεν επιτρέπονται παλινωδίες…
Συνεπής η θέση και γραμμή της “Ε”, την οποία εκθειάζουν οι αριστερό-δέξιοι εθνικιστές (από Καραμπελιά μέχρι Στόχο!), μετά την τελευταία της μεταστροφή καταργώντας τον Ιο. Τους ΙΟΥΣ τους κόψατε, αλλά μάλλον δεν τους διαβάζατε καν, γιατί αν το κάνατε θα ήσασταν πιο προσεκτικοί στις λεζάντες των εικόνων με τις οποίες προχειρότατα “κοσμήσατε” το “αφιέρωμα” για το Μακεδονικό, αλλοιώνοντας σε σημαντικό βαθμό τα κείμενα τν συγγραφέων.
Κατ’ αρχάς, ο Τίτο δεν έχει να κάνει με καμία «όψιμη εθνική αφύπνιση …τη δεκαετία του 1940» των Μακεδόνων όπως, παραπλανητικά, αναφέρετε στην εισαγωγή (σελ. 7). Η εθνική αφύπνιση των Μακεδόνων πραγματοποιήθηκε πολλά χρόνια πιο πριν, όταν ο Τίτο δεν είχε καν γεννηθεί. Σας αυτοδιαψεύδει ακόμη και η λεζάντα της εικόνας στη σελ. 144 του αφιερώματος όπου γράφει ότι το βιβλίο του ΚΡΣΤΕ ΜΙΣΙΡΚΩΦ “Μακεδονικές Υποθέσεις” το οποίο εκδόθηκε το 1903 (πολύ πριν το 1940) και θεωρείται το «Ευαγγέλιο του μακεδονισμού». Όμως, το 1903 ο Τίτο ήταν μόλις 11 χρονών παιδί και άρα ήταν αδύνατο να είχε συμβάλλει στην «εθνική αφύπνιση …τη δεκαετία του 1940» των Μακεδόνων. Σας διαψεύδει, έστω άθελά του, και ο κ. Μιχαηλίδης στη σελ. 88 όπου γράφει ότι «… ακόμη και η θέση για ύπαρξη Μακεδονικού Έθνους προϋπήρχε από τα τέλη του 19ου αιώνα σε κύκλους διανοουμένων από τη Μακεδονία».
Ο Μισίρκωφ έβλεπε μπροστά στο μέλλον. Σήμερα, μιλώντας με όρους κοινωνικής ανθρωπολογίας και κάνοντας συγκρίσεις, το ρεαλιστικό βιβλίο “Μακεδονικές Υποθέσεις” είναι κλάσεις ανώτερο από το εθνοκεντρικό Ευαγγέλιο του ελληνισμού που έγραψε ο Παπαρηγόπουλος, ο οποίος έβλεπε πίσω στο παρελθόν ψάχνοντας να βρει αδιάσπαστη συνέχεια μεταξύ νεοελλήνων και αρχαιοέλληνων. Οπωσδήποτε πρέπει να διαβάσετε το βιβλίο “Μακεδονικές Υποθέσεις”. Κυκλοφορεί μεταφρασμένο και στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Πετσίβα, Αθήνα 2003.
Σχετικά με την ύβρη περί απόκρυψης της δήθεν Βουλγάρικης καταγωγής των σημερινών Μακεδόνων, μια απάντηση: Αν υπάρχει κάποια απόκρυψη αυτή είναι η προσπάθεια των νέο- Ελλήνων ιστορικών και άλλων να αποκρύψουν την ύπαρξη μακεδονικού έθνους εντός και εκτός Ελληνικών συνόρων. Κυρίως εντός. Αυτή κι αν είναι ΑΠΟΚΡΥΨΗ και μάλιστα καραμπινάτη!
Σχετικά με τη δημιουργία των εθνών με την σημερινή έννοια του όρου, 2-3 ερωτήσεις: Οι Κούρδοι είναι έθνος ή θα γίνουν έθνος όταν κάνουν κράτος; Τα σημερινά έθνη δημιουργήθηκαν σε συγκεκριμένες χρονικές περιόδους και μετά έκλεισε το εργοστάσιο; Αν δημιουργηθεί κάποιο έθνος σε μια μεταγενέστερη εποχή από τον 18ο ή 19ο αιώνα (π.χ. στον 21ο αιώνα) πρέπει ντε και καλά να σας ρωτήσει αν το δέχεστε;
Ας δούμε τις παρουσιάσεις και τους συγγραφείς του αφιερώματος ξεκινώντας από τους 3 πιο αντικειμενικούς.
Ο κ. Κεντρωτής δίνει μια αντικειμενική χρονολογική εξέλιξη των διαπραγματεύσεων της πατρίδας μας με την Δημοκρατία της Μακεδονίας. Τον αδικούν οι φωτογραφίες και τα σχόλια – λεζάντες που τις συνοδεύουν. Είναι προφανές ότι δεν είναι οι συγγραφείς των κειμένων αυτοί που επέλεξαν και έγραψαν τις λεζάντες στα φωτογραφικά “ντοκουμέντα ” που παρουσιάζονται στα θέματα τους. Οι αφελείς που έκαναν την εικονογράφηση στη σελ. 164 μας δείχνουν ένα “χαρτονόμισμα” που τάχα εκδόθηκε το 1991 στα Σκόπια ενώ όσοι σοβαροί ασχολούνται με το Μακεδονικό γνωρίζουν πως στήθηκε αυτή η φάρσα (απαντήσεις στο internet στον ΙΟ). Ξέρουν πολύ καλά πως το νόμισμα στη Δημοκρατία της Μακεδονίας είναι το Δενάριο και όχι η Makedonka του ανύπαρκτου χαρτονομίσματος. Όσο για το γραμματόσημο που υπάρχει στη σελ. 168 είναι μεν υπαρκτό αλλά είναι γνωστό πως από το 1936 έως το 1940 ο τότε μονάρχης απεφάσισε να εξαφανίσει τις εθνότητες και τους Λαούς της Γιουγκοσλαβίας αντικαθιστώντας όλες της περιοχές Σερβία, Κροατία, Μαυροβούνιο κλπ με Μπανοβίνες (Διοικήσεις) στις οποίες έδωσε τα ονόματα των ποταμών που τις διέσχιζαν! DUNAVSKA, MORAVSKA, VARDARSKA. Μήπως με το ίδιο σκεπτικό πρέπει η πατρίδα μας να ζητήσει, με βάσει το γραμματόσημο, την αλλαγή του ονόματος της Σερβίας σε DUNAVSKA ΒANOVINA και όλων των άλλων κρατών;
Ο κ. Λεοντιάδης πραγματεύεται ένα ειδικό θέμα τη σχέση της ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ με το Μακεδονικό Ζήτημα. Ξεκινά με μια ψυχρολουσία για την Ελλάδα αφού στη σελ 58 γράφει: «Η Ελληνική πολιτική επί του Μακεδονικού συνίστατο…. στην άσκηση ενός μείγματος αφομοιωτικής και σκληρής κατασταλτικής πολιτικής έναντι των σλαβόφωνων που παρέμειναν στη χώρα μετά την ανταλλαγή πληθυσμών με τη Βουλγαρία, με στόχο τον εξελληνισμό τους ή τον εξαναγκασμό τους σε μετανάστευση»!!! Με τέτοιες τολμηρές θέσεις που έχετε κ. Λεοντιάδη δε βλέπω να σας ξαναζητήσουν να γράψετε για το θέμα….
(παρένθεση)
Επειδή στην Ελλάδα επικρατεί σύγχυση γύρο από το όνομα VMRO και τους όρους Κομιτάτο – Κομιτατζής είναι αναγκαίο στο σημείο αυτό να γίνει μια διευκρίνιση:
Το 1893 ιδρύθηκε επαναστατική αυτονομιστική οργάνωση, το Κομιτάτο των Σεντραλιστών (=κεντριστών, από από τη λέξη center) ή «Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση» Ε.Μ.Ε.Ο. ή VMRO (παρακάτω για συντομία θα τη λέμε ΕΜΕΟ-σεν ή VMRO-σεν). Μέλος της μπορούσε να γίνει κάθε κάτοικος της Ευρωπαϊκής Τουρκίας χωρίς καμία διάκριση γλώσσας, εθνικότητας ή θρησκείας. Σκοπός του Κομιτάτου ήταν η απελευθέρωση από τους Τούρκους με βελτίωση της πολιτικής και κοινωνικής θέσης των κατοίκων της Μακεδονίας, απαλλοτρίωση των μεγάλων τσιφλικιών προς όφελος των κολλιγάδων και των αχτημόνων αγροτών και η αυτονομία της Μακεδονίας. Ήθελαν να δημιουργήσουν ένα ανεξάρτητο Μακεδονικό κράτος, στο οποίο θα επικρατούσαν οι αρχές της ισότητας. Το σύνθημά τους ήταν: «Η Μακεδονία στους Μακεδόνες». Αμέσως οι Τουρκικές αρχές άρχισαν συστηματικές έρευνες στα χωριά και συλλήψεις μελών του VMRO-σεν.
Οι σοβινιστές της Σόφιας δεν είδαν με καλό μάτι το VMRO-σεν, γιατί προπαγάνδιζε και καλλιεργούσε την αυτονομία και ανεξαρτησία της Μακεδονίας και όχι την προσάρτησή της στη Βουλγαρία. Γι’ αυτό οι Βούλγαροι ίδρυσαν το 1895 άλλο Κομιτάτο, την «Εξωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση» (Ε.Μ.Ε.Ο. ή VMRO λεγόταν κι αυτή από τα αρχικά γράμματα των λέξεων με τη διαφορά ότι η μια ήταν Εσωτερική και άλλη Εξωτερική) ή Κομιτάτο των Βερχοβιστών, που σκοπός του ήταν η απόσπαση της Μακεδονίας από την Τουρκία και η προσάρτησή της στην Βουλγαρία (για συντομία θα τη λέμε ΕΜΕΟ-βερ ή VMRO-βερ).
Αρκετά χρόνια αργότερα το 1903 οι σωβινιστές της Αθήνας ιδρύσαν κι αυτοί το Κομιτάτο υπο την επωνυμία «Ελληνο Μακεδονικό Κομιτάτο» με Αρχηγό του Κομιτάτου (Αρχικομιτατζη) τον δημοσιογράφο Δημήτριο Καλαποθάκη. Ο αγώνας του ελληνομακεδονικού κομιτάτου με εκτελεστικό όργανο τους Έλληνες κομιτατζήδες δεν είχε μοναδικό αντίπαλο τους Βούλγαρους, όπως το παρουσιάζει μονότονα η ελληνική προπαγάνδα, αλλά και τους εθνικά Μακεδόνες, τους Ρουμανόβλαχους ή Κουτσόβλαχους.
(κλέινει η παρένθεση)
Η ΕΜΕΟ του μεσοπολέμου ήταν μια εξέλιξη του ΕΜΕΟ-βερ, όργανο στα χέρια των εθνικιστών της Βουλγαρίας με τη γνωστή εξέλιξη υπό τον έλεγχο του χασάπη Βάντσο Μιχαήλ και ουδεμία σχέση έιχε με τη ΕΜΕΟ-σεν. Η άλλη ΕΜΕΟ-σεν της αριστεράς αριθμούσε στη Βουλγαρία σελ.80 «η ΕΜΕΟ(σεν) είχε το 1932, 50 μέλη στη Γιουγκοσλαβία και κανένα στην Ελλάδα» και στη σελ.88 η ΕΜΕΟ(σεν) ήταν πρακτικά ανύπαρκτη. Στις σελ. 90-91 ο κ. Λεοντιάδης καταλήγει πως η εμπλοκή της ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ στο Μακεδονικό ήταν χωρίς «πρακτικό πολιτικό αποτέλεσμα» και η όποια εμπλοκή είχε ήταν «τεχνικά υπέρμετρη μεγέθυνση». Μάλιστα. Αυτά λοιπόν που μας κοπανάνε κάθε τρεις και λίγο στα κανάλια και το διαδίκτυο οι Ελληναράδες περί ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ σύμφωνα με τον κ. Λεοντιάδη είναι απλά μια φούσκα.
Ο κ. Ραυμόνδος Αλβανός παρόλο που εξετάζει την καυτή δεκαετία του ‘40 προσεγγίζει τα γεγονότα με σχετική αντικειμενικότητα και χωρίς κορώνες. Στη σελ. 96 κάνει έναν ενδιαφέροντα παραλληλισμό των Μεγάλων Ιδεών Βουλγάρων και Ελλήνων. Σωστό. Επίσης στη σελ.96 «οι Βούλγαροι απογοήτευσαν στην Γιουγκοσλαβική Μακεδονία γιατί συμπεριφέρθηκαν σαν κατακτητές και όχι σαν απελευθερωτές». Και αυτό σωστό άρα δεν χρειαζόταν 2 στημένες απο τότε φωτογραφίες για να σπιλωθούν όλοι οι κάτοικοι της τότε Γιουγκοσλαβικής Μακεδονίας σαν φιλοβούλγαροι και φιλογερμανοί όπως δεν “δένει” με το κείμενο η παρουσίαση του καταστατικού της Βουλγαρικής Λέσχης της Θεσ/νικης στις σελ.106-107. Είναι γνωστό τι έκαναν οι Βούλγαροι κατακτητές και εδώ στη Θεσ/νίκη και σε όλη τη Ελληνική Μακεδονία.
Στη σελ. 102 στην απογραφή που έγινε στη Μακεδονία του Πιρίν το 1946 δήλωσαν Μακεδόνες το 63% (160.000), Βούλγαροι το 21,5% και Πομάκοι το 11,5%(29.000). Στις σελ. 112-113 για τις διώξεις των σλαβόφωνων της Ελλάδας τα λέει καλά ο συγγραφέας και ακόμα και ο Κολιόπουλος χαρακτηρίζει την πολιτική της Ελλάδας απέναντι στους σλαβόφωνους «αψυχολόγητη και αδικαιολόγητη αστοργία». Χωρίς σχόλιο.
Ψύχραιμη η παρουσίαση του κ. Αλβανού και μακάρι να την διαβάσουν όλοι οι Έλληνες πολίτες για να αντιληφθούν τα παιχνίδια προσώπων, κομμάτων και κρατών που τα πλήρωσε και τα πληρώνει ο Μακεδονικός Λαός όπου γης.
Στις φωτογραφίες σελ. 119-121 παρουσιάζονται κείμενα γραμμένα στη μακεδονική γλώσσα. Ποιός έγραφε και ποιοί διάβαζαν Μακεδόνικα τότε; Οι Έλληνες ή οι Μακεδόνες; Και μετά κάποιοι μιλούν για ΑΝΥΠΑΡΚΤΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ, ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. ΜΗΠΩΣ ΟΙ ΦΩΤΟ ΕΙΝΑΙ ΦΩΤΟΜΟΝΤΑΖ;
Στη σελ. 122 βλέπουμε τι έγραφε τότε ο «Ριζοσπάστης». Τώρα; Μήπως υπάρχει κανένας τώρα στο ΚΚΕ να τους πει να ξαναδιαβάσουν τι έγραφαν και τι έλεγαν το 1945; Λίγη τσίπα σύντροφοι δε βλάπτει…
Ας περάσουμε τώρα στους “σκληρούς” του αφιερώματος.
Ο κ. Βλασίδης στη σελ.129 γράφει «σκοπός του Ελληνικού κράτους ήταν η ενσωμάτωση (προσέχετε τις λέξεις κ. καθηγητά) της Μακεδονίας και Θράκης …για αυτό και δεν έδωσε σημασία μέχρι και το 1980-90 στα θέματα αυτοπροσδιορισμού, δημιουργίας εθνικής ταυτότητας, σεβασμού πολιτιστικής κληρονομιάς και του ιστορικού παρελθόντος». Κ. καθηγητά εσείς σε άλλη χώρα ήσασταν; Ίσα-ίσα που έδωσε και παραέδωσε σημασία σε όλα αυτά για να ενσωματώσει την περιοχή. Σε τι αποσκοπούσε η εγκατάσταση στη Β. Ελλάδα του μεγαλύτερου μέρους του 1.000.000 και πλέον ξεριζωμένων προσφύγων από τις πατρογονικές τους εστίες την Μ. Ασία και αλλού, ξεριζωμό τον οποίο προκάλεσε ο ελληνικός μεγαλοϊδεατισμός; Σε τι αποσκοπούσε η αλλαγή ονομάτων πόλεων, χωριών, ανθρώπων; Και σα μην έφταναν αυτά έδειρε, φυλάκισε, εξόρισε, εκτόπισε, σκότωσε Μακεδόνες, τους αφαίρεσε ιθαγένειες και ακόμα και σήμερα αρνείται ότι υπάρχουν Εθνικά Μακεδόνες εντός και εκτός Ελλάδας. Ακόμα και σήμερα απαγορεύει την απλή επίσκεψη των Μακεδόνων πολιτικών προσφύγων και των παιδιών-φυγάδων. Ακόμα και σήμερα ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να μεταδοθούν στα δημόσια ελληνικά ΜΜΕ τα μακεδονικά τραγούδια λες και οι προγονοί μας ήταν μουγκοί.
Όταν στο ίδιο αφιέρωμα στη σελ. 58 ο κ. Λεοντιάδης γράφει «η σκληρή κατασταλτική και αφομοιωτική πολιτική της Ελλάδας είχε στόχο τον εξελληνισμό η τον εξαναγκασμό των Μακεδόνων σε μετανάστευση» μάλλον δεν βρίσκετε στη ορθή εθνική γραμμή. Μήπως… να τον επαναφέρετε στην τάξη! Στη σελ. 132 αναφερόμενος στη συνθήκη του Μπλέντ μιλάτε για “βάφτιση Μακεδόνων” στο Πιρίν ενώ στη σελ. 102 ο κ. Ραυμόνδος Αλβανός μας το είπε ξεκάθαρα πως έγινε ΑΠΟΓΡΑΦΗ στο Πιρίν και δήλωσαν το 63% των κατοίκων Μακεδόνες. Άλλο ΑΠΟΓΡΑΦΗ άλλο ΚΟΛΥΜΠΗΘΡΑ κ. καθηγητά! Στις κολυμπήθρες και στα βαφτίσια οι Έλληνες είναι πιο μάστορες από τους Βουλγάρους.
Στη σελ. 134 η αναφορά στο νόμο του ΠΑΣΟΚ του 1982 για τον επαναπατρισμό μόνο των προσφύγων που ήταν “Έλληνες το γένος” καλή είναι η παρουσίαση των γεγονότων αλλά δεν μας απαντά ο συγγραφέας: αφού αυτοί στους οποίους δεν επιτρέπεται ο επαναπατρισμός δεν είναι Έλληνες στο γένος, οι συγγενείς τους Α, Β, Γ βαθμού που ζουν στα χωριά της Ελληνικής Μακεδονίας ΤΙ ΓΕΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΟΙ;;; Ακόμα και αν δεν υπήρχε μακεδονική εθνική μειονότητα με το νόμο του 1982 καταφέρατε να την φτιάξετε! Μέχρι πότε, αλήθεια, θα είναι σε ισχύ αυτός ο ρατσιστικός νόμος; Τόσο πολύ φοβάστε τους εναπομείναντες εν ζωή Μακεδόνες πολιτικούς πρόσφυγες; Να ευχαριστήσω -με την ευκαιρία – την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ για την κατάθεση πρόσφατα της επερώτησης για τους εθνικά Μακεδόνες πολιτικούς πρόσφυγες παρόλο που, έντεχνα, δεν μιλά για Μακεδόνες και προκρίνει μόνο την ανθρωπιστική πλευρά του θέματος. (Σύντροφοι ευτυχώς σας σώζουν κάποιες συνιστώσες).
Κι όσο οι πολιτικοί πρόσφυγες θα είναι μακριά μας, οι απανταχού Μακεδόνες θα τραγουδάμε και θα χορεύουμε το τραγούδι τους:
И ние право имаме слободно да живееме во наша земја таткова мила Македонија / Και ‘μείς δικαίωμα έχουμε λεύτερα να ζούμε στη γη των πατεράδων μας την αγαπημένη Μακεδονία.
Στη σελ.146 υπάρχει αναφορά στα μακεδονόπουλα παιδιά-πρόσφυγες. Συνολικά, σε περίπου 28.000 παιδιά -ηλικίας από 2 έως 15 χρονών – η επίσημη Ελλάδα με συνοπτικές διαδικασίες στρατοδικείων το ‘51-‘52 τα αφαίρεσε την ιθαγένεια και μέχρι σήμερα αρνείται ακόμα και μια απλή επίσκεψή τους στα χωριά όπου γεννήθηκαν.
Στη σελ.150 γράφετε πως «προσπαθούν τα παιδιά φυγάδες την ιστορία τους να την παρουσιάσουν σαν προσπάθεια εξόντωσης τους από το Ελληνικό κράτος σαν να μην είχε υπάρξει το ΚΚΕ, ο ΔΣΕ ο εμφύλιος». Δηλαδή επειδή υπήρξε το ΚΚΕ, ο ΔΣΕ και ο εμφύλιος θα πρέπει μέχρι και σήμερα να τους κυνηγά το Ελληνικό κράτος; Και έφταιγαν τα παιδιά; Το ΚΚΕ λάδι, ο Βαφειάδης έγινε Υπουργός και ο Φλωράκης στη Βουλή και οι δικοί μας Μακεδόνες πρόσφυγες να θάβονται ακόμα στα ξένα; Αν αυτό δεν είναι εξόντωση αλήθεια τι είναι κ. καθηγητά; Αντί, λοιπόν, οι πνευματικοί άντρες και οι ιστορικοί να πιέζουν για να αποκατασταθεί μια ιστορική αδικία, χρεώνουν τα παιδιά φυγάδες γιατί λέει πρωτοστατούν στη στήριξη της Δημοκρατίας της Μακεδονίας και ενεργούν ενάντια στα συμφέροντα της Ελλάδας. Εμ’ τι περιμένατε; Λογικό δεν είναι; Εμ’ τους κυνηγάτε ακόμη και σήμερα, εμ’ θέλετε να σας στηρίζουν; Για χαζούς ψάχνετε;
Στη σελ. 138 ο κ. Βλασίδης αναρωτιέται αν το κράτος φτιάχνει το έθνος; Και στην απάντησή του – σαν τη καμήλα που βλέπει μόνο τη καμπούρα της άλλης καμήλας – απαντά στο αυτονόητο ότι: όταν υπάρχει ένα οργανωμένο κράτος φτιάχνει τον εθνικό του μύθο όπως επιθυμούν οι κρατούντες. Έτσι δεν έγινε παντού; Πριν το 1821 γιατί δεν υπάρχει έθνος Ελληνικό; Για ρώτησε τον συνάδελφο σου κ. Μιχαηλίδη που μας ενημερώνει σχετικά στο ΣΚΑΙ για τη γέννηση του ελληνικού έθνους. Ιδέες, απόψεις, οράματα και μύθοι είχαν και έχουν πολλοί λαοί κι όταν ευνοήσουν οι συνθήκες δημιουργείται κράτος τότε ρετουσάρονται οι μύθοι και χτίζονται τα έθνη. Σκέψου δηλ. αύριο κράτος κούρδων με δικό του σχολειό, εκκλησία, ΤV.

ГОРЕ ГЛАВАТА!
МОРЕ СОКОЛ, СОЛУН

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

В’МБЕЛ – Β’Μ’ΜΠΕΛ

Εκτός των πολλών μακεδόνικων χωριών που υπάρχουν και σήμερα, πολλά είναι και τα χωριά τα οποία την περίοδο μετά το 1913 ή κατα τον Εμφύλιο πόλεμο 1946-1949, βίαια ερήμωσαν και καταστράφηκαν, αφήνοντας βαθιά σημάδια στη μακεδόνικη ιστορία. Κατα καιρούς, θα παρουσιάζουμε κάποια από αυτά. Την ιστορία ενός τέτοιου θρυλικού, ερειπωμένου πια χωριού, θα δούμε και στο τεύχος αυτό. Του В’мбел. Ενός χωριού, του οποίου η υλική υπόσταση δεν υπάρχει πια, αλλά υπάρχει η πνευματική, αφού μεγάλος αριθμός των κατοίκων του, ζει διασκορπισμένος σε όλα τα σημεία του πλανήτη μας.

Ότι απέμεινε από το χωριό - Ο γκρεμισμένος ναός

Το В’мбел βρίσκεται (ή τουλάχιστον τα ερείπιά του) στους πρόποδες του βουνού Горбеч-Γκόρμπετςς (Τρικλάριο), στην κορυφή Козик-Κόζικ της περιοχής Корешта-Κόρεσστα (Κορέστεια) του Νομού Καστοριάς, σε υψόμετρο 1200μ. Απέχει 40χμ βορειοδυτικά του Костур-Καστοριά και 54χμ νοτιοδυτικά του Лерин-Φλώρινα. Το 1913 εξελληνίστηκε η ονομασία του σε Βαμπέλι και μετονομάστηκε σε Μοσχοχώρι το 1927 με τα γνωστά βασιλικά διατάγματα (ΦΕΚ 206 / 28.9.1927). Βόρεια συνορεύει με το χωριό Бесфина-Μπέσφινα (Σφήκα), νότια με τα χωριά Косинец-Κόσινετς (Ιεροπηγή) και Крчишта-Κ’ρτσσισστα (Πολυάνεμο), ανατολικά με το Смрдеш-Σμ’ρντεςς (Κρυσταλοπηγή) και Брезница-Μπρέζνιτσα (Βατοχώρι) και δυτικά με την Αλβανία. Η κύρια ασχολία των κατοίκων ήταν η κτηνοτροφία και το εμπόριο βοτάνων, ιδιαίτερα του τσαγιού και σε μικρότερο βαθμό η γεωργία (κυρίως για την κάλυψη δικών τους αναγκών). Ήταν πολύ γνωστό το τσάι βουνού του В’мбел, σε όλα τα μεγάλα παζάρια της περιοχής όπως του Билишта-Μπίλισστα και της Корча-Κόρτσσα (σήμερα Αλβανία), του Костур, του Лерин, ακόμα και του Солун-Θεσσαλονίκης. Πολλοί κάτοικοι επίσης, κατα καιρούς μετανάστευαν σε κοντινές ή και μακρυνές χώρες, αλλά πάντοτε επέστρεφαν σχετικά σύντομα στις εστίες τους.
Κατα τη διάρκεια της Επανάστασης του Ίλιντεν (1903), όλοι οι κάτοικοι του В’мбел, συμμετείχαν στον αγώνα των Μακεδόνων για ελευθερία. Βοεβόδας της ευρύτερης περιφέρειας που υπαγόταν και το χωριό, ήταν ο Митре Влаот-Μίτρε Βλάοτ, από το χωριό Кономлади-Κονόμλαντι (Μακροχώρι Καστοριάς), ο οποίος είχε υπό τη διοίκησή του 120 άνδρες. Βοεβόντας της τσσέτα του χωριού ήταν ο Мурто-Μούρτο και άλλοι γνωστοί κόμιτι ήταν οι Пандо Андреев-Πάντο Αντρέεβ, Васил Жуглов-Βάσιλ Ζζούγκλοβ, Мито Атанасов-Μίτο Ατανάσοβ, Илија Дигалов-Ίλια Ντιγκάλοβ κ.α. Ως αντίποινα για τη δράση αυτή, ο οθωμανικός στρατός έκαψε το χωριό, αφήνοντας πίσω του μόνο ερείπια. Πυρπολήθηκαν και τα 120 σπίτια του χωριού. Άγνωστος είναι ο ακριβής αριθμός των νεκρών κατοίκων κατά την επίθεση. Μεταξύ των θυμάτων βρίσκονταν ο Ставре Мошенски-Στάβρε Μόσσενσκι 108 ετών (κάηκε μέσα σε στάβλο), και η γερόντισσα Стојаница-Στογιάνιτσα 100 ετών.

Κόμιτι του χωριού την περίοδο της Επανάστασης του Ίλιντεν

Κόμιτι του χωριού την περίοδο της Επανάστασης του Ίλιντεν

Στη συνέχεια το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού, περίπου 750 άτομα τότε, προσχώρησε στην εξαρχία. Οι Έλληνες «μακεδονομάχοι» θεωρούσαν το Βάμπελ εχθρικό χωριό.
Μεταξύ 1907-1912 μετανάστευσαν από το χωριό 15 άτομα για τις ΗΠΑ και κατά την εκεί άφιξη τους στο Ellis Island (γραφείο υποδοχής και καταγραφής μεταναστών) δήλωσαν στις αρχές εθνικά Μακεδόνες. Αυτοί ήταν οι : Το 1907, Теодор Гергов-Τέοντορ Γκέργκοβ, Васил Гјоргев-Βάσιλ Γκιόργκεβ, Андон Јанев-Άντον Γιάνεβ, Коле Наум-Κόλε Νάουμ, Наум Нанев-Νάουμ Νάνεβ, Андон Тандов-Άντον Τάντοβ, Никола Трајков-Νίκολα Τράικοβ και Константин Вангел-Κόνσταντιν Βάνγκελ. Το 1910 οι Вангел Дуов-Βάνγκελ Ντούοβ, Сотер Василев-Σότερ Βασίλεβ και Стојана Носторова-Στόγιανα Νοστόροβα. Το 1912 οι Никола Андонов-Νίκολα Αντόνοβ, Пандо Гјоргов-Πάντο Γκιόργκοβ, Јоно Лазов-Ιόνο Λάζοβ και Ламбро Ристов-Λάμπρο Ρίστοβ.
Τα πρώτα χρόνια της ελληνικής διοίκησης και συγκεκριμένα το 1916, ένας αριθμός κατοίκων, 17 οικογένειες, μετανάστευσε από το В’мбел για τη Βουλγαρία. Ήδη το 1928 ο πληθυσμός του οικισμού είχε μειωθεί στα 500 περίπου άτομα. Αυτό τον πληθυσμό, οι ελληνικές αρχές ασφαλείας χαρακτήριζαν καθ’ όλη την περίοδο του μεσοπολέμου ως «ανθελληνικών φρονημάτων». Φρόντισαν επίσης να του φερθούν με τον ανάλογο τρόπο. Ένα από τα πολλά περιστατικά τρομοκρατίας του πληθυσμού, συνέβη το 1932, και οι τότε εφημερίδες έγραψαν χαρακτηριστηκά: «Στο Βαμπέλι της Καστοριάς δάρθηκαν μέχρις αιμοπτυσίας κι ύστερα καταδικάστηκαν σε φυλάκιση 10 νέοι γιατί τραγουδούσαν στη γλώσσα τους».
Κατά τη διάρκειά της κατοχής αρκετοί από το χωριό οργανώθηκαν στον ΕΛΑΣ. Στη συνέχεια πολλοί περισσότεροι εντάχθηκαν στο Δημοκρατικό Στρατό, σύνολο 105 άτομα. Οι γνωστότεροι ματαξύ αυτών ήταν οι Јани Лукаров-Γιάνε Λουκάροβ και Леонид Дулев-Λέονιντ Ντούλεβ. Στις 13 Ιανουαρίου 1948 συνήλθε στο χωριό το πρώτο συνέδριο του ΝΟΦ, στο οποίο συμμετείχαν 500 αντιπρόσωποι. Τα δεινά της εποχής του Ίλιντεν συνεχίστηκαν και κατα τον Εμφύλιο πόλεμο. 37 άτομα, μεταξύ τους και άμαχοι, έχασαν τη ζωή τους στον αγώνα για τα δικαιώματα των Μακεδόνων. 138 παιδιά του χωριού και 9 παιδαγωγοί συντοπίτες τους κατέφυγαν στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Στο τέλος του εμφυλίου πολέμου σχεδόν όλοι οι κάτοικοί του εγκατέλειψαν το χωριό, παίρνοντας το δρόμο της πολιτικής προσφυγιάς. 81 οικογένειες ή 419 άτομα.
Μεταπολεμικά το κράτος παραχώρησε τις εγκαταλειμμένες εκτάσεις του χωριού για βοσκοτόπια, σε ελληνόφρονες βλάχους έποικους.
Σύμφωνα με τις απογραφές, το 1913-733 κάτοικοι, 1920-574 κάτοικοι, 1928-444 κάτοικοι, 1940-483 κάτοικοι, 1951-0 κάτοικοι.
Αν και διωγμένοι μακριά από τις πατρικές εστίες, οι Β’μπέλτσσανι συνέχισαν να προοδεύουν. Πολλοί είναι αυτοί οι οποίοι έγιναν γνωστοί, ο καθένας στον τομέα του. Χαρακτηριστικά παραδείγματα οι Ендрју Росос-Άντριου Ρόσσος, ιστορικός στον Καναδά, Сократ Лафазановски-Σόκρατ Λαφαζάνοβσκι, καλλιτέχνης, Крате Пановски-Κράτε Πάνοβσκι, συγγραφέας κ.α.

Εσωτερικό του ναού

Εσωτερικό του ναού

Το μόνο κτίριο, μισογκρεμισμένο και αυτό, το οποίο υπάρχει στην τοποθεσία του χωριού, είναι ο ναός του Свети Димитрија-Αγίου Δημητρίου, το οποίο έχτισαν οι κάτοικοι το 1870. Οι γνωστοί «άγνωστοι», του «αφαίρεσαν» ότι πολίτιμο και άγιο.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ЈАНЕ САНДАНСКИ – ΓΙΑΝΕ ΣΑΝΤΑΝΣΚΙ (1872 – 1915)

„Да живееш значи да се бориш: робот за слобода, а слободниот за совршенство”
“Να ζεις σημαίνει να αγωνίζεσαι: ο αιχμάλωτος για την ελευθερία και ο ελεύθερος για την τελειότητα”

Ο Јане Сандански ήταν ένας από τους άξιους συνεχιστές της ιδέας του Γκότσε Ντέλτσσεβ και ακούραστος αγωνιστής για την ελευθερία της Μακεδονίας και του μακεδόνικου λαού. Έμεινε γνωστός, όχι μόνο για την συμμετοχή του σε πολυάριθμες ηρωικές μάχες, αλλά και για το πάθος του για την ιδέα ανεξάρτητης Μακεδονίας, καθ’όλη τη διάρκεια της μακράς επαναστατικής ζωής του. Ο Σαντάνσκι ήταν Μακεδόνας επαναστάτης, αγωνιστής στο μακεδόνικο επαναστατικό κίνημα, μέλος και Βόιβοντα (οπλαρχηγός) του ΒΜΡΟ, μαχητής εναντίων του Βαρχοβισμού, ένας από τους πρωταγωνιστές του σκανδάλου Μις Στόουν, ο κυριότερος εκπρόσωπος της Серската група (ομάδας Σερρών) και του Αναδιοργανωτικού Ρεύματος, όπως και ένας από τους ιδρυτές του Λαϊκού Ομοσπονδιακού Κόμματος.
Γεννήθηκε στις 18 του Μάη 1872, στο χωριό Влахи,Мелничко-Βλάχι,περιοχή Μέλνικ, σήμερα Βουλγαρία. Καταγόταν από γεωργική οικογένεια. Ο πατέρας του, Ίβαν Σαντάνσκι, ήταν σημαιοφόρος στη μακεδόνικη επανάσταση της Кресна-Κρέσνα το 1878 και μετά από αυτό το γεγονός, η οικογένειά του μετανάστευσε στο Βασίλειο της Βουλγαρίας, στην πόλη Дупница-Ντούπνιτσα, όπου τελείωσε την βασική και τη μέση εκπαίδευση. Τα επόμενα δύο χρόνια, ως βοηθός, έμαθε την τέχνη του τσαγγάρη, έπειτα δύο χρόνια εργάστηκε ως γραφιάς και βοηθός δικηγόρος στο γραφείο του θείου του και έπειτα ως κανονικός δικηγόρος.
Ως Μακεδόνας μετανάστης στη Βουλγαρία, ο Сандански, από το1892 ως το 1894, υπηρέτησε στο 13ο Σύνταγμα Πεζικού του βουλγάρικου στρατού. Το 1895 ήρθε σε επαφή με την τσσέτα (ένοπλη ομάδα) του παλιού αντάρτη дедо Стојо-ντέντο Στόιο και έγινε μέλος της. Η τσσέτα εισήλθε στη Μακεδονία (Серско-περιοχή Σερρών) και έκαψε το τούρκικο χωριό Ντόσπατ, όπου υπήρχε τούρκικο στρατόπεδο. Οι ενέργειες αυτές συνεχίστηκαν και το επόμενο διάστημα. Το 1897, στη Ντούπνιτσα, μαζί με άλλους εφτά νέους Μακεδόνες, ίδρυσε τη λέσχη «Младост-Μλάντοστ (Νιάτα)», η οποία είχε ως στόχο την αυτομόρφωση και την συντροφιά. Επι δύο έτη ήταν πρόεδρος της λέσχης αυτής.
Το 1899, πρώτα από τον Никола Малешевски-Νίκολα Μαλεσσέβσκι και έπειτα από τον Гоце Делчев-Γκότσε Ντέλτσσεβ, ο Сандански ενημερώθηκε για τους σκοπούς του ΒΜΡΟ και επίσημα έγινε μέλος. Το Φεβρουάριο του 1899, διορίστηκε διευθυντής των φυλακών της πόλης Ντούπνιτσα και λόγω του περισσότερου ελεύθερου χρόνου, αναδιοργάνωσε τη μακεδόνικη λέσχη της πόλης. Αργότερα γνωρίστηκε εκεί και με γνωστούς επαναστάτες όπως ο Крсто Асенов-Κ’ρστο Ασένοβ, ο Тодор Паница-Τόντορ Πάνιτσα κ.α., με τους οποίους ίδρυσε τον ιδεολογικό πυρήνα του Серскиот револуционерен округ-Επαναστατική Περιφέρεια Σερρών. Από το 1900, ανοιχτά πλέον συγκρούεται με την πολιτική του βαρχοβισμού στη Μακεδονία. Με τη βοήθεια του Гоце Делчев, ο Сандански ίδρυσε δική του τσσέτα, με την οποία το 1900 εισήλθε στη Μακεδονία με σκοπό να ενθαρύνει τους κατοίκους. Ήταν ο πρώτος οργανωτής της περιοχής Пиринска Македонија-Μακεδονία του Πίριν. Τότε είχε δηλώσει: «Ενθαρύνω τον κόσμο μας για να μπορέσει η Οργάνωση μόνη της να επιβιώσει και όταν οι τούρκικες αρχές αποχωρήσουν και η Οργάνωση πάρει στα χέρια της τα ηνία, να μπορέσει ο πληθυσμός να δει τί είναι η ελευθερία, να τη νιώσει και να την αγαπήσει».
Με σκοπό να βρει χρήματα για να εξοπλίσει τον πληθυσμό για την επανάσταση, μαζί με τους κόμιτι Сава Михајлов-Σάβα Μιχάιλοβ, Андон Ќосето-Άντον Κιόσετο και άλλους, απήγαγε την Αμερικανή προτεσταντική ιεραπόστολο Μις Έλεν Στόουν μαζί με την υπηρέτριά της, τον Αύγουστο του 1901. Τα λύτρα, 14500 τουρκικές λίρες, έφτασε στα χέρια τους στις 20 Ιανουαρίου 1902 στο Банско-Μπάνσκο και οι γυναίκες απελευθερώθηκαν στις 10 Φεβρουαρίου 1902. Τα λύτρα χρησιμοποιήθηκαν για την αγορά οπλισμού και πολεμοφοδίων, ενώ ένα τους μέρος ξοδεύτηκε στον αγώνα εναντίων των Βαρχοβιστών.
Η Επανάσταση του Ίλιντεν στο Серскиот округ-περιοχή Σερρών, ξεκίνησε με λίγη καθυστέρηση. Στις αρχές του Σεπτέμβρη έγινε συνέδριο στην Επαναστατική Περιφέρεια Σερρών, όπου αποφασίστηκε ο ξεσηκωμός εκεί να ξεκινήσει στις 14 Σεπτεμβρίου 1903, Крстовден-Κ’ρστοβντεν (γιορτή του Σταυρού) και να έχει παρτιζάνικο χαρακτήρα. Μετά την Επανάσταση, ως πρόεδρος της περιφέρειας Сер-Σερ (Σερρών), ηγήθηκε της αριστερής πτέρυγας του μακεδόνικου επαναστατικού κινήματος. Ο κύριος στόχος του ήταν να φυλαχθεί εννιαία η Μακεδονία. Οι μάχες με τους βαρχοβιστές στην περιοχή Сер-Σερ (Σέρρες) ήταν σκληρές. Ιδιαίτερα σκληρή ήταν η σύγκρουση με την τσσέτα του καπετάν Јордан Стојанов-Ιόρνταν Στογιάνοβ, τον Απρίλιο του 1905, κοντά στο χωριό Кашина, Мелничко-Κάσσινα, περιοχή Μέλνικ.
Συμμετείχε στο Συνέδριο του Рилски-Ρίλσκι, τον Οκτώβριο του 1905. Μετά το συνέδριο, η σύγκρουση μεταξύ των δύο πτέρυγων του ΒΜΡΟ, οδήγησε σε σχίσμα. Εκείνη την περίοδο ο Сандански καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «ο μακεδόνικος λαός είναι ανεξάρτητος λαός, ο οποίος έχει το δικαίωμα ανεξάρτητης ζωής και γιαυτό πρέπει να αγωνιστεί για την ελευθερία του, χωρίς να ελπίζει σε ξένη βοήθεια, επειδή αυτοί που θα έρθουν για να τον ελευθερώσουν, στην ουσία θα έρθουν για να τον σκλαβώσουν». Μετά το σχίσμα στο συνέδριο, ήρθε σε επαφή με τη Νεοτούρκικη Επιτροπή. Μετά την Επανάσταση των Νεοτούρκων, συνηγορούσε για αυτόνομη Μακεδονία και νόμιμη πολιτική ζωή. Το 1908 ιδρύθηκε η ΜΟΡΟ-Македонско-одринска револуционерна организација-μακεδόνικη-θρακική επαναστατική οργάνωση, κυρίως από μαχητές της ομάδας του Сер-Σερ (Σερρών).
Συμμετείχε στον Πρώτο Βαλκανικό Πόλεμο με το μέρος της Βαλκανικής Συμμαχίας, με ξακάθαρο αίτημα για ανεξάρτητο μακεδόνικο κράτος. Οργάνωσε αυτόνομη ένοπλη ομάδα με περισσότερους από 500 ενόπλους και στις 30 Οκτωβρίου, απελευθέρωσε το Мелник-Μέλνικ. Μαζί με περισσότερες μακεδόνικες τσσέτες, κατέλαβε την κλεισούρα του Ρούπελ και έτσι βοήθησε στην ήττα του τούρκικου στρατού. Μαζί με 300 ιππείς, από κοινού με τον ταγματάρχη Τσόνεβ, μπήκαν στο Солун-Σόλουν (Θεσσαλονίκη), αμέσως μετά την παράδοση της πόλης στους Έλληνες από τον Ταξίμ Πασά, στις 8 Νοεμβρίου 1912. Κατα τη διάρκεια του Δεύτερου Βαλκανικού Πολέμου, όταν ο ελληνικός στρατός έκαψε το Кукуш-Κούκουςς (Κιλκίς) και σκότωσε ή έδιωξε όλους τους Μακεδόνες, ο Јане Сандански ξανασυγκέντρωσε την τσσέτα του και κατέλαβε εκ νέου την κλεισούρα του Ρούπελ.
Ο Јане Сандански, ποτέ του δεν παραιτήθηκε από την ιδέα για μια ελεύθερη και ανεξάρτητη Μακεδονία. Για το σκοπό αυτό, πλήρωσε με τη ζωή του. Η Βουλγαρία, πολλές φορές προσπάθησε να τον εξολοθρεύσει, αλλά αυτός χωρίς ποτέ να φοβηθεί, δήλωνε: «Борбата продолжува-Μπόρμπατα προντόλζζουβα (ο αγώνας συνεχίζεται)». Ο Јане Сандански δολοφονήθηκε στις 22 Απριλίου 1915, στην τοποθεσία Блата-Μπλάτα, του όρους Πίριν (Пиринска Македонија) μετά από διαταγή του βουλγαρικού κράτους. Οι μεγάλοι άντρες όμως, ποτέ δεν πεθαίνουν.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Мојот Свет се вика Музика – Ο Κόσμος μου λέγεται Μουσική

Η Каролина Гочева-Καρολίνα Γκότσσεβα, είναι Μακεδόνισσα ποπ-αστέρας και έχει γεννηθεί στις 28 Απριλίου 1980 στη Битола της Δ.Μακεδονίας. Αρκετοί από τους προγόνους της κατάγονται από χωριά του Лерин-Φλώρινας. Με τη μουσική ξεκίνησε να ασχολείται από τα παιδικά της χρόνια. Σε ηλικία 10 ετών, πρωτοεμφανίστηκε στο παιδικό μουσικό φεστιβάλ «Си До–Σι Ντο», ενώ το κοινό, την γνώρισε καλύτερα όταν ήταν 11 χρονών και τραγούδησε στο μεγαλύτερο μακεδόνικο μουσικό φεστιβάλ, το Μακ Φεστ, ερμηνεύοντας την σύνθεση «Мамо пушти ме-Μάμο πούσστι με (Μαμά άφησέ με)». Συνέχισε να συμμετέχει σε τέτοιου είδους διοργανώσεις και εκτός Δ.Μακεδονίας και σχεδόν από παντού, επέστρεφε με βραβείο.
Για κάποιο διάστημα συμμετείχε στους κρατικούς διαγωνισμούς για επιλογή τραγουδιού εκπροσώπησης στη Γιουροβίσιον. Το 1996, κατέλαβε την ένατη θέση και το 1998, την τέταρτη. Η μεγάλη όμως επιτυχία, ήρθε το 2002, όταν κατέλαβε την πρώτη θέση στον κρατικό διαγωνισμό με το τραγούδι «Од нас зависи-Οντ νας ζάβισι (από εμάς εξαρτάται)» και έτσι πήρε το εισιτήριο για το Τάλιν της Εσθονίας. Το ίδιο συνέβη και το 2007, όταν με μεγάλη διαφορά, ξανακατέλαβε την πρώτη θέση στο διαγωνισμό της Δ.Μακεδονίας και για μια ακόμη φορά την εκπροσώπησε στη Γιουροβίσιον, αυτή τη φορά στο Ελσίνκι της Φιλανδίας.
Σε ηλικία 14 ετών, ανακυρήχτηκε στην τελετή απονομής μουσικών βραβείων «12 Величенствени-12 Μεγαλοπρεπείς», ως η καλύτερη γυναικεία φωνή της Δ.Μακεδονίας. το 2000 υπέγραψε το πρώτο της επαγγελματικό συμβόλαιο με το μουσικό οίκο «Авалон Продукција» και η καριέρα της άρχισε να κινείται ανοδικά. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ, με τίτλο «Јас имам песна-Ιάς ίμαμ πέσνα (Εγώ έχω τραγούδι)», το οποίο την καθιέρωσε πλέον ως αστέρα της μουσικής σκηνής.
Το φθινόπωρο του 2001, κυκλοφόρησε η δεύτερη συλλογή της με τίτλο «Зошто сонот има крај-Ζόσστο σόνοτ ίμα κράι (Επειδή το όνειρο έχει τέλος)» και σε συνδιασμό με την τουρνέ της σε όλη τη χώρα, αλλά και έξω από αυτή, ο τίτλος mega star, πλέον ήταν κάτι που της άξιζε. Κορώνα όλων αυτών, ήταν οι συναυλίες της στο Скопје-Σκόπιε, όπου τα εισιτήρια είχαν γίνει ανάρπαστα.
«Знаеш колку вредам-Ζνάεςς κόλκου βρένταμ (Ξέρεις πόσο αξίζω)», το τρίτο άλμπουμ της Каролина, εμφανίστηκε στην αγορά την άνοιξη του 2003. Η παρουσίασή του έγινε σε περισσότερες μεγάλες πόλεις της Δ.Μακεδονίας, όπως και σε φεστιβάλ του Μαυροβουνίου, της Σερβίας και της Κροατίας. Το Δεκέμβριο του 2005, το τέταρτο της άλμπουμ ήταν ήδη πραγματικότητα. Ο τίτλος «Во заборав-Βο ζάμποραβ (Σε λήθη)». Μια φανταστική συλλογή, με πολύ καλής ποιότητας βίντεο κλιπς. Τα τραγούδια «Се лажам себе-Σε λάζζαμ σέμπε (Λέω ψέμματα στον εαυτό μου)» και «Ова срце знае-Όβα σ’ρτσε ζνάε (Αυτή η καρδιά ξέρει)», ακούγονταν παντού. Το άλμπουμ αυτό, είναι ένα από τα άλμπουμ στη Δ.Μακεδονίας, με τις μεγαλύτερες πωλήσεις όλων των εποχών. Η Каролина οριστικά πλέον επιβεβαίωσε το στάτους της ως ένας από τους μεγαλύτερους μουσικούς αστέρες των Βαλκανίων.
Τον Ιούνιο του 2008, η Καρολίνα εξέδωσε το πέμπτο της άλμπουμ, με τίτλο «Македонско девојче-Μακεντόνσκο Ντέβοϊτσσε (Μακεδονοπούλα)». Περιείχε 10 συνθέσεις και ήταν η συλλογή με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στη Δ.Μακεδονίας για το 2008. Το τελευταίο της (ως τώρα), έκτο άλμπουμ, κυκλοφόρησε το 2010, με τίτλο «Капка под небото-Κάπκα ποντ νέμποτο (Σταγόνα κάτω από τον ουρανό)» και αυτήν την στιγμή είναι ένα από τα δημοφιλέστερα στη Δημ.Μακεδονίας και γενικά στα Βαλκάνια.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

МИЛИБРОД – ΜΙΛΙΜΠΡΟΝΤ – ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΤΣΟΥΡΕΚΙ

Αναγκαία υλικά :

1 килограм брашно – 1 κιλό αλεύρι
1 путер – 1 βούτυρο
3 јајца – 3 αυγά
малку маргарин – λίγο μαργαρίνη
300 грама суво грозје – 300γρ. σταφίδες
една чашка рум – ένα ποτηράκι ρούμι
3 раце шеќер – τρεις χούφτες ζάχαρη
1 квасец – 1 μπυρομαγιά
1 килограм млеко – 1 κιλό γάλα

Τρόπος ετοιμασίας

Τις σταφίδες τις βάζουμε σε βαθύ πιάτο και προσθέτουμε το ρούμι, αφήνοντας έτσι, μέχρι που να ετοιμάσουμε το ζυμάρι. Παίρνουμε 700γρ αλεύρι, το τοποθετούμε σε ένα μπωλ, κάνουμε στη μέση μια τρύπα και μέσα θρυματίζουμε τη μπυρομαγιά. Επίσης προσθέτουμε λιγάκι νερό και μια μικρή κουταλιά ζάχαρη. Έπειτα ανακατεύουμε όλο το μίγμα και το αφήνουμε να φουσκώσει (τη μπυρομαγιά μπορείτε να την λιώσετε και σε ξεχωριστό σκεύος). Όταν το μίγμα είναι έτοιμο, προσθέτουμε τα τρία αυγά και το βούτυρο, τις τρεις χούφτες ζάχαρη και τις σταφίδες, στραγγισμένες όμως από το ρούμι. Ζεσταίνουμε λιγάκι το γάλα και του προσθέτουμε τα υπόλοιπα 300γρ αλεύρι και έπειτα το ανακατέυουμε με το υπόλοιπο μίγμα. Όταν τελειώσουμε με το ανακάτεμα, αφήνουμε το μίγμα για μισή ώρα περίπου. Έπειτα βγάζουμε το ζυμάρι από το μπωλ και το βάζουμε στο τραπέζι, όπου από αυτό κάνουμε έξι μπαλίτσες. Από τις πρώτες τρεις μπαλίτσες πλάθουμε με τα χέρια μας μακριά ραβδιά με μυτερες τις άκρες και έπειτα κάνουμε πλεξίδα. Το ίδιο επαναλαμβάνουμε και με τις υπόλοιπες τρεις μπαλίτσες ζυμάρι. Όταν είμαστε έτοιμοι, σε ρηχό ταψί, προηγουμένως αλοιμένο με μαργαρίνη, τοποθετούμε τις πλεξίδες και μεταξύ τους, όπως και πάνω τους, βάζουμε κομματάκια μαργαρίνης. Πάλι αφήνουμε το ζυμάρι να «ησυχάσει» και έπειτα το βάζουμε στο φούρνο και το ψήνουμε στους 175 βαθμούς, επί 45 λεπτά της ώρας.

За многу години Велигден и добра ишта – Ζα μνόγκου γκόντινι Βέλιγκντεν ι ντόμπρα ίσστα – Χρόνια πολλά για το Πάσχα και καλή όρεξη !

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ЛАЗАРКИ – ΛΑΖΑΡΚΙ

Πλησιάζει το Велигден-Βέλιγκντεν (Πάσχα). Μεγάλη γιορτή, γύρω από την οποία συγκεντρώνονται πολλά адети-έθιμα. Έθιμα, όπως τα црвени јајца-τσ’ρβενι ιάιτσα (κόκκινα αυγά), το милиброд-μίλιμπροντ (τσουρέκι), Цветници-Τσβέτνιτσι (Κυριακή των Βαḯων) και πολλά άλλα. Ένα από τα αγαπημένα έθιμα των παιδιών και ιδιαίτερα των κοριτσιών, ήταν, και σε πολλά μέρη ακόμα είναι, το Лазарки-Λάζαρκι. Παρέες, παρέες τα κορίτσια, οι Λαζάρκι, με λουλουδένια στεφάνια στα μαλλιά, το Σάββατο του Λαζάρου, πηγαίνουν από σπίτι σε σπίτι τραγουδώντας τραγούδια για τον Λάζαρο και οι домакини-ντομάκινι (νοικοκύρηδες), τους δίνουν αυγά και άλλα αγαθά. Παρακάτω παρουσιάζεται το τραγούδι του εθίμου αυτού, έτσι όπως μας το τραγούδησαν στο χωριό Ракита-Ράκιτα (Ολυμπιάδα Κοζάνης).

Ја го Лазар на пазар(х2)
Дека се коват м’згите(х2)
Да туваре бел бисер(х2)
Да дунесе на Лазарки(х2)

Рефрен
Вивур вивур Лазарки
Вивур вивур
Не е Лазар ката дена
Пу еднашкиш на годината
Пу еднашкиш
Излези причекај црнооко дивојко(х2)

Ја го си греде под мали вратки(х2)
Под мали вратки, под ж’лти дујни(х2)

Рефрен

Ια γκο Λάζαρ να πάζαρ(х2)
Ντέκα σε κόβατ μ’ζγκιτε(х2)
Ντα τουβάρε μπελ μπίσερ(х2)
Ντα ντουνέσε να Λαζάρκι(х2)

Ρεφρέν
Βίουρ βίουρ Λαζάρκι
Βίουρ βίουρ
Νε ε Λάζαρ κάτα ντένα
Που εντνάσσκιςς να γκοντίνατα
Που εντνάσσκιςς
Ίζλεζι πριτσσέκαϊ τσ’ρνοόκο ντιβόικο(х2)

Ια γκο σι γκρέντε ποντ μάλι βράτκι(х2)
Ποντ μάλι βράτκι, ποντ ζζ’λτι ντούινι(х2)

Ρεφρέν

Νάτος ο Λάζαρος στο παζάρι(х2)
Εκεί που πεταλώνονται τα μουλάρια(х2)
Να φορτώσει λευκό μαργαριτάρι(х2)
Να το παέι στις Λαζάρκι(х2)

Ρεφραίν
Ανεμοστρόβιλος, ανεμοστρόβιλος Λαζάρκι
Ανεμοστρόβιλος (κάντε γρήγορα)
Δεν είναι του Λαζάρου κάθε μέρα
Μια φορά το χρόνο
Μια φορά
Βγες να υποδεχτείς μαυρομάτα κοπέλα(х2)

Νάτος έρχεται από μικρές πορτίτσες(х2)
Άπό πορτίτσες, από κίτρινες κυδωνιές(х2)

Ρεφραίν

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

КОГА ПАДНА НА ПИРИНА – ΚΟΓΚΑ ΠΑΝΤΝΑ ΝΑ ΠΙΡΙΝΑ

Παραδοσιακό τραγούδι για τον μεγάλο Μακεδόνα αγωνιστή,Јане Сандански-Γιάνε Σάντανσκι.

Έχει γραφεί από το λαό, λίγο καιρό μετά το θάνατό του, στο βουνό Πίριν, της Μακεδονίας του Πίριν (σημ.Βουλγαρία).

КОГА ПАДНА НА ПИРИНА

Кога падна на Пирина,
ранет Јане Сандански,
долетеја три сокола
и на Јане збореа
Ајде Јане со нас дојди,
ние лек ќе најдеме.
Мајка Македонија
за таков јунак лек ќе најде(х2)

Први сокол ќе те носи
долу крај Вардара,
втори сокол ќе те носи
дур на белото море,
трети сокол ќе те носи
горе Пирин планина
Белким ти ќе оздравиш,
Македонија да ослободиш(х2)

Ојте вие три сокола,
в’ срце лудо сум ранет
Остајте ме тук’ да умрам,
мене лек не лекува.
Македонија други ќе роди,
ќе ја ослободат
Мајка Македонија
други ќе роди да ја ослободат(х2)

ΚΟΓΚΑ ΠΑΝΤΝΑ ΝΑ ΠΙΡΙΝΑ

Κόγκα πάντνα να Πιρίνα
ράνετ Γιάνε Σάντανσκι
ντολετέια τρι σοκόλα
ι να Γιάνε ζμπόρεα
Άιντε Γιάνε σο νας ντόιντι
νίε λεκ κε νάιντεμε.
Μάικα Μακεντόνια
ζα τάκοβ ιούνακ λεκ κε νάιντε(х2)

Π’ρβι σόκολ κε τε νόσι
ντόλου κράι Βάρνταρα,
βτόρι σόκολ κε τε νόσι
ντουρ να Μπέλοτο μόρε,
τρέτι σόκολ κε τε νόσι
γκόρε Πίριν πλάνινα.
Μπέλκιμ τι κε όζντραβιςς,
Μακεντόνια ντα οσλόμποντιςς(х2)

Όιτε βίε τρι σοκόλα,
β’ σ’ρτσε λούντο σουμ ράνετ.
Οστάιτε με τουκ’ ντα ούμραμ,
μένε λεκ νε λέκουβα.
Μακεντόνια ντρούγκι κε ρόντι,
κε ια οσλόμποντατ.
Μάικα Μακεντόνια
Ντρούγκι κε ρόντι κε ια οσλόμποντατ(х2)

ΟΤΑΝ ΕΠΕΣΕ ΣΤΟ ΠΙΡΙΝ

Όταν έπεσε στο Πίριν
πληγωμένος ο Γιάνε Σάντανσκι
πέταξαν κοντά του τρία γεράκια
και στον Γιάνε μιλούσαν
Άιντε Γιάνε με εμάς έλα
εμείς γιατρικό θα βρούμε.
Η μάνα Μακεδονία
Για τέτοιο γενναίο, θα βρει γιατρικό(х2)

Το πρώτο γεράκι θα σε πάει
κάτω δίπλα στο Βαρδάρη
το δεύτερο γεράκι θα σε πάει
μέχρι την Άσπρη θάλασσα,
το τρίτο γεράκι θα σε πάει
πάνω στο βουνό Πίριν.
Με την ελπίδα εσύ να αναρρώσεις
την Μακεδονία να ελευθερώσεις(х2)

Πηγαίνετε εσείς τρία γεράκια,
στην καρδιά είμαι πολύ πληγωμένος
αφήστε με εδώ να πεθάνω
εμένα γιατρικό δεν γιατρεύει.
Η Μακεδονία άλλους θα γεννήσει
και θα την ελευθερώσουν.
Η μάνα Μακεδονία
άλλους θα γεννήσει και θα την ελεθερώσουν(х2)

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Κατηγορίες

Ευχαριστούμε θερμά τους Μακεδόνες οικονομικούς μας μετανάστες σε Αυστραλία, Καναδά και δυτική Ευρώπη, όπως και τους φίλους μας απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας, για την οικονομική στήριξη της έκδοσης της Нова Зора. Благодариме - Μπλαγκοντάριμε


ALPHA BANK

Account 852 00 2101 031390

IBAN: GR47 0140 8520 8520 0210 1031 390

BIC: CRBAGRAA

Μηνιαίες Εκδόσεις

Македонска Ризница
  • ,ΞΕΦΥΛΛΙΣΜΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΤΕΥΧΩΝ
    РАЗГЛЕДУВАЊЕ НА ПРЕТХОДНИ БРОЕВИ
  • 2016 (147)
  • 2015 (416)
  • 2014 (404)
  • 2013 (377)
  • 2012 (372)
  • 2011 (323)
  • 2010 (202)