Αρχεία | Οκτώβριος, 2010

ΤΑ… ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΜΕΝΑ ΧΩΡΙΑ

Κάποια χωριά «πολεμούν» για να αποκτήσουν σχολείο ή αθλητικό γήπεδο. Το χωριό Λόφοι-Забрдени Φλώρινας-Лерин, εάν χρειαστεί να «πολεμήσει» για ένα καλύτερο χωριό, θα μπορεί εύκολα να το κάνει. Έχει δικό του ένα ολόκληρο πεδίο βολής !!

Η ιστορία αυτή δεν είναι πρόσφατη. Εδώ και πολλές δεκαετίες λειτουργεί το συγκεκριμένο πεδίο βολής και δημιουργεί αμέτρητα προβλήματα στους κατοίκους του χωριού, αλλά και της ευρύτερης περιοχής. Προβλήματα υγείας, καταστροφή καλλιεργειών και βοσκοτόπων, παρατημένες μη ενεργοποιημένες βόμβες, κατεστραμένοι δρόμοι, είναι μόνο λίγα από τα μεγάλα προβλήματα που δημιουργούν οι στρατιωτικές ασκήσεις. Επίσης, αυξημένος είναι και ο κίνδυνος βιομηχανικού ατυχήματος, λόγω της λειτουργίας σε απόσταση λιγότερη από 1χλμ, σύγχρονης μονάδας της ΔΕΗ(ΑΗΣ Αχλάδας-Μελίτης).Οι αντιδράσεις των κατοίκων της γύρω περιοχής ήταν πάντοτε παρούσσες, αλλά δυστυχώς κανείς δεν ενδιαφέρθηκε. Το αποκορύφωμα των αντιδράσεων ήρθε το καλοκαίρι του 2008, όπου η περιοχή έμοιζε με πεδίο μάχης.

Ας δούμε όμως τί περίπου έγινε τότε.

«Δε με ενδιαφέρει τι κάνετε, δεν είμαι από δω, είμαι από μακριά…Καλά κάνετε και πεθαίνετε από καρκίνο (!). Από τη στιγμή που είστε στα σύνορα θα ανέχεστε και ασκήσεις και στρατό. Αν δε θέλετε, να βγάλετε τους Λόφους έξω από τα σύνορα»! (απάντηση αστυνομικού σε σχετικές διαμαρτυρίες κατοίκων).

Στο χωριό Λόφοι-Забрдени της Φλώρινας-Лерин, γίναμε μάρτυρες ενός ακόμα σοβαρού περιστατικού επιλεκτικής αντιμετώπισης Ελλήνων πολιτών μακεδονικής καταγωγής. Και αυτή τη φορά επελέγει ο Ελληνικός Στρατός για να υλοποιήσει την πάγια de facto πολιτική διακρίσεων που εφαρμόζει η χώρα μας έναντι των εθνικά Μακεδόνων αλλά και όλων των υπολοίπων που εκφράζουν διαφορετικές απόψεις σε «απαγορευμένα» ζητήματα.

Μονάδα τεθωρακισμένων, καταργώντας τις σχετικές πρόσφατες δεσμεύσεις του Γενικού Επιτελείου Στρατού, κινήθηκε προς το πεδίο βολής που βρίσκεται στη θέση Гумница-Γκούμνιτσα,  μεταξύ των χωριών  Μελίτη-Овчарани, Λοφοι-Забрдени, Βεύη-Баница και Κέλλη-Горничево και εν μέσω ΙΔΙΟΚΤΗΤΩΝ αγροτικών καλλιεργειών, θέλησε να πραγματοποιήσει εκπαιδευτικές βολές. Προηγουμένως, η 34η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία είχε επιλεκτικά «ενημερώσει» για τις επικείμενες βολές, «ξεχνώντας» το κατεξοχήν πληττόμενο από αυτές χωριό των Λόφων-Забрдени. Παράλληλα, «απαγόρευε» τη διέλευση πεζών και οχημάτων στην περιοχή, με άλλα λόγια απαγόρευε στους κατοίκους των χωριών την πρόσβαση προς την ιδιόκτητη περιουσία τους επί 10 μέρες!

Δυστυχώς για τους «εγκέφαλους» που σκαρφίστηκαν το μεγαλοφυές αυτό σχέδιο, οι κάτοικοι της περιοχής το ματαίωσαν με έργα, αρνούμενοι να δεχτούν βλήματα να σφυρίζουν πάνω από τα κεφάλια τους, αρνούμενοι να δεχτούν την υπονόμευση της υγείας και του περιβάλλοντός τους. Μπλόκαραν την πρόσβαση των αρμάτων μάχης, κατέλαβαν το πεδίο βολής παρότι εκλήθησαν μέχρι και ειδικές δυνάμεις της Αστυνομίας για να τους εμποδίσουν και σταμάτησαν έτσι την διεξαγωγή των βολών.

Και όμως, το όλο θέμα δεν έληξε εκεί. Φαίνεται ότι ορισμένοι δεν πρόκειται να βάλουν ποτέ μυαλό. Σε μια πρωτοφανή επίδειξη κουτοπονηριάς και θράσους (και φυσικά χωρίς την παραμικρή προειδοποίηση, ώστε να πιαστούν «στον ύπνο» οι κάτοικοι), άρματα μάχης εμφανίστηκαν αιφνιδιαστικά, λίγο διάστημα αργότερα, στους δρόμους των Λόφων-Забрдени, με προφανή στόχο να πραγματοποιήσουν τις βολές που δεν κατάφεραν την περασμένη εβδομάδα. Ήρθαν μάλιστα συνοδευόμενα από πολυάριθμες ειδικές μονάδες της Αστυνομίας, με σκοπό να επιβάλλουν το «νόμο του ισχυρού» με καουμπόικες μεθόδους.

Παρ’ όλα αυτά, οι κάτοικοι όχι μόνο των Λόφων-Забрдени αλλά και της Βεύης-Баница, της Κέλλης-Горничево και της Μελίτης-Овчарани, βρέθηκαν και πάλι μπροστά τους. Έτσι, εφαρμόζοντας μεθόδους που θύμισαν τις χειρότερες μέρες της επταετούς Δικτατορίας, οι γενναίες δυνάμεις της Αστυνομίας άρχισαν να χτυπούν τους κατοίκους. Έσπασαν χέρια, έσυραν στο δρόμο γυναίκες (!), συνέλαβαν 4 άτομα (ανάμεσα τους και ο πρόεδρος του Δημ. Συμβουλίου Λόφων-Забрдени), τους πέρασαν χειροπέδες σαν να επρόκειτο για τους χειρότερους εγκληματίες και τους οδήγησαν στα κρατητήρια.

H πρωτοφανής αυτή επίθεση της Αστυνομίας αντί να εκφοβίσει, συσπείρωσε τους κατοίκους. Εκατοντάδες άτομα παρέμειναν όλη τη νύχτα μπροστά από το πεδίο βολής, απαιτώντας την άνευ όρων απελευθέρωση των συλληφθέντων. Τελικώς, αυτό έγινε τα ξημερώματα, όταν και δόθηκε εκ νέου διαβεβαίωση ότι δεν θα υπάρξουν βολές βαρέων όπλων.

Τα πράγματα σήμερα δεν άλλαξαν καθόλου. Οι κάτοικοι συνεχίζουν να είναι ανήσυχοι λόγω της μη λύσης του προβλήματος.

Το αποτέλεσμα όλων αυτών, ήταν η σύλληψη οκτώ κατοίκων του χωριού, μεταξύ τους και ο Πρόεδρος και αυτόφωρο οδήγησή τους στο αστυνομικό τμήμα. Μετά από πολύωρες συσκέψεις των αρχών (δεν ήξεραν ποιά κατηγορία να τους αποδώσουν), τους μήνυσαν για παρακόλληση συγκοινωνίας! Η δικάσιμος έχει οριστεί για τις 20 Οκτωβρίου του έτους που διανύουμε και στρατιωτικές ασκήσεις δεν επαναλήφθηκαν από τότε μέχρι σήμερα. Το πεδίο βολής όμως, ακόμα δεν έχει απομακρυνθεί. Οι Λόφοι-Забрдени, αν και μικρό μακεδόνικο χωριό, έχει μεγάλη ιστορία. Όπως και τα γύρω χωριά. Ιστορία την οποία το επίσημο κράτος δεν κατάφερε να σβύσει όλα αυτά τα χρόνια. Έτσι επιστράτευσε να άρματα και ενεργοποίησε και πάλι τα πεδία βολής. Τα «εθνικά θέματα» επιβάλουν την ύπαρξή τους !!

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ «ΑΓΡΙΟΥΣ»… ΠΑΠΑΔΕΣ, « ΩΡΑΙΟΥΣ»… ΓΑΜΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ…

Αρχές του 1990 ξεκίνησε μία ερωτική ιστορία κοντά στα σύνορα Δημοκρατίας της Μακεδονίας και Ελλάδος. Νέος Φλωρινώτης (Леринец) που συχνά ταξίδευε στη Μπίτολα, γνώρισε μια Μπιτόλτσσανκα (Битолчанка). Ερωτεύτηκαν ο Γιώργος* και η Μαρία* και αποφάσισαν μετά από λίγους μήνες να παντρευτούν.

Ο γάμος συμφωνήθηκε να γίνει στη Φλώρινα-Лерин και ξεκίνησαν οι απαραίτητες προετοιμασίες μεταξύ των οποίων και η άδεια θρησκευτικού γάμου. Ο Γιώργος κατέθεσε την αίτηση στον αντίστοιχο ναό της ενορίας της πόλης και χαρούμενοι περίμεναν την ομορφότερη στιγμή της ζωής τους.

Μία βδομάδα λοιπόν πριν τον γάμο, ο παπάς της Ενορίας επισκέφθηκε τον γαμπρό Γιώργο στην εργασία του και του είπε:

“Παιδί μου δεν μπορεί να γίνει ο γάμος…”

“Γιατί πάτερ”; ρώτησε εμβρόντητος ο Γιώργος που είχε κάνει όλες τις προετοιμασίες…

“Ο Μητροπολίτης θα σου πεί…” απάντησε ο παπάς.

Προβληματισμένος ο Γιώργος παράτησε τη δουλειά και ξεκίνησε για την Μητρόπολη Φλώρινας για να συναντήσει τον τότε Μητροπολίτη Φλώρινας, Πρεσπών και Εορδαίας, Αυγουστίνο Καντιώτη.

Μπήκε στην Μητρόπολη, ζήτησε να τον δει και ακολούθησε η παρακάτω στιχομυθία:

Γιώργος: Δέσποτά μου είμαι ο Γιώργος..ο πάτερ.. με ενημέρωσε ότι δεν μπορεί να γίνει ο γάμος και να σας συναντήσω.

Καντιώτης: Α! Εσύ είσαι;

Γιώργος: Μάλιστα.

Καντιώτης: Καλά δεν ντρέπεσαι βρε να παντρευτείς Σκοπιανή; Τόσο όμορφες κοπέλλες Ελληνίδες και θέλεις μία γυφτοσκοπιανή;

Γιώργος: (Σοκαρισμένος)…Δέσποτά μου είναι χριστιανή η κοπέλλα μου γιατί να μην την παντρευτώ αφού αγαπιώμαστε και είμαστε Χριστιανοί…

Καντιώτης: Χάσου από μπροστά μου που θέλεις να πάρεις μιά βρωμερή…

Ο Γιώργος που τα έχασε από τα λόγια του Δεσπότη, ενημέρωσε τους γονείς του “πρόβλημα” με τον γάμο. Οι γονείς, ήσυχη αξιοπρεπέστατη οικογένεια στην πόλη, ανησύχησαν σοβαρά και αποφάσισαν να ζητήσουν συνάντηση με τον Δεσπότη. Πήρε η μητέρα του και μια εικονίτσα μαζί της ως θεοσεβούμενη και επισκέφτηκαν την Μητρόπολη. Ο Γιώργος με αγωνία περίμενε τους γονείς του για να τον ενημερώσουν… Επέστρεψαν και τον ενημέρωσαν ότι θα βρεθεί λύση αλλά πρέπει την επόμενη ημέρα όλοι μαζί πρέπει να επισκεφτούν τον Δεσπότη.

Την επόμενη ημέρα λοιπόν πήγαν στην Μητρόπολη. Ο υπεύθυνος υποδοχής ζήτησε από τον γαμπρό να περιμένει στην αίθουσα υποδοχής και οι γονείς του πέρασαν στην αίθουσα του Δεσπότη. Ο Γιώργος περίμενε και απόρεσε κοιτάζοντας από το παράθυρο…Σταμάτησε μία λιμουζίνα, στρατιωτικό μαύρο όχημα, βγήκε κάποιος υψηλόβαθμος από το αμάξι (ταξίαρχος ίσως…) μπήκε στην Μητρόπολη και κατευθύνθηκε στην αίθουσα του Δεσπότη. Σε λίγο δεύτερη λιμουζίνα…ο Νομάρχης Φλώρινας. Ακολούθησε και αυτός την ίδια πορεία. Σχεδόν αμέσως κατέφθασε και όχημα της κρατικής ασφάλειας. Υψηλόβαθμος και αυτός, εισήχθε στο κτίριο της Μητρόπολης.

Ο Γιώργος άρχισε να αναρωτιέται…τί είδους συνάντηση είναι αυτή, με τον Δεσπότη, τους γονείς και την “ελίτ” της εξουσίας της περιοχής;

Μετά από λίγο διάστημα αποχώρησαν οι προαναφερόμενοι ένστολοι και Νομάρχης, βγήκαν οι γονείς, (η μητέρα του αγκαλίτσα με την εικονίτσα της Παναγίας…), ο υπεύθυνος κάλεσε τον Γιώργο να δεί τον Μητροπολίτη και οι γονείς του τον περίμεναν στη αίθουσα. Μπήκε ο Γιώργος να δεί τον Μητροπολίτη και…

Καντιώτης: Άκουσε παιδί μου…για χάρη των γονιών σου θα σου κάνω τη χάρη να υπογράψω την άδεια γάμου και να παντρευτείς την Σκοπιανή…

Γιώργος αποσβολωμένος τον κοιτάζει…

Καντιώτης: Όμως άκου να δείς…σε αυτόν το γάμο δεν θα ακουστούν ούτε όργανα ούτε μουσική! Έλα εδώ να ορκιστείς στην εικόνα…

Ο Γιώργος τελείως τα έχει χαμένα…

Καντιώτης: Ορκίσου ότι δεν θα πεις τίποτα για το τί έγινε με τον γάμο αυτόν…

Γιώργος: …Ορκίζομαι.

Ο γάμος λοιπόν έγινε την Κυριακή  και πολλοί φίλοι του γαμπρού απορούσαν γιατί δεν θα υπάρξει γλέντι μετά την εκκλησία όπως γίνεται σε κάθε γάμο. Ρωτούσαν τον γαμπρό και δικαιολογήθηκε ότι επειδή πέρασε πρόσφατα ο πατέρας του σοβαρό πρόβλημα υγείας δεν θα ήθελε να επηρεαστεί-επιβαρυνθεί η υγεία του από το γλέντι…για αυτό η οικογένεια αποφάσισε να μην γίνει τίποτα μετά τον γάμο παρά μόνον φαγητό στο κλειστό κύκλο των συγγενών των νεόνυμφων…

Όλες τις περιπέτειες του γάμου και τις λεπτομέρειες που παραθέτονται στο άρθρο τις έμαθαν οι φίλοι του μετά από μερικούς μήνες σε ταβερνούλα, παρέα με τον πρώην εργένη. Για την αποκάλυψη λειτούργησε ως φάρμακο το αλκοόλ όπου μετά τα ουζάκια και τις μπύρες ο φίλος γαμπρός δεν άντεξε και ξέσπασε…Ξεπέρασε και τις φοβίες του όρκου ενώπιων στον Δεσπότη και περιέγραψε με κάθε λεπτομέρεια την ιστορία του γάμου σχεδόν με δάκρυα…

Τελικά το αλκοόλ είναι φάρμακο βάλσαμο για τις βιασμένες συνειδήσεις πολλών ανθρώπων στις περιοχές όπου κατοικούν εθνικά Μακεδόνες στη βόρεια Ελλάδα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η συμπεριφορά πολλών Μακεδόνων στα γνωστά πανηγύρια και όχι μόνον, ακόμη και στους γάμους, όταν αποφασίσουν τελικά να τραγουδήσουν ή να ακούσουν μακεδονικά τραγούδια.

Στα περί του γκρεμιστή των μακεδονικών εκκλησιών Αυγουστίνου Καντιώτη, μεικτών γάμων, ελληνικής εκκλησίας και πολλών άλλων, θα μπορούσε ολόκληρη εγκυκλοπαίδεια να γραφεί για τα τετεκταινόμενα δεκαετιών, σε βάρος του μακεδονικού πληθυσμού. Ευτυχώς που σιγά-σιγά αποκαλύπτεται το “διαχρονικό έγκλημα”.

Η ενέργεια του τερατάνθρωπου “Καντιώτη” δεν παρά ένα απλό χαρακτηριστικό παράδειγμα απάνθρωπης εθνικιστικής πολιτικής (κράτος και εκκλησία αδέρφια) της Ελλάδος, ενάντια στους εθνικά Μακεδόνες, όλα αυτά τα χρόνια…

ΑΔΕΡΦΙΚΟΣ ΦΙΛΟΣ ΤΟΥ ΓΑΜΠΡΟΥ…ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΩΣ

ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ, ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΤΟΞΟΥ.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:

Ο Καντιώτης πέθανε πριν λίγες μέρες στη Φλώρινα. Είχε μείνει “φυτό” την τελευταία σχεδόν δεκαετία. Υπέφερε, προσπαθούσε ίσως να πεθάνει αλλά δυσκολευόταν ακόμη και αν επιθυμούσε ο ίδιος για να “γλιτώσει”. Οι γέροι στα Μακεδονικά χωριά όταν έβλεπαν τέτοιο παρόμοιο θάνατο, όταν δηλαδή “βασανιζόταν” κάποιος για χρόνια να πεθάνει, κακός άνθρωπος έλεγαν…“Σι γκι μπέρι γκρεόιτε τσσόεκοτ, ι νε μου μπέγκα ντούσσατα…Γκόσποντ βέλι λοσσ τσσόεκ ια τ’ργκα μάκατα ότι τρέμπα ντα πλάτι ι ντα σε μάτσσι ζα λόσσοτο σσο γκο νάπραϊ να ντρούγκιτε… ι ζάτοα γκο μάτσσι Γκόσποντ πρι ουμιράνιετο…”   Οι Μακεδόνες καταλαβαίνουν…

* Τα ονόματα Γιώργος και Μαρία είναι τα ψευδώνυμα των “ηρώων” του γεγονότος για ευνόητους λόγους.

Εάν η Ελλάδα υπάρχει σήμερα ως ομογενές έθνος, το οφείλει να Μικρασιατική καταστροφή. Εάν οι εκατοντάδες χιλιάδες προσφύγων δεν κατέφθαναν στην Ελλάδα, η ελληνική Μακεδονία δεν θα υπήρχε σήμερα. Οι πρόσφυγες δημιούργησαν την εθνική ομογενοποίηση της χώρας μας.

Αυγουστίνος Καντιώτης, Μητροπολίτης Φλώρινας.

(Αναστασία Καρακασίδου: Χωράφια με σιτάρι, Λόφοι με αίμα, σελίδα 141)

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΗΜΑΤΑΚΙ !

Μια συνάντηση η οποία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «ιστορική». Στις 16 Σεπτεμβρίου 2010, αντιπροσωπεία του κόμματος των εθνικά Μακεδόνων Ουράνιο Τόξο, συναντήθηκε επίσημα στην Αθήνα με την Εθνική Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (μετά από πολλές προσπάθειες και χρόνια αναμονής). Στην ουσία ήταν η πρώτη επίσημη συνάντηση με κρατικό όργανο.  Η επιτροπή αυτή,  ασχολείται με τα νομοθετικά πλαίσια που διέπουν τα δικαιώματα του ανθρώπου και ομάδων ανθρώπων, όπως και με συμβουλευτικές κινήσεις προς την κυβέρνηση της χώρας σχετικά με τις διεθνείς συμφωνίες και κανονισμούς, τους οποίους η Ελλάδα εφαρμόζει ή θα έπρεπε να εφαρμόζει. Στην συνάντηση, τα μέλη του Ουράνιου Τόξου, παρουσίασαν την σημερινή κατάσταση γύρω από τα δικαιώματα των «ανύπαρκτων» Μακεδόνων, σε πολιτιστικό, γλωσσικό επίπεδο και επίπεδο αναγνώρισης από πλευράς του κράτους, ως εθνικά Μακεδόνες. Η εικοσαμελής Επιτροπή έδειξε προσοχή στα αιτήματα και υποσχέθηκε πως θα μεταφέρει τα συμπεράσματά της στην κυβέρνηση. Απομένει να δούμε εάν αυτό θα υλοποιηθεί ή η υπόθεση θα μείνει στα συρτάρια, ακολουθώντας την επίσημη πολιτική της χώρας, περί «ανύπαρκτου ζητήματος»;

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

A NAME IS A NAME – ΕΝΑ ΕΘΝΟΣ ΚΡΑΤΕΙΤΑΙ ΟΜΗΡΟΣ ΛΟΓΩ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΤΟΥ

Το «A Name is a Name» είναι μια ταινία ντοκυμαντέρ, την οποία δημιούργησε ο Ισλανδός Σίνγκιουρσον Έιναρσον. Είναι επαγγελματίας σκηνοθέτης και τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται στη Νορβηγία. Το A Name is a Name είναι ένα κλασικό «φιλμ του δρόμου», όπου τα στοιχεία και οι εικόνες συλλέχθηκαν μετά από περιήγηση του δημιουργού στη Δημοκρατία της Μακεδονίας, την Ελλάδα, τη Βουλγαρία και την Αλβανία. Περιήγηση η οποία διήρκησε εφτά μήνες. Όπως ο ίδιος δήλωσε, η ταινία έχει ως θέμα μια ομάδα ανθρώπων, οι οποίοι αποκαλούνται Μακεδόνες, ζουν σε περισσότερες χώρες και το τί σημαίνει για αυτούς να αναγνωρίζονται ως τέτοιοι. Χαρακτηριστικός είναι και ο δεύτερος τίτλος του ντοκυμαντέρ «ένα φιλμ για ένα έθνος, το οποίο κρατείται όμηρος λόγω του ονόματός του». Ήδη έγινε η επίσημη παρουσίαση του στον Καναδά, ΗΠΑ, Αυστραλία, Δημοκρατία της Μακεδονίας και άλλες ευρωπαικές χώρες.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Ο ΝΤΙΒΙΑΡ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

Ο Εμανουέλ Ντιβιάρ γεννήθηκε στη Λυόν της Γαλλίας, το 1887. Διετέλεσε διευθυντής του Γραφείου Σχολικών Αρχείων και Παιδαγωγικών Ερευνών και καθηγητής στο Ινστιτούτο Ζαν Ζακ Ρουσώ. Επίσης ήταν πρόεδρος στον Παιδαγωγικό Σύλλογο της Γενεύης και  πρόεδρος του Παιδαγωγικού Συλλόγου Της Ελβετίας. Η κύρια όμως ασχολία του ήταν ως πρόεδρος της Επιτροπής της Γενεύης προς Άμυνα επί της Τρομοκρατίας στα Βαλκάνια. Κάποια στιγμή, μεταξύ των άλλων, παρουσίασε στους συνεργάτες του την κατάσταση του μακεδόνικου λαού και περιέγραψε τις απίθανες συνθήκες, κάτω από τις οποίες διαμελίστηκε. Χαρακτηριστικά δήλωσε: «Είσαι Σέρβος;  Βούλγαρος είσαι; Έλληνας ή Αλβανός; Και σε όλες αυτές τις ερωτήσεις, ο μακεδόνικος λαός, σήμερα, όπως και χτες, έδωσε την ίδια απάντηση:-Εγώ είμαι Μακεδόνας»!

Емануел Дивијар е роден во Лион, во 1887 год. Бил Директор на Бирото за Училишни архиви и за педагошки истаржувања и Професор на Институтот Жан Жак Русо.
Претседател на Женевското педагошко друштво. Претседател на Педагошкото друштво на Швајцарија. Емануел Дивијар е Претседател на Женевскиот Комитет за одбрана од теророт на Балканот.
Ова е краткиот осврт за состоjбатa во коjа е Македонскиот народ како што jа видел овој голем хуманист и училишен реформатор од Швајцарија. Тоj ги опишува невозможните услови под кои е распарчен македонскиот народ и дава одговори за разрешување на неговата ропската положба.
” Србин ли си? Бугарин ли си? Грк или Албанец? На оваа серија прашања, македонскиот народ,
денес како и вчера, го дава истиот одговор – Јас сум Македонец. “

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ΕΠΙΣΗΜΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ

Επίσημα γραφεία στο κέντρο των Τιράνων εγκαινίασαν πρόσφατα οι Μακεδόνες της Αλβανίας. Το μακεδόνικο κόμμα Македонска Алијанса за Европска Интеграција – Μακέντονσκα Πάρτια ζα Εύροπσκα Ιντεγκράτσια (Μακεδόνικη Συμμαχία Ευρωπαικής Ολοκλήρωσης), το οποίο συμμετέχει στις αλβανικές εκλογές ως αναγνωρισμένο κόμμα των Μακεδόνων της Αλβανίας, για πρώτη φορά άνοιξε γραφεία στην πρωτεύουσα της χώρας. Μέχρι τώρα, γραφεία λειτουργούσαν μόνο στις περιοχές όπου η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι Μακεδόνες. Пустец-Πούστετς, Мала Преспа-Μάλα Πρέσπα, Поградец-Πόγκραντετς, Голо Брдо-Γκόλο Μπ’ρντο. Τα γραφεία θα βοηθήσουν στην καλύτερη οργάνωση του κόμματος και την καλύτερη λειτουργία της κομματικής επιτροπής των Τιράνων. Η НоваЗора παρεβρέθηκε στα εγκαίνια και το κλίμα που επικρατούσε ήταν κλίμα θετικότατο, γεμάτο με ελπίδα και προσδοκίες για ένα καλύτερο μέλλον για τους εκεί Μακεδόνες, αλλά και για τους Μακεδόνες όλου του κόσμου.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΣΤΗ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ

Σε σκάνδαλο ευρωπαικών διαστάσεων εξελίχθηκε στη Βουλγαρία η προετοιμασία της επικείμενης απογραφής του πληθυσμού. Ενώ μέχρι πρόσφατα, υπήρχε στο έντυπο συμπλήρωσης, μεταξύ των άλλων και εθνικότητα Μακεδόνας, μετά από εσωτερικές πιέσεις των ακροδεξιών ομάδων, αυτή η δυνατότητα επιλογής σβύστηκε. Οι αντιδράσεις των Μακεδόνων της Βουλγαρίας και του κόμματός τους ОМО Илинден ПИРИН – ΟΜΟ Ίλιντεν ΠΙΡΙΝ, υπήρξαν έντονες και ενεργοποίησαν τους ευρωπαικούς μηχανισμούς. Αυτή την στιγμή διενεργείται έλεγχος από πλευράς των οργάνων αυτών, με σκοπό να διαπιστωθούν τα πεπραγμένα. Τα πράγματα όμως δεν έμειναν εκεί. Μέλη των φασιστικών βουλγάρικων οργανώσεων, συκοφάντησαν και απείλησαν Μακεδόνες ακτιβιστές, αλλά το ίδιο έκαναν και άτομα της μυστικής αστυνομίας της χώρας. Όλα τα γεγονότα αυτά παρουσιάστηκαν σε όλες τις διεθνείς οργανώσεις, όπως και στα όργανα της Ευρώπης. Εδώ θα πρέπει να προστεθεί πως μέχρι και τη δεκαετία του 50’, οι Μακεδόνες του Πίριν, μπορούσαν να δηλώσουν στις απογραφές την εθνικότητά τους. Σήμερα, το επίσημο βουλγάρικο κράτος, δικαιολογεί τις αποφάσεις του, λέγοντας πως ο αριθμός των ατόμων αυτών είναι μόλις 5000. Το ίδιο δηλαδή που συμβαίνει και στην Ελλάδα. Οι επίσημες αρχές της χώρας μας, δηλώνουν πως εθνικά Μακεδόνες δεν υπάρχουν, είναι μόνο 7500 άτομα, συσπειρωμένα γύρω από το Ουράνιο Τόξο. Ο αριθμός των ψήφων, όλοι γνωρίζουν πολύ καλά, ήταν πολύ μεγαλύτερος, αλλά «μάζεψε μετά το πλύσιμο» από τις αρχές. Αλλά ακόμα και τέτοιος να είναι ο αριθμός, είναι κατα πολύ μεγαλύτερος από τους 2000 και κάτι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης-Ίνσταμπουλ, οι οποίοι και αναγνωρισμένοι ως μειονότητα είναι και απολαμβάνουν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ΜΕ ΚΑΠΩΣ ΑΡΓΟΥΣ ΡΥΘΜΟΥΣ, ΑΛΛΑ … ΞΥΠΝΑΜΕ !

Το καλοκαίρι τελείωσε και μ’ αυτό τελείωσαν και τα μακεδόνικα πανηγύρια, από Костур-Καστοριά, μέχρι και Сер-Σέρρες. Φέτος ήταν μια «δύσκολη» χρονιά, λόγω της ανελέητης προσπάθειας ακροδεξιών στοιχείων να ματαιωθούν τα πανηγύρια αυτά, χωρίς όμως να καταφέρουν τίποτα. Επερωτήσεις στο ελληνικό Κοινοβούλιο, συστάσεις στις Νομαρχίες, «οδηγίες» και απειλές από τους δήμους, παρελάσεις και φέιγ βολάν, εκφοβισμοί από πλευράς επισήμων και «ανεπισήμων» αρχών, δεν κατάφεραν να φοβίσουν τους Μακεδόνες να εκδηλώσουν τη Μακεδονικότητά τους και να παρουσιάσουν την κουλτούρα τους. Όχι μόνο δεν ματαιώθηκαν τα παραδοσιακά πλέον πανηγύρια και εκδηλώσεις, αλλά οργανώθηκαν και νέα, σε χωριά που παλαιότερα δεν «τολμούσαν» να εκδηλώσουν την ταυτότητά τους. Ήταν ένα καλοκαίρι, όπου οι Μακεδόνες κατα χιλιάδες, χόρεψαν και τραγούδησαν στη μητρική τους γλώσσα, στέλνοντας μήνυμα προς όλους, ότι «είναι εδώ και υπάρχουν». Σε πολλά χωριά, όπου μακεδόνικο τραγούδι ακουγόταν μόνο σε χορούς σε κλειστό χώρο, ακούστηκε τραγούδι και στις δημόσιες εκδηλώσεις των πολιτιστικών τους συλλόγων, όπως για παράδειγμα στο χωριό Мокрени-Μόκρενι (Βαρικό Φλώρινας). Επίσης, τραγούδι για πρώτη φορά, μετά από πολλές δεκαετίες, ακούστηκε και στο νομό Σερρών, στα χωριά Фраштани-Φράσστανι (Ορεινή) και Мертати-Μέρτατι (Ξηρότοπος). Η НоваЗора παρεβρέθηκε σε πολλά από αυτά και η ανταπόκριση των Μακεδόνων και όχι μόνο, ήταν εντυπωσιακή. Το εντυπωσιακότερο όμως, ήταν η τεράστια συμμετοχή της μακεδόνικης νεολαίας, η οποία αν και στο μεγαλύτερο ποσοστό της δεν γνωρίζει καλά τη μακεδόνικη γλώσσα, γνωρίζει και τραγουδά, με μεγάλο πάθος και περηφάνεια, τα μακεδόνικα τραγούδια που ακούγονται πλέον σε όλα τα πανηγύρια των μακεδόνικων χωριών.

Οι Μακεδόνες ξυπνούν. Σιγά σιγά, αλλά ξυπνούν. Ιδιαίτερα η νεολαία. Η νεολαία, απελευθερωμένη από τους φόβους και τα βάσανα του παρελθόντος, δηλώνει παντού: «Είμαστε Μακεδόνες. Έλληνες πολίτες, εθνικά Μακεδόνες. Χωνέψτε το!».

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

«ΜΠΑΜΠΑ, ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ;»

Προς τη συντακτική επιτροπή της Νοβαζορα.
Πρώτα απ’ όλα θέλω να σας συγχαρώ για την καινούργια εφημερίδα. Το πολύ ενδιαφέρον άρθρο με τίτλο «ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΜΑΚΕΝΤΟΝΚΑ;» στο προηγούμενο φύλλο μου έδωσε αφορμή να γράψω την επιστολή αυτή για να περιγράψω ένα περιστατικό που συνέβη ακριβώς πριν δυο χρόνια τον Οκτώβρη μήνα του 2008 όταν ο γιος μου Δημήτρης πήγαινε στη τρίτη τάξη δημοτικού.
Μια μέρα μόλις ήρθε στο σπίτι από το σχολείο του με ρωτούσε συνεχώς «Ρε, μπαμπά εμείς τι είμαστε;». Δεν καταλάβαινα τι ήθελε να πει με αυτή την ερώτηση ώσπου κάποια στιγμή τον ρώτησα να μου εξηγήσει τι εννοεί με το «τι είμαστε;»
-    «Ε, να ρε μπαμπά. Στο σχολείο ο Παναγιώτης λέει ότι στη δική του οικογένεια είναι Πόντιοι και ο Μανώλης λέει ότι είναι Κρητικοί κι όλη την ώρα περηφανεύονται μέσα στη τάξη. Εγώ δεν ξέρω τι είμαστε. Πες εμείς τι είμαστε;»
-     «Δημήτρη, εμείς είμαστε ντόπιοι. Να τους πεις ότι είσαι ντόπιος» του είπα από συνήθεια.
Η απάντηση που του έδωσα δεν άρεσε καθόλου στον μικρό. Δυσαρεστήθηκε και με παράπονο μου απάντησε: «Μπαμπά δεν μου αρέσει να είμαι ντόπιος. Θα γίνω Πόντιος ή Κρητικός!». Η απάντηση του μικρού με ξάφνιασε και με έκανε να αναρωτηθώ πως είναι δυνατόν να γίνει ο γιός μου Πόντιος ή Κρητικός τη στιγμή που δεν είναι; Η αλήθεια είναι ότι μέχρι εκείνη τη μέρα προσωπικά δεν με ένοιαζε ιδιαίτερα «τι είμαστε» και έτσι δεν είχα πει ποτέ στο παιδί μου «τι είναι».
Φαίνεται όμως ότι στις άλλες οικογένειες ασχολούνται πολύ με το «τι είναι» τα δικά τους παιδιά και τα διαπαιδαγωγούν αναλόγως από μικρή ηλικία για να αισθάνονται υπερήφανα και καλά κάνουν. Κάθε γονιός ξέρει ότι τα παιδιά σε αυτή την ηλικία έχουν την τάση να θέλουν να ανήκουν σε σύνολα ανθρώπων με ονομασίες γνωστές και ελκυστικές στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον για να μπορούν να αισθάνονται πως «είναι κάτι».
Είχε δίκιο, λοιπό, ο μικρός. Τι πάει να πει «ντόπιος»; Εμείς οι μεγαλύτεροι σε ηλικία Μακεδόνες ξέρουμε ότι το όνομα ντόπιος σημαίνει Μακεδόνας όμως τα μικρά παιδιά σήμερα δεν το ξέρουν. Δεν άντεχα να τον βλέπω έτσι στεναχωρεμένο και του εξήγησα όσο πιο απλά μπορούσα ότι εμείς οι ντόπιοι ουσιαστικά είμαστε Μακεδόνες και ότι είμαστε οι παλιότεροι κάτοικοι στην Μακεδονία, πολύ πιο παλιοί από τους Πόντιους και τους Κρητικούς φίλους του που οι παππούδες τους ήρθαν στα μέρη μας μόλις πριν μερικές δεκαετίες. «Να τους πεις ότι είσαι Μακεδόνας» του είπα. Το προσωπάκι του μικρού άλλαξε όψη. Χάρηκε που κι αυτός «είναι κάτι» ξεχωριστό, όπως οι φίλοι του στο σχολείο και μαζί του χάρηκα κι εγώ που τον έκανα να χαρεί.
Κι εκεί που νόμιζα ότι όλα είναι μια χαρά και ότι ο μικρός απέκτησε αυτοπεποίθηση σαν Μακεδόνας που είναι, ήρθε η επόμενη μέρα για να ξαφνιαστώ ακόμη περισσότερο. Τη άλλη ημέρα, λοιπόν, μόλις σχόλασε από το σχολείο ήρθε σπίτι θυμωμένος.
-«Τι έγινε ρε Δημήτρη, γιατί είσαι έτσι;» τον ρώτησα.
-«Να ρε μπαμπά. Είπα στον Παναγιώτη και το Μανώλη ότι είμαι Μακεδόνας και αυτοί με κορόιδευαν. Μου είπαν ότι δεν υπάρχουν σκέτοι Μακεδόνες χωρίς να είναι Πόντιοι ή Κρητικοί. Πρέπει να γίνω Πόντιος ή Κρητικός για να είμαι αληθινός Μακεδόνας».
Αυτή η απάντηση του πιτσιρικά με ξάφνιασε με τέτοιο τρόπο που έκανε κι εμένα να θυμώσω αλλά κυρίως να καταλάβω κι άλλα πράγματα. Δεν με πείραξε που οι φίλοι του θέλουν να είναι Μακεδόνες. Με πείραξε ότι ο Πόντιος και ο Κρητικός φίλοι του, που μάλλον έτσι έμαθαν στο σπίτι από τις δικές τους οικογένειες, που οι παππούδες τους ήρθαν στη Μακεδονία εδώ και μερικές δεκαετίες κοκορεύονται ότι είναι οι μοναδικοί Μακεδόνες τη στιγμή και οι ίδιοι λένε ότι δεν κατάγονται από τη Μακεδονία αλλά από τον Πόντο και την Κρήτη! Mας ντροπιάζουν όταν αρνούνται σε εμάς τους ντόπιους Μακεδόνες να δηλώνουμε τη δική μας μακεδονικότητα λες και εμείς ήμασταν αυτοί που ήρθαμε από άλλο τόπο! Δεν ήξερα τι έπρεπε να πω στον πιτσιρικά εκείνη τη στιγμή. Δεν ήθελα να του πω ότι οι φίλοι του εξαιτίας του τρόπου που διαπαιδαγωγήθηκαν στην ουσία του αρνούνται και του κλέβουν τη δική του ονομασία κάτι που εμείς σαν Μακεδόνες δεν το κάνουμε για αυτούς.
Επειδή δεν ήθελα χαλάσει τις φιλίες στο σχολείο του είπα ότι οι φίλοι του απλά τον ζηλεύουν που είναι σκέτο Μακεδόνας και ότι θέλουν και αυτοί να είναι Μακεδόνες εκτός από Πόντιοι και Κρητικοί που είναι κι αυτό είναι όλο. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να γίνει αυτός Πόντιος ή Κρητικός. Αντίθετα, αν θέλουν κι αν μπορούν ας γίνουν κι αυτοί σκέτο Μακεδόνες χωρίς να είναι Πόντιοι ή Κρητικοί.
Τα υπόλοιπα θα τα καταλάβει όταν μεγαλώσει. Έχω κι άλλα να σας γράψω αλλά σταματάω γιατί βλέπω ότι γέμισα δύο σελίδες.

Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για την φιλοξενία.

Μακεδόνας από Σέρρες.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΔΕΝ … ΞΕΡΙΖΩΝΟΝΤΑΙ ! НЕКОИ РАБОТИ НЕ МОЖАТ ДА СЕ ИСКОРНАТ

Πρόσφατα, στα σύνορα Ελλάδας με Δημοκρατία της Μακεδονίας, στον συνοριακό σταθμό Νίκης-Негочани, του νομού Φλώρινας-Лерин, συνέβη το εξής κωμικοτραγικό γεγονός.

Ένας νεαρός Μακεδόνας, Αυστραλός υπήκοος, με καταγωγή από το χωριό Овчарани-Οβτσσάρανι-Μελίτη Φλώρινας, επιστρέφοντας στην Ελλάδα από τη Δημ.Μακεδονίας, φορούσε αθλητική φόρμα, όπου στο πίσω μέρος έγραφε Македонија. Οι υπεύθυνοι του συνοριακού σταθμού ενημέρωσαν το νεαρό πώς δεν θα του επιτρεπόταν η είσοδος στην Ελλάδα, εάν δεν έβγαζε την αθλητική ενδυμασία που φορούσε. Μετά από κάποια σύντομη λογομαχία, η επίμαχη ζακέτα απομακρύνθηκε. Κάτω όμως από την φόρμα, ο νεαρός Μακεδόνας φορούσε μπλουζάκι, όπου πάλι έγραφε Македонија, με αποτέλεσμα να επαναλειφθεί η ίδια διαδικασία. Όταν όμως ο νεαρός έβγαλε και το μπλουζάκι, οι υπεύθυνοι του συνοριακού σταθμού, έκπληκτοι διαπίστωσαν πως και κάτω από το μπλουζάκι, στο σώμα του νεαρού, υπήρχε τατουάζ με το όνομα Македонија !! Κάποια πράγματα όμως, δεν μπορείς να τα «βγάλεις». Όσο και εάν κάποιοι το προσπαθούν με κάθε τρόπο !

Поздрав

Нова Зора

Неодамна, во граничниот премин Ники-Негочани, Леринска Околија, границата меѓу Грција и Македонија, се случи следната трагикомедија.

Еден млад Македонец, Австралиски државјанин, со потекло од село Овчарани-Леринско, враќајки се во Грција од прошетка во Република Македонија, носеше тренерки, на кои пишуваше ,,Македонија,,. Одговорните лица на граничниот премин го информираа младичот дека нема да му биде дозволено да влезе во Грција ако не ја соблече тренерката. Следеше расправија и на крај спорната тренерка беше отстранета. Но под тренерката, младичот носеше мајца каде пак пишуваше ,,Македонија,, и така целата процедура се повтори. Но, откога беше отстранета и мајцата, изненадени граничарите видоа дека и под мајцата, на самото тело на младиот Македонец, имаше тетоважа со името ,,Македонија,, !! Некои работи, за ,,жал,, или за среќа не можеш да ги ,,извадиш,,. Без разлика колку некои се обидуваат на секој начин !

Поздрав

Нова Зора

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Κατηγορίες

Ευχαριστούμε θερμά τους Μακεδόνες οικονομικούς μας μετανάστες σε Αυστραλία, Καναδά και δυτική Ευρώπη, όπως και τους φίλους μας απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας, για την οικονομική στήριξη της έκδοσης της Нова Зора. Благодариме - Μπλαγκοντάριμε


ALPHA BANK

Account 852 00 2101 031390

IBAN: GR47 0140 8520 8520 0210 1031 390

BIC: CRBAGRAA

Μηνιαίες Εκδόσεις

Македонска Ризница
  • ,ΞΕΦΥΛΛΙΣΜΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΤΕΥΧΩΝ
    РАЗГЛЕДУВАЊЕ НА ПРЕТХОДНИ БРОЕВИ
  • 2016 (147)
  • 2015 (416)
  • 2014 (404)
  • 2013 (377)
  • 2012 (372)
  • 2011 (323)
  • 2010 (202)