Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες όσοι έχουν επισκευθεί διασυνοριακές περιοχές διαπιστώνουν εύκολα μια σχετική ευημερία των πολιτών, σε σχέση με άλλες περιοχές μιας οποιασδήποτε χώρας. Τέτοια θετικά παραδείγματα είναι το Bolzano στην Βόρεια Ιταλία (κοντά σε Αυστριακό-Ελβετικά σύνορα) ή η περιοχή ανάμεσα σε Σλοβενία-Αυστρία.

Σε ότι αφορά την περιοχή του Bolzano είναι το πλέον χαρακτηριστικό θετικό παράδειγμα στην Ευρώπη όχι μόνον σε επίπεδο επιτυχούς οικονομικής δραστηριότητας αλλά και σε επίπεδο αλληλοσεβασμού κουλτούρας, γλώσσας, πολιτισμού στην διασυνοριακή περιοχή. Άλλωστε αυτή ακριβώς η ιδιαιτερότητα (πολι-γλωσσικό-πολι-πολιτιστικό περιβάλλον) ήταν και είναι κινητήρια δύναμη προόδου και ευημερίας της περιοχής σε κάθε επίπεδο.

Παρόμοια η κατάσταση ανάμεσα σε Αυστρο-Σλοβενικά σύνορα όπου και η Σλοβένικη και η Αυστριακή γλώσσα αναγνωρίζεται-σέβεται-χρησιμοποιείται ένθεν και ένθεν και το οικονομικό επίπεδο των κατοίκων είναι σε υψηλό επίπεδο, ποιοτικότερη ζωή από πολλές άλλες περιοχές στις δύο χώρες.

Η δεύτερη περίπτωση όμως όπως η Σλοβενία έχει την ιδιαιτερότητα σε σχέση με το Bolzano ότι η μεν πρώην Γιουγκοσλαβική χώρα δεν ανήκε στη Δύση η δε Αυστρία ήταν και είναι μια τυπική ανεπτυγμένη ευρωπαϊκή χώρα, μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δύσκολη βέβαια ήταν η συνεργασία πριν την κατάρευση του σοσιαλισμού το 1990 (διαφορετικά συστήματα) αλλά μετά την ανεξαρτητοποίηση της Σλοβενίας από την Γιουγκοσλαβική Ομοσπονδία αναπτύχθηκαν θετικές και επιτυχυμένες διασυνοριακές πολιτικές, ιδιαίτερα την μεταβατική περίοδο (δεκαετία ’90) και την υποψηφιότητα της Σλοβενίας για την Ε.Ε. Έξυπνα και αποδοτικά η Αυστριακή ηγεσία-πολιτική βοήθησε αφάνταστα στην πρόοδο και την ανάπτυψη της περιοχής προς όφελος και των Αυστριακών πολιτών αλλά και των πολιτών της Σλοβενίας κοντά στα σύνορα. Χρησιμοποιήθηκαν τα ευρωπαϊκά κονδύλια στο maximum ιδιαίτερα από τις δημοτικές και περιφερειακές αρχές των δύο περιοχών με την σύμπραξη των κεντρικών κυβερνήσεων. Το χαρακτηριστικό βέβαια είναι ότι στην νότια Αυστρία κατοικεί Σλοβένικη μειονότητα στα περίχωρα και της πόλης του Klagenfurt, Σλοβένοι μεν, Αυστριακοί πολίτες δε όπου ομιλούν και τις δύο γλώσσες και αποτελούν ακόμη και σήμερα γέφυρα συνεργασίας σε κάθε επίπεδο ανάμεσα σε Σλοβενία και Αυστρία, όπου έτσι αντιμετώπισαν και αντιμετωπίζουν το ζήτημα οι Αυστριακές κυβερνήσεις όλα αυτά τα χρόνια.

Η περίπτωση ίσως παραπέμπει σημειολογικά σε παρόμοια κατάσταση ανάμεσα στην Ελλάδα και την πρώην Γιουγκοσλαβία, σχετικά με τις διασυνοριακές περιοχές στα βόρεια της χώρας. Ενώ παραπέμεπει σε ομοιότητες σε επίπεδο γεωγραφίας, οικονομικής αφετηρίας διαφορετικών οικονομικών συστημάτων (Ελλάδα-Γιουγκοσλαβία) και μειονοτικής διάστασης (Μακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα) το «κακό» είναι ότι δυστυχώς παραπέμπει η χώρα μας σε αντίθετες (σε σχέση με τις Αυστρία-Σλοβενία)  πολιτικές σε διασυνοριακό επίπεδο μάλιστα μετά την ανεξαρτικοποίηση της Δημοκρατίας της Μακεδονίας από την Γιουγκοσλαβική Ομοσπονδία το 1991.

Χαρακτηριστικό είναι ότι με το σταγονόμετρο γίνονται πρωτοβουλίες για εφαρμογή διασυνοριακών προγραμμάτων συνεργασίας όπως προτρέπουν και χρηματοδοτούν η Ε.Ε. Πρωτοπόροι και πρωτεργάτες έπρεπε-πρέπει να είναι οι Δήμοι στην Ελλάδα αφού υποτίθεται ότι οι ελληνικές αρχές έχουν την ευρωπαϊκή εμπειρία και ξέρουν πώς να εφαρμόζουν τέτοιες πολιτικές συνεργασίας. Δυστυχως όμως οι δημοτικές-νομαρχιακές αρχές Δήμοι-Νομαρχίες ήταν-είναι εκτελεστικά πιόνια-όργανα της  αντιπαραγωγικής και όχι μόνον διασυνοριακής πολιτικής του κράτους. Υπάρχουν ακόμη και αρνήσεις-δισταγμοί  από την πλευρά μας (Δήμοι-Νομαρχίες), σε προτάσεις διασυνοριακής συνεργασίας από τις Δημοτικές αρχές της γειτονικής χώρας κοντά στα σύνορα. Τα ευρωπαϊκά κονδύλια δεν επειχειρείται αποδοτικά να απορροφηθούν και να χρησιμοποιηθούν πρός ώφελος των πολιτών ένθεν και ένθεν.

Οι πολίτες των συνορικών περιοχών είναι μεγάλα θύματα (οικονομικός μαρασμός), σχετικά με την αποτροπή οικονομικών-διασυνοριακών επιλογών-συνεργασιών ακόμη και σε ιδωτικό επίπεδο τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Μία συνοριακή περιοχή χαρακτηριστικό παράδειγμα η Φλώρινα/Lerin. Γνωρίζουν πολλοί Φλωρινώτες ότι την δεκαετία του ’70-80 «φτιάχτηκε» η πόλη από το weekend shopping των γειτόνων τότε, ακόμη και επί διαφορετικών συστημάτων Ελλάδα-Γιουγκοσλαβία. Ενημερωτικά Bitola, Resen, Ohrid, Prilep και περίχωρα πάνω από 300.000 κόσμος και εν δυνάμει «καταλανωτές-συνεργάτες».  Σήμερα όμως τι έγινε μετά το ’90? Μηδέν-μείωση ο τζίρος στα καταστήματα της πόλης γιατί μεταξύ άλλων η ελληνική πολιτική «έδιωξε και διώχνει» τους «πολίτες-πελάτες» από την γειτονική χώρα και όχι οι ίδιοι θύματα-καταστηματάρχες.

Φανταστείτε πόσο χρήσιμα και αποδοτικά θα μπορούσαν να εκμεταλευτούν την τεχνογνωσία από την πλευράς μας ακόμη και σε επίπεδο ιδιωτικής οικονομίας. Αντί να προωθούμε τις σχέσεις με την απέναντι πλευρά, λόγου χάρι ενθάρυνση πρωτοβουλιών για κοινές εμπορικές επιχειρήσεις ή κοινές αγροτικές επενδύσεις, κοινές υποδομές κλπ. τι έκανε η χώρα; Εμπαργκο, συλλαλητήρια, δηλητηρίαση σχέσεων με την γειτονική χώρα. Τι «κατάφερε» μεταξύ άλλων η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια; «Κλείσιμο» των συνόρων για τους από εκεί, «επιτυχία» δε η έμμεση απομόνωση των συνοριακών περιοχών. Παράλληλα εφαρμόστηκε και εφαρμόζεται κυνήγι μαγισσών με τους Μακεδόνες μειονοτικούς, όπως η δαιμονοποίηση του κόμματος Ουράνιο Τόξο, όλα αυτά τα χρόνια, λες και κινδυνεύει η Ελλάδα από βασικά αιτήματα συνειδητοποιημένων Ελλήνων πολίτων, σχετικά με τα μειονοτικά δικαιώματα που εφαρμόζονται ήδη σε κάθε δημοκρατική ευρωπαϊκή χώρα.

Ο φόβος-καχυποψία σε ότι αφορά τον σεβασμό της ιδιαίτερης μακεδονικής ταυτότητας επί δεκαετίες εκχαράσουν-εφαρμόζουν στους πολίτες αρνητικά πρότυπα, προκαταλήψεις-μέτρα αντίστοιχα σχετικά με τον σεβασμό της διαφορετικότητας κάθε Έλληνα πολίτη. Δυστυχώς κράτησε και κρατεί, η ελληνική πολιτική περιχαρακωμένους-φοβισμένους τους πολίτες της περιοχής, τις δύο δεκαετίες, ακόμη και για προωθημένες διασυνοριακές πολιτικές. Επίσης εξακολουθεί να εφαρμόζει η χώρα αρνητικές πολιτικές σε σχέση με τα δικαιώματα πολιτών της περιοχής που εκφράζουν ιδιαίτερη μακεδονική ταυτότητα σε επίπεδο συνείδησης-γλώσσας-πολιτισμού.

Είναι γνωστά πλέον τα ελληνικά εθνικιστικά κόμπλεξ αλλά πότε επιτέλους θα αλλάξουν πολιτική οι έχοντες την εξουσία; Πολλοί και νέοι άνθρωποι εύκολα πλέον ενημερώνονται πληρέστερα μέσα από την ηλεκτρονική επικοινωνία και ελπίζουμε πάντα σε καλύτερο μέλλον. Καλό είναι να προβληματιστούν όλοι οι Έλληνες πολίτες στις συνοριακές περιοχές γιατί και τί έχασαν, τζάμπα τόσα χρόνια, αν η Ελλάδα δεν ακολουθούσε τυφλή εθνικιστική πολιτική τις δύο σχεδόν δεκαετίες.

Το κύριο πρόβλημα είναι ότι η κεντρική πολιτική «αποθαρρύνει» δυστυχώς διασυνοριακές επαφές- συνεργασίες γιατί βέβαια δεν μπορεί να αποσιωπεί-αγνοεί την Μακεδονική μειονοτική διάσταση στις περιοχές της βόρειας Ελλάδας. Θα πρέπει όμως η χώρα μας να μεταρρυθμίσει την εθνικιστική ιδεολογία και να ξεκινήσει-εφαρμόζει θετικές πολιτικές, αντίθετα με το παρελθόν πρός όφελος όλων των πολιτών των συνοριοκών περιοχών. Η Μακεδονική μειονοτική παράμετρος εντός της Ελλάδος, είναι το κλειδί για να «γιατρευτεί» το εθνικιστικό σύνδρομο στην Ελλάδα. Να γίνει πλεονέκτημα ο σεβασμός των δικαιωμάτων των Μακεδόνων Ελλήνων πολιτών, με μακεδονική εθνική συνείδηση. Πρέπει επιτέλους να γίνει προτέρημα-πλεονέκτημα και για τις περιοχές και για τους πολίτες της και για την ίδια την χώρα.

Η ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΟΥΛΗ ΠΟΥ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕ ΤΟΥΣ ΕΘΝΙΚΑ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ

Στις 22.06.2010, ο βουλευτής Β’ Θεσσαλονικης του ΛΑΟΣ, Κυριάκος Βελόπουλος, κατέθεσε ερώτηση στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, με αριθμό 11961, όπου ζητούσε να : «απαγορευθούν οι δήθεν σκοπιανές πολιτιστικές εκδηλώσεις σε πέντε νομούς της Μακεδονίας, κατα τον Ιούλιο και τον Αύγουστο». Επίσης πρόσθεσε πως στα χωριά αυτά οι εκδηλώσεις οργανώνονται από τα «Σκόπια» και παρουσίασε και φωτοτυπία εγγράφου όπου παρουσιάζονταν τα πανηγύρια, δήθεν από «σκοπιανό» μέσο μαζικής ενημέρωσης. Εκτός αυτού, το αρμόδιο υπουργείο ζήτησε διευκρινήσεις από τις σχετικές νομαρχίες. Τα πράγματα όμως δεν κύλησαν όπως σχεδιάστηκε. Οι σχετικές νομαρχίες απάντησαν πως όλες αυτές οι εκδηλώσεις διοργανώνονται από τους πολιτιστικούς συλλόγους των χωριών. Το αντίγραφο το οποίο παρουσίασε ο κ.Βελόπουλος, πάρθηκε από ελληνικό blog, ενώ το γνήσιο είναι μέρος της εφημερίδας ΝόβαΖόρα, η οποία εκδίδεται στην Ελλάδα, από Έλληνες πολίτες, εθνικά Μακεδόνες. Οι εκδηλώσεις στα χωριά αυτά γίνονται εδώ και δεκαετίες και ο αριθμός δεν είναι μόνο αυτός που παρουσιάζεται ενδεικτικά στη ΝόβαΖόρα, αλλά τουλάχιστον πέντε φορές μεγαλύτερος. Εδώ θα πρέπει να προστεθεί, ότι το φετινό καλοκαίρι, για πρώτη φορά μετά πολλά χρόνια, χορός με μακεδόνικα τραγούδια έγινε και σε δύο χωριά του νομού Σερρών-Серско.

Το σημαντικό της όλης υπόθεσης, είναι ότι ο συγκεκριμένος βουλευτής, αναγνώρισε ότι λαμβάνουν μέρος πολλές μακεδόνικες εκδηλώσεις, όπου παρευρίσκονται χιλιάδες κόσμου και για πρώτη φορά, μετά από τις μετονομασίες των μακεδόνικων τοπονυμιών κατα  τη δεκαετία του ’20, έδωσε την ευκαιρία να ξανακουστούν τα μακεδόνικα ονόματα των χωριών, επισήμως, μέσα στη Βουλή. Αυτό δεν θα μπορούσε να είναι τίποτα άλλο, παρα αναγνώριση της ύπαρξης των εθνικά Μακεδόνων, ή τουλάχιστον της διαφορετικότητας κάποιου μεγάλου μέρους των πολιτών της Ελλάδας.

Με μεγαλοπρεπείς εκδηλώσεις και χιλιάδες κόσμου, έλαβε μέρος  o κεντρικός εορτασμός του Ίλιντεν στο Крушево-Κρούσσεβο της Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Στην τοποθεσία Мечкин Камен-Μέτσσκιν Κάμεν (πέτρα της αρκούδας), εκεί όπου έπεσαν ηρωικά οι Μακεδόνες αγωνιστές της ελευθερίας, με ομιλίες των πολιτικών αρχών και πλούσιες πολιτιστικές εκδηλώσεις, γιορτάστηκε η μεγάλη αυτή στιγμή της μακεδόνικης ιστορίας. Παρεβρέθηκαν Μακεδόνες από όλες τις πλευρές της υφηλίου. Επίσης μεγαλοπρεπείς εκδηλώσεις, οι 52^ες, διοργανώθηκαν και στον Καναδά, από τη μακεδόνικη κοινότητα της χώρας, όπου χιλιάδες παρεβρισκόμενοι, από πολλές περιοχές της Βορείου Αμερικής, στο πάρκο Ίλιντεν του Τορόντο, γιόρτασαν το σπουδαίο αυτό γεγονός, με παραδοσιακή μακεδόνικη μουσική και πατροπαράδοτα εδέσματα. Την ημέρα εκείνη, η μακεδόνικη σημαία υψώθηκε στο Κοινοβούλιο του Καναδά και για πρώτη φορά ο εορτασμός του Ίλιντεν στηρίχτηκε και από την Κυβέρνηση του Καναδά. Το ίδιο περίπου συνέβη και στη μακρυνή Αυστραλία, όπου οι μακεδόνικες οργανώσεις, με τριήμερο εορτασμό, εξέφρασαν τον σεβασμό τους στην ηρωική επανάσταση του μακεδόνικου λαού. Μεγάλες εκδηλώσεις με πλούσιο πρόγραμμα, διοργανώθηκαν και στην Αλβανία, στις περιοχές Голо Брдо-Γκόλο Μπ’ρντο και Мала Преспа-Μάλα Πρέσπα, όπως και στη Βουλγαρία, στη Μακεδονία του Πίριν, με παραδοσιακό πρόγραμμα σε διάφορα μακεδόνικα χωριά και τοποθεσίες. Για πρώτη φορά, οι Μακεδόνες του Голо Брдо-Γκόλο Μπ’ρντο της Αλβανίας, γιόρτασαν από κοινού το Ίλιντεν με τους Μακεδόνες της άλλης πλευράς των συνόρων, δηλαδή της περιοχής του Гостивар-Γκόστιβαρ της Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Ως φόρο τιμής για το ιστορικό αυτό γεγονός και ως ένδειξη έναρξης νέας εποχής, η αλβανική κυβέρνηση ανακοίνωσε την θετική απόφασή της σχετικά με τη διδασκαλία της μακεδόνικης γλώσσας σε όλες τις περιοχές της επικράτειάς της που ζουν Μακεδόνες.  Δύο εβδομάδες νωρίτερα, σύμφωνα με το νέο ημερολόγιο, γιορτάστηκε η εθνική γιορτή των Μακεδόνων και από τους Μακεδόνες της Ελλάδας, με πανηγυρικές εκδηλώσεις σε πολλά μακεδόνικα χωριά και κεντρική(ανεπίσημη δυστυχώς) εκδήλωση, στο χωριό Овчарани-Οφτσσάρανι (Μελίτη Φλώρινας).

За многу години Илинден!

Μετάφραση: Abecedar, Солун-Θεσσαλονίκη

Το παρακάτω απόσπασμα είναι από κείμενο του δόκτορα Μάρκο Χοάρε, Βρετανού πολίτη. Πρόκειται για την απάντηση του σε έναν Έλληνα blogger με το διαδικτυακό ψευδώνυμο OMADEON.

Ένας Έλληνας blogger με το ψευδώνυμο Omadeon έγραψε για μένα μια κριτική με τίτλο «Οι Βαλκανικές υπερβολές του Dr Hoare χρειάζονται… αντιεθνικιστική κριτική».

Δυστυχώς, ο Omadeon, μετέχει στην ελληνική εθνικιστική τύφλωση σε σχέση με τη Μακεδονία. Αναφέρεται στην Δημοκρατία της Μακεδονίας με υποτιμητικό τρόπο, όπως “Σλαβο-Αλβανική Μακεδονία”, και βάζει τις λέξεις “Μακεδονία” και “Μακεδόνες” σε εισαγωγικά όταν αναφέρετε στην Δημοκρατία της Μακεδονίας και στο Μακεδονικό έθνος. Περιγράφει την Μακεδονική ταυτότητα ως “πλασματική”. Έγραψε μια επιστολή προς τους New York Times τον Απρίλιο του 2008 με την οποία καταδίκαζε την εφημερίδα για την κριτική της προς την Ελληνική πολιτική σε σχέση με την Μακεδονία, υποστηρίζοντας την δήθεν ελληνικότητα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των αρχαίων Μακεδόνων, και απαιτούσε οι σύγχρονοι Μακεδόνες να αλλάξουν το όνομά τους σε “Σλαβο Μακεδόνες”. Πάνω απ’ όλα, είναι εμφανέστατη η απόλυτη εμμονή του λέγοντας για τους Μακεδόνες ότι θα πρέπει να εγκαταλείψουν την ταυτότητα που θέλουν να έχουν και ότι θα πρέπει να αποδεχθούν την ταυτότητα που εκείνος θέλει να έχουν η οποία κατ’ αυτόν, είναι μια “Σλαβική ταυτότητα” Ωστόσο, μια δεδομένη ταυτότητα είναι κάτι που οι άνθρωποι είτε νιώθουν για τους εαυτούς τους, είτε δεν το νιώθουν. Δεν είναι θέμα του Omadeon ούτε των Ελλήνων να αποφασίσουν το είδος της ταυτότητας των Μακεδόνων που θα έπρεπε να έχουν.

Επίσης, τα γραπτά του για την Μακεδονία δείχνουν εμφανώς τον λανθασμένο τρόπο με τον οποίο οι εθνο-εθνικιστές ερμηνεύουν την σύγχρονες εθνικές ταυτότητες.

Αυτός το τρόπος χαρακτηρίζεται από:

1. Την πεποίθηση ότι τα σύγχρονα έθνη για να υπάρχουν σήμερα πρέπει να συνδεθούν, μέσω μιας αδιάσπαστης συνέχειας, με αρχαίους ή μεσαιωνικούς λαούς: Οι σύγχρονοι Έλληνες με τους αρχαίους έλληνες και οι σύγχρονοι Μακεδόνες με τους Σλάβους της εποχής του μεσαίωνα, κλπ.

2. Αυτή η πεποίθηση έχει ως συνεπακόλουθο, για κάποιον που είναι φορέας της εθνικιστικής ερμηνείας της αρχαίας και μεσαιωνικής ιστορίας, να θέλει να έχει το δικαίωμα να κατηγορεί τα άλλα έθνη πως είναι “κατασκευασμένα” δημιουργήματα ή ότι έχουν “πλασματικές” ταυτότητες.

3. Μια αδυναμία να κατανοήσουν την διαφορά μεταξύ γλώσσας και εθνικότητας.

Στην περίπτωση αυτή, οι έλληνες εθνικιστές –με βάση την εσφαλμένη τους αντίληψη για την αρχαία και μεσαιωνική ιστορία– πιστεύουν ότι έχουν το δικαίωμα να αποφασίζουν ποια πρέπει να είναι η “αληθινή” ταυτότητα του βόρειου γείτονα της Ελλάδας. Από τη στιγμή που, εσφαλμένα, πιστεύουν ότι η πλειοψηφία του πληθυσμού της Δημοκρατίας της Μακεδονίας κατάγεται από τους Σλάβους που κατέφθασαν στην περιοχή τους Μεσαιωνικούς χρόνους, και από τη στιγμή που, επίσης, εσφαλμένα πιστεύουν ότι οι σύγχρονοι Έλληνες είναι απόγονοι, μέσω μιας αδιάσπαστης συνέχειας, των αρχαίων Ελλήνων (μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνουν και τους αρχαίους Μακεδόνες), στη συνέχεια πιστεύουν ότι έχουν το δικαίωμα να γνωματεύουν ότι οι σύγχρονοι Μακεδόνες δεν είναι “αληθινοί” Μακεδόνες, και ότι η σύγχρονη Μακεδονική ταυτότητα είναι “πλασματική”. Eπιπλέον –οι Έλληνες εθνικιστές– με βάση την δική τους “αντικειμενική” ανάγνωση και ερμηνεία της αρχαίας και μεσαιωνικής ιστορίας νομίζουν ότι έχουν το δικαίωμα να επιβάλλουν ποιο θα πρέπει να είναι το όνομα και η ταυτότητα των σύγχρονων Μακεδόνων.

Όμως, με αυτόν τον τρόπο, οι Έλληνες εθνικιστές στρέφουν την πραγματικότητα στο δικό τους κεφάλι. Η Μακεδονία δεν απειλεί την Ελλάδα ούτε την εθνική της ταυτότητα. Οι Μακεδόνες δεν υποστηρίζουν ότι η ελληνική γλώσσα και το ελληνικό έθνος δεν υπάρχουν, ούτε ζητούν η Ελλάδα να αλλάξει το όνομά της. Δεν προσπαθούν να επιβάλλουν την δική τους άποψη για την ελληνική ταυτότητα των Ελλήνων ούτε προσπαθούν να αρνηθούν το δικαίωμα των Ελλήνων κατοίκων της ελληνικής Μακεδονίας να αποκαλούν τους εαυτούς τους “Μακεδόνες”. Ωστόσο, με βάση την εγκληματική ελληνικό-εθνικιστική ερμηνεία της ιστορίας, και σύμφωνα με τον ισχυρισμό τους, παρουσιάζουν τους Μακεδόνες με τέτοιο τρόπο λες και αυτοί είναι που απειλούν την ελληνική εθνική ταυτότητα.

Οι εθνικιστές δεν αντιλαμβάνονται το γεγονός ότι, σε ένα δημοκρατικό κόσμο, ο καθένας είναι ελεύθερος να προσδιορίσει την ταυτότητά του όπως επιθυμεί: κανένα έθνος ή μεμονωμένο άτομο δεν έχει το δικαίωμα να αποφασίσει την ταυτότητα ενός άλλου έθνους ή κάποιου άλλου μεμονωμένου ατόμου.

Οι εθνικιστές επίσης δεν αναγνωρίζουν το γεγονός ότι όλα τα σύγχρονα Ευρωπαϊκά έθνη – όλα ανεξαιρέτως – έχουν έντονα μικτές καταγωγές. Οι σύγχρονοι Μακεδόνες –που αποτελούν την πλειοψηφία της Δημοκρατίας της Μακεδονίας– είναι απόγονοι ενός ένα μίγματος (mixed) αρχαίων Μακεδόνων, Σλάβων και άλλων. Οι σύγχρονοι Έλληνες είναι, επίσης, απόγονοι ενός μίγματος (mixed) αρχαίων Μακεδόνων, αρχαίων Ελλήνων, Σλάβων, Τουρκόφωνων Ανατολίτων και άλλων. Είναι κάτι παρόμοιο με όλα τα Ευρωπαϊκά έθνη: Άγγλους, Σκωτσέζους, Γάλλους, Γερμανούς, Ιταλούς, Σέρβους, Κροάτες, Αλβανούς, Τούρκους, κλπ.

Ξεχωριστό σύγχρονο έθνος ‘Σλάβων’ δεν υπάρχει – οι ‘Σλάβοι’ δεν υπάρχουν ως ξεχωριστή εθνική ομάδα στον σύγχρονο κόσμο, όπως δεν υπάρχουν Σάξωνες, Φράγκοι, Γαλάτες, Βησιγότθοι, ή Βίκινγκς.

Τα ‘Σλαβικά’ είναι μια γλωσσική, και όχι μια εθνική κατηγορία. Οι Μακεδόνες μιλούν μια Σλαβική γλώσσα, και υπό αυτή την έννοια είναι τόσο ‘Σλάβοι’, όσο οι Άγγλοι και οι Ολλανδοί είναι ‘Γερμανοί’ και όσο οι Ιταλοί και οι Γάλλοι είναι ‘Λατίνοι’. Η απαίτηση των Ελλήνων εθνικιστών να αποκαλούν οι Μακεδόνες τους εαυτούς τους ‘Σλάβους’ είναι σαν να απαιτεί κάποιος από τους Άγγλους και τους Ολλανδούς να αποκαλούν τους εαυτούς τους ‘Γερμανούς’ ή από τους Ιταλούς και τους Γάλλους να αποκαλούν τους εαυτούς τους ‘Λατίνους’. Σε τελική ανάλυση είναι αποκλειστικά θέμα μόνο των Μακεδόνων, ανάλογα το πώς αισθάνονται την ταυτότητά τους, να είναι ‘Σλάβοι’ ή όχι –κανένας άλλος δεν έχει το δικαίωμα να τους επιβάλλει εθνική ταυτότητα.

Όσο για το ζήτημα της “συμφιλίωσης” αυτή μπορεί να επιτευχθεί μόνο στη βάση της αμοιβαιότητας, και όχι στην συνθηκολόγηση του αδύνατου στον ισχυρότερο. Ο μόνος δίκαιος συμβιβασμός μεταξύ Ελλάδας και Μακεδονίας θα μπορούσε να γίνει στη βάση των παρακάτω αρχών:

1.Το Μακεδονικό έθνος και γλώσσα και το Ελληνικό έθνος και γλώσσα, υπάρχουν. Οποίος λέει ότι δεν υπάρχουν είναι είτε αντι-Μακεδόνας είτε αντι-Έλληνας και σωβινιστής.

2.Μακεδονία και Ελλάδα έχουν το δικαίωμα να αποκαλούν τους εαυτούς τους όπως θέλουν, και να ορίσουν την εθνική τους ταυτότητα όπως επιθυμούν.

3.Ο λαός της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, της Ελληνικής Μακεδονίας και της Βουλγαρικής Μακεδονίας έχουν ίσα δικαιώματα να αποκαλούν τους εαυτούς τους ‘Μακεδόνες’ και να μετέχουν από κοινού στην ιστορική κληρονομιά των Αρχαίων Μακεδόνων και του Μεγάλου Αλεξάνδρου, εφόσον το επιθυμούν.

4.Αμφότεροι, Έλληνες και Μακεδόνες κατάγονται από ένα μίγμα αρχαίων Μακεδόνων, Σλάβων και άλλους. Η κοινή εθνοτική καταγωγή των δύο σύγχρονων εθνών θα πρέπει να τονισθεί, και όχι να αποκλεισθεί, απ΄ όσους επιδιώκουν την συμφιλίωση.

5.Το σύμβολο στην αρχή αυτής της ανάρτησης – ο ήλιος της Βεργίνας – είναι αγαπητό και στους Έλληνες και στους Μακεδόνες και ανήκει εξίσου και στους δύο. Δυο έθνη που αγαπούν το ίδιο σύμβολο και σέβονται τις ίδιες αρχαίες ιστορικές μορφές και σύμβολα δεν μπορεί παρά, φυσιολογικά, να είναι φίλοι.

Σε προηγούμενα τεύχη είδαμε διάφορους τρόπους, οι οποίοι χρησημοποιήθηκαν κατα καιρούς από τις αρχές, με σκοπό την αφομοίωση του μακεδόνικου πληθυσμού στην Ελλάδα. Εκβιασμοί, τιμωρίες, φυλακίσεις, κόψιμο γλώσσας, ορκομωσίες, μετοικίσεις, μικτοί γάμοι με…το ζόρι, μεταθέσεις στη νότια Ελλάδα, αλλά και οικοκυρικές σχολές, εκδρομές, κατασκηνώσεις και πολλά άλλα.

Βασικό ρόλο όμως σε όλη αυτήν τη διαδικασία, έπαιξε και η Εκκλησία. Όχι μόνη της, αλλά με τη βοήθεια…του στρατού!! Ο στρατός διοργάνωνε στις περιοχές όπου κατοικούσαν Μακεδόνες κατηχητικά σχολεία και εξανάγκαζε τους νέους να παρακολουθούν τη διδασκαλία (μήπως σας θυμίζει κάτι από κατοχή;). «Προς ανάπτυξιν του θρησκευτικού συναισθήματος και του εθνικού φρονήματος» ανέφεραν διάφορα στρατιωτικά έγγραφα, σχετικά με το θέμα αυτό. Ανάπτυξη του εθνικού φρονήματος ποιών; Των «καθαρών και γνησίων Ελλήνων» σύμφωνα με τις επίσημες αρχές; Και επίσης ανάπτυξη του θρησκευτικού συναισθήματος ποιών; Οι Μακεδόνες ανέκαθεν ήταν θρησκευόμενοι και όλοι πάντοτε παρακολουθούσαν τις λειτουργίες στις περισσότερες από μία εκκλησίες των χωριών τους.

Παρακάτω παρουσιάζεται στρατιωτικό έγγραφο σχετικό με την ίδρυση κατηχητικού στο χωριό Баница-Μπάνιτσα (Βεύη Φλώρινας). Το ίδιο ακριβώς έγινε και σε δεκάδες άλλα μακεδόνικα χωριά.

Χαρακτηριστική  η φράση του κειμένου η οποία εκφράζει τη δημοκρατικότητα και την ελευθερία περι θρησκευτικού δόγματος «Παρακαλώ ειδοποιήσατε γονείς και κηδεμόνας μαθητών ίνα εντός τριών ημερών εγγράψωσι τα τέκνα των εις το Δημοτικόν σχολείον. Τα ονόματα των μη συμμορφοθησομένων παρακαλώ να μοι αναφερθώσι το ταχύτερον».

Η περίοδος της ελληνικής ιστοριογραφίας, γνωστή ως «Μακεδονικός Αγώνας» (1904-1908), αποτέλεσε μια οργανωμένη ένοπλη επέμβαση του ελληνικού κράτους εναντίων της μακεδόνικης αργάνωσης ΒΜΡΟ. Με την έναρξη του Ίλιντεν και λόγω των χιλιάδων Μακεδόνων που μπήκαν στις τάξεις της Οργάνωσης, η πολιτική της Ελλάδας άλλαξε ριζικά. Πριν την επίσημη έναρξη του ελληνικού «Μακεδονικού Αγώνα», το ελληνικό κράτος έστελνε έμπιστα πρόσωπα με σκοπό επι τόπου να ερευνήσουν και τα στοιχεία της έρευνας αργότερα να χρησημοποιηθούν στη μελλοντική προπαγανδιστική πολιτική στη Μακεδονία. Τα αποτελέσματα των ερευνών αυτών ήταν εντελώς αντίθετα από αυτά που επιθυμούσαν τα κρατικά όργανα της Αθήνας. Έτσι για παράδειγμα, την άνοιξη του 1904, στάλθηκε στη Μακεδονία ο Γεώργιος Τσορμπατζόγλου, υπάλληλος και μεταφραστής στην ελληνική πρεσβεία της Ίσταμπουλ/Κωνσταντινούπολης. Κατα τη διάρκεια της περιοδείας του στο Воденско-Βόντενσκο (περιοχή Έδεσσας), στην έκθεσή του προς την ελληνική κυβέρνηση, 27 Μάη 1904, έγραψε: „Οι άρχοντες και οι νέοι της πόλης (Βόντεν-Έδεσσα) μιλούν μακεδόνικα αλλά γνωρίζουν και λίγο ελληνικά“. Περιγράφοντας την εθνολογική φυσιογνωμία της περιοχής Сер-Σερρών, θα παρατηρήσει πως εκεί υπάρχουν δύο κατηγορίες-ομάδες πληθυσμού, όπου θα μπορούσε να επιδράσει η ελληνική προπαγάνδα. Η Μακεδονόφωνη ορθόδοξη (Μακεδόνες πατριαρχικοί και Μακεδόνες εξαρχικοί) και η ελληνόφωνη πληθυσμιακή ομάδα. Σε μία από τις επόμενες εκθέσεις του προς την ελληνική κυβέρνηση, με ημερομηνία 26 Ιουλίου 1904, ο Τσορμπατζόγλου, περιγράφοντας την Επανάσταση του Ίλιντεν, σαφέστατα διαφοροποιεί το ΒΚΜ, το οποίο το ονομάζει «καθαρό βουλγάρικο κομιτέτ» από το ΜΡΟ, το οποίο το ονομάζει «Μακεδόνικο κομιτέτ».  Περιγράφοντας το δεύτερο κομιτέτ, ανέφερε: «οι Μακεδόνες υπαρχηγοί, ίσως και οι αρχηγοί, έχοντας έναν και μοναδικό όρο στην συμφωνία με τη χώρα, λάβαιναν τη δύναμή τους από το γεγονός να μην κοιτούν τίποτα άλλο εκτός από την απελευθέρωση των Μακεδόνων ως Μακεδόνες».

Σε επιστολή προς την σύζυγό του Ναταλία Μελά, στις 16 Μαρτίου 1904, ο Παύλος Μελάς, ο οποίος βρισκόταν στο χωριό Габреш-Γκάμπρεςς-Γαύρος της Καστοριάς-Костур, έγραψε: «ανεβαίναμε εμείς προς τους στάβλους και από παντού ακούγαμε добровечер-ντοβροβέτσσερ (καλησπέρα) στα μακεδόνικα, από τις γυναίκες, δεν γνωρίζουν ούτε λέξη ελληνικά». Την ίδια μέρα, μετά από πρόσκληση του Κότε, σε σπίτι όπου διέμεναν αξιωματικοί, συγκεντρώθηκαν 12 κάτοικοι του χωριού και η συζήτηση κυλούσε με τον εξής τρόπο: «σε αυτούς, ο Κότε απευθύνθηκε πειστικά στη μακεδόνικη, ενώ σ’ εμάς μας μετέφραζε ο Πύρζας». Κατα τη διάρκεια της παραμονής του στο χωριό Рулје-Ρούλιε του Κότε, ο Μελάς έγραψε στη γυναίκα του στις 17 Μαρτίου 1904, ότι επισκέφτηκαν το σχολείο του χωριού και οι μαθητές τους τραγούδησαν ένα τραγούδι αλλά αυτοί δεν μπόρεσαν να καταλάβουν εάν «η γλώσσα ήταν μακεδόνικη ή ελληνική». Η ανάγκη επικοινωνίας με τον τοπικό μακεδόνικο πληθυσμό, ανάγκασε το Μελά να μάθει κάποιες μακεδόνικες λέξεις και έτσι στο γράμμα που έστειλε στην σύζυγό του από το χωριό Ошчима-Όσστσσιμα-Τρίγωνο, στις 21 Μαρτίου 1904, έγραψε: «έμαθα λίγες μακεδόνικες λέξεις τις οποίες τις λέω κυρίως στις γυναίκες και τις μητέρες…».

Πολυάριθμα είναι και τα παραδείγματα από το ημερολόγιο του «μακεδονομάχου» Γεώργιου Τσόντου-Βάρδα. Στις 22 Οκτωβρίου 1906, στο ημερολόγιό του έγραψε ότι θα ζητήσει από το ελληνικό κράτος να «μου στείλουν κάποιο βιβλίο στα μακεδόνικα, αν υπάρχει, για να μάθω τη γλώσσα». Μόνο τρεις μέρες αργότερα, στις 25 Οκτωβρίου 1906, ο Βάρδας ανέφερε: «προσπαθώ να μάθω τη μακεδόνικη γλώσσα αλλά πολύ δυσκολεύομαι, δεν μπορώ να καταλάβω σε ποιές κλίσεις ανήκει». Πάντως, δεν παραιτήθηκε από την προσπάθεια να μάθει τη γλώσσα, αντίθετα συνεχώς την τελειοποιούσε μέσω επαφής με τον τοπικό πληθυσμό και αυτό φαίνεται και κατα τη διάρκεια της παραμονής του στο χωριό Драгош-Ντράγκοςς της περιοχής Битола-Μπίτολα, όπου στις 28 Οκτωβρίου 1906 ανέφερε: «το βράδυ έφυγαν αυτοί που ήταν μαζί μου στο καταφύγιο και εγώ πήγα σε ένα σπίτι όπου έμεινα με τις γυναίκες και τους γέρους, μιλώντας δύσκολα τη γλώσσα». Ο Βάρδας, κατα την παραμονή του στη Μακεδονία, τακτικά λάβαινε εφημερίδες από την Ελλάδα. Στις 14 Αυγούστου 1907, στο ημερολόγιό του σημείωσε πως στην εφημερίδα Πυρόν, στις 9 Ιουλίου 1907, του έκαναν αρνητική κριτική επειδή «δεν κατάφερε να μάθει τη γλώσσα του τόπου, τη μακεδόνικη». Απαντώντας στους ισχυρισμούς αυτούς, ο Βάρδας έγραψε πως αυτό ήταν αδύνατο, επειδή «δεν υπάρχει βοηθητικό βιβλίο, ούτε κατάλληλος δάσκαλος γι’αυτόν», αλλά και δημόσια έλεγε πως όλοι οι μελλοντικοί Έλληνες αξιωματικοί και αντάρτες, όταν θα φτάσουν στη Μακεδονία, θα πρέπει να γνωρίζουν τη Μακεδόνικη γλώσσα. Τη μεγαλύτερη αξία, σχετικά με τη μακεδόνικη γλώσσα, έχουν οι σημειώσεις του Βάρδα που βρίσκονται στο φάκελο 18 του αρχείου του. Συγκεκριμένα, στην προσπάθειά του να μάθει τη μακεδόνικη γλώσσα, δημιούργησε λεξικό για προσωπική χρήση, όπου έγραψε μεγάλο αριθμό λέξεων και διαλόγων στην ελληνική γλώσσα, μεταφρασμένους στα μακεδόνικα, με ελληνικούς χαρακτήρες. Το λεξικό περιέχει τους αριθμούς από το 1 μέχρι το 1000, τα έτη, τους μήνες και τις ημέρες της εβδομάδας. Επίσης, υπο ειδικό τίτλο «Κάκο σε βέλι» (πως λέγεται), τοποθέτησε απλές φράσεις καθημερινής επικοινωνίας. Είναι απολύτως κατανοητό, πως η μακεδόνικη γλώσσα, την οποία ως τέτοια την αναφέρουν σχεδόν όλοι οι «μακεδονομάχοι», δεν είναι δημιούργημα της τιτοικής Γιουγκοσλαβίας, ούτε τότε έλαβε το όνομά της, Μακεδόνικη γλώσσα, αλλά ως τέτοια την ανέφεραν όλοι, τουλάχιστον 60 χρόνια πριν τη δημιουργία του κράτους της Γιουγκοσλαβίας. Τότε δεν υπήρχαν οι ονομασίες «σλάβικα», «σκοπιανά» ή «τοπικό ιδίωμα». Ούτε το γελειότατο «ντόπια» και «ντόπικα».

Στο χωριό Загоричани-Ζαγκορίτσσανι-Βασιλειάδα Καστοριάς, τοποθετήθηκε μνημείο, ένα ολόκληρο πραγματικό πολεμικό αεροπλάνο της περιόδου του 2^ου Παγκοσμίου Πολέμου, αφιερωμένο στον υποσμηναγό Γιάνναρη, ο οποίος ήταν ο πρώτος πεσόν Έλληνας πιλότος κατα τη διάρκεια του παραπάνω πολέμου. Καταγόταν από την Αθήνα και το αεροπλάνο του καταρίφτηκε σ’ ένα λόφο κοντά στο χωριό. Τιμή και δόξα του !! Αλλά, αντί στο άλφα, πήγαμε κατευθείαν στο ωμέγα. Τραγικά γεγονότα του παρελθόντος, άμεσα συνδεδεμένα με τους κατοίκους του χωριού, δεν τιμούνται πουθενά και δεν έχει στηθεί ούτε μιά πλάκα ή κάτι παρόμοιο.

«Στις 25 Μαρτίου 1905 το χωριό δέχτηκε τη μεγαλύτερη επίθεση που πραγματοποίησαν τα ελληνικά σώματα, κατά τη διάρκεια του «μακεδονικού αγώνα». Σχεδόν 200 μισθοφόροι, υπό την ηγεσία Ελλήνων αξιωματικών, σκότωσαν περισσότερα από πενήντα άτομα (μεταξύ των οποίων υπήρχαν γέροι, γυναίκες και παιδιά) και έκαψαν όσα σπίτια και αποθήκες είχαν απομείνει όρθια από το Ίλιντεν. Τα σώματα αναχώρησαν μόνο όταν πλησίασε ο  οθωμανικός στρατός. Η σφαγή στη Ζαγκορίτσανη σκόρπισε φρίκη σε όλη την Ευρώπη και αποκάλυψε τις αληθινές προθέσεις της ελληνικής εμπλοκής στο μακεδονικό ζήτημα (http://lithoksou.net/)». Όλες οι οικογένειες του χωριού έχουν και από έναν τουλάχιστον νεκρό, αποτέλεσμα της σφαγής εκείνης. Κωμικοτραγικό ε;;;

Με Εκτίμηση

Η Συντακτική Επιτροπή της Νόβα Ζόρα.

(το απόσπασμα επιστολής που ακολουθεί, γράφτηκε τον Απρίλιο του 1998 και δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό ΝόβαΖορα την περίοδο εκείνη)

Για μένα το Μακεδονικό ήταν κάτι άγνωστο. Ξαφνικά μια μέρα, βρισκόμενη μακριά από τον τόπο που γεννήθηκα, είδα στην τηλεόραση γνωστούς μου να μιλούν για το θέμα αυτό. Από εκεί ξεκίνησαν όλα. Πολλοί φίλοι και γνωστοί, οι οποίοι είχαν παρακολουθήσει επίσης την εκπομπή, άρχισαν να με ρωτούν τί συμβαίνει στη Φλώρινα. Δεν μπορούσα να δώσω καμία απάντηση τόσο σ’ αυτούς όσο και στον ίδιο μου τον εαυτό. Επιστρέφοντας στη Φλώρινα, μετά το τέλος των σπουδών μου, βρέθηκα ξαφνικά σε μια κοινωνία που ενώ πίστευα πως την ήξερα…. δεν τη γνώριζα καθόλου. Πολιτική παιδεία δεν είχα ποτέ μου. Για την οικογένειά μου η πολιτική ήταν θέμα άγνωστο. Το μόνο διαφορετικό στην όλη ιστορία ήταν η γλώσσα που μιλούσαμε σπίτι. Δεν άργησα να καταλάβω πως εμείς οι «ντόπιοι» δεν είμασταν απλά κάποιοι που βρέθηκαν σ’ αυτόν τον τόπο νωρίτερα από κάποιους άλλους. Ξεχωρίζαμε λόγω ενός βασικού στοιχείου. Η γλώσσα μας ήταν αυτό που μας έκανε να ξεχωρίζουμε, τα μακεδόνικά μας! Πολλές φορές αναρωτήθηκα γιατί οι γονείς μου και οι γονείς των φίλων μου έλεγαν όταν ήμασταν μικρά: να μη μαθαίνετε τα «ντόπια». Θα μπερδέυεστε στο σχολείο. Βέβαια ο μύθος αυτός σήμερα έχει φθαρθεί και κανένας λογικός άνθρωπος δεν πιστεύει στο γελοίο αυτό επιχείρημα. Ήταν απλώς μια δικαιολογία για να καλύψουν οι παλαιότεροι τους φόβους τους. Σήμερα η γιαγιά μου, μετά από δική μου επιμονή, άρχισε να μου λέει ιστορίες από τα παλιά. Το μόνο που ανάβλυζε από αυτές, ήταν φόβος και τρόμος. Νά λοιπόν από πού ξεκινούν όλα. Φόβο έσπειραν, φόβο θερίζουν. Εμείς όμως τί κάνουμε; Γιατί τα δεχόμαστε όλα αυτά χωρίς αντίρρηση; Γιατί δεχόμαστε να ταπεινώνουν την αξιοπρέπειά μας ; Είναι λοιπόν ντροπή να είμαστε Μακεδόνες;  Όχι βέβαια! Μπορεί κάποτε εμείς οι νέοι να κάνουμε λάθη, αλλά έρχεται η στιγμή που τα διορθώνουμε. Κανένας δεν μπορεί πια να αμφισβητήσει ότι στις εκδηλώσεις μας, στους χορούς μας, στα πανηγύρια μας, το μεγαλύτερο ποσοστό των ατόμων που συμμετέχουν είναι ηλικίας κάτω των 30 ετών. Είναι όλοι αυτοί οι νέοι μας που ακούγοντας τους σκοπούς μας, σχηματίζουν μεγάλες σειρές χορού, είναι οι νέοι μας που δεν αρκούνται πλέον στο να χορεύουν. Το τραγούδι βγαίνει αυθόρμητα από τα χείλη τους. Είναι οι νέοι, οι οποίοι δεν φοβούνται να πουν: Είμαι Μακέντονετς – Μακέντονκα. Γιαυτό λοιπόν εσείς οι νέες μητέρες μην κάνετε το ίδιο λάθος που έκαναν οι δικοί μας γονείς. Ξεκινήστε από μικρή ηλικία να μαθαίνετε τη γλώσσα μας στα παιδιά σας. Σε καμία περίπτωση δεν θα τους είναι εμπόδιο στο σχολείο τους. Η μητρική μας γλώσσα, τα μακεδόνικά μας, θα βοηθήσει το παιδί να διαμορφώσει την προσωπικότητά του σε πιο στερεές βάσεις. Μεγαλώνοντας με την αλήθεια γίνεται σωστότερος άνθρωπος. Σήμερα ο μύθος ότι όλοι είμαστε Έλληνες γκρεμίζεται. Μην αφήνετε τα παιδιά σας να ζουν με αυταπάτες. Ας είναι ο εαυτός τους. Ας είναι Μακεντόντσσινα !!!

Μαριάνα Μπεκιάρη

Ονομάζομαι Ντόνε Ντίμοβ και κατάγομαι από το χωριό Статица-Στάτιτσα-Μελάς Καστοριάς. Ήμουν και εγώ ένα από τα παιδιά φυγάδες του Εμφυλίου πολέμου και βρέθηκα στη Μπίτολα. Από εκεί στην Πολωνία και έπειτα στην Αυστραλία, όπου ζω ως σήμερα. Σας στέλνω ένα ποίημα το οποίο γράφτηκε από τον Τάνας Πέικοβ, ο οποίος ήταν μάλλον από το χωριό Бапчор-Μπάπτσσορ-Ποιμενικό Καστοριάς. Το ποίημα είναι αφιερωμένο στον Πάβλε Σταυρίδη από το χωριό Лаген-Λάγκεν-Τριανταφυλλιά Φλώρινας, ο οποίος έπεσε ηρωικά σε μάχη του εμφυλίου, αγωνιζόμενος για τα δίκαια των Μακεδόνων.

Ευχαριστώ για την προσοχή σας και το έργο σας.

Σας χαιρετώ, Доне Димов.

Τον αντρειωμένο μην τον κλαις

Έγειρες και έπεσες στη γη

κι έσβυσες άξιο παλικάρι.

Σα γλυκοχάραζε η αυγή

η όψη σου ήταν ιλαρή

κάποιο χαμόγελο είχε πάρει.

Τελείωσε η μάχη. Στη γωνιά σου

απόμειναν λίγα βιβλία.

Δυο στίχοι, μια γραμματική

-πέρα μια αιμάτινη γραμμή

κι άστραψε φως η Ακροναυπλία.

Μακεδονίτικα βουνά

βίγλες πολεμικές και ρούγες

άγρια του Ίλιντεν γενιά

ο αητός σας δεν θα ‘ρθει ξανά

ο αητός με τις πλατιές φτερούγες.

Έπεσε δω και καρτερεί.

Πάνω του πήχες το χορτάρι.

Μια ανθρωποθάλασσα, βαρύ

το πλήθος θαρθει να τον βρει

και τραγουδώντας να τον πάρει.

Τον αντρειωμένο μην τον κλαις

και αν ο χαμός του σε σπαράζει

Σκύψε, αφουγκράσου και άκουσε:

Μέσα σ’ αμέτρητες καρδιές,

Αυτός δεν πέθανε ποτές,

Δείχνει ένα δρόμο και προστάζει.

Η Ελλάδα, ως γνωστόν, είναι εδώ και μερικούς μήνες επίσημα υπό την εποπτεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαικής Ένωσης μήπως και γλιτώσει την απόλυτη χρεωκοπία. Πολλοί θεώρησαν ότι η δυσμενής αυτή εξέλιξη θα ήταν απαρχή-επιτέλους- μιας ενδοσκόπησης της διεφθαρμένης νεοελληνικής κοινωνίας, ώστε να βρεθούν τα αίτια που μας οδήγησαν εδώ. Κάποιοι άλλοι, αθεράπευτα ρομαντικοί φαίνεται, το πήγαν ακόμα πιο μακριά. Εξέφρασαν την  ελπίδα ότι ήρθε ίσως η ώρα να αναθεωρήσει η χώρα μας τη στάση της σε μια σειρά από θέματα, καθώς το γενικότερο κλίμα προμήνυε αλλαγές σε όλα τα επίπεδα.                                                                                                                                        Χωρίς αμφιβολία, όσοι πίστευαν κάτι τέτοιο, είχαν στο μυαλό τους- λίγο ή πολύ- και το πως συμπεριφέρεται το νεοελληνικό κράτος στους πολίτες του που γεννήθηκαν με διαφορετική εθνική ή/και γλωσσική ταυτότητα. Πως αντιμετωπίζει δηλαδή τους Μακεδόνες, τους Τούρκους, τους Πομάκους, τους Βλάχους, τους Αρβανίτες, τους Ρομά αλλά ακόμα-ακόμα και τους Ισραηλίτες Έλληνες ή τους Έλληνες Καθολικούς.  Μέχρι ένα σημείο, η αισιοδοξία αυτή, ότι κάτι ίσως ξεκινήσει να αλλάζει, ήταν δικαιολογημένη. Δεν ελήφθη, όμως, υπόψη ένας πολύ σημαντικός παράγοντας. Για να υποχρεωθεί ένα ξενοφοβικό και μισαλλόδοξο κράτος να αλλάξει στάση έναντι των προαναφερθέντων, πρέπει πρώτα και πάνω από όλα να αλλάξει στάση η πλειοψηφία των πολιτών του, όλοι εκείνοι που δεν ανήκουν στις παραπάνω ομάδες.                                                                                                                                                                                                                           Δεν ξέρω αν εσείς διακρίνετε κάτι τέτοιο γύρω σας, εγώ πάντως δεν βλέπω τέτοιου είδους αλλαγή ούτε κατά διάνοια ακόμα. Απεναντίας, βλέπω τα ακριβώς αντίθετα να συμβαίνουν. Ας ξεκινήσουμε από τα πιο πρόσφατα. Λίγες μέρες πριν, η ιστοσελίδα της γνωστής φασιστοφυλλάδας «Στόχος» (ενός εντύπου που σε οποιαδήποτε σοβαρή χώρα θα είχε προ πολλού κλείσει, λόγω του περιεχομένου του),  παρουσίασε ένα video με ένα αυτοκίνητο σταθμευμένο σε κεντρικό δρόμο της Έδεσσας/Воден. Το «έγκλημα» του ιδιοκτήτη του ήταν ότι είχε κρεμασμένη μια σημαιούλα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας στον κεντρικό καθρέπτη, η οποία φυσικά ήταν ορατή απέξω. Ο δαιμόνιος εικονολήπτης βιντεσκόπησε λοιπόν το αυτοκίνητο, τον αριθμό κυκλοφορίας και την επίμαχη σημαία και στη συνέχεια ανάρτησε το πόνημά του στην συγκεριμένη εμετική ιστοσελίδα, βορά σε κάθε είδος φασιστοειδές και κάνοντας περίπου έκκληση να βρεθεί και να τιμωρηθεί αυτό το «σκουλήκι» που τόλμησε να κάνει κάτι τόσο προσβλητικό.                                                                      Το πρόβλημα δεν είναι τόσο η κίνηση αυτή καθεαυτή, όσο οι αντιδράσεις απέναντι σ’ αυτή. Ποιές ήταν; Μα φυσικά δεν υπήρξαν, τουλάχιστον μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές. Που είναι, αλήθεια, ο εισαγγελέας για να κινηθεί αυτεπάγγελτα εναντίον του «Στόχου» και να στείλει τα θρασύδειλα ανθρωπάκια του πίσω στο βόθρο, από τον οποίο ήρθαν; Που είναι η περιβόητη Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, όταν παραβιάζεται με τέτοιο βάναυσο τρόπο κάθε έννοια ιδιωτικής ζωής και βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Που είναι εν τέλει, η Αστυνομία, τη στιγμή που ανοικτά κάποιοι μέσω διαδικτύου απειλούν τη ζωή και τη σωματική ακεραιότητα ενός άλλου ανθρώπου; Αλλά και που είμαστε αλήθεια όλοι εμείς, όταν παρατηρούμε τέτοια φαινόμενα κι αντί να τα καταγγείλουμε εκεί που πρέπει, προτιμάμε απλά να σωπάσουμε;                                                                                                                                                                Μιλώντας για «αντεθνικά» αυτοκίνητα, φτάνουμε και στο επόμενο και εξίσου σοβαρό- αν όχι σοβαρότερο- περιστατικό. Είναι γνωστό πως κάθε χρόνο τέτοια εποχή, οι παραλίες της Χαλκιδικής, της Πιερίας και του νομού Θεσσαλονίκης, κατακλύζονται από Μακεδόνες τουρίστες που αναζητούν στην Ελλάδα μερικές μέρες ξένοιαστων διακοπών. Οι συγκεκριμένες περιοχές προσφέρονται, άλλωστε, γι’ αυτό καθώς είναι με διαφορά οι κοντινότερες για τους κατοίκους της γειτονικής χώρας. Η κατάργηση, επιπλέον, της θεώρησης εισόδου (βίζα) για όσους εξ αυτών έχουν τα καινούρια βιομετρικά διαβατήρια, έκανε το ταξίδι αυτό ακόμα πιο εύκολο για αρκετούς.                                                                                                                                                  Οι Μακεδόνες, λοιπόν, συρρέουν στις βορειοελλαδικές παραλίες, αδιαφορώντας για το αν τους αποκαλούν πεισματικά «Σκοπιανούς» οι πάντες, από τον ξενοδόχο μέχρι τον εστιάτορα και τον μπακάλη. Οι οικονομίες των περιοχών αυτών  στηρίζονται σε μεγάλο βαθμό πλέον σε αυτούς και τους Σέρβους. Έχοντας επίγνωση του γεγονότος αυτού, θα περίμενε κανείς τουλάχιστον οι άνθρωποι αυτοί να είναι ευπρόσδεκτοι όσο και όλοι οι υπόλοιποι επισκέπτες, καθώς τα μακεδονικά ευρώ δεν έχουν ασφαλώς διαφορετικό χρώμα ούτε διαφορετική αξία από τα σερβικά, τα βουλγαρικά ή τα γερμανικά ενώ μέσω αυτών γίνεται προσπάθεια να γεμίσει η «μαύρη τρύπα» της ελληνικής οικονομίας. Η χώρα μας, άλλωστε, δε φημίζεται για απολύτως τίποτε άλλο εκτός των εξαιρετικών διακοπών που (υποτίθεται ότι) προσφέρει.                                                   Κι όμως. Στα τέλη Ιουλίου, τουλάχιστον 10 αυτοκίνητα με μακεδονικές πινακίδες δέχτηκαν επίθεση βανδάλων, οι οποίοι τους προξένησαν ζημιές και τα «στόλισαν» με ευγενικά γκράφιτι του τύπου: «Η Μακεδονία είναι ελληνική, Γ… τα Σκόπια σας». Από την μανία τους δε γλίτωσε ούτε το αυτοκίνητο του Αυστριακού διευθυντή υποκαταστήματος γνωστής τράπεζας στη Δημ. Μακεδονίας που είχε την ατυχή έμπνευση να «κατηφορίσει» μέχρι τη Χαλκιδική για διακοπές. Οι χαχόλοι, βλέπετε, είδαν απλά τον αριθμό κυκλοφορίας και μη γνωρίζοντας ποιος οδηγεί, αποφάσισαν να αναλάβουν δράση. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι όλες αυτές οι επιδείξεις αβροφροσύνης δεν έγιναν στο ίδιο σημείο αλλά σε 4 διαφορετικά μέρη και σε απόασταση αρκετών δεκάδων χιλιομέτρων.                                                                                                                          Ως συνήθως, τα νεοελληνικά μέσα μαζικής «ενημέρωσης» δεν ανέφεραν τίποτε, ενώ το υπουργείο Εξωτερικών (του Δελαβέκουρα, ξέρετε εσείς) αρκέστηκε ανεπίσημα να χαρακτηρίσει τα περιστατικά ως «μεμονωμένα». Και σίγουρα τέτοια ήταν, καθώς ήταν φύσει αδύνατον να προλαβαίναμε να καταστρέψουμε όλα τα αυτοκίνητα των Μακεδόνων που μας επισκέφτηκαν αυτό το καλοκαίρι.                                                                                                                                           Τα συμπεράσματα που προκύπτουν από όλα τα παραπάνω είναι ουσιαστικά δύο και είναι αμφότερα διόλου κολακευτικά για τους Νεοέλληνες. Η Ελλάδα, που βρίσκεται στο χείλος του οικονομικού γκρεμού (αν δεν έχει ήδη πέσει) και έχει ως μόνη σανίδα σωτηρίας τον τουρισμό για να μπορέσει να σωθεί, κάνει ότι μπορεί για να τον καταστρέψει και να καταστράφει και η ίδια μια ώρα αρχύτερα. Επιπλέον, ακόμα και σε αυτές τις πρωτόγνωρες συνθήκες,  οι συμπατριώτες μας βρίσκουν το χρόνο και τη διάθεση να υπερασπιστούν με πάθος τα εθνικά δίκαια, καταστρέφοντας μακεδονικά αυτοκίνητα και εξαπολύοντας ένα ιδιότυπο πογκρόμ εναντίων όσων είναι Μακεδόνες ή απλά τους συμπαθούν. Με δεδομένο ότι τα πράγματα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο σε όλους τους τομείς, οι ακρότητες είναι πλέον καθημερινές και δεν υπάρχει ευνομούμενη πολιτεία για να επιβάλλει στοιχειωδώς τάξη, καλό θα είναι οι Μακεδόνες εντός και εκτός συνόρων να είναι προετοιμασμένοι για τα χειρότερα. Ούτως ή άλλως, ότι άσχημο και να συμβαίνει στη χώρα τα τελευταία 100 χρόνια (δικτατορίες, Εμφύλιος), εκείνοι είναι που την πληρώνουν στο τέλος.