ЕДЕН ОД МАЛКУМИНА, НАВИСТИНА ДЕМОКРАТИ ГРЧКИ ГРАЃАНИ

ΕΝΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΙΓΟΥΣ, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ

Ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος γεννήθηκε το 1956 στην Πλάκα της Αθήνας. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα, στο Παρίσι, στη Βοστώνη και στο Λονδίνο. Είναι σύμβουλος επικοινωνίας και δημοσιογράφος, με ειδικότητα στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, στα οποία δουλεύει από το 1985. Αγάπησε την κοινωνία των πολιτών και ασχολείται με πρωτοβουλίες που έχουν ως θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ελευθερία. Επίσης είναι μέλος του Ελληνικού τμήματος του Διεθνούς Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι.

Για το πρόσωπό του, ο Νίκος Δήμου κάποτε έγραψε: Ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος είναι ένας ελευθερόφρων (που η πλειοψηφία αποκαλεί αιρετικό) ο οποιος επιβιώνει μέσα στην ασφυκτική επαρχιώτικη ατμόσφαιρα της χώρας μας, χάρη στο θάρρος και την αναμφισβήτητη ευφυΐα του. Ακόμα και όσοι διαφωνούν με τις απόψεις του θα έπρεπε να τιμούν το σθένος του να είναι ο εαυτός του. Είναι ακριβώς το αντίθετο του λαϊκιστή.
Γνωστές οι αιρετικές απόψεις του για πολλά θέματα. Ανάμεσα σε αυτά και τα αποκαλούμενα «εθνικά».
Ειδικά αυτές, για το «Μακεδονικό ζήτημα» και τις μειονότητες στην Ελλάδα, τις έχει εκφράσει στις εκπομπές του, στα άρθρα του, στο πρόσφατο βιβλίο του – ακόμα και στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, το 2005, όταν χειροκροτήθηκε μιλώντας για τους αποκλεισμένους Έλληνες. (Ναι, ανάμεσά τους είχε αναφέρει και τους: «συμπολίτες μας Μακεδόνες»).

Συναντήσαμε τον Γρηγόρη Βαλλιανάτο σε ένα καφέ, όχι μακριά από το κέντρο της Αθήνας, την στιγμή που λίγο παρακάτω,«αγανακτισμένοι» και «υπερπατριώτες» διαδήλωναν  εναντίων των «φταιχτών» της οικονομικής και κοινωνικοπολιτικής κρίσης στη χώρα. Του ζητήσαμε να σχολιάσει τα παρακάτω θέματα, όπως αυτά παρουσιάζονται από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (καλύτερα Μέσα Μαζικής Διαστρεύλωσης) ή από μεγάλο τμήμα των αρχών και του πληθυσμού.

• «Στην Ελλάδα ζουν μόνο Έλληνες, κυρίως Χριστιανοί Ορθόδοξοι, με μόνη εξαίρεση τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης»

Η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση στο μωσαικό των Βαλκανικών χωρών. Στοιχειώδης γνώση της ιστορίας της δείχνει ότι όπως και στα άλλα κράτη, η ιστορία των περισσότερων ευρωπαικών χωρών είναι η ιστορία των ματαναστεύσεων!

Αρκεί κάποιος να διαβάσει τις περιοδικές εκθέσεις των διεθνών οργανισμών αρμόδιων για τα δικαιώματα του ανθρώπου, και αναφέρονται στην Ελλάδα, για να διαπιστώσει τη γνώση αλλά και τη γνώμη των ειδικών για την πανσπερμία των “διαφορετικών” εθνοτικών, θρησκευτικών και άλλων ομάδων που διαβιούν στον Ελλαδικό χώρο. Δεν είναι τυχαίο πως ο ένας απο τους δύο “πανεθνικούς¨ελληνικούς χορούς όπως μαθαίνουν οι νεοέλληνες, οναμάζεται Τσάμικος!!

• «Όλοι οι Έλληνες πολίτες, οι οποίοι ανήκουν σε διαφορετικές εθνικές, θρησκευτικές, γλωσσικές, σεξουαλικές, πολιτισμικές και άλλες ομάδες, από αυτήν της πλειοψηφίας, απολαμβάνουν τα δικαιώματά τους ανενόχλητοι, όπως και σε όλες τις ανεπτυγμένες δημοκρατικές  χώρες»

Η Ελληνική κοινωνία έχει υποστεί πολλές πλύσεις εγκεφάλου! Παρόλαυτά, σήμερα, οι επιστήμονες κατορθώνουν να συνομιλούν με όρους Ευρωπαικής Ενωσης, και να αδιαφορούν για το πέπλο σιωπής που καλύπτει κάθε ειλικρινή συζήτηση για τις διαφορετικές οντότητες στη χώρα με ελευθερία και σεβασμό. Αναφέρθηκα ήδη στις εκθέσεις αρμόδιων διεθνών οργανισμών που διαπιστώνουν την ύπαρξη και τα προβλήματα διάφορων ομάδων και μειονοτήτων. Οι συντριπτική τους πλειοψηφία θα σας πληροφορούσε πως η χώρα δυσφορεί με τις έννοιες των εθνικών, εθνοτικών, και άλλων ομάδων που διαφέρουν απο το κυρίαρχο μοντέλο του  λευκού, ορθόδοξου χριστιανού, ετεροφυλόφιλου, μικρομεσαίου Ελληναρά που θέλει ο λαικός μύθος!

Οι μειονότητες αυτές, δεν αισθάνονται πως είναι ισότιμοι πολίτες της χώρας όταν προβάλλουν ή διεκδικούν τα ιδιαίτερα δικαιώματά τους που απορέουν απ τις σχετικές διεθνείς συνθήκες.

• «Οι εθνικά Μακεδόνες στην Ελλάδα δεν υπάρχουν».

Γνώρισα τους εθνικά Μακεδόνες στον τόπο τους, στην Ελλάδα, μετά απο πρόσκληση κοινών φίλων, και διαπίστωσα τις διακρίσεις που υφίστανται όταν θέλουν να ζήσουν την ταυτότητά τους αυτή.

Ως δημοσιογράφος, και με τη βοήθεια του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι,είχα την ευκαιρία να αντιληφθώ την πραγματικότητα και τον αγώνα των συμπολιτών μου της Ελληνικής Μακεδονίας, είχα τη δυνατότητα με πολλή ισχυρή λογοκρισία να δημιουργήσω εκπομπές στην Τηλεόραση αλλα και έγραψα για τα θέματά τους. Είμαι μαζί τους εδώ και χρόνια και δεν πτοούμαι απο τις επιπτώσεις που είχε η δραστηριότητά μου αυτή στην προσωπική μου επαγγελματική ζωή.

Το μέλλον ανήκει σε ανθρώπους ευαίσθητους και η Ευρωπαική Ενωση δεν μπορεί να κάνει εκπτώσεις στα δικαιώματα όλων των ανθρώπων.

Είναι σαφές πως η παιδεία των νεοελλήνων αλλά και ο κυρίαρχος πολιτικός λόγος απέχει πάρα πολύ απ αυτό που συνιστούν οι διεθνείς εκθέσεις, οι ευρωπαικές συνθήκες και το κοινό μέλλον των συμπολιτών σε μια Ευρωπαική χώρα.

Το κλίμα για τους εθνικά Μακεδόνες στην Ελλάδα παραμένει πολύ εχθρικό, και ο κυρίαρχος πολιτικός λόγος είναι εμπαθής και ακραία ρατσιστικός.

• Οικονομική κρίση στην Ελλάδα. «Οι ξένοι μας έβαλαν στο μάτι»

Κανένας δεν μας έβαλε στο μάτι περισσότερο απ όσο βγάλαμε τα μάτια μας μόνοι μας! Δεκαετίες κακής διακυβέρνησης απο όλες τις κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης, αλλά κυρίως η εμπέδωση μιάς νοοτροπίας συναλλαγής και διαφθοράς με τα κόμματα να καταλύουν κάθε δυνατότητα της οικονομίας να λειτουργήσει με όρους ελεύθερης αγοράς, αλλά και κατασπατάληση κάθε αναπτυξιακού κονδυλίου που έρχεται απο την ΕΕ, με ψεύτικες δηλώσεις και εικονικές επιχειρήσεις, διαμόρφωσαν ένα περιβάλλον κυρίαρχης διαφθοράς και συναλλαγής εις βάρος της οικονομίας και του επιχειρείν.

Ευρύτατη πολιτική διαφθορά και ατιμωρισία, τεράστιος δημόσιος τομέας, τερατώδης μαύρη αγορά και ανομία, αλλά και ένας αχόρταγος εξωτερικός δανεισμός, κατέστρεψαν την παραγωγή και υποδούλωσαν το κράτος στη διαπλοκή και τον εύκολο πλουτισμό εις βάρος του κράτους και του κοινωνικού συνόλου.

Οι “ξένοι”, που είναι οι συνεταίροι μας κάνουν τη δουλειά τους. Εμείς;;

• «Για όλα φταίνε οι μετανάστες»

Η χώρα ποτέ δεν θέλησε να εκπονήσει μιά Ευρωπαική πολιτική κρίσης και ένταξης προσφύγων και μεταναστών! Αδιαφορία και εθνικισμός, ήταν οι αιτίες πόυ εκατοντάδες χιλιάδες μέτοικοι, έμειναν στο έλεος της τύχης τους, αλλά και της εκμετάλλευσης των πολλών.

Μόνο με τη συμβολή τους η χώρα πραγματοποίησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες, και μπήκε στην νομισματική ένωση. Τώρα που πτωχεύσαμε θυμηθήκαμε πως είναι πολλοί και είναι και αλλόθρησκοι!! Τώρα πλέον τους απαγορεύουμε και την έξοδο για χώρες της αρεσκείας τους.

Τα τελευταία θετικά μέτρα της κυβέρνησης Παπανδρέου είναι σταγόνα στον ωκεανό της επιβεβλημένης διαμόρφωσης μιας ευρωπαικής πολιτικής μετανάστευσης.

• Προτάσεις – λύσεις για την κοινωνική κρίση στη χώρα και την καταπολέμηση του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και όλων των φαινομένων, σπουδαίων συμβόλων του «λίκνου» της δημοκρατίας.

Ο σχηματισμός κυβέρνησης σωτηρίας απο μεγάλα και άλλα κόμματα, άμεσα, και η στενή συνεργασία με τους δανειστές μας για την εκπόνηση λογικής διαδικασίας τόσο δανεισμού όσο και προσαρμογης στη φιλελεύθερη Ευρωπαική Ενωση, αποτελεί το μόνο δρόμο εξόδου απ την σοβαρότατη κρίση στην οποια έχουμε περιέλθει.

Η Ελλάδα χώρα μέλος της Ευρωπαικής Ενωσης, θα πρέπει να οργανωθεί όπως ο μέσος όρος των άλλων χωρών της Ενωσης (και όχι της Σοβιετικής Ενωσης).

Για την αλλαγή νοοτροπίας σε θέματα ρατσισμού και ξενοφοβίας, θα χρειαστούν σοβαρότατες προσπάθειες ενημέρωσης του πληθυσμού, και διαμόρφωσης ενός εντελώς άλλου δημόσιου λόγου πού σήμερα είνα επιεικώς ρατσιστικός!!

Σύντομη αναδρομή
Λίγα χρόνια πριν τον 2ο παγκόσμιο Πόλεμο, κατά τη διάρκεια και ειδικά μετά τον εμφύλιο πόλεμο στη χώρα μας, διαμορφώθηκαν δύο κόσμοι σε επίπεδο κράτους-πολιτικής. Οι «αριστεροί» και οι «δεξιοί»…

Τις επόμενες δεκαετίες διαμορφώθηκαν αντίστοιχες ιδεολογίες στη χώρα μας σε επίπεδο κοινωνίας. Τις πρώτες δεκαετίες εξελίχθηκε η διαχωριστική ιδεολογία ως κυρίαρχη μεν η «δεξιά» αντίληψη στη χώρα, ηττημένοι δε οι «αριστεροί». Αντίστοιχα διαμορφώθηκαν-εξελίχθηκαν στερεότυπα, προκαταλήψεις, ρητορεία, φρασεολογία κλπ. Αυτό το status διατηρήθηκε τις επόμενες μετά τον εμφύλιο πόλεμο για δεκαετίες στη χώρα μας. Το «ιδεολογικό καθεστώς» απεικονίζονταν φανερά σε επίπεδο κυρίως πολιτικών δραστηριοτήτων και τις συμπεριφορές της εξουσίας- κράτους απέναντι στους πολίτες. Δεξιοί στην εξουσία, αριστεροί στο περιθώριο…

Τις πρώτες μετά το Πόλεμο δεκαετίες δομήθηκε επίσης μια κυρίως συντηρητική «δεξιά» κοινωνία-κράτος, βασιζόμενη στις αρχές Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια, παράλληλα ο «αριστερός» έγινε στιγματισμένος». Επίσης στο εσωτερικό της χώρας έγινε φιλότιμες προσπάθειες του συστήματος για εγχάραξη φιλοδυτικής αντίληψης (επίσημη κρατική θέση), στη κοινωνία, στα πολιτικά πράγματα, (στα πλαίσια του μεταπολεμικού κλίματος), και την αντίστοιχη προσπάθεια του τότε συστήματος για δαιμονοποίηση του «κουμμουνιστικού εχθρού», της Σοβιετικής Ένωσης.

Άλλωστε και πρακτικά ανήκε τότε στο Δυτικό μπλοκ η Ελλάδα απέναντι στο «Σύμφωνο της Βαρσοβίας», λόγω των διεθνών αποφάσεων-ισορροπιών του τότε κόσμου. Για αυτό κυρίως τον λόγο η Ελλάδα ήταν σχετικά «χαϊδεμένο» παιδί στη Δύση αφού άλλωστε «έπρεπε» να παραμείνει η μόνη «δυτική» Βαλκανική χώρα, σε σημαντικό γεωγραφικό κομβικό σημείο στα Βαλκάνια, στην Μεσόγειο, γέφυρα Ευρώπης με Ασία. Το διαχρονικό πολιτικό ευτράπελο βέβαια ήταν να δαιμονοποιούνται πολιτικά οι «Σοβιετικοί-Ρώσοι» σε μια χώρα που οι ίδιοι δημιούργησαν (αιώνα και πλέον πριν) το σύγχρονο ελληνικό κράτος. Οι κρατικές πολιτικές-αρχές δαιμονοποιούσαν τους «ευεργέτες» τους.

Κάπως έτσι κυλούσαν οι πρώτες τρεις περίπου δεκαετίες μετά τον πόλεμο, συμπεριλαμβανομένου και της δικτατορικής παρέμβασης 1967-1974. Μετά την πτώση της δικτατορίας και την συνέχεια της «δεξιάς» κομματικής κυριαρχίας για μερικά ακόμη χρόνια, το «περιθώριο» της αριστεράς ηττημένο-ταπεινωμένο μετά τον εμφύλιο σταδιακά «ξεθαρρεύει» και πολιτικά νομιμοποιείται το τότε ΚΚΕ το 1974. Καταργείται ταυτόχρονα η βασιλεία και σχετικά εύλογα μετά την σχετική δημοκρατικοποίηση ενός «αυστηρού-συντηρητικού-αστυνομικού» κράτους πραγματοποιείται η μεγάλη «Αλλαγή» σε επίπεδο κρατικής-κομματικής εξουσίας-πολιτικής με το ΠΑΣΟΚ νικητή και μπροστάρη τον Ανδρέα Παπανδρέου εξαίρετο λαοπλάνο και δημαγωγό. Παράλληλα πραγματοποιήθηκε η κοινωνικό-πολιτική μεταμόρφωση της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες.

Το νέο φαινόμενο «Αλλαγή»

Ο δημαγωγός Ανδρέας Παπανδρέου, ως πανέξυπνος πολιτικός υιοθέτησε την σταδιακή «ξεθαρεμμένη» ΚΚΕδίστικη-αριστερίστικη ιδεολογία και ρητορική περί σοσιαλισμού, ελευθερίας, δημοκρατίας, αισθανόμενος τις υφέρπουσες αντιλήψεις στο κοινωνικό υπόστρωμα της χώρας, μετα-εμφυλιακού παρελθόντος γαρ και κυρίως έκανε την ανοιχτή πλέον αντιδυτική στροφή, «προσφέροντας-δηλητηριάζοντας» ιδεολογικά τα επόμενα χρόνια την ελληνική κοινωνία, με την υιοθέτηση της soft KKE-δίστικη λογική με αντίστοιχα συνθήματα και αρχές. Άλλωστε το ίδιο το ΚΚΕ ήδη μεταλλάχτηκε σε κάτι άλλο σταδιακά μετά το 2ο παγκόσμιο Πόλεμο, από την «αγνή» κομμουνιστική ιδεολογία του μεσοπολέμου, που τότε ήταν θετική συνεισφορά η νέα ιδεολογία, για γόνιμο πολιτικό προβληματισμό στις ευρωπαϊκές κοινωνίες.

Το ΠΑΣΟΚ ξεκίνησε μεταξύ άλλων από το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» για την ανάληψη της εξουσίας, αργότερα στο «Τσοβόλα δώστα όλα», ασελγώντας ουσιαστικά συνεχώς στην ψυχή κάθε καλοπροαίρετου ή «εκπαιδευμένου» βολεμένου μέσου Έλληνα πολίτη στο βωμό του κρατήματος στην εξουσία.

Αποκομματικοποίησε-κομματικοποίησε το κράτος μέσο των γνωστών «κλαδικών», τις ανάλογες προσλήψεις «πρασινοφρουρών» στον Δημόσιο τομέα, με σκοπό του να αλώσει πλήρως το κράτος και παράλληλα να δομείται σιγά σιγά μια κοινωνία-κράτος παραλλαγή ανατολικού τύπου πλέον σήμερα, βασιζόμενο σε «εθνικές» και «σοσιαλιστικές» πολιτικές, όπου σήμερα βιώνουμε πλέον δυστυχώς το εθνικοσοσιαλιστικό σύστημα-ιδεολογία στη χώρα μας.

Στα λεγόμενα εθνικά ζητήματα και σε ότι αφορά την εξωτερική πολιτική ο Παπανδρέου ανέδειξε έντονα την Τουρκία ως τον απόλυτο εχθρό εξ Ανατολών, αφού άλλωστε πάτησε ο δημαγωγός σχετικά με τα εθνικά «ιδανικά» στην εθνική κρατική διαπαιδαγώγηση προηγούμενων δεκαετιών που ήδη θεωρούνταν a priori η Τουρκία εχθρός της Ελλάδος.

Σε επίπεδο παιδείας καμία ιδεολογική μεταρρύθμιση μετά το 1981. Όχι αντίθετα στην στάτους εθνικιστική παιδεία αλλά το σύστημα παράλληλα δούλευε για να δομηθεί μια μεταρρύθμιση παρα-παιδεία με απόλυτο στόχο-όνειρο για κάθε οικογένεια να εισαχθεί το παιδί σε πανεπιστήμιο, να πάρει το «χαρτί» για να μπει στο Δημόσιο. Αυτό έγινε το φετίχ κάθε μέσου πολίτη τις τελευταίες δεκαετίες.

Στη παιδεία μας τα ίδια πρότυπα διατηρούνται, εγχαρράσονται εθνικιστικές συνειδήσεις κουβαλώντας και σήμερα τα εθνικιστικά σύνδρομα όπου οι Έλληνες διαπαιδαγωγούνται ως απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, που αναβίωσαν-αναβιώνουν ως περιούσιος λαός, το μεγαλείο του αρχαίου κόσμου. Ακόμη εντονότερη γίνεται στα πολιτικά πράγματα η παρουσία της ορθόδοξης ελληνικής εκκλησίας ως πυλώνας του νέου εθνικιστικού ελληνισμού. Αποχή στην παιδεία από οποιαδήποτε προσπάθεια για γνώση των γειτονικών λαών. Κλασσική εθνικιστική παιδεία όπως και τα προηγούμενα χρόνια και πάντρεμα με την εντονότερη αντιδυτική στροφή επί ΠΑΣΟΚ.

Σε επίπεδο «σοσιαλιστικής» παρέμβασης στα οικονομικά ήταν καταστροφική η εφαρμογή κρατικού παρεμβατισμού με σκοπό αποκλειστικά την διατήρηση της εξουσίας και αποτέλεσμα την κατάρρευση του παραγωγικού ιστού της πρώιμης μικρής βιομηχανίας της χώρας που δημιουργήθηκε κυρίως τις πρώτες δεκαετίες μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Διογκώθηκε ο δημόσιος τομέας, σαμποταρίστηκε η βιομηχανική παραγωγή επί ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ διάλεξε ιμιτασιόν εφαρμογή χρεοκοπημένης πολιτικής τα τελευταία χρόνια διακυβέρνησης για να κρατηθεί στην εξουσία. Άλλωστε τις «ράγες του τραίνου» χάραξε η πασοκική διακυβέρνηση τις προηγούμενες δεκαετίες. Από το 1981 μέχρι τις μέρες μας ήταν «καλά δώρα» για το κράτος και τους πολίτες οι επιχορηγήσεις-πακέτα από την Ε.Ε.

Εφαρμόστηκε «εκμαυλιστική» εγχάραξη της οικονομικής αντίληψης στην κοινωνία (στην ύπαιθρο-γεωργία χαρακτηριστικό παράδειγμα) και ευρύτερα, μέχρι απόλυτη καταστροφή από την γεωργία μέχρι την βιομηχανία. Οι μεν αγρότες έμαθαν μόνο πως πρέπει να αποσέρνουν το προϊόν, να επενδύουν σκέψη-τεχνάσματα στις «ποσότητες» για αύξηση αποζημιώσεων. Σε επίπεδο βιομηχανίας δε όχι μόνο γραφειοκρατικό σαμποτάρισμα των μονάδων παραγωγής αλλά καμία πολιτική-εφαρμογή για την ανάπτυξη-βελτίωση των βιομηχανικών μεθόδων παραγωγής-ποιότητας, ανάδειξη-ανάπτυξη (νέων) προϊόντων, αφού συρεικνώθηκε ο βιομηχανικός τομέας διαχρονικά στο σύνολό του. Ελάχιστες οι θετικές εξαιρέσεις-επενδύσεις. Εφαρμόστηκε αντίθετη πολιτική για την ανάπτυξη-εκβιομηχάνιση της χώρας, άλμα ποιοτικής παραγωγής, αύξηση των εσόδων της χώρας, κατ’ επέκταση ανταγωνιστική οικονομία επένδυση για το μέλλον, αλλά σχεδόν πλήρη αποβιομηχανοποίηση της χώρας. Παράλληλα δεν επενδύθηκαν εκεί και όπως πρέπει τα «πακέτα» από Ε.Ε. αλλά «εξαγοράστηκαν» συνειδήσεις διαχρονικά για «εσωτερική κατανάλωση». Σήμα κατατεθέν με ελληνικές πατέντες η δολιοφθορά της ελληνικής οικονομίας.

Αποτελέσματα

Η χώρα μετά το 1981, αντί να εκμεταλλευτεί ορθολογικά τα ευρωπαϊκά κονδύλια με δομικές αλλαγές στην οικονομία-παραγωγή, θετική υποθήκη για το μέλλον, κατάστρεψε τη χώρα δημιουργώντας ένα κράτος-σύστημα παροχών στους πολίτες. Ο δημόσιος τομέας έγινε «τέρας-αδηφάγος» για πόρους, μισθούς, επιδόματα, έξτρα επιδόματα και συντάξεις,  κάθε λογής επινοήσεις.

ΚΚΕ-έδες και συνοδοιπόροι σπρώχνουν τους κρατούντες την εξουσία και ενισχύουν αντίστοιχες πολιτικές διαχρονικά. Φούσκωσαν οι δαπάνες στον δημόσιο τομέα με αποκλειστικό στόχο όπως είπαμε όχι το καλό του τόπου αλλά το καλό του κόμματος για την διατήρηση της εξουσίας. Μετά το 1981 τα κόμματα της εξουσίας για να την κατακτήσουν ή να την κρατήσουν ενεργούσαν ανάλογα. Η λεγόμενη αριστερή-αντιπολίτευση πατώντας στις ανάγκες-απαιτήσεις του κάθε ανθρώπου, απλά «όμορφα-χάιδευαν» τις ψυχές του πολίτη με ρητορική και ακτιβισμό. Τελικά για τον μέσο Έλληνα, έγινε τρόπος σκέψης η καλοπέραση, η δημόσια δουλειά με ελάχιστη προσπάθεια για βελτίωση ποιότητας σε επίπεδο παραγωγής και εργασίας. Παράλληλα κατακερματίστηκε η ελληνική κοινωνία και ο ατομικισμός  έγινε κυρίαρχη αρχή και ιδεολογία. Ο καθένας τον εαυτούλη του έμαθε να φροντίζει ή την συντεχνιακή του ομοταξία και όχι το σύνολο χώρας-κοινωνίας. Αποτέλεσμα μεταξύ άλλων, κοινωνική αλληλεγγύη μηδέν. Απόλυτος «τομαρισμός». Έτσι έγινε η σύγχρονη Ελλάδα, αλλά αρνείται ακόμη και σήμερα να δει το πρόσωπό της στην πραγματική διάσταση.

Φυσικά η λεγόμενη παραδοσιακή προ 1981 ΝΔ «δεξιά», (1974-1981) δεν μπόρεσε να κάνει αλλαγή-μεταρρύθμιση στην ιδεολογία και την πρακτική της όταν κυβέρνησε μετά την δικτατορία. Μετά για χρόνια έμεινε εκτός από την κατάκτηση-διατήρηση της εξουσίας (ανώμαλη παρένθεση η «δεξιο-αριστερίστικη» 90-93 κυβέρνηση) με αποτέλεσμα να προσπαθεί η ΝΔ τα τελευταία (2004-2009) χρόνια να μιμηθεί την καρικατούρα-πολιτική των Πασοκικών ιδεολογιών-πρακτικών περασμένων ετών.

Σε διεθνές επίπεδο βέβαια πραγματοποιήθηκαν κοσμογονικά γεγονότα το 1989. Καταρρέει ο «σοσιαλισμός» σοβιετικού τύπου και στα Βαλκάνια μαίνεται πόλεμος για μια δεκαετία στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Ήταν απίστευτη η αισχρή πολιτική της χώρας μας ταυτιζόμενη με την σερβική πολιτική των Μιλόσεβιτς, Κάρατζιτς, Μλάντιτς όπου εκεί πραγματικά δόθηκε-ποτίστηκε στην ελληνική κοινωνία το «σούπερ» αντιδυτικό αντι-ΝΑΤΟ, αντι-USA, αντι-Ε.Ε. «δηλητήριο», μέσα από την πασοκικο-ψευτοκκουκοεδίστικη ρητορία-πολιτική δαιμονοποίησης της «Δύσης» τρεις δεκαετίες, με αποκορύφωμα την περίπτωση Κοσόβου. Παράλληλα ενίσχυση των εθνικιστικών συνδρόμων-παραλήρημα με αφορμή το «νέο μακεδονικό». Αυτή η διαχρονική λογική-ιδεολογία εφαρμόστηκε από το «σύστημα» από την την αλλαγή στην εξουσία του 1981 και με αποκορύφωμα την δεκαετία του 1990 μέχρι σήμερα.

Οι «καημένοι δεξιοί», εκτός από απομίμηση συστήματος ΠΑΣΟΚ που επιχείρησαν να οικοδομήσουν τα τελευταία χρόνια, αποποιήθηκαν και δαιμονοποίησαν (όπως η λεγόμενη «αριστερά-ΠΑΣΟΚ») κάθε ακόμη και πολιτικής φιλελεύθερης έκφρασης. Στελέχη της Νέας Δημοκρατίας εξοβελίστηκαν-διαγράφηκαν από το κόμμα για να μην κάνουν παράπλευρη ζημία στο προφίλ της παράταξης, ώστε το κόμμα να ξανά-καταλάβει την ηγεσία της χώρας, ενός «διανοητικά-καθυστερημένου» σήμερα πλέον κόμματος. Άλλωστε η εθνικοσοσιαλιστική λογική δεν επιτρέπει να μιλήσει οποιοσδήποτε πολίτης, γενικά για φιλελευθερισμό, φιλελεύθερη σκέψη. Μπορεί να μιλάει κανείς για σοσιαλισμό, κομμουνισμό, συντηρητισμό κλπ. Αν μιλήσει όμως ακόμη και σε θεωρητικό επίπεδο για φιλελευθερισμό ή πολιτικό φιλελευθερισμό οποιοσδήποτε πολίτης, αμέσως το σύστημα θα τον σπρώξει στα «τάρταρα». Συγχέει επίτηδες άλλωστε η κυρίαρχη ολοκληρωτική ιδεολογία στην χώρα την φιλελεύθερη σκέψη κάθε πολίτη με τις φιλελεύθερες πολιτικές επιλογές κάποιου. Σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες υπάρχει αυτή η έννοια ακόμη και ως πολιτική συνιστώσα στο πολιτικό γίγνεσθαι, στην Ελλάδα όμως είναι «είδος προς εξαφάνιση» όπως άλλωστε ορίζει το φαιοκόκκινο πλέον κυρίαρχο σύστημα, ποσό δε μάλλον η φιλελεύθερη αντίληψη για την αντιμετώπιση προβλημάτων στην κοινωνία. Μπορούμε ίσως να μιλάμε για ολοκληρωτισμό στη χώρα.

Φαιοκόκκινη κυριαρχία

Τα τελευταία χρόνια μετά την κατάρρευση των γνωστού διπόλου σε διεθνές επίπεδο «δεξιά-αριστερά» μετά το 1989, σιγά-σιγά πραγματοποιήθηκαν στη χώρα μας όχι θετικές ιδεολογικές ανακατατάξεις, επανα-οριοθέτηση του τι είναι «αριστερά» ή «δεξιά», όπως έγινε-ξεκίνησε στα ευρωπαϊκά κράτη-κοινωνίες, αλλά αντίθετα ολοκληρώθηκε στην Ελλάδα η ιδεολογικό-πολιτική ομογενοποίηση, σε επίπεδο πολιτικής και κοινωνίας. Οικοδομήθηκε τρεις περίπου δεκαετίες ένα πραγματικό φαιοκόκκινο σύστημα ιδεολογίας-πολιτικής-κράτους. Καταστροφή για την Ελλάδα που βιώνουμε-ανακαλύπτουμε το «τέρας» με αφορμή την οικονομική κρίση σε διεθνές επίπεδο και φυσιολογικά την απόλυτη οικονομική χρεοκοπία στην Ελλάδα.

Το ενιαίο φαιοκόκκινο μέτωπο-κυριαρχία στη χώρα μας έχει βέβαια τους ιδεολογικούς «πραιτοριανούς» των τελευταίων χρόνων, οι «ΚΚΕ»-παρατρεχάμενοι και το ΛΑΟΣ-απόβλητα. Ακολουθεί όλος ο «στρατός» σύμπας συνταγμένος μαζί με το παράλληλο σύστημα ΜΜΕ με παραληρήματα πλην εξαιρέσεων. Γενικά μόνο φωτεινές εξαιρέσεις ατόμων υπάρχουν αντίθετα στο «φαιοκόκκινο μέτωπο». Όχι όμως δυστυχώς ως συγκροτημένο πολιτικό ρεύμα αλλά μεμονωμένες φωνές σε διάφορα επίπεδα συμμετοχής στα κοινωνικά-πολιτικά τεκταινόμενα, μετρημένοι στα δάχτυλα. Πανεπιστημιακοί, δημοσιογράφοι, κινήσεις πολιτών, σε εξωκοινοβουλευτικό κυρίως χώρο, προσπαθούν με παρεμβάσεις να εκφράσουν διαφορετικές αντιλήψεις από την κυρίαρχη ιδεολογία ώστε να δημιουργηθεί σιγά-σιγά η αντίθετη πολιτική πρόταση. Χρειάζεται φυσικά χρόνος.

Η χώρα μας δεν πραγματοποίησε μεταρρύθμιση όχι μόνο σε ότι αφορά την οικονομική πολιτική-μετά την συμμετοχή στην πρώην ΕΟΚ νύν Ε.Ε. τις τελευταίες δεκαετίες αλλά και στο πεδίο της εθνικιστικής διαπαιδαγώγησης. Στην ελληνική κοινωνία κυριαρχεί πλέον η εσωστρέφεια, ο αντιδυτικισμός, η δαιμονοποίηση κυρίως της Αμερικής, η άνοδος του αντισημιτισμού στη χώρα, ο κλασσικός αντι-τουρκισμός, οι ρατσιστικές αντιδράσεις λόγο μεταξύ άλλων του μεταναστευτικού φαινόμενου μετά το 1990. Το κλασσικό παράδειγμα λίγα χρόνια πριν ήταν να δέρνονται Αλβανοί μετά την ποδοσφαιρικό παιχνίδι Αλβανίας-Ελλάδος και την ήττα της Ελλάδος. Σαφάρι στις πόλεις γιατί έκανε «λάθος» η εθνική ποδοσφαίρου της Αλβανίας να κερδίσει. «Σαφάρι» σήμερα στις γειτονιές της Αττικής (Άγιος Παντελεήμονας κ.ά.) εναντίων μεταναστών. Οι ιδεολογικοί «πραιτοριανοί» του πολιτικού χώρου κατηγορούν τους Εβραίους, γιατί αυτοί (κατά ΛΑΟΣ -Εκκλησίας και όχι μόνον) είναι πίσω από όλα, το δε ψευτο-ΚΚΕ-συνοδοιπόροι έχει διοργανώσει όλα αυτά τα χρόνια πολλές εκδηλώσεις κατά του Ισραήλ με μισαλλόδοξα κρυπτο-αντισημιτικά συνθήματα-πολιτική, με αφορμή το παλαιστινιακό ζήτημα. Περισσότερο «διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους» για την Παλαιστίνη, (διαδηλώσεις κλπ. υπέρ των Αράβων) παρά υπέρ των «απόρων» όλα αυτά τα χρόνια.

Εσωστρεφής η παιδεία μας και η πολιτική, ανάδειξη αρνητικών προκαταλήψεων για τους γειτονικούς λαούς που εξωτερικεύονται αισθήματα-ιδεολογίες ακόμα και στις παρελάσεις. Οι Βούλγαροι «από παράδοση» απολίτιστοι, οι Μακεδόνες (μόνο Σκοπιανούς τους λένε…) όχι μόνο εχθροί αλλά και ανύπαρκτοι, οι Αλβανοί κλέφτες-εγκληματίες, οι Τούρκοι βάρβαροι, η Αμερική και η Δύση εχθροί του Πατρίδος. Ακόμη τα ψάρια στο Αιγαίο δεν έχουν δαιμονοποιηθεί. Θυμάστε την θέση «ΚΚΕ» στο Μακεδονικό αρχές του ‘90; Σε ρεσιτάλ διεθνικιστικής υποκρισίας αποφασίζει να μην συμμετέχει στο συμβούλιο αρχηγών, υπό τον πρεσβύτερο τότε Κ. Καραμανλή, Πρόεδρου της Δημοκρατίας, για το νέο Μακεδονικό ζήτημα. Το συμβούλιο αποφάσισε μεταξύ άλλων ότι «η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει το όνομα της χώρας αν περιλαμβάνει τον όρο Μακεδονία και τα παράγωγά τους». Το ψευτο-ΚΚΕ κάνει υποκριτικό ρελάνς και δηλώνει: «Δεν μας αφορά το όνομα της χώρας αλλά πρέπει να υπάρχει γεωγραφικός προσδιορισμός πριν την λέξη Μακεδονία γιατί Μακεδονικό έθνος δεν υπάρχει». Απίστευτος «ΚΚΕ»-σαλτιμπαγκισμός, τυπικές εθνικιστικές «κολωτούμπες». Το ίδιο λέει δηλαδή με άλλα λόγια μαζί με τους παραδοσιακούς «βαρβάτους» εθνικιστές και όλους τους άλλους. Το «θαύμα» σήμερα είναι ότι η δήθεν νέα θέση, για δήθεν υποχώρηση της Ελλάδος, ντέμεκ συμβιβαστική πρόταση σχετικά με την Δημοκρατία της Μακεδονίας έγινε η επίσημη θέση του κράτους και της διπλωματίας υιοθετώντας την ψευτο-ΚΚΕ τότε και τώρα θέση. Το κλειδί βέβαια στο μακεδονικό ζήτημα είναι για τη χώρα οι εθνικά Μακεδόνες στην βόρεια Ελλάδα αλλά επιμελλώς «κρύβει» το σύστημα από τους πολίτες, τη βασική παράμετρο στο νέο μακεδονικό ζήτημα.

Ιλαροτραγικές αντιδράσεις ζούμε στην Ελλάδα με αφορμή την πρόσφατη οικονομική κρίση διεθνώς. Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής «παρα-παιδείας» του φαιοκόκκινου είναι να κυνηγούν (Πολιτικοί, ΜΜΕ, κοινωνία) «μάγισσες-κερδοσκόπους-τραπεζίτες» και βρίσκονται σχεδόν όλοι τους τελείως εκτός τόπου και χρόνου. Πολλοί πολίτες παρασυρμένοι από τον κυκεώνα παραπληροφόρησης-σύστημα επαναλαμβάνουν την επωδό μεταξύ άλλων ότι «θέλουν οι ξένοι να κερδοσκοπήσουν σε βάρος μας». «Φταίει το κεφάλαιο», «φταίει το ΔΝΤ», «φταίνε οι Τράπεζες», «φταίει ο ιμπεριαλισμός», «φταίνε οι Εβραίοι τραπεζίτες»… κλπ. παραλήρημα στα ελληνικά ΜΜΕ, ειδικά κατά περίπτωση εναντίον της Γερμανίας, όταν ουσιαστικά και ρεαλιστικά παρουσιάστηκε στην γερμανική-ευρωπαϊκή εν μέρη κοινή γνώμη, επιτέλους οι ελληνικές «απατεωνιές» σε επίπεδο οικονομικής πολιτικής των τελευταίων δεκαετιών. Η εθνικοσοσιαλιστική λογική των κομματικών σχηματισμών τόσο στην ελληνική Βουλή όσο και ευρύτερα στη κοινωνία είναι σίγουρη η πολιτική επένδυση-κάλεσμα στους «ζαλισμένους» πολίτες. Σερβίρουν ακριβώς τα απαραίτητα ωραία λόγια στους «εκπαιδευμένους» για χρόνια πολίτες, να ακούν «τέτοια» ενημέρωση αφού «ψαρεύουν-αναφέρονται» σε ομογενοποιημένο πλέον ιδεολογικο-πολιτικά λαό. Άλλωστε ανήκουν πολλοί ιδεολογικοπολιτικά στο «ίδιο κόμμα» και δεν το γνωρίζουν, νομίζοντας ότι ανήκουν σε άλλα διαφορετικά κόμματα.

Προς το μέλλον

Σε επίπεδο οικονομίας κατά τη διάρκεια της προδιαγεγραμμένης πορείας προς την προσαρμοστική χρεοκοπία της χώρας χρειάζεται τομή-μεταρρύθμιση στην δομημένη για χρόνια οικονομία-παιδεία τόσο σε κρατικό όσο και ατομικό επίπεδο. Προσαρμοστική χρεοκοπία θα υπάρξει γιατί ο παραγωγικός ιστός έχει καταστραφεί πλέον και δεν μπορεί άμεσα να αναπτυχθεί θετικά η ελληνική οικονομία και να γίνει ανταγωνιστική. Τεράστιο το χρέος άλλωστε. Πρέπει να ανοικοδομηθεί, όμως δεν γίνεται άμεσα, χρειάζεται χρόνος και αντίστοιχες πολιτικές επιλογές. Ευτυχώς παρεμβαίνουν οι «ξένοι» στα οικονομικά τόσο η ΕΕ-ΕΚΤ όσο και το ΔΝΤ όχι λόγο «συμπάθειας» ή «εχθρότητας» για την Ελλάδα αλλά λόγο της ρεαλιστικής οικονομικής λογικής διεθνώς σε ότι αφορά την πραγματική οικονομία και ειδικά την ευρω-ζώνη.

Τα ευκολότερα είναι να εφαρμοσθούν άμεσα μεταξύ άλλων, πολιτικές καταπολέμησης της εκτεταμένης διαφθοράς στο δημόσιο τομέα και μεταξύ άλλων κατάργηση σταδιακά της ρουσφετολογικής λογικής «πάρε-δώσε», «λάδωσε-πάρε», αυτονόητη λογική συναναστροφής για τον μέσο Έλληνα διαχρονικά. Μείωση-αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα και διαπαιδαγώγηση διαφορετικής προσέγγισης στην σχέση κράτος-πολίτης-κοινωνία. Να αλλάξει η λογική «μίσους-αγάπης» ανάμεσα στον πολίτη και το κράτος όπου από την μία κάθε Έλληνας βλέπει καταφύγιο για εργασία-διευκόλυνση-συναλλαγή από την άλλη δε, να βρίζει-μισεί το κράτος ως τον «ένοχο». Πρέπει να αποδεχθεί επιτέλους την ατομική ευθύνη ο κάθε πολίτης. Να παραμερίζεται σταδιακά ο «τομαρισμός» και να αναδυκνείεται η κοινωνική αλληλεγγύη σε στέρεη βάση. Δεν έχει μάθει δυστυχώς ο μέσος Έλληνας το πως λειτουργούν τα αυτονόητα σε προοδευτικές δυτικο-ευρωπαϊκές κοινωνίες και κράτη.

Σημαντική παράμετρος για να σπάσει το απόστημα της εθνικοσοσιαλιστικής κυρίαρχης αντίληψης είναι η μεταρρύθμιση της εθνικιστικής παιδείας σχετικά με την σύγχρονη νέο-ελληνική εθνική ταυτότητα. Ο σύγχρονος Έλληνας πρέπει σιγά-σιγά να μαθαίνει ότι δεν είναι ο νέο-ελληνικός, «περιούσιος» λαός, απόγονος των αρχαίων, πανέξυπνος και ανώτερος των «κουτοπόνηρων» δυτικών, που διαχρονικά εργάζονται εναντίον του «ελληνισμού». Ας ξεκινήσουν με την αναθεώρηση των ιστορικών βιβλίων, καιρός είναι να αποκαθηλωθεί η «Παπαρηγοπούλεια Βίβλος» ώστε να δομηθεί ένα στέρεο μέλλον για το κράτος και την κοινωνία, για μην πάσχει από τα εθνικιστικά σύνδρομα που τον κάνει σήμερα να αντιδρά αρνητικά ή νωχελικά ακόμη και σε επίπεδο οικονομικής λογικής. Να οικοδομηθεί η έννοια «πολίτης» σε αντίθεση του «Έλληνας», να γίνει κυρίαρχη λογική στη χώρα με ανάλογη μεταρρύθμιση-προϋπόθεση η γνώση του «άλλου». Πρέπει με άλλα λόγια να επαναπροσδιοριστεί η σύγχρονη ελληνική εθνική ταυτότητα όπου άλλωστε δομούνται μετα-εθνικές, μετα-εθνικιστικές λογικές στον πολιτισμένο κόσμο. Θετικά θα οδηγήσει στον σεβασμό της διαφορετικότητας των μειονοτικών δικαιωμάτων σε γλωσσικό, εθνικό ακόμη και σεξουαλικό επίπεδο στη χώρα μας.

Η επόμενη δεκαετία θα είναι καταλύτης για τη χώρα μας. Με την οικονομικο-κοινωνική κρίση που ήδη ήρθε αναδύονται επιτέλους ακόμη περισσότερο τα συμπτώματα της γενικής παιδείας-παραπαιδείας του παρελθόντος στην σαπισμένη πλέον ελληνική κοινωνία-κράτος. Σίγουρα περισσότερα θαρραλέα θα φωνάξουν πραγματικοί δημοκράτες, συνειδητοποιημένοι πολίτες, ενάντια στο «σύστημα- φράνκεσταιν» του φαιοκόκκινου τρόπου σκέψης των τελευταίων δεκαετιών. Σιγά-σιγά και επώδυνα θα δημιουργηθούν στην Ελλάδα οι συνθήκες για επανα-οριοθέτηση των ιδεολογικών-πολιτικών-κομματικών γραμμών.

Στην εναλλακτική λοιπόν προς διαμόρφωση πρόταση προς το μέλλον, απέναντι σε ολοκληρωτικές εθνικοσοσιαλιστικές λογικές, σίγουρα θα συμμετέχουν ενεργά και χρήσιμα για τη κοινωνία και τη χώρα μας, όπως κάνουν μέχρι σήμερα με συνέπεια, οι τελευταίοι Μοϊκανοί του Ουράνιου Τόξου, τα μέλη της  εθνικής Μακεδονικής κοινότητας στην Ελλάδα, μέσα από τις αναζητήσεις και τις συμμαχίες-συνεργασίες με κάθε συμπολίτη μας.

Προεδρείο της Ε.Σ.Σ.-ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ / ВИНОЖИТО, κόμμα των εθνικά Μακεδόνων στην Ελλάδα

Του МОРЕ СОКОЛ

(Το πρώτο μέρος του κειμένου μπορείτε να το διαβάσετε στη Нова Зора τεύχος 12 ή στην ιστοσελίδα της εφημερίδας www.novazora.gr)

Όσο για τη μακεδονική γλώσσα γιατί απορεί; Από το 1903 ο КРСТЕ МИСИРКОВ-ΚΡΣΤΕ ΜΙΣΙΡΚΩΦ έγραφε για την γλώσσα που έπρεπε χρησιμοποιούν όλοι οι Μακεδόνες μόνο που αυτό τo οποίο επιθυμούσε δεν μπορούσε να το επιτύχει τότε, το μακρινό 1903. Εδώ, η Ελλάδα κατάφερε να γράψει στη μακεδονική γλώσσα το Abecedar μέσα  σε 2 μήνες το 1925 και μάλιστα με λατινικό αλφάβητο για να κοροϊδέψει την Κ.Τ.Ε. (Κοινωνία Των Εθνών, πρόδρομος του ΟΗΕ) αλλά και τους Μακεδόνες.

Όταν ιδρύθηκε το επίσημο μακεδονικό κράτος το 1944 είχε ως λογική συνέπεια να φτιαχτεί και η επίσημη λόγια μακεδονική γλώσσα γραμμένη στο κυριλλικό αλφάβητο το οποίο είναι δημιούργημα των Αδελφών Κυρίλλου και Μεθοδίου τον 9^ο μ.Χ. αιώνα. Δηλαδή τι έπρεπε να μιλάνε οι σημερινοί Μακεδόνες; Αρχαία Ελληνικά με το στανιό; Αυτά ούτε οι σημερινοί νεοέλληνες δεν τα μιλάνε, μόνο απλά τα επικαλούνται… και τα χαίρονται από μετάφραση.

Ας δούμε, λοιπόν, τι έγραψε το 1903 ο Μακεδόνας φιλόλογος ΚΡΣΤΕ ΜΙΣΙΡΚΩΦ από το χωριό Πόστολ, σημερινή Πέλλα, για την κωδικοποίηση της σύγχρονης μακεδονικής γλώσσας σεβόμενος τη μητρική γλώσσα των Μακεδόνων: (Δείτε ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ εκδόσεις Πετσίβα)

Ας περάσουμε στον κ. Μιχαηλίδη

Στη σελ.12 θετική η αναφορά για τον Ελληνικό αλυτρωτισμό και μέχρι την σελ.33 κριτική για τις τυχοδιωκτικές ιδιωτικές προσπάθειες που δεν οδηγούσαν πουθενά στη σελ. 36 η ΕΜΕΟ κατά το κ. Μιχαηλίδη ήταν Οργάνωση Βουλγαρομακεδόνων στη Θεσ/νικη και το Βερχόβεν κομιτέτ που ιδρύθηκε από την Βουλγάρικη Κυβέρνηση στη Σόφια δρούσε παράλληλα και κάτι αντιεξουσιαστές αναρχικούς στη Θεσ/νικη τους Гемиџии- Γκεμιτζήδες (Βαρκάρηδες) και αυτοί Βούλγαροι. Πλήρης σύγχυση. Τυχαίο; Δεν νομίζω!

Η ΕΜΕΟ-σεν. ήταν οργάνωση που έγινε και στελεχώθηκε από Μακεδόνες που ζούσαν και αγωνιζόταν σε πόλεις και χωριά της Μακεδονίας εκτός Βουλγαρίας. Το Βερχόβεν κομιτέτ ήταν καθαρή προσπάθεια της Βουλγαρικής κυβέρνησης να ελέγξει τις εξελίξεις στη περιοχή. Σε καμιά χρονική περίοδο μέχρι το 1910 δεν μπόρεσαν οι Βερχοβιστές να επιβληθούν. Οι Σεντραλιστές πάντα είχαν την συντριπτική αποδοχή στο λαό. Ιδίως μετά την προσέγγιση από τους Σαραφωφικούς. Συχνά δε αναφέρονται σκληρές μάχες και δολοφονίες ανάμεσα σε Σεντραλιστές και Βερχοβιστές ακόμη και στην Ελληνική ιστοριογραφία και σε έγγραφα των προξένων.

Η ΕΜΕΟ-σεν δεν βοήθησε ούτε στην εξέγερση της Τζουμαγιάς ούτε στη προσπάθεια του Γιαγκώφ στη Καστοριά. (Διαβάστε το ημερολόγιο του ΤΣΙΛΙΟ ΤΣΑΚΑΛΑΡΩΦ εκδόσεις Πετσίβα) οι δε Γκεμιτζήδες (Γκεμίτζζιι) ήταν μικρή κλειστή αναρχική ομάδα στη Θεσ/νικη με αυτόνομη δράση (στη σελ. 23 υπάρχει φώτο με τα κατορθώματα τους ενάντια στους Οθωμανούς. Μήπως υπάρχει καμιά ανάλογη φωτογραφία της εποχής εκείνης από δράση Ελλήνων ενάντια στους Οθωμανούς;). Αναρωτηθείτε λοιπόν πόσες δυνάμεις επαναστατών υπήρχαν 9/1902 στη Τζουμαγιά, 4/1903 Θεσ/νικη Γεμιτζήδες και στις 2 Αυγούστου του 1903 η Επανάσταση του Ίλλιντεν στη Κεντροδυτική Μακεδονία. Έγραφε ο Ίων Δραγούμης «αγαπημένε μου πατέρα έχουμε σλαυικήν επανάσταση καθ’ άπασα την Μακεδονία. Πλείστα τα χωρία προσέρχονται στη επανάσταση, πατριαρχικά τε και εξαρχικά , τα πλείστα δε εκουσίως. Τούρκοι ανικανώτατοι δεν βοηθούν υμάς»!!!! (Το ημερολόγιο του ΙΛΛΙΝΤΕΝ εκδόσεις Πετσίβα)

Όταν λοιπόν οι Μακεδόνες (“Βούλγαροι” κατά το κ. Μιχαηλίδη) ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΟΥΣΑΝ κατά των Οθωμανών τι έκαναν οι Έλληνες; «Τα μαντρόσκυλα των Τούρκων» έκαναν, σύμφωνα ομολογία του προξένου της Ελλάδας Καλλέργη στη σελ. 42, ενώ στη σελ. 38 γράφει ο κ. Μιχαηλίδης «ακολούθησε συστηματική εργασία από μέρους των ελληνικών προξενικών αρχών να ανακοπεί το ρεύμα της συμμετοχής στην εξέγερση των χωριών που προσέκειντο στην Ελληνική πλευρά».

Δηλαδή ξεκάθαρα ενάντια στους επαναστάτες από τη μιά, και, μαντρόσκυλα και συνεργάτες των Τούρκων από την άλλη. Αυτή ήταν η “βοήθεια” της Ελλάδας στους σκλαβωμένους Ελληνομακεδόνες. ΜΠΡΑΒΟ. Με θράσος όμως ο κ. Μιχαηλίδης στη σελ. 40 μας λέει πως «Άμεση συνέπεια της εξέγερσης του Ίλλιντεν ήταν οι εκτεταμένες μεταρρυθμίσεις επ’ ωφελεία των χριστιανών». Που να βοηθούσαν και οι Έλληνες, κιόλας, την Επανάσταση κ. καθηγητά! Είναι ηλίου φαεινότερο, ότι κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του Ιλιντεν, οι Έλληνες απεσταλμένοι τάχθηκαν με την πλευρά των Οθωμανών και εναντίων των Μακεδόνων επαναστατών.

Είναι ξεκάθαρη η προσπάθεια του κ. Μιχαηλίδη -και του κ. Βλασίδη – να παρουσιάζουν κάθε μακεδονική κίνηση σαν βουλγαρική και κάθε άνθρωπο γέννημα και θρέμμα της Μακεδονίας να τον βαφτίζουν Βούλγαρο. Αυτή είναι μια διαχρονική πολιτική των Ελληνικών θέσεων και έχει αποδώσει παρόλο που σε πολλά γραπτά οι “αρμόδιοι” ξεκαθαρίζουν πως ο όρος Βούλγαρος εκείνη την εποχή δεν έχει εθνικά χαρακτηριστικά με την σημερινή έννοια των όρων αλλά είναι ένας ορισμός για όσους Μακεδόνες είχαν επιλέξει την υπαγωγή τους στην Εξαρχία, ενώ όσοι διάλεξαν τον Πατριάρχη έγιναν Έλληνες!

Βούλγαροι δεν πάτησαν ποτέ στην κεντροδυτική Μακεδονία. Άρα εθνικά Βούλγαροι δεν υπήρξαν ποτέ στα μέρη και όσοι μετανάστευσαν ή εκδιώχθηκαν από αυτά τα μέρη από το 1850-1930 και βρήκαν καταφύγιο στη Βουλγαρία σχημάτισαν εθνική Βουλγαρική συνείδηση όταν πήγαν και έμειναν εκεί.

Οι βοεβόντες της ΕΜΕΟ ήταν όλοι τους σχεδόν από τα χωριά μας. Κάθε χωριό είχε κομίτες και Βοεβόντες (Καπετάνιους) Αποστόλ Πέτκωφ Τερζίεφ – Μποέμιτσα Αξιούπολη, Γκότσε Ντέλτσεφ – Κούκους Κιλκίς, Τάνε- Γκορνίτσοβο Κέλλη, Κόλλε – Μόκρενι Βαρυκό,  Αλεξάνταρ Τουρούντζεφ – Εξι σου Ξυνό Νερό , Τσακαλάρωφ, Πάντο Κλιάσεφ, Γιάννε Σαντάνσκι, Μήτρε Βλάσετο Παντζιάρωφ, Ρίστο Τσερνοπέεφ, και δεκάδες άλλοι όλοι τους Μακεδόνες και Βλάχοι από χωριά της Ελληνικής Μακεδονίας. Δεν υπήρξαν και δεν ήταν εθνικά Βούλγαροι ΠΟΤΕ. Τουλάχιστον με την έννοια που δίνουμε στον όρο Βούλγαρος σήμερα. Ας σκεφτούμε ποια ήταν η κατάσταση στη Μακεδονία το 1870, το 1890, το 1900. Πόσοι να είχαν «εθνική συνείδηση»; Που και πως την έφτιαξαν; Οι λαοί (τα μιλιέτ) στην ύπαιθρο κυρίως προσπαθούσαν να ζήσουν μέσα σε συνθήκες σκλαβιάς, εξαθλίωσης, φοβισμένοι, πεινασμένοι  και αγράμματοι. Το σόι είχαν (Задруга-Ζάντρουγκα), το χωριό και έξω από αυτό την θρησκεία τους. Πόσοι να ήταν οι εγγράμματοι του Μακεδόνικου Λαού; Ελάχιστοι. Που σπούδαζαν; Η σε άλλα κράτη η σε σχολειά που έστηναν στην Αυτοκρατορία άλλα κράτη ή στην Εκκλησία. Δεν υπήρχαν δομές η θεσμοί που να “φτιάχνουν” “Μακεδόνες” όπως    έφτιαχναν ”Έλληνες”, “Βούλγαρους” η “Σέρβους”. Υπάρχουν κείμενα Μακεδόνων από τότε σπουδαγμένων η εγγράμματων που παρουσιάζουν μια “λανθάνουσα Βουλγαρικότητα”  ίσως γιατί  ένοιωθαν την Βουλγαρία σαν την πιο κοντινή (φιλική) χώρα , ίσως γιατί εκεί έβρισκαν καταφύγιο και βοήθεια, δεν είχαν άλλο πιο φιλικό περιβάλλον να στηριχθούν, ίσως, ίσως. Η Βουλγαρία -όπως και η Ελλάδα- πάσχιζε για την δική της επέκταση, για την δική της πολιτιστική – θρησκευτική επικράτηση μέσω της “μετάλλαξης” των Μακεδόνων σε Βουλγάρους η Έλληνες αντίστοιχα. Δεν ταυτιζόταν όμως ο Μακεδόνας με τους Βούλγαρους.

Οι μετανάστες στην Αμερική. 8.500 άνθρωποι από το 1870 – 1915- κυρίως από τα μέρη μας, δηλώσαν εθνικότητα Μακεδονική.

(Από τα αρχεία της νήσου http://www.ellisisland.org/ ). Για περισσότερα βλέπε Λιθοξόου http://lithoksou.net/elis1897.html .

-Διαβάστε τη συνέντευξη του Νίκολα Κάρεφ εφ. ΕΜΠΡΟΣ του 1903: Τον ρωτά ο Δραγούμης «…άρα είστε Βούλγαροι και θέλετε τη Βουλγαρία» και απαντά ο Κάρεφ «Ρεμπούμπλικα θέλουμε και είμαστε με όποιον μας βοηθά. Εμείς είμαστε σαν κάποιον που κινδυνεύοντας να πνιγεί στο ποτάμι ψάχνει από οτιδήποτε να πιαστεί στην όχθη του. Και από φίδι να πιαστεί για αυτόν είναι σανίδα σωτηρίας».

-Όταν ο Μακεδόνας ΚΡΣΤΕ ΜΙΣΙΡΚΩΦ τύπωσε και δημοσίευσε το βιβλίο του “Μακεδονικές Υποθέσεις” στη Βουλγαρία, οι Βούλγαροι τον κακοποίησαν και κατάσχεσαν το βιβλίο του.

- Αν οι Σεντραλιστές ήταν Βούλγαροι τότε, λογικά, η Βουλγαρία δεν θα έφτιαχνε τους Βερχοβιστές.

-Ακόμα και στο Πιρίν, το 1946 στην απογραφή που έκανε το Βουλγαρικό κράτος, γιατί το 63% δήλωσαν Μακεδόνες και δεν δήλωσαν Βούλγαροι; Εκεί ζούσαν, εκεί μεγάλωσαν, Βούλγαροι πολίτες ήταν ΑΛΛΑ αισθανόταν Μακεδόνες και όταν τους ρώτησαν στην απογραφή αυτοί το δήλωσαν (και στην Ελλάδα στις απογραφές οι Μακεδόνες δηλώσαν την Μακεδονική μητρική τους γλώσσα αλλά ακόμα δεν μας είπατε τι έδειξαν οι απογραφές. ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΑΠΟΡΡΗΤΕΣ. 80 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΛΕΕΙ ΤΙ ΚΑΤΕΓΡΑΨΕ ΣΤΗΝ ΑΠΟΓΡΑΦΗ ΤΟΥ 1920 ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΤΗΣ!!!

-Επί τέλους κύριοι ξέρουμε  καλά πως οι παππούδες μας και οι πατεράδες μας δεν μας άφησαν καμιά τέτοια κληρονομιά . Δεν αυτοπροσδιορίστηκαν ΠΟΤΕ σαν Βούλγαροι.

-НИЕ НЕ СМЕ ГРЦИ, БУГАРИ ИЛИ СРБИ – ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΒΟΥΛΓΑΡΟΙ Η ΣΕΡΒΟΙ

НИЕ СМЕ МАКЕДОНЦИ – ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ.

Ας έρθουμε όμως πάλι στο αφιέρωμα και στην ικανότητα της διαστρέβλωσης και ιδεολογικής χρήσης της Ιστορίας.

Στη σελ. 29 στο απόσπασμα της εφημερίδας ΕΜΠΡΟΣ διαβάζουμε για ένα τέως σχισματικό βοεβόδα Μητρώφ που τώρα πολεμά Βουλγάρους! Δηλ. μπορεί κάποιος να βαφτίζετε κατά το δοκούν ή και κατά τις πράξεις του Έλληνας ή Βούλγαρος φτάνει ο νονός να είναι Έλληνας παπάς, δημοσιογράφος ή ιστορικός! Θέλετε παραδείγματα; Πάμπολλα.

Το κορυφαίο; ‘Έπεισαν τους Έλληνες ότι το κομιτάτο είναι κακή λέξη γιατί κομιτάτα και κομίτες παραπέμπουν αμέσως σε “Βουλγάρικα” πράματα ενώ η μεγαλύτερη ελληνική οργάνωση κατά τον “Μακεδονικό αγώνα” στην Αθήνα ονομαζόταν “Ελληνικόν Μακεδονικό ΚΟΜΙΤΑΤΟ” (το οποίο τύπωσε την ΠΡΟΚΛΑΜΑΤΣΙΑ) με πρόεδρο τον Καλαποθάκη διευθυντή της αθηναϊκής εφημερίδας “Εμπρός”!!!

-  Όταν ήταν με την ΕΜΕΟ-βερ ο Κότε Ρίστο ήταν Βούλγαρος μετά όταν του έδωσε χαρτιά (κοινωνικών φρονημάτων) ο Καραβαγγέλης έγινε ο Έλληνας καπετάν Κώτας; Ο Γκέλλε Νάτσωφ οντ Στρέμπεν έγινε καπετάν Βαγγέλης Γεωργίου απο τα Ασπρώγεια αρκούσαν τα λεφτά του Καραβαγγέλη και τα χαρτιά των Τούρκων για τους οποίους και δούλευε κολαούζος. Έτσι έγινε με τους περισσότερους Μακεδόνες συνεργάτες των Ελλήνων τον Πύρζωφ, τον Κύρωφ, τον Γκόνο, τον Γκέλλε κλπ τους είχαν με τον μισθό και τα παιδιά τους με “υποτροφία” στην Αθήνα στο λύκειο του Δέλλιου για εγγύηση!!!. Βέβαια αυτόν που διαφημίζουν σαν καλύτερο  τον ΚΟΤΕ, τον κάρφωσε στους Τούρκους ο Καραβαγγέλης. Ας δούμε τι γράφει ο Βακαλόπουλος στο βιβλίο “Ιστορία του Βόρειου Ελληνισμού” σελ. 437 για την τύχη του Κώτα και πώς πέθανε

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι οι Έλληνες ιστορικοί δεν μπορούν να κρύψουν -όσο και αν προσπαθούν- την συνεργασία της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας, του κλήρου και προσωπικοτήτων εκείνης της εποχής με τους Οθωμανούς. Οι δε, επί μισθό, μακεδονομάχοι τους δεν χτυπιόταν με τους Τούρκους. Κυνηγούσαν Μακεδόνες κυρίως άμαχους (πχ σφαγές Ζέλενιτς, Κλάντοραπ, Ζαγκορίτσανι), ακόμα και τη μέρα που σκοτώθηκε ο Μελάς κατά διαταγή του δεν έριξαν ούτε ντουφεκιά για να σώσουν τον Βολάνη που αιχμαλωτίστηκε με 7 δικούς του στο απέναντι σπίτι. Η ντουφεκιά που τον σκότωσε -μάλλον κατά λάθος- ξέφυγε απο τον Πύρζα καθώς κατέβαιναν την εσωτερική σκάλα! (Μαρτυρία του συμπολεμιστή τους Χατζητάση θα την βρείτε στο βιβλίο “Τα Απομνημονεύματα του Καραβίτη”  εκδόσεις Πετσίβα, επίσης σχετικά στον ΙΟ).

Οι δε Τούρκοι, ερευνούσαν το χωριό γιατί ο βοεβόντας  Μήτρε Βλάσετο έστειλε γυναίκα να τους πεί πως ο Μήτρε ήταν στο χωριό!!! Τους ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ έψαχναν οι Οθωμανοί κατακτητές και όχι τον Μελά!!!

Αυτή ήταν η Ελληνική πολιτική απο τότε, κατηγορώντας και σπιλώνοντας τους πάντες σαν Βούλγαρους (τους Βλάχους δε σαν Ρουμάνους!). Είχε -και έχει ακόμη και σήμερα- στόχο να αποκόψει τον Μακεδόνικο λαό απο την Ιστορία του, τις ρίζες του και για να διασπάσει τις κοινότητες φόρτωσε τους αγράμματους και θεοσεβούμενους Μακεδόνες με ένα αίσθημα ντροπής για το δήθεν βουλγάρικο παρελθόν και παρόν τους δίνοντας για “λύτρωση”: να γίνουν Έλληνες.

Για αυτό το λόγο επιμένουν μέχρι σήμερα στη ρετσινιά του Βούλγαρου. Θέλουν να κάνουν τους Μακεδόνες να ντρέπονται για την ιστορία τους ενώ προσπερνούν με αδιαφορία αποκαλυπτικές πληροφορίες σαν αυτήν: «ο Μπούσιος υπήρξε ένθερμος οπαδός της οθωμανικής ισότητας που θα αποτελούσε μέσο για την κυριαρχία του Ελληνικού στοιχείου μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Πίστευε όπως και οι ΣΤΕΦΑΝΟΣ και ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ και ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΣΟΥΛΙΩΤΗΣ στην αναβίωση του Βυζαντίου με αφορμή την Επανάσταση των Νεότουρκων και στη καλλιέργεια αγαθών σχέσεων με την Τουρκία» (Βακαλόπουλος σελ.525 στην Ιστορία του Βόρειου Ελληνισμού).

Αυτά πίστευαν για τους Τούρκους αυτοί που κατηγορούσαν σαν Βουλγάρους όποιους Μακεδόνες επαναστατούσαν ενάντια στον κατακτητή! Γράφει στο Ηρώων και μαρτύρων αίμα ο Δραγούμης “ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΝΑ ΗΤΑΝ ΠΩΣ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΕΛΛΗΝΑ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ”(Βακαλόπουλος σελ.421)

και «στο σύνολο του Χριστιανικού Πληθυσμού της Γεωγραφικής Μακεδονίας το τελευταίο τέταρτο του 19 ου αιώνα οι Ελληνόφωνοι ήταν μειοψηφία» Μιχαηλίδης στις Μετακινήσεις των Σλαβόφωνων σελ.30

Και “έτσι οι Βούλγαροι” και “αλλιώς οι Βούλγαροι”, αλλά από το 1910 υπάρχει σύμπραξη του Πατριάρχη με τον έξαρχο (Βακαλόπουλος σελ. 527) με κοινά υπομνήματα στη πύλη ενώ το 1912 επίσημα συνεργάτες με την Βουλγαρία και αργότερα με ανταλλαγές πληθυσμών και συμφωνίες, μια χαρά τα πάνε μέχρι και σήμερα Έλληνες και Βούλγαροι! Μόνο η ρετσινιά έμεινε στους Μακεδόνες και τις ομάδες τις Θεσ/νίκης!!!

Θέλετε απόδειξη για, την συνεχιζόμενη μέχρι σήμερα, Ελληνο – Βουλγαρική σύμπραξη σε βάρος των Μακεδόνων; Είναι το προσφάτως εκδοθέν (2009) πόνημα, προϊόν της σύμπραξης, υπό τον τίτλο “Το Μακεδονικό και η Βουλγαρία” και υπότιτλο “πλήρη τα απόρρητα βουλγαρικά έγγραφα 1950 1967”. Το που αποσκοπεί η σύμπραξη το ξέρουμε. (Απάντηση στον ΙΟ 22/11/2009).

Οβιδιακές οι μεταμορφώσεις της Ελληνικής πολιτικής που δεν τις αγγίζουν οι “εθνικοί αφηγητές”. Βέβαια, μετά απο 190 χρόνια κάτι ψελλίζουν στην τηλεόραση του ΣΚΑΙ για την εθνογέννεση των Ελλήνων και δέχονται αμέσως τα πυρά των Ελληναράδων οι οποίοι δεν αντέχουν την ΑΛΗΘΕΙΑ.

Μετά από πόσα χρόνια θα πείτε την αλήθεια κ. Μιχαηλίδη στους Έλληνες για μας τους Μακεδόνες; Για τον Αντιμακεδονικό αγώνα 1904-08, για την Μακεδονική εθνογέννεση; Μάλλον θα πρέπει οι επί χρήμασι εθνικοί αφηγητές (με υποτροφίες, χορηγίες, φανερά και κρυφά κονδύλια, έδρες πανεπιστημίων, διάφορα Δ.Σ., προβολή, δόξα, κλπ) να ζητήσουν την άδεια απο τους Άνθιμους, τους Χαρδαβέλλες, τους Αδώνιδες, τους Λιακόπουλους, τους Βελόπουλους, τους Καραμπελιάδες και τους ουκ εστίν αριθμός ΣΤΟΧ(Κ)ΩΝ για να μπορέσουν να πουν την ΑΛΗΘΕΙΑ για το Μακεδονικό.

Μέχρι τότε άξιος ο μισθός σας. Εμείς οι Εθνικά Μακεδόνες αποδοκιμάζοντας τους εθνικιστές και τους αρχαιόπληκτους στην Βουλγαρία , στη Δημοκρατία της Μακεδονίας και στη πατρίδα μας την Ελλάδα θα συνεχίσουμε με τα πενιχρά μας μέσα, με αξιοπρέπεια να παλεύουμε για το σεβασμό των προγόνων μας, της Ιστορίας μας και του πολιτισμού μας.

ГОРЕ ГЛАВАТА.

МОРЕ СОКОЛ, СОЛУН

Του MORE SOKOL

Επιτρέψτε σε έναν Έλληνα πολίτη, εθνικά Μακεδόνα να καταγράψει τις σκέψεις και τα συναισθήματά του μετά την ανάγνωση του αφιερώματος της “Ε”.
Η “Ε” παίρνει θέση και δίνει “γραμμή” για την παρουσίαση του Μακεδονικού. Στην εισαγωγή (σελ. 7) γράφει «για όψιμη εθνική αφύπνιση των “Σλαβομακεδόνων” που αποκρύπτουν το πρώτο σκέλος της καταγωγής τους, οχυρωμένοι στο αλυτρωτικό κράτος που συνέπηξε ο Τίτο…» και παρακάτω τονίζει «…στις παλινωδίες του σημερινού ελληνικού κράτους απέναντι στις αλυτρωτικές εκρήξεις των γειτόνων».
Ποιά είναι η θέση της “Ε”; Πρώην Βούλγαροι που τους μετέτρεψε ο Τίτο σε Μακεδόνες…
Ποια η γραμμή που δίνει η “Ε”; Απέναντι σε αλυτρωτικές εκρήξεις δεν επιτρέπονται παλινωδίες…
Συνεπής η θέση και γραμμή της “Ε”, την οποία εκθειάζουν οι αριστερό-δέξιοι εθνικιστές (από Καραμπελιά μέχρι Στόχο!), μετά την τελευταία της μεταστροφή καταργώντας τον Ιο. Τους ΙΟΥΣ τους κόψατε, αλλά μάλλον δεν τους διαβάζατε καν, γιατί αν το κάνατε θα ήσασταν πιο προσεκτικοί στις λεζάντες των εικόνων με τις οποίες προχειρότατα “κοσμήσατε” το “αφιέρωμα” για το Μακεδονικό, αλλοιώνοντας σε σημαντικό βαθμό τα κείμενα τν συγγραφέων.
Κατ’ αρχάς, ο Τίτο δεν έχει να κάνει με καμία «όψιμη εθνική αφύπνιση …τη δεκαετία του 1940» των Μακεδόνων όπως, παραπλανητικά, αναφέρετε στην εισαγωγή (σελ. 7). Η εθνική αφύπνιση των Μακεδόνων πραγματοποιήθηκε πολλά χρόνια πιο πριν, όταν ο Τίτο δεν είχε καν γεννηθεί. Σας αυτοδιαψεύδει ακόμη και η λεζάντα της εικόνας στη σελ. 144 του αφιερώματος όπου γράφει ότι το βιβλίο του ΚΡΣΤΕ ΜΙΣΙΡΚΩΦ “Μακεδονικές Υποθέσεις” το οποίο εκδόθηκε το 1903 (πολύ πριν το 1940) και θεωρείται το «Ευαγγέλιο του μακεδονισμού». Όμως, το 1903 ο Τίτο ήταν μόλις 11 χρονών παιδί και άρα ήταν αδύνατο να είχε συμβάλλει στην «εθνική αφύπνιση …τη δεκαετία του 1940» των Μακεδόνων. Σας διαψεύδει, έστω άθελά του, και ο κ. Μιχαηλίδης στη σελ. 88 όπου γράφει ότι «… ακόμη και η θέση για ύπαρξη Μακεδονικού Έθνους προϋπήρχε από τα τέλη του 19ου αιώνα σε κύκλους διανοουμένων από τη Μακεδονία».
Ο Μισίρκωφ έβλεπε μπροστά στο μέλλον. Σήμερα, μιλώντας με όρους κοινωνικής ανθρωπολογίας και κάνοντας συγκρίσεις, το ρεαλιστικό βιβλίο “Μακεδονικές Υποθέσεις” είναι κλάσεις ανώτερο από το εθνοκεντρικό Ευαγγέλιο του ελληνισμού που έγραψε ο Παπαρηγόπουλος, ο οποίος έβλεπε πίσω στο παρελθόν ψάχνοντας να βρει αδιάσπαστη συνέχεια μεταξύ νεοελλήνων και αρχαιοέλληνων. Οπωσδήποτε πρέπει να διαβάσετε το βιβλίο “Μακεδονικές Υποθέσεις”. Κυκλοφορεί μεταφρασμένο και στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Πετσίβα, Αθήνα 2003.
Σχετικά με την ύβρη περί απόκρυψης της δήθεν Βουλγάρικης καταγωγής των σημερινών Μακεδόνων, μια απάντηση: Αν υπάρχει κάποια απόκρυψη αυτή είναι η προσπάθεια των νέο- Ελλήνων ιστορικών και άλλων να αποκρύψουν την ύπαρξη μακεδονικού έθνους εντός και εκτός Ελληνικών συνόρων. Κυρίως εντός. Αυτή κι αν είναι ΑΠΟΚΡΥΨΗ και μάλιστα καραμπινάτη!
Σχετικά με τη δημιουργία των εθνών με την σημερινή έννοια του όρου, 2-3 ερωτήσεις: Οι Κούρδοι είναι έθνος ή θα γίνουν έθνος όταν κάνουν κράτος; Τα σημερινά έθνη δημιουργήθηκαν σε συγκεκριμένες χρονικές περιόδους και μετά έκλεισε το εργοστάσιο; Αν δημιουργηθεί κάποιο έθνος σε μια μεταγενέστερη εποχή από τον 18ο ή 19ο αιώνα (π.χ. στον 21ο αιώνα) πρέπει ντε και καλά να σας ρωτήσει αν το δέχεστε;
Ας δούμε τις παρουσιάσεις και τους συγγραφείς του αφιερώματος ξεκινώντας από τους 3 πιο αντικειμενικούς.
Ο κ. Κεντρωτής δίνει μια αντικειμενική χρονολογική εξέλιξη των διαπραγματεύσεων της πατρίδας μας με την Δημοκρατία της Μακεδονίας. Τον αδικούν οι φωτογραφίες και τα σχόλια – λεζάντες που τις συνοδεύουν. Είναι προφανές ότι δεν είναι οι συγγραφείς των κειμένων αυτοί που επέλεξαν και έγραψαν τις λεζάντες στα φωτογραφικά “ντοκουμέντα ” που παρουσιάζονται στα θέματα τους. Οι αφελείς που έκαναν την εικονογράφηση στη σελ. 164 μας δείχνουν ένα “χαρτονόμισμα” που τάχα εκδόθηκε το 1991 στα Σκόπια ενώ όσοι σοβαροί ασχολούνται με το Μακεδονικό γνωρίζουν πως στήθηκε αυτή η φάρσα (απαντήσεις στο internet στον ΙΟ). Ξέρουν πολύ καλά πως το νόμισμα στη Δημοκρατία της Μακεδονίας είναι το Δενάριο και όχι η Makedonka του ανύπαρκτου χαρτονομίσματος. Όσο για το γραμματόσημο που υπάρχει στη σελ. 168 είναι μεν υπαρκτό αλλά είναι γνωστό πως από το 1936 έως το 1940 ο τότε μονάρχης απεφάσισε να εξαφανίσει τις εθνότητες και τους Λαούς της Γιουγκοσλαβίας αντικαθιστώντας όλες της περιοχές Σερβία, Κροατία, Μαυροβούνιο κλπ με Μπανοβίνες (Διοικήσεις) στις οποίες έδωσε τα ονόματα των ποταμών που τις διέσχιζαν! DUNAVSKA, MORAVSKA, VARDARSKA. Μήπως με το ίδιο σκεπτικό πρέπει η πατρίδα μας να ζητήσει, με βάσει το γραμματόσημο, την αλλαγή του ονόματος της Σερβίας σε DUNAVSKA ΒANOVINA και όλων των άλλων κρατών;
Ο κ. Λεοντιάδης πραγματεύεται ένα ειδικό θέμα τη σχέση της ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ με το Μακεδονικό Ζήτημα. Ξεκινά με μια ψυχρολουσία για την Ελλάδα αφού στη σελ 58 γράφει: «Η Ελληνική πολιτική επί του Μακεδονικού συνίστατο…. στην άσκηση ενός μείγματος αφομοιωτικής και σκληρής κατασταλτικής πολιτικής έναντι των σλαβόφωνων που παρέμειναν στη χώρα μετά την ανταλλαγή πληθυσμών με τη Βουλγαρία, με στόχο τον εξελληνισμό τους ή τον εξαναγκασμό τους σε μετανάστευση»!!! Με τέτοιες τολμηρές θέσεις που έχετε κ. Λεοντιάδη δε βλέπω να σας ξαναζητήσουν να γράψετε για το θέμα….
(παρένθεση)
Επειδή στην Ελλάδα επικρατεί σύγχυση γύρο από το όνομα VMRO και τους όρους Κομιτάτο – Κομιτατζής είναι αναγκαίο στο σημείο αυτό να γίνει μια διευκρίνιση:
Το 1893 ιδρύθηκε επαναστατική αυτονομιστική οργάνωση, το Κομιτάτο των Σεντραλιστών (=κεντριστών, από από τη λέξη center) ή «Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση» Ε.Μ.Ε.Ο. ή VMRO (παρακάτω για συντομία θα τη λέμε ΕΜΕΟ-σεν ή VMRO-σεν). Μέλος της μπορούσε να γίνει κάθε κάτοικος της Ευρωπαϊκής Τουρκίας χωρίς καμία διάκριση γλώσσας, εθνικότητας ή θρησκείας. Σκοπός του Κομιτάτου ήταν η απελευθέρωση από τους Τούρκους με βελτίωση της πολιτικής και κοινωνικής θέσης των κατοίκων της Μακεδονίας, απαλλοτρίωση των μεγάλων τσιφλικιών προς όφελος των κολλιγάδων και των αχτημόνων αγροτών και η αυτονομία της Μακεδονίας. Ήθελαν να δημιουργήσουν ένα ανεξάρτητο Μακεδονικό κράτος, στο οποίο θα επικρατούσαν οι αρχές της ισότητας. Το σύνθημά τους ήταν: «Η Μακεδονία στους Μακεδόνες». Αμέσως οι Τουρκικές αρχές άρχισαν συστηματικές έρευνες στα χωριά και συλλήψεις μελών του VMRO-σεν.
Οι σοβινιστές της Σόφιας δεν είδαν με καλό μάτι το VMRO-σεν, γιατί προπαγάνδιζε και καλλιεργούσε την αυτονομία και ανεξαρτησία της Μακεδονίας και όχι την προσάρτησή της στη Βουλγαρία. Γι’ αυτό οι Βούλγαροι ίδρυσαν το 1895 άλλο Κομιτάτο, την «Εξωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση» (Ε.Μ.Ε.Ο. ή VMRO λεγόταν κι αυτή από τα αρχικά γράμματα των λέξεων με τη διαφορά ότι η μια ήταν Εσωτερική και άλλη Εξωτερική) ή Κομιτάτο των Βερχοβιστών, που σκοπός του ήταν η απόσπαση της Μακεδονίας από την Τουρκία και η προσάρτησή της στην Βουλγαρία (για συντομία θα τη λέμε ΕΜΕΟ-βερ ή VMRO-βερ).
Αρκετά χρόνια αργότερα το 1903 οι σωβινιστές της Αθήνας ιδρύσαν κι αυτοί το Κομιτάτο υπο την επωνυμία «Ελληνο Μακεδονικό Κομιτάτο» με Αρχηγό του Κομιτάτου (Αρχικομιτατζη) τον δημοσιογράφο Δημήτριο Καλαποθάκη. Ο αγώνας του ελληνομακεδονικού κομιτάτου με εκτελεστικό όργανο τους Έλληνες κομιτατζήδες δεν είχε μοναδικό αντίπαλο τους Βούλγαρους, όπως το παρουσιάζει μονότονα η ελληνική προπαγάνδα, αλλά και τους εθνικά Μακεδόνες, τους Ρουμανόβλαχους ή Κουτσόβλαχους.
(κλέινει η παρένθεση)
Η ΕΜΕΟ του μεσοπολέμου ήταν μια εξέλιξη του ΕΜΕΟ-βερ, όργανο στα χέρια των εθνικιστών της Βουλγαρίας με τη γνωστή εξέλιξη υπό τον έλεγχο του χασάπη Βάντσο Μιχαήλ και ουδεμία σχέση έιχε με τη ΕΜΕΟ-σεν. Η άλλη ΕΜΕΟ-σεν της αριστεράς αριθμούσε στη Βουλγαρία σελ.80 «η ΕΜΕΟ(σεν) είχε το 1932, 50 μέλη στη Γιουγκοσλαβία και κανένα στην Ελλάδα» και στη σελ.88 η ΕΜΕΟ(σεν) ήταν πρακτικά ανύπαρκτη. Στις σελ. 90-91 ο κ. Λεοντιάδης καταλήγει πως η εμπλοκή της ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ στο Μακεδονικό ήταν χωρίς «πρακτικό πολιτικό αποτέλεσμα» και η όποια εμπλοκή είχε ήταν «τεχνικά υπέρμετρη μεγέθυνση». Μάλιστα. Αυτά λοιπόν που μας κοπανάνε κάθε τρεις και λίγο στα κανάλια και το διαδίκτυο οι Ελληναράδες περί ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ σύμφωνα με τον κ. Λεοντιάδη είναι απλά μια φούσκα.
Ο κ. Ραυμόνδος Αλβανός παρόλο που εξετάζει την καυτή δεκαετία του ‘40 προσεγγίζει τα γεγονότα με σχετική αντικειμενικότητα και χωρίς κορώνες. Στη σελ. 96 κάνει έναν ενδιαφέροντα παραλληλισμό των Μεγάλων Ιδεών Βουλγάρων και Ελλήνων. Σωστό. Επίσης στη σελ.96 «οι Βούλγαροι απογοήτευσαν στην Γιουγκοσλαβική Μακεδονία γιατί συμπεριφέρθηκαν σαν κατακτητές και όχι σαν απελευθερωτές». Και αυτό σωστό άρα δεν χρειαζόταν 2 στημένες απο τότε φωτογραφίες για να σπιλωθούν όλοι οι κάτοικοι της τότε Γιουγκοσλαβικής Μακεδονίας σαν φιλοβούλγαροι και φιλογερμανοί όπως δεν “δένει” με το κείμενο η παρουσίαση του καταστατικού της Βουλγαρικής Λέσχης της Θεσ/νικης στις σελ.106-107. Είναι γνωστό τι έκαναν οι Βούλγαροι κατακτητές και εδώ στη Θεσ/νίκη και σε όλη τη Ελληνική Μακεδονία.
Στη σελ. 102 στην απογραφή που έγινε στη Μακεδονία του Πιρίν το 1946 δήλωσαν Μακεδόνες το 63% (160.000), Βούλγαροι το 21,5% και Πομάκοι το 11,5%(29.000). Στις σελ. 112-113 για τις διώξεις των σλαβόφωνων της Ελλάδας τα λέει καλά ο συγγραφέας και ακόμα και ο Κολιόπουλος χαρακτηρίζει την πολιτική της Ελλάδας απέναντι στους σλαβόφωνους «αψυχολόγητη και αδικαιολόγητη αστοργία». Χωρίς σχόλιο.
Ψύχραιμη η παρουσίαση του κ. Αλβανού και μακάρι να την διαβάσουν όλοι οι Έλληνες πολίτες για να αντιληφθούν τα παιχνίδια προσώπων, κομμάτων και κρατών που τα πλήρωσε και τα πληρώνει ο Μακεδονικός Λαός όπου γης.
Στις φωτογραφίες σελ. 119-121 παρουσιάζονται κείμενα γραμμένα στη μακεδονική γλώσσα. Ποιός έγραφε και ποιοί διάβαζαν Μακεδόνικα τότε; Οι Έλληνες ή οι Μακεδόνες; Και μετά κάποιοι μιλούν για ΑΝΥΠΑΡΚΤΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ, ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. ΜΗΠΩΣ ΟΙ ΦΩΤΟ ΕΙΝΑΙ ΦΩΤΟΜΟΝΤΑΖ;
Στη σελ. 122 βλέπουμε τι έγραφε τότε ο «Ριζοσπάστης». Τώρα; Μήπως υπάρχει κανένας τώρα στο ΚΚΕ να τους πει να ξαναδιαβάσουν τι έγραφαν και τι έλεγαν το 1945; Λίγη τσίπα σύντροφοι δε βλάπτει…
Ας περάσουμε τώρα στους “σκληρούς” του αφιερώματος.
Ο κ. Βλασίδης στη σελ.129 γράφει «σκοπός του Ελληνικού κράτους ήταν η ενσωμάτωση (προσέχετε τις λέξεις κ. καθηγητά) της Μακεδονίας και Θράκης …για αυτό και δεν έδωσε σημασία μέχρι και το 1980-90 στα θέματα αυτοπροσδιορισμού, δημιουργίας εθνικής ταυτότητας, σεβασμού πολιτιστικής κληρονομιάς και του ιστορικού παρελθόντος». Κ. καθηγητά εσείς σε άλλη χώρα ήσασταν; Ίσα-ίσα που έδωσε και παραέδωσε σημασία σε όλα αυτά για να ενσωματώσει την περιοχή. Σε τι αποσκοπούσε η εγκατάσταση στη Β. Ελλάδα του μεγαλύτερου μέρους του 1.000.000 και πλέον ξεριζωμένων προσφύγων από τις πατρογονικές τους εστίες την Μ. Ασία και αλλού, ξεριζωμό τον οποίο προκάλεσε ο ελληνικός μεγαλοϊδεατισμός; Σε τι αποσκοπούσε η αλλαγή ονομάτων πόλεων, χωριών, ανθρώπων; Και σα μην έφταναν αυτά έδειρε, φυλάκισε, εξόρισε, εκτόπισε, σκότωσε Μακεδόνες, τους αφαίρεσε ιθαγένειες και ακόμα και σήμερα αρνείται ότι υπάρχουν Εθνικά Μακεδόνες εντός και εκτός Ελλάδας. Ακόμα και σήμερα απαγορεύει την απλή επίσκεψη των Μακεδόνων πολιτικών προσφύγων και των παιδιών-φυγάδων. Ακόμα και σήμερα ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να μεταδοθούν στα δημόσια ελληνικά ΜΜΕ τα μακεδονικά τραγούδια λες και οι προγονοί μας ήταν μουγκοί.
Όταν στο ίδιο αφιέρωμα στη σελ. 58 ο κ. Λεοντιάδης γράφει «η σκληρή κατασταλτική και αφομοιωτική πολιτική της Ελλάδας είχε στόχο τον εξελληνισμό η τον εξαναγκασμό των Μακεδόνων σε μετανάστευση» μάλλον δεν βρίσκετε στη ορθή εθνική γραμμή. Μήπως… να τον επαναφέρετε στην τάξη! Στη σελ. 132 αναφερόμενος στη συνθήκη του Μπλέντ μιλάτε για “βάφτιση Μακεδόνων” στο Πιρίν ενώ στη σελ. 102 ο κ. Ραυμόνδος Αλβανός μας το είπε ξεκάθαρα πως έγινε ΑΠΟΓΡΑΦΗ στο Πιρίν και δήλωσαν το 63% των κατοίκων Μακεδόνες. Άλλο ΑΠΟΓΡΑΦΗ άλλο ΚΟΛΥΜΠΗΘΡΑ κ. καθηγητά! Στις κολυμπήθρες και στα βαφτίσια οι Έλληνες είναι πιο μάστορες από τους Βουλγάρους.
Στη σελ. 134 η αναφορά στο νόμο του ΠΑΣΟΚ του 1982 για τον επαναπατρισμό μόνο των προσφύγων που ήταν “Έλληνες το γένος” καλή είναι η παρουσίαση των γεγονότων αλλά δεν μας απαντά ο συγγραφέας: αφού αυτοί στους οποίους δεν επιτρέπεται ο επαναπατρισμός δεν είναι Έλληνες στο γένος, οι συγγενείς τους Α, Β, Γ βαθμού που ζουν στα χωριά της Ελληνικής Μακεδονίας ΤΙ ΓΕΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΟΙ;;; Ακόμα και αν δεν υπήρχε μακεδονική εθνική μειονότητα με το νόμο του 1982 καταφέρατε να την φτιάξετε! Μέχρι πότε, αλήθεια, θα είναι σε ισχύ αυτός ο ρατσιστικός νόμος; Τόσο πολύ φοβάστε τους εναπομείναντες εν ζωή Μακεδόνες πολιτικούς πρόσφυγες; Να ευχαριστήσω -με την ευκαιρία – την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ για την κατάθεση πρόσφατα της επερώτησης για τους εθνικά Μακεδόνες πολιτικούς πρόσφυγες παρόλο που, έντεχνα, δεν μιλά για Μακεδόνες και προκρίνει μόνο την ανθρωπιστική πλευρά του θέματος. (Σύντροφοι ευτυχώς σας σώζουν κάποιες συνιστώσες).
Κι όσο οι πολιτικοί πρόσφυγες θα είναι μακριά μας, οι απανταχού Μακεδόνες θα τραγουδάμε και θα χορεύουμε το τραγούδι τους:
И ние право имаме слободно да живееме во наша земја таткова мила Македонија / Και ‘μείς δικαίωμα έχουμε λεύτερα να ζούμε στη γη των πατεράδων μας την αγαπημένη Μακεδονία.
Στη σελ.146 υπάρχει αναφορά στα μακεδονόπουλα παιδιά-πρόσφυγες. Συνολικά, σε περίπου 28.000 παιδιά -ηλικίας από 2 έως 15 χρονών – η επίσημη Ελλάδα με συνοπτικές διαδικασίες στρατοδικείων το ‘51-‘52 τα αφαίρεσε την ιθαγένεια και μέχρι σήμερα αρνείται ακόμα και μια απλή επίσκεψή τους στα χωριά όπου γεννήθηκαν.
Στη σελ.150 γράφετε πως «προσπαθούν τα παιδιά φυγάδες την ιστορία τους να την παρουσιάσουν σαν προσπάθεια εξόντωσης τους από το Ελληνικό κράτος σαν να μην είχε υπάρξει το ΚΚΕ, ο ΔΣΕ ο εμφύλιος». Δηλαδή επειδή υπήρξε το ΚΚΕ, ο ΔΣΕ και ο εμφύλιος θα πρέπει μέχρι και σήμερα να τους κυνηγά το Ελληνικό κράτος; Και έφταιγαν τα παιδιά; Το ΚΚΕ λάδι, ο Βαφειάδης έγινε Υπουργός και ο Φλωράκης στη Βουλή και οι δικοί μας Μακεδόνες πρόσφυγες να θάβονται ακόμα στα ξένα; Αν αυτό δεν είναι εξόντωση αλήθεια τι είναι κ. καθηγητά; Αντί, λοιπόν, οι πνευματικοί άντρες και οι ιστορικοί να πιέζουν για να αποκατασταθεί μια ιστορική αδικία, χρεώνουν τα παιδιά φυγάδες γιατί λέει πρωτοστατούν στη στήριξη της Δημοκρατίας της Μακεδονίας και ενεργούν ενάντια στα συμφέροντα της Ελλάδας. Εμ’ τι περιμένατε; Λογικό δεν είναι; Εμ’ τους κυνηγάτε ακόμη και σήμερα, εμ’ θέλετε να σας στηρίζουν; Για χαζούς ψάχνετε;
Στη σελ. 138 ο κ. Βλασίδης αναρωτιέται αν το κράτος φτιάχνει το έθνος; Και στην απάντησή του – σαν τη καμήλα που βλέπει μόνο τη καμπούρα της άλλης καμήλας – απαντά στο αυτονόητο ότι: όταν υπάρχει ένα οργανωμένο κράτος φτιάχνει τον εθνικό του μύθο όπως επιθυμούν οι κρατούντες. Έτσι δεν έγινε παντού; Πριν το 1821 γιατί δεν υπάρχει έθνος Ελληνικό; Για ρώτησε τον συνάδελφο σου κ. Μιχαηλίδη που μας ενημερώνει σχετικά στο ΣΚΑΙ για τη γέννηση του ελληνικού έθνους. Ιδέες, απόψεις, οράματα και μύθοι είχαν και έχουν πολλοί λαοί κι όταν ευνοήσουν οι συνθήκες δημιουργείται κράτος τότε ρετουσάρονται οι μύθοι και χτίζονται τα έθνη. Σκέψου δηλ. αύριο κράτος κούρδων με δικό του σχολειό, εκκλησία, ΤV.

ГОРЕ ГЛАВАТА!
МОРЕ СОКОЛ, СОЛУН

Ο Keith Brown είναι καθηγητής, Δόκτωρ Κοινωνικής – Πολιτισμικής Ανθρωπολογίας, με εξειδίκευση στις μελέτες της Μακεδονίας του εικοστού αιώνα.

Έλαβε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο του Σικάγο και δίδαξε στο Bowdoin College και το University of Wales πριν ενταχθεί στο Watson Institute. Επίσης εργάστηκε την περίοδο 1999-2000 ως ανώτερος συνεργάτης στο Ινστιτούτο Ειρήνης των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ουάσιγκτον DC και το 2005-2006 ως επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ Humanities Institute.

Οι τομείς ενδιαφέροντος του περιλαμβάνουν τις κοινωνικές και πολιτισμικές διαστάσεις των πολιτικών και οικονομικών διαδικασιών, την Μακεδονία και τα Βαλκάνια – και τις διεθνείς και διεθνικές διασυνδέσεις που διέρχονται μέσω της περιοχής αυτής, την αξιολόγηση των προγραμμάτων προώθησης της δημοκρατίας, την πολιτική ταυτότητα σε κοινωνίες της διασποράς, όπως και το τί έμαθε ο στρατός των Ηνωμένων Πολιτειών για τον πολιτισμό της Βοσνίας και του Κοσσόβου, από την εμπειρία του εκεί.

Η έρευνά του για το πώς διαφορετικές κοινωνίες, στην Μακεδονία, την Ελλάδα και τη Βουλγαρία,  δημιουργούν ιστορία για τα ίδια θέματα, τον ώθησε στην συγγραφή του βιβλίου «The Past in Question: Modern Macedonia and the Uncertainties of Nation» (Το παρελθόν υπο ζήτημα – Η σύγχρονη Μακεδονία και οι αβεβαιότητες του έθνους ), όπως και στην έκδοση πολλών άρθρων σχετικών με τον πολιτισμό, την ιστορία και τις πολιτικές στην περιοχή της Μακεδονίας. Επίσης έχει συγγράψει και την μελέτη Transacting Transition: The Micropolitics of Democracy Assistance in the Former Yugoslavia,(Μεταλασσόμενη Μετάβαση: Οι Μικροπολιτικές για τη βοήθεια εκδημοκρατισμού στην πρώην Γιουγκοσλαβία), η οποία προέκυψε από την συνεχή έρευνα σχετικά με την πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών για τα προγράμματα προώθησης της δημοκρατίας.

-Δόκτωρα Μπράουν,

Πρόσφατα επισκεφθήκατε τη Δημοκρατία της Μακεδονίας, με αφορμή την παρουσίαση του νέου σας βιβλίου “The Past in Question: Modern Macedonia and the Uncertainties of Nation”. Πείτε μας λίγα λόγια για την έρευνα που κάνατε και για το ίδιο το βιβλίο.

Το βιβλίο βασίζεται κυρίως σε έρευνα που πραγματοποιήθηκε στις αρχές του 1990, σχετικά με τη σχέση μεταξύ της εθνικής ιστορίας, της εθνικής συνείδησης και των πολιτικών καταστάσεων που υπήρχαν και επικρατούσαν στη Μακεδονία  του εικοστού αιώνα.  Επικεντρώνεται στην αντήχηση και την συμβολική δύναμη της εξέγερσης του Ίλιντεν, τον Αύγουστο του 1903, όταν οι Μακεδόνες επαναστάτες,  αμφισβήτησαν τις δυνάμεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και πήραν στα χέρια τους τον έλεγχο των βουνών και της πόλης του Κρούσεβο, όπως και άλλων πολλών περιοχών, πόλεων και χωριών. Έναν αιώνα αργότερα, το Κρούσεβο είναι ένας τόπος,  όπου λαμβάνουν μέρος οι ετήσιες εκδηλώσεις για τη  μνήμη του 1903. Μέσα στα εκάτό αυτά ενδιάμεσα  χρόνια,  διάφορες κοινότητες, χώρες, κράτη,  συναγωνίστηκαν για τη δημιουργία μιας επίσημης  καταγραφής  των όσων συνέβησαν το 1903 και προσπάθησαν να συνυφάνουν τα γεγονότα αυτά σε μια μεγαλύτερη και ευρύτερη αφήγηση της κοινωνικής, πολιτιστικής και εθνικής εξέλιξης.

Το βιβλίο παραθέτει  διαφορετικές ιστορίες του 1903 – όπως αυτές ειπώθηκαν από τους κατοίκους της περιοχής του Κρούσεβο, τους τότε πρόσφυγες  και εξορίσμένους, αλλά και από ακαδημαϊκούς, δημοσιογράφους, καλλιτέχνες, γραφειοκράτες, και πολιτικούς, και θέτει αυτές τις ιστορίες σε μια συζήτηση.  Παραθέτοντας διαφορετικές προσεγγίσεις κατανόησης, μνήμης και αφήγησης των γεγονότων της Επανάστασης του Ίλιντεν το 1903, στην περιοχή αυτή, ήθελα να δείξω το πώς σε αυτήν την μικρή ορεινή πόλη, «η μαγεία του εθνικισμού», που σύμφωνα με την οποία το πεπρωμένο πάντοτε γράφεται σε συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα, ούτε απέτυχε αλλά ούτε και εξ ολοκλήρου πέτυχε τον σκοπό της. Ιστορίες ηρωισμού, αυτοθυσίες και ενότητα, βαδίζουν χέρι χέρι με τις ιστορίες για προδοσία, μάχες και καταστροφές, όταν οι άνθρωποι συναντιόντουσαν με τα απομεινάρια του ιμπεριαλισμού, του σοσιαλισμού και του εθνικισμού. Η προσπάθεια διαδοχικών γενεών να ξεπεράσουν το παρελθόν της μεταξύ τους βίας, αποκαλύπτουν το πώς οι αντίπαλοι ισχυρισμοί για γνώση και αλήθεια αποκτούν ζωτική σημασία κατα τις περιόδους γοργών κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών αλλαγών.

-Έχετε επίσης πραγματοποιήσει έρευνες στα αρχεία του Ellis Island* (εκεί κατέφθαναν όλοι οι μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες από Ευρώπη και Ασία) και ανακαλύψατε ότι τα άτομα που κατέφθαναν εκεί από τη Μακεδονία, πριν και μετά την Επανάσταση του Ίλιντεν, δήλωναν εθνικά Μακεδόνες. Πείτε μας για τα πορίσματά σας.

Μετά από την έρευνα στα Εθνικά Αρχεία των ΗΠΑ στην Ουάσιγκτον Στέιτ Ντιπάρτμεντ,  ήρθα σε κάποια αποτελέσματα που θέτουν ορισμένες προκλήσεις για τις θέσεις που υποστηρίχτηκαν από ορισμένους  ιστορικούς ωθούμενους από πολιτικά κίνητρα, οι οποίοι ισχυρίζονταν ότι κανείς δεν αυτοαποκαλούταν «Μακεδόνας» στις αρχές του εικοστού αιώνα. Οι ιστορικοί αυτοί ισχυρίζονταν ότι η εθνική συνείδηση «Μακεδόνας», άρχισε να «κατασκευάζεται» από τον Τίτο, μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Δεν ήταν όμως τα πράμματα έτσι.  Στα αρχεία του γραφείου μετανάστευσης των ΗΠΑ κατά τα έτη 1904-1910 περιλαμβάνονται πολλές περιπτώσεις όπου στην στήλη με τίτλο “φυλή ανθρώπων” περιλαμβάνεται τη λέξη «Μακεδόνας» – ακόμα κι αν αυτή δεν ήταν μία από τις επίσημα αναγνωρισμένες «φυλές ή λαούς», καθορίσμένη από το γραφείο αυτό το 1898. Τότε, τα άτομα που κατέφθαναν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, εγγράφονταν συνήθως ως Οθωμανοί. Φυσικά η λέξη αυτή τοποθετήθηκε μετά από επιμονή των μεταναστών από τα μέρη εκείνα, επειδή τέτοια εθνική συνείδηση είχαν. Επίσης ίσως μερικοί έτσι εγγράφηκαν επειδή τα πρακτορεία εισητηρίων ή κάποιος επιθεωρητής μεταναστών ή η εταιρεία πλοίων, θεώρησαν ότι αυτή η περιγραφή και αυτή η καταγωγή ήταν η καταλληλότερη για τα άτομα αυτά.

-Τί ήταν αυτό που κέντρισε το ενδιαφέρον σας γύρω από το Μακεδόνικο ζήτημα; Παρατηρήσαμε ότι οι πανεπιστημιακές σας σπουδές, οι μεταπτυχιακές σας μελέτες, αλλά και η διδακτορική σας διατριβή, σχετίζονταν άμεσα με τη Μακεδονία. Πείτε μας κάτι γι’αυτό.

Στην ουσία, σχετικά με αυτό, μιλάω στο βιβλίο μου. Το ενδιαφέρον μου για την ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας παρουσιάστηκε όταν σπούδαζα αρχαία ιστορία και ειδικότερα όταν μελετούσα την περίοδο μεταξύ της κάμψης των ελληνικών κρατών-πόλεων και την άνοδο της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, όπου τα Βαλκάνια και ιδιαίτερα το Μακεδόνικο Βασίλειο, έπαιζαν πολύ σημαντικό ρόλο.  Η μεταπτυχιακή μου θέση και η διδακτορική μου διατριβή, επικεντρώνονταν στο Крушево-Κρούσεβο, το οποίο με γοήτευσε επειδή στις αρχές του εικοστού αιώνα, στις περισσότερες πηγές, ταυτοποιούταν με «ελληνική» ή «βλάχικη» πόλη και το γεγονός αυτό μου δημιούργησε διάφορα είδη ενδιαφέροντων ερωτήσεων, σχετικών με τα ιστορικά σύνορα και τις αφοσιώσεις. Οι έρευνές μου όμως απέδειξαν ότι το Κρούσεβο δεν ήταν ούτε ελληνική ούτε βλάχικη πόλη, αλλά ένα μωσαικό εθνικών ταυτοτήτων, όπως και πολλές πόλεις εκείνης της περιόδου.

-Πότε επισκεφτήκατε για τελευταία φορά τη Βόρεια Ελλάδα και ποιές ήταν οι εντυπώσεις σας σχετικά με την κατάσταση των εκεί εθνικά Μακεδόνων;

Δυστυχώς,έχω επισκεφτεί τη Βόρεια Ελλάδα μόνο λίγες φορές, κατα τη διάρκεια της προηγούμενης δεκαετίας. Κατα τις επισκέψεις μου αυτές, κυρίως σε χωριά του Λέριν-Φλώρινας και Βόντεν-Έδεσσας, είχα την μεγάλη ευχαρίστηση και την ευκαιρία να μιλήσω και να ακούσω τη μακεδόνικη γλώσσα, γλώσσα την οποία μιλάω αρκετά καλά και πιστεύω θα μιλάω καλύτερα στο μέλλον. Η αίσθηση που μου δημιουργήθηκε εκεί ήταν ότι οι οργανώσεις των εθνικά Μακεδόνων, όπως το κόμμα Ουράνιο Τόξο-Виножито, σε συνδιασμό με την συνεργασία με προοδευτικούς πολιτικούς, δυστυχώς λίγους στον αριθμό, αλλά και με την προσπάθεια εφαρμογής των Ευρωπαικών νόμων και κανονισμών, κατάφεραν πολλά ως προς τη βελτίωση των συνθηκών για εκείνους που επιδιώκουν να διαφυλάξουν και να προωθήσουν τις πτυχές της Μακεδόνικης κληρονομιάς, ιστορίας και κοινωνικής αναγνώρισης, πτυχές τις οποίες όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις προσπάθησαν και προσπαθούν να περιθωριοποιήσουν ή και να εξαφανίσουν από προσώπου γης.

-Θα θέλατε να μας πείτε πάνω σε τί εργάζεστε αυτή την στιγμή και ποιά είναι τα σχέδια σας για το εγγύς μέλλον;

Το τελευταίο διάστημα εργάζομαι πάνω σε δύο βιβλία τα οποία έχουν ως θέμα διαφορετικές περιόδους της μακεδόνικης ιστορίας. Το πρώτο είναι μία μελέτη των μηχανισμών με τους οποίους η Μακεδόνικη Επαναστατική Οργάνωση – ΒΜΡΟ, οικοδομούσε και διατηρούσε τη νομιμότητα και την αφοσίωση, την περίοδο της αρχής του εικοστού αιώνα. Το δεύτερο βιβλίο  είναι μια προφορική ιστορία των προσπαθειών δημιουργίας και διατήρησης της κοινωνίας των πολιτών στη Δημοκρατία της Μακεδονίας από τις αρχές της δεκαετίας του ’80, με ιδιαίτερη προσοχή στον ρόλο που έπαιζε τότε – θετικό και αρνητικό- η διεθνής κοινότητα.

* Στις αρχές του 20ου αιώνα, ένα μεγάλο κύμα μεταναστών έφτασε στις ΗΠΑ από την Ευρώπη. Κατά την άφιξη τους στο κέντρο υποδοχής μεταναστών των Ηνωμένων Πολιτειών, που βρισκόταν στη νήσο Ellis Island στη Νέα Υόρκη, οι μετανάστες δήλωσαν το ονοματεπώνυμό τους, τη χώρα προέλευσης, την ιδιαίτερη περιοχή από όπου κατάγονταν (περιφέρεια, πόλη, χωριό) και την ηλικία τους. Επιπλέον δήλωσαν και τα εθνικά τους (ethnic) φρονήματα.

Όσον αφορά τα εθνικά φρονήματα, οι απαντήσεις παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον για μας, καθώς υπάρχει ιδιαίτερη καταγραφή όσων δήλωσαν εθνικότητα (ethnicity) Μακεδονική (Macedonian), διάφορη της βουλγαρικής (Bulgarian), της σερβικής (Servian) και βέβαια της ελληνικής (Greek).

Η πρόσβαση στα αρχεία μετανάστευσης των ΗΠΑ της εποχής εκείνης (1892-1924), είναι σήμερα δυνατή μέσω της μηχανής αναζήτησης της ιστοσελίδα του μουσείου Elis Island

http://www.ellisislandrecords.org/search/search_new.asp?

Όποιος αναζητά ένα πρόσωπο, μπορεί να ψάξει χρησιμοποιώντας τουλάχιστον τα τρία πρώτα γράμματα που αρχίζει το επώνυμό του.

Η μέχρι τώρα έρευνα δημιούργησε  λίστα με  8.608 εθνικά Μακεδόνες, οι οποίοι ως τέτοιοι δήλωσαν, όταν έφτασαν στις ΗΠΑ. Αυτή είναι η οριστική απάντηση στην Ελλάδα, στη Βουλγαρία και σε όσους ανά την υφήλιο ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχει μακεδονικό έθνος ή ότι αυτό είναι μεταπολεμικό «κατασκεύασμα» του Τίτο.

Περισσότερες πληροφορίες για το θέμα αυτό μπορείτε να αντλήσετε στην ιστοσελίδα του Δημήτρη Λιθοξόου   http://lithoksou.net/

Mерки за јазичната асимилација на Македонците во Грција

Μέτρα για γλωσσική αφομοίωση των Μακεδόνων της Ελλάδας

Η πολιτική αφομοίωσης των ελληνικών κρατικών δομών σε βάρος των εθνικά Μακεδόνων της Ελλάδας, συνεχίσε και μετά τις πολεμικές συγκρούσεις μιας δεκαετίας  (1940-1949). Η μείωση του αριθμού των Μακεδόνων μετά το τέλος του Εμφυλίου πολέμου, δεν δημιούργησε καμιά αμφιβολία στις επίσημες αρχές για την συνέχιση της προσπάθειας μεταμόρφωσης της εθνικής συνείδησης του μη ελληνικού πληθυσμού. «Επιβλήθηκε» η ανάγκη ολικής εξαφάνισης της συλλογικής μνήμης των Μακεδόνων. Σχεδιάστηκε, μέσω ειδικών προγραμμάτων, να αλλάξει η συνείδηση και να δημιουργηθεί στον πληθυσμό αυτό, η ελληνική.

Οι αναλύσεις που έγιναν στην Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του ’50, έδειξαν ανυπαρξία ομογένειας και αισθήματος του ανήκειν του μακεδόνικου πληθυσμού στο ελληνικό έθνος. Οι απόρρητες εκθέσεις της εποχής εκείνης, έβλεπαν ως κύρια αιτία αυτής της «ανωμαλίας» της ελληνικής κοινωνίας, την ακόμα μεγάλη χρήση της μακεδόνικης γλώσσας στην καθημερινή επικοινωνία του μακεδόνικου πληθυσμού.

Τα μεταπολεμικά έγγραφα των αρχών, αποκαλύπτουν τις κατευθύνσεις και τα μέτρα του κράτους, με σκοπό τη μεταμόρφωση της συνείδησης του μακεδόνικου πληθυσμού. Οι εθνικοί παράγοντες στην Ελλάδα, έβγαλαν το συμπέρασμα ότι ο καλύτερος τρόπος εξαφάνισης της «συμπαγούς ξενόφωνης μειονότητας», στην κεντρική και δυτική Μακεδονία, ήταν η γλωσσική αφομοίωση.

Η ενδυνάμωση της «εθνικής δραστηριότητας» με στόχο το μακεδόνικο πληθυσμό, αναφέρεται και σε έγγραφο του φθινοπώρου του 1951. Το Υπουργείο Βορείου Ελλάδας, σε προηγούμενη συνεννόηση με το Υπουργείο Εξωτερικών, το οποίο ήταν υπεύθυνο για τα «εθνικά θέματα», έστειλε απάντηση σχετικά με τις αιτούμενες οδηγίες από πλευράς της Εθνικής Ένωσης Εφέδρων Αξιωματικών του Κόστουρ-Καστοριάς. Ο Υπουργός Σ.Στεριόπουλος, για την επίτευξη του σκοπού, συμβούλεψε του εφέδρους αξιωματικούς να προσπαθήσουν να επιτύχουν «ενδυνάμωση των ελληνικών εθνικών αισθημάτων» των Μακεδόνων, οι οποίοι και μετά τον πόλεμο παρέμειναν να ζουν στην κεντρική και δυτική Μακεδονία. Η όλη προσπάθεια θα έπρεπε να επικεντρωθεί στην «εκπαίδευση και κατάλληλη συμπεριφορά». Στο έγγραφο τονίζεται η ανάγκη οι Μακεδόνες «όχι μόνο να γίνουν Έλληνες στην συνείδηση, αλλά και γλωσσικά, αποτάσσοντας το ξενόφωνο γλωσσικό ιδίωμα, το οποίο μιλούν μεταξύ τους στα σπίτια τους» (Τ.Κωστόπουλος, 2000: 228).

Τα μέτρα αφομοίωσης τα οποία πάρθηκαν τη δεκαετία του ’50, πολύ συχνά υποκινούνταν από ορισμένες υπηρεσίες ή πρόσωπα. Δινόταν μεγάλη προσοχή στην επιλογή των ιερέων και των δασκάλων στα ξενόφωνα χωριά και πόλεις. Μεγάλο ρόλο έπαιξε το άνοιγμα των νηπιαγωγείων, σχετικά με τη γλωσσική αφομοίωση στα χωριά του κάμπου. Τα παιδιά, ακόμα από τα πρώτα τους χρόνια, περνούσαν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας μακριά από την οικογένειά τους, με σκοπό ευκολότερα να τους επιβληθεί η ελληνική γλώσσα. Γινόταν προσπάθεια να πειστούν οι γονείς, ότι εάν στέλνουν τα παιδιά στο νηπιαγωγείο, θα έχουν περισσότερο χρόνο για να εκτελούν τις αγροτικές τους ασχολίες. Παρόλα αυτά, «επιβλήθηκε» η ανάγκη για συστηματικότερη  δράση, όπου θα συμμετείχαν περισσότερες υπηρεσίες και κρατικά όργανα και με μεγαλύτερη ενέργεια, θα επιδρούσαν στη γλωσσική αφομοίωση του μακεδόνικου πληθυσμού.

Την περίοδο 1958-1963, η κυβέρνηση του Κων/νου Καραμανλή, αποφάσισε για τα λεγόμενα «ειδικά προγράμματα», με τα οποία προβλεπόταν «σταδιακή αφομοίωση της συμπαγέστατης ξενόφωνης μειονότητας, κυρίως στη δυτική Μακεδονία». Όλα αυτά έγιναν γνωστά από την «αυστηρώς εμπιστευτική Έκθεση» του υπαλλήλου του ΥΠΕΞ, Κ.Χειμάριου «Σημείωμα ‘Περι Σλαβοφώνων Δυτικής Μακεδονίας» Υπ.Εξ.-Β’, Αθηνα, 21 Ιουνίου 1963.

Η αλλαγή της κρατικής πολιτικής της Ελλάδας για το μακεδόνικο πληθυσμό, σήμαινε και αλλαγή της στρατηγικής στις επιτόπου δραστηριότητες. Στα Υπομνήματα του 1959, δεν γινόταν πλέον λόγος για «ξερίζωμα» των Μακεδόνων από την Ελλάδα, αλλά για λήψη πιο ήπιων μέτρων, δηλαδή «την καταστροφή της ιδιαιτερότητας του γλωσσικού πολιτισμού μιας ομάδας πληθυσμού (εννοεί τους Μακεδόνες), για την οποία υπάρχει πρόβλημα» (Τ.Κωστόπουλος,2000:232). Η εξαφάνιση της μακεδόνικης γλώσσας και η επιβολή της ελληνικής στις μακεδόνικες οικίες, ήταν η αφορμή για την οργάνωση ομαδικών ορκομωσιών το 1959, μέσω των οποίων πίστευε η κεντρική εξουσία ότι θα ολοκληρωνόταν η γλωσσική αφομοίωση.

Η μη διάθεση των κρατικών αρχείων δυσκολεύει τις έρευνες πάνω στο θέμα αυτό. Δεν είναι εντελώς γνωστές οι αφορμές, οι μηχανισμοί και ο τρόπος οργάνωσης αυτών των δημόσιων εκδηλώσεων. Οι συνεδριάσεις όπου αποφασιζόταν για τέτοιου είδους προβλήματα, γίνονταν «με κλειστές τις θύρες» και τα πρακτικά γράφονταν με κρυπτογραφική γραφή. Ως πηγή πληροφοριών για τις ορκομωσίες, χρησιμοποιούμε κυρίως τα άρθρα εφημερίδων της εποχής εκείνης. Φαίνεται ξεκάθαρα η άμεση ή έμμεση συμμετοχή του κράτους και ο σκοπός αυτών των εκδηλώσεων. Η γλωσσική αφομοίωση των Μακεδόνων. Η εξαφάνιση της «ανύπαρκτης γλώσσας» των «ανύπαρκτων» ανθρώπων.

Οι ορκομωσίες ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 1959. Το πρώτο χωριό που ορκίστηκε ότι δεν θα ξαναχρησιμοποιήσει τη μακεδόνικη γλώσσα και ότι από εδώ και στο εξής θα μιλάει ελληνικά, ήταν το Тремино, Кајларско-Τρέμινο Κάιλαρσκο (Καρδιά Πτολεμαίδας). Σύμφωνα με τις εφημερίδες της εποχής, αλλά και τωρινές μαρτυρίες κατοίκων, η όλη εκδήλωση ήταν μια «πρωτοβουλία» του προέδρου του χωριού, Ιωάννη Τσιώτσια (“Μακεδονία“, 7.7.1959 σελ.5., “Ελληνικός βορράς“, 8.7.1959, σελ.5). Στην εφημερίδα “Ελληνικός βορράς“, ο Τσιώτσιας εξήγησε τα αισθήματα των συγχωριανών του: «οι κάτοικοι του χωριού…δύσκολα μπορούσαν να καταλάβουν, αν και είναι καθαροί Έλληνες, να ομιλούν σε άλλη γλώσσα και ίσως για το λόγο αυτό, αισθάνονται προσβεβλημένοι». Δεν υπήρχε καμιά αμφιβολία για τη διοικητική επίδραση στον πρόεδρο του χωριού, επειδή τα κρατικά όργανα έλπιζαν πως οι ορκομωσίες θα επιτύχουν τον σκοπό τους μόνο εάν οι «πρωτοβουλίες» προέρχονταν από τον ίδιο τον πληθυσμό. Το καταλληλότερο πρόσωπο για τον σκοπό αυτό ήταν ο Τσώτσιας, δηλαδή ο πρόεδρος του χωριού.

Η ορκομωσία έλαβε μέρος την Κυριακή πρωί στις 5.7.1959, στην αυλή του δημοτικού σχολείου του χωριού. Εκτός των κατοίκων του Τρέμινο, στην εκδήλωση συμμετείχαν και κάτοικοι διπλανών χωριών, όπως και κρατικές, εκκλησιαστικές, στρατιωτικές και άλλες προσωπικότητες της εποχής. Σύμφωνα με την Αναστασία Καρακασίδου, υπήρχε Πρωτόκολο από το 1945, όπου προβλεπόταν ο τρόπος διοργάνωσης τέτοιων εκδηλώσεων και πώς να επιτυγχανθεί πομπώδης ατμόσφαιρα κατα την τέλεση τους.   Η Οδηγία περιείχε πολλές λεπτομέρειες σχετικά με τον σκοπό των εκδηλώσεων, ποιός και γιατί ήταν υπεύθυνος, ποιοί έπρεπε να συμμετέχουν και με τί κουστούμι, τί έπρεπε να περιέχουν οι δημόσιες ομιλίες, πώς έπρεπε να συμπεριφέρονται οι δημόσιοι υπάλληλοι, με ποιόν τρόπο έπρεπε να συμμετάσχει η Εκκλησία κτλ. (Α.Καρακασίδου, 2007:354, 355).

Το χωριό Τρέμινο-Καρδιά Κοζάνης, πριν τη μεταφορά του, λόγω των ορυχείων της ΔΕΗ

Ο ελληνικός τύπος, με ενθουσιασμό δέχτηκε την πράξη απάρνησης των Μακεδόνων από την μητρική τους μακεδόνικη γλώσσα. Γινόταν περιγραφή του «ελληνικού πατριωτισμού» τους και της «θαρραλαίας απόφασής» τους, την οποία όμως άλλοι αποφάσισαν, χωρίς να τους ρωτήσουν. Σε ανώνυμο ρεπορτάζ της εφημερίδας «Βήμα», τονίστηκε: «Έπρεπε να εξαφανιστεί η λεγόμενη ,,σλαβομακεδόνικη,, γλώσσα και αυτό έπρεπε να γίνει πολύ νωρίτερα». Επίσης υποκινούσε τις αρχές να συνεχίσουν με τις ορκομωσίες επειδή  «θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί ως παράδειγμα και για τους άλλους κατοίκους της Μακεδονίας, οι οποίοι χρησιμοποιούν τη γλώσσα αυτή». (Βημα 8.7.1959, σελ.3).

Το επόμενο χωριό που ορκίστηκε ότι θα πάψει να χρησιμοποιεί τη μακεδόνικη γλώσσα και ότι θα μιλάει από εδώ και στο εξής την ελληνική, ήταν το Лудово, Костурско-Λούντοβο, Κόστουρσκο (Κρύα Νερά Καστοριάς). Η εκδήλωση έλαβε μέρος στις  2.8.1959, ημερομηνία η οποία εισχώρησε βαθιά στην συνείδηση των Μακεδόνων, ιδιαίτερα αυτών της Καστοριάς. Ο εκπρόσωπος του εθνικού συμβουλίου εφέδρων αξιωματικών, κατα τη διάρκεια της ομιλίας του στο χωριό, απεκάλυψε γιατί επιλέχτηκε αυτή η συγκεκριμένη ημερομηνία για τη διεξαγωγή της ορκομωσίας στο Λούντοβο. Τόνισε ότι η ορκομωσία θα ήταν μια απάντηση στη μακεδόνικη παράδοση του Ίλιντεν, στην επέτειο την οποία κάθε χρόνο οι κάτοικοι της περιοχής γιόρταζαν (“Καστορια“, 9.8.1959, σελ.1). Παρόλον το μικρό αριθμό κατοίκων του χωριού (το 1961 είχε μόνο 61 κατοίκους), η εκδήλωση έγινε με την ίδια πομπώδης ατμόσφαιρα, όπως και στο Τρέμινο.

Τις επόμενες μέρες, οι φρουροί της εθνικής ασφάλειας της περιοχής, «υπενθύμιζαν στους κατοίκους ότι πρέπει να σέβονται τον όρκο τους» (Τ. Κωστόπουλος, 2000: 238), αποδεικνύοντας !!! με αυτό, την εικαζόμενη ,,αυτοπρωτοβουλία,, των χωρικών, σχετικά με την ορκομωσία.

Μια εβδομάδα αργότερα, στις 9 Αυγούστου 1959, έλαβε μέρος η ορκομωσία στο χωριό Крпешина Леринско – Καρπέσσινα Λέρινσκο (Ατραπός Φλώρινας). Η εκδήλωση, μέσω των ημερησίων εφημερίδων, ανακοινώθηκε μόλις μια μέρα νωρίτερα. Η επιτροπή αντιπροσωπείας των χωρικών, με επικεφαλή τον πρόεδρο του χωριού, Ιωάννη Κόλη, στις 1 Αυγούστου, έστειλε προσκλήσεις σε όλες τις υπόλοιπες κοινότητες και δήμους του νομού. Η όλη διακόσμηση ήταν η ίδια ακριβώς με τα προηγούμενα χωριά και παρεβρέθηκαν πολλοί επισκέπτες, όπως και προέδροι και εκπρόσωποι περίπου 100 κοινοτήτων και δήμων της περιοχής.

Ο ψεύτικος ,,εθελοντισμός,, κατα τις ορκομωσίες, επιβεβαιώνεται και από τις μαρτυρίες των κατοίκων της Καρπέσσινα, τις οποίες συγκέντρωσε η Ολλανδή ανθρωπολόγος Ρίκι βαν Μπουσχότεν. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες: «Ήρθε ο στρατός και πήγαινε από σπίτι σε σπίτι για να συγκεντρώσει τους κατοίκους στην κεντρική πλατεία…ο λαός συμμετείχε στην ορκομωσία χωρίς να το επιθυμεί, αλλά και χωρίς την παραμικρή δυνατότητα να εναντιωθεί». Εκτός αυτού, τα ανέκδοτα των χωρικών, αποκαλύπτουν τις πραγματικές διαστάσεις και την ανύπαρκτη σημασία που δινόταν από αυτούς στις ορκομωσίες.  Ο πρόεδρος της Καρπέσσινα, μετά το τέλος της ορκομωσίας, εξήγησε στη γυναίκα του το τί σήμαινε όλο αυτό το πανηγύρι και της ζήτησε να φάει, λέγοντας τα παρακάτω λόγια στη μακεδόνικη γλώσσα !!!: «Клај ми сега да јадам-Κλάι μι σέγκα ντα ιάνταμ (βάλε μου τώρα να φάω)» (R. Van Boeschoten, 1997: 4, 7).  Σύμφωνα με ένα άλλο ανέκδοτο, οι χωρικοί του Τρέμινο, μετά το τέλος της ορκομωσίας, χαιρέτησαν τα επίσημα πρόσωπα στη μακεδόνικη γλώσσα: «Ај со здравје да си ојте и од година пак да доите-Άι σο ζντράβιε ντα σι όιτε ι οντ γκόντινα πακ ντα ντόιτε (με υγεία να φύγετε και του χρόνου πάλι να έρθετε)» (Τ. Κωστόπουλος, 2000: 241).

Για ποιό λόγο δεν συνεχίστηκαν την εποχή εκείνη οι ορκομωσίες δεν γνωρίζουμε ακριβώς, λόγω έλειψης πηγών. Πάντως, σύμφωνα με το αμερικάνικο περιοδικό Τάιμς, το οποίο έκανε ένα ρεπορτάζ το 1962, επανάληψη των ορκομωσιών είχε και το 1960. Σύμφωνα με δηλώσεις Αμερικανών διπλωματών στην Αθήνα, το Τάιμς συμπέρανε: «Οι τελευταίες τέτοιου είδους ορκομωσίες, αφορούσαν συγκεκριμένα μέρη το 1960».  Ο έμπειρος υπάλληλος του Υπουργείου Εξωτερικών και επι δεκαετίες ειδικός για το μακεδόνικο ζήτημα, Ευάγγελος Κωφός, δήλωσε ότι οι ορκομωσίες διοργανώνονταν από την Κρατική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΚΥΠ), ενώ σταμάτησαν μετά από εντολή του τότε Υπουργού Εξωτερικών Ευάγγελου Αβέρωφ, με σκοπό να προστατευτεί η διεθνής εικόνα της χώρας. Την ανάγκη προστασίας της εικόνας του κράτους, κατανόησε και ο τότε Επιθεωρητής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης του νομού Φλώρινας, ο οποίος έστειλε Υπόμνημα στον τότε Πρωθυπουργό, Κωνσταντίνο Καραμανλή: «Με βαθιά εκτίμηση, σας πληροφορώ ότι είμαι αντίθετος με τις ομαδικές ορκομωσίες ,,σλαβοφώνων,, με σκοπό να αποδείξουν την ελληνικότητά τους…Ιδιαίτερα επειδή οι βόρειοι γείτονές μας θα μάθουν για το γεγονός αυτό και θα πουν: ,,Βλέπετε κύριοι, μετά από 50 χρόνια κατοχής της Μακεδονίας, ακόμα δεν τους αναγνωρίζετε, ούτε εμπιστεύεστε τους ,,σλαβόφωνους,, ως καθαρούς Έλληνες…» (Ιωαννίδης Κωνσταντίνος , 1960: 12).

Τα επόμενα χρόνια, οι ορκομωσίες αντικαταστάθηκαν από ομαδικές δηλώσεις υπακοής. Οι δηλώσεις χρησιμοποιούνταν για να αποδείξουν την «ανυπαρξία» εθνικά Μακεδόνων στην Ελλάδα. Χαρακτηριστική ήταν η δήλωση στο χωριό Острово-Όστροβο (Άρνισσα Πέλλας), με ημερομηνία 25.3.1962. το κείμενο υπογράφηκε από 600 περίπου κατοίκους, συμπεριλαμβανομένου του ιερέα, του προέδρου, αντιπροέδρου και γραμματέα της κοινότητας. Επίσης, υπέγραψε και ο Επιθεωρητής Εκπαίδευσης του Βόντεν-Έδεσσας, Γεώργιος Παλαμάς, στον οποίο, σύμφωνα με μία «άκρως εμπιστευτική Έκθεση», ανήκε και η πρωτοβουλία αυτή (Τ. Κωστόπουλος, 2000: 243).  Οι κατασκευαστές της δήλωσης, προσπάθησαν να πείσουν τους Μακεδόνες να απαρνηθούν τη γλώσσα, την παράδοση και την ιστορία τους, και χρησιμοποιούσαν ψευδή στοιχεία σχετικά με το ότι «ποτέ οι Μακεδόνες ιερείς δεν έψαλαν στις εκκλησίες, την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, σε σλαβική ή μακεδόνικη γλώσσα, αλλά μόνο στα ελληνικά και ποτέ οι Μακεδόνες δάσκαλοι, στα σχολεία μας, δεν δίδαξαν σε σλαβική ή μακεδόνικη γλώσσα, αλλά μόνο στα ελληνικά» (Τ. Κωστοπουλος, 2000: 243), κάτι το οποίο ήταν εντελώς αναληθές. Η επίδραση και ο ρόλος του κρατικού μηχανισμού, σχετικά με τις ορκομωσίες και τις δηλώσεις υπακοής, ήταν ξεκάθαρη. Στη διοργάνωσή τους συμμετείχε ολόκληρη η κεντρική και τοπική κρατική εξουσία. Οι εκδηλώσεις αυτές είχαν και προπαγανδιστικό χαρακτήρα. Η παρουσία εκπροσώπων των γύρω χωριών επέβαλε την ανάγκη διεξαγωγής των ορκομωσιών στο μεγαλύτερο μέρος του μακεδόνικου πληθυσμού και έδινε το παράδειγμα για τα υπόλοιπα χωριά. Και όλα αυτά για μια «ανύπαρκτη γλώσσα», κάποιων «ανύπαρκτων» ανθρώπων !

МАКЕДОНЦИТЕ ВО АМЕРИКА

ИНТЕРВЈУ СО СЛАВКО МАНГОВСКИ, ИМИГРАНТ ВО СОЕДИНЕТИТЕ АМЕРИКАНСКИ ДРЖАВИ,ЧЛЕН НА ТАМОШНИ МАКЕДОНСКИ ОРГАНИЗАЦИИ

ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΣΛΑΒΚΟ ΜΑΝΓΚΟΒΣΚΙ, ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ ΣΤΙΣ ΗΝΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ, ΜΕΛΟΣ ΤΩΝ ΕΚΕΙ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ

• Πείτε μας λίγα λόγια για σας

Γεννήθηκα στη Битола-Μπίτολα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας το 1951. Οι δικοί μου κατάγονταν από το χωριό Смрдеш-Σμάρντεςς-Κρυσταλλοπηγή Καστοριάς απ’ όπου  εκδιώχθηκαν από τις ελληνικές

ΣΛΑΒΚΟ ΜΑΝΓΚΟΒΣΚΙ

αρχές. Ο πατέρας μου Атанас-Άτανας πολέμησε στον ελληνο-ιταλικό πόλεμο, στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν μέλος του ΕΛΑΣ και έπειτα συμμετείχε στον Εμφύλιο Πόλεμο, στην ταξιαρχία του Γκότσσε. Νεαρός ακόμα, εγκατέλειψα την τότε Γιουγκοσλαβία και αναχώρησα για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, όπου για πρώτη φορά είχα επαφή με το μακεδόνικο ζήτημα, κάτι το οποίο στη Γιουγκοσλαβία, όπως και σε όλες τις γειτονικές χώρες, ήταν θέμα ταμπού. Στην Αμερική κατάλαβα πλέον ξεκάθαρα ότι ο λαός μου ζει σε περισσότερες από μία χώρες, ότι δεν αναγνωρίζεται και ότι ζει χωρίς τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Με την εμφάνιση του ίντερνετ, άρχισαν και και οι προπαγανδιστικοί δικτυακοί πολέμοι. Αρχίσαμε αντιπαραθέσεις με τους Έλληνες και τους Βούλγαρους. Αυτό με ώθησε να ξεκινήσω να μελετάω την ιστορία μας, από την αρχαιότητα εώς και σήμερα. Χρόνια μελέτης, κατέστησαν σαφές το γεγονός ότι οι Μακεδόνες της αρχαιότητας δεν ήταν Έλληνες και πως οι Έλληνες τους θεωρούσαν ξένο λαό. Αυτό όμως ήταν και είναι πολύ δύσκολο να το αποδείξεις στους υπερεθνικιστές, οι οποίοι δεν ήθελαν ούτε να ακούσουν για κάτι τέτοιο. Αν και ελπίδα κατανόησης δεν υπήρχε, η μελέτη της ιστορίας έγινε το πάθος μου, το οποίο μέχρι και σήμερα δεν με εγκαταλείπει. Στο μεταξύ δημιούργησα και ιστοσελίδα στο ίντερνετ όπου συγκέντρωνα επιστημονικά κείμενα, σχετικά με τη μακεδόνικη ιστορία και πολιτισμό. Παράλληλα με όλα αυτά, ήμουν πολύ ενεργός και σε άλλα επίπεδα. Εκλέχτηκα ως Γραμματέας του Παγκόσμιου Μακεδόνικου Συνεδρίου για τη Βόρειο Αμερική και το 1999, μετά από είκοσι χρόνια ζωής στις ΗΠΑ, επέστρεψα στη Δημοκρατία της Μακεδονίας, όπου εργάστηκα ως συντάκτης στο περιοδικό Македонско Сонце-Μακεντόνσκο Σόντσε. Το 2002 ξαναγύρισα στην Αμερική, στην Πολιτεία της Φλώριδας, όπου επι τέσσερα συνεχή έτη διετέλεσα πρόεδρος του μακεδόνικου ενοριακού δήμου της Πολιτείας. Από το 2007 εώς και σήμερα, εργάζομαι ως συντονιστής στο τηλεοπτικό κανάλι TV Сонце.

• Πείτε μας για τη Μακεδόνικη διασπορά των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής

Η Μακεδόνικη μετανάστευση στις ΗΠΑ, αλλά και γενικά στην αμερικανική ήπειρο, άρχισε από το 19^ο αιώνα και ιδιαίτερα δυνάμωσε μετά το τέλος της Επανάστασης του Ίλιντεν. Ιστορικοί, όπως ο Δημήτρης Λιθοξόου, έχουν αναφέρει για τις λίστες των Μακεδόνων, οι οποίοι μετανάστευαν στη Βόρειο Αμερική την περίοδο εκείνη. Σύμφωνα με τον Ιστορικό, καθηγητή

Ο ναός στο χωριό του Σλάβκο, Σμάρντεςς-Κρυσταλλοπηγή Καστοριάς

Πανεπιστημίου των ΗΠΑ, Κιθ Μπράουν, ο αριθμός σίγουρα είναι μεγαλύτερος, αλλά δυστυχώς εώς σήμερα δεν είχαμε δικό μας ιστορικό να μελετήσει επιτόπου τα αμερικάνικα αρχεία. Στις αρχές, οι Μακεδόνες εγκαθίστανταν σε περιοχές όπου μπορούσαν ευκολότερα να βρουν εργασία. Εάν κάποιος έβρισκε δουλειά σε κάποιο μέρος, τότε τον ακολουθούσαν και άλλοι από το χωριό του ή και ευρύτερα. Ένα καλό παράδειγμα είναι και η μικρή πόλη Στίλτον της Πολιτείας της Πενσυλβάνια, όπου εγκαταστάθηκαν και εργάζονταν χιλιάδες Μακεδόνες από την περιοχή Прилеп-Πρίλεπ της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, την περίοδο του ’20 και του ’30, του περασμένου αιώνα. Οι Μακεδόνες εργάζονταν και κατοικούσαν κυρίως σε πόλεις όπου υπήρχε βιομηχανία και ανάγκη για εργατικό δυναμικό. Επειδή στην Αμερική οι ικανοί γρήγορα προοδεύουν, έτσι και πολλοί δικοί μας, σύντομα άνοιξαν δικές τους επιχειρήσεις, όπως εστιατόρια, φούρνους κ.α. και απέκτησαν σημαντικές περιουσίες. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι οι Μακεδόνες, αν και αναφέρονταν σε πολλά αμερικάνικα έγγραφα, εισάχθηκαν στα έντυπα απογραφής, ως ξεχωριστό έθνος, μόλις τη δεκαετία του ’20 του προηγούμενου αιώνα.  Αν και πολυάριθμοι, οι απογραφές δεν παρουσίαζαν τους πραγματικούς αριθμούς των Μακεδόνων, επειδή η πρακτική τότε ήταν να απογράφονται σύμφωνα με τη χώρα από την οποία ήρθαν στις ΗΠΑ. Έτσι μέχρι και το 1913, αναφέρονταν ως καταγόμενοι από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και μετέπειτα από την Ελλάδα, την Σερβία, τη Βουλγαρία κτλ. Σήμερα, μεγάλη συγκέντρωση Μακεδόνων υπάρχει στις Πολιτείες της Νέας Υόρκης και του Νιού Τζέρσεϊ, στο Ντετρόιτ και στο Σικάγο, αλλά και σε πολλά άλλα μέρη των ΗΠΑ. Εγώ ζούσα στην Πολιτεία της Φλόριδα και μόνο στο νότιο τμήμα της, ζούσαν περισσότερες από 200 οικογένειες, μακεδόνικης καταγωγής, καταγώμενες από  διάφορες βαλκανικές χώρες, όπου ζουν Μακεδόνες.

• Ποιές είναι οι μακεδόνικες οργανώσεις στις ΗΠΑ

Με την άφιξη τους στην Αμερική, οι Μακεδόνες αισθάνθηκαν την ανάγκη να οργανωθούν και να συγκεντρώνονται και αυτό κυρίως το επιτύγχαναν μέσω των Συλλόγων χωριών και της οικοδόμησης εκκλησιών. Λόγω της μη ύπαρξης χώρας προέλευσης, οι Μακεδόνες αναγκάζονταν να ιδρύουν εκκλησίες υπο τη δικαιοδοσία ξένων εκκλησιών, συχνότερα υπο τη βουλγάρικη εκκλησία, αλλά πάντοτε με το πρόθεμα «μακεδόνικη». Μετά την ίδρυση της МПЦ-Μακεδόνικης Ορθόδοξης Εκκλησίας, οικοδομήθηκαν στις ΗΠΑ, περισσότεροι από είκοσι μακεδόνικοι ναοί. Παραδοσιακά, μία από τις πλέον οργανωμένες μακεδόνικες οργανώσεις, ήταν η МПО (Μακεδόνικη Πατριωτική Οργάνωση), η οποία δυστυχώς, πολύ νωρίς επέπεσε υπο την επίδραση της Βουλγαρίας και σήμερα μόλις που υπάρχει. Μακεδόνικες οργανώσεις εμφανίζονταν και εξαφανίζονταν. Έχει ενδιαφέρον να αναφερθεί η οργάνωση Μακεδόνικη Λαϊκή Συμμαχία, η οποία εμφανίστηκε δέκα χρόνια πριν το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, υπο την ηγεσία του Γκεόργκι Πιρίνσκι και τον Βοϊβόντα του Ίλιντεν Σμίλε Βοϊντάνοβ. Σκοπός της οργάνωσης ήταν η ένωση της Μακεδονίας, ως χώρα του μακεδόνικου λαού. Μετά το 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο, ιδρύθηκαν περισσότερες οργανώσεις, αλλά δυστυχώς, αυτές θεωρούνταν ως απειλή και από τη Γιουγκοσλαβία, αλλά και από τα άλλα βαλκανικά κράτη και έτσι εργάζονταν μέσα σε πολύ δύσκολες συνθήκες και απειλές. Μετά την ανεξαρτητοποίηση της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, ιδρύθηκαν αρκετές πολιτικές, πολιτιστικές και ανθρωπιστικές οργανώσεις, όπως η Μακεδόνικη Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Νιού Τζέρσεϊ κ.α. το τελευταίο διάστημα ιδρύθηκε και η UMD-Ενωμένη Μακεδόνικη Διασπορά, όπου μέλη της είναι και πολλοί νεαροί Μακεδόνες.

• Με ποιόν τρόπο οι Μακεδόνες της Αμερικής διατηρούν τη μακεδονικότητά τους, τη γλώσσα και την παράδοση;

Αν και πολύ μακριά από την πατρίδα τους, οι Μακεδόνες δεν την ξεχνούν. Αντιθέτως, η αγάπη για την πατρίδα μεγαλώνει αναλογικά με τις αποστάσεις. Οι Μακεδόνες τακτικά συναντιούνται στις μακεδόνικες εκκλησίες και πολλοί από αυτούς είναι μέλη σε διάφορες, πολιτικές, πολιτιστικές, οικονομικές κ.α. οργανώσεις. Επίσης πολλοί είναι αυτοί που γιορτάζουν μαζί τις διάφορες θρησκευτικές και εθνικές γιορτές. Στα μεγαλύτερα κέντρα, υπάρχουν και πολιτιστικοί σύλλογοι και χορευτικοί όμιλοι, με σημαντικές δραστηριότητες σχετικές με τη διάσωση και τη διατήρηση της μακεδόνικης κουλτούρας στην Αμερική, όπως και σχολεία εκμάθησης της μακεδόνικης γλώσσας. Πολλοί είναι και οι Μακεδόνες, οι οποίοι με το που θα ξυπνήσουν, αμέσως κάθονται στον υπολογιστή τους για να μάθουν νέα από τα μέρη που κατάγονται. Έτσι, με μεγάλο ενδιαφέρον, παρακολουθούν και τις δραστηριότητες των μακεδόνικων οργανώσεων στις βαλκανικές χώρες και αναζητούν τρόπους για να τις βοηθήσουν στον αγώνα τους για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

• Στην Ελλάδα δεν αναγνωρίζεται καμιά ομάδα πολιτών, η οποία παρουσιάζει διαφορετικότητα σε σχέση με την πλειοψηφία. Τί συμβαίνει στις ΗΠΑ;

Στις ΗΠΑ δεν υπάρχει όρος «μη αναγνώριση». Στις ΗΠΑ δεν υπάρχει ούτε επίσημη γλώσσα, όσο και αν αυτό ακούγεται παράξενο. Δεν είναι κατανοητό για κάποιον απλό Αμερικάνο, κάποιος να μην αναγνωρίζει κάποιον άλλο. Εκεί όλοι αναγνωρίζονται. Σε περιοχή όπου ζει κάποιος

Παρουσίαση μακεδόνικων χορών και τραγουδιών στην Νέα Υόρκη

σεβαστός αριθμός ατόμων τα οποία ανήκουν σε κάποια εθνοτική ομάδα, όλα τα δικαιώματα είναι εγγυημένα με το νόμο, περιλαμβάνοντας και εκπαίδευση στη μητρική τους γλώσσα, όπως και μετάφραση σε περίπτωση δικαστικής διαδικασίας. Οι ΗΠΑ στην ουσία αποτελούν παράδειγμα επιτυχημένης ύπαρξης πολυπολιτισμικής κοινωνίας. Εκεί, όλοι, εκτός των Ινδιάνων, από κάπου έχουν έρθει. Κάποιοι αφομοιώνονται, αλλά και πολλοί άλλοι καταφέρνουν να διατηρήσουν τα πολιτισμικά και εθνικά τους χαρακτηριστικά.

• Τί θα θέλατε να πείτε στους Μακεδόνες της Ελλάδας, αλλά και όλου του κόσμου, όπου αυτοι και αν βρίσκονται;

Εγώ είμαι πολύ περήφανος για την καταγωγή μου από τα μακεδόνικα χωριά της βόρειας Ελλάδας και πιστεύω πως έτσι αισθάνονται και όλοι οι Μακεδόνες που ζουν στην Ελλάδα. Περισσότερο είμαι περήφανος επειδή και μετά από ενενήντα χρόνια τρομοκρατίας και βίαιης αφομοίωσης, ζωής

Μακεδόνικη εκκλησία Σβέτι Νίκολα, στο Οχάιο των ΗΠΑ

χωρίς ανθρώπινα δικαιώματα, ο λαός μας ακόμα υπάρχει και διατηρήται στην Ελλάδα και απέδειξε πως οι ρίζες του είναι τόσο βαθιές, που είναι αδύνατο να κοπούν. Η τραγωδία του μακεδόνικου λαού στην Ελλάδα, είναι μία από τις μεγαλύτερες της παγκόσμιας ιστορίας. Σχεδόν όλες οι οικογένειες έχουν δώσει θύματα για τη Μακεδονία, αλλά και πάλι παραμένουμε χωρίς τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, σε μια χώρα, η οποία περηφανεύεται ότι γέννησε τη δημοκρατία. Ίσως και να υπάρχει εκεί δημοκρατία, αλλά αυτή εξαφανίζεται μόλις κάποιος προσδιοριστεί ως Μακεδόνας ή ως κάτι άλλο, διαφορετικό του εθνικού μύθου της χώρας. Το μήνυμά μου προς όλους τους Μακεδόνες, είναι πως η δημοκρατία στο τέλος θα νικήσει και πως ο αγώνας για την απόκτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μας, πρέπει να συνεχιστεί.

Παρουσίαση όλων των εθνικοτήτων από τισ αμερικανικές αρχές, την περίοδο των μεγάλων μεταναστεύσεων. Οι Μακεδόνες παρουσιάζονται ξεχωριστά από τους Έλληνες και τους Βούλγαρους

Του Σωτήρη Μπλέτσα-Αρχιτέκτονα, Μέλους του Γραφείου Λιγοτέρο Ομιλουμένων Γλωσσών

Κάθε γλώσσα συνδέεται με την ιστορία, την υπόσταση του τόπου και  με τους ανθρώπους που τη μιλούσαν και τη μιλάνε. Οι τόποι και  άνθρωποι κουβαλάνε την γλώσσα, ακόμη και αν κάποιοι μπορεί να έσβησαν από το χάρτη το όνομα του ρυακιού ή  κάποιοι θυμούνται μόνο τη γιαγιά τους να τους μαλώνει σε αυτή  τη γλώσσα.

Δεν είναι η βλάχικη γλώσσα η καλύτερη, η πιο πλούσια, η γλυκύτερη γλώσσα στον κόσμο. Είναι απλώς μια γλώσσα ακόμη ζωντανή, πράγματι, περισσότερο προφορικής παράδοσης. Ως γλώσσα όμως αξίζει, όπως όλες οι γλώσσες, να συνεχίσει να μιλιέται, να υπάρχει. Και αυτό το δικαιούται εξίσου όσο τα ελληνικά και τα αγγλικά. Γιατί κάθε γλώσσα μεταφέρει έναν μοναδικό πολιτισμό. Είναι μοναδική και για μας που συνδεθήκαμε με αυτήν τη γλώσσα, είτε γιατί τη μιλάμε είτε γιατί την κατανοούμε, είτε ακόμη γιατί τη μιλούσαν οι πατεράδες και οι παππούδες μας.

Σήμερα, που η γλωσσική και πολιτισμική  ενοποίηση είναι μια  διαδικασία που δεν λαμβάνει χώρα σε επίπεδο κρατών αλλά σε παγκόσμιο επίπεδο, η χρήση διαφορετικών γλωσσών μπορεί να αποτελέσει μιαν απάντηση σε μια διαφορετικού τύπου προσέγγιση για το μέλλον της ανθρωπότητας. Η παραπάνω διαπίστωση δεν συνιστά και δεν πρέπει να συνιστά σε καμία περίπτωση ένα  αντιδραστικό επιχείρημα  ενάντια σε μια διαδικασία εξέλιξης που λαμβάνει χώρα είτε αυτή μας αρέσει είτε όχι. Άλλωστε, τα οφέλη που προκύπτουν από γλώσσες που γίνονται κοινές για πολλούς ανθρώπους που έχουν  διαφορετικές μητρικές γλώσσες  είναι τεράστια. Για εμάς η διάσωση και καλλιέργεια των λιγότερο ομιλούμενων γλωσσών είναι  μια διαφορετική πρόταση, όχι μόνο, πολιτισμού, αλλά διαχείρισης του πλανήτη μας συνολικά.

Συχνά ακούμε το επιχείρημα ότι οι μικρές γλώσσες είναι καταδικασμένες να πεθάνουν και η συντήρησή τους  μόνο βάρος συνιστά, και για τους ομιλητές και για το κράτος.  Ακόμα κι αν είναι έτσι, απαντάμε  «αφήστε τις να πεθάνουν μόνες τους». Γιατί δυστυχώς στην Ελλάδα  κυριαρχεί ακόμη η αντίληψη, σε όλη την κοινωνία, ότι οι άλλες γλώσσες μόνο κακά επιφέρουν, ότι είναι ζιζάνια που πρέπει να εξοντωθούν.

Κυριαρχεί η απαξιωτική αντίληψη και η εχθρική στάση. Από τον κρατικό λειτουργό  που θεωρεί ότι είναι προδότης όποιος  παλεύει για την διάσωση της γλώσσας, μέχρι την μητέρα που πιστεύει ότι το παιδί της  αν μάθει την γλώσσα της γιαγιάς μπορεί να μη μάθει καλά ελληνικά (ενώ τον …ίδιο κίνδυνο δεν έχει το παιδί του γείτονα που πηγαίνει από 4 χρονών αγγλικά).

Η ελληνική ιστορία  και κοινωνία έχει φορτώσει τους ομιλητές αυτών των γλωσσών με ένα αίσθημα ενοχής, φόβου και απόκρυψης. Πόσοι άραγε είναι αυτοί που «αρνήθηκαν» ότι μιλάνε ή καταλαβαίνουν μια γλώσσα που μάλιστα μπορεί να μοιάζει με μια από αυτές τις «παρακατιανές βαλκανικές γλώσσες»;  Πόσοι είναι αυτού που ντράπηκαν όταν στην Αθήνα, έξω στον κόσμο, ο ηλικιωμένος πατέρας τους   απευθύνθηκε στη γλώσσα του χωριού που θέλαν να ξερριζώσουν από τη μνήμη τους;

Πόσες μανάδες δεν  μάλωσαν ή δεν μαλώνουν τις μανάδες τους επειδή μίλησαν  σε αυτή την γλώσσα στα εγγόνια τους?

Σήμερα που οι φοβίες του παρελθόντος υποχωρούν, που οι επιστημονικές γνώσεις, παίρνουν ή πρέπει να παίρνουν τη θέση των δοξασιών, κάποιες αντιλήψεις πρέπει να αλλάξουν.

Ο κοινωνικός δαρβινισμός, η φυσική επιλογή, δεν έχουν θέση στα κοινωνικά φαινόμενα, και ένα από αυτά είναι η γλώσσα. Οι απόψεις του τύπου «ο πιο αδύνατος πεθαίνει» δεν έχουν θέση στις κοινωνίες, δεν έχουν θέση όταν αναφερόμαστε σε γλώσσες, σε πολιτισμούς.

Μια σειρά επιχειρημάτων που προκύπτουν από επιστημονικές έρευνες έρχονται να ανατρέψουν δοξασίες του παρελθόντος βαθιά ριζωμένες, που πολλές φορές αναφέρονται αυθαίρετα και ως επιστημονικές  απόψεις. Ας σταχυολογήσουμε δυο-τρία από αυτά, που άλλωστε καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα.

Μια σειρά ερευνών σε πανεπιστήμια έχουν καταδείξει η επαφή με μια άλλη γλώσσα συμβάλλει ιδιαίτερα στη νοητική ανάπτυξη των παιδιών: τα δίγλωσσα παιδιά, τα παιδιά που έχουν επαφή με περισσότερες γλώσσες (με τις οποίες όμως υπάρχει συναισθηματική σχέση στο οικογενειακό περιβάλλον)  παρουσιάζουν αυξημένες νοητικές ικανότητες.

Μια πρόσφατη έρευνα κατέδειξε ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των υψηλόβαθμων στελεχών και των «μάνατζερ» των μεγάλων διεθνών εταιρειών προέρχονται από χώρες και κοινότητες που σχετίζονται με πάνω από μια γλώσσες. Μάλιστα πολλές χώρες με βάση αυτή την έρευνα σχεδιάζουν να αναθεωρήσουν τη γλωσσική πολιτική τους.

Ευρωπαϊκές έρευνες έχουν δείξει ότι η γλωσσική καλλιέργεια των  λιγότερο ομιλούμενων γλωσσών  μπορεί να συμβάλει  στην οικονομική ανάπτυξη των τοπικών κοινωνιών αφού δημιουργεί ιδιαίτερα αισθήματα αλληλεγγύης και εξαιρετική δυναμική.

Η διαφορετική «αντίληψη» που χαρακτηρίζει τις «μικρές» γλώσσες από τις ισχυρές σχετίζεται με την πολυπρισμικότερη κατανόηση των κοινωνικών φαινομένων.

Κλείνοντας, με αυτό το κείμενό μας δεν ερχόμαστε να παρακαλέσουμε. Ερχόμαστε να καλέσουμε  και να πληροφορήσουμε  την πολιτεία και την κοινωνία.  Δηλώνουμε τη βούλησή μας  να προσπαθήσουμε για τη διάσωση και καλλιέργεια  της βλάχικης γλώσσας και αξιώνουμε το να μην αντιμετωπίζεται αρνητικά η κάθε προσπάθειά μας

Τα πράγματα είναι τόσο απλά όσο δείχνουν και αυτοί που επαγγελματικά …ανησυχούν είναι καιρός να αλλάξουν επάγγελμα.

European Free Alliance : www.e-f-a.org

Τί είναι η Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία και ποιός ο ρόλος σας στην οργάνωση;

Η Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία, EFA, είναι ένα Ευρωπαϊκό πολιτικό κόμμα το οποίο αποτελείται από 40 κόμματα, προερχόμενα από 17 κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είμαστε μια δημοκρατική και ειρηνική οργάνωση η οποία αγωνίζεται για περισσότερο σεβασμό προς περιοχές και μειονότητες στην Ευρώπη. Ως διευθυντής του πολιτικού γραφείου του κόμματος, καθήκον μου είναι να κινώ την οργάνωση. Δηλαδή να καθοδηγώ το διοικητικό τομέα και τα οικονομικά, όπως επίσης να φυλάττω το πολιτικό προφίλ και να υλοποιώ τους πολιτικούς μας στόχους.

Η Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία πρόσφατα πραγματοποίησε τη Γενική της Συνέλευση στη Βενετία. Πείτε μας για το γεγονός.

Η Γενική Συνέλευση είναι ένα ετήσιο θεσπισμένο και πολιτικό γεγονός, η σημαντικότερη στιγμή της εσωτερικής δημοκρατικής λειτουργίας του κόμματος μας. Εκεί αποφασίζουμε για τα νέα μέλη της οργάνωσής μας, τον προϋπολογισμό, όπως και για τις δραστηριότητες του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Περισσότερο όμως, δίνουμε βάση σε πολιτικές συζυτήσεις γύρω από την ταυτότητά μας και την Ευρώπη. Είμαστε προευρωπαϊκό κόμμα αλλά επιθυμούμε μια άλλη Ευρώπη, πιο δημοκρατική και πιο ανεκτική.

Η Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία-Ουράνιο Τόξο, το πολιτικό κόμμα των εθνικά Μακεδόνων στην Ελλάδα, είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ελεύθερης Συμμαχίας. Πείτε μας για την συνεργασία αυτή.

Η EFA και το Ουράνιο Τόξο είναι μακροχρόνιοι πιστοί συνεργάτες. Ο κοινός μας στόχος είναι η προστασία των δικαιωμάτων των εθνικά Μακεδόνων που ζουν στην Ελλάδα, αλλά και στη Βουλγαρία. Έχουμε γράψει και μιλήσει σε πολλές οργανώσεις και υψηλού επιπέδου εκπροσώπους, σχετικά με το ζήτημα το οποίο πεισματικά αγνοούν οι ελληνικές αρχές. Είμαστε η φωνή των Άφωνων στην Ευρώπη. Το Ουράνιο Τόξο μας βοηθούσε και μας βοηθάει προσφέροντας τεχνογνωσία πάνω σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σχετικά με τα Βαλκάνια και το Συμβούλιο της Ευρώπης. Είναι μια συνεργασία που μόνο θετικά προσφέρει.

Ποιά η γνώμη σας σχετικά με την πολιτική της Ελλάδας να αρνείται την ύπαρξη της Μακεδόνικης εθνικής ταυτότητας και της Μακεδόνικης γλώσσας;

Την Ελλάδα και ιδιαίτερα τα μέρη όπου ομιλείται η Μακεδόνικη γλώσσα, τα έχουμε επισκεφτεί πολλές φορές. Τελευταία, το Ιούλιο του 2010. Είναι εμφανές πως η θέση των αρχών είναι μία. Ύπαρξη μόνο ελληνικής εθνικής ταυτότητας. Αναγνώριση άλλων ταυτοτήτων, γλωσσών και κοινοτήτων, αποτελεί «απειλή» για τις ελληνικές αρχές και, γιατί όχι, άρνηση της δικής τους κουλτούρας και ταυτότητας. Αγνοούν τους εθνικά Μακεδόνες. Όπως οι στρουθοκάμηλοι, βάζουν το κεφάλι τους στην άμμο και όσο δεν τους βλέπουν, τόσο δεν υπάρχουν. Το ίδιο συμβαίνει τώρα και με την οικονομική κρίση στη χώρα. Για μεγάλο διάστημα η Ελλάδα αρνούταν πως υπάρχει πρόβλημα και μόνο όταν το πρόβλημα προσδιορίστηκε και γνωστοποιήθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μόνο τότε επήλθαν κάποιες ελάχιστες αλλαγές στον τρόπο σκέψεως των πολιτικών αρχόντων. Κάποιοι όμως συνεχίζουν να πιστεύουν ότι οι υπόλοιπες χώρες μέλη της Ε.Ε., δημιούργησαν το πρόβλημα με σκοπό να βλάψουν το ελληνικό έθνος. Πιστεύω πως αυτό αποτελεί μια τεράστια ανοησία.

Η EFA, ήταν επίσης δραστήρια και στη Βουλγαρία. Θα θέλατε να σχολιάσετε την κατάσταση των εκεί εθνικά Μακεδόνων;

Η επίσκεψή μας στη Βουλγαρία, το 2006, ήταν σουρεαλιστική. Από τη μια πλευρά οι εθνικά Μακεδόνες προσδιορίζονταν από τις αρχές ως «επικύνδυνοι» και από την άλλη, επισήμως, ήταν «ανύπαρκτοι». Όπως και στην Ελλάδα δηλαδή. Από τη μια πλευρά δήλωναν οι αρχές ότι σέβονται τα δικαιώματα των εθνικά Μακεδόνων και από την άλλη ότι είναι πράκτορες ξένων συμφερόντων. Χα χα. Απίστευτα πράγματα. Έβγαλα το συμπέρασμα πως η Βουλγαρία είναι παγκόσμιος πρωταθλητής σεβασμού δικαιωμάτων ανθρώπων που δεν «υπάρχουν». Το γεγονός ότι η απόφαση από το 2005 του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου σχετικά με την αναγνώριση και εγγραφή του κόμματος των Μακεδόνων ΟΜΟ Ιλιντεν Πίριν, δεν έχει ακόμα υλοποιηθεί (όπως και με τις αποφάσεις που αφορούν την Στέγη Μακεδονικού Πολιτισμού στην Ελλάδα), αποτελεί ντροπή. Τίποτα άλλο. Ντροπή.

Κύριε Dauwen,κατάγεστε από τη Φλαμανδία. Τί σημαίνει για σας να είστε Φλαμανδός; Πείτε μας λίγα λόγια για τον αγώνα του φλαμανδικού λαού.

Ο φλαμανδικός λαός (ολλανδόφωνοι), αποτελούσε πάντα την πλειοψηφία των πολιτών του Βελγίου. Μέχρι όμως και τη δεκαετία του ’30, οι Φλαμανδοί δεν είχαν το δικαίωμα να χρησιμοποιούν τη γλώσσα τους στο δρόμο, στα δικαστήρια, στις υπηρεσίες, σχολεία κτλ. δεν αναγνωρίζονταν ως άλλη ταυτότητα και στην καλύτερη περίπτωση αποκαλούνταν «ανόητοι χωριάτες». Μόνο η γαλλική γλώσσα και πολιτισμός γίνονταν αποδεκτά ως στοιχεία της χώρας. Το φλαμανδικό κίνημα πάλεψε σκληρά για τα γλωσσικά και τα κοινωνικά τους δικαιώματα.  The Flemish movement fought for the linguistic but also for their social rights. Λόγω της αλλαγής στην οικονομική δύναμη, τα μαζικά κινήματα, την πολιτική εκπροσώπηση και τις μεταρρυθμίσεις στην κρατική οργάνωση, αυτές οι απίστευτες διακρίσεις ξεπεράστηκαν.

Στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, πολλοί Φλαμανδοί στρατιώτες σκοτώθηκαν επειδή η γαλλόφωνη στρατιωτική ιεραρχία του Βελγίου, αρνούταν να εξηγήσει την στρατηγική του πολέμου με την Ολλανδία. Για να αποκτήσουμε σχολεία και πανεπιστήμια στη γλώσσα μας χρειάστηκαν μεγάλοι αγώνες και μαζικές διαμαρτυρίες. Ακόμα και όταν οι πολίτες κατέκτησαν το δικαίωμα να χρησιμοποιούν τη μητρική τους γλώσσα στα δικαστήρια, οι δικαστές δεν ήταν υποχρεωμένοι να γνωρίζουν φλαμανδικά. Μεγάλη η ιστορική ζημιά που έγινε, μεγάλη η αδικία που προκλήθηκε. Τα γνωρίζω όλα αυτά από τις αφηγήσεις των παππούδων μου. Σήμερα έχουμε τους δικούς μας θεσμούς και η ταυτότητά μας αναγνωρίζεται. Αυτό με ώθησε να αγωνιστώ για περισσότερο σεβασμό σε όλη την Ευρώπη.

Τέλος, τί μπορεί η Ελλάδα να μάθει από το Βέλγιο, σ’ ότι αφορά τον σεβασμό της γλωσσικής και πολιτισμικής διαφορετικότητας;

Ότι είναι δυνατό και θετικό για το μέλλον, πολλές εθνικές ή γλωσσικές ή θρησκευτικές κοινότητες να ζουν κάτω από την ίδια στέγη. Στην Ελλάδα η νοοτροπία δεν είναι ακόμα έτοιμη να δεχτεί τη διαφορετικότητα. Το ελληνικό κράτος καλύπτεται από φόβο. Εάν συνεχίσει να αγνοεί και να μην σέβεται χιλιάδες ανθρώπους , καθοδηγημένο από το φόβο, θεωρώντας πως οι Μακεδόνες αποτελούν «κίνδυνο» για την Ελλάδα, τότε το κράτος είναι αυτό που δημιουργεί κινδύνους, όπως αντιδημοκρατισμό, ρατσισμό και ξενοφοβία στο μυαλό των Ελλήνων πολιτών.  Το κράτος, θα πρέπει, αντι να θεσμοθετεί αδιαλλαξία,  να προσφέρει επιτέλους τους δημοκρατικούς θεσμούς σε εκείνους τους Έλληνες πολίτες που μιλούν Μακεδόνικα και αισθάνονται εθνικά Μακεδόνες.

СПЕЦИЈАЛЕН ПРИЛОГ | ΕΙΔΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ

(απόσπασμα από κείμενο του http://jungle-report.blogspot.com/)

(Ο ναός του Αγ.Παντελεήμώνος στο Сорович-Αμύνταιο, τον οποίο κατέστρεψε ο Καντιώτης)

Τις μέρες που πέθανε ο Αυγουστίνος Καντιώτης ένιωσα μεγάλη ανατριχίλα όταν επισκέφτηκα την επίσημη ιστοσελίδα του. Η αποστροφή μου ήταν εξαιρετικά έντονη όταν είδα στις αγγελίες του θανάτου και τα σχετικά προσκυνήματα τις φωτογραφίες που συνόδευαν τα άρθρα. Μικρά παιδιά πέντε έως δέκα το πολύ ετών να ποζάρουν σε αναμνηστικές πόζες μπροστά στο πτώμα ενός μισότρελου και μισάνθρωπου ιεράρχη που επηρέασε όσο λίγοι την μακεδονική ιστορία της νεότερης Ελλάδας. Σε κάποιο ενσταντανέ φαίνεται ένα κοριτσάκι που σκύβει να τον φιλήσει, σκηνή που θα έκανε ακόμα και τον Ρίτσαρντ Ντόκινς ν’ αφρίσει από το κακό του. Μετά από αυτή την ψυχρολουσία αναζήτησα τα βιογραφικά στοιχεία του αλλά με έκπληξη διαπίστωσα πως πρόσφατα είχε ανεβάσει την “αυτοβιογραφία” του σε μεγάλο αριθμό άρθρων όσο και σε PDF οπότε δεν έχασα την ευκαιρία να χωθώ μέσα στη σκοτεινή λιακάδα ενός ταραγμένου μυαλού. Σύντομα φάνηκε πως κάποια περιστατικά τα παρουσίαζε βεβαίως εξαιρετικά εξωραϊσμένα και με υποψίασαν για το πραγματικό υπόβαθρό τους. Στη συνέχεια του άρθρου θα τονίσω αυτά τα σημεία παραβλέποντας τα ήδη γνωστά και καταγεγραμμένα σχετικά με την ιστορία του αφιονισμένου ιεράρχη.

Ο “αντιστασιακός” ιεράρχης

Το 1943 ο Αυγουστίνος Καντιώτης, με εντολή της Ιεράς Συνόδου, τοποθετείται στην Κοζάνη ως ιεροκήρυκας Σύντομα όμως αντιμετωπίζει προβλήματα με τις τοπικές εκκλησιαστικές αρχές κάτι που σίγουρα οφείλεται σε περισσότερους λόγους απ’ όσους αναφέρει ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του. Μαρτυρά μάλιστα πως εξαιτίας των διενέξεων αυτών κόντεψε να χάσει τη ζωή του από τους Γερμανούς. Η προσεκτική ανάγνωση των ανακοινώσεων και των επιστολών μεταξύ του Καντιώτη και των τοπικών αρχών φανερώνει πως οι κατηγορίες εναντίον του είχαν βαθύτερα αίτια από αυτά που ανακινούνταν δημόσια. Πως δηλαδή διαιρούσε το χριστιανικό ποίμνιο με τους λόγους του, εμφανιζόταν σαν “επίσκοπος” ενώ ήταν ιεροκήρυκας. Αν σκεφτούμε πως όλα αυτά συνέβαιναν επί γερμανικής κατοχής, δεν θα αργήσουμε να συνειδητοποιήσουμε πως στην ευρύτερη περιοχή δρούσαν οι αντάρτικες ομάδες του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ ενώ ταυτόχρονα ο Καντιώτης ποτέ δεν έχανε την ευκαιρία να κατηγορεί ως μιάσματα τους κομμουνιστές -ουσιαστικά την Εθνική Αντίσταση- κάτι που σημαίνει πως έπαιζε πολύ επικίνδυνο διχαστικό παιχνίδι στην περιοχή. Φαίνεται πως οι ντόπιοι παπάδες, είτε προσπαθούσαν να προστατέψουν τους αντάρτες είτε φοβόντουσαν την αντεκδίκησή τους, απόφευγαν να θέσουν το ζήτημα δημόσια για να μην δώσουν ερείσματα στους κατακτητές. Όταν το θέμα έφτασε στον τοπικό εισαγγελέα, που σαφέστατα λογοδοτούσε στη Γκεστάπο όπως όλες οι δημόσιες αρχές, αυτός τελικά κάλυψε τον Καντιώτη. Εξάλλου, στον αποχαιρετιστήριο λόγο του στην μητρόπολη της Κοζάνης στις 16/7/1967, για να μεταβεί στην Φλώρινα όπου τον διόρισε η χούντα, λέει ο Καντιώτης αναφερόμενος εμμέσως πλην σαφώς στην περίοδο του Εμφυλίου:

Αλλά την προσφιλήν πόλιν της Κοζάνης ηναγκαζόμην μεταπολεμικώς να επισκέπτομαι νύκτωρ, διότι η τότε εκκλησιαστική αρχή του τόπου εθεώρει και το πέρασμά μας εκ της πόλης ως επικίνδυνο. Μίαν δεκαετίαν διήρκεσε η δοκιμασία αυτή της ψυχής μου.

Έχει ανάψει μεγάλη συζήτηση για τα θρυλικά συσσίτια του Καντιώτη την περίοδο 1943-44 όπου υπηρετούσε στην Κοζάνη. Από πολλούς θεωρείται εξωπραγματικός ο αριθμός των 8000 και περισσότερων συσσιτίων που είχε κατορθώσει να διανείμει ημερησίως ο Καντιώτης. Μια προσεκτική ανάγνωση της αυτοβιογραφίας στην ιστοσελίδα του βγάζει αντιφατικά συμπεράσματα και η διασταύρωση των πηγών φαντάζει αδύνατη χωρίς την απαραίτητη επιτόπια έρευνα. Για παράδειγμα, γράφει σε ένα σημείο πως οι οικογένειες των κοζανιωτών κομμουνιστών, πριν πάρουν τα βουνά, του εμπιστεύτηκαν προς φύλαξη τα παιδιά τους. Ο ίδιος γράφει πως τα παιδιά ήταν 500. Ο αριθμός φαντάζει υπερβολικός για να πει κανείς πως με τόση ευκολία οι αντιστασιακοί του τα εμπιστεύτηκαν οπότε θα πρέπει εύλογα να σκεφτεί κανείς ότι είτε υπερβάλλει είτε με άλλους τρόπους τα “μάζεψε”. Διότι, όπως λέει ο ίδιος:

Όχι δε μόνον ως ιεροκήρυξ του λαού, αλλά και ως στρατιωτικός ιερεύς ευρέθην πάλιν εν Κοζάνη, κατ’ αρχάς μεν ως ιεροκήρυξ της 15ης Μεραρχίας, υπό τον ηρωϊκόν στρατηγόν Μαντάν, έπειτα δε ως διευθυντής της Θρησκευτικής Υπηρεσίας του Β΄Σώματος Στρατού, υπό τον στρατηγόν Καλογερόπουλον. Τότε πάλιν περιώδευσα τους στρατιωτικούς σχηματισμούς, όπου τα ευγενή τέκνα της Μακεδονίας έδιδον το ηρωϊκό «παρών» υπέρ της πατρίδος.

Μόνο που ο “ηρωικός” στρατηγός Μαντάς ήταν αυτός που στρατολογούσε τους ταγματασφαλίτες της διαλυμένης ΠΑΟ στη Μεραρχία του για να πολεμήσει τον κομμουνιστοσυμμοριτισμόν στα δύσκολα χρόνια του Εμφυλίου. Αν εδώ έχουμε μια περίπτωση παιδομαζώματος, η ιστορική έρευνα πρέπει να το ξεκαθαρίσει. Διότι ο Καντιώτης δεν μας λέει τι απέγιναν στη συνέχεια αυτά τα παιδιά…

Για να γυρίσουμε στα συσσίτια, ο ίδιος ο Καντιώτης αναφέρει πως είχε τη βοήθεια του Ερυθρού Σταυρού, κάτι που στέκει σύμφωνα με ένα ντοκουμέντο που παραθέτει. Nα θυμηθούμε, πως για να πάει ιερέας στην Κοζάνη διατάχτηκε από την Ιερά Σύνοδο. Για αυτό το λόγο πρέπει να είχε τη στήριξη της δωσίλογης κυβέρνησης όταν σε αυτό το ντοκουμέντο της 29ης Αυγούστου του 1944, λίγους μήνες πριν οι Γερμανοί εγκαταλείψουν την Ελλάδα, έχει την εντολή πληρωμής από την Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδας για το ποσό του 1.796.750.000 κατοχικών δραχμών. Οπότε οδηγούμαστε στην εύλογη απορία: τα συσσίτια ήταν “πολιτικώς” επιχρωματισμένα; Όπως γράφει στο ίδιο κείμενο για τους αριστερούς αντάρτες: Οι οποίοι δήμιοι σήμερα είναι ελεύθεροι. Σφάξανε 100, 200, 300, 400, 500 Έλληνας, και είναι βουλευταί και αρχηγοί κομμάτων και θέλουν εκ νέου να κυβερνήσουν τον τόπο.

Η βασική έρευνα στις παράπλευρες ιστορικές πτυχές γύρω από αυτή την υπόθεση δείχνει πως ο Αυγουστίνος Καντιώτης, ο διώκτης των αντεθνικών στοιχείων, παραμυθιάζει για το αντιστασιακό έργο του[sic] στην προσπάθεια του να εξασφαλίσει την υστεροφημία. Για να κατανοήσουμε τα κίνητρά του λοιπόν, πρέπει να εξετάσουμε το κοινωνικό και ιστορικό πλαίσιο της εποχής.

Λίγο καιρό πριν, η κυβέρνηση Τσολάκογλου παράπαιε από την οικονομική κατάρρευση καθώς αντιμετώπιζε τεράστιες δυσκολίες να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις της Βέρμαχτ σε φόρους, που τους χρειαζόταν για να τροφοδοτήσει με υλικό και εφόδια τον Ρόμελ που πολεμούσε στην Βόρεια Αφρική. Από την άλλη, η γερμανική διοίκηση γινόταν εξαιρετικά περίπλοκη καθώς ανάμεσα στις διάφορες υπηρεσίες (SS, Γκεστάπο, Βέρμαχτ…) υπήρχε αλληλεπικάλυψη -όσο και υπερβάσεις- αρμοδιοτήτων με αποτέλεσμα η ελληνική κυβέρνηση να μην μπορεί ν’ αντιμετωπίσει την κρίση χωρίς να έχει την κεντρική καθοδήγηση του Βερολίνου. Μετά από τη δήλωση αδυναμίας του πρωθυπουργού Τσολάκογλου και του υπουργού Οικονομικών Σωτήριου Γκοτζαμάνη, ο υπουργός Εξωτερικών του Γ’ Ράιχ φον Ρίμπεντροπ στέλνει τον ευνοούμενό του οικονομολόγο Χέρμαν Νοϊμπάχερ στη θέση του δωσίλογου Γκοτζαμάνη, με την εύνοια πως θα ασκούσε ουσιαστικά -όσο και ευνόητα- πρωθυπουργική πολιτική.

Ο φιλόδοξος Χέρμαν Νοϊμπάχερ κατάφερε πρόσκαιρα να δώσει θεαματικά αποτελέσματα  με την πολιτική του, φαίνεται πως ήταν οικονομολόγος σοβαρής κοπής. Δάμασε τις διαπλοκές των διαφορετικών ναζιστικών υπηρεσιών στην ελληνική επικράτεια και κατόρθωσε προσωρινά να εξορθολογίσει τα έσοδα και τα έξοδα έτσι ώστε η κατεχόμενη χώρα να αποδίδει στον Χίτλερ αυτά που θα του αναλογούσαν για τις εκστρατείες του. Όμως ταυτόχρονα άρχισε να αποδίδει και μια από τις σημαντικότερες πηγές εισόδων για το Γ’ Ράιχ: οι περιουσίες των Εβραίων της Ελλάδας. Ενώ τη κεντρική διαχείριση ανέλαβε η Εθνική Τράπεζα, στην υπόλοιπη Ελλάδα η Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδας ανέλαβε τη συγκέντρωση των χρημάτων από τις εβραϊκές περιουσίες στις περιφέρειες και διαχειριζόταν ένα μέρος από την διανομή στις τοπικές ανάγκες. Ενώ από τη μια μεριά εβραϊκό χρήμα έρεε στην πολεμική μηχανή της Γερμανίας, από την άλλη ο φόβος για την επανάληψη του φοβερού λιμού το χειμώνα του 1941-42 οδήγησε τις αρχές στην απόφαση να διοχετευτεί ένα μέρος αυτών των ματωμένων χρημάτων στην ικανοποίηση βασικών αναγκών για τη διαβίωση των εγχώριων πληθυσμών. Η αγροτική ύπαιθρος ήταν σχεδόν κατεστραμμένη από το βαρύ χειμώνα αλλά και την παραμέληση εξαιτίας των συγκρούσεων. Γι αυτό το λόγο, η παρέμβαση του Ερυθρού Σταυρού ήταν επιβεβλημένη στο βαθμό που θα έφερνε τρόφιμα αλλά δεν είχε τον κύριο λόγο στη διαχείριση. Αυτό τον ρόλο τον ανέλαβαν τόσο η μαύρη αγορά όσο και οι εντεταλμένοι φορείς της διανομής. Δηλαδή, ένας από αυτούς ήταν ο Αυγουστίνος Καντιώτης στο συγκεκριμένο σκέλος που εξετάζουμε εδώ.

Το έγγραφο που παρατίθεται πιο πάνω φανερώνει ότι ο “μύθος” των συσσιτίων υποκρύπτει μια πολύ σκοτεινή ιστορία όπου το δίκαιο και το άδικο περιπλέκονται μεταξύ τους εξαιτίας των περιστάσεων και των συμφερόντων. Ο Καντιώτης αποκρύπτει από την ιστορία του το γεγονός ότι έδινε λογαριασμό στη δωσιλογική κυβέρνηση και κατ’ επέκταση στους κατακτητές. Πώς μπορεί κανείς να τον πιστέψει όταν λέει πως οι Γερμανοί παρολίγο να τον εκτελέσουν; Αν πράγματι αληθεύει αυτό το γεγονός, τότε οφείλεται στις ενδοεκκλησιαστικές διαμάχες που προαναφέραμε. Σε κάθε περίπτωση, μόνο οι έρευνες στα κλειστά αρχεία της Ιεράς Συνόδου και στην Κοζάνη μπορούν να ξεδιαλύνουν αυτά τα σκοτεινά σημεία.

Κι εξάλλου, δεν είναι τυχαίο που ο Καντιώτης υμνεί το δικό του έργο επί υπουργίας Νοϊμπάχερ και μόνο. Όταν στο τέλος, η συναλλαγματική ισοτιμία της δραχμής με το χρυσό χώρισαν τα τσανάκια τους, η οικονομική πολιτική της κατοχικής Ελλάδας κατέρρευσε σαν πύργος από τραπουλόχαρτα, αυτά δυο τρεις μήνες του 1944 πριν οι Γερμανοί εγκαταλείψουν αλαφιασμένοι τη χώρα μας εξαιτίας της συμμαχικής απόβασης στη Γαλλία και την πίεση του ρωσικού μετώπου. Και ο Καντιώτης σιωπά για τα συσσίτια ακριβώς από κείνη τη χρονική στιγμή. Η εξήγηση είναι πιστεύω προφανής.

Έτσι λοιπόν, με ξένα κόλλυβα και μάλιστα γερμανικά επιδεικνύει το “φιλανθρωπικό έργο” του ο αφιονισμένος ιεράρχης.

Ο “μακεδονομάχος” ιεράρχης

Το παραπάνω απόσπασμα του Λιθοξόου μπορεί να κατανοηθεί καλύτερα όταν συσχετιστεί με την πολιτική του ενάντια στις τοπικές ομάδες πληθυσμού που δεν πληρούσαν τα “ορθά εθνικά κριτήρια”. Από την εποχή που το μεγαλύτερο μέρος της Μακεδονίας περιήλθε στο ελληνικό κράτος, ξεκίνησε μια πολιτική εκκαθαρίσεως σε καθετί που θα θύμιζε το “βουλγαρικό”, στην πραγματικότητα οι τοπικές μειονότητες της Φλώρινας και της ευρύτερης Μακεδονίας ήταν διακριτές από το βουλγαρικό στοιχείο και ανέπτυσσαν μια διαφορετική εθνική συνείδηση καθώς ήθελαν να απεξαρτηθούν από τις πιεστικές επιρροές της Βουλγαρίας όσο και της Σερβίας. Οι σχετικές πληροφορίες είναι πολύ γνωστές όσο κι άφθονες για να αναφερθώ εκτενώς κι εδώ αλλά θα επισημάνω μερικά εκκρεμή ζητήματα.

Η πολιτική της γλώσσας

Το μένος του εναντίον της γλωσσικής ομάδας των Mακεδόνων έχει καταγραφεί πολλές φορές. Όμως επάνω στη φόρα έκανε ορισμένους συμβιβασμούς που βασίζονται στην παπατζίδικη αρχή του να βαφτίζεις το κρέας ψάρι. Επειδή ακριβώς οι ντόπιοι δεν είχαν όλοι επαρκή γνώση των ελληνικών, ο Καντιώτης έβγαζε ανακοινώσεις και λόγους στα…αλβανικά, στα σέρβικα και στα ρουμάνικα! Η ιστοσελίδα του βρίθει από την πολυγλωσσία και θα βρείτε πολλά σχετικά κείμενα. Η επιλογή των γλωσσών δεν είναι τυχαία, σέρβικα για να τον καταλαβαίνουν οι Μακεδόνες (γιατί τα βουλγάρικα είναι εξοβελιστέα) και ρουμάνικα για τους βλαχόφωνους (φαίνεται πως απεχθανόταν και τους Βλάχους ο καθαρόαιμος από την Πάρο) εκτός βέβαια και για τη σκοπιμότητα της εξωτερικής πολιτικής με τις μητροπόλεις της Σερβίας και της Ρουμανίας, εξάλλου ήταν και ένθερμος οπαδός του Μιλόσεβιτς και του Κάρατζιτς. Αλλά υπάρχει και μια άλλη πτυχή, μερικές φορές περιλάμβανε και τούρκικα όταν απευθυνόταν στο κατάλληλο εκκλησίασμα. «Μπου ντουνιά τσέρκι φιλέκ. Ασκουλσουν τσαβαρινέ» (Ο κόσμος είναι ένας γύρος και χαρά σε κείνον που τον φέρνει βόλτα). «Γκατζέτατζι, πολιτίκατζι, κερχανατζί έφιμπι μποκ ντιρ…» (Δημοσιογράφος, πολιτικός και νταβατζής, τα ίδια σκατά είναι). Όπως λέει ο Ιός (30/3/2003), η αναφορά προέρχεται από επιφυλλίδα του «Εκκλησιαστικού Αγώνος», επίσημου οργάνου της δικής του παρεκκλησιαστικής οργάνωσης (Ιούνιος 1968). Στην ίδια επιφυλλίδα αναφέρεται και ότι «κάθε κήρυγμα του Σεβασμιωτάτου[sic] είναι και ένα φροντιστήριο τουρκικής λαογραφίας».

Η πολιτική της καταστροφής

Είναι επίσης γνωστό πως ο Καντιώτης κατεδάφισε επί χούντας τις σλαβικού ρυθμού εκκλησίες της Φλώρινας. Εκτός του μητροπολιτικού ναού του Άγιου Παντελεήμονα, κατεδάφισε τον Αγ. Νικόλαο στο Πλατύ Πρεσπών που κτίστηκε το 799 μΧ. Τον Αγ. Αθανάσιο στην Καλλιθέα, κτισμένο το 900. Την Αγ. Παρασκευή στην Οξιά, κτισμένη το 892. Και πολλές άλλες. Κάνουν εντύπωση οι χρονολογίες για την παλαιότητα των εκκλησιών αυτών και οδηγούμαστε σε μερικές διαπιστώσεις. Συμπίπτουν με τις κοντινές χρονολογίες της καθόδου των Σλάβων και τις περιοδείες του Κύριλλου και του Μεθόδιου. Αλλά το σημαντικότερο είναι η γνώση που έχουμε για το πως χτίζονταν τέτοιες εκκλησίες, συνήθως επάνω σε παλαιότερους αρχαίους ναούς και συχνά χρησιμοποιήθηκε το παλιό οικοδομικό υλικό στην ανέγερση των καινούριων χριστιανικών ναών. Έτσι, όταν τα τανκ του Γιώργου Παπαδόπουλου, γιατί ήταν παρών τότε παρέα με τον Καντιώτη, ισοπέδωναν τον Αγ. Παντελεήμονα, μπορούμε να υποθέσουμε βάσιμα ότι ο αφιονισμένος Ιεράρχης κατέστρεψε μοναδικής αξίας αρχαιολογικά τεκμήρια της αρχαίας Μακεδονίας. Όπως οι Ταλιμπάν ανατίναξαν τα δύο περίφημα ελληνιστικής επιρροής γιγαντιαία αγάλματα του Βούδα…

Εξοντώνοντας τον Αγγελόπουλο

Το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού του Θεόδωρου Αγγελόπουλου πέρασε από πολλές περιπέτειες κατά τα γυρίσματα της ταινίας στη Φλώρινα. Ο αφιονισμένος Καντιώτης έβριζε κι αφόριζε – και είχε τελικά δίκιο. Μία από τις ωραιότερες σκηνές της ταινίας γυρίστηκε στον Σακουλέβα ποταμό και αναπαριστά τη φρίκη του χωρισμού από τα σύνορα. Ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι συνοδεύει την κόρη του στη μια όχθη του Σακουλέβα και στην άλλη εμφανίζεται ο γαμπρός. Έτσι τελείται ένας γάμος από απόσταση καθώς το ποτάμι είναι το όριο που χωρίζει δύο χώρες και μια εθνότητα. Η εντελώς βουβή σκηνή – μόνο ο ήχος από τη φύση ακούγεται – δεν θα μπορούσε να αποτελέσει καλύτερο σχόλιο στη ματαιότητα της “εθνικής πολιτικής” ένθεν κακείθεν των συνόρων.

Ο Παντελής Βούλγαρης με το Ψυχή Βαθιά θα ισοφαρίσει αρκετά χρόνια αργότερα τις εθνικιστικές κορώνες των “καθαρόαιμων” Ελλήνων. Παρά την πολύ μεγάλη πολιτική και ιστορική συζήτηση που άνοιξε η ταινία, ελάχιστοι πρόσεξαν και ασχολήθηκαν πως σε μια σκηνή οι αντάρτες χορεύουν στην ανάπαυλά τους τον μακεδονικό χορό πουστσένο.

Όλα αυτά υποδεικνύουν πως η συλλογική και η πολιτισμική μνήμη παραμένουν εξαιρετικά ισχυρές παρά τις προσπάθειες να κρυφτεί, να κατασταλεί κι εν τέλει να εξαλειφθεί μια πραγματικότητα που δεν γίνεται να αγνοηθεί: υπάρχουν στη χώρα μας άνθρωποι που “δεν είναι σαν και μας” αλλά έχουν το απόλυτο δικαίωμα να εκφράζονται όπως νιώθουν καλύτερα. Αν η καταπίεση και η επιπολαιότητα φανατίζει, η λύση του προβλήματος δεν είναι η εξάλειψή του αλλά η παραδοχή που θα οδηγήσει στην ανοχή και το σεβασμό. Είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαίο, τώρα που διάγουμε ιστορικά σχετικά ήρεμες εποχές, να τεθεί το ζήτημα ξεκάθαρα και θαρραλέα έτσι ώστε να μάθουμε να μην μισούμε ο ένας τον άλλον. Αυτό το τελευταίο δεν λέει ο Χριστιανισμός;