Η Кики Мангова Поњавиќ καθηγήτρια της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Σκόπιε, γεννήθηκε τις παραμονές του 2^ου Παγκοσμίου Πολέμου στο χωριό Баница-Μπάνιτσα (Βεύη Φλώρινας), το 1940. Μετά τη νίκη εναντίον του φασισμού, αντί να λάμψει η ελευθερία και η ισότητα ως προϋπόθεση οικοδόμησης του μέλλοντος, πάνω από τα μακεδόνικα χωριά απλώθηκαν σημάδια μιας χειρότερης ταραχής, η οποία καραδοκούσε έξω από τις πόρτες και έκανε την αρχή ενός γολγοθά εκδίωξης του μακεδόνικου πληθυσμού. Έτσι, το Μάρτιο του 1945, κοριτσάκι μόλις 5 χρονών, με τη μητέρα της Άνα και τις 4 αδερφές της, πέρασαν τα σύνορα για τη Μπίτολα, με σκοπό σύντομα να επιστρέψουν. Αυτό όμως δεν συνέβη ποτέ και ο γολγοθάς συνεχίστηκε το 1948 για τη Βοϊβόντινα της Σερβίας και έπειτα για το Σκόπιε της Μακεδονίας, όπου τελείωσε τη βασική και μέση εκπαίδευση και έπειτα το Πανεπιστήμιο, αποφοιτώντας από τη Νομική Σχολή. Εκεί έλαβε τίτλο μεταπτυχιακών σπουδών και διδακτορικό πάνω στο οικονομικό δίκαιο και από το 1964 άρχισε να διδάσκει στην πανεπιστημιακή σχολή. Έχει συγγράψει και εκδόσει περισσότερα από 200 βιβλία, κείμενα και μελέτες, κριτικές και αναλύσεις κυρίως οικονομικών θεμάτων, οι οποίες έχουν βρεθεί σε πολλά περιοδικά, εφημερίδες και επιστημονικές εκδόσεις της Δημ.Μακεδονίας και του εξωτερικού.

-Πώς ήταν η ζωή στο πατρικό σας χωριό πριν να αναγκαστείτε να το εγκαταλείψετε και τί ακολούθησε μετά

Πιστεύω ότι κάθε άνθρωπος στη ζωή του προσπαθεί τις κακές αναμνήσεις να τις βάλει σε δεύτερο πλάνο. Σαν σε όνειρο θυμάμαι ένα θαυμάσιο γεγονός στη Μπάνιτσα, τη θεατρική παράσταση Македонска крвава свадба (Μακέντονσκα κρβαβα σβάντμπα-μακεδόνικος αιματοβαμμένος γάμος), στο κέντρο του χωριού, δίπλα στο σπίτι της τέτα Μάγκντα. Λόγω των καταστάσεων, θυμάμαι ότι η μητέρα μου πάντοτε είχε έτοιμο δοχείο με πετρέλαιο, σπίρτα και κεριά, λάδι και για κάθε παιδί πλεχτές χοντρές κάλτσες, για να μπορούμε εύκολα και αθόρυβα να καταφύγουμε στο βουνό, όπου μας σκέπαζε με κουβέρτες για να μη μας εντοπίσουν τα αεροπλάνα, ενώ άλλες φορές καταφεύγαμε στο χωριό Крушоради-Κρουσσόραντι (Αχλάδα Φλώρινας), μέρος ασφαλέστερο, εώς να περάσει η ,,μπόρα,,. Επίσης όμορφο γεγονός, ζωντανό στη μνήμη μου, ήταν και ο γάμος της θείας μου Μελίσα, στο χωριό Пателе-Πάτελε (Άγιος Παντελεήμων Φλώρινας). Το τραγικό όμως γεγονός που συνέβη στην οικογένεια Γκέσσκοβ στο Σόροβιτςς-Αμύνταιο, με την σφαγή μελών της και τον τραυματισμό άλλων, αποτέλεσε την αφορμή για να καταφύγουμε στη Μπίτολα, ελπίζοντας ότι σύντομα θα επιστρέψουμε, αλλά δεν επιστρέψαμε ποτέ. Εκεί μας βρήκε και η αδερφή μου Αφροντίτα, η οποία είχε παραμείνει στη Μπάνιτσα για να φροντίζει τον παππού και τη γιαγιά. Η δουλειά του πατέρα μου Κ΄ρστε, ήταν χονδρεμπόριο, δουλειά με πολλά ταξίδια και έτσι η μητέρα μου φρόντιζε και τους γέρους και τα παιδιά. Εμένα, και τις αδερφές μου Βάσιλκα, Ρόζα και Ντίτα).  Ο θείος μου Ίλια, γεμάτος με μαχητικό πνεύμα, συμμετείχε στις τάξεις του Δημ.Στρατού και μέσω Αλβανίας, με τα ανώνυμα πλοία, βρέθηκε στην Πολωνία, απ΄όπου αργότερα, μαζί με την οικογένεια που εκεί είχε δημιουργήσει, ήρθε και εγκαταστάθηκε στο Σκόπιε.ο θείος μου Πέτσε, εργαζόταν ως έμπορος μαζί με τον πατέρα μου, κυρίως στη Μπίτολα. Όταν φτάσαμε εκεί (πρώτα με φορτηγό, έπειτα με κάρο και στο τέλος με τρένο από την Κρεμένιτσα), εγκατασταθήκαμε όλοι μαζί σε ένα δωμάτιο και αργότερα ακολούθησε η μεγάλη διαδρομή, ως τη Βοϊβόντινα. Εδώ θα πρέπει να αναφέρω και ένα όμορφο γεγονός που συνέβη στη Μπίτολα το 1947. Ήταν το πρώτο βαλκανικό φεστιβάλ παραδοσιακών χορών και τραγουδιών, όπου συμμετείχε και χορευτική ομάδα νέων από τα μακεδόνικα χωριά της Ελλάδας. πρωτοχορευτής ήταν η αδερφή μου Βάσιλκα και μεταξύ των άλλων, χόρεψαν και ακόμη δύο κοπέλες από τη Μπάνιτσα, η Αβγκούλα Μπόγκλεβα και η Νάντεζζντα Μαλίνοβα. Όταν θυμάμαι τη Μπάνιτσα, πάντα στη μνήμη μου έρχεται ο πατέρας μου Κ΄ρστε, μεγάλος ανθρωπιστής, κοινωνικός και διπλωμάτης, ποτέ του δεν έπιασε όπλο στα χέρια, αλλά με τα λόγια κατάφερε να σώσει κατοίκους του χωριού από βέβαιο θάνατο. Στην σκέψη του ήταν πάντα η οικογένειά του και από στεναχώρια γι΄αυτήν, πέθανε το 1950 στο Τσσέρβενμπρεγκ της Βουλγαρίας, απ΄όπου δεν μπορούσε να επιστρέψει, επειδή είχε φυλακιστεί λόγω του αγώνα του για τα δίκαια των Μακεδόνων. Για το θάνατό του μας πληροφόρησε ο Μπόιτσσε Μπόιτσσεβ από το χωριό Емборе,Кајларско-Έμπορε,Κάιλαρσκο (Εμπόριο Πτολεμαίδας), ο οποίος βρισκόταν στην ίδια φυλακή. Έγραφε και έστελνε κάρτες σε κάθε παιδί χωριστά, πολλές φορές το χρόνο. Η μητέρα μου, παρόλα τα βάσανα και τις τραγικές οικογενειακές συμφορές, ποτέ της δεν έχασε την αισιοδοξία της και έφυγε από αυτόν τον κόσμο ευχαριστημένη, αμέσως μετά την μεταφορά των οστών του πατέρα στο Σκόπιε το 1982.

-Από παιδί φυγάδας, χρόνια στα βάσανα και τις μετοικίσεις, καταφέρατε να μορφωθείτε και να φτάσετε στο ανώτατο σκαλί, να γίνετε καθηγήτρια πανεπιστημίου. Πώς τα καταφέρατε;

Δεν είναι τυχαία η παροιμία ,,κάθε εμπόδιο για καλό,,. Ο γολγοθάς, τα βάσανα, η φτώχεια, η ανασφάλεια, τα φαḯ από καζάνι συσσίτιου, η αλλαγή πολλών κατοικιών και τοποθεσιών, σε κάνουν υπεύθυνο και με ισχυρή θέληση. ,,Να πιστεύεις πως μπορείς αποτελεί φιλοσοφία ζωής,,. Με αλληλεγγύη, συντροφικότητα, ανθρωπιά, αξιοπρέπεια, αισιοδοξία και αγάπη, αντέχεις, δεν πρέπει να δέχεσαι τα πράγματα ως έχουν, αλλά να κυριαρχείς πάνω τους και να μην γονατίζεις. Να δέχεσαι τα άδικα γεγονότα που καθημερινά συμβαίνουν. Έτσι είναι η ζωή. Μέχρι και ο θάνατος συγγενών και φίλων, αναπόφευκτο γεγονός, πρέπει να το αποδεχτούμε ως τέτοιο, θέλουμε δεν θέλουμε και να αφιερωθούμε με όλη μας τη δύναμη στη ζωή και την υγεία, την οικογένεια, τα παιδιά, τα εγγόνια, τους φίλους, γενικά τους ανθρώπους. Με μια τέτοια φιλοσοφία, καταφέρνεις τα πάντα.

-Ως καθηγητής, ασχοληθήκατε με το οικονομικό δίκαιο. Ποιά η γνώμη σας για την οικονομική κρίση που επικρατεί σήμερα στην Ελλάδα;

Ας μη μου θυμώσουν οι Έλληνες, αλλά από πάντα άκουγα τη φράση ,,χρωστάς σαν την Ελλάδα,,. Καθημερινά, τα ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα ενημέρωσης, τα τελευταία χρόνια, μας βομβαρδίζουν με πληροφορίες για την κρίση χρέους, όχι μόνο της Ευροζώνης, αλλά και υπερωκεάνιων χωρών, για τις συναντήσεις και τις συγκρούσεις των σχετικών αρμόδιων ινστιτούτων και προσώπων, για τα προτεινόμενα σχέδια λύσης ή διάσωσης ή χρεοκοπίας. Η γεωστρατηγική θέση της Ελλάδας ήταν και είναι τέτοια που συνεχώς βρίσκεται στις σφαίρες ενδιαφέροντος των ,,μεγάλων,,. Ίσως μη κατάλληλο θα ήταν να μιλήσουμε μόνο για την οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα. Ο ιός που παράχθηκε στις οικονομικές αγορές (συγκρατημένη

Το παλιό σχολείο τησ Μπάνιτσα

απορρύθμιση) των υπερωκεάνιων χωρών το 2007 και άρχισε να εξαπλώνεται το 2008, αποκτώντας δύναμη σήμερα (2012), δεν καθησυχάζει και αποκτά χαρακτήρα πανδημίας. Τα κράτη τα οποία χαλάρωσαν τα οικονομικά ,,χαλινάρια,, όπως η Ελλάδα, αλλά και άλλες ευρωπαικές χώρες, μη δίνοντας σημασία στα βασικά θεωρητικά στοιχεία και στην ιστορική πρακτική επιβεβαιωμένων αρχών (αρχές λειτουργίας κάθε καλού νοικοκύρη), μη δίνοντας σημασία στον έλεγχο, την καταχώρηση, την επιθεώρηση και τον σχεδιασμό, έφτασαν στην σημερινή κατάσταση. Η Ελλάδα, εισήχθη στην Ε.Ε. και στην ευροζώνη με βάση στοιχεία, τα οποία σήμερα, μετά από την έκρηξη της κρίσης, τα ευρωπαικά ινστιτούτα, παρουσιάζουν ότι ήταν ανακριβή. Τώρα…τίθεται το ερώτημα για το ποιός είναι ο φταίχτης. Είναι το παιδί που κατάφερε να περάσει κάτι το αναληθές στους γονείς ή οι γονείς που απλώς έριξαν μια ματιά στα στοιχεία και χάρηκαν για το παρουσιαζόμενο; Όταν έβαλαν τα γυαλιά τους, οι εικόνες άλλαξαν και στράβωσαν. Ποιός φταίει;  Τώρα τίθεται και το θέμα για το πώς θα καταφέρουν να έχουν και όλα τα πρόβατα και το λύκο χορτάτο. Πώς καθημερινά να ανησυχούν τους πολίτες, οι οποίοι ζούσαν τη ζωή τους σύμφωνα με τους όρους που είχαν τεθεί (οι οποίοι όμως δεν ήταν σύμφωνοι με τα στάνταρντ της Ε.Ε.). Ολοφάνερες οι παραλείψεις στη χώρα, αλλά και αυτές των υποστηρικτών χορηγών. Όλα αυτά, όλοι αυτοί που έπρεπε να τα γνωρίζουν τα γνώριζαν και με ένα κλικ στα ηλεκτρονικά μηχανήματα, όποτε χρειαζόταν, προστατεύονταν, επειδή τα χρήματα ποτέ δεν κοιμούνται. Ταξιδεύουν χωρίς διαβατήριο και βίζα. Υποφέρουν οι απλοί πολίτες. Έτσι σήμερα, στην καταχρεωμένη Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες, σαν να μην ισχύουν, σαν να μη μπορούν να εφαρμοστούν τα επικυρωμένα νομισματικά μέτρα και ισχύουν οι πολιτικές αποφάσεις του ισχυρού τριγώνου. Είναι εποχή κρίσης, εποχή ύφεσης, εποχή συνεχούς πανδημίας χρεών. Ακόμη και η εφαρμογή του οικονομικού σοσιαλισμού (διάσωση των μεγάλων τραπεζών από πλευράς του κράτους – τα κράτη σώζοντας τις μεγάλες τράπεζες, σώζουν αυτά τα ίδια), δεν έδωσε τα αναμενώμενα αποτελέσματα.  Ενίσχυση της δημοσιονομικής πειθαρχίας, παραγραφή μεγάλου τμήματος του κρατικού χρέους από πλευράς ιδιωτικών τραπεζών και πάνω σε όλα αυτά, φόρος στις οικονομικές συναλλαγές! Τί θα βγει από όλα αυτά, αναμένουμε να δούμε!   Πιθανώς ενίσχυση και πειθάρχηση της πολύτεκνης ευρωπαικής οικογένειας, όπου αναμένεται και εισαγωγή νέων μελών, με την χρήση θεσμοθετημένης πολιτικής πυραμίδας, μέσω του σεβασμού ενός απόλυτα καθορισμένου συνόλου οργάνων.

-Στην Ελλάδα επικρατεί φόβος για το διαφορετικό. Κάθε τι μη ελληνικό, προκαλεί αντίδραση. Παρακαλούμε για σχολιασμό.

Το να είσαι πολίτης μιας χώρας και να φοβάσαι, να ζεις με φόβο λόγω πιθανών συνεπειών για σένα και την οικογένειά σου επειδή δεν είσαι Έλληνας, δεν αποτελεί πρόβλημα του πολίτη αλλά του κράτους και των θεσμών του και ακόμη περισσότερο επειδή το ίδιο το κράτος, με τις ενέργειές του, εισήγαγε αυτόν το φόβο στην καθημερινότητα. Αυτό αποτελεί σημάδι ανάγκης ολικής επέμβασης, με τη χρήση διάφορων μεθόδων και μηχανισμών για τον επαναπροσδιορισμό των κοινωνικών αρχών και νοοτροπίας. Η διαφορετικότητα είναι ανεκτίμητης αξίας, αποτελεί κοινωνικό πλούτο να έχεις γείτονα φίλο άλλης αθνικότητας, θρησκείας, κουλτούρας, με διαφορετικά έθιμα. Πλεονέκτημα είναι να καταλαβαίνεις τη γλώσσα του άλλου (όσες γλώσσες γνωρίζεις, τόσο περισσότερο αξίζεις). Η οικογένειά μου είναι μια κοσμοπολίτικη πολυεθνική οικογένεια (σύζυγος ,,Γιουγκοσλάβος,, εγώ Μακεδόνισσα, τέκνα Σέρβοι, γαμπρός Αλβανός, εγγόνια Μακεδονόπουλα). Ο πλούτος της διαφορετικότητας καλλιεργείται σε διάφορα πλάνα, εκπαίδευση σε όλα τα επίπεδα, χώρο στα μέσα ενημέρωσης, στον ηλεκτρονικό και έντυπο τύπο, στα κρατικά και δημόσια όργανα κτλ. βασική προϋπόθεση δεν αποτελεί μόνο η αναφορά στις πολυάριθμες δηλώσεις, συμβάσεις, αποφάσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα και η ένταξή τους στην εθνική νομοθεσία, αλλά και η χρήση τους ως φυσικό ανθρώπινο δικαίωμα, εγγυημένο από την ισχύ των νομικών θεσμών και οργάνων.

-Ποιά αισθήματα προκάλεσαν οι επισκέψεις σας στο χωριό σας, ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα;

Το πρώτο μου ταξίδι ήταν ομαδικό με λεωφορείο για το Σόλουν. Εξαιτίας μου, δεν επιστρέψαμε μέσω Γκεβγκέλια, αλλά μέσω Μπίτολα, για να μπορέσω έστω και για λίγο, να επισκεφτώ το χωριό μου Μπάνιτσα. Συγκίνηση, εσωτερική ανησυχία, καρδιοχτύπι που ακόμη αισθάνομαι, κάτι που στην ουσία δεν περιγράφεται με λόγια. Το λεωφορείο σταμάτησε σε ύψωμα κοντά στην εκκλησία και χτύπησα την πόρτα ενός σπιτιού. Μια γυναίκα μου άνοιξε και της είπα ποιά είμαι. ,,Добредојде, во добра куќа влезе,,(ντομπροντόιντε, βο ντόμπρα κούκια βλέζε-καλώς ήρθες, σε καλό σπίτι μπήκες) μου είπε η γυναίκα στα μακεδόνικα και φώναξε το γιο της για να με πάει στο σπίτι μας και στο σπίτι της τέτα Μάγκντα. Αξέχαστο για μένα γεγονός. Τα τελευταία χρόνια, εκτός από επισκέψεις στη Μπάνιτσα και συγγενείς, επισκέφτηκα και πολλά άλλα μέρη, όπως την πόλη  Негуш (Νέγκουςς-Νάουσα), όπου είχε οργανωθεί η 23^η συνάντηση των αγωνιστών του Δημ.Στρατού. Όλα εκεί μου έκαναν εντύπωση, αλλά για πάντα στη μνήμη μου θα μείνει ο γέρος μαχητής του Δημ.Στρατού, Ίλια Κέσκιν από το χωριό Γκούγκοβο,Βόντενσκο (Βρυττά Έδεσσας), ο οποίος όταν μας άκουσε να μιλάμε μακεδόνικα, με δάκρυα στα μάτια, μας προσκάλεσε για καφέ στο σπίτι του στο Σόλουν. Είχε καταδικαστεί από τον εθνικό στρατό σε ισόβια και η μητέρα του πουλούσε το αίμα της για να πηγαίνει να τον βλέπει. Εντύπωση επίσης μου έκανε ο θυμός Ελλήνων παρεβρισκομένων στην εκδήλωση, επειδή ακούστηκαν μακεδόνικα τραγούδια. Έτσι ήταν αδελφωμένοι οι μαχητές Μακεδόνες και Έλληνες του Δημ.Στρατού; Όλα αυτά θα πρέπει να αλλάξουν. Θα πρέπει το κράτος να συμπεριφέρεται ως μέλος της Ε.Ε, το ίδιο και οι πολίτες του. Φανταστείτε ότι έχω καταθέσει αίτηση έκδοσης πιστοποιητικού γεννήσεως το 2010 και ακόμη περιμένω. Η απάντηση που μου δίνουν είναι ότι περιμένουν απάντηση από την Αθήνα. Η υπηρεσίες και οι εργαζόμενοι σε αυτές, δυστυχώς  θέλοντας και μη, πρέπει να συμβαδίζουν με τις κρατικές οδηγίες.

-Η Ελλάδα ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχουν εθνικά Μακεδόνες στην επικράτειά της. Εσείς τί λέτε;

Η άρνηση για κάτι, από μόνη της είναι αποτέλεσμα για κάτι που υπάρχει. Όσο περισσότερο αρνείσαι κάτι, τόσο αυτό περισσότερο ζεσταίνεται.  Η αγνόηση κάποιων που υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν, στην περίπτωσή μας, οι Μακεδόνες, όπως και άλλες εθνικές κοινότητες, αποτελεί όχι μόνο καταπάτηση των διεθνών νομικών αρχών, αλλά και των ιδίων, ελληνικών συνταγματικών αρχών. Ειλικρινά πιστεύω ότι, αν και σπάνια, συμβαίνουν και κάποια θετικά πράγματα στον τομέα αυτό, λόγω του αγώνα των Μακεδόνων για τα δίκαιά τους. Αυτή την άποψη εδραίωσα μετά από προσωπικές μου εμπειρίες στη Μπάνιτσα, τα τελευταία χρόνια. Εκτός από το κέντρο του χωριού όπου υπάρχουν καφενεία και οι ενήλικες συγκεντρώνονται και πάντα μιλάνε στη μακεδόνικη γλώσσα (σε ένα από τα καφενεία υπάρχει και μακεδόνικη εικονογραφία) και τα παιδιά στο δρόμο χρησιμοποιούν τα μακεδόνικα και δεν αναφέρουν πλέον τη γλώσσα ως ,,γύφτικα,, όπως παλαιότερα τους μάθαιναν στα σχολεία. Ο καθένας έχει το δικαίωμα να κάνει λάθος, αλλά κάποια στιγμή θα πρέπει να αντιμετωπίσει το λάθος του και να επανορθώσει. Αυτό ισχύει και για την Ελλάδα.

-Ποιά η γνώμη σας για την οικονομική πρόοδο στα Βαλκάνια, ποιές οι προσδοκίες και οι δυνατές λύσεις.

Τα Βαλκάνια αποτελούν το σταυροδρόμι των πολιτισμών του Βορρά και του Νότου, της Δύσης και της Ανατολής, σταυροδρόμι συναντήσεων, συγκρούσεων συμφερόντων. Χώρος μετοικίσεων, μεταναστεύσεων, εποικήσεων, χώρος που δεν θα μπορούσε ποτέ να μείνει ομοιογενής. Αντίθετα από τη διαφορετικότητα, χώρος που αφυπνούσε και αφυπνά συνεχώς ενδιαφέρων στους μεγάλους συνομότες ή στους μεγάλους ,,ράφτες,,. Τα κράτη των πλουσίων σε διαφορετικότητα Βαλκανίων, θα πρέπει να αντιμετωπίσουν πλέον θετικά το ένα το άλλο, να κατανοήσουν τα πλεονεκτήματα της διαφορετικότητας και να αφήσουν επιτέλους τους ανέμους να φυσήξουν ελεύθερα. Εάν επιτευχθεί αυτό και εξαφανιστούν οι φόβοι μεταξύ των λαών, τότε η οικονομική άνθηση και ευημερία θα είναι πλέον θέμα χρόνου.

-Τί θα θέλατε να πείτε στους ομοεθνείς σας Μακεδόνες που ζουν από την άλλη πλευρά των συνόρων, στην ελληνική επικράτεια;

Να είναι πιστοί πολίτες του κράτους όπου ζουν και εργάζονται, να σέβονται

Κάτοικοι της Μπάνιτσα το 1948

τις οικογενειακές ρίζες τους, να αντέχουν, να είναι τίμιοι, αξιοπρεπείς και συνεχώς να αυξάνουν τις γνώσεις τους, για να μη γονατίζουν μπροστά στα ψέματα και ευκολότερα να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες που φέρνει η ζωή. Ιδιαίτερα να οικοδομούν πιο ευτυχισμένο μέλλον για την οικογένεια, το γείτονα, τους φίλους, τους ανθρώπους. Πάνω απ΄όλα, να μην ξεχνάν ποιοί είναι, όσο και αν κάποιοι επιθυμούν να τους αφομοιώσουν. Να ελπίσουμε ότι η Ελλάδα θα εξευρωπαϊστεί και θα ξαναλάβει το στάτους του ,,λίκνου της δημοκρατίας,, όχι μόνο με δηλώσεις αλλά και πραγματικά, με την εφαρμογή των νόμων που εγγυούνται τις ανθρώπινες ελευθερίες και δικαιώματα.

ГРЦИЈА МОРА ДА ГИ ПРИЗНАЕ ПРАВАТА НА МАКЕДОНЦИТЕ ВО НЕЈЗИНАТА ТЕРИТОРИЈА
Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ ΤΗΣ

Ο πανεπιστημιακός καθηγητής Никола Жежов – Νίκολα Ζζέζζοβ γεννήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 1970 στην πόλη Штип – Σστιπ της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, από γονείς καταγόμενους από το χωριό Пожарско,Мегленско-Πόζζαρσκο,Μέγκλενσκο (Λουτράκι Αλμωπίας). Το 1995 αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου του Σκόπιε, Ινστιτούτο Ιστορίας και το 2000 έλαβε μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών, στην κατεύθυνση ,,Ιστορία του Μακεδόνικου Λαού, Νέος Αιώνας,,. Τον τίτλο Δόκτορα Ιστορίας έλαβε το 2006, παρουσιάζοντας τη διατριβή ,,Το Μακεδόνικο Ζήτημα στις γιουγκοσλαβικές-βουλγαρικές σχέσεις (1918-1941). Επίσης έχει συμμετάσχει σε πολλά διεθνή σεμινάρια και συμπόσια και έχει εκδόσει περισσότερες μελέτες. Σήμερα εργάζεται ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Σβέτι Κίριλ και Μέτοντι του Σκόπιε, διδάσκοντας Σύγχρονη Ιστορία της Μακεδονίας και Μεθόδους Διδασκαλίας Ιστορίας και επίσης έχει επιλεχτεί ως αναπληρωτής Κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής.

1.    Όπως είναι γνωστό, είστε πανεπιστημιακός καθηγητής Ιστορίας. Με ποιές περιόδους της ιστορίας ασχολείστε περισσότερο και τί σας ώθησε να ασχοληθείτε με αυτή την επιστήμη.

НИКОЛА ЖЕЖОВ - ΝΙΚΟΛΑ ΖΖΕΖΖΟΒ

Εργάζομαι στο Ινστιτούτο Ιστορίας της Φιλοσοφικής Σχολής στο Σκόπιε της Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Διδάσκω μαθήματα σχετικά με την Ιστορία της Μακεδονίας και ειδικότητά μου είναι η ιστορία του μακεδόνικου λαού στον 20ο αιώνα. Η διδακτορική μου διατριβή ήταν σχετική με το

τμήμα της ιστορίας της Μακεδονίας μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων. Διάλεξα αυτήν την περίοδο της ιστορίας επειδή την είδα ως πρόκληση λόγω των πολλών ανεξήγητων γεγονότων, προσώπων, αλλά και επειδή και εγώ προσωπικά θεωρώ ότι ακριβώς σ΄αυτή τη χρονική περίοδο βρίσκεται το κλειδί για την λύση του μακεδόνικου ζητήματος και οι ιστορικές αιτίες για τις προσπάθειες κάποιων βαλκανικών κρατών να δώσουν στο ζήτημα σερβικό, βουλγαρικό και ελληνικό χαρακτήρα, που βεβαίως δεν είναι σωστό.

2.    Η Ελλάδα ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχουν Μακεδόνες και ακόμη περισσότερο ότι δεν υπάρχουν εθνικά Μακεδόνες στην επικράτειά της. Τί απαντάτε σ΄αυτό;

Εγώ ως επιστήμονας, ως ιστορικός, προσπαθώ πραγματικά να είμαι όσο το

Πανεπιστήμιο του Σκόπιε

δυνατό λιγότερο υποκειμενικός και να εξηγώ τα ιστορικά γεγονότα και πρόσωπα με βάση επιχειρήματα και αποδεδειγμένα στοιχεία και όχι με συναισθηματικές επιβαρύνσεις. Οι μονογραφίες και τα επιστημονικά άρθρα που μέχρι σήμερα έχω γράψει, βασίζονται σε έγγραφα που έχω βρει κατα τις έρευνές μου στα αρχεία της Σερβίας, Βουλγαρίας και Δ.Μακεδονίας. Σε όλα αυτά τα έγγραφα, όσο και εάν έγινε προσπάθεια από τους κρατικούς παράγοντες να αποκρύψουν στοιχεία, διαπερνά ένα γεγονός – το μακεδόνικο ζήτημα είναι ένα ιδιαίτερο κρατικό και εθνικό ζήτημα και διαφοροποιείται από τα υπόλοιπα βαλκανικά ζητήματα. Εκφράζω μεγάλη λύπη που το σύγχρονο ελληνικό κράτος ακόμη δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη της μακεδόνικης εθνικής συνείδησης ως πραγματικότητα, όχι μόνο στη Δημοκρατία της Μακεδονίας και τον κόσμο, αλλά και στην επικράτειά της. Η προσπάθεια να δωθεί στη μακεδόνικη ταυτότητα γεωγραφική διάσταση και να παρουσιαστεί ως τμήμα της ελληνικής εθνικής ταυτότητας, δεν έχει καμία επιστημονική βάση. Η ύπαρξη του μακεδόνικου λαού είναι πραγματικότητα και η Ελλάδα θα πρέπει να το αναγνωρίσει αυτό. Εγώ ως ιστορικός βεβαιώνω την ελληνική κυβέρνηση και όλους τους πολιτικούς παράγοντες στην Ελλάδα, ότι εάν συμβεί αυτό, στο πρόσωπο της Δ.Μακεδονίας και του μακεδόνικου λαού, θα βρουν έναν ειλικρινή και διαρκή φίλο. Εάν η ελληνική κυβέρνηση συνεχίσει και παραπέρα να μην αναγνωρίζει  τη μακεδόνικη εθνική ταυτότητα, θα διευρύνει το χάσμα και τη μη εμπιστοσύνη μεταξύ των δύο γειτονικών κρατών. Θεωρώ ότι η αντικειμενική ελληνική κοινή γνώμη των διανοουμένων, μπορεί να επιδράσει στη διαμόρφωση μιας νέας κατεύθυνσης σχετικά με την ελληνική πολιτική προς τη Δημοκρατία της Μακεδονίας και το μακεδόνικο ζήτημα.

3.    Κατάγεστε από μακεδόνικο χωριό της Ελλάδας, από γονείς εκδιωγμένους από τις ελληνικές αρχές λόγω των αγώνων τους για τα δικαιώματα των Μακεδόνων. Τί σας αφηγήθηκαν οι γονείς σας και τί σας μετέδωσαν;

Ο Εμφύλιος Πόλεμος στην Ελλάδα (1946-1949) άφησε εκτεταμένες συνέπειες στους Μακεδόνες, αλλά και σε όλη την ευρύτερη περιοχή. Σχεδόν όλοι οι Μακεδόνες συμμετείχαν στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού της Ελλάδας, λόγω των υποσχέσεων για θετική λύση του μακεδόνικου ζητήματος σε αυτό το τμήμα της Μακεδονίας. Μετά την ήττα του Δ.Στρατού, μπροστά στις κτηνωδίες της ελληνικής ακροδεξιάς κυβέρνησης βρέθηκαν οι Μακεδόνες από περισσότερες περιοχές: Костурско-Καστοριά, Воденско-Έδεσσα, Леринско-Φλώρινα, Мегленско-Αλμωπία, Кајларско-Εορδαία, Пазар-Γιαννιτσά. Χιλιάδες Μακεδόνες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις πατρικές τους εστίες, την πατρική τους γη. αυτό συνέβει και στην οικογένειά μου. Από τον παππού και γιαγιά από πλευράς του πατέρα μου και από τη μητέρα μου, ακόμη παιδί άκουγα τις αναμνήσεις τους σχετικά με τις φρικαλεότητες του Εμφυλίου. Παρόλες τις συνέπειες, στα μέλη της οικογένειάς μου και τις αφηγήσεις τους, ποτέ δεν υπήρξε τόνος μίσους για τον ελληνικό λαό. Η ιστορία δεν πρέπει να ξεχαστεί για να μην επαναληφθεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι εμείς οι Μακεδόνες ζητούμε εκδίκηση – απλώς ζητούμε η Ελλάδα να μας αναγνωρίσει  το δεδηλωμένο μακεδόνικο εθνικό συναίσθημα. Στ΄αλήθεια είναι ακατανόητο που και σήμερα, εξήντα δύο χρόνια από τη λήξη του Εμφυλίου Πολέμου, η ελληνική ιστοριογραφία ισχυρίζεται ότι ο πόλεμος αυτός ήταν ιδεολογικός, μεταξύ της αριστεράς και της δεξιάς και δεν αναφέρεται καθόλου το γεγονός ότι εκεί συμμετείχαν και σκοτώθηκαν και άνθρωποι, οι οποίοι δήλωναν Μακεδόνες στην εθνικότητα και όχι γεωγραφικά.

4.    Για την είσοδο της Δημοκρατίας της Μακεδονίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ζητήθηκαν πολλές αλλαγές σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις μειονότητες που ζουν στην επικράτειά της. Κάτι τέτοιο δεν συνέβει κατα την ένταξη της Ελλάδας. Σχολιάστε.

Σήμερα στην Ελλάδα, τα γεγονότα ακόμη αποδεικνύουν ότι σχετικά με τα ζητήματα των μειονοτήτων, δεν έχουμε μεγάλες θετικές αλλαγές. Οι εθνικά Μακεδόνες δεν απολαμβάνει τα δικαιώματα που σε δημοκρατικές κοινωνίες είναι εγγυημένα με διεθνείς νομικούς κανονισμούς, σχετικούς με αυτή την άποψη κοινωνικής ζωής. Οι Μακεδόνες της Ελλάδας θα πρέπει να γίνουν γέφυρα συνεργασίας μεταξύ των δύο γειτονικών κρατών, αλλά αμφιβάλω εάν στο εγγύ μέλλον θα έχουμε αλλαγές στην πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων σχετικά με αυτό το ζήτημα. Η ελληνική εθνική πολιτική, η οποία συνεχώς δείχνει προς κάποια υποτιθέμενη απειλή της ελληνικής κρατικής επικράτειας από πλευράς της μακεδόνικης εθνικής μειονότητας, θα πρέπει να εγκαταλείψει αυτές τις θέσεις, οι οποίες δεν έχουν καμιά πραγματική βάση. Την εποχή που η Ευρώπη και όλος ο κόσμος, τείνουν προς την απομάκρυνση των συνόρων και την εσωτερική δημοκρατικοποίηση, αυτές οι θέσεις αποτελούν τμήμα του παρελθόντος και δεν οδηγούν σε βελτίωση της κατάστασης, σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα των Μακεδόνων στην Ελλάδα.

5.    Στην Ελλάδα κρίση οικονομική, αλλά προπάντων κοινωνική. Παρακαλούμε σχολιάστε.

Η οικονομική κρίση που υπάρχει στην Ελλάδα, θα αντικατοπτριστεί αρνητικά και στη Δ.Μακεδονίας, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή. Για το λόγο αυτό η Δ.Μακεδονίας έχει συμφέρον ο νότιος γείτονάς μας να ξεπεράσει την κρίση και να ξαναστήσει την οικονομία του σε ισχυρές βάσεις. Εκτός αυτού, στη Δ.Μακεδονίας υπάρχει μεγάλος αριθμός εταιριών, στις οποίες έχει επενδυθεί ελληνικό κεφάλαιο και η πιθανή του απόσυρση θα επιδράσει και στη μακεδόνικη οικονομία.

6.    Η ελληνική πολιτική δεν λαμβάνει υπόψην της τα σημερινά πραγματικά γεγονότα και στοιχεία σχετικά με την ύπαρξη Μακεδόνων, αλλά απαντά σχετικά, στηριζόμενη σε αβάσιμα επιχειρήματα, παλιά περισσότερες χιλιάδες χρόνια.

Εάν επικαλούμαστε γεγονότα και στοιχεία της ιστορίας, δεν χρειάζεται να πάμε πίσω χιλιάδες χρόνια. Είναι απολύτως αρκετό να δούμε το τί λένε τα έγγραφα και ντοκουμέντα από τις αρχές του 20ου αιώνα και μετά. Όλες οι απογραφές μέχρι το τέλος του ελληνο-τουρκικού πολέμου το 1923, δείχνουν ότι στις νεοπροσαρτημένες περιοχές, το μακεδόνικο εθνικό στοιχείο κυριαρχεί και όχι το ελληνικό. Η εθνική δομή του πληθυσμού άλλαξε σημαντικά μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης το 1923, όταν στο τμήμα αυτό της Μακεδονίας, οι ελληνικές αρχές εγκατέστησαν περίπου 600.000 εποίκους, οι περισσότεροι από τους οποίους με μη ανεπτυγμένη την ελληνική εθνική συνείδηση. Από τότε οι Μακεδόνες έγιναν δεύτερο εθνικό στοιχείο, πίσω από το ελληνικό, το οποίο εμφυτεύτηκε στους εποίκους από Μικρά Ασία, Πόντο κ.α. παρόλα αυτά όμως, οι Μακεδόνες παρέμειναν πλειοψηφία σε αρκετές περιοχές, όπως στο  Костурско-Καστοριά, Леринско-Φλώρινα, Воденско-Έδεσσα, Мегленско-Αλμωπία, Ениџевардарско-Γιαννιτσά, Негуш-Νάουσα. Στη μεσοπολεμική περίοδο, στα ντοκουμέντα του Κομουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, οι Μακεδόνες ήταν αναγνωρισμένοι ως ξεχωριστός λαός με δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού και δημιουργίας ανεξάρτητου μακεδόνικου κράτους. Για να σβύσει το μακεδόνικο εθνικό χαρακτήρα από το κομμάτι γνωστό ως ,,Μακεδονία του Αιγαίου,, το 1926 η ελληνική κυβέρνηση ψήφισε νόμο περι αλλαγής των μακεδόνικων ονομάτων και τοπονυμίων, με ελληνικά. Έτσι, εξελληνίσθηκαν τα ονόματα πόλεων και χωριών, ποταμών και βουνών, λιμνών και τοποθεσιών και από επι αιώνες μακεδόνικα ονόματα, έλαβαν άσχετα ελληνικά. Με τον τρόπο όμως αυτό δεν έκλεισε το ζήτημα, όπως έλπιζε το ελληνικό κράτος. Τη δεκαετία του ΄30, μέχρι και από το βήμα του ελληνικού κοινοβουλίου, Έλληνας Βουλευτής έκανε λόγο για την ιδιαιτερότητα του μακεδόνικου εθνικού στοιχείου και το δικαίωμα του στην αυτοδιάθεση.  Κατα τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και Εμφυλίου Πολέμου, οι Μακεδόνες ενεργά συμμετείχαν στους αγώνες, ελπίζοντας ότι έτσι θα δημιουργήσουν δικό τους κράτος, ή τουλάχιστον θα αποκτήσουν εθνικά δικαιώματα στα πλαίσια του ελληνικού κράτους. Όλα αυτά τα αποδεικτικά στοιχεία, όπως και αμέτρητα άλλα, δείχνουν ότι οι Μακεδόνες υπήρχαν στο χώρο, ότι είναι αυτόχθονος λαός αυτό και ότι δεν εγκαταστάθηκαν τώρα τελευταία.  Από προοπτική του σήμερα, το ελληνικό κράτος πρέπει να αναγνωρίσει αυτά τα αδιάσειστα στοιχεία και να αναγνωρίσει την ύπαρξη εθνικά Μακεδόνων στο βόρειο τμήμα της επικράτειάς της.

7.    Πρόσφατα εγκαινιάστηκε το Εθνικό Μουσείο του Μακεδόνικου Επαναστατικού Αγώνα, μουσείο αφιερωμένο στον αγώνα των Μακεδόνων για ισότητα και ελευθερία. Εσείς συμμετείχατε ενεργά στην υλοποίησή του. Πείτε μας τί περιλαμβάνει, τί παρουσιάζει και ποιός είναι ο σκοπός του.

Ο σκοπός του Μουσείου Μακεδόνικου Αγώνα για Κράτος και Ανεξαρτησία – Μουσείο του ΒΜΡΟ και Μουσείο των θυμάτων του κομμουνιστικού καθεστώτος, είναι να παρουσιάζει την συνέχεια των αγώνων του μακεδόνικου λαού για την δημιουργία ανεξάρτητου μακεδόνικου κράτους από τα μέσα του 19ου αιώνα εώς και τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Το Μουσείο είναι διαιρεμένο σε 13 τμήματα, σύμφωνα με χρονολογική-θεματική προσέγγιση και αφθονεί με γνήσια έγγραφα, αυθεντικό οπλισμό, αντικείμενα, φωτογραφίες, καλλιτεχνικά έργα και κέρινα ομοιόματα εξέχοντων Μακεδόνων επαναστατών και ακτιβιστών, οι οποίοι άφησαν βαθιά τα σημάδια τους στην εποχή τους. Το μουσείο προκάλεσε τεράστιο ενδιαφέρον, όχι μόνο στη Δ.Μακεδονίας, αλλά και σε όλη την ευρύτερη περιοχή. Εώς και σήμερα, το έχουν επισκεφτεί περισσότερα από 20.000 άτομα, από τη χώρα και το εξωτερικό.

8.    Η Δ.Μακεδονίας, μετά την ανακύρηξη της ανεξαρτησίας της, αντιμετώπισε μια σειρά πιέσεων από όλες σχεδόν τις γειτονικές της χώρες, αλλά και ευρύτερα. Παρόλα αυτά κατάφερε να αντέξει και να δημιουργήσει δρόμο προς το μέλλον. Ποιό είναι το κλίμα που επικρατεί σήμερα και πώς οι εκεί Μακεδόνες βλέπουν την επόμενη μέρα.

Η Δ.Μακεδονίας σήμερα σταθερά οδεύει προς την Ευρω-Ατλαντική ενσωμάτωση. Το κράτος μας με επιτυχία αντιστάθηκε και σε όλα τα κύματα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και διατήρησε την σταθερότητά της. Δυστυχώς, παρόλο που πλέον πληρεί όλες τις προϋποθέσεις για είσοδο στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, λόγω της άνευ αντικειμένου διαμάχης με την Ελλάδα σχετικά με το όνομά μας, η Δ.Μακεδονίας ακόμη περιμένει στην ευρωατλαντική αίθουσα αναμονής.

9.    Το ζήτημα των Μακεδόνων πολιτικών προσφύγων από την Ελλάδα, εκδιωγμένων κατα τη διάρκεια του Εμφυλίου, αλλά και μετά αυτού, στην Ευρώπη του 21ου αιώνα, είναι ακόμη ανοιχτό και από πολιτικής και από ιστορικής άποψης.

Η Ελλάδα, παρόλο που πέρασαν έξι δεκαετίες από το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου, ακόμη δεν συγκέντρωσε δύναμη να κλείσει το θέμα αυτό. Για να γυρίσει και αυτή η σελίδα της ιστορίας, το ελληνικό κράτος θα πρέπει να αποδεχτεί το γεγονός ότι στον Εμφύλιο στην Ελλάδα, αγωνίζονταν και σκοτώνονταν και εθνικά Μακεδόνες. Στο όνομα της δημοκρατίας και των καλών γειτονικών σχέσεων, το ελληνικό κράτος θα πρέπει να αναγνωρίσει όλα τα δικαιώματα αυτής της ομάδας ανθρώπων. Μεγάλος αριθμός από αυτούς τους Μακεδόνες έχει πια πεθάνει ή βρίσκεται σε προχωρημένη ηλικία και μια τέτοια απόφαση της Ελλάδας θα αποτελούσε ηθική ικανοποίηση γι΄αυτούς, για τα χρόνια γεμάτα με βάσανα και νοσταλγία για την πατρική εστία και την αδυναμία να επιστρέψουν στα χωριά τους και τις οικογένειές τους, σε εκείνο το τμήμα της Μακεδονίας.   Είναι παράλογο σήμερα στον 21ο αιώνα, να μη μπορούν αυτοί οι βασανισμένοι Μακεδόνες, να βγάλουν προσωπικά έγγραφα στα μέρη όπου γεννήθηκαν, μόνο επειδή ήταν αγωνιστές στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού. Μήπως αυτό σημαίνει ότι αυτοί οι άνθρωποι ποτέ δεν υπήρξαν ή ποτέ δεν γεννήθηκαν; Έτσι όπως έθεσε τα πράμματα η επίσημη ελληνική πολιτική, το μόνο ,,λάθος,, αυτών των ανθρώπων είναι ότι γεννήθηκαν Μακεδόνες και έτσι αισθάνονται και δηλώνουν.

10.    Τί θα θέλατε να συστήσετε στους συγγενείς σας στην Ελλάδα και σε όλους τους εθνικά Μακεδόνες που ακόμη ζουν εκεί χωρίς τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα;

Εγώ δυστυχώς τους συγγενείς μου στην Ελλάδα δεν τους γνωρίζω, επειδή ποτέ μου δεν έχω επισκεφτεί τα πάτρια εδάφη των γονέων μου. Σύντομα όμως έχω πρόθεση να επισκεφτώ τα μέρη αυτά και εάν έχω την ευκαιρία, να γνωριστώ με τους συγγενείς μου. Ως Μακεδόνας διανοούμενος όμως, θα ήθελα να πω σε όλους τους εθνικά Μακεδόνες της Ελλάδας να είναι περήφανοι που είναι Μακεδόνες και ότι είμαι βαθιά πεπεισμένος ότι η Ελλάδα θα αντιληφθεί την πραγματική κατάσταση με τη μακεδόνικη εθνική κοινότητα και θα αναγνωρίσει τα ανθρώπινα δικαιώματά της.

ДЕЛ ОД МОЈОТ ЖИВОТ ГО ПОСВЕТИВ НА МАКЕДОНЦИТЕ И МАКЕДОНСКИОТ ЈАЗИК

ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΣΑ ΣΤΟΥΣ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΚΑΙ ΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

О Βίκτορ Φρίντμαν γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 1949, στο Σικάγο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και είναι Αμερικανός γλωσσολόγος και ένας από τους γνωστότερους μακεδονόφιλους στον κόσμο, τακτικός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο.

ВИКТОР ФРИДМАН - ΒΙΚΤΟΡ ΦΡΙΝΤΜΑΝ

Αποφοίτησε από το κολλέγιο Ριντ το 1970, με ειδικότητα στην Ρώσικη γλώσσα και Λογοτεχνία. Τελείωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές με θέμα ,, Νοτιοσλαβικές Γλώσσες,, και αργότερα, το 1975, παρουσίασε με επιτυχία το δοκτορά του στις σλαβικές γλώσσες και λογοτεχνία, στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, με θέμα της διατριβής  „Οι Γραμματικές Κατηγορίες της Μακεδόνικης Οριστικής“ και λόγω αυτού, κέρδισε το βραβείο Μαρκ Λάρυ Γκάλερ για την καλύτερη διατριβή της Σχολής στον τομέα των ανθρωπιστικών επιστημών. Από το 1975 ως το 1993, δίδασκε στο τμήμα Σλαβικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Βόρειας Καρολίνα και το 1993 δέχτηκε πρόσκληση από το Πανεπιστήμιο του Σικάγο, την οποία με μεγάλη χαρά αποδέχτηκε. Έχει δημοσιεύσει περισσότερες από 200 εκδόσεις και η διατριβή του „Οι Γραμματικές Κατηγορίες της Μακεδόνικης Οριστικής“  ήταν η πρώτη έκδοση σχετική με τη σύγχρονη μακεδόνικη γλώσσα στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Ασχολείται με θέματα των Βαλκανίων περισσότερα από 35 συναπτά έτη. Το 1991, 2003 και 2007, βραβεύτηκε με την χρυσή πλακέτα του Πανεπιστημίου „Св. Кирил и Методиј“ του Σκόπιε της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, ενώ το 1994 εκλέχτηκε μέλος του МАНУ, της Μακεδόνικης Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών. Το 1995 εκλέχτηκε μέλος  της Μάτιτσα της Σερβίας και το 2004 μέλος της Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών του Κοσσόβου.

Κατα τη διάρκεια των πολέμων στη Γιουγκοσλαβία, εργάστηκε ως πολιτικός αναλυτής των δυνάμεων προστασίας των Ηνωμένων Εθνών που στάθμευαν στην πρώην Γιουγκοσλαβία και επίσης ήταν μέλος του σχεδίου Νότια Βαλκάνια του Κέντρου προληπτικών δράσεων του Συμβουλίου εξωτερικών σχέσεων, την περίοδο 1995-1997. Το 1997 ήταν σύμβουλος της Διεθνούς Ομάδας Κρίσεων και την περίοδο 1999-2000, εργάστηκε για το Ινστιτούτο Ειρήνης των ΗΠΑ. Έχει εργαστεί ως επισκέπτης καθηγητής ή επισκέπτης επιστήμονας σε περισσότερα πανεπιστήμια όπως: Πανεπιστήμιο του Κορνέλ, Πανεπιστήμιο Σβέτι Κίριλ ι Μέτοντι της Δ.Μακεδονίας, Πανεπιστήμιο Κεντρικής Ευρώπης στη Βουδαπέστη Ουγγαρίας, Πανεπιστήμιο του Κιότο Ιαπωνίας, Εθνικό Πανεπιστήμιο Μαλαισίας, Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι Φιλανδίας, Πανεπιστήμιο της Πρίστινα Κοσσόβου και Πανεπιστήμιο Λατρόμπ Μελβούρνης Αυστραλίας.

Οι έρευνες του Φρίντμαν βασίζονται στις γραμματικές κατηγορίες, ιδιαίτερα των ρημάτων και η επαφή των γλωσσών και η κοινωνική γλωσσολογία σε Βαλκάνια και Καύκασο. Έχει εκδόσει βιβλία και μελέτες στις παρακάτω γλώσσες: αλβανικά, αρωμανικά-βλάχικα, γλώσσα του Αζερμπαϊτζάν, γλώσσα της Σερβίας-Κροατίας-Βοσνίας, βουλγαρικά, γεωργιανά, ελληνικά, γλώσσα του Ντεγκεστάν, μακεδόνικα, γλώσσα των Ρομά, ρουμάνικα, ρώσικα, γλώσσα του Τατζικιστάν, τούρκικα κ.α.

Ο Виктор Фридман, μεταξύ πολλών γλωσσών, γνωρίζει άπτεστα την ανάγνωση, γραφή και ομιλία της μακεδόνικης γλώσσας. Αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους συναγωνιστές, υποστηρικτές των εθνικά Μακεδόνων στην Ελλάδα, στον αγώνα τους για αναγνώριση και ανθρώπινα δικαιώματα.

Είστε φημισμένος πανεπιστημιακός καθηγητής, μεταξύ των άλλων και της μακεδόνικης γλώσσας. Τί σας ώθησε να αφοσιωθείτε σ΄αυτό;

Ξεκίνησα με την ρώσικη γλώσσα στο κολέγιο, επειδή από την πλευρά του πατέρα μου, η οικογένεια κατάγεται από την Ρωσία. Πάντοτε όμως έδειχνα μεγάλο ενδιαφέρον για το φόλκλορ και τους παραδοσιακούς χορούς της Μακεδονίας και των Βαλκανίων γενικά. Στο κολέγιο ήμουν μέλος βαλκανικής χορευτικής ομάδας και μάλιστα πολύ καλός χορευτής. Έτσι, στο τέλος αποφάσισα

Πανεπιστήμιο του Σικάγο

στις μεταπτυχιακές μου σπουδές να ασχοληθώ με τη νοτιοσλαβική ομάδα γλωσσών. Κάποια μέρα, ένας από τους καθηγητές μου, ο  Zbigniev Golomb (Ζμπίγκνιεβ Γκόλομπ), με ρώτησε εάν θα ήθελα να πάω το καλοκαίρι στη Μακεδονία. Ήταν το 1971. Είχε λάβει πρόσκληση από το Μακεδόνα πανεπιστημιακό καθηγητή Божо Видоески-Μπόζζο Βιντόεσκι, για σεμινάριο μακεδόνικης γλώσσας, λογοτεχνίας και πολιτισμού, στην πανέμορφη πόλη της Охрид-Όχριντ. Όλο αυτό μου φάνηκε πολύ εκδιφέρον και έτσι αποφάσισα να πάω και δεν το μετάνιωσα καθόλου. Τα πάντα στη Μακεδονία μου φαίνονταν όμορφα και αγαπητά και για το λόγο αυτό έλαβα την απόφαση να δηλώσω ως θέμα του διδακτορικής μου διατριβής, τη μακεδόνικη γλώσσα. Η μεγάλη δηλαδή στροφή στη ζωή μου και η αφοσίωσή μου κυρίως στη μακεδόνικη γλώσσα και ζήτημα γενικά, έγινε εκείνο το καλοκαίρι του 1971, στο Σεμινάριο Μακεδόνικης Γλώσσας στην πόλη Όχριντ της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, τότε ομόσπονδο κράτος της Γιουγκοσλαβίας.

Η Ελλάδα και η Βουλγαρία αρνούνται ότι υπάρχει η μακεδόνικη γλώσσα. Τί απαντάτε σε αυτό.

Η Ελλάδα ψεύδεται και γνωρίζει πολύ καλά ότι ψεύδεται. Όλος ο κόσμος πλέον γνωρίζει ότι υπάρχει η μακεδόνικη γλώσσα και ότι αυτή δεν ομιλείται μόνο στη Δημοκρατία της Μακεδονίας, αλλά και σε τμήματα της Ελλάδας, Βουλγαρίας, Αλβανίας, Κόσοβου, όπως και σε κοινότητες μακεδονικής διασποράς σε Αμερική, Αυστραλία, Καναδά, Ευρώπη κτλ. Η Βουλγαριά από την άλλη πλευρά, μέχρι και σήμερα βρίσκεται σφηνωμένη στον 19^ο αιώνα (όπως και η Ελλάδα εξάλλου) σε ότι αφορά τη μακεδόνικη γλώσσα. Η Ελλάδα δηλαδή ακόμη προσπαθεί να μη δει ο υπόλοιπος κόσμος ότι εκεί ζουν άνθρωποι που μιλούν σε άλλη γλώσσα, ενώ η Βουλγαρία απλά ακόμα έχει δυστυχώς αλυτρωτικές βλέψεις προς τη Μακεδονία.

Πείτε μας λίγα λόγια για τη μακεδόνικη γλώσσα.

Η μακεδόνικη γλώσσα είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα γλώσσα, όπως και κάθε γλώσσα του κόσμου. Το πλέον ενδιαφέρον στοιχείο

Παρουσίαση του Μακεδονο-Ελληνικού Λεξικού στο Λ΄’εριν-Φλώρινα

για κάθε γλωσσολόγο είναι το γεγονός ότι η μακεδόνικη γλώσσα είναι σλαβική γλώσσα, η οποία δημιουργήθηκε σε επαφή με τις άλλες βαλκανικές γλώσσες, με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Είναι μια πολύ πλούσια γλώσσα με ιδιαίτερα γλωσσικά χαρακτηριστικά, πολλές διαλέκτους οι οποίες την κάνουν ακόμη πλουσιότερη και στοιχεία τα οποία τη διαφοροποιούν από όλες τις υπόλοιπες γλώσσες. Είναι μια απολύτως ολοκληρωμένη γλώσσα από όλες τις πλευρές. Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε ότι οι μακεδονικές διάλεκτοι που ομιλούνται σε πολλά χωριά της βορείου Ελλάδας, είναι αναπόσπαστο τμήμα του συνόλου της μακεδόνικης γλώσσας, είναι δηλαδή η ίδια γλώσσα με αυτή που ομιλείται στη Δημοκρατία της Μακεδονίας. Είναι εντελώς γελοία και αβάσιμα τα επιχειρήματα και οι προσπάθειες της Ελλάδας, η οποία προσπαθεί να αποδείξει το αντίθετο.

Ασχολούμενος με το μακεδονικό ζήτημα, αυτομάτως γίνατε εχθρός ορισμένων ομάδων ατόμων. Τί είδους προβλήματα αναγκαστήκατε να αντιμετωπίσετε;

Ενδιαφέρθηκα για τη μακεδόνικη γλώσσα, όταν ήμουν φοιτητής σλαβικής γλωσσολογίας. Δεν είχα ιδέα ότι η μακεδόνικη γλώσσα ήταν τόσο προβληματική για τη Βουλγαρία και την Ελλάδα τότε. Το 1981 όμως, στη Βουλγαρία μου είπαν ότι εάν συνεχίσω να γράφω και δημοσιεύω για τη μακεδόνικη και τη βουλγάρικη γλώσσα ως ξεχωριστές γλώσσες, θα με κύρρησαν ως

Επίθεση ναζιστών τησ Χρυσής Αυγής στην παρουσίαση του Ελληνο-Μακεδόνικου Λεξικού στην Αθήνα

persona non grata (ανεπιθύμητο πρόσωπο).   Στην πόλη Portland, Oregon USA (Πόρτλαντ, Όρεγκον, ΗΠΑ), το 1972, με έδιωξαν από ελληνικό εστιατόριο επειδή μίλησα στη μακεδόνικη γλώσσα. Στην ουσία, το όλο περιστατικό είχε ως εξής: Ένας φίλος μου, ο οποίος ήξερε ότι σπουδάζω μεταξύ των άλλων και μακεδόνικη γλώσσα, μου είπε ότι εκεί κοντά είχε ένα εστιατόριο στου οποίου τη βιτρίνα έγραφε Μακεδονία και μου πρότεινε να πάμε για να έχω την ευκαιρία να μιλήσω στη γλώσσα που μάθαινα. Έτσι και πράξαμε. Όταν όμως μπήκαμε στο εστιατόριο και χαιρέτησα στα μακεδόνικα, κανένας δεν άντέδρασε. Νόμιζα ότι έκανα κάποιο λάθος στην φράση μου και την επανέλαβα. Τότε μου είπαν ότι δεν καταλαβαίνουν τη γλώσσα αυτή. Καθίσαμε με το φίλο μου στο μπαρ και ζητήσαμε ποτό. Μας είπαν να πάμε να πιούμε σε άλλο μέρος το ποτό μας και ότι εκεί δεν ήμασταν καλοδεχούμενοι. Είχαν θυμώσει επειδή μίλησα μακεδόνικα. Ίσως δεν ήξεραν να μιλάνε μακεδόνικα, αλλά σίγουρα είχαν καταλάβει ποιά γλώσσα μιλούσα και γιαυτό είχαν θυμώσει. Τότε ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που αισθάνθηκα διακρίσεις προς το άτομό μου και αυτό για μια γλώσσα η οποία ούτε καν μητρική μου ήταν. Το 2009 μου επιτέθηκαν Έλληνες φασίστες κατα τη διάρκεια της παρουσίασης του πρώτου ελληνο-μακεδόνικου λεξικού που εκδόθηκε στην Ελλάδα από το πολιτικό κόμμα των εθνικά Μακεδόνων, Ουράνιο Τόξο-Виножито. Σε συνέδρια γλωσσολογίας στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, είχα προβλήματα από τους Βούλγαρους, οι οποίοι προσπαθούσαν να εμποδίσουν και ματαιώσουν τις δημοσιεύσεις άρθρων μου και να σβύσουν το όνομά μου από έρευνες, προλόγους κτλ. μικρό το κακό όμως.

Το 2009, όπως αναφέρατε και παραπάνω, συμμετείχατε στην παρουσίαση του ελληνο-μακεδόνικου λεξικού στην Αθήνα, ως φιλοξενούμενος του Виножито και του Ευρωπαικού Γραφείου λιγότερο διαδεδομένων γλωσσών και εκεί γευτήκατε λιγάκι την ελληνική δημοκρατία. Παρακαλούμε για σχολιασμό.

Όταν είδα την ευκολία με την οποία δρούσαν και έσπερναν μίσος και τρομοκρατία τέτοιου είδους ακροδεξιά εθνικιστικά στοιχεία και την απάθεια της ελληνικής αστυνομίας και των ελληνικών αρχών γενικά, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ότι ,,Εάν η Ελλάδα είναι λίκνο της δημοκρατίας, τότε το λίκνο είναι σπασμένο,,. Σήμερα όμως θα πρόσθετα ότι τα λίκνα είναι για τα μωράκια και ότι πρέπει να αντιμετωπίσουμε το τώρα και να πάμε μπροστά. Πρέπει όλοι να βλέπουμε τί μπορούμε να κάνουμε σήμερα για μια κοινωνία χωρίς ρατσισμό, για μια κοινωνία της διαφορετικότητας και της προόδου.

Πρόσφατα, τον Σεπτέμβριο αυτής της χρονιάς, ήσασταν ένας από τους παρουσιαστές της έκδοσης του Μακεδονο-ελληνικού λεξικού, η οποία έλαβε μέρος στην πόλη Лерин-Λέριν-Φλώρινα. Παρακαλούμε για σχολιασμό.

Η παρουσίαση και η όλη εκδήλωση εξελίχθηκε θαυμάσια. Ήταν πολύ καλά οργανωμένη και το πλήθος κόσμου που την παρακολούθησε με εντυπωσίασε. Ήταν ένα σημάδι που έδειξε ότι οι εθνικά Μακεδόνες της Ελλάδας άρχισαν να ξυπνούν και να μη φοβούνται πλέον, ότι άρχισαν να ενδιαφέρονται για πολιτιστικά, πολιτικά και γλωσσικά θέματα που τους αφορούν. Παλαιότερα συμμετείχαν σε τέτοιες εκδηλώσεις λιγότερα άτομα, κυρίως άντρες. Στο Λέριν είδα και πολλές γυναίκες και νεαρά άτομα. Πολύ ευχάριστο αυτό. Πάντως, το καλύτερο σχόλιο νομίζω το έκανε ο φίλος μου Paul Clyne (Πώλ Κλάιν), ο οποίος ήρθε μαζί μου στο Λέριν για να δει την περιοχή και να γνωρίσει από κοντά εθνικά Μακεδόνες. Όταν είδε κάποια στιγμή τους χούλιγκανς της Χρυσής Αυγής (ευτυχώς πολύ μικρός ο αριθμός τους) και τις αστυνομικές δυνάμεις, λίγα μέτρα από το ξενοδοχείο, μου είπε ότι αισθάνεται πιο ασφαλής στο επικίνδυνο νότιο τμήμα του Σικάγου. Παρόλα αυτά, το σημαντικότερο ήταν ότι μαζί με τους Μακεδόνες αισθανόταν και αυτός, όπως όλοι, ευτυχισμένος και καλοδεχούμενος. Ήταν μια πολύ επιτυχημένη παρουσίαση, σε περιοχή όπου οι Μακεδόνες αποτελούν πλειοψηφία.

Με τί αχολείστε αυτήν την περίοδο; Ετοιμάζετε κάτι σχετικό με τη μακεδόνικη γλώσσα;

Στο εγγύ μέλλον θα εκδοθεί από την Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, ο πρώτος τόμος των συγκεντρωμένων έργων μου για τη μακεδόνικη γλώσσα, μελέτες και σπουδές. Επίσης τελειώνω σύντομα, σε συνεργασία με συνάδελφό μου, εγχειρίδιο για τη βαλκανική γλωσσολογία. Ετοιμάζω και μια διάλεξη για τη νοτιοανατολική Ευρώπη και νοτιοανατολική Ασία, ως γλωσσικοί οικότοποι. Υπάρχουν πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία και ομοιότητες, παραλληλισμοί.

Τί θα θέλατε να συστήσετε στους εθνικά Μακεδόνες που ζουν στην Ελλάδα και σε καθημερινή βάση αντιμετωπίζουν διακρίσεις από πλευράς πλειοψηφίας και επίσημης εξουσίας, σχετικά με την ταυτότητά τους, πολιτισμό και γλώσσα τους;

Επίθεση ναζιστών τησ Χρυσής Αυγής στην παρουσίαση του Ελληνο-Μακεδόνικου Λεξικού στην Αθήνα

Πρέπει να αντέξετε. Γνωρίζω ότι είναι δύσκολα, αλλά θα πρέπει με όλα τα μέσα να προστατέψετε και να διατηρήσετε αυτό που είστε. Δεν γίνεται αλλιώς. Εάν σβύσουν αυτά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά σας, μαζί τους θα σβύσετε και εσείς. Κάθε ταυτότητα, συνείδηση, κάθε κουλτούρα, κάθε γλώσσα, έχει και τη δική της ανεκτίμητη αξία. Οι φορείς οποιασδήποτε γλώσσας, έχουν το δικαίωμα να υπερηφανεύονται για τη μητρική τους γλώσσα και εκεί ανήκει και η μακεδόνικη γλώσσα. Εγώ είμαι πολύ περήφανος που γνωρίζω άπτεστα τη μακεδόνικη γλώσσα και το ίδιο πρέπει να είστε και εσείς οι Μακεδόνες.

ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΙΓΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΤΕΧΝΗ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΛΕΝΕ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙ

ЕДЕН ОД МАЛКУМИНА ГРЦИ УМЕТНИЦИ ШТО СОЗДАВА УМЕТНОСТ СПОРЕД ТОА ШТО ГЛЕДА А НЕ СПОРЕД ТОА ШТО МУ КАЖУВААТ ДА ГЛЕДА

ΝΙΚΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ - НИКОС ТЕОДОСИУ

Συγγραφέας, σκηνοθέτης.  Σπούδασε κινηματογράφο στην Αθήνα και το Παρίσι. Το συγγραφικό έργο του εκτείνεται από τη λογοτεχνία ως την ιστορική έρευνα με ιδιαίτερη προσήλωση στην ιστορία των κινηματογράφων στην Ελλάδα. Στον κινηματογράφο είναι προσανατολισμένος στην σκηνοθεσία ντοκιμαντέρ με πολλές συμμετοχές σε Φεστιβάλ. Έχει επεξεργαστεί και κατευθύνει εκπαιδευτικά προγράμματα κινηματογράφου για παιδιά, έχει κάνει εισηγήσεις σε πολλά συνέδρια με θέμα την οπτικοακουστική παιδεία των νέων, δημοσιεύσεις σε περιοδικά κι έχει καθοδηγήσει κινηματογραφικά εργαστήρια, στην  Ελλάδα και το εξωτερικό. Είναι  ιδρυτικό μέλος του Νεανικού Πλάνου (Ομάδα δημιουργών για την οπτικοακουστική έκφραση των νέων ανθρώπων), μέλος της τριμελούς γραμματείας του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους, καλλιτεχνικός διευθυντής της Camera Zizanio (Ευρωπαϊκή Συνάντηση Νεανικής Οπτικοακουστικής Δημιουργίας), συνεργάτης του Media Education Centre στο Βελιγράδι.

Ανήκετε στον αριστερό χώρο. Ποιά τα προβλήματα τα οποία αντιμετωπίσατε στο παρελθόν λόγω των πεποιθήσεών σας;

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο αν είσαι αριστερός αλλά και το τι είδους αριστερός είσαι.

Τα εφηβικά μου χρόνια συνέπεσαν με το μεγάλους κοινωνικούς αγώνες  της δεκαετίας του 60. Έτσι βρέθηκα στους δρόμους της Αθήνας διεκδικώντας μαζί με τους συμμαθητές και σπουδαστές το 15% για την παιδεία, δημοκρατικές ελευθερίες κλπ. Ήταν το πρώτο μεγάλο ξέσπασμα μετά την καταχνιά που έπεσε στη χώρα με το τέλος του Εμφυλίου πολέμου και την επικράτηση της πιο αντιδραστικής δεξιάς. Αλλά πριν προλάβουμε να συνειδητοποιήσουμε αυτό που συνέβαινε ήρθαν το 1967 τα τανκς του Παπαδόπουλου και της χούντας των στρατιωτικών να συντρίψουν όλα τα όνειρα για μια αναγέννηση του τόπου. Η αστυνομοκρατία αντικαταστάθηκε από την στρατοκρατία. Ο ερχομός της δικτατορίας έφερε και την υποχρεωτική αυτοεξορία στη Γαλλία στην αγωνιώδη αναζήτηση ενός τόπου ελευθερίας.  Αλλά η ιδανική εικόνα που είχε ο κάθε καλλιτέχνης για το «λαμπερό» Παρίσι  γκρεμίστηκε σε ελάχιστους  μήνες  με τη μεγαλειώδη εξέγερση του 1968. Η στυγνή πραγματικότητα που οριοθετούσε και το τέλος της μεταπολεμικής ευημερίας και για τις χώρες της κεντρικής Ευρώπης,  εισέβαλε βίαια και μάλλον όρισε άλλες προτεραιότητες. Δεν μπορούσες να συνεχίσεις  αυτό που βίαια διακόπηκε στην Ελλάδα. Βρισκόσουν σ ένα ξένο τόπο όπου κυριαρχούσε  η πρωταρχική ανάγκη της επιβίωσης, κι αυτό δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Ουσιαστικά η ίδια η πραγματικότητα με ώθησε στο «περιθώριο» του καθώς πρέπει κόσμου, στον προβληματισμό και στην αμφισβήτηση. Η αμφισβήτηση που επεκτάθηκε και στην «επίσημη», όπως λένε,  αριστερά που κουβαλούσε το σταλινικό παρελθόν.  Έτσι οριοθετήθηκε για μένα ένα διπλό «περιθώριο».

Σε αυτές τις συνθήκες, ο μόνος δρόμος επιβίωσης, και καλλιτεχνικής,  ήταν το «αντάρτικο».  Επιλεκτικά, αιφνιδιαστικά  χτυπήματα. Χρήση ελαφρών «όπλων», το μίνιμουμ των ατομικών αποσκευών για να μπορείς να ελίσσεσαι και συχνή αλλαγή τόπου.  Τα τελευταία 20 χρόνια τα πράγματα ήταν κάπως καλύτερα, πιο ήρεμα. Μέχρι που ήρθε το ΔΝΤ.

Πρόσφατα σκηνοθετήσατε μια ταινία μικρού μήκους με θέμα το Γράμο και τις συνέπειες του Εμφυλίου. Τί σας ώθησε να ασχοληθείτε με ένα τέτοιο θέμα «ταμπού» για την ελληνική κοινωνία; Ποιές οι αντιδράσεις που συναντήσατε; Τί συναντήσατε στο Γράμο;

Κατ αρχήν να ξεκαθαρίσω ότι δεν κάνω πολιτικές ταινίες. Δυο μικρού μήκους με καθαρά πολιτικό θέμα που είχα κάνει μέχρι τότε, μια για τον Γιώργο Ζιούτο κι άλλη μια για τη Μαρία Καραγιώργη, δυο πολύ σημαντικά αλλά παραγνωρισμένα πρόσωπα της Ελληνικής αριστεράς, ήταν για περιορισμένη χρήση. Εδώ και πολλά χρόνια ασχολούμαι συστηματικά με τον κινηματογράφο, τον κινηματογράφο σαν κοινωνικό φαινόμενο. Πάνω σ αυτό έχω φτιάξει βιβλία και ταινίες.

Στο Γράμμο έφτασα μέσα από μια μεγάλη παράκαμψη, την Ουγγαρία! Δηλαδή πήγα πρώτα στο χωριό Beloyannisz.

Στο χωριό, που έχει το όνομα του Νίκου Μπελογιάννη, έφτασα μετά από την αφήγηση μιας ανθρώπινης ιστορίας που με συγκλόνισε. Μιας απλής ιστορίας που μέσα της είδα να κλείνει όλο το μεταπολεμικό δράμα των κατοίκων αυτής της χώρας, αυτών που πάλεψαν για ένα καλύτερο αύριο αλλά έβλεπαν τα όνειρα τους να γκρεμίζονται διαρκώς. Αυτή  θα αποτελούσε τον κορμό του ντοκιμαντέρ που ξετύλιγε την ιστορία του χωριού μέχρι τις μέρες μας.

Ήταν η ιστορία του Θωμά και της Ρόζα, δυο νέων από κάποιο χωριό της Φλώρινας. Ο Θωμάς, αντάρτης στο Δημοκρατικό Στρατό, ήταν αρραβωνιασμένος με τη Ρόζα, που όπως έλεγαν ήταν η ομορφότερη στην περιοχή. Μετά την ήττα και το τέλος του Εμφυλίου ο πρώην αντάρτης κατέληξε στο χωριό Μπελογιάννης.  Αφού εγκαταστάθηκε κίνησε τις διαδικασίες να φέρει κοντά του τη Ρόζα. Είχαν ρυθμιστεί όλα στην κάθε λεπτομέρεια και τη συγκεκριμένη ημέρα και ώρα ο Θωμάς περίμενε τη Ρόζα στο σιδηροδρομικό  σταθμό του χωριού. Αλλά το τρένο ήρθε από τη Βουδαπέστη χωρίς τη Ρόζα. Την επόμενη μέρα ο Θωμάς βρισκόταν πάλι στο σταθμό. Συνέχισε να κάνει το ίδιο και τις επόμενες μέρες κι έτσι άρχισαν να περνούν οι μήνες τα χρόνια. Παράλληλα ο Θωμάς άρχισε να καλλιεργεί στο σπίτι του τριαντάφυλλα  που απλώνονταν έξω από την αυλή του, κάλυπταν το πεζοδρόμιο κι έφταναν μέχρι την άσφαλτο. Δεν πάνε πολλά χρόνια που ο Θωμάς άφησε την τελευταία του πνοή αγκαλιά με τα τριαντάφυλλα όταν ένα σκαπτικό μηχάνημα που άνοιγε ένα όρυγμα στο πεζοδρόμιο, αναγκαστικά έπρεπε  να τα καταστρέψει. Δεν έμαθε ποτέ, ή αν το έμαθε δεν θα ήθελε να το πιστέψει, ότι η Ρόζα ξεκίνησε να πάει να τον βρει. Στο δρόμο όμως για τον σταθμό του τρένου στην Ελλάδα έπεσε πάνω σε μια συμμορία ένοπλων δεξιών που τη βίασαν και τη σκότωσαν.

Στο χωριό Μπελογιάννης όμως που πήγα ήρθα αντιμέτωπος και με μιαν άλλη σκληρή πραγματικότητα. Η πολιτική αλλαγή του 1989 απειλούσε με πλήρη εξαφάνιση το χωριό αφού θεωρούνταν ένα κομμουνιστικό κατάλοιπο. Ευτυχώς δεν έφτασαν σε αυτή την ακρότητα, προχώρησαν όμως  σε μιαν άλλη, ενδιάμεση: να βεβηλώσουν τα μνήματα στο νεκροταφείο που αντί σταυρού είχαν ένα κόκκινο αστέρι.  Φτάσαμε στο σημείο να μην υπάρχει σεβασμός ούτε τους νεκρούς. Σημάδι πολύ ανησυχητικό. Επιστροφή στη βαρβαρότητα.

Στο Γράμμο  βρέθηκα ακολουθώντας τη αντίστροφη πορεία των ελάχιστων ανθρώπων από την Ελλάδα που συνάντησα στο χωριό Μπελογιάννης. Με μια έννοια να συνδέσω το νήμα γιατί από κει ξεκίναγαν όλες οι αφηγήσεις τους. Κι εκεί, στο Γράμμο,  μου αποκαλύφθηκε μια άλλη πραγματικότητα. Τα εξαφανισμένα χωριά του Γράμμου, χωριά που καταστράφηκαν, ισοπεδώθηκαν όχι εξ αιτίας του πολέμου αλλά αφού τέλειωσε αυτός!! Για να μην κατοικηθούν ποτέ πια. Μια τραγική αλήθεια που, εκτός από ελάχιστους, είναι άγνωστη στην Ελλάδα.

Η καταστροφή τους αποτελούσε μια βάρβαρη πολιτική πράξη . Σκέφτηκα τους ανθρώπους στο χωριό Μπελογιάννης αλλά και όλους τους πολιτικούς πρόσφυγες. Μια ζωή ζητούσαν να γυρίσουν πίσω. Που;

Έτσι, αν και δεν ήταν προγραμματισμένο, σκέφτηκα να φτιάξω αυτή τη μικρή  ταινία για να πω απλά αυτά που είδα. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

Με μια ορισμένη έννοια η ταινία Γράμμος ανήκει στις περιβαλλοντικές ταινίες. Μόνο που το περιβάλλον δεν είναι μόνο η φύση, το νερό, ο αέρας. Μέρος  της φύσης είναι ο άνθρωπος και δεν έχει νόημα να μιλάμε για το περιβάλλον αν δεν το αντιμετωπίζουμε σ αυτή τη σύνθετη μορφή του. Κι ο άνθρωπος, το πιο συνειδητό κομμάτι της, δεν είναι μια απλή ύπαρξη με μια εφήμερη παρουσία πάνω στη γη. Είναι κοινωνικό όν, έχει παρελθόν (ιστορία), έχει παρόν και μέλλον. Κι η ταινία αποδεικνύει έμμεσα αλλά καθαρά πόσο στενή είναι η σχέση περιβάλλοντος και πολιτικής. Κι αν δεν υπερασπίζεσαι, δεν σέβεσαι τον άνθρωπο κι όλο τον πλούτο που κουβαλάει πάνω του μέσα από τη διαφορετικότητα του, δεν προστατεύεις κανένα περιβάλλον, κανέναν πλανήτη.

Δεν μπορώ να πω ότι είχα σημαντικές αρνητικές αντιδράσεις. Άλλωστε η ταινία δεν προωθεί ιδέες, δεν ισχυρίζεται τίποτα, καταγράφει μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα. Μεμονωμένες αντιδράσεις μόνο υπήρξαν. Αυτό πρέπει να οφείλεται στο γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια οι επαγγελματίες ιστορικοί ασχολούνται όλο και περισσότερο με τον Εμφύλιο Πόλεμο. Εκδίδονται βιβλία, γίνονται συνέδρια κλπ.  Έχουν αποκαλυφθεί πολλές αλήθειες αν και πολλές μένουν στο σκοτάδι. Έτσι μπορούμε να πούμε ότι πια δεν υπάρχουν «ταμπού» με την κλασσική έννοια, αυτά που επέβαλε η κρατική λογοκρισία κι η Ασφάλεια.

Χρησιμοποιούν  όμως άλλους τρόπους. Μια λογοκρισία που δε λέει το όνομά της. Κρατάει προσχήματα. Γνωρίζω τουλάχιστον μια πρόταση για ταινία ντοκιμαντέρ για τους Εθνικά Μακεδόνες που απορρίφθηκε από Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου. Γνωρίζω ότι απορρίφθηκε πρόταση για ταινία μυθοπλασίας βασισμένη στο βιβλίο του Μενέλαου Λουντέμη «¨Ένα παιδί μετράει τα άστρα». Η επίσημη δικαιολογία ήταν ότι οι διάλογοι με ελληνικά της δεκαετίας του 50 δεν θα ήταν κατανοητοί στο σημερινό κοινό. Κάποιου όμως από τους «κριτές» του ξέφυγε: οι διάλογοι περιείχαν «ψήγματα μακεδονικής διαλέκτου»! Και να σκεφτείτε ότι ήταν μια διεθνής παραγωγή που είχε εξασφαλίσει 1 εκ.  ευρώ από το εξωτερικό! Όταν το ΕΚΚ αρνήθηκε τη δική του μικρή συμμετοχή οι ξένοι αποσύρθηκαν μαζί με τα λεφτά τους.

Φυσικά έχουμε και το αντίθετο της λογοκρισίας, την προπαγάνδα της «ισοπέδωσης» που προσφέρει αφειδώς συγχωροχάρτια στους θύτες με ταινίες του τύπου «Ψυχή Βαθιά» στο όνομα δήθεν της «εθνικής συμφιλίωσης».

Είναι χαρακτηριστικό ότι την ίδια χρονιά που γυρίστηκε η δικιά μου ταινία για το Γράμμο , συνέπεσε να γυριστεί και μια απολιτική ταινία για έναν μελισσοκόμο στο Γράμμο.  Κέρδισε αρκετές διακρίσεις.

Είχατε στα σχέδιά σας να σκηνοθετήσετε ντοκυμαντέρ για το χωριό Μπελογιάννης της Ουγγαρίας, όπου εκεί είχαν εγκατασταθεί πολλοί Έλληνες και Μακεδόνες πολιτικοί πρόσφυγες του Εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα. Για ποιό λόγο το ακυρώσατε;

Για την ακρίβεια δεν το ακύρωσα. Δεν μπόρεσα να συνεχίσω εξ αιτίας οικονομικών προβλημάτων.  Τα πρώτα γυρίσματα τα έκανα με δικά μου έξοδα. Ταυτόχρονα είχα υποβάλλει αίτηση για χρηματοδότηση στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου. Θεωρούσα ότι, μετά δυο απορρίψεις (για ένα  ντοκιμαντέρ που αφορούσε  την Κύπρο αλλά θεωρήθηκε ότι είναι ευαίσθητο εθνικό θέμα που δεν πρέπει να αγγίζουμε) θα έπαιρνα την έγκριση για την ιστορία του  Θωμά και τη Ρόζα. Έκανα λάθος.

Οι επιτροπές κρίσεων του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου όπως ανέφερα και πιο πάνω λειτουργούν λογοκριτικά. Το κακό είναι ότι οι έλληνες σκηνοθέτες διεκδικούν (για την ακρίβεια διεκδικούσαν ) χρήματα για να κάνουν ταινίες, χωρίς όμως ποτέ να διεκδικούν το θεμελιώδες: το δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης.

Το μόνο που μας σώζει είναι η ψηφιακή τεχνολογία που μας επιτρέπει , ειδικά στο ντοκιμαντέρ, να δημιουργούμε ανεξάρτητες ταινίες με μικρό κόστος αλλά καλή ποιότητα. Καθοριστική είναι και η βοήθεια φίλων που προσφέρουν αμισθί τις υπηρεσίες τους ή τα μηχανήματα.  Έτσι επιβιώνουμε καλλιτεχνικά. Αλλά αυτό δεν είναι η λύση του προβλήματος.

Πρόσφατα η ταινία σας για το Γράμο, προβλήθηκε σε εκδηλώσεις της Στέγης Μακεδονικού Πολιτισμού, του πολιτιστικού τμήματος του Μακεδόνικου κινήματος των εθνικά Μακεδόνων στην Ελλάδα, με αφορμή την παρουσίαση του Μακεδονο-Ελληνικού Λεξικού. Ποιές οι εντυπώσεις σας και η άποψή σας για το όλο θέμα.

Αυτή ήταν η εγγύτερη, στο χώρο του δράματος,  προβολή της ταινίας. Κατά συνέπεια κι οι άνθρωποι που βρέθηκαν εκεί είχαν μια πιο άμεση σχέση με τα συμβάντα. Σχεδόν όλοι με τους οποίους μίλησα είχαν τουλάχιστον ένα συγγενή  που έχασε τη ζωή του εκεί, κι άλλους που είχανε σκορπίσει στα πέρατα του κόσμου. Έτσι το θέμα τους άγγιζε άμεσα. Το κλίμα ήταν συναισθηματικά φορτισμένο. Δυστυχώς δεν είχα χρόνο στη διάθεσή μου για να μπορέσω να ανταλλάξω κουβέντες με περισσότερους.  Ίσως κάποια άλλη φορά να μου δοθεί αυτή η ευκαιρία.

Μέσα όμως από την προβολή αυτή, τη πορεία της ταινίας στο ίντερνετ και τα σχόλια που έχω εισπράξει, διαπίστωσα το μεγάλο κενό στη σχετική φιλμογραφία και την ανάγκη να καλυφθεί. Υπάρχει  ανάγκη κι ο κινηματογράφος να ακολουθήσει τους δρόμους που άνοιξε η ιστορική έρευνα. Η δικιά μου ταινία θίγει με έναν πολύ περιορισμένο τρόπο το ζήτημα. Ελπίζω νέοι σκηνοθέτες να ασχοληθούν με αυτό και να δώσουν ταινίες  που να ανταποκρίνονται στον βασικό ορισμό του ντοκιμαντέρ ως κινηματογράφος του πραγματικού, κινηματογράφος  αλήθεια.

Οικονομική, αλλά και μεγάλη κοινωνική κρίση στην Ελλάδα. Παρακαλούμε για σχολιασμό.

Δύσκολο να δώσεις μια σύντομη απάντηση σε ένα τόσο μεγάλο ζήτημα.  Έχω μόνο να επισημάνω κάποια βασικά πράγματα.

Πρώτα απ όλα  δεν βρισκόμαστε μπροστά σε ένα ελληνικό πρόβλημα. Ιδιαίτερα οι μεγάλες διαδηλώσεις που έγιναν ταυτόχρονα σχεδόν σε όλες τις χώρες του κόσμου στις 15 του Οκτωβρίου απόδειξαν ότι το πρόβλημα είναι παγκόσμιο. Απλά η Ελλάδα βρέθηκε, όχι τυχαία βέβαια, στο μάτι του κυκλώνα και οι πολίτες της υφίστανται τις τραγικές συνέπειες.

Η οικονομική κρίση εμφανίζεται σαν το απόλυτο κακό το οποίο πρέπει να εξευμενίσουμε. Αλλά αυτή είναι η κρίση ενός συγκεκριμένου οικονομικού μοντέλου, του καπιταλιστικού, δεν είναι των πολιτών. Με την ώθηση εκατομμυρίων ανθρώπων στο περιθώριο, την ανέχεια, το θάνατο φαίνεται καθαρά ότι δεν έχει να προσφέρει τίποτα πλέον στην ανθρωπότητα. Δεν αναπτύσσει τις παραγωγικές δυνάμεις αλλά τις καταστρέφει. Κι η κυριότερη παραγωγική δύναμη είναι ο άνθρωπος.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο σήμερα είναι το γεγονός ότι για  πρώτη φορά στην ιστορία στοχοποιείται άμεσα η αιτία του κακού: το μεγάλο κεφάλαιο κι όλοι οι μηχανισμοί που χρησιμεύουν για την αφαίμαξη των εργαζομένων, οι τράπεζες, τα χρηματιστήρια, οι οίκοι αξιολόγησης κλπ. Τα απρόσωπα τέρατα που συντάσσουν λογιστικούς πίνακες και παίζουν με τις ζωές ανθρώπων.

Είναι εντυπωσιακό ότι στο εξωτερικό γίνεται λόγος ολοένα και περισσότερο για μια παγκόσμια ειρηνική επανάσταση. Ακόμα και αστοί οικονομολόγοι μιλούν για εθνικοποίηση των τραπεζών.

Αν όμως οι πολίτες έχουν ειρηνικές διαθέσεις οι κυβερνώντες δεν έχουν. Πουθενά δεν εφαρμόστηκαν τόσο σκληρά μέτρα λιτότητας χωρίς σκληρά μέτρα καταστολής. Οι δημοκρατικές ελευθερίες κινδυνεύουν. Στα χέρια μας να τις υπερασπίσουμε. Αλλά αυτό απαιτεί τη μεγαλύτερη κοινωνική συσπείρωση.

Ποιά τα σχέδια σας για το μέλλον.

Στις σημερινές συνθήκες δεν μπορείς να κάνεις μεγάλα σχέδια για το μέλλον. Όλα είναι ρευστά. Είναι οι στιγμές που κι η ποίηση κατεβαίνει στους δρόμους. Και πρέπει να την ακολουθήσεις.

ЕДЕН ОД ГОЛЕМИТЕ МАКЕДОНЦИ НА НАШЕТО ВРЕМЕ

ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ

ВТОРО УНИШТУВАЊЕ НА ЗАГОРИЧАНИ

ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΖΑΓΚΟΡΙΤΣΣΑΝΙ

Μετά από όλα αυτά που είναι γνωστά από το παραδοσιακό τραγούδι, το 1945, και πάλι δολοφονήθηκαν, εκτελέστηκαν, εκδιώχθηκαν, οι πιο θαρραλαίοι Μακεδόνες. Στην αυτοβιογραφία του, ο παγκοσμίου φήμης γιατρός Лефтер Манче – Λέφτερ Μάντσσε, μαρτυρά για την τραγωδία της οικογένειάς του και την τραγωδία όλων των κατοίκων του χωριού του, του Загоричани – Ζαγκορίτσσανι.

Εγώ, ο Δρ.Λέφτερ Μάντσσε, γεννήθηκα στις 29 Σεπτεμβρίου 1935 στο χωριό Загоричани, Костурско – Ζαγκορίτσσανι Κόστουρσκο (Βασιλειάδα Καστοριάς). Η μητέρα μου λεγόταν Александра-Цана (Αλεξάντρα-Τσάνα, γεννημένη Пелтичкова-Πελτίτσσκοβα) και ο πατέρας μου Методи Џиндров (Μετόντι Τζζίντροβ). Ο πατέρας μου, μαζί με 72 άλλους άντρες του χωριού, τον Απρίλιο του 1945, συλλήφτηκε από το μοναρχοφασιστικό στρατό, καταδικάστηκε σε 101 χρόνια φυλάκισης και στάλθηκε στα ερημονήσια του Αιγαίου. Η μητέρα μου Τσάνα, μαζί με 16 άλλους κατοίκους του Ζαγκορίτσσανι (κοπέλες αρραβωνιαστικές, μητέρες και πατεράδες παρτιζάνων), δολοφονήθηκε το 1949 από τις μοναρχοφασιστικές επιτροπές τιμωρίας.

Οι γονείς μου είχαν 4 γιους και 2 κόρες. Ο πρώτος γιος, ο Димитар-Ντιμίταρ γεννήθηκε το 1927 και το 1949 ως παρτιζάνος, σκοτώθηκε στις τελευταίες μάχες του Γράμμου. Ο δεύτερος γιος, ο Стево-Στέφο, γεννήθηκε το 1929 και βγήκε παρτιζάνος, ανάμεσα στους πρώτους, το 1946. Μαχώμενος ηρωικά περισσότερα από τρία χρόνια, τον Απρίλιο του 1949 σκοτώθηκε στο Γράμο. Ο τρίτος γιος, ο Харила-Χάριλα, γεννήθηκε το 1930 και σε ηλικία 17 ετών εντάχθηκε στις τάξεις των παρτιζάνων, αλλά δυστυχώς, κατα τη διάρκεια της πρώτης μάχης στο Кожани – Κόζζανι (Κοζάνη), αιχμαλωτίστηκε από τους φασίστες και μετά από μερικούς μήνες φυλακής στο Солун-Σόλουν (Θεσσαλονίκη), εκτελέστηκε σε ηλικία 17 ετών.

Η πρώτη αδερφή Тана-Τάνα, γεννήθηκε το 1932 και νέα ακόμη κοπέλα, προς το τέλος του Εμφυλίου, φυλακίστηκε.

Εγώ γεννήθηκα το 1935 και επειδή η θεία Јана-Γιάννα, αδερφή της μητέρας μου και ο άντρας της Стево Манче-Στέφο Μάντσσε, δεν είχαν παιδιά, όταν ήμουν τεσσάρων εβδομάδων, με υιοθέτησαν. Έτσι από Τζζίντροβ έγινα Μάντσσεβ. Η μικρότερη μου αδερφή, (Василка-Циља)Βάσιλκα-Τσίλια, γεννήθηκε το 1940 και το 1961, με τον άντρα της, ο οποίος είναι ελληνικής καταγωγής, μετανάστευσαν στην Αυστραλία, όπου ζουν μέχρι και σήμερα.

Εγώ, ως παιδί φυγάδας (дете бегалец-ντέτε μπέγκαλετς), αποχαιρέτησα το χωριό όπου γεννήθηκα και το 1948, μέσω του χωριού Љубојно-Λιούμποϊνο της Πρέσπας και τη Битола-Μπίτολα, με τραίνο μας μετάφεραν στην Βουδαπέστη της Ουγγαρίας. Τους πρώτους μήνες τους περάσαμε σε στρατόπεδο και έπειτα μας μοίρασαν σε διάφορα χωριά και πόλεις. Στο χωριό όπου με εγκατέστησαν υπήρχαν ακόμη 21 παιδιά από το Ζαγκορίτσσανι. Εκεί άρχισα να πηγαίνω σχολείο και έμαθα να γράφω στα μακεδόνικα. Αργότερα ξεκίνησα να εργάζομαι στο γνωστό ναυπηγείο Γκάνζ. Εκεί, κάποια στιγμή αρρώστησα και μου έγινε εγχείρηση κοίλης. Μετά την εγχείρηση όμως, ανέβασα πυρετό και πουθενά δεν μπορούσαν να διαγνώσουν την αιτία. Για να μην δημιουργηθεί πολιτικό σκάνδαλο, επειδή εκείνο το διάστημα η διεθνής κοινότητα ασχολούταν συχνά με τα παιδιά φυγάδες, η κυβέρνηση της χώρας ζήτησε δέκα αμπούλες νέου αντιβιοτικού από την πρεσβεία των ΗΠΑ, το οποίο τότε είχε παρουσιαστεί στην αγορά με το όνομα στρεπτομιτσίν. Με τη βοήθεια του νέου φαρμάκου και τις μεγάλες προσπάθειες των γιατρών, τελικά γιατρεύτηκα. Τότε ήταν που αποφάσισα να γίνω γιατρός. Με τα λίγα ουγγρικά που τότε γνώριζα, τηλεφώνησα στους αρμόδιους για τα παιδιά φυγάδες και τους είπα ότι θέλω να σπουδάσω ιατρική. Εκείνοι μου απάντησαν ότι πρώτα θα έπρεπε να τελειώσω τέσσερα χρόνια Γυμνάσιο.

ЗАГОРИЧАНИ | ΖΑΓΚΟΡΙΤΣΣΑΝΙ

Με έστειλαν στο γυμνάσιο Σάντορ Πετέφι (ο γνωστότερος Ούγγρος ποιητής) και εκεί τελείωσα την πρώτη χρονιά. Το 1952, στην πόλη όπου ζούσα, άνοιξαν νέο σύγχρονο γυμνάσιο και εγώ μαζί με άλλα παιδιά, ήμασταν οι πρώτοι μαθητές στο γυμνάσιο αυτό. Εκείνο το διάστημα άρχισα να ασχολούμαι με τον αθλητισμό, με το άλμα επι κοντώ και ήμουν αρκετά καλός. Ο υπεύθυνος της τάξης μας, ο οποίος αγαπούσε την αρχαία ελληνική κλασική λογοτεχνία, έβαλε σε εμένα, το μόνο Μακεδόνα της τάξης και σε δύο Ελληνάκια με καταγωγή από την Ήπειρο, υψηλότερους βαθμούς από αυτούς που αξίζαμε. Πριν το τέλος όμως της χρονιάς, πέθανε και ο νέος υπεύθυνος που ήρθε, μας μείωσε κατα πολύ τους βαθμούς, με αποτέλεσμα να μην μπορώ εύκολα να εγγραφώ σε πανεπιστήμιο και ακόμη περισσότερο στην ιατρική.

Για μεγάλη μου τύχη, το διάστημα εκείνο είχα γράψει ένα κείμενο, το οποίο ήταν πολύ ποιοτηκό και το συμβούλιο των καθηγητών το είχε τοποθετήσει στον κεντρικό πίνακα του γυμνασίου για να μπορέσουν όλοι να το διαβάσουν. Ο καθηγητής Ιστορίας λεγόταν Δρ.Γιόζεφ Ντόμπι και ήταν αριστοκρατικός τύπος. Όσα κατάφερα στη ζωή μου, τα χρωστάω στον άνθρωπο αυτό. Μετά την αποφοίτησή μου, ο Δρ.Ντόμπι με ρώτησε πού θα συνεχίσω τη μόρφωσή μου και εγώ του απάντησα ότι μάλλον θα με στείλουν πάλι στο ναυπηγείο. Εσύ είσαι έξυπνο παιδί και πρέπει να συνεχίσεις στο πανεπιστήμιο και εάν δεν μπορείς να σπουδάσεις ιατρική, τότε δοκίμασε στη Γυμναστική Ακαδημία. Έτσι το 1955 έγινα φοιτητής στη Γυμναστική Ακαδημία, η οποία την εποχή εκείνη θεωρούταν ως η καλύτερη στον κόσμο. Μόνο στη δική μου τάξη, υπήρχαν τέσσερις φοιτητές, χρυσοί πρωταθλητές στις Ολυμπιάδες της Μελβούρνης και του Τόκιο.

Ένας από αυτούς, κατείχε επι πολλά χρόνια το παγκόσμιο ρεκόρ στο KALASPACS VETES και λεγόταν Γκιούλα Ζσιβότσκι. Το 1958, στη λίμνη Μπάλατον γνώρισα μια απόφοιτο από το Ντέμπρετσιν, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας και όταν αποφοίτησα από τη Γυμναστική Ακαδημία το 1959, αιτήθηκα εγγραφή στο πανεπιστήμιο ιατρικής του Ντέμπρετσιν. Δήλωσα ότι δεν θέλω υποτροφία και ότι θα σπουδάζω και τα βράδια θα εργάζομαι ως καθηγητής γυμναστικής. Έτσι με δέχτηκαν, αλλά όταν είδαν ότι ήμουν άριστος φοιτητής, το Υπουργείο το 1961 μου έδωσε υποτροφία, ως το τέλος των σπουδών μου το 1965. Τότε έλαβα πτυχίο με το μεγαλύτερο δυνατό βαθμό SUMMA CUM LAUDE, που σημαίνει ότι αποφοίτησα με κόκκινο δίπλωμα. Λόγω της μεγάλης επιτυχίας μου, το πανεπιστήμιο αποφάσισε να με κρατήσει στο νοσοκομείο του. Το 1961 παντρεύτηκα με την κοπέλα που είχα γνωρίσει στη λίμνη και στο μεταξύ είχε τελειώσει παιδαγωγία. Το 1969 πέρασα όλες τις εξετάσεις για γενικός χειρούργος με τους μεγαλύτερους βαθμούς και έλαβα τον τίτλο Βοηθός Καθηγητής στο νοσοκομείο, ασχολούμενος με τον καρκίνο της κοιλιακής χώρας, κάνοντας ειδικότητα στην Ουκρανία και στο Σέγκεντιν της Ουγγαρίας. Λόγω μιας μελέτης μου που είχε δημοσιευθεί σε φημισμένο γερμανικό περιοδικό χειρουργικής, έλαβα πρόσκληση να επισκευτώ τον καλύτερο χειρούργο καρκίνου της κοιλιακής χώρας, τον Δρ.Ζάτσχο στο Ινστιτούτο Φίνσεν της Κοπεγχάγης, Δανία. Εκεί εργάστηκα δύο μήνες και έπειτα, τον Ιούνιο του 1973, μετανάστευσα στον Καναδά. Όταν έδειξα στις καναδικές αρχές τις μελέτες μου που είχαν δημοσιευθεί σε πολλά παγκοσμίας φήμης ιατρικά περιοδικά, μου έδωσαν βίζα χωρίς καμία καθηστέρηση.

Μετά από μεγάλες πολύμηνες δυσκολίες, η ουγγρική κυβέρνηση επέτρεψε στη σύζυγό μου και τους δύο μου γιούς να έρθουν και εκείνοι στο Ουίνσδορ του Καναδά, κοντά μου.

Όταν πέρασα τις αναγκαίες εξετάσεις σε διάφορα μαθήματα, έλαβα άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος και τοποθετήθηκα στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο της Οτάβα, στο τμήμα γενικής χειρουργικής. Εκεί εργάστηκα ως το 1979 και το 1980 άνοιξα την πρώτη ιδιωτική κλινική αισθητικής χειρουργικής στον Καναδά.

Είδα ότι στον Καναδά, ο καρκίνος της κοιλιακής χώρας δεν είναι συχνή αρρώστια και γιαυτό άρχισε να με ενδιαφέρει η αισθητική χειρουργική και ξεκίνησα να ταξιδεύω ανα τον κόσμο και να μαθαίνω πάνω στον τομέα αυτό. Πήγα μέχρι και την Αντελάιντα της Αυστραλίας, όπου γνωρίστηκα με έναν γνωστό γιατρό που ασχολούταν με την εμφύτευση μαλλιών. Επισκέφτηκα και πολλές κλινικές στο Λος Άντζελες, Παρίσι, Μαϊάμι, Λονδίνο κ.α.

Είχα μεγάλη τύχη όταν το 1984 με επισκέφτηκε ένας γιατρός από το Όσλο της Νορβηγίας και μου πρότεινε να ασχοληθώ με τη λιποαναρόφηση. Μου είπε ότι σύντομα θα λάβαινε μέρος το πρώτο συνέδριο λιποαναρόφησης στις Κάννες της Γαλλίας και ότι θα έπρεπε οποσδήποτε να πάω και εγώ. Μετά από τις Κάννες πήγα αμέσως σε συνέδριο εμφύτευσης μαλλιών στη Νέα Υόρκη και τον Σεπτέμβριο του 1984, ως δεύτερος χειρούργος στον Καναδά, ξεκίνησα να εκτελώ λιποαναρόφηση.

Το 1987, το καναδικό περιοδικό ιατρικής, μου πρότεινε να γράψω εισαγωγική μελέτη για την λιποαναρόφηση και η μελέτη αυτή ήταν η πρώτη του είδους που δημοσιεύτηκε στην καναδική ιατρική λογοτεχνία. Λόγω του γεγονότος αυτού έγινα γνωστός και ασθενείς μου έγιναν μέχρι και συζύγοι γνωστών γιατρών της εποχής εκείνης.

Αμέτρητες φορές ήμουν προσκεκλημένος σε τηλεοπτικά κανάλια και έδωσα πολυάριθμες συνεντέυξεις. Το 2006 σταμάτησα να εκτελώ εγχειρήσεις λιποαναρόφησης και μέχρι την στιγμή εκείνη, είχα κάνει άνω των 8.000 επεμβάσεων σε διάφορα μέρη του ανθρώπινου σώματος, κάτι το ανεπανάληπτο για τα δεδομένα του Καναδά.

Πολλές ήταν και οι φορές που με καλούσαν τα δικαστήρια ως ειδικό σε τέτοιου είδους θέματα, για να εκφέρω γνώμη πάνω σε υποθέσεις που αφορούσαν ιατρικά ατυχήματα και κακοτεχνίες.

Από το 1985, εκτελούσα πέντε είδη επεμβάσεων. Λιποαναρόφηση, εμφύτευση μαλλιών, διόρθωση προσώπου, ματιών και στήθους. Ήμουν ο μοναδικός χειρούργος στον Καναδά που ασχολούταν μόνο με την αισθητική χειρουργική.

Το 1987, Ούγγροι συνάδελφοι με προσκάλεσαν να δώσω διαλέξεις για τη λιποαναρόφηση και μετά από αυτό έκανα την πρώτη επέμβαση λιποαναρόφησης στη χώρα, στη γυναίκα ενός από τους γιατρούς, στο ίδιο νοσοκομείο όπου είχαν εγχειρήσει και μένα το 1950, όταν είχα εγχειριστεί από κοίλη.

Όπως στην καναδική ιατρική λογοτεχνία, έτσι και στην ουγγρική, η πρώτη μελέτη για τη λιποαναρόφηση ήταν δική μου και όλο και συχνότερα, πολλοί Ούγγροι συνάδελφοι, όπως και Μακεδόνες, Αμερικάνοι κ.α. έρχονταν στην κλινική μου για να μάθουν να εκτελούν λιποαναρόφηση, εμφύτευση μαλλιών κτλ.  Το 1994, μετά από διαλέξεις μου στη Βουδαπέστη, ξεκίνησε για πρώτη φορά να διεξάγεται εμφύτευση μαλλιών και στην Ουγγαρία. Λόγω του ότι  ο γιος μου Τόνι τελείωσε Ιατρική Σχολή στην Ουγγαρία, αποφάσισα να ανοίξω κλινική στη Βουδαπέστη, ειδική για εμφύτευση μαλλιών. Έχω δημοσιεύσει μελέτες μου σε ουγγρικά, καναδικά, γαλλικά και αμερικάνικα ιατρικά περιοδικά.

Όταν η Δημοκρατία της Μακεδονίας έγινε ανεξάρτητο κράτος, άρχισα να ασχολούμαι παρισσότερο με αυτήν, παρά με την κλινική μου. Η γραμματέας μου, χαριτολογώντας μου ζήτησε διπλό μισθό, επειδή ασχολούταν περισσότερο με το μακεδόνικο ζήτημα, παρα με τις εργασίες της κλινικής.

Το 1992, έγραψα επιστολές προς όλα τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Με πολυάριθμους Πρωθυπουργούς και Υπουργούς είχα αλληλογραφία και μεταξύ αυτών και ο Τόνι Μπλερ, ο Πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας, ο οποίος περισσότερες φορές με διαβεβαίωσε ότι η Δημοκρατία της Μακεδονίας, σε κάθε περίπτωση θα λάβει στάτους υποψήφιας χώρας για την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Έχω λάβει επιστολές και από τον Βαν Ντερ Στουλ, τον Σολάνα, τον Ρόμπερτσον και πολλούς Υπουργούς των κυβερνήσεων της Ουγγαρίας, του Καναδά και της Αυστραλίας.

Τώρα, όταν έχουμε ελεύθερο και ανεξάρτητο κράτος, τη Δημοκρατία της Μακεδονίας, δεν φοβάμαι εάν πεθάνω, αλλά επιθυμώ να ταφώ εκεί, στη Μακεδονία μου.

Πρόσφατα, αντιπροσωπεία του Ουράνιου Τόξου-Виножито και της Нова Зора, βρέθηκε στις Βρυξέλλες του Βελγίου, για να επισκευτεί το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Εκεί, οι συνεργάτες της εφημερίδας μας, είχαν την ευκαιρία να συναντηθούν με φίλο από το Facebook και να ακούσουν την πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία του. Μια ιστορία, αφηγημένη απλά, η οποία όμως αποκαλύπτει όλα τα στοιχεία του ελληνικού εθνικιστικού μύθου και το επίπεδο του μέσου Έλληνα, πάνω σε ιστορικά, πολιτικά θέματα και γνώσεις. Είναι η ιστορία, τα αισθήματα που και πολλοί εθνικά Μακεδόνες της Ελλάδας, έζησαν και ένιωσαν, όταν κατάλαβαν το ψέμα μέσα στο οποίο μεγάλωσαν και μορφώθηκαν.

Με λένε Βασίλη και γεννήθηκα και μένω στις Βρυξέλλες του Βελγίου. Είμαι Ελληνοβέλγος. Μητέρα Βελγίδα και πατέρα Έλληνα, με καταγωγή από νησί των Κυκλάδων. Ελληνικά, μεταξύ άλλων γλωσσών, έμαθα τα καλοκαίρια στο νησί και σε ελληνικό σχολείο στο Βέλγιο, όπου παρακολουθούσα μαθήματα δύο φορές την εβδομάδα, επί πέντε χρόνια.

Από μικρό παιδί μου έμαθαν μια λέξη μόνο, «ΕΛΛΑΣ», η χώρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του Λεωνίδα, του Περικλή, του Αχιλλέα…

Μου έμαθαν ότι εμείς οι Έλληνες είμαστε ο εκλεκτός λαός, ότι εμείς φέραμε το φως και τη δημοκρατία στους άλλους λαούς του πλανήτη, όπως ιστορία, αλφάβητο, φιλοσοφία, μαθηματικά, ιατρική, ολυμπιακούς αγώνες…

Μικρός ήμουν υπερήφανος που ήμουν Έλληνας. Μικρό παιδί ένιωθα ανώτερος από τα άλλα παιδάκια στο σχολείο. Όταν παίζαμε στο σχολείο ή στη γειτονιά, με παιδιά από διαφορετικές κουλτούρες (Βέλγους, Μαροκινούς, Κονγκολέζους, Ιταλούς, Τούρκους, Ισπανούς κτλ), συνέχεια τους έλεγα ότι εγώ είμαι Έλληνας και ότι έχουμε τη μεγαλύτερη ιστορία του κόσμου και ότι εσείς δεν είστε τίποτα. Εσείς δεν υπήρχατε και ζούσατε σε σπηλιές και τρώγατε κάτω με τα χέρια. Έτσι μου είχαν μάθει από μικρό παιδί στο σπίτι και στο ελληνικό σχολείο. Θυμάμαι μια μέρα στο ελληνικό σχολείο, ένας δάσκαλος μας είχε πει κάτι και όλη μέρα γελούσαμε μαζί με τα άλλα παιδιά: η Ελλάδα είναι χώρα 5000 χρόνια και το Βέλγιο ούτε 200 χρόνια.

Η αμερικανική ταινία my big fat greek wedding εκπροσωπεί πολύ καλά τους σημερινούς Έλληνες και είναι ακριβώς αυτό που έχω ζήσει από μικρός, δηλαδή ότι όλα είναι ελληνικά σε αυτό το πλανήτη.

Αλλά υπήρχε και μια άλλη λέξη που μας είχαν μάθει στο σχολείο. Τουρκία. Ότι όλοι οι Τούρκοι είναι κακοί και ότι Τουρκία σημαίνει εχθρός της Ελλάδας και ότι 400 χρόνια είμασταν σκλάβοι τους… τους Τούρκους μικρός τους φοβόμουν και τους μισούσα πάρα πολύ. Στο σχολείο δεν μιλούσα με Τούρκους και δεν τους ήθελα καθόλου. Από μικρό η γιαγιά μου και άλλοι μεγαλύτεροι ανθρώποι, μου έλεγαν ιστορίες για τους Τούρκους, πολλά άσχημα πράμματα για το λαό αυτό.

Στο Βέλγιο ήμουν Έλληνας υπερήφανος, αλλά μόλις κατέβαινα στο χωριό μου, στο νησί, εκεί ήμουν ο Βέλγος, ο ξένος, επειδή η μαμά μου είναι Βελγίδα και ντρεπόμουν πολύ γιαυτό. Συνέχεια στο νησί, παιδιά και μεγάλοι, μου έλεγαν ότι δεν είμαι Έλληνας και ότι είμαι Βέλγος. Πολύς κόσμος στο χωριό δεν με χαιρετούσε και με κορόιδευε για το λόγο αυτό. Ακόμα και σήμερα δυστυχώς.

To 2004, όταν κατέβηκα στην Ελλάδα το καλοκαίρι, ήταν μια χρονιά μεγάλη για τη χώρα και τον ελληνικό λαό. Ήταν η χρονιά των Ολυμπιακών Αγώνων και η χρονιά που η ομάδα ποδοσφαίρου κατέκτησε το ευρωπαικό κύπελο στην Πορτογαλία. Εκείνο το καλοκαίρι έγινε ένα μικρό περιστατικό: ένα παιδί μου είπε «σας νικήσαμεεεε». Εγώ τον ρώτησα ποιούς νικήσατε και μου είπε τη Γαλλία νικήσαμε 1-0, την ομάδα του Ζιντάν νικήσαμε στα προημιτελικά, σας νικήσαμε. Του είπα ότι εγώ δεν είμαι Γάλλος και δεν μένω στη Γαλλία αλλά στο Βέλγιο. Το ίδιο είναι μου είπε. Μιλάς γαλλικά. Εγώ του απάντησα: δηλαφή επειδή μιλάω γαλλικά στο Βέλγιο, είμαι Γάλλος; Ε τότε οι Αμερικάνοι είναι Άγγλοι και όλοι στη Λατινική Αμερική είναι Ισπανοί. Εκείνη την στιγμή κατάλαβα ότι δεν γίνεται διάλογος με τέτοιους ανθρώπους και δυστυχώς στην Ελλάδα, τέτοιοι υπάρχουν πολλοί.

Το καλοκαίρι του 2006 έγινε ακόμα ένα τέτοιο περιστατικό. Πολύς κόσμος με ρωτούσε τί έγινε στη Γαλλία, στο Παρίσι τον Οκτώβρη του 2005 (πολιτικές αναταραχές). Εγώ τους είπα παιδιά δεν ξέρω ακριβώς, η Γαλλία δεν είναι η χώρα μου και δεν μένω εκεί. Κάποιος πετάχτηκε και μου είπε: εσείς εκεί όλοι μπάσταρδοι είστε (μουσουλμάνοι, μαύροι κτλ.) και εγώ του απάντησα, γιατί εσύ τί είσαι; καθαρός Έλληνας; 400 χρόνια Τούρκοι στα Βαλκάνια και λες να είσαι καθαρός;

Τότε είχα κουραστεί πάρα πολύ με όλα αυτά. Συνέχεια άκουγα τα ίδια και τα ίδια για την Ελλάς και τους Έλληνες και ότι γεννηθήκαμε και θα πεθάνουμε Έλληνες κτλ…

Το 2006 ήταν η χρονιά που άλλαξαν τα πάντα στη ζωή μου. Ήταν η αρχή του τέλους για το παραμύθι περι άμεσης σύνδεσης των σημερινών Ελλήνων με τους αρχαίους Έλληνες.  Εκείνη τη χρονιά γνώρισα δύο παιδιά στις Βρυξέλλες, δύο αδέρφια με καταγωγή από Γιάννενα. Ο πατέρας τους κρατούσε ένα μπακάλικο κοντά στη γειτονιά μου και πήγαινα συχνά εκεί και καθόμασταν και τα λέγαμε. Μια μέρα, θυμάμαι, μπήκαν Ρουμάνοι μετανάστες και ζήτησαν κάτι να αγοράσουν και το αφεντικό, δηλαδή ο πατέρας των παιδιών, άρχισε να τους μιλάει μια περίεργη γλώσσα που δεν μπορούσα να καταλάβω (μιλάω γαλλικά, αγγλικά, ελληνικά και ολλανδικα/φλαμανδικά). Αμέσως μόλις φύγανε οι πελάτες, τους ρώτησα, μα τί γλώσσα είναι αυτή; Μου είπαν ότι είναι βλάχικα και τους ρώτησα τί είναι τα βλάχικα; Μου είπαν, άσε μην το ψάχνεις. Μου είπαν ότι είναι Ελληνόβλαχοι. Τότε δεν καταλάβαινα τί συνέβαινε. Το βράδυ μόλις μπήκα στο σπίτι, πήγα να ψάξω στο ίντερνετ, στο google, τί ήταν τα βλάχικα και εκεί βρήκα μια σελίδα της wikipedia για τους Βλάχους, Αρομάνους, “les valaques” στα γαλλικά. Εκεί έπαθα μεγάλο σοκ, είπα στον εαυτό μου, μα τί είναι αυτά; Το επόμενο καλοκαίρι όταν κατέβηκα Ελλάδα, πήγα και βρήκα το θείο μου και του είπα για αυτά που διάβασα, άκουσα και είδα. Έτσι αρχίσαμε μια συζήτηση. Μου είπε ότι και εδώ στο νησί, υπάρχουν και άλλες ρίζες, ιταλικές από Βενετία και αλβανικές. Του είπα, τί; Μα τί λες τώρα αλβανικές; Μου είπε ότι το 1400 και κάτι, ένας Βενετσιάνος,(Giovanni Lorendano), παντρεύτηκε μια Ελληνίδα, τη Μαρία Σομμαρίπα και αυτός έχτισε το κάστρο και έφερε πολλούς δικούς του στο νησί. Μέχρι τότε εδώ δεν υπήρχε κανένας μου είπε. Εκεί έπαθα μεγάλο σοκ. Στην καρδιά μου δεν το πίστευα. Τον ρώτησα εάν εμείς έχουμε αλβανικές ρίζες και ο θείος μου με ρώτησε αν αγαπάω την Ελλάδα. Του απάντησα πως ναι. Αυτό είναι το σημαντικότερο μου είπε. Τώρα είμαστε Έλληνες και τίποτε άλλο. Ο πατέρας μου τα άκουσε όλα αυτά και μου απαγόρεψε να ξαναμιλήσω για τέτοια θέματα με το θείο μου. Ότι λέει ψέμματα και ότι δεν υπήρχαν Αλβανοί, μόνο Ιταλοί από τη Βενετία. Ότι έχουμε μόνο λίγες ρίζες ιταλικές.

Μετά από αυτό συνέχισα να ψάχνω και άλλα στοιχεία στο ίντερνετ. Έβλεπα πολλά βίντεο αλλά φοβόμουν και λίγο γιατί ξέρω ότι κάποια από αυτά είναι προπαγανδιστικά και λένε ψέμματα. Μια μέρα βρήκα ένα βίντεο και είδα ότι και στην Αλβανία χορεύουν τον τσάμικο και ο τίτλος ήταν τσάμικο-αρβανίτες. Πάλι έψαξα στο google για τους Αρβανίτες και βρήκα πολλά πράγματα για τους Τσάμηδες, Αρβανίτες και κατάλαβα ότι όλοι αυτοί είναι αλβανικής καταγωγής, μιλάνε την ίδια γλώσσα, ότι και αυτοί έχουν μεγάλη ιστορία, την «Ιλλυρία».  Εκεί έμαθα λίγο για την ιστορία της Ιλλυρίας. Ότι ζούσαν μαζί με τους αρχαίους Έλληνες σε εκείνο τον τόπο, ότι ο Κολοκοτρώνης και η Μπουμπουλίνα ήταν Αρβανίτες και όχι Έλληνες, αλλά πολέμησαν και δώσαν τη ζωή τους για την ελευθερία του ελληνικού σημερινού κράτους που λέγεται Ελλάδα/Greece. Στο ελληνικό σχολείο μας έλεγαν συνέχεια για τους ήρωες του 1821, ότι ήταν Έλληνες, ότι οι Αρβανίτες είναι Έλληνες, όπως οι Βλάχοι, Πόντιοι, Σαρακατσάνηδες, Πομάκοι κτλ. Έμαθα και διάβασα ότι Αρβανίτες υπάρχουν πολλοί στην Ήπειρο, στην Πελλοπόνησο, στην Έυβοια, στην Κόρινθο, στην Αττική και σε μερικά νησιά του Αιγαίου. Όπως και ότι υπάρχουν πάρα πολλοί Βλάχοι στη Θεσσαλία, Ήπειρο, νότια Αλβανία, Δημοκρατία της Μακεδονίας, στην ελληνική Μακεδονία επίσης. Υπάρχουν και πάρα πολλοί Ρομά, Πομάκοι, Τούρκοι, στη Βουλγαρική, Ελληνική και Τουρκική Θράκη. Σήμερα καταλαβαίνω τους Αλβανούς που λένε ότι η Ελλάδα έχει κλέψει πολλούς δικούς τους ήρωες.

Έψαξα επίσης για τους Πόντιους και την ιστορία τους. Συνέχεια άκουγα ότι οι Πόντιοι είναι Έλληνες και ότι τα ποντιακά είναι αρχαία ελληνικά. Σήμερα οι Πόντιοι που ζουν στην Ελλάδα είναι όντως Έλληνες πολίτες, αλλά το αν έχουν σχέση με την αρχαία Ελλάδα, δεν το νομίζω. Εγώ ξέρω όμως ότι τη γλώσσα τους δεν την καταλαβαίνω. Βρήκα ένα ντοκυμαντέρ στο youtube που έκανε μια ελληνική τηλεόραση πριν μερικά χρόνια για τους Πόντιους που μένουν ακόμα Τουρκία, στην ανατολική Τουρκία και ότι δεν έχουν πολύ ελευθερία εκεί, ότι δεν υπάρχουν σχολεία για εκείνους, ότι τους απαγορεύουν να μιλάνε τη γλώσσα τους, ότι οι Τούρκοι προσπαθούν να ξεριζώσουν την ποντιακή κουλτούρα, δηλαδή την ελληνική για τους σημερινούς Έλληνες. Αλλά νομίζω ότι πρέπει να κάνουν ένα παρόμοιο ντοκυμαντέρ για τους Βλάχους, Αρβανίτες, Μακεδόνες, που δεν έχουν ελευθερία στην Ελλάδα, που δεν έχουν σχολεία και βιβλία στη γλώσσα τους, που πολλοί από αυτούς ούτε που γνωρίζουν τις πραγματικές τους ρίζες και τη γλώσσα των παππούδων και γιαγιάδων τους. Λένε ότι οι Πόντιοι ελληνοποιήθηκαν κάποτε όταν πήγαν εκεί οι αρχαίοι Έλληνες, αλλά πριν από αυτό τί ήταν; Πέρσες και μετά Έλληνες και τώρα Τούρκοι; Επίσης στο ντοκυμαντέρ είδα πρόσωπα που δεν μοιάζουν με λαούς που ζουν στα Βαλκάνια, αλλά μοιάζουν περισσότερο σαν αυτές τις χώρες όπως Αζερμπαϊτζάν, Γεωργία κτλ.

Έχω πολλά ερωτήματα χωρίς απαντήσεις για πολλά θέματα όπως το ελληνικό αλφάβητο που μας έμαθαν στο σχολείο ότι είναι το πρώτο αλφάβητο και ότι το λατινικό και κυριλλικό, βασίζονται σε αυτό. Αλλά νομίζω ότι βάση του σημερινού λατινικού, κυριλλικού και ελληνικού αλφάβητου, είναι το αλφάβητο των Φοινίκων, ενός σιμητικού λαού που ζούσε κάποτε εκεί που σήμερα είναι ο Λίβανος και η Συρία και είναι επίσης η βάση του εβραϊκού αλφαβήτου και άλλων σημιτικών γλωσσών.

Ήταν μεγάλο σοκ όλα αυτά τα πράγματα για μένα. Ένοιωθα πολύ άσχημα, δεν ήξερα τί να κάνω και τί να πιστέψω για όλα αυτά. Προσπαθούσα πολλές φορές να τα ξεχάσω και έλεγα στον εαυτό μου ότι μπορεί όλα αυτά να είναι ψέμματα, αλλά είμαι άνθρωπος που δεν μπορεί να πει ψέμματα στον εαυτό του και συνέχιζα να ψάχνω για τις ρίζες των σημερινών Νεοελλήνων.

Έμαθα ότι πολλές ελληνικές λέξεις, στην ουσία προέρχονται από τα τούρκικα και ότι πολλοί λίγοι Έλληνες το γνωρίζουν αυτό, όπως: τζατζίκι, ζεϊμπέκικο, ντολμάδες, κεφτέδες, μπακλαβάς, καραγκιόζης, ρεζιλίκι, ντεμπέλης, χασάπης, μπουζούκι, λιμάνι κτλ, αλλά και ότι πολλές είναι λατινικές, όπως πόρτα, σκάλα, βάρκα κ.α.

Αναρωτήθηκα μα τί γίνεται; Όλα αυτά δεν είναι ελληνικές λέξεις και προϊόντα; Και μετά έμαθα ότι οι ίδιες λέξεις χρησιμοποιούνται και στη βουλγάρικη και στη μακεδόνικη και σε πολλές άλλες γλώσσες των Βαλκανίων. Κατάλαβα ότι πολλά μείνανε από την οθωμανική αυτοκρατορία, όπως βέβαια και η σημερινή μουσική που ακούμε καθημερινά και χορεύουμε στα μπουζούκια, αλλά και επίσης ότι και πολλά επίθετα στην Ελλάδα έχουν τούρκικες ρίζες, όπως αυτά που έχουν το τμήμα Χατζή-, Δελή-, Καρα-, ή και που τελειώνουν σε –ογλου, -τζης, -νλης κτλ. Ρώτησα μια μέρα έναν Τούρκο, που σήμερα είναι φίλος μου, τί σημαίνουν όλες αυτές οι λέξεις και μου είπε ότι καρά σημαίνει μαύρο, χατζή προσκύνημα, ογλου=γιος, Δελη=τρελός κ.α.

Αναρωτιώμουν αν όλοι αυτοί που έχουν τούρκικα ονόματα είναι Τούρκοι και έβγαλα συμπέρασμα ότι όλοι είμαστε ανακατεμένοι και ζούμε στην σημερινή Ελλάδα και το να έχεις ελληνικό ή τούρκικο όνομα δεν σημαίνει απολύτως τίποτα.

Μετά από όλα αυτά, νόμιζα ότι το ταξίδι αναζήτησης των πραγματικών ριζών των Ελλήνων, τελείωσε, αλλά δυστυχώς ή ευτυχώς, όχι. Δεν είχε ακόμη τελειώσει. Υπήρχε και το ζήτημα της Μακεδονίας, που άκουγα τόσα χρόνια και δεν είχα γνώσεις για το θέμα αυτό. Δεν ήξερα τίποτα για το λαό που ζει στη σημερινή Μακεδονία και το γιατί νιώθουν και λέγονται Μακεδόνες. Republika Makedonija.

Όλα ξεκινήσανε το Γενάρη του 2009, όταν πήγα να δουλέψω σε ένα ελληνικό μαγαζί σαν σερβιτόρος/μπάρμαν. Εκεί, το αφεντικό ήταν βορειοελλαδίτης από τη Φλώρινα, δηλαδή από το κομμάτι της ελληνικής Μακεδονίας.

Μια μέρα ήρθαν κάποιοι άνθρωποι για να δουν το αφεντικό και εκεί άκουσα να μιλάνε μεταξύ τους μια διαφορετική γλώσσα από την ελληνική και τον ρώτησα τί γλώσσα μιλούσε. Στην αρχή νομισα ότι ίσως ήταν αλβανικά, αλλά μου απάντησε ότι μιλούσαν ντόπια, ότι στη Φλώρινα και Έδεσσα και Καστοριά και άλλα μέρη, μιλάμε τα ντόπικα. Και τον ρώτησα, συγνώμη τί είναι τα ντόπικα; Και είδα στο πρόσωπό του κάτι σαν φόβο, σαν να ντρεπότανε να μου πει και τελικά η γυναίκα του μου απάντησε ότι είναι γιουγκοσλάβικα. Γιουγκοσλάβικα; Την ρώτησα, τί σέρβικα; Όχι σέρβικα μου είπαν, μόνο γιουγκοσλάβικα.

Μετά από μερικές εβδομάδες, γνωριζόμασταν καλύτερα και καλύτερα μιλούσαμε και συζητούσαμε. Και του έκανα μια άλλη ερώτηση: Μπάρμπα πώς και έχεις πελλοπονησιακό όνομα που τελειωνει σε –οπουλος, στη Φλώρινα;  Και εκεί είδα πάλι ότι ντρεπόταν ή ότι «κολούσε» να μου απαντήσει και μου είπε ότι μάλλον κάποιος παππούς του ήρθε από Πελλοπόνησο για Φλώρινα, αλλά δεν ήταν σίγουρος. Εκεί όμως είχα καταλάβει ότι κάτι πάλι άσχημο είχε γίνει παλαιότερα και ότι παλι το ελληνικό κράτος μας έκρυβε κάτι, ήμουν σίγουρος γιαυτό, με τόσα που είχα διαβάσει και ακούσει, δεν αποτελούσε έκπληξη για μένα αυτά τα ζητήματα. Μετά από πολλές εβδομάδες το ξανασυζητήσαμε και τον ξαναρώτησα. Μπάρμπα τί γλώσσα μιλάς; Και εκεί μου είπε. Μακεδόνικα μιλάω. Μου είπε ότι ο πατέρας του ήταν Μακεδόνας, το ίδιο και η μάνα του και ότι δεν ξέρανε ελληνικά και ότι και αυτός στο σπίτι του μόνο μακεδόνικα μιλούσε και ότι ελληνικά έμαθε στο σχολείο.

Αλλά μου είπε ότι τώρα είναι Έλληνας. Τί να κάνουμε; Συνέχεια μου έλεγε ότι είναι πολύ πιο Έλληνας από τη Μελίνα Μερκούρη. Συζητούσαμε για ώρες για τη Μακεδονία και την ιστορία της. Μου έλεγε ότι από μικρό παιδί τον είχαν μάθει ότι είναι Μακεδόνας, δηλαδή makedonec και ότι η Φλώρινα παλιά λεγόταν Lerin. Μου είπε ότι τους είχαν αλλάξει τα ονόματα τους και τους απαγορεύανε να μιλάνε τη μητρική τους γλώσσα στους δρόμους, στα σχολεία κτλ. κυρίως με έναν νόμο, αν δεν κάνω λάθος, του Μεταξά, μου είπε. Ένας φασίστας που κυβερνούσε την Ελλάδα κάποτε. Αργότερα μίλησα με πολλούς Φλωρινιώτες που μένουν Βρυξέλλες, και αρκετοί από αυτούς έλεγαν ότι είναι μόνο Μακεδόνες, δηλαδί Makedonci, και μερικοί άλλοι που έλεγαν ότι είναι Έλληνες, που έχουν παντρευτεί Ελληνίδες και δεν έχουν μάθει τη γλώσσα των προγόνων τους στα παιδιά τους. Ίσως γιατί ντρέπονται; Επειδή μπορεί ακόμα σήμερα να φοβούνται; Ή μπορεί επειδή νιώθουν Νεοέλληνες, όπως τους Βλάχους, Πόντιους, Αρβανίτες…

Διάβασα ότι η Μακεδονία μοιράστηκε μετά τους βαλκανικούς πολέμους και τότε δεν έγινε το κράτος της Μακεδονίας. Το ζήτημα της Μακεδονίας δεν είναι από το 1991, αλλά από πολύ πιο παλιά, πολλοί Μακεδόνες έφυγαν για τη κομμουνιστική Γιουγκοσλαβία και χάσανε σπίτια, περιουσίες, οικογένειες, φίλους, συγγενείς… και άλλοι που μείνανε στη Φλώρινα, Καστοριά, Έδεσσα, Θεσσαλονίκη, Κιλκίς και σε πολλά χωριά της βόρειας Ελλάδας, τους απαγόρεψαν να εκφράζονται στη γλώσσα τους, να κρατήσουν τα ονόματά τους.

Η Μακεδονία του Μ.Αλεξάνδρου είναι κομμένη στα τέσσερα. Ελλάδα, Βουλγαρία, Δημοκρατία της Μακεδονίας, Αλβανία, μέχρι και το Κόσοβο, αν δεν κάνω λάθος, έχει ένα μικρό κομματάκι. Διάβασα και έμαθα ότι πολλοί Μακεδόνες/Makedonci, ονόμαζαν τη Θεσσαλονίκη Σόλουν, οι Τούρκοι Σελάνικ, οι Εβραίοι Ιερουσαλήμ των Βαλκανίων, οι Έλληνες Σαλόνικα.

Αλβανία, Ελλάδα, Δ.Μακεδονίας, θέλουν τον Μ.Αλέξανδρο για κληρονομιά και όλες προσπαθούν με το δικό τους τρόπο να προπαγανδίζουν τον κόσμο που ζει στα Βαλκάνια σήμερα. Για τους Αλβανούς Ισκαντέρ, για τους Έλληνες Αλέξανδρος, για τους Μακεδόνες Αλεξάνταρ.

Με όλα αυτά που διάβασα, σκέφτηκα και αναρωτιώμουν. Ποιός ήταν ο Μ.Αλέξανδρος; μήπως ήταν Ιλλύριος επειδή η μητέρα του, η Ολυμπιάδα ήταν πριγγίπισσα της Ιλλυρίας και γιαυτό τον θέλουν οι Αλβανοί; Μήπως ήταν Έλληνας; Επειδή μιλούσε την αρχαία ελληνική και πίστευε στους 12 θεούς; Ή μήπως ήταν Makedonec και έτσι τον θέλουν για κληρονομιά και στη Δ.Μακεδονίας; Ένα μόνο ξέρω και είναι σίγουρο ότι ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν ΜΑΚΕΔΟΝ.

Έβγαλα το συμπέρασμα ότι κανένας στα Βαλκάνια δεν έχει άμεση σύνδεση με τους ΜΑΚΕΔΟΝ και τους ΕΛΛΗΝ που ζούσαν πριν 2000-3000 χρόνια προ Χριστού. Και ότι αμα η σημερινή Ελλάδα λέγεται Hellas και οι πολίτες της Έλληνες και πιστεύουν ότι έχουν άμεση σύνδεση με τους αρχαίους Έλληνες, τότε για μένα δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα να λέγονται Μακεδόνες στη γειτονική χώρα και να πιστεύουν ότι είναι απόγονοι του Αλέξανδρου.

Σήμερα νιώθω άεθνος και το μόνο που ξέρω έιναι ότι εγώ μεγάλωσα στο Βέλγιο, στις Βρυξέλλες, στην πρωτεύουσα της Ευρώπης, σε μια δημοκρατική χώρα, μακριά από αυτά τα προβλήματα.

Vassilis – Bruxelles

ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΕΝΑΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ, ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ

Γεννήθηκε το 1956 στην Ξάνθη, όπου και τελείωσε το δημοτικό και γυμνάσιο-λύκειο. Ο Φιλόλογος καθηγητής του, επειδή τον «αγαπούσε» πολύ, τον άφησε 2 χρόνια στην ίδια τάξη λόγω των Αρχαίων Ελληνικών. Με αυτό τον τρόπο “εμπέδωσε” τον ελληνικό πολιτισμό. Γράφτηκε στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών της Άγκυρας, αλλά τελικά δεν αποφοίτησε. Παντρεύτηκε το 1977 και έχει 4 παιδιά και 3 εγγόνια. Επι τριανταένα χρόνια εκδίδει την τουρκoελληνόφωνη εφημερίδα Trakya’nın Sesi. Δούλεψε επίσης για 25 χρόνια σε διάφορα διεθνή μέσα ενημέρωσης ( ΑΡ- ΑFP- BBC- DW- Hurriyet- Milliyet- Zaman- CHA- STV). Επι χρόνια και πολλές φορές και σήμερα ακόμα, δέχεται πιέσεις και απειλές να σταματήσει να ομιλεί δημόσια για όλα αυτά που επίμονα το ελληνικό κράτος και παρακράτος προσπαθεί με όλα τα μέσα να αποκρύψει. Δίκες, συκοφαντίες, τραμπουκισμοί, συλλήψεις, απειλές, δεν κατάφεραν να «λυγίσουν» τον Ντεντέ και να τον απομακρύνουν από τα ιδανικά του. Είναι και αυτός, όπως και πολλοί άλλοι αγωνιστές για τα δικαιώματα της Τούρκικης μειονότητας στη Θράκη, ένα αγκάθι στο πόδι του συστήματος, ένα «μαύρο πρόβατο» στο «κάτασπρο κοπάδι». Όπως και οι εθνικά Μακεδόνες, οι εθνικά Βλάχοι, οι πιστοί σε άλλα δόγματα κτλ. αποτελούν και αυτοί για τις αρχές, «άτομα επικίνδυνα, προδότες, πληρωμένους πράκτορες, ανθέλληνες» και πολλά άλλα τέτοιου είδους «δημοκρατικά» επίθετα που χρησιμοποιεί το ελληνικό κράτος.

Τα τελευταία 20 χρόνια μένει μόνιμα στην Κομοτηνή-Γκιουμουρτζζίνα.

«Στην Ελλάδα υπάρχει μόνο μία μειονότητα και αυτή είναι, σε θρησκευτική βάση, η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης». Επίσημη θέση του κράτους. Σχολιάστε το.

Η Τουρκοφοβία της Ελλάδας είναι ανεπανάληπτη. Ειδικά τα τελευταία 40 χρόνια κοιμάται και ξυπνάει με τον φόβο των Τούρκων και ήταν φυσικό να μετατρέψουν και να ξαναβαφτίσουν την Τούρκικη Μειονότητα ως Μουσουλμανική στην αρχή και μετέπειτα να την διαχωρίσουν σε 3 υποκατηγορίες, πείθοντας τους εαυτούς τους ότι με αυτό τον τρόπο θα εξαφάνιζαν την επιρροή της Τουρκίας από τη μειονότητα. Πέτυχαν ακριβώς το αντίθετο. Τέτοια ηλίθια μειονοτική πολιτική μόνο η Ελλάδα μπορούσε να ασκήσει.

Σε ποιά μέρη ζει κυρίως η Τούρκικη μειονότητα?

Ζούσαμε κυρίως στους 3 νομούς της Θράκης. Λόγω του παραμεθωρίου, την 10ετία του 1930

εκδιώχτηκαν οι Τούρκοι από τον νομό Εβρου, όπου παρέμειναν περίπου 10 χιλιάδες. 65 χιλιάδες στον νομό Ροδόπης και 40 χιλιάδες στον νομό Ξάνθης. Εκτός από τη Θράκη, οι Τούρκοι μειονοτικοί έχουν δημιουργήσει κοινότητες στην Αθήνα ( 15 χιλιάδες), στην Θεσσαλονίκη (2 χιλιάδες), και σε διάφορες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης (30 χιλιαδες), όπως επίσης βεβαίως στην Τουρκία (περίπου 500 χιλιάδες).

Ποιά η θέση, στην τοπική κοινωνία, των Τούρκων της Θράκης, ποιά δικαιώματα απολαμβάνει και ποιά της τα αρνείται το ελληνικό κράτος αλλά και η ελληνική κοινωνία γενικότερα?

Μέχρι το 1996 η μειονότητα ήταν διπλά γκετοποιημένη. Η κρατική και η αυτογκετοποιήση, υπήρχαν 2 κοινωνίες που ζούσαν παράλληλα, σχεδόν χωρίς καμία επαφή.

Μετά το 1996 οι διακρήσεις στην καθημερινότητα σταδιακά μειώθηκαν και εξαφανίστηκαν. Σήμερα στερείται των μειονοτικών δικαιωμάτων.

Τα αρνητικά:

• Δεν της αναγνωρίζεται το δικαίωμα του συλλογικού αυτοπροσδιορισμού.
• Υπάρχουν τρομερά προβλήματα στην μειονοτική εκπαίδευση την οποία παρέδωσαν σε “ αγράμματους, δήθεν δασκάλους”. Επακόλουθο αυτού, σήμερα σχεδόν το 50% των μαθητών βρίσκονται στα δημόσια ελληνικά σχολεία. Και τα νηπιαγωγεία είναι μόνο ελληνόγλωσσα. Παρατηρείται μια προσπάθεια αποτουρκισμού και αφομοίωσης.
• Το 1993 με την ψήφιση του εκλογικού νόμου μπήκε σε εφαρμογή μία παγκόσμια πρωτοτυπία στην εκλογική διαδικασία. Για την εισαγωγή στην Βουλή μπήκε πλαφόν 3%, όχι μόνο για τα κόμματα αλλά και ΓΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΕΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΕΣ. Ελληνική επινόηση, παγκόσμιες πρωτοτυπίες. Με αυτό τον τρόπο απαγορεύτηκε η εκπροσώπηση της Τουρκικής μειονότητας στην Ελληνική Βουλή. Έτσι οι βουλευτές μας αναγκαστικά εκλέγονται μέσα από τα ελληνικά κόμματα.
• Από τα δισεκατομμύρια που ήρθαν από την Ε.Ε ελάχιστα προωθήθηκαν στην μειονότητα.
• Σκόπιμα δεν δόθηκε η δέουσα προσοχή στην μονοκαλλιέργεια του καπνού που είναι η πρωτεύουσα ενασχόληση των Τούρκων μειονοτικών. Κόπηκαν οι πριμοδοτήσεις και η καλλιέργεια του καπνού έγινε ασύμφορη. Φυσικό επακόλουθο η ανεργία και η οικονομική εξαθλίωση.
• Δεν επιτρέπεται η εκλογή μουφτήδων.
• Με νέο νόμο που ψηφίστηκε προσπαθεί το ελληνικό κράτος να επέμβει ακόμη και στους διορισμούς των Ιμάμηδων στα τζαμιά.
• Αν και έχουν ψηφιστεί νόμοι για να γίνουν εκλογές στις Βακουφικές επιτροπές, δυστυχώς συνεχίζεται να διορίζονται από την πολιτεία.
• Στις μειονοτικές εφημερίδες δεν δίνεται κρατική διαφήμιση.
• Υπέρογκα πρόστιμα εκ μέρους των δικαστηρίων σε μειονοτικές εφημερίδες.
• Υποχρέωση των μειονοτικών ραδιοφωνικών σταθμών να εκπέμπουν το 25% των προγραμμάτων τους στην ελληνική γλώσσα. Πρόστιμα εκ μέρους του ΕΣΡ σε Ρ/Σ της μειονότητας για τη μη τήρηση της αναλογίας.
• Δημιουργήθηκαν οι Υπερνομαρχίες για να μην εκλεγεί Τούρκος Νομάρχης.
• Με τον Καλλικράτη απέφυγαν να ορίσουν έναν Τούρκο Αντιπεριφερειάρχη.

Τα θετικά:

• Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Των Παιδιών της Μουσουλμανικής Μειονότητας στη Θράκη με υπέυθυνη καθηγήτρια την Αννα Φραγκουδάκη.
• Στρατιωτική θητεία στον τόπο καταγωγής των Τούρκων μειονοτικών.
• Επιλογή αντιδημάρχων και ειδικού αντιπεριφερειάρχη.
• Χρηματοδότηση για λειτουργικά έξοδα των μειονοτικών σχολείων.
• Κατάργηση της Ειδικής Παιδαγωγικής Ακαδημιας στη Θεσσαλονίκη.
• Κατάργηση σχεδόν όλων των διοικητικών μέτρων ( άδεια οικοδομής, επαγ/κή άδεια καταστήματος, άδειες οδήγησης, κλειστά επαγγέλματα π.χ βενζινάδικο)
• Επιδότηση, χρηματοδότηση προγραμμάτων Ε.Ε

Με ποιό τρόπο προσπαθούν οι Τούρκοι να κρατήσουν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους και να αντισταθούν στις προσπάθειες αφομίωσης?

Μέσω της θρησκείας. Με την κατήχηση στα τζαμιά. Με την αναβίωση των ηθών και εθίμων. Και μέσω των εφημερίδων, Ρ/Σ και της Τουρκικης τηλεόρασης.

Οι εθνικά Μακεδόνες στην Ελλάδα.

Το άθλιο ελληνικό κράτος αναγνωρίζει ως ξεχωριστή εθνοτική ομάδα τους Πομάκους της θράκης, οι οποιοι ομιλούν μια σλαβική διάλεκτο και η οποία κατά 85% ταυτίζεται με τα Μακεδόνικα-Makedonski. Αναρωτιέμαι τι θα έκαμνε η Ελλάδα εάν οι εθνικά Μακεδόνες της Ελλάδας δήλωναν ότι είναι Πομάκοι. Φαντάζεστε το μπουρδούκλωμα που θα πάθαιναν?

Είναι αδιανόητο για την ελληνική πολιτεία, η οποία με αθέμυτους και βάρβαρους τρόπους τα τελευταία 100 χρόνια αφομοίωσε μεγάλη μερίδα των Μακεδόνων, να βλέπει τα τελευταία χρόνια μία αφύπνιση των εθνικά Μακεδόνων, τους οποίους θεωρεί ανύπαρκτους. Ο ήλιος δεν εξαφανίζεται με το βάψιμο.

Είστε γνωστός ακτιβιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Τί σας ώθησε να ασχοληθείτε μ’ αυτό και ποιές οι πιέσεις που δεχτήκατε και δεχόσαστε στην Ελλάδα του 21^ου αιώνα?

• Η καταπίεση της μειονότητας και οι διακρίσεις που υφίσταται.
• Οι ποινικές διώξεις μου ως δημοσιογράφου.

Εκδίδετε μια εφημερίδα. Πείτε μας δυο λόγια για την προσπάθεια αυτή.

Η Trakya’nιn Sesi από το 1981 μέχρι το 1998 εβγαινε σε εβδομαδιαία βάση. Το 1998 λόγω της σύλληψης και καταδίκης μου σε μια στημένη δίκη, ανέστειλα για ενάμιση χρόνο την έκδοση. Μέχρι το 2009 συνέχισα ως εβδομαδιαία. Για ένα χρόνο έγινε μηνιαία και τα τελευταία 2 χρόνια βγαινει ανά 15 ημέρες.

Στα 31 χρόνια έχω μηνυθεί 10^ες φορές, έχω καταδικαστεί σε αρκετές και έχω πληρώσει περίπου 200 χιλιάδες ευρώ σε δικηγόρους, δικαστήρια και αγωγές.

Σήμερα η εφημερίδα μου εκδίδεται δίγλωσση, με άρθρα κυρίως πολιτικού περιεχομένου και δικαιωμάτων.

Με ποιόν τρόπο πιστεύετε ότι θα μπορούσε να βελτιωθεί σημαντικά η ζωή των «διαφορετικών» στην Ελλάδα και ποιά είναι τα μεγάλα βήματα τα οποία θα πρέπει να αναλάβει η κάθε κυβέρνηση της χώρας?

Με τον αγώνα. Δεν θα κάνουμε πίσω. Θα συνεχίσουμε τον δημοκρατικό μας αγώνα και την ενημέρωση της ελληνικής και της διεθνούς κοινής γνώμης.

Η αλλαγή του εθνοκεντροφασιστικού εκπαιδευτικού και εκκλησιαστικού συστήματος στην Ελλάδα, θα βοηθούσε σε μεγάλο βαθμό στην κατεδάφηση της αρχαιοελλινολαγνικής ψύχωσης και του θρησκευτικού φανατισμού περί επιούσιου λαού.

ЕДЕН ОД МАЛКУМИНА, НАВИСТИНА ДЕМОКРАТИ ГРЧКИ ГРАЃАНИ

ΕΝΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΙΓΟΥΣ, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ

Ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος γεννήθηκε το 1956 στην Πλάκα της Αθήνας. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα, στο Παρίσι, στη Βοστώνη και στο Λονδίνο. Είναι σύμβουλος επικοινωνίας και δημοσιογράφος, με ειδικότητα στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, στα οποία δουλεύει από το 1985. Αγάπησε την κοινωνία των πολιτών και ασχολείται με πρωτοβουλίες που έχουν ως θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ελευθερία. Επίσης είναι μέλος του Ελληνικού τμήματος του Διεθνούς Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι.

Για το πρόσωπό του, ο Νίκος Δήμου κάποτε έγραψε: Ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος είναι ένας ελευθερόφρων (που η πλειοψηφία αποκαλεί αιρετικό) ο οποιος επιβιώνει μέσα στην ασφυκτική επαρχιώτικη ατμόσφαιρα της χώρας μας, χάρη στο θάρρος και την αναμφισβήτητη ευφυΐα του. Ακόμα και όσοι διαφωνούν με τις απόψεις του θα έπρεπε να τιμούν το σθένος του να είναι ο εαυτός του. Είναι ακριβώς το αντίθετο του λαϊκιστή.
Γνωστές οι αιρετικές απόψεις του για πολλά θέματα. Ανάμεσα σε αυτά και τα αποκαλούμενα «εθνικά».
Ειδικά αυτές, για το «Μακεδονικό ζήτημα» και τις μειονότητες στην Ελλάδα, τις έχει εκφράσει στις εκπομπές του, στα άρθρα του, στο πρόσφατο βιβλίο του – ακόμα και στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, το 2005, όταν χειροκροτήθηκε μιλώντας για τους αποκλεισμένους Έλληνες. (Ναι, ανάμεσά τους είχε αναφέρει και τους: «συμπολίτες μας Μακεδόνες»).

Συναντήσαμε τον Γρηγόρη Βαλλιανάτο σε ένα καφέ, όχι μακριά από το κέντρο της Αθήνας, την στιγμή που λίγο παρακάτω,«αγανακτισμένοι» και «υπερπατριώτες» διαδήλωναν  εναντίων των «φταιχτών» της οικονομικής και κοινωνικοπολιτικής κρίσης στη χώρα. Του ζητήσαμε να σχολιάσει τα παρακάτω θέματα, όπως αυτά παρουσιάζονται από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (καλύτερα Μέσα Μαζικής Διαστρεύλωσης) ή από μεγάλο τμήμα των αρχών και του πληθυσμού.

• «Στην Ελλάδα ζουν μόνο Έλληνες, κυρίως Χριστιανοί Ορθόδοξοι, με μόνη εξαίρεση τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης»

Η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση στο μωσαικό των Βαλκανικών χωρών. Στοιχειώδης γνώση της ιστορίας της δείχνει ότι όπως και στα άλλα κράτη, η ιστορία των περισσότερων ευρωπαικών χωρών είναι η ιστορία των ματαναστεύσεων!

Αρκεί κάποιος να διαβάσει τις περιοδικές εκθέσεις των διεθνών οργανισμών αρμόδιων για τα δικαιώματα του ανθρώπου, και αναφέρονται στην Ελλάδα, για να διαπιστώσει τη γνώση αλλά και τη γνώμη των ειδικών για την πανσπερμία των “διαφορετικών” εθνοτικών, θρησκευτικών και άλλων ομάδων που διαβιούν στον Ελλαδικό χώρο. Δεν είναι τυχαίο πως ο ένας απο τους δύο “πανεθνικούς¨ελληνικούς χορούς όπως μαθαίνουν οι νεοέλληνες, οναμάζεται Τσάμικος!!

• «Όλοι οι Έλληνες πολίτες, οι οποίοι ανήκουν σε διαφορετικές εθνικές, θρησκευτικές, γλωσσικές, σεξουαλικές, πολιτισμικές και άλλες ομάδες, από αυτήν της πλειοψηφίας, απολαμβάνουν τα δικαιώματά τους ανενόχλητοι, όπως και σε όλες τις ανεπτυγμένες δημοκρατικές  χώρες»

Η Ελληνική κοινωνία έχει υποστεί πολλές πλύσεις εγκεφάλου! Παρόλαυτά, σήμερα, οι επιστήμονες κατορθώνουν να συνομιλούν με όρους Ευρωπαικής Ενωσης, και να αδιαφορούν για το πέπλο σιωπής που καλύπτει κάθε ειλικρινή συζήτηση για τις διαφορετικές οντότητες στη χώρα με ελευθερία και σεβασμό. Αναφέρθηκα ήδη στις εκθέσεις αρμόδιων διεθνών οργανισμών που διαπιστώνουν την ύπαρξη και τα προβλήματα διάφορων ομάδων και μειονοτήτων. Οι συντριπτική τους πλειοψηφία θα σας πληροφορούσε πως η χώρα δυσφορεί με τις έννοιες των εθνικών, εθνοτικών, και άλλων ομάδων που διαφέρουν απο το κυρίαρχο μοντέλο του  λευκού, ορθόδοξου χριστιανού, ετεροφυλόφιλου, μικρομεσαίου Ελληναρά που θέλει ο λαικός μύθος!

Οι μειονότητες αυτές, δεν αισθάνονται πως είναι ισότιμοι πολίτες της χώρας όταν προβάλλουν ή διεκδικούν τα ιδιαίτερα δικαιώματά τους που απορέουν απ τις σχετικές διεθνείς συνθήκες.

• «Οι εθνικά Μακεδόνες στην Ελλάδα δεν υπάρχουν».

Γνώρισα τους εθνικά Μακεδόνες στον τόπο τους, στην Ελλάδα, μετά απο πρόσκληση κοινών φίλων, και διαπίστωσα τις διακρίσεις που υφίστανται όταν θέλουν να ζήσουν την ταυτότητά τους αυτή.

Ως δημοσιογράφος, και με τη βοήθεια του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι,είχα την ευκαιρία να αντιληφθώ την πραγματικότητα και τον αγώνα των συμπολιτών μου της Ελληνικής Μακεδονίας, είχα τη δυνατότητα με πολλή ισχυρή λογοκρισία να δημιουργήσω εκπομπές στην Τηλεόραση αλλα και έγραψα για τα θέματά τους. Είμαι μαζί τους εδώ και χρόνια και δεν πτοούμαι απο τις επιπτώσεις που είχε η δραστηριότητά μου αυτή στην προσωπική μου επαγγελματική ζωή.

Το μέλλον ανήκει σε ανθρώπους ευαίσθητους και η Ευρωπαική Ενωση δεν μπορεί να κάνει εκπτώσεις στα δικαιώματα όλων των ανθρώπων.

Είναι σαφές πως η παιδεία των νεοελλήνων αλλά και ο κυρίαρχος πολιτικός λόγος απέχει πάρα πολύ απ αυτό που συνιστούν οι διεθνείς εκθέσεις, οι ευρωπαικές συνθήκες και το κοινό μέλλον των συμπολιτών σε μια Ευρωπαική χώρα.

Το κλίμα για τους εθνικά Μακεδόνες στην Ελλάδα παραμένει πολύ εχθρικό, και ο κυρίαρχος πολιτικός λόγος είναι εμπαθής και ακραία ρατσιστικός.

• Οικονομική κρίση στην Ελλάδα. «Οι ξένοι μας έβαλαν στο μάτι»

Κανένας δεν μας έβαλε στο μάτι περισσότερο απ όσο βγάλαμε τα μάτια μας μόνοι μας! Δεκαετίες κακής διακυβέρνησης απο όλες τις κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης, αλλά κυρίως η εμπέδωση μιάς νοοτροπίας συναλλαγής και διαφθοράς με τα κόμματα να καταλύουν κάθε δυνατότητα της οικονομίας να λειτουργήσει με όρους ελεύθερης αγοράς, αλλά και κατασπατάληση κάθε αναπτυξιακού κονδυλίου που έρχεται απο την ΕΕ, με ψεύτικες δηλώσεις και εικονικές επιχειρήσεις, διαμόρφωσαν ένα περιβάλλον κυρίαρχης διαφθοράς και συναλλαγής εις βάρος της οικονομίας και του επιχειρείν.

Ευρύτατη πολιτική διαφθορά και ατιμωρισία, τεράστιος δημόσιος τομέας, τερατώδης μαύρη αγορά και ανομία, αλλά και ένας αχόρταγος εξωτερικός δανεισμός, κατέστρεψαν την παραγωγή και υποδούλωσαν το κράτος στη διαπλοκή και τον εύκολο πλουτισμό εις βάρος του κράτους και του κοινωνικού συνόλου.

Οι “ξένοι”, που είναι οι συνεταίροι μας κάνουν τη δουλειά τους. Εμείς;;

• «Για όλα φταίνε οι μετανάστες»

Η χώρα ποτέ δεν θέλησε να εκπονήσει μιά Ευρωπαική πολιτική κρίσης και ένταξης προσφύγων και μεταναστών! Αδιαφορία και εθνικισμός, ήταν οι αιτίες πόυ εκατοντάδες χιλιάδες μέτοικοι, έμειναν στο έλεος της τύχης τους, αλλά και της εκμετάλλευσης των πολλών.

Μόνο με τη συμβολή τους η χώρα πραγματοποίησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες, και μπήκε στην νομισματική ένωση. Τώρα που πτωχεύσαμε θυμηθήκαμε πως είναι πολλοί και είναι και αλλόθρησκοι!! Τώρα πλέον τους απαγορεύουμε και την έξοδο για χώρες της αρεσκείας τους.

Τα τελευταία θετικά μέτρα της κυβέρνησης Παπανδρέου είναι σταγόνα στον ωκεανό της επιβεβλημένης διαμόρφωσης μιας ευρωπαικής πολιτικής μετανάστευσης.

• Προτάσεις – λύσεις για την κοινωνική κρίση στη χώρα και την καταπολέμηση του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και όλων των φαινομένων, σπουδαίων συμβόλων του «λίκνου» της δημοκρατίας.

Ο σχηματισμός κυβέρνησης σωτηρίας απο μεγάλα και άλλα κόμματα, άμεσα, και η στενή συνεργασία με τους δανειστές μας για την εκπόνηση λογικής διαδικασίας τόσο δανεισμού όσο και προσαρμογης στη φιλελεύθερη Ευρωπαική Ενωση, αποτελεί το μόνο δρόμο εξόδου απ την σοβαρότατη κρίση στην οποια έχουμε περιέλθει.

Η Ελλάδα χώρα μέλος της Ευρωπαικής Ενωσης, θα πρέπει να οργανωθεί όπως ο μέσος όρος των άλλων χωρών της Ενωσης (και όχι της Σοβιετικής Ενωσης).

Για την αλλαγή νοοτροπίας σε θέματα ρατσισμού και ξενοφοβίας, θα χρειαστούν σοβαρότατες προσπάθειες ενημέρωσης του πληθυσμού, και διαμόρφωσης ενός εντελώς άλλου δημόσιου λόγου πού σήμερα είνα επιεικώς ρατσιστικός!!

Σύντομη αναδρομή
Λίγα χρόνια πριν τον 2ο παγκόσμιο Πόλεμο, κατά τη διάρκεια και ειδικά μετά τον εμφύλιο πόλεμο στη χώρα μας, διαμορφώθηκαν δύο κόσμοι σε επίπεδο κράτους-πολιτικής. Οι «αριστεροί» και οι «δεξιοί»…

Τις επόμενες δεκαετίες διαμορφώθηκαν αντίστοιχες ιδεολογίες στη χώρα μας σε επίπεδο κοινωνίας. Τις πρώτες δεκαετίες εξελίχθηκε η διαχωριστική ιδεολογία ως κυρίαρχη μεν η «δεξιά» αντίληψη στη χώρα, ηττημένοι δε οι «αριστεροί». Αντίστοιχα διαμορφώθηκαν-εξελίχθηκαν στερεότυπα, προκαταλήψεις, ρητορεία, φρασεολογία κλπ. Αυτό το status διατηρήθηκε τις επόμενες μετά τον εμφύλιο πόλεμο για δεκαετίες στη χώρα μας. Το «ιδεολογικό καθεστώς» απεικονίζονταν φανερά σε επίπεδο κυρίως πολιτικών δραστηριοτήτων και τις συμπεριφορές της εξουσίας- κράτους απέναντι στους πολίτες. Δεξιοί στην εξουσία, αριστεροί στο περιθώριο…

Τις πρώτες μετά το Πόλεμο δεκαετίες δομήθηκε επίσης μια κυρίως συντηρητική «δεξιά» κοινωνία-κράτος, βασιζόμενη στις αρχές Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια, παράλληλα ο «αριστερός» έγινε στιγματισμένος». Επίσης στο εσωτερικό της χώρας έγινε φιλότιμες προσπάθειες του συστήματος για εγχάραξη φιλοδυτικής αντίληψης (επίσημη κρατική θέση), στη κοινωνία, στα πολιτικά πράγματα, (στα πλαίσια του μεταπολεμικού κλίματος), και την αντίστοιχη προσπάθεια του τότε συστήματος για δαιμονοποίηση του «κουμμουνιστικού εχθρού», της Σοβιετικής Ένωσης.

Άλλωστε και πρακτικά ανήκε τότε στο Δυτικό μπλοκ η Ελλάδα απέναντι στο «Σύμφωνο της Βαρσοβίας», λόγω των διεθνών αποφάσεων-ισορροπιών του τότε κόσμου. Για αυτό κυρίως τον λόγο η Ελλάδα ήταν σχετικά «χαϊδεμένο» παιδί στη Δύση αφού άλλωστε «έπρεπε» να παραμείνει η μόνη «δυτική» Βαλκανική χώρα, σε σημαντικό γεωγραφικό κομβικό σημείο στα Βαλκάνια, στην Μεσόγειο, γέφυρα Ευρώπης με Ασία. Το διαχρονικό πολιτικό ευτράπελο βέβαια ήταν να δαιμονοποιούνται πολιτικά οι «Σοβιετικοί-Ρώσοι» σε μια χώρα που οι ίδιοι δημιούργησαν (αιώνα και πλέον πριν) το σύγχρονο ελληνικό κράτος. Οι κρατικές πολιτικές-αρχές δαιμονοποιούσαν τους «ευεργέτες» τους.

Κάπως έτσι κυλούσαν οι πρώτες τρεις περίπου δεκαετίες μετά τον πόλεμο, συμπεριλαμβανομένου και της δικτατορικής παρέμβασης 1967-1974. Μετά την πτώση της δικτατορίας και την συνέχεια της «δεξιάς» κομματικής κυριαρχίας για μερικά ακόμη χρόνια, το «περιθώριο» της αριστεράς ηττημένο-ταπεινωμένο μετά τον εμφύλιο σταδιακά «ξεθαρρεύει» και πολιτικά νομιμοποιείται το τότε ΚΚΕ το 1974. Καταργείται ταυτόχρονα η βασιλεία και σχετικά εύλογα μετά την σχετική δημοκρατικοποίηση ενός «αυστηρού-συντηρητικού-αστυνομικού» κράτους πραγματοποιείται η μεγάλη «Αλλαγή» σε επίπεδο κρατικής-κομματικής εξουσίας-πολιτικής με το ΠΑΣΟΚ νικητή και μπροστάρη τον Ανδρέα Παπανδρέου εξαίρετο λαοπλάνο και δημαγωγό. Παράλληλα πραγματοποιήθηκε η κοινωνικό-πολιτική μεταμόρφωση της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες.

Το νέο φαινόμενο «Αλλαγή»

Ο δημαγωγός Ανδρέας Παπανδρέου, ως πανέξυπνος πολιτικός υιοθέτησε την σταδιακή «ξεθαρεμμένη» ΚΚΕδίστικη-αριστερίστικη ιδεολογία και ρητορική περί σοσιαλισμού, ελευθερίας, δημοκρατίας, αισθανόμενος τις υφέρπουσες αντιλήψεις στο κοινωνικό υπόστρωμα της χώρας, μετα-εμφυλιακού παρελθόντος γαρ και κυρίως έκανε την ανοιχτή πλέον αντιδυτική στροφή, «προσφέροντας-δηλητηριάζοντας» ιδεολογικά τα επόμενα χρόνια την ελληνική κοινωνία, με την υιοθέτηση της soft KKE-δίστικη λογική με αντίστοιχα συνθήματα και αρχές. Άλλωστε το ίδιο το ΚΚΕ ήδη μεταλλάχτηκε σε κάτι άλλο σταδιακά μετά το 2ο παγκόσμιο Πόλεμο, από την «αγνή» κομμουνιστική ιδεολογία του μεσοπολέμου, που τότε ήταν θετική συνεισφορά η νέα ιδεολογία, για γόνιμο πολιτικό προβληματισμό στις ευρωπαϊκές κοινωνίες.

Το ΠΑΣΟΚ ξεκίνησε μεταξύ άλλων από το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» για την ανάληψη της εξουσίας, αργότερα στο «Τσοβόλα δώστα όλα», ασελγώντας ουσιαστικά συνεχώς στην ψυχή κάθε καλοπροαίρετου ή «εκπαιδευμένου» βολεμένου μέσου Έλληνα πολίτη στο βωμό του κρατήματος στην εξουσία.

Αποκομματικοποίησε-κομματικοποίησε το κράτος μέσο των γνωστών «κλαδικών», τις ανάλογες προσλήψεις «πρασινοφρουρών» στον Δημόσιο τομέα, με σκοπό του να αλώσει πλήρως το κράτος και παράλληλα να δομείται σιγά σιγά μια κοινωνία-κράτος παραλλαγή ανατολικού τύπου πλέον σήμερα, βασιζόμενο σε «εθνικές» και «σοσιαλιστικές» πολιτικές, όπου σήμερα βιώνουμε πλέον δυστυχώς το εθνικοσοσιαλιστικό σύστημα-ιδεολογία στη χώρα μας.

Στα λεγόμενα εθνικά ζητήματα και σε ότι αφορά την εξωτερική πολιτική ο Παπανδρέου ανέδειξε έντονα την Τουρκία ως τον απόλυτο εχθρό εξ Ανατολών, αφού άλλωστε πάτησε ο δημαγωγός σχετικά με τα εθνικά «ιδανικά» στην εθνική κρατική διαπαιδαγώγηση προηγούμενων δεκαετιών που ήδη θεωρούνταν a priori η Τουρκία εχθρός της Ελλάδος.

Σε επίπεδο παιδείας καμία ιδεολογική μεταρρύθμιση μετά το 1981. Όχι αντίθετα στην στάτους εθνικιστική παιδεία αλλά το σύστημα παράλληλα δούλευε για να δομηθεί μια μεταρρύθμιση παρα-παιδεία με απόλυτο στόχο-όνειρο για κάθε οικογένεια να εισαχθεί το παιδί σε πανεπιστήμιο, να πάρει το «χαρτί» για να μπει στο Δημόσιο. Αυτό έγινε το φετίχ κάθε μέσου πολίτη τις τελευταίες δεκαετίες.

Στη παιδεία μας τα ίδια πρότυπα διατηρούνται, εγχαρράσονται εθνικιστικές συνειδήσεις κουβαλώντας και σήμερα τα εθνικιστικά σύνδρομα όπου οι Έλληνες διαπαιδαγωγούνται ως απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, που αναβίωσαν-αναβιώνουν ως περιούσιος λαός, το μεγαλείο του αρχαίου κόσμου. Ακόμη εντονότερη γίνεται στα πολιτικά πράγματα η παρουσία της ορθόδοξης ελληνικής εκκλησίας ως πυλώνας του νέου εθνικιστικού ελληνισμού. Αποχή στην παιδεία από οποιαδήποτε προσπάθεια για γνώση των γειτονικών λαών. Κλασσική εθνικιστική παιδεία όπως και τα προηγούμενα χρόνια και πάντρεμα με την εντονότερη αντιδυτική στροφή επί ΠΑΣΟΚ.

Σε επίπεδο «σοσιαλιστικής» παρέμβασης στα οικονομικά ήταν καταστροφική η εφαρμογή κρατικού παρεμβατισμού με σκοπό αποκλειστικά την διατήρηση της εξουσίας και αποτέλεσμα την κατάρρευση του παραγωγικού ιστού της πρώιμης μικρής βιομηχανίας της χώρας που δημιουργήθηκε κυρίως τις πρώτες δεκαετίες μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Διογκώθηκε ο δημόσιος τομέας, σαμποταρίστηκε η βιομηχανική παραγωγή επί ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ διάλεξε ιμιτασιόν εφαρμογή χρεοκοπημένης πολιτικής τα τελευταία χρόνια διακυβέρνησης για να κρατηθεί στην εξουσία. Άλλωστε τις «ράγες του τραίνου» χάραξε η πασοκική διακυβέρνηση τις προηγούμενες δεκαετίες. Από το 1981 μέχρι τις μέρες μας ήταν «καλά δώρα» για το κράτος και τους πολίτες οι επιχορηγήσεις-πακέτα από την Ε.Ε.

Εφαρμόστηκε «εκμαυλιστική» εγχάραξη της οικονομικής αντίληψης στην κοινωνία (στην ύπαιθρο-γεωργία χαρακτηριστικό παράδειγμα) και ευρύτερα, μέχρι απόλυτη καταστροφή από την γεωργία μέχρι την βιομηχανία. Οι μεν αγρότες έμαθαν μόνο πως πρέπει να αποσέρνουν το προϊόν, να επενδύουν σκέψη-τεχνάσματα στις «ποσότητες» για αύξηση αποζημιώσεων. Σε επίπεδο βιομηχανίας δε όχι μόνο γραφειοκρατικό σαμποτάρισμα των μονάδων παραγωγής αλλά καμία πολιτική-εφαρμογή για την ανάπτυξη-βελτίωση των βιομηχανικών μεθόδων παραγωγής-ποιότητας, ανάδειξη-ανάπτυξη (νέων) προϊόντων, αφού συρεικνώθηκε ο βιομηχανικός τομέας διαχρονικά στο σύνολό του. Ελάχιστες οι θετικές εξαιρέσεις-επενδύσεις. Εφαρμόστηκε αντίθετη πολιτική για την ανάπτυξη-εκβιομηχάνιση της χώρας, άλμα ποιοτικής παραγωγής, αύξηση των εσόδων της χώρας, κατ’ επέκταση ανταγωνιστική οικονομία επένδυση για το μέλλον, αλλά σχεδόν πλήρη αποβιομηχανοποίηση της χώρας. Παράλληλα δεν επενδύθηκαν εκεί και όπως πρέπει τα «πακέτα» από Ε.Ε. αλλά «εξαγοράστηκαν» συνειδήσεις διαχρονικά για «εσωτερική κατανάλωση». Σήμα κατατεθέν με ελληνικές πατέντες η δολιοφθορά της ελληνικής οικονομίας.

Αποτελέσματα

Η χώρα μετά το 1981, αντί να εκμεταλλευτεί ορθολογικά τα ευρωπαϊκά κονδύλια με δομικές αλλαγές στην οικονομία-παραγωγή, θετική υποθήκη για το μέλλον, κατάστρεψε τη χώρα δημιουργώντας ένα κράτος-σύστημα παροχών στους πολίτες. Ο δημόσιος τομέας έγινε «τέρας-αδηφάγος» για πόρους, μισθούς, επιδόματα, έξτρα επιδόματα και συντάξεις,  κάθε λογής επινοήσεις.

ΚΚΕ-έδες και συνοδοιπόροι σπρώχνουν τους κρατούντες την εξουσία και ενισχύουν αντίστοιχες πολιτικές διαχρονικά. Φούσκωσαν οι δαπάνες στον δημόσιο τομέα με αποκλειστικό στόχο όπως είπαμε όχι το καλό του τόπου αλλά το καλό του κόμματος για την διατήρηση της εξουσίας. Μετά το 1981 τα κόμματα της εξουσίας για να την κατακτήσουν ή να την κρατήσουν ενεργούσαν ανάλογα. Η λεγόμενη αριστερή-αντιπολίτευση πατώντας στις ανάγκες-απαιτήσεις του κάθε ανθρώπου, απλά «όμορφα-χάιδευαν» τις ψυχές του πολίτη με ρητορική και ακτιβισμό. Τελικά για τον μέσο Έλληνα, έγινε τρόπος σκέψης η καλοπέραση, η δημόσια δουλειά με ελάχιστη προσπάθεια για βελτίωση ποιότητας σε επίπεδο παραγωγής και εργασίας. Παράλληλα κατακερματίστηκε η ελληνική κοινωνία και ο ατομικισμός  έγινε κυρίαρχη αρχή και ιδεολογία. Ο καθένας τον εαυτούλη του έμαθε να φροντίζει ή την συντεχνιακή του ομοταξία και όχι το σύνολο χώρας-κοινωνίας. Αποτέλεσμα μεταξύ άλλων, κοινωνική αλληλεγγύη μηδέν. Απόλυτος «τομαρισμός». Έτσι έγινε η σύγχρονη Ελλάδα, αλλά αρνείται ακόμη και σήμερα να δει το πρόσωπό της στην πραγματική διάσταση.

Φυσικά η λεγόμενη παραδοσιακή προ 1981 ΝΔ «δεξιά», (1974-1981) δεν μπόρεσε να κάνει αλλαγή-μεταρρύθμιση στην ιδεολογία και την πρακτική της όταν κυβέρνησε μετά την δικτατορία. Μετά για χρόνια έμεινε εκτός από την κατάκτηση-διατήρηση της εξουσίας (ανώμαλη παρένθεση η «δεξιο-αριστερίστικη» 90-93 κυβέρνηση) με αποτέλεσμα να προσπαθεί η ΝΔ τα τελευταία (2004-2009) χρόνια να μιμηθεί την καρικατούρα-πολιτική των Πασοκικών ιδεολογιών-πρακτικών περασμένων ετών.

Σε διεθνές επίπεδο βέβαια πραγματοποιήθηκαν κοσμογονικά γεγονότα το 1989. Καταρρέει ο «σοσιαλισμός» σοβιετικού τύπου και στα Βαλκάνια μαίνεται πόλεμος για μια δεκαετία στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Ήταν απίστευτη η αισχρή πολιτική της χώρας μας ταυτιζόμενη με την σερβική πολιτική των Μιλόσεβιτς, Κάρατζιτς, Μλάντιτς όπου εκεί πραγματικά δόθηκε-ποτίστηκε στην ελληνική κοινωνία το «σούπερ» αντιδυτικό αντι-ΝΑΤΟ, αντι-USA, αντι-Ε.Ε. «δηλητήριο», μέσα από την πασοκικο-ψευτοκκουκοεδίστικη ρητορία-πολιτική δαιμονοποίησης της «Δύσης» τρεις δεκαετίες, με αποκορύφωμα την περίπτωση Κοσόβου. Παράλληλα ενίσχυση των εθνικιστικών συνδρόμων-παραλήρημα με αφορμή το «νέο μακεδονικό». Αυτή η διαχρονική λογική-ιδεολογία εφαρμόστηκε από το «σύστημα» από την την αλλαγή στην εξουσία του 1981 και με αποκορύφωμα την δεκαετία του 1990 μέχρι σήμερα.

Οι «καημένοι δεξιοί», εκτός από απομίμηση συστήματος ΠΑΣΟΚ που επιχείρησαν να οικοδομήσουν τα τελευταία χρόνια, αποποιήθηκαν και δαιμονοποίησαν (όπως η λεγόμενη «αριστερά-ΠΑΣΟΚ») κάθε ακόμη και πολιτικής φιλελεύθερης έκφρασης. Στελέχη της Νέας Δημοκρατίας εξοβελίστηκαν-διαγράφηκαν από το κόμμα για να μην κάνουν παράπλευρη ζημία στο προφίλ της παράταξης, ώστε το κόμμα να ξανά-καταλάβει την ηγεσία της χώρας, ενός «διανοητικά-καθυστερημένου» σήμερα πλέον κόμματος. Άλλωστε η εθνικοσοσιαλιστική λογική δεν επιτρέπει να μιλήσει οποιοσδήποτε πολίτης, γενικά για φιλελευθερισμό, φιλελεύθερη σκέψη. Μπορεί να μιλάει κανείς για σοσιαλισμό, κομμουνισμό, συντηρητισμό κλπ. Αν μιλήσει όμως ακόμη και σε θεωρητικό επίπεδο για φιλελευθερισμό ή πολιτικό φιλελευθερισμό οποιοσδήποτε πολίτης, αμέσως το σύστημα θα τον σπρώξει στα «τάρταρα». Συγχέει επίτηδες άλλωστε η κυρίαρχη ολοκληρωτική ιδεολογία στην χώρα την φιλελεύθερη σκέψη κάθε πολίτη με τις φιλελεύθερες πολιτικές επιλογές κάποιου. Σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες υπάρχει αυτή η έννοια ακόμη και ως πολιτική συνιστώσα στο πολιτικό γίγνεσθαι, στην Ελλάδα όμως είναι «είδος προς εξαφάνιση» όπως άλλωστε ορίζει το φαιοκόκκινο πλέον κυρίαρχο σύστημα, ποσό δε μάλλον η φιλελεύθερη αντίληψη για την αντιμετώπιση προβλημάτων στην κοινωνία. Μπορούμε ίσως να μιλάμε για ολοκληρωτισμό στη χώρα.

Φαιοκόκκινη κυριαρχία

Τα τελευταία χρόνια μετά την κατάρρευση των γνωστού διπόλου σε διεθνές επίπεδο «δεξιά-αριστερά» μετά το 1989, σιγά-σιγά πραγματοποιήθηκαν στη χώρα μας όχι θετικές ιδεολογικές ανακατατάξεις, επανα-οριοθέτηση του τι είναι «αριστερά» ή «δεξιά», όπως έγινε-ξεκίνησε στα ευρωπαϊκά κράτη-κοινωνίες, αλλά αντίθετα ολοκληρώθηκε στην Ελλάδα η ιδεολογικό-πολιτική ομογενοποίηση, σε επίπεδο πολιτικής και κοινωνίας. Οικοδομήθηκε τρεις περίπου δεκαετίες ένα πραγματικό φαιοκόκκινο σύστημα ιδεολογίας-πολιτικής-κράτους. Καταστροφή για την Ελλάδα που βιώνουμε-ανακαλύπτουμε το «τέρας» με αφορμή την οικονομική κρίση σε διεθνές επίπεδο και φυσιολογικά την απόλυτη οικονομική χρεοκοπία στην Ελλάδα.

Το ενιαίο φαιοκόκκινο μέτωπο-κυριαρχία στη χώρα μας έχει βέβαια τους ιδεολογικούς «πραιτοριανούς» των τελευταίων χρόνων, οι «ΚΚΕ»-παρατρεχάμενοι και το ΛΑΟΣ-απόβλητα. Ακολουθεί όλος ο «στρατός» σύμπας συνταγμένος μαζί με το παράλληλο σύστημα ΜΜΕ με παραληρήματα πλην εξαιρέσεων. Γενικά μόνο φωτεινές εξαιρέσεις ατόμων υπάρχουν αντίθετα στο «φαιοκόκκινο μέτωπο». Όχι όμως δυστυχώς ως συγκροτημένο πολιτικό ρεύμα αλλά μεμονωμένες φωνές σε διάφορα επίπεδα συμμετοχής στα κοινωνικά-πολιτικά τεκταινόμενα, μετρημένοι στα δάχτυλα. Πανεπιστημιακοί, δημοσιογράφοι, κινήσεις πολιτών, σε εξωκοινοβουλευτικό κυρίως χώρο, προσπαθούν με παρεμβάσεις να εκφράσουν διαφορετικές αντιλήψεις από την κυρίαρχη ιδεολογία ώστε να δημιουργηθεί σιγά-σιγά η αντίθετη πολιτική πρόταση. Χρειάζεται φυσικά χρόνος.

Η χώρα μας δεν πραγματοποίησε μεταρρύθμιση όχι μόνο σε ότι αφορά την οικονομική πολιτική-μετά την συμμετοχή στην πρώην ΕΟΚ νύν Ε.Ε. τις τελευταίες δεκαετίες αλλά και στο πεδίο της εθνικιστικής διαπαιδαγώγησης. Στην ελληνική κοινωνία κυριαρχεί πλέον η εσωστρέφεια, ο αντιδυτικισμός, η δαιμονοποίηση κυρίως της Αμερικής, η άνοδος του αντισημιτισμού στη χώρα, ο κλασσικός αντι-τουρκισμός, οι ρατσιστικές αντιδράσεις λόγο μεταξύ άλλων του μεταναστευτικού φαινόμενου μετά το 1990. Το κλασσικό παράδειγμα λίγα χρόνια πριν ήταν να δέρνονται Αλβανοί μετά την ποδοσφαιρικό παιχνίδι Αλβανίας-Ελλάδος και την ήττα της Ελλάδος. Σαφάρι στις πόλεις γιατί έκανε «λάθος» η εθνική ποδοσφαίρου της Αλβανίας να κερδίσει. «Σαφάρι» σήμερα στις γειτονιές της Αττικής (Άγιος Παντελεήμονας κ.ά.) εναντίων μεταναστών. Οι ιδεολογικοί «πραιτοριανοί» του πολιτικού χώρου κατηγορούν τους Εβραίους, γιατί αυτοί (κατά ΛΑΟΣ -Εκκλησίας και όχι μόνον) είναι πίσω από όλα, το δε ψευτο-ΚΚΕ-συνοδοιπόροι έχει διοργανώσει όλα αυτά τα χρόνια πολλές εκδηλώσεις κατά του Ισραήλ με μισαλλόδοξα κρυπτο-αντισημιτικά συνθήματα-πολιτική, με αφορμή το παλαιστινιακό ζήτημα. Περισσότερο «διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους» για την Παλαιστίνη, (διαδηλώσεις κλπ. υπέρ των Αράβων) παρά υπέρ των «απόρων» όλα αυτά τα χρόνια.

Εσωστρεφής η παιδεία μας και η πολιτική, ανάδειξη αρνητικών προκαταλήψεων για τους γειτονικούς λαούς που εξωτερικεύονται αισθήματα-ιδεολογίες ακόμα και στις παρελάσεις. Οι Βούλγαροι «από παράδοση» απολίτιστοι, οι Μακεδόνες (μόνο Σκοπιανούς τους λένε…) όχι μόνο εχθροί αλλά και ανύπαρκτοι, οι Αλβανοί κλέφτες-εγκληματίες, οι Τούρκοι βάρβαροι, η Αμερική και η Δύση εχθροί του Πατρίδος. Ακόμη τα ψάρια στο Αιγαίο δεν έχουν δαιμονοποιηθεί. Θυμάστε την θέση «ΚΚΕ» στο Μακεδονικό αρχές του ‘90; Σε ρεσιτάλ διεθνικιστικής υποκρισίας αποφασίζει να μην συμμετέχει στο συμβούλιο αρχηγών, υπό τον πρεσβύτερο τότε Κ. Καραμανλή, Πρόεδρου της Δημοκρατίας, για το νέο Μακεδονικό ζήτημα. Το συμβούλιο αποφάσισε μεταξύ άλλων ότι «η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει το όνομα της χώρας αν περιλαμβάνει τον όρο Μακεδονία και τα παράγωγά τους». Το ψευτο-ΚΚΕ κάνει υποκριτικό ρελάνς και δηλώνει: «Δεν μας αφορά το όνομα της χώρας αλλά πρέπει να υπάρχει γεωγραφικός προσδιορισμός πριν την λέξη Μακεδονία γιατί Μακεδονικό έθνος δεν υπάρχει». Απίστευτος «ΚΚΕ»-σαλτιμπαγκισμός, τυπικές εθνικιστικές «κολωτούμπες». Το ίδιο λέει δηλαδή με άλλα λόγια μαζί με τους παραδοσιακούς «βαρβάτους» εθνικιστές και όλους τους άλλους. Το «θαύμα» σήμερα είναι ότι η δήθεν νέα θέση, για δήθεν υποχώρηση της Ελλάδος, ντέμεκ συμβιβαστική πρόταση σχετικά με την Δημοκρατία της Μακεδονίας έγινε η επίσημη θέση του κράτους και της διπλωματίας υιοθετώντας την ψευτο-ΚΚΕ τότε και τώρα θέση. Το κλειδί βέβαια στο μακεδονικό ζήτημα είναι για τη χώρα οι εθνικά Μακεδόνες στην βόρεια Ελλάδα αλλά επιμελλώς «κρύβει» το σύστημα από τους πολίτες, τη βασική παράμετρο στο νέο μακεδονικό ζήτημα.

Ιλαροτραγικές αντιδράσεις ζούμε στην Ελλάδα με αφορμή την πρόσφατη οικονομική κρίση διεθνώς. Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής «παρα-παιδείας» του φαιοκόκκινου είναι να κυνηγούν (Πολιτικοί, ΜΜΕ, κοινωνία) «μάγισσες-κερδοσκόπους-τραπεζίτες» και βρίσκονται σχεδόν όλοι τους τελείως εκτός τόπου και χρόνου. Πολλοί πολίτες παρασυρμένοι από τον κυκεώνα παραπληροφόρησης-σύστημα επαναλαμβάνουν την επωδό μεταξύ άλλων ότι «θέλουν οι ξένοι να κερδοσκοπήσουν σε βάρος μας». «Φταίει το κεφάλαιο», «φταίει το ΔΝΤ», «φταίνε οι Τράπεζες», «φταίει ο ιμπεριαλισμός», «φταίνε οι Εβραίοι τραπεζίτες»… κλπ. παραλήρημα στα ελληνικά ΜΜΕ, ειδικά κατά περίπτωση εναντίον της Γερμανίας, όταν ουσιαστικά και ρεαλιστικά παρουσιάστηκε στην γερμανική-ευρωπαϊκή εν μέρη κοινή γνώμη, επιτέλους οι ελληνικές «απατεωνιές» σε επίπεδο οικονομικής πολιτικής των τελευταίων δεκαετιών. Η εθνικοσοσιαλιστική λογική των κομματικών σχηματισμών τόσο στην ελληνική Βουλή όσο και ευρύτερα στη κοινωνία είναι σίγουρη η πολιτική επένδυση-κάλεσμα στους «ζαλισμένους» πολίτες. Σερβίρουν ακριβώς τα απαραίτητα ωραία λόγια στους «εκπαιδευμένους» για χρόνια πολίτες, να ακούν «τέτοια» ενημέρωση αφού «ψαρεύουν-αναφέρονται» σε ομογενοποιημένο πλέον ιδεολογικο-πολιτικά λαό. Άλλωστε ανήκουν πολλοί ιδεολογικοπολιτικά στο «ίδιο κόμμα» και δεν το γνωρίζουν, νομίζοντας ότι ανήκουν σε άλλα διαφορετικά κόμματα.

Προς το μέλλον

Σε επίπεδο οικονομίας κατά τη διάρκεια της προδιαγεγραμμένης πορείας προς την προσαρμοστική χρεοκοπία της χώρας χρειάζεται τομή-μεταρρύθμιση στην δομημένη για χρόνια οικονομία-παιδεία τόσο σε κρατικό όσο και ατομικό επίπεδο. Προσαρμοστική χρεοκοπία θα υπάρξει γιατί ο παραγωγικός ιστός έχει καταστραφεί πλέον και δεν μπορεί άμεσα να αναπτυχθεί θετικά η ελληνική οικονομία και να γίνει ανταγωνιστική. Τεράστιο το χρέος άλλωστε. Πρέπει να ανοικοδομηθεί, όμως δεν γίνεται άμεσα, χρειάζεται χρόνος και αντίστοιχες πολιτικές επιλογές. Ευτυχώς παρεμβαίνουν οι «ξένοι» στα οικονομικά τόσο η ΕΕ-ΕΚΤ όσο και το ΔΝΤ όχι λόγο «συμπάθειας» ή «εχθρότητας» για την Ελλάδα αλλά λόγο της ρεαλιστικής οικονομικής λογικής διεθνώς σε ότι αφορά την πραγματική οικονομία και ειδικά την ευρω-ζώνη.

Τα ευκολότερα είναι να εφαρμοσθούν άμεσα μεταξύ άλλων, πολιτικές καταπολέμησης της εκτεταμένης διαφθοράς στο δημόσιο τομέα και μεταξύ άλλων κατάργηση σταδιακά της ρουσφετολογικής λογικής «πάρε-δώσε», «λάδωσε-πάρε», αυτονόητη λογική συναναστροφής για τον μέσο Έλληνα διαχρονικά. Μείωση-αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα και διαπαιδαγώγηση διαφορετικής προσέγγισης στην σχέση κράτος-πολίτης-κοινωνία. Να αλλάξει η λογική «μίσους-αγάπης» ανάμεσα στον πολίτη και το κράτος όπου από την μία κάθε Έλληνας βλέπει καταφύγιο για εργασία-διευκόλυνση-συναλλαγή από την άλλη δε, να βρίζει-μισεί το κράτος ως τον «ένοχο». Πρέπει να αποδεχθεί επιτέλους την ατομική ευθύνη ο κάθε πολίτης. Να παραμερίζεται σταδιακά ο «τομαρισμός» και να αναδυκνείεται η κοινωνική αλληλεγγύη σε στέρεη βάση. Δεν έχει μάθει δυστυχώς ο μέσος Έλληνας το πως λειτουργούν τα αυτονόητα σε προοδευτικές δυτικο-ευρωπαϊκές κοινωνίες και κράτη.

Σημαντική παράμετρος για να σπάσει το απόστημα της εθνικοσοσιαλιστικής κυρίαρχης αντίληψης είναι η μεταρρύθμιση της εθνικιστικής παιδείας σχετικά με την σύγχρονη νέο-ελληνική εθνική ταυτότητα. Ο σύγχρονος Έλληνας πρέπει σιγά-σιγά να μαθαίνει ότι δεν είναι ο νέο-ελληνικός, «περιούσιος» λαός, απόγονος των αρχαίων, πανέξυπνος και ανώτερος των «κουτοπόνηρων» δυτικών, που διαχρονικά εργάζονται εναντίον του «ελληνισμού». Ας ξεκινήσουν με την αναθεώρηση των ιστορικών βιβλίων, καιρός είναι να αποκαθηλωθεί η «Παπαρηγοπούλεια Βίβλος» ώστε να δομηθεί ένα στέρεο μέλλον για το κράτος και την κοινωνία, για μην πάσχει από τα εθνικιστικά σύνδρομα που τον κάνει σήμερα να αντιδρά αρνητικά ή νωχελικά ακόμη και σε επίπεδο οικονομικής λογικής. Να οικοδομηθεί η έννοια «πολίτης» σε αντίθεση του «Έλληνας», να γίνει κυρίαρχη λογική στη χώρα με ανάλογη μεταρρύθμιση-προϋπόθεση η γνώση του «άλλου». Πρέπει με άλλα λόγια να επαναπροσδιοριστεί η σύγχρονη ελληνική εθνική ταυτότητα όπου άλλωστε δομούνται μετα-εθνικές, μετα-εθνικιστικές λογικές στον πολιτισμένο κόσμο. Θετικά θα οδηγήσει στον σεβασμό της διαφορετικότητας των μειονοτικών δικαιωμάτων σε γλωσσικό, εθνικό ακόμη και σεξουαλικό επίπεδο στη χώρα μας.

Η επόμενη δεκαετία θα είναι καταλύτης για τη χώρα μας. Με την οικονομικο-κοινωνική κρίση που ήδη ήρθε αναδύονται επιτέλους ακόμη περισσότερο τα συμπτώματα της γενικής παιδείας-παραπαιδείας του παρελθόντος στην σαπισμένη πλέον ελληνική κοινωνία-κράτος. Σίγουρα περισσότερα θαρραλέα θα φωνάξουν πραγματικοί δημοκράτες, συνειδητοποιημένοι πολίτες, ενάντια στο «σύστημα- φράνκεσταιν» του φαιοκόκκινου τρόπου σκέψης των τελευταίων δεκαετιών. Σιγά-σιγά και επώδυνα θα δημιουργηθούν στην Ελλάδα οι συνθήκες για επανα-οριοθέτηση των ιδεολογικών-πολιτικών-κομματικών γραμμών.

Στην εναλλακτική λοιπόν προς διαμόρφωση πρόταση προς το μέλλον, απέναντι σε ολοκληρωτικές εθνικοσοσιαλιστικές λογικές, σίγουρα θα συμμετέχουν ενεργά και χρήσιμα για τη κοινωνία και τη χώρα μας, όπως κάνουν μέχρι σήμερα με συνέπεια, οι τελευταίοι Μοϊκανοί του Ουράνιου Τόξου, τα μέλη της  εθνικής Μακεδονικής κοινότητας στην Ελλάδα, μέσα από τις αναζητήσεις και τις συμμαχίες-συνεργασίες με κάθε συμπολίτη μας.

Προεδρείο της Ε.Σ.Σ.-ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ / ВИНОЖИТО, κόμμα των εθνικά Μακεδόνων στην Ελλάδα

Του МОРЕ СОКОЛ

(Το πρώτο μέρος του κειμένου μπορείτε να το διαβάσετε στη Нова Зора τεύχος 12 ή στην ιστοσελίδα της εφημερίδας www.novazora.gr)

Όσο για τη μακεδονική γλώσσα γιατί απορεί; Από το 1903 ο КРСТЕ МИСИРКОВ-ΚΡΣΤΕ ΜΙΣΙΡΚΩΦ έγραφε για την γλώσσα που έπρεπε χρησιμοποιούν όλοι οι Μακεδόνες μόνο που αυτό τo οποίο επιθυμούσε δεν μπορούσε να το επιτύχει τότε, το μακρινό 1903. Εδώ, η Ελλάδα κατάφερε να γράψει στη μακεδονική γλώσσα το Abecedar μέσα  σε 2 μήνες το 1925 και μάλιστα με λατινικό αλφάβητο για να κοροϊδέψει την Κ.Τ.Ε. (Κοινωνία Των Εθνών, πρόδρομος του ΟΗΕ) αλλά και τους Μακεδόνες.

Όταν ιδρύθηκε το επίσημο μακεδονικό κράτος το 1944 είχε ως λογική συνέπεια να φτιαχτεί και η επίσημη λόγια μακεδονική γλώσσα γραμμένη στο κυριλλικό αλφάβητο το οποίο είναι δημιούργημα των Αδελφών Κυρίλλου και Μεθοδίου τον 9^ο μ.Χ. αιώνα. Δηλαδή τι έπρεπε να μιλάνε οι σημερινοί Μακεδόνες; Αρχαία Ελληνικά με το στανιό; Αυτά ούτε οι σημερινοί νεοέλληνες δεν τα μιλάνε, μόνο απλά τα επικαλούνται… και τα χαίρονται από μετάφραση.

Ας δούμε, λοιπόν, τι έγραψε το 1903 ο Μακεδόνας φιλόλογος ΚΡΣΤΕ ΜΙΣΙΡΚΩΦ από το χωριό Πόστολ, σημερινή Πέλλα, για την κωδικοποίηση της σύγχρονης μακεδονικής γλώσσας σεβόμενος τη μητρική γλώσσα των Μακεδόνων: (Δείτε ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ εκδόσεις Πετσίβα)

Ας περάσουμε στον κ. Μιχαηλίδη

Στη σελ.12 θετική η αναφορά για τον Ελληνικό αλυτρωτισμό και μέχρι την σελ.33 κριτική για τις τυχοδιωκτικές ιδιωτικές προσπάθειες που δεν οδηγούσαν πουθενά στη σελ. 36 η ΕΜΕΟ κατά το κ. Μιχαηλίδη ήταν Οργάνωση Βουλγαρομακεδόνων στη Θεσ/νικη και το Βερχόβεν κομιτέτ που ιδρύθηκε από την Βουλγάρικη Κυβέρνηση στη Σόφια δρούσε παράλληλα και κάτι αντιεξουσιαστές αναρχικούς στη Θεσ/νικη τους Гемиџии- Γκεμιτζήδες (Βαρκάρηδες) και αυτοί Βούλγαροι. Πλήρης σύγχυση. Τυχαίο; Δεν νομίζω!

Η ΕΜΕΟ-σεν. ήταν οργάνωση που έγινε και στελεχώθηκε από Μακεδόνες που ζούσαν και αγωνιζόταν σε πόλεις και χωριά της Μακεδονίας εκτός Βουλγαρίας. Το Βερχόβεν κομιτέτ ήταν καθαρή προσπάθεια της Βουλγαρικής κυβέρνησης να ελέγξει τις εξελίξεις στη περιοχή. Σε καμιά χρονική περίοδο μέχρι το 1910 δεν μπόρεσαν οι Βερχοβιστές να επιβληθούν. Οι Σεντραλιστές πάντα είχαν την συντριπτική αποδοχή στο λαό. Ιδίως μετά την προσέγγιση από τους Σαραφωφικούς. Συχνά δε αναφέρονται σκληρές μάχες και δολοφονίες ανάμεσα σε Σεντραλιστές και Βερχοβιστές ακόμη και στην Ελληνική ιστοριογραφία και σε έγγραφα των προξένων.

Η ΕΜΕΟ-σεν δεν βοήθησε ούτε στην εξέγερση της Τζουμαγιάς ούτε στη προσπάθεια του Γιαγκώφ στη Καστοριά. (Διαβάστε το ημερολόγιο του ΤΣΙΛΙΟ ΤΣΑΚΑΛΑΡΩΦ εκδόσεις Πετσίβα) οι δε Γκεμιτζήδες (Γκεμίτζζιι) ήταν μικρή κλειστή αναρχική ομάδα στη Θεσ/νικη με αυτόνομη δράση (στη σελ. 23 υπάρχει φώτο με τα κατορθώματα τους ενάντια στους Οθωμανούς. Μήπως υπάρχει καμιά ανάλογη φωτογραφία της εποχής εκείνης από δράση Ελλήνων ενάντια στους Οθωμανούς;). Αναρωτηθείτε λοιπόν πόσες δυνάμεις επαναστατών υπήρχαν 9/1902 στη Τζουμαγιά, 4/1903 Θεσ/νικη Γεμιτζήδες και στις 2 Αυγούστου του 1903 η Επανάσταση του Ίλλιντεν στη Κεντροδυτική Μακεδονία. Έγραφε ο Ίων Δραγούμης «αγαπημένε μου πατέρα έχουμε σλαυικήν επανάσταση καθ’ άπασα την Μακεδονία. Πλείστα τα χωρία προσέρχονται στη επανάσταση, πατριαρχικά τε και εξαρχικά , τα πλείστα δε εκουσίως. Τούρκοι ανικανώτατοι δεν βοηθούν υμάς»!!!! (Το ημερολόγιο του ΙΛΛΙΝΤΕΝ εκδόσεις Πετσίβα)

Όταν λοιπόν οι Μακεδόνες (“Βούλγαροι” κατά το κ. Μιχαηλίδη) ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΟΥΣΑΝ κατά των Οθωμανών τι έκαναν οι Έλληνες; «Τα μαντρόσκυλα των Τούρκων» έκαναν, σύμφωνα ομολογία του προξένου της Ελλάδας Καλλέργη στη σελ. 42, ενώ στη σελ. 38 γράφει ο κ. Μιχαηλίδης «ακολούθησε συστηματική εργασία από μέρους των ελληνικών προξενικών αρχών να ανακοπεί το ρεύμα της συμμετοχής στην εξέγερση των χωριών που προσέκειντο στην Ελληνική πλευρά».

Δηλαδή ξεκάθαρα ενάντια στους επαναστάτες από τη μιά, και, μαντρόσκυλα και συνεργάτες των Τούρκων από την άλλη. Αυτή ήταν η “βοήθεια” της Ελλάδας στους σκλαβωμένους Ελληνομακεδόνες. ΜΠΡΑΒΟ. Με θράσος όμως ο κ. Μιχαηλίδης στη σελ. 40 μας λέει πως «Άμεση συνέπεια της εξέγερσης του Ίλλιντεν ήταν οι εκτεταμένες μεταρρυθμίσεις επ’ ωφελεία των χριστιανών». Που να βοηθούσαν και οι Έλληνες, κιόλας, την Επανάσταση κ. καθηγητά! Είναι ηλίου φαεινότερο, ότι κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του Ιλιντεν, οι Έλληνες απεσταλμένοι τάχθηκαν με την πλευρά των Οθωμανών και εναντίων των Μακεδόνων επαναστατών.

Είναι ξεκάθαρη η προσπάθεια του κ. Μιχαηλίδη -και του κ. Βλασίδη – να παρουσιάζουν κάθε μακεδονική κίνηση σαν βουλγαρική και κάθε άνθρωπο γέννημα και θρέμμα της Μακεδονίας να τον βαφτίζουν Βούλγαρο. Αυτή είναι μια διαχρονική πολιτική των Ελληνικών θέσεων και έχει αποδώσει παρόλο που σε πολλά γραπτά οι “αρμόδιοι” ξεκαθαρίζουν πως ο όρος Βούλγαρος εκείνη την εποχή δεν έχει εθνικά χαρακτηριστικά με την σημερινή έννοια των όρων αλλά είναι ένας ορισμός για όσους Μακεδόνες είχαν επιλέξει την υπαγωγή τους στην Εξαρχία, ενώ όσοι διάλεξαν τον Πατριάρχη έγιναν Έλληνες!

Βούλγαροι δεν πάτησαν ποτέ στην κεντροδυτική Μακεδονία. Άρα εθνικά Βούλγαροι δεν υπήρξαν ποτέ στα μέρη και όσοι μετανάστευσαν ή εκδιώχθηκαν από αυτά τα μέρη από το 1850-1930 και βρήκαν καταφύγιο στη Βουλγαρία σχημάτισαν εθνική Βουλγαρική συνείδηση όταν πήγαν και έμειναν εκεί.

Οι βοεβόντες της ΕΜΕΟ ήταν όλοι τους σχεδόν από τα χωριά μας. Κάθε χωριό είχε κομίτες και Βοεβόντες (Καπετάνιους) Αποστόλ Πέτκωφ Τερζίεφ – Μποέμιτσα Αξιούπολη, Γκότσε Ντέλτσεφ – Κούκους Κιλκίς, Τάνε- Γκορνίτσοβο Κέλλη, Κόλλε – Μόκρενι Βαρυκό,  Αλεξάνταρ Τουρούντζεφ – Εξι σου Ξυνό Νερό , Τσακαλάρωφ, Πάντο Κλιάσεφ, Γιάννε Σαντάνσκι, Μήτρε Βλάσετο Παντζιάρωφ, Ρίστο Τσερνοπέεφ, και δεκάδες άλλοι όλοι τους Μακεδόνες και Βλάχοι από χωριά της Ελληνικής Μακεδονίας. Δεν υπήρξαν και δεν ήταν εθνικά Βούλγαροι ΠΟΤΕ. Τουλάχιστον με την έννοια που δίνουμε στον όρο Βούλγαρος σήμερα. Ας σκεφτούμε ποια ήταν η κατάσταση στη Μακεδονία το 1870, το 1890, το 1900. Πόσοι να είχαν «εθνική συνείδηση»; Που και πως την έφτιαξαν; Οι λαοί (τα μιλιέτ) στην ύπαιθρο κυρίως προσπαθούσαν να ζήσουν μέσα σε συνθήκες σκλαβιάς, εξαθλίωσης, φοβισμένοι, πεινασμένοι  και αγράμματοι. Το σόι είχαν (Задруга-Ζάντρουγκα), το χωριό και έξω από αυτό την θρησκεία τους. Πόσοι να ήταν οι εγγράμματοι του Μακεδόνικου Λαού; Ελάχιστοι. Που σπούδαζαν; Η σε άλλα κράτη η σε σχολειά που έστηναν στην Αυτοκρατορία άλλα κράτη ή στην Εκκλησία. Δεν υπήρχαν δομές η θεσμοί που να “φτιάχνουν” “Μακεδόνες” όπως    έφτιαχναν ”Έλληνες”, “Βούλγαρους” η “Σέρβους”. Υπάρχουν κείμενα Μακεδόνων από τότε σπουδαγμένων η εγγράμματων που παρουσιάζουν μια “λανθάνουσα Βουλγαρικότητα”  ίσως γιατί  ένοιωθαν την Βουλγαρία σαν την πιο κοντινή (φιλική) χώρα , ίσως γιατί εκεί έβρισκαν καταφύγιο και βοήθεια, δεν είχαν άλλο πιο φιλικό περιβάλλον να στηριχθούν, ίσως, ίσως. Η Βουλγαρία -όπως και η Ελλάδα- πάσχιζε για την δική της επέκταση, για την δική της πολιτιστική – θρησκευτική επικράτηση μέσω της “μετάλλαξης” των Μακεδόνων σε Βουλγάρους η Έλληνες αντίστοιχα. Δεν ταυτιζόταν όμως ο Μακεδόνας με τους Βούλγαρους.

Οι μετανάστες στην Αμερική. 8.500 άνθρωποι από το 1870 – 1915- κυρίως από τα μέρη μας, δηλώσαν εθνικότητα Μακεδονική.

(Από τα αρχεία της νήσου http://www.ellisisland.org/ ). Για περισσότερα βλέπε Λιθοξόου http://lithoksou.net/elis1897.html .

-Διαβάστε τη συνέντευξη του Νίκολα Κάρεφ εφ. ΕΜΠΡΟΣ του 1903: Τον ρωτά ο Δραγούμης «…άρα είστε Βούλγαροι και θέλετε τη Βουλγαρία» και απαντά ο Κάρεφ «Ρεμπούμπλικα θέλουμε και είμαστε με όποιον μας βοηθά. Εμείς είμαστε σαν κάποιον που κινδυνεύοντας να πνιγεί στο ποτάμι ψάχνει από οτιδήποτε να πιαστεί στην όχθη του. Και από φίδι να πιαστεί για αυτόν είναι σανίδα σωτηρίας».

-Όταν ο Μακεδόνας ΚΡΣΤΕ ΜΙΣΙΡΚΩΦ τύπωσε και δημοσίευσε το βιβλίο του “Μακεδονικές Υποθέσεις” στη Βουλγαρία, οι Βούλγαροι τον κακοποίησαν και κατάσχεσαν το βιβλίο του.

- Αν οι Σεντραλιστές ήταν Βούλγαροι τότε, λογικά, η Βουλγαρία δεν θα έφτιαχνε τους Βερχοβιστές.

-Ακόμα και στο Πιρίν, το 1946 στην απογραφή που έκανε το Βουλγαρικό κράτος, γιατί το 63% δήλωσαν Μακεδόνες και δεν δήλωσαν Βούλγαροι; Εκεί ζούσαν, εκεί μεγάλωσαν, Βούλγαροι πολίτες ήταν ΑΛΛΑ αισθανόταν Μακεδόνες και όταν τους ρώτησαν στην απογραφή αυτοί το δήλωσαν (και στην Ελλάδα στις απογραφές οι Μακεδόνες δηλώσαν την Μακεδονική μητρική τους γλώσσα αλλά ακόμα δεν μας είπατε τι έδειξαν οι απογραφές. ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΑΠΟΡΡΗΤΕΣ. 80 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΛΕΕΙ ΤΙ ΚΑΤΕΓΡΑΨΕ ΣΤΗΝ ΑΠΟΓΡΑΦΗ ΤΟΥ 1920 ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΤΗΣ!!!

-Επί τέλους κύριοι ξέρουμε  καλά πως οι παππούδες μας και οι πατεράδες μας δεν μας άφησαν καμιά τέτοια κληρονομιά . Δεν αυτοπροσδιορίστηκαν ΠΟΤΕ σαν Βούλγαροι.

-НИЕ НЕ СМЕ ГРЦИ, БУГАРИ ИЛИ СРБИ – ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΒΟΥΛΓΑΡΟΙ Η ΣΕΡΒΟΙ

НИЕ СМЕ МАКЕДОНЦИ – ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ.

Ας έρθουμε όμως πάλι στο αφιέρωμα και στην ικανότητα της διαστρέβλωσης και ιδεολογικής χρήσης της Ιστορίας.

Στη σελ. 29 στο απόσπασμα της εφημερίδας ΕΜΠΡΟΣ διαβάζουμε για ένα τέως σχισματικό βοεβόδα Μητρώφ που τώρα πολεμά Βουλγάρους! Δηλ. μπορεί κάποιος να βαφτίζετε κατά το δοκούν ή και κατά τις πράξεις του Έλληνας ή Βούλγαρος φτάνει ο νονός να είναι Έλληνας παπάς, δημοσιογράφος ή ιστορικός! Θέλετε παραδείγματα; Πάμπολλα.

Το κορυφαίο; ‘Έπεισαν τους Έλληνες ότι το κομιτάτο είναι κακή λέξη γιατί κομιτάτα και κομίτες παραπέμπουν αμέσως σε “Βουλγάρικα” πράματα ενώ η μεγαλύτερη ελληνική οργάνωση κατά τον “Μακεδονικό αγώνα” στην Αθήνα ονομαζόταν “Ελληνικόν Μακεδονικό ΚΟΜΙΤΑΤΟ” (το οποίο τύπωσε την ΠΡΟΚΛΑΜΑΤΣΙΑ) με πρόεδρο τον Καλαποθάκη διευθυντή της αθηναϊκής εφημερίδας “Εμπρός”!!!

-  Όταν ήταν με την ΕΜΕΟ-βερ ο Κότε Ρίστο ήταν Βούλγαρος μετά όταν του έδωσε χαρτιά (κοινωνικών φρονημάτων) ο Καραβαγγέλης έγινε ο Έλληνας καπετάν Κώτας; Ο Γκέλλε Νάτσωφ οντ Στρέμπεν έγινε καπετάν Βαγγέλης Γεωργίου απο τα Ασπρώγεια αρκούσαν τα λεφτά του Καραβαγγέλη και τα χαρτιά των Τούρκων για τους οποίους και δούλευε κολαούζος. Έτσι έγινε με τους περισσότερους Μακεδόνες συνεργάτες των Ελλήνων τον Πύρζωφ, τον Κύρωφ, τον Γκόνο, τον Γκέλλε κλπ τους είχαν με τον μισθό και τα παιδιά τους με “υποτροφία” στην Αθήνα στο λύκειο του Δέλλιου για εγγύηση!!!. Βέβαια αυτόν που διαφημίζουν σαν καλύτερο  τον ΚΟΤΕ, τον κάρφωσε στους Τούρκους ο Καραβαγγέλης. Ας δούμε τι γράφει ο Βακαλόπουλος στο βιβλίο “Ιστορία του Βόρειου Ελληνισμού” σελ. 437 για την τύχη του Κώτα και πώς πέθανε

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι οι Έλληνες ιστορικοί δεν μπορούν να κρύψουν -όσο και αν προσπαθούν- την συνεργασία της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας, του κλήρου και προσωπικοτήτων εκείνης της εποχής με τους Οθωμανούς. Οι δε, επί μισθό, μακεδονομάχοι τους δεν χτυπιόταν με τους Τούρκους. Κυνηγούσαν Μακεδόνες κυρίως άμαχους (πχ σφαγές Ζέλενιτς, Κλάντοραπ, Ζαγκορίτσανι), ακόμα και τη μέρα που σκοτώθηκε ο Μελάς κατά διαταγή του δεν έριξαν ούτε ντουφεκιά για να σώσουν τον Βολάνη που αιχμαλωτίστηκε με 7 δικούς του στο απέναντι σπίτι. Η ντουφεκιά που τον σκότωσε -μάλλον κατά λάθος- ξέφυγε απο τον Πύρζα καθώς κατέβαιναν την εσωτερική σκάλα! (Μαρτυρία του συμπολεμιστή τους Χατζητάση θα την βρείτε στο βιβλίο “Τα Απομνημονεύματα του Καραβίτη”  εκδόσεις Πετσίβα, επίσης σχετικά στον ΙΟ).

Οι δε Τούρκοι, ερευνούσαν το χωριό γιατί ο βοεβόντας  Μήτρε Βλάσετο έστειλε γυναίκα να τους πεί πως ο Μήτρε ήταν στο χωριό!!! Τους ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ έψαχναν οι Οθωμανοί κατακτητές και όχι τον Μελά!!!

Αυτή ήταν η Ελληνική πολιτική απο τότε, κατηγορώντας και σπιλώνοντας τους πάντες σαν Βούλγαρους (τους Βλάχους δε σαν Ρουμάνους!). Είχε -και έχει ακόμη και σήμερα- στόχο να αποκόψει τον Μακεδόνικο λαό απο την Ιστορία του, τις ρίζες του και για να διασπάσει τις κοινότητες φόρτωσε τους αγράμματους και θεοσεβούμενους Μακεδόνες με ένα αίσθημα ντροπής για το δήθεν βουλγάρικο παρελθόν και παρόν τους δίνοντας για “λύτρωση”: να γίνουν Έλληνες.

Για αυτό το λόγο επιμένουν μέχρι σήμερα στη ρετσινιά του Βούλγαρου. Θέλουν να κάνουν τους Μακεδόνες να ντρέπονται για την ιστορία τους ενώ προσπερνούν με αδιαφορία αποκαλυπτικές πληροφορίες σαν αυτήν: «ο Μπούσιος υπήρξε ένθερμος οπαδός της οθωμανικής ισότητας που θα αποτελούσε μέσο για την κυριαρχία του Ελληνικού στοιχείου μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Πίστευε όπως και οι ΣΤΕΦΑΝΟΣ και ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ και ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΣΟΥΛΙΩΤΗΣ στην αναβίωση του Βυζαντίου με αφορμή την Επανάσταση των Νεότουρκων και στη καλλιέργεια αγαθών σχέσεων με την Τουρκία» (Βακαλόπουλος σελ.525 στην Ιστορία του Βόρειου Ελληνισμού).

Αυτά πίστευαν για τους Τούρκους αυτοί που κατηγορούσαν σαν Βουλγάρους όποιους Μακεδόνες επαναστατούσαν ενάντια στον κατακτητή! Γράφει στο Ηρώων και μαρτύρων αίμα ο Δραγούμης “ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΝΑ ΗΤΑΝ ΠΩΣ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΕΛΛΗΝΑ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ”(Βακαλόπουλος σελ.421)

και «στο σύνολο του Χριστιανικού Πληθυσμού της Γεωγραφικής Μακεδονίας το τελευταίο τέταρτο του 19 ου αιώνα οι Ελληνόφωνοι ήταν μειοψηφία» Μιχαηλίδης στις Μετακινήσεις των Σλαβόφωνων σελ.30

Και “έτσι οι Βούλγαροι” και “αλλιώς οι Βούλγαροι”, αλλά από το 1910 υπάρχει σύμπραξη του Πατριάρχη με τον έξαρχο (Βακαλόπουλος σελ. 527) με κοινά υπομνήματα στη πύλη ενώ το 1912 επίσημα συνεργάτες με την Βουλγαρία και αργότερα με ανταλλαγές πληθυσμών και συμφωνίες, μια χαρά τα πάνε μέχρι και σήμερα Έλληνες και Βούλγαροι! Μόνο η ρετσινιά έμεινε στους Μακεδόνες και τις ομάδες τις Θεσ/νίκης!!!

Θέλετε απόδειξη για, την συνεχιζόμενη μέχρι σήμερα, Ελληνο – Βουλγαρική σύμπραξη σε βάρος των Μακεδόνων; Είναι το προσφάτως εκδοθέν (2009) πόνημα, προϊόν της σύμπραξης, υπό τον τίτλο “Το Μακεδονικό και η Βουλγαρία” και υπότιτλο “πλήρη τα απόρρητα βουλγαρικά έγγραφα 1950 1967”. Το που αποσκοπεί η σύμπραξη το ξέρουμε. (Απάντηση στον ΙΟ 22/11/2009).

Οβιδιακές οι μεταμορφώσεις της Ελληνικής πολιτικής που δεν τις αγγίζουν οι “εθνικοί αφηγητές”. Βέβαια, μετά απο 190 χρόνια κάτι ψελλίζουν στην τηλεόραση του ΣΚΑΙ για την εθνογέννεση των Ελλήνων και δέχονται αμέσως τα πυρά των Ελληναράδων οι οποίοι δεν αντέχουν την ΑΛΗΘΕΙΑ.

Μετά από πόσα χρόνια θα πείτε την αλήθεια κ. Μιχαηλίδη στους Έλληνες για μας τους Μακεδόνες; Για τον Αντιμακεδονικό αγώνα 1904-08, για την Μακεδονική εθνογέννεση; Μάλλον θα πρέπει οι επί χρήμασι εθνικοί αφηγητές (με υποτροφίες, χορηγίες, φανερά και κρυφά κονδύλια, έδρες πανεπιστημίων, διάφορα Δ.Σ., προβολή, δόξα, κλπ) να ζητήσουν την άδεια απο τους Άνθιμους, τους Χαρδαβέλλες, τους Αδώνιδες, τους Λιακόπουλους, τους Βελόπουλους, τους Καραμπελιάδες και τους ουκ εστίν αριθμός ΣΤΟΧ(Κ)ΩΝ για να μπορέσουν να πουν την ΑΛΗΘΕΙΑ για το Μακεδονικό.

Μέχρι τότε άξιος ο μισθός σας. Εμείς οι Εθνικά Μακεδόνες αποδοκιμάζοντας τους εθνικιστές και τους αρχαιόπληκτους στην Βουλγαρία , στη Δημοκρατία της Μακεδονίας και στη πατρίδα μας την Ελλάδα θα συνεχίσουμε με τα πενιχρά μας μέσα, με αξιοπρέπεια να παλεύουμε για το σεβασμό των προγόνων μας, της Ιστορίας μας και του πολιτισμού μας.

ГОРЕ ГЛАВАТА.

МОРЕ СОКОЛ, СОЛУН