Αρχεία | ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ | Интервју

Мисија во Полска – Αποστολή στην Πολωνία


Πριν 3 χρόνια, τον Μάρτη του 2013 επισκέφτηκα την Πολωνία. Ήμουν επικεφαλής μιας αποστολής 140 φοιτητών από όλα τα πανεπιστήμια του Ισραήλ. Τα παιδιά νέα, όλοι τους μετά από την στρατιωτική θητεία, και στα τελευταία έτη των σπουδών τους, 23-27 ετών. Είχαν δηλαδή εμπειρίες ζωής, κάποιοι και κάποιες ήταν και παντρεμένοι.
Η αποστολή ήταν οργανωμένη από μια θρησκευτική οργάνωση με στόχο να ενισχύσει την εβραϊκή συνείδηση μέσα από την Σοά. Πρέπει να ομολογήσω πως οι τρεις ξεναγοί δεν προσπάθησαν να μας κάνουν «θρησκευτική πλύση εγκεφάλου». Χωριστήκαμε σε τρεις ομάδες, σύμφωνα με τα πανεπιστήμια. Τα περισσότερα από τα παιδιά είχαν μια σχέση με την Σοά, δηλαδή ήταν τρίτη γενιά, ορισμένοι όμως είχαν έρθει για να μάθουν και να στοχαστούν. Ο ξεναγός της δικής μας ομάδας ήταν ψυχολόγος που έκανε και ξεναγήσεις στην Πολωνία
Γενάρης σημαίνει κρύο. Στην Πολωνία το κρύο περισσότερο. Ήμουν εφοδιασμένος με θερμικά εσώρουχα, μάλινο σκούφο, χοντρό παλτό και παπούτσια ορειβασίας. Αποδείχτηκαν όλα χρήσιμα.

Δευτέρα
Ταξίδι – Βαρσοβία

Στο αεροδρόμιο και στο αεροπλάνο αρχίζω να γνωρίζω τα παιδιά, κυρίως τους φοιτητές του Πολυτεχνείου (Technion) μια και είμαι καθηγητής εκεί. Το μορφωτικό επίπεδο αναμφίβολα υψηλό. Δεν φτάνει όμως αυτό. Πολιτιστικά είναι μικρογραφία της κοινωνίας του Ισραήλ. Οι περισσότεροι έχουν τουλάχιστον ένα γονιό εσκενάζι, λίγοι σεφαραδίτες και λίγοι «μιζραχίμ» (προέλευση από χώρες βόρειας Αφρικής, Μαρόκο, Αλγερία, Τυνησία κλπ). Αναρωτιέμαι τι ξέρουν και τι νιώθουν.
Αντιλαμβάνομαι πως η παρουσία μου δημιουργεί ένα προστατευτικό θόλο. Τα γκρίζα μου μαλλιά, το κοντό μουσάκι, ακόμη και οι διαστάσεις μου βοηθούν.
Το πρόγραμμα είναι σφιχτό. Μας μοιράζουν σάντουιτς στο λεωφορείο, όλα γρήγορα. Πρώτος σταθμός το εβραϊκό νεκροταφείο της Βαρσοβίας.

Τοίχος τούβλινος ψηλός προστατεύει το νεκροταφείο. Για να μπεις περνάς μέσα από μια μεγάλη σιδερένια πόρτα. Ο καιρός μουντός και το χώμα υγρό. Από την κοινότητα αυτή μόνο το νεκροταφείο έμεινε και ελάχιστοι Εβραίοι που η διατήρηση της μνήμης έγινε ο σκοπός της ζωής τους. Περπατάμε τους διαδρόμους ανάμεσα στους καφεγκρίζους τάφους. Λίγο χιόνι στις άκρες και πάνω στους τάφους. Έκταση τεράστια. Κοιτάμε δεξιά και αριστερά, πλάκες παλιές, οι νεώτερες 70 χρόνων. Διακρίνω εβραϊκά γράμματα στις περισσότερες. Δεν υπάρχουν μορφές σκαλισμένες. Μπορείς όμως να ξεχωρίσεις τους πλούσιους και τους διάσημους. Οι τάφοι τους είναι ψηλοί, μαρμάρινοι, ορισμένοι περιφραγμένοι και είναι κοντά στους διαδρόμους. Οι φτωχοί και άσημοι είναι πιο μέσα, όρθιες οι ταφόπετρες, η μια δίπλα στην άλλη. Τουλάχιστον οι νεκροί αυτοί «κέρδισαν» δυο σπιθαμές γης, λίγο χώμα και μια πλάκα. Ο ξεναγός μάς μιλάει για τους διάφορους διακεκριμένους Εβραίους που είναι θαμμένοι εκεί. Ξαφνικά βλέπω τον τάφο του Ζάμενχοφ, το όνομά του σκαλισμένο με λατινικούς χαρακτήρες. «Doctoro Lazaro Lvodoviko Zamenhof – Kriento de ESPERANTO – Naskita 15-XII-1859 – Mortis 14-IX-1912». Στην Χάιφα μένω στην οδό Ζάμενχοφ και νιώθω σαν να τον ξέρω προσωπικά.
Επίσκεψη στο μουσείο Γιάνους Κόρτσακ και στον τοίχο που έχει απομείνει από το γκέτο. Πίσω από τον τοίχο πολυκατοικίες «σοσιαλιστικές», εργατουπαλληλικές. Οι κάτοικοι της περιοχής έχουν αρρωστήσει από τους επισκέπτες που φωνασκούν. Τους καταλαβαίνω. Τους αναλογεί λίγη ησυχία. Στο νεκροταφείο κανείς δεν μιλούσε, εκεί άνοιξαν τα στόματα.
Προχωράμε προς τον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό και φτάνουμε στο μνημείο των θυμάτων της Σοά της Βαρσοβίας. Μου λένε να καταθέσω στεφάνι και να πω δυο λόγια. Περιορίζομαι στο «Καταθέτουμε στεφάνι εκ μέρους των πανεπιστημίων του Ισραήλ». Αυτό. Ούτε «Ποτέ ξανά», ούτε πίστη και πατρίδα.

Τρίτη
Τικτίν

Το Τικτίν είναι ένα χωριό όπου ζούσαν κάποτε πολλοί Εβραίοι. Τους μάζεψαν οι ναζί ένα πρωινό του Αυγούστου, με τα πόδια τούς πήγαν στο δάσος λίγα χιλιόμετρα έξω από το χωριό και τούς εκτέλεσαν. Ήταν 1400. Τους έθαψαν σε τρείς μεγάλους λάκκους. Οι λίγοι που έλειπαν και επέστρεψαν την επομένη εκτελέστηκαν από την πολωνική αστυνομία.

Πάμε στο δάσος με τα λεωφορεία. Κάνει κρύο και προχωράμε μέσα στα δέντρα. Πυκνό το δάσος. Χιόνι παντού. Φτάνουμε στους λάκκους που είναι περιφραγμένοι και στολισμένοι με λουλούδια και με σημαίες του Ισραήλ. Οι διάφορες αποστολές αφήνουν τα σημάδιά τους. Οι σημαίες με εκνευρίζουν. Γιατί, νικήσαμε; Το ξέρουν και οι δολοφονημένοι;
Τρεμπλίνκα

Δεν έχει μείνει τίποτα. Όλα τα κατέστρεψαν οι Γερμανοί πριν φύγουν. Ακόμη και η σιδηροδρομική γραμμή είναι τσιμεντένια, νεοφτιαγμένη να θυμίζει την παλιά. Περίπου 700.000-900.000 Εβραίοι δολοφονήθηκαν εκεί ανάμεσα στο 1941 και 1944. Από όλη την Ευρώπη. Οι Εβραίοι της ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης ανάμεσα σ’ αυτούς.

Αν ξεχάσεις τι έγινε, βλέπεις μια όμορφη φύση. Το χιόνι είναι μαγευτικό. Έχει όμως κάτι που σε βαραίνει. Μια ιδέα που δεν μπορείς να την εγκαταλείψεις. Το όνομα Τρεμπλίνκα που από μόνο του σε τρομάζει, Τρεμπλίνκα-Τρόμος. Σαν να φωνάζουν οι νεκροί.
Ο καθένας περπατάει μόνος του. Φτάνουμε στο μεγάλο μνημείο. Κάθε χώρα έχει ένα βράχο με τ’ όνομά της. Ξανά στεφάνι και τελετή.
Μια καλύβα στο δάσος και τα λεωφορεία γύρω γύρω. Έχουν ετοιμάσει σούπα ζεστή. Το υγρό που κυλάει μέσα μου μού κάνει καλό, ζητάω και δεύτερη μερίδα.

Τετάρτη
Μαϊντάνεκ

Λένε πως το Μαϊντάνεκ ήταν χειρότερο από το Άουσβιτς. Ελάχιστοι βγήκαν από ‘κει ζωντανοί. Συρματοπλέγματα, θάλαμοι αερίων, κρεματόρια.
Η μέρα είναι όμορφη. Ανοιχτός ουρανός και ήλιος.
Το Μαϊντάνεκ έχει μείνει ανέπαφο. Περπατάμε ανάμεσα στα συρματοπλέγματα και μπαίνουμε στα παραπήγματα και τους θαλάμους. Τα αποδυτήρια καθαρά, σαν να τα εγκαινιάζουμε εμείς. Λείπουν οι φωνές και ο τρόμος. Νομίζω πως τα θύματα ήξεραν τι τους περίμενε εκεί. Οι προσταγές των Γερμανών, schnell-schnell! Οι θάλαμοι των αερίων ανοιχτοί. Σε λίγο θα κλείσει η σιδερένια πόρτα και θα πέσει το Cyclon B. Δεν γίνεται τίποτα όμως και εμείς καθόμαστε στο πάτωμα. Ομολογώ πως ενώ όλα φαίνονται ζωντανά, νιώθω ξένος, αμήχανος. Η φοιτήτρια δίπλα μου κλαίει.
Προχωράμε προς τα κρεματόρια. Καθαρά και περιποιημένα, σαν να μην έχουν χρησιμοποιηθεί.
Στο ψηλότερο σημείο φτιάχτηκε ένας λάκκος γεμάτος στάχτες. Βαδίζουμε προς εκεί. Όλοι μαζί σε εξάδες. Με τα χέρια σφικτά αγκαζέ. Πολλοί φοιτητές τυλιγμένοι με σημαίες του Ισραήλ. Στην πρώτη σειρά, στο κέντρο, εγώ. Μέσα μου δεν το θέλω, αλλά δεν μπορώ να το αρνηθώ. Πρέπει να περάσω το «σωστό» μήνυμα.

Ο τάφος του σοφού ραββίνου
Πηγαίνουμε σε ένα χωριό που βρίσκεται ο τάφος ενός μεγάλου ραββίνου. Ο τάφος είναι μέσα σε ένα μικρό σπιτάκι σε μια ανηφόρα. Πολλοί πηγαίνουν. Οι ξεναγοί λένε πως οι ανύπαντρες που θα προσευχηθούν θα βρουν γαμπρό. Εγώ δεν ψάχνω ούτε νύφη ούτε γαμπρό. Ακούω μια φοιτήτρια της ιατρικής να λέει στην φίλη της, «Αχ, μακάρι να μου κάνει πρόταση, μακάρι!» Και οι γιατρίνες παρακαλούν για γαμπρό.
Κολλάω σε μια ομάδα φοιτητών που πηγαίνουν για μπύρα στο χωριό. Δοκιμάζω την πολωνική μπύρα. Δεν είναι άσχημη. Στη επιστροφή, μια άλλη ομάδα με κιθάρα τραγουδάει παλιά και σύγχρονα. Δεν θέλω πολλά για να πιάσω το τραγούδι.
Στα λεωφορεία για Κρακοβία. Φαγητό και μετά συζήτηση. Αρχίζουν οι κριτικές. Ένας φοιτητής ενοχλήθηκε που μετά το τέλος της επίσκεψης στο Μαϊντάνεκ, όταν μπήκαμε στο λεωφορείο, ορισμένοι άρχισαν να τρώνε αμέσως πριν φύγουμε.
Μίλησα τελευταίος. «Δεν υπάρχουν κανόνες και πρέπει», είπα. «Ο καθένας πράττει όπως νιώθει, αυτά που είδαμε έχουν αντίκτυπο, η πτώση ζαχάρου απαιτεί τροφή και αυτό γίνεται από μόνο του χωρίς να το συνειδητοποιείς. Δεν έχει νόημα η κριτική. Το αντίθετο.» Ο ξεναγός μας, ο ψυχολόγος, ήλθε, με αγκάλιασε και με φίλησε.

Πέμπτη
Ζακοπάνε

Πρωί πρωί φεύγουμε για την κωμόπολη Ζακοπάνε. Είναι μέρα ανάπαυσης. Οι οργανωτές το σκέφτηκαν πολύ καλά, απαιτείται μια διακοπή στην ιστορία της φρίκης. Μια διακοπή να νιώσει ο άνθρωπος πως είναι άνθρωπος. Η Ζακοπάνε έχει πίστες για σκι, ανεβαίνεις με τελεφερίκ. Μπύρες και πατάτες τηγανιτές. Τραγούδι στην χιονισμένη βεράντα. Αστεία.
Κάτω στην πόλη έχει λαϊκή αγορά. Ζώνες, καπέλλα, κάλτσες, εσώρουχα, παιγνίδια, μαχαίρια. Αγοράζω παντόφλες που μου είχε ζητήσει η κόρη μου που είχε έλθει την προηγούμενη χρονιά. Αγοράζω και μια μινιατούρα Εβραίου που κρατάει πουγκί.
Το βράδυ συζήτηση, με θέμα «πού ήταν ο θεός στην Σοά;».

Παρασκευή – Σάββατο
Κρακοβία

Το τέλος της βδομάδας το περνάμε στην Κρακοβία. Το ξενοδοχείο καλό. Οι πιστοί πηγαίνουν στην συναγωγή του ξενοδοχείου που έχει φτιαχτεί επί τούτου. Οι άλλοι αναπαύονται. Καμπαλάτ-Σαμπάτ και φαγητό εσκεναζίτικο. Λίγοι μένουμε μέσα, οι φοιτητές πηγαίνουν σε παμπ και ντισκοτέκ. Αλλάζουν δωμάτια για τα ζευγάρια που έχουν δημιουργηθεί. Το σεξ είναι απόδειξη ζωής.
Το Σάββατο πρωί τριγυρίζουμε την παλιά πόλη. Όμορφη η Κρακοβία, εντυπωσιακό το κάστρο. Εκκλησίες και πανηγύρια. Ζαχαροπλαστεία και μπυραρίες.
Το βράδυ μιλάω στους φοιτητές για την Θεσσαλονίκη, για την οικογενειακή μου ιστορία. Την άλλη μέρα το Άουσβιτς.

Κυριακή
Άουσβιτς

Άουσβιτς, και μόνο το όνομα μού προκαλεί δέος. Ξυπνάμε πρωί, τελευταία μέρα και δύσκολη. Λεωφορείο, οι βαλίτσες φορτωμένες. Ξέρουμε πως ο καιρός θα είναι κακός, φυσάει και ρίχνει χιονόνερο.

Πρώτα το Άουσβιτς Ι. Πάρκινγκ μεγάλο, εστιατόρια και καφετέριες. Μπαίνουμε από την κεντρική είσοδο, γραφεία και μουσείο που δεν λειτουργεί. Η γνωστή επιγραφή, «Arbeit macht frei», «Η εργασία απελευθερώνει». Δουλεύουμε – είμαστε ελεύθεροι. Πάλι συρματοπλέγματα, κτήρια πέτρινα, το καθένα παίζει τον ρόλο του. Εδώ τα μαλλιά, εκεί οι βαλίτσες, πιο πέρα τα γυαλιά, οι οδοντόβουρτσες, οι φωτογραφίες. Ταχτοποιημένα δείγματα της υποδειγματικής γενοκτονίας.

Ξανά στα λεωφορεία για το Άουσβιτς ΙΙ-Μπίρκενάου. Ένας από τους ξεναγούς μας που άκουσε το Σάββατο το βράδυ την ιστορία της Θεσσαλονίκης μάς πηγαίνει στο σημείο που ήταν η παλιά ράμπα, εκεί που κατέβηκαν οι δικοί μας. Η γνωστή ράμπα μέσα στο στρατόπεδο έγινε για τους Εβραίους της Ουγγαρίας, αργότερα. Τα λεωφορεία μάς αφήνουν εκεί. Στην γραμμή ένα βαγόνι. Σπίτια γύρω γύρω, με αυλές και θράκες για μπάρμπικιου τα καλοκαιρινά σαββατοκύριακα.

Ήρθα λοιπόν. Εκεί που στις 9 Μαΐου 1943 έφτασε ο πατέρας μου με την γυναίκα του και τις δυό τους κόρες. Την Ρασέλ, 20 χρονών που δυο χρόνια πριν είχε τελειώσει πρώτη την Γερμανική σχολή και την Ρενέ 17 χρονών. Τις σκέφτομαι και τις τρεις γυναίκες, έχω μόνο μία φωτογραφία τους, στέκονται οι δυο κοπέλλες δίπλα στην μαμά τους. Η Ρασέλ, πιο ψηλή με μακρυά μαλλιά, η Ρενέ πιο κοντούλα. Η μητέρα τους, η «θεία Ρεββέκα», με κότσο. Την βλέπω κάθε βράδυ την φωτογραφία αυτή, στον τοίχο δίπλα στο κρεββάτι μου.
Βλέπω τον πατέρα μου, ψηλό, 1.80 και, να κατεβαίνει από το βαγόνι και να βοηθάει τις κόρες του και την γυναίκα του. Ακούω τα σκυλιά να γαυγίζουν, τις φωνές των Γερμανών, τα βογγητά των Θεσσαλονικιών. Βλέπω τον θείο μου που ήταν ήδη στο στρατόπεδο, είχε φτάσει ένα μήνα πριν, να αγκαλιάζονται με τον πατέρα μου. Νιώθω το δίλημά του, να του το πει ή όχι. Δεν του το’πε, δεν θα κέρδιζε τίποτα, θα τους σκότωναν όλους επί τόπου. Τον τυραννούσε αυτό μέχρι το τέλος του. Μου το εξομολογήθηκε λίγο πριν πεθάνει. Δεν το ’χε πει σε κανένα, ούτε στην γυναίκα του, ούτε στις κόρες του. Ήθελε να την συγχώρεση, την λύτρωση. Ο πατέρας μου δεν τον συγχώρεσε, το ήξερε, χωρίς να έχουν μιλήσει ποτέ γι’ αυτό ανοιχτά.
Βλέπω τη σκηνή της σελεξιόν, της επιλογής. Βλέπω την Ρασέλ, που με τα άψογα γερμανικά της εστάλη στην γραμμή της ζωής, να φωνάζει από μακρυά στον πατέρα μου πως περνάει στην άλλη γραμμή με την μαμά της και την αδελφή της.
Τα βλέπω όλα.
Περπατάμε πάνω στις ράγες προς το στρατόπεδο. Μπροστά εγώ, άι σιχτίρ.
Μπαίνουμε στο Μπίρκινάου, πάμε στην ράμπα των Ούγγρων. Φαντάζομαι το τραπεζάκι που καθόταν ο Μέγκελε και οι συνάδελφοί του που με την κίνηση του αντίχειρά του επέλεγε ποιος για ζωή και ποιός για θάνατο. Μου είπε κάποιος πως η σελεξιόν στο Άουσβιτς έσωζε. Στην Τρεμπλίνκα δεν είχε σελεξιόν. Όλοι για θάνατο.

Χιονίζει. Περνάμε από τα δυο-τρία παραπήγματα που διατηρήθηκαν. ‘Ολα οργανωμένα, βρύσες για πλύσιμο, αποχωρητήρια, δυο σειρές με τρύπες, διαγώνια η μια απ’ την άλλη να τελειώνουν γρήγορα όλοι.
Μεγάλο το στρατόπεδο. Περπατάμε και δεν έχει τελειωμό. Φτάνουμε σε ένα από τα κρεματόρια. Κανένα δεν υπάρχει πια, μόνον ερείπια.
Οι περισσότεροι από τους φοιτητές είναι τυλιγμένοι με σημαίες. Τους ζεσταίνει αυτό το πανί φαίνεται. Το προτιμούν από την φρίκη.
Γίνεται τελετή και πολλοί λένε Καντίς. Απέχω από την προσευχή. Ο καθένας βγάζει ένα χαρτί με ονόματα και τα διαβάζει. Όλοι μαζί, παράλληλα, διαβάζουν τα ονόματα. Το δικό μου έχει 32 ονόματα μέχρι βαθμό πρώτου εξαδέλφου.
Είναι το μοναδικό σημείο που δακρύζω. Τα τελευταία ονόματα δεν τα βλέπω να τα διαβάσω. Όταν τελειώνω και σηκώνω το κεφάλι μου καταλαβαίνω πως όλοι κοιτάζουν εμένα. Έχω μείνει τελευταίος. Γυρίζω και φεύγω, περπατώ στο κρύο δάσος. Η θερμοκρασία είναι -10 βαθμοί.
Φτάνουμε στην έξοδο. Φωτογραφία ομαδική. Ενθύμιο από το Μπίρκινάου. «Ήμουν και γω εκεί.»
Ποτισμένη με αίμα η γη της Πολωνίας. Την καταράστηκε ο θεός των Εβραίων.
Τέλος
Πέρασαν τρία χρόνια μέχρι να μπορέσω να γράψω τις εντυπώσεις μου από το ταξίδι.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ПРИЈАТЕЛИ И ,,ПРИЈАТЕЛИ,, НА МАКЕДОНИЈА ΦΙΛΟΙ ΚΑΙ ,,ΦΙΛΟΙ,, ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

Ήταν μέσα του Γενάρη όταν ανακοινώθηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ότι σύντομα θα συσταθεί ομάδα Ευρωβουλευτών, φίλων της Δημοκρατίας της Μακεδονίας και το όνομα αυτής ,,Φίλοι της Μακεδονίας,,.

Οι αντιδράσεις από πλευράς Ελλήνων Ευρωβουλευτών ήταν όπως και στο παρελθόν ,,δημοκρατικότατες,, και μέσα στο ,,Ευρωπαϊκό πνεύμα,,. Ιδιαίτερα οι αντιδράσεις των ,,αριστερών,, Ευρωβουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ και των ομοϊδεατών τους – τουλάχιστον στο θέμα αυτό – Ευρωβουλευτών της Χρυσής Αυγής.

Επιστολή του Ευρωβουλευτή του Σύριζα, Δημήτρη Παπαδημούλη προς το πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου κ.Σουλτς, διαμαρτυρίες των συναδέλφων του, φωνές και απειλές από πλευράς Χρυσής Αυγής μέσα στο Ευρωκοινοβούλιο με αποδέκτες συναδέλφους Ευρωβουλευτές, αλλά και δημοσιογράφους, έδειξαν για μια ακόμη φορά το επίπεδο καθ΄όλα τα σημεία της χώρας μας….

Αμέσως μετά την επίσημη σύσταση της ομάδας ,,Φίλοι της Μακεδονίας,, η Νόβα Ζόρα έλαβε δελτίο τύπου από τους υπευθύνους της κίνησης αυτής, το οποίο δημοσιεύουμε παρακάτω και ακολούθησε συνέντευξη της Νόβα Ζόρα με τον εμπνευστή της πρωτοβουλίας αυτής, Ευρωβουλευτή από την Κροατία, Μαριάνα Πέτιρ.

СЕ СОЗДАДЕ ГРУПАТА НА ПРИЈАТЕЛИ НА МАКЕДОНИЈА ВО ЕВРОПСКИОТ ПАРЛАМЕНТ

ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ Η ΟΜΑΔΑ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΣΤΟ ΕΥΡΩΠΑЇΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ

„Η Μακεδονία θα προσθέσει μια νέα αξία στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ είμαι σίγουρη ότι με την ένταξη της Μακεδονίας, η Ευρωπαϊκή Ένωση θα γίνει πλουσιότερη“, δήλωσε η Κροάτισσα εκπρόσωπος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Μαριάνα Πέτιρ στην επίσημη παρουσίαση της εκ νέου σύστασης της άτυπης ομάδας φιλίας με τη Μακεδονία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Τα εγκαίνια της ομάδας αυτής έγιναν το βράδυ της Τρίτης 19 Ιανουαρίου στο χώρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις Βρυξέλλες, με την συμμετοχή σεβαστού αριθμού Ευρωβουλευτών. Περισσότεροι από τριάντα Ευρωβουλευτές εξέφρασαν την υποστήριξή τους στην εκ νέου σύσταση της ομάδας και την επιθυμία τους να γίνουν και αυτοί φίλοι τησ Μακεδονίας. Στην εκδήλωση, την οποία ξεκίνησε και οργάνωσε η Κροάτισσα Ευρωβουλευτής Μαριάνα Πέτιρ σε συνεργασία με την Αποστολή της Δημοκρατίας της Μακεδονίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, παρεβρέθηκε και ο Μακεδόνας  Υπουργός Εξωτερικών Νίκολα Πόποβσκι, όπως και ο πρέσβης της Δημοκρατίας της Μακεδονίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, Αντρέι Λεπάβτσσοβ. „Σήμερα συγκεντρώθηκαν εδώ οι πραγματικοί φίλοι της Μακεδονίας, αυτοί που πιστεύουν στην πρόοδό της, αυτοί που αγαπούν το λαό της, αυτοί που επιθυμούν η Μακεδονία να γίνει μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας“, δήλωσε η Πέτιρ, χαιρετόντας τους παρεβρισκομένους. Υπενθύμισε έπειτα ότι η  Δημοκρατία της Μακεδονίας έχει εκπληρώσει όλες τις προϋποθέσεις για την έναρξη των διαπραγματεύσεων και ότι όλες οι εκθέσεις δείχνουν σταθερή πρόοδο. Παρόλα αυτά, η Μακεδονία έχει κολλήσει στην αίθουσα αναμονής της Ευρωπαϊκής Ένωσης επί μια ολόκληρη δεκαετία. „Αυτό δρα αποθαρρυντικά για το μακεδονικό λαό και δίνει μια λανθασμένη εντύπωση για την Ε.Ε.“, κατέληξε στο συμπέρασμα η Πετίρ, προσθέτοντας ότι η ΕΕ, αν θέλει να είναι αξιόπιστη, δεν μπορεί να κάνει εξαιρέσεις για τη Μακεδονία και να δέχεται την χρήση διμερών προβλημάτων ως εμπόδιο για την έναρξη των διαπραγματεύσεων. „Η Ε.Ε. χρειάζεται τη Μακεδονία. Όχι μόνο λόγω της γεωστρατηγικής της θέσης, αλλά και επειδή η Μακεδονία είναι μια εξαιρετική χώρα από πολλές απόψεις. Η Μακεδονία έχει ζεστούς και καλοπροαίρετους κατοίκους, έχει άριστη κουζίνα και κρασιά, πανέμορφη φύση και πλούσια πολιτιστική κληρονομιά“, πρόσθεσε η Ευρωβουλευτής και κατέληξε δηλώνοντας για μια ακόμη φορά ότι η Μακεδονία θα προσθέσει νέες αξίες στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο Μακεδόνας Υπουργός Εξωτερικών Νίκολα Πόποβσκι, ευχαριστώντας την Ευρωβουλευτή Πέτιρ για την πρωτοβουλία της, τόνισε την σπουδαιότητα της εκ νέου σύστασης αυτής της ομάδας για τη μακεδόνικη πρόοδο σχετικά με την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Στην ομιλία του ο Πόποβσκι εξέφρασε εξέφρασε την ικανοποίησή του για την αξιοπιστία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να ενθαρρύνει συνεχώς την έναρξη των διαπραγματεύσεων με τη Δημοκρατία της Μακεδονίας, η οποία στέλνει πάντοτε ένα σαφές μήνυμα ότι η Ευρώπη μπορεί να υπολογίζει σ΄αυτήν και ότι επιθυμεί να γίνει μέρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τόνισε τη σημασία της φιλίας, δηλώνοντας ότι ο μακεδονικός λαός είναι γενναιόδωρος και συμφώνησε με την Ευρωβουλευτή Πέτιρ ότι η ΕΕ θα γίνει σαφώς  καλύτερη και πλουσιότερη όταν αγκαλιάσει και τη Μακεδονία. Η Ομάδα Φίλων της Μακεδονίας υπήρχε και στην προηγούμενη θητεία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και εκ νέου ξεκίνησε με πρωτοβουλία της Κροάτισσας εκπροσώπου Μαριάνα Πέτιρ, με σκοπό να  παράσχει υποστήριξη στη Μακεδονία, στο δρόμο της προς την ένταξη στην Ε.Ε. Οι Φίλοι της Μακεδονίας ειναι βουλευτές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που ανήκουν σε διαφορετικές πολιτικές επιλογές και προέρχονται από διάφορες χώρες της Ε.Ε., και οι οποίοι  υποστηρίζουν την ευρωπαϊκή πορεία της Μακεδονίας, την προώθηση της περαιτέρω ανάπτυξης και το άνοιγμα των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της. Στόχος τους είναι η προβολή της Δημοκρατίας της Μακεδονίας και η ευαισθητοποίηση σχετικά με την πρόοδο του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μέσα από μια ποικιλία εκδηλώσεων, συνεδρίων και άλλων πολιτιστικών προώθηση της χώρας.

Συνέντευξη της Νόβα Ζόρα με την Ευρωβουλευτή Μαριάνα Πέτιρ

Η Κροατία είναι η νεότερη χώραμέλος της Ευρωπαϊκής ΈνωσηςΠοιές οι εμπειρίες και οι εντυπώσεις σας σχετικά με τα Ευρωπαϊκά Όργανα της Ε.Ε.; Πώς επιδρά θετικά η Κροατία στην Ένωση;

Πρώτα απ ‘όλα, θα ήθελα να επισημάνω ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ανοίγει πολλές ευκαιρίες που, δυστυχώς, η Κροατία δεν έχει χρησιμοποιήσει πλήρως, αλλά ελπίζω ότι με τη νέα κυβέρνηση τα πράγματα θα αλλάξουν. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια μοναδική κοινότητα όπου κάθε κράτος μέλος έχει φέρει κάτι δικό του και όλα αυτά συνδέονται από κοινού με κοινές αξίες και αρχές στις οποίες όλοι πιστεύουν. Η Ευρωπαϊκή Ένωση στα θεμέλιά της έθεσε την ευημερία όλων των Ευρωπαίων, χωρίς όμως να παρεμβαίνει στις εσωτερικές υποθέσεις ενός κράτους μέλους, υπό τη δέσμευση της αρχής της επικουρικότητας. Οι αποφάσεις δε λαμβάνονται σε μια νύχτα, γίνονται σοβαρές συζητήσεις και σκέψεις και όλα ακολουθούν το δρόμο που προβλέπεται να ακολουθήσουν. Όλα γίνονται καθαρά και διάφανα. Τα θεσμικά όργανα της Ε.Ε. λειτουργούν και σε αυτά αντικατοπτρίζεται η συμβολή όλων των κρατών μελών, όπου κάθε ψήφος είναι σημαντική. Κατά την πρώτη στιγμή, θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ότι η Κροατία είναι μια μικρή χώρα και έτσι δεν ακούγεται και τόσο δυνατά η φωνή της σε μια τόσο μεγάλη κοινότητα. Αυτό όμως δεν είναι αλήθεια. Μέσα από το έργο μου στις Επιτροπές του Κοινοβουλίου ήμουν σε θέση να επιτύχω πολλά  περισσότερα προς όφελος του λαού μου, αλλά και προς όφελος όλων των πολιτών της Ε.Ε.  Ελπίζω ότι η πρωτοβουλία μου για τη φιλία με τη Δημοκρατία της Μακεδονίας θα επιφέρει  καλούς καρπούς.

Είναι γνωστό ότι υπήρξε ένας συμβιβασμόςμεταξύ Κροατίας και Σλοβενίας πριν την ένταξη της Κροατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σχετικά με τηδιαμάχηγια τις θαλάσσιες ζώνεςΤο αποτέλεσμα ήταν θετικό. Πιστεύετε ότι κάτι παρόμοιο θα συμβεί μεταξύ Ελλάδας και Δημοκρατίας της Μακεδονίας σχετικά με τη γνωστή τεχνιτή διαμάχη“;

Θεωρώ τον εαυτό μου μεγάλο υποστηρικτή της ιδέας να λυθεί η διαμάχη για το όνομα, με την οποία η Ελλάδα επιβραδύνει το μέλλον της Μακεδονίας στην Ε.Ε., με την χρήση του μοντέλου που χρησιμοποίησαν η Κροατία και η Σλοβενία. Η Ε.Ε. για το θέμα της Μακεδονίας κάνει δυστυχώς μια τεράστια εξαίρεση και αν θέλει να διατηρήσει την αξιοπιστία της δε θα πρέπει να επιτρέπει ένα διμερές ζήτημα να ανακύπτει ως κριτήριο για την έναρξη των διαπραγματεύσεων. Η Μακεδονία τα τελευταία δέκα χρόνια, απ΄όταν κατέθεσε την αίτηση για να γίνει μέλος της Ε.Ε., έχει επιτύχει μεγάλη πρόοδο και είμαι σίγουρη ότι αν αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις, η Μακεδονία θα λάβει ακόμη μεγαλύτερη ώθηση για παραπέρα θετικές μεταρυθμίσεις. Ειλικρινά θαυμάζω το μακεδόνικο λαό, που επί τόσα χρόνια άδικα περιμένει στην ,,αίθουσα αναμονής,, της Ε.Ε. για να γίνει δεκτός στην ευρωπαϊκή οικογένεια, όπου και ανήκει, και ακόμη δεν έχει απελπιστεί. Για κάποιον που παρατηρεί το ζήτημα από έξω, το γεγονός θα μπορούσε να λειτουργήσει ως αντικίνητρο, αλλά όχι και για τους Μακεδόνες. Έτσι, πιστεύω ότι η ΕΕ θα πρέπει να αρχίσει τις διαπραγματεύσεις με τη Μακεδονία και να επιτρέψει η διμερή διαφορά με την Ελλάδα να  επιλυθεί κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων. Η Μακεδονία το αξίζει αυτό και αυτό είναι το μόνο δίκαιο.

Η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου από το 2011 καταδίκασε την Ελλάδα για παράβαση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας και Δημοκρατίας της Μακεδονίας του 1995. Σύμφωνα με τον συμβιβασμό αυτό, η Ελλάδα δεν θα  εμπόδιζε  την είσοδο της Δημοκρατίας της Μακεδονίας στις Διεθνείς Κοινότητες και Όργανα.  Δυστυχώς η Ελλάδα ενέργησε αντίθετα και έθεσε βέτοτο 2008 στο ΝΑΤΟ κατά της Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Το ελληνικό κράτος θα αλλάξει τις θέσεις του και θα σεβαστεί το Διεθνές Δικαστήριο; Ποιά η γνώμη σας;

Δυστυχώς, αυτό ακριβώς που η Ελλάδα δέκα χρόνια αργότερα συνεχίζει να μην σέβεται την συμφωνία, όπως και την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου, μου δημιουργεί ανησυχίες, επειδή για το ζήτημα αυτό δεν έχει επέλθει καμία πρόοδος. Η γνώμη μου είναι ότι δεν έπρεπε να ισχύσει το βέτο της Ελλάδας σχετικά με την ιδιότητα μέλους της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ – επειδή εάν η Μακεδονία ήταν μέλος του ΝΑΤΟ, πολύ πιθανό να μην συνέβαιναν ποτέ γεγονότα όπως αυτά στο Κουμάνοβο. Πιστεύω επίσης ότι δε θα πρέπει πλέον να τίθενται όροι από ελληνικής πλευράς για την έναρξη των διαπραγματεύσεων της Μακεδονίας με την Ε.Ε. και εάν τεθούν τελικά, δεν θα πρέπει να αποτελούν εμπόδιο για την συνέχιση της διαδικασίας ένταξης στην Ε.Ε. η οποία θα πρέπει να τηρήσει πλέον μια πολύ πιο σθεναρή στάση. Σε όλους μας είναι σήμερα σαφές το γεγονός ότι η Μακεδονία προστατεύει τα σύνορα της Ε.Ε., ότι η Μακεδονία διαχειρίζεται την προσφυγική κρίση και ότι η Μακεδονία είναι αυτή που οικονομικά προοδεύει, αντίθετα από αυτούς που θέτουν εμπόδια στη Μακεδονία. Είναι ξεκάθαρο ότι η Μακεδονία είναι στρατηγικά σημαντική για την Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ε.Ε. με την σειρά της θα πρέπει αυτό να το αποδείξει στη Μακεδονία, ανοίγοντας τις διαπραγματεύσεις.

Η πρωτοβουλία σας για την ίδρυση Ομάδας Φίλων της Μακεδονίας έλαβε θετικές αντιδράσεις στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο; Τί πιστεύετε σχετικά με τις αντιδράσεις των Ελλήνων συναδέλφων σας και τις διαμαρτυρίες για την πρωτοβουλία σας;

Μετά την πρώτη συνάντηση των Φίλων της Μακεδονίας, όπου παρουσιάσαμε την ομάδα, μπορώ μόνο να πω ότι είμαι πολύ ευχαριστημένη με το αποτέλεσμα και την υποστήριξη των ομολόγων μου. Με όλες τις υποχρεώσεις που έχουν, πολλοί βρήκαν τον χρόνο για να έρθουν  στην πρώτη συνάντηση, και ακόμα περισσότερο, εξέφρασαν την υποστήριξή τους στην  επανακκίνηση της ομάδας, αλλά και εξέφρασαν την επιθυμία να γίνουν και αυτοί φίλοι της Μακεδονίας. Πιστεύω ότι όλα αυτά είναι πολύ σημαντικά και για τη Μακεδονία, για να δει ότι στο δρόμο της προς την Ε.Ε. θα συναντήσει την υποστήριξη φίλων, Ευρωβουλευτών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, οι οποίοι προέρχονται από διάφορες χώρες της Ε.Ε. και ανήκουν σε διάφορες πολιτικές επιλογές. Όσο για τους συναδέλφους μου από την Ελλάδα, ήμασταν   μαζί στη Μικτή Κοινοβουλευτική Επιτροπή ΕΕ – Δημοκρατία της Μακεδονίας και οι απόψεις τους μου είναι πολύ γνωστές. Tα μέλη ενός κόμματος που στα κεντρικά του γραφεία έχει φωτογραφία ενός εγκληματία πολέμου, εντελώς απαράδεκτη και κατακριτέα ιδεολογία, ενώ εξυμνεί καθεστώτα που διέπραξαν ειδεχθή εγκλήματα, δεν έχουν το δικαίωμα να μου υποδεικνύουν ότι δε μπορώ να χρησιμοποιώ το συνταγματικό όνομα μια χώρας.

Είναι γνωστό ότι την εποχή της Γιουγκοσλαβίας υπήρξαν εσωτερικές μεταναστεύσεις μεταξύ των τότε Δημοκρατιών της και έτσι σήμερα περισσότερες χιλιάδες Μακεδόνες είναι Κροατοί υπήκοοι του ανεξάρτητου πλέον κράτους της Κροατίας. Υπάρχουν και Μακεδόνες που κατάγονται από τα δικά μας μέρη στη βόρεια Ελλάδα. Αυτοί οι συμπολίτες σας σήμερα, στην ουσία ήταν θύματα μετά το 1948 ως Έλληνες πολίτες εκδιωγμένοι από περιοχές της Μακεδονίας. Είναι άραγε οι Έλληνες συνάδελφοί σας έτοιμοι να διαμαρτυρηθούν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την αφαίρεση της ελληνικής υπηκοότητας από χιλιάδες Μακεδόνες και την κατάσχεση των περιουσιών τους; Πιστεύετε ότι είναι δυνατό να ιδρυθεί Ομάδα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με το όνομα Φίλοι των Ελλήνων υπηκόοων εθνικά Μακεδόνων από τη βόρεια Ελλάδα που εκδιώχθηκαν από τις ελληνικές αρχές το 1948 και δε μπορούν να επιστρέψουν ισότημα στα πατρικά τους εδάφη“;

Η Ομάδα „Prijatelji Makedonije“ (Φίλοι της Μακεδονίας) στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει μια ξεκάθαρη αποστολή και αυτό είναι να βοηθήσει στην έναρξη των διαπραγματεύσεων μεταξύ Μακεδονίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως και προβολή της Μακεδονίας στους ευρωπαϊκούς κύκλους. Η Μακεδονία διαθέτει πανέμορφη φύση και πολιτιστική κληρονομιά, καλοσυνάτους ανθρώπους και άριστη τροφή και κρασί και όλα αυτά θέλουμε να τα προβάλουμε στην Ευρώπη. Το θέμα της επιστροφής των περιουσιών και της υπηκοότητας, το οποίο σίγουρα αποτελεί ένα πολύ ευαίσθητο και οδυνηρό ζήτημα για όλους τους εκδιωγμένους Μακεδονές, θα πρέπει να λυθεί μέσα από τη νομική οδό, σύμφωνα με τους ισχύοντες θετικούς κανονισμούς.

Είναι δυνατό να συσταθεί Ομάδα από Έλληνες και Βούλγαρους ομολόγους σας με το όνομα Βασικά δικαιώματα και αναγνώριση των Μακεδόνικων εθνικών μειονοτήτων στα Βαλκάνια“; Ποιά πιστεύετε η αντίδραση των ομολόγων σας από την Ελλάδα;

Προσωπικά πιστεύω ότι η ομάδα «Φίλοι της Μακεδονίας” αποτελεί το καλύτερο πλαίσιο που έχουμε τη δεδομένη στιγμή στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, προκειμένου να συγκεντρώσει όσο το δυνατό περισσότερη υποστήριξη η Δημοκρατία της Μακεδονίας στην πορεία της προς την Ευρώπη. Στόχος μου δεν είναι να θυμώσω κανέναν, αλλά για να επιτευχθούν οι σκοποί μας, θα χρειαστεί η υποστήριξη περισσοτέρων εκπροσώπων, όπως και των Ελλήνων, οι οποίοι θα πρέπει κάποια στιγμή να καταφέρουν να δουν ότι στη Μακεδονία της αξίζει να λάβει έναρξη των διαπραγματεύσεων. Ως Ευρωβουλευτής θα εργαστώ όπως τώρα, έτσι και στο μέλλον για να υπάρχουν τα δικαιώματα των Μακεδόνικων εθνικών μειονοτήτων όπου και εάν ζουν Μακεδόνες, επειδή αυτό είναι θέμα προτύπων πολιτισμού. Το διεθνές δίκαιο στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εγγυάται στις μειονότητες ίσα δικαιώματα και ελευθερίες. Κάθε κράτος υποχρεούται να προστατεύει όλους τους πολίτες του και στα μέλη των εθνικών μειονοτήτων να εξασφαλίζει όλα τα κοινωνικά, αστικά και πολιτικά δικαιώματα που τους ανήκουν. Εκτός από την προστασία που επιβάλεται να απολαμβάνουν οι μειονότητες από τις εθνικές νομοθεσίες, η προστασία τους συχνά αποτελεί και αντικείμενο διμερών συμφωνιών.

Η Συμφωνία μεταξύ της Δημοκρατίας της Κροατίας και της Δημοκρατίας της Μακεδονίας για την προστασία της κροατικής μειονότητας στη Μακεδονία και της μακεδονικής  μειονότητας στην Κροατία, υπεγράφη στο Σπλιτ στις 13 Οκτωβρίου του 2007 και έχει τεθεί  σε πλήρη εφαρμογή με πολύ θετικά αποτελέσματα και για τις δύο πλευρές.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Κόπηκαν άρον άρον για λόγους εθνικούς

Ο λόγος στους συγγραφείς


Συντάκτης: Μικέλα Χαρτουλάρη

Είναι αλήθεια. Υπήρξαν σχολικά Αναγνωστικά που αμφισβητούσαν την ελληνικότητα της Μακεδονίας, που αρνούνταν την ύπαρξη του

Ο συγγραφέας της μελέτης, Χάρης Αθανασιάδης | ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

Ο συγγραφέας της μελέτης, Χάρης Αθανασιάδης | ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

«Κρυφού Σχολειού» ή που δεν έλεγαν λέξη για την οικογένεια και την Εκκλησία. Υπήρξαν εγχειρίδια Ιστορίας που διάβαζαν μαρξιστικά το παρελθόν της χώρας ή αρνούνταν να υιοθετήσουν μια εθνικόφρονα οπτική. Υπήρξαν σχολικά βιβλία που αμφισβητούσαν το τόσο δημοφιλές σχήμα της «αδιάλειπτης συνέχειας του Ελληνισμού».

Και υπήρξαν πρωθυπουργοί, υπουργοί, παιδαγωγοί, ιστορικοί, λογοτέχνες και διανοούμενοι που στήριξαν αυτές τις προσεγγίσεις ώς το τέλος, ακόμα και με τίμημα την εκλογική τους ήττα. Οπως υπήρξαν πλήθος άλλοι που ήθελαν να τις σβήσουν από προσώπου γης, και τις πολέμησαν λυσσαλέα, ακόμα και με τη βία, τη συκοφαντία, τον διασυρμό ή και την εξαγορά συνειδήσεων. Απ, ό,τι φάνηκε στα τελευταία 150 χρόνια της ιστορίας της ελληνικής εκπαίδευσης, νικητές βγήκαν οι δεύτεροι, οι πιο συντηρητικοί, ωστόσο ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει.

Τα αιρετικά εγχειρίδια που «κόπηκαν» από τα σχολεία, άφησαν βαθιά σημάδια στη νεοελληνική πραγματικότητα. Αυτά τα βιβλία, ή μάλλον τα πιο εμβληματικά ανάμεσά τους, και οι σφοδρές διαμάχες που προκάλεσαν, πρωταγωνιστούν στη μελέτη του Χάρη Αθανασιάδη Τα αποσυρθέντα βιβλία. Εθνος και σχολική Ιστορία στην Ελλάδα 1858-2008 (εκδ. Αλεξάνδρεια). Μια μελέτη επιστημονικά τεκμηριωμένη και αφηγηματικά γλαφυρή, που διαβάζεται σαν θρίλερ με σφιχτή πλοκή και έντονη δράση. Μόνο που εδώ οι ήρωες είναι ιστορικά πρόσωπα, και τα εγκλήματα είναι ιδεολογικά και πολιτικά με κίνητρο τη διαμόρφωση της συλλογικής μας ταυτότητας.

Τα εμβληματικά εγχειρίδια και αναγνωστικά που αποσύρθηκαν από τα σχολεία τα τελευταία 100 χρόνια, πρωταγωνιστούν στη μελέτη του Χάρη Αθανασιάδη

Τα εμβληματικά εγχειρίδια και αναγνωστικά που αποσύρθηκαν από τα σχολεία τα τελευταία 100 χρόνια, πρωταγωνιστούν στη μελέτη του Χάρη Αθανασιάδη

Ιστορικός της Εκπαίδευσης στη Φιλοσοφική Ιωαννίνων, με παιδαγωγική και κοινωνιολογική σκευή, ο συγγραφέας έχει ξεχωρίσει έξι διδακτικά βιβλία που παραπέμπουν σε κομβικές εποχές και υπηρέτησαν όλα ένα ευρύτερο στοίχημα προόδου της ελληνικής κοινωνίας και προσαρμογής της στις πρότυπες κοινωνίες της δυτικής Ευρώπης, καθώς και ένα αντίστοιχο εκπαιδευτικό στοίχημα. Το περιεχόμενό τους ήταν η εθνική μας Ιστορία αλλά το πραγματικό τους διακύβευμα, όπως σημειώνει ο Αθανασιάδης, ήταν το περιεχόμενο της εθνικής μας ταυτότητας. Αρα και ο εθνοποιητικός ρόλος της σχολικής μας Ιστορίας.

Ο παιδαγωγός Ευάγγελος Παπανούτσος, γενικός γραμματέας του υπουργείου Παιδείας

Ο παιδαγωγός Ευάγγελος Παπανούτσος, γενικός γραμματέας του υπουργείου Παιδείας

Ειδικότερα, τα τέσσερα «αποσυρθέντα βιβλία» είχαν κοινό παρονομαστή τις ουσιώδεις αποκλίσεις τους από την επίσημη δημόσια αφήγηση του παρελθόντος. Αυτήν που εκφράζεται από το «σχήμα της συνέχειας» ενός αρχέγονου και ανάδελφου έθνους «από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι της σήμερον». Ενα σχήμα που εδράζεται στην πεντάτομη Ιστορία του ελληνικού έθνους του Παπαρρηγόπουλου (1874), αποτυπώθηκε στην αγωγή των νέων έπειτα από τον «ατυχή» πόλεμο του 1897, και ρίζωσε στη συνείδηση των σχολικών γενεών από τις αρχές του 20ού αιώνα. Ενα σχήμα που (θέλει να) παράγει μια συμπαγή και μαχητική εθνική ταυτότητα.

Αιρετικά σχολικά βιβλία και πολιτικά σχέδια

Η πρώτη απόκλιση από τον κανόνα του Παπαρρηγόπουλου, μας λέει ο Αθανασιάδης, εκφράζεται εμβληματικά στον Μεσοπόλεμο με το αναγνωστικό Τα ψηλά βουνά του Ζαχαρία Παπαντωνίου, τη «σημαία» του βενιζελισμού, που κυκλοφορεί το 1918, «όταν το σχολείο κλήθηκε να συνδράμει το ευρύτερο σχέδιο για τον αστικό εκσυγχρονισμό μιας μεγάλης και ισχυρής Ελλάδας».

Ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος

Ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος

Η δεύτερη απόκλιση εκφράζεται στη Μετεμφυλιακή περίοδο με το εγχειρίδιο της Β΄ Γυμνασίου Ιστορία Ρωμαϊκή και Μεσαιωνική 146 π.Χ.-1453 μ.Χ. του Κώστα Καλοκαιρινού, «σημαία» του Παπανούτσου και της Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης του Γεώργιου Παπανδρέου. Kυκλοφορεί το 1965 στο πλαίσιο της «ευρύτερης προσπάθειας για τον εκδημοκρατισμό της ελληνικής κοινωνίας και πολιτικής».

Η τρίτη απόκλιση παρουσιάζεται στην περίοδο της Μεταπολίτευσης, «όταν η Ελλάδα έχει ενταχθεί τελεσίδικα στον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης». Εκφράζεται με το εγχειρίδιο της Γ΄ Λυκείου Ιστορία του νεότερου και σύγχρονου κόσμου του Γεώργιου Κόκκινου, που δεν πρόλαβε καν να μπει στις τάξεις του 2002 (κι ας λογοκρίθηκε τηλεφωνικά από τον τότε υπουργό Παιδείας Πέτρο Ευθυμίου έπειτα από διαμαρτυρία του Κύπριου ομόλογού του Ουράνιου Ιωαννίδη).

Και επίσης με το εγχειρίδιο της ΣΤ΄ Δημοτικού Στα νεότερα και σύγχρονα χρόνια της Μαρίας Ρεπούση (2006-2008), «σημαία» του πνεύματος Σημίτη που πάντως υποστηρίχτηκε από την υπουργό Παιδείας της κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή, Μαριέττα Γιαννάκου. Με αυτό ακριβώς το βιβλίο που χαρακτηρίστηκε «εθνοκτόνο», προδοτικό της «δόξας» και του «τραύματος» της Μικρασίας, και που ξεσήκωσε το μεγαλύτερο κύμα αντιδράσεων (2.000 δημοσιεύματα μεταξύ 2006-2008) απ’ όλα, ανοίγει η μελέτη Τα αποσυρθέντα βιβλία.

Οπως αποδείχτηκε, σχολιάζει ο συγγραφέας, οι αποσύρσεις των συγκεκριμένων σχολικών βιβλίων προανήγγελλαν τις «ευρύτερες εθνικές και κοινωνικές υπαναχωρήσεις που ακολούθησαν και στις τρεις περιπτώσεις».

Μαρία Ρεπούση | EUROKINISSI/ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ

Μαρία Ρεπούση | EUROKINISSI/ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ

Ο Αθανασιάδης δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο μόνος που επισημαίνει την ηγεμονία του «σχήματος της συνέχειας» στα σύγχρονα εγχειρίδια Ιστορίας. Αρκεί κανείς να ανατρέξει στο περί εθνοκεντρισμού στην εκπαίδευση βιβλίο Τι είν’ η πατρίδα μας; των Φραγκουδάκη και Δραγώνα (Αλεξάνδρεια 1997). Ούτε και τα αιρετικά εγχειρίδια που αναφέρει, είναι τα μοναδικά που αποσύρθηκαν.

Ομως ο Αθανασιάδης επιλέγει ειδικότερα τα ανήσυχα βιβλία που προκάλεσαν μια «είσοδο των μαζών στην Ιστορία» και έκαναν «γκελ» στην κοινωνία. Και επιμένει στο πολωμένο πολιτικό πλαίσιο και στις εναλλαγές κυβερνήσεων που επηρέασαν τις τεταμένες συζητήσεις γύρω από αυτά τα βιβλία. Υπογραμμίζει επιπλέον τα διαφορετικά διακυβεύματα της κάθε εποχής αλλά και τον καθοριστικό ρόλο της συγκυρίας που «φόρτωνε» επιπλέον κατηγορίες στα επίμαχα εγχειρίδια. Η διαπολιτισμικότητα λ.χ. με την οποία συνομιλούσε το έργο της Ρεπούση, δεν κατάφερε να συγκινήσει τους πολέμιους του βιβλίου. Ούτε και η επιστημονική διαπίστωση του Γ. Κόκκινου για τον «κοινωνικά υπερσυντηρητικό εθνικισμό» της ΕΟΚΑ του Γρίβα κατάφερε να διαβαστεί ψύχραιμα στην Κύπρο.

Ο αναγνώστης παρακολουθεί τη μελέτη του Αθανασιάδη από το παρόν προς το παρελθόν, από την Ελλάδα της παγκοσμιοποίησης προς την Ελλάδα του μαχητικού εθνικισμού στις αρχές του 20ού αιώνα, οπότε παγιώθηκε ως ιστοριογραφικό προαπαιτούμενο η ενίσχυση του εθνικού φρονήματος. Κάθε επίμαχο σχολικό βιβλίο έχει το πορτρέτο του. Αλλά ο συγγραφέας συμπληρώνει την εικόνα, με το εγχειρίδιο-μήτρα του άλλου στρατοπέδου: την Ελληνική ιστορία από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι της σήμερον των παιδαγωγών Αριστοτέλη Κουρτίδη και Βλάσιου Σκορδέλη, που εισήγαγε το 1888 την «ηρωική αφήγηση του εθνικού μας παρελθόντος» στο Δημοτικό, αποτυπώνοντας με ακρίβεια το πνεύμα του Παπαρρηγόπουλου.

Τέλος, ο Αθανασιάδης φτάνει ακόμα πιο πίσω, στον 19ο αιώνα, πριν από τις διαμάχες για τη σχολική Ιστορία. Ετσι, η μελέτη κλείνει με τον Γεροστάθη του Λέοντος Μελά (1858), που υπήρξε το μακροβιότερο ανάγνωσμα για το Δημοτικό (άντεξε περισσότερα από 30 χρόνια, μέχρι το 1901). Ενα βιβλίο που σήμερα θα αποσυρόταν πάραυτα…

Γιώργος Κόκκινος

Γιώργος Κόκκινος

Με τη μελέτη του αυτή, ο Χάρης Αθανασιάδης υπερασπίζεται εντέλει την αναγκαιότητα της κάθαρσης της σχολικής Ιστορίας από τα σταγονίδια του εθνικισμού, της ξενοφοβίας, του κοινωνικού συντηρητισμού, της δογματικής σκέψης, του ηθικού φρονηματισμού.

Τι χρειάζεται λοιπόν από εδώ και πέρα; Οπως είπε στην «Εφ.Συν.»: «Τόσο οι πρόοδοι της ιστοριογραφίας όσο και τα σημερινά ευρύτερα πολιτικά και ιδεολογικά διακυβεύματα, μας αναγκάζουν πλέον να επαναδιαπραγματευτούμε το σχήμα του Παπαρρηγόπουλου, και να το αμφισβητήσουμε με δημιουργικό τρόπο. Ο Παπαρρηγόπουλος απάντησε για την εποχή του. Σήμερα είμαστε υποχρεωμένοι να απαντάμε με άλλο τρόπο. Τότε το στοίχημα ήταν η συνεκτική, αρραγής εθνική ταυτότητα, που έχει απόλυτη εσωτερική συνέπεια. Σήμερα όμως οι ταυτότητες δεν μπορεί παρά να είναι ρευστές».

Κοινωνικά στοιχήματα, αριστερή οπτική

«Αραγε η σημερινή κυβέρνηση της Αριστεράς θα μπορούσε να μας δώσει διδακτικά βιβλία που να διευρύνουν τους ορίζοντες της κοινωνίας, όπως το έκανε το αναγνωστικό Τα Ψηλά Βουνά του Ζαχαρία Παπαντωνίου και η Ιστορία Ρωμαϊκή και Μεσαιωνική της Β΄ Γυμνασίου, που είχε συγγράψει ο Κώστας Καλοκαιρινός κινούμενος στην αιχμή των ιστοριογραφικών αναζητήσεων;»

Αυτό το ερώτημα διατυπώνει ως ευχή ο Χάρης Αθανασιάδης, εστιάζοντας πρώτα σ΄ εκείνο το εγχειρίδιο Ιστορίας που είχε καταγγελθεί ως «βιβλίο-παγίδα» και αποσύρθηκε δύο μόλις μήνες μετά την έναρξη του σχολικού έτους 1965-66, όταν πια είχε πέσει η κυβέρνηση της Ενωσης Κέντρου που το είχε εισηγηθεί. Η ουσία ήταν, εξηγεί ο Αθανασιάδης στην «Εφ.Συν.», πως η Ιστορία του αριστερού Καλοκαιρινού, ο οποίος εργαζόταν ως φιλόλογος στο Κολλέγιο Αθηνών, προσέγγιζε την εθνική συνείδηση των Ελλήνων εκφράζοντας την οπτική της ΕΔΑ.

Αλλά και τα Ψηλά βουνά, αντιμετωπίστηκαν ως αιρετικό βιβλίο το 1918, κυρίως για όσα δεν υπήρχαν στο αφήγημα του Παπαντωνίου («παραπέταξαν τον Θεό και το Εθνος») και διορθώθηκαν σιωπηρά το 1919. Ωστόσο το Αναγνωστικό αποσύρθηκε το 1921 μετά την ήττα των Φιλελευθέρων για να επανεγκριθεί με νέες αλλαγές το 1924 και το 1933. Και τα δύο βιβλία ξαναμπήκαν συμβολικά στις τάξεις μετά το ’74, αλλά ήταν πια ευνουχισμένα.

Ιστορία Ρωμαϊκή και Μεσαιωνική. Ο ίδιος ο τίτλος του βιβλίου ήταν τολμηρός, καθώς υπαινισσόταν την σύνδεση της βυζαντινής περιόδου με την ρωμαϊκή, και την ένταξη της βυζαντινής Ιστορίας στην ευρύτερη Μεσαιωνική. Ετσι η πρώτη ένσταση εναντίον του ήταν πως αμφισβητούσε την ελληνικότητα του Βυζαντίου, άρα και υπονόμευε τον κανόνα της αδιάσπαστης ενότητας του ελληνισμού.

Τα Ψηλά Βουνά του Ζαχαρία Παπαντωνίου και η Ιστορία Ρωμαϊκή και Μεσαιωνική της Β΄ Γυμνασίου

Τα Ψηλά Βουνά του Ζαχαρία Παπαντωνίου και η Ιστορία Ρωμαϊκή και Μεσαιωνική της Β΄ Γυμνασίου

Δεν είναι τυχαίο ότι οι πιο φανατικοί επικριτές του ήταν δημοσιογράφοι, παλαιοί μαρξιστές που μεταστράφηκαν, και κατέληξαν υποστηρικτές της χούντας: ο Σάββας Κωνσταντόπουλος (εκδότης αργότερα του «Ελεύθερου Κόσμου») και ο Θεοφύλακτος Παπακωνσταντίνου, κατοπινός υπουργός Παιδείας της κυβέρνησης Παπαδόπουλου και έπειτα αρθρογράφος της Απογευματινής.

Καινοτόμο στο περιεχόμενο, το βιβλίο του Καλοκαιρινού «συνομιλούσε» με σπουδαίους ιστορικούς όπως ο μαρξιστής Χομπσμπάουμ ή ο Αντερσον, και αναδείκνυε ως σημαντικό παράγοντα των ιστορικών εξελίξεων τους πολιτικούς, οικονομικούς και κοινωνικούς ανταγωνισμούς στο εσωτερικό του Βυζαντίου και όχι μόνο τις συγκρούσεις με τους εξωτερικούς εχθρούς.

Μια τέτοια, όμως, προσέγγιση, είπαν οι πολέμιοί του, αποδιάρθρωνε δυνητικά την ενότητα του έθνους. Η τρίτη βασική ένστασή τους ήταν ότι η Ιστορία εξωράιζε τους αντιπάλους του Βυζαντίου όταν π.χ. περιέγραφε το όραμα του Σέρβου Στέφανου Ντουσάν που είχε σκοπό να ενώσει τα Βαλκάνια σε μια ορθόδοξη αυτοκρατορία. Το ερμήνευσαν ως αμφισβήτηση του δόγματος του από Βορρά κινδύνου, ως αποσιώπηση του σερβικού επεκτατισμού, και εντέλει ως έμμεση υπονόμευση της εθνικής συσπείρωσης.

Η Ιστορία του Καλοκαιρινού είναι ένα παράδειγμα διδακτικού βιβλίου που ξεπέρασε το εκπαιδευτικό στοίχημα και «ανίχνευσε τα όρια ανοχής της κυρίαρχης ιδεολογίας σε κοινωνικές αλλαγές». Αντίστοιχα, πίσω από την δριμύτατη πολεμική που ξεδιπλώθηκε γύρω του, κρυβόταν η άποψη ότι αυτό το εγχειρίδιο, διαβάζοντας αλλιώς (μαρξιστικά) το παρελθόν θα επηρέαζε αλλιώς το παρόν. Οι επικριτές του φοβούνταν πως μπορούσε να αναδείξει ή να αποκαταστήσει την αριστερή οπτική στα εθνικά και πολιτικά πράγματα της μετεμφυλιακής συγκυρίας. Αρα και να λειτουργήσει εντέλει, υπέρ των Λαμπράκηδων.

Τα Ψηλά βουνά. Γραμμένο με τη στήριξη της κυβέρνησης Βενιζέλου, το Αναγνωστικό αυτό μπήκε στις τάξεις, μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, όταν η χώρα είχε διπλασιαστεί εδαφικά και δημογραφικά, και αγκάλιαζε πλέον μεγάλους πληθυσμούς που προέρχονταν από άλλες εθνότητες και γλώσσες: Σλαβομακεδόνες, Βλάχους, Αρμένιους, Τούρκους κ.ά.

Η αναγκαιότητα «να αποφευχθεί ο σωβινισμός» ήταν εγγεγραμμένη στην ίδια την υπόθεση του βιβλίου: Μια ομάδα 26 μαθητών φεύγουν από το άστυ και μένουν μόνοι για ένα μήνα στα βουνά της Ρούμελης όπου έρχονται σε επαφή με τον ταξικό και τον εθνοτικό Αλλο, έτσι ώστε η διάδραση μεταξύ τους ανοίγει μια προοπτική ενσωμάτωσης. Αυτή η αρχική εκδοχή των Ψηλών βουνών ήταν και η ριζοσπαστικότερη, γι΄ αυτό και χτυπήθηκε από κωνσταντινικούς και βενιζελικούς, καθαρολόγους και δημοτικιστές, συντηρητικούς και ρομαντικούς.

Το συντηρητικό στρατόπεδο (με κύριο εκπρόσωπο τον γλωσσολόγο Γ. Ν. Χατζιδάκι) είπε ότι το Αναγνωστικό δεν οικοδομεί την παραδοσιακή ταυτότητα, εννοώντας το τρίπτυχο Πατρίς-Θρησκεία -Οικογένεια που σύμφωνα με τον Αθανασιάδη, τότε «δένεται». Από την πλευρά του, το στρατόπεδο των δημοτικιστών και ρομαντικών εθνικιστών (με εκπροσώπους τη Γαλάτεια Καζαντζάκη και την Πηνελόπη Δέλτα) είπε ότι απουσιάζει η Ιστορία.

Ομως ο Δημήτρης Γληνός χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Δ. Φωτεινός, είχε ήδη έτοιμη μια τολμηρή απάντηση. Το «έθνος» έλεγε, δεν είναι αίμα, δεν είναι μόνο Ιστορία, ούτε καν μόνο γλώσσα. Το «έθνος» είναι μια απόφαση συνύπαρξης γύρω από ένα κοινό σχέδιο για το μέλλον.

«Τα όσα είπε πριν από έναν αιώνα ο Γληνός», σχολιάζει ο Αθανασιάδης, «μπορούν να λειτουργήσουν ως βάση για να συζητηθούν κρίσιμα διακυβεύματα των ημερών μας, όπως το ποια είναι η σχέση των μεταναστών δεύτερης γενιάς με το ελληνικό έθνος. Διότι το στοίχημα του 21ου αιώνα, δεν είναι πια εκείνο που είχε θέσει η υπόθεση Τσενάι, απαντώντας στο δίλημμα “εξοβελισμός ή αφομοίωση”. Σήμερα, το στοίχημα είναι πώς οι μετανάστες μπορούν να ενταχθούν στην ελληνική κοινωνία, διατηρώντας πτυχές της πολιτισμικής τους ταυτότητας».

Πηγή: https://www.efsyn.gr/

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Απόσπασμα Επιστολής του Λάκη Πύρζα προς τον Πρωθυπουργό

Μια επιστολή που ελπίζουμε θα ωθήσει αρκετούς να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους περί ,,μακεδονικού αγώνα,, και των μύθων που τον περιβάλουν. Την επιστολή είχε γράψει και στείλει ο Μακεδόνας Νίκολα Πίρζοβ, ο οποίος έδρασε ως μισθοφόρος του ελληνικού κομιτάτου και του Καραβαγγέλη με το ελληνοποιημένο όνομα Λάκης Πύρζας…Στην επιστολή παραπονιέται στον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδας για τις φρικαλεότητες που έκαναν οι ,,μακεδονομάχοι,, στον τοπικό πληθυσμό της Μακεδονίας, το πλιάτσικο και την αντιμετώπιση των τοπικών ,,Ελλήνων οπλαρχηγών,, ως Βούλγαρους…


Τω Εξοχωτάτω Πρωθυπουργώ Κυρίω Κυρίω Γ.Ν.Θεοτόκη.

Εξοχώτατε,
Ο βαθυσεβάστως υποφαινόμενος, κάτοικος και έμπορος Φλωρίνης της Μακεδονίας, λαμβάνω το θάρρος και τιμή ν’ αναφέρω Υμίν τα εξής:
Διαπνεόμενος εξ ιερού και αγνού έρωτος προς την ιδέαν της Μεγάλης ελληνικής Πατρίδος, περί τας αρχάς του 1904 εγκατέλιπον το εμπόριόν μου εις χείρας του αδελφού μου και ελθών ενταύθα εσχετίσθην με τον αείμνηστον Παύλον Μελάν, μετά τούτου δε και των γνωστών τριών άλλων κ.κ. αξιωματικών τη συνοδεία του μακαρίτου Μακεδόνος οπλαρχηγού Κώτα, εκ Ρούλας, κατά φεβρουάριον του 1904 απήλθομεν εις Μακεδονίαν επί γνωστή Υμίν ειδική αποστολή….

Νικόλαος Λάκης Πύρζας

Νικόλαος Λάκης Πύρζας

Από μερικής όμως απόψεως κρινόμεναι αύται, παρουσιάζουσι πολλά ελλιπή και έκτροπα σημεία και τοιαύτης μάλιστα φύσεως, ώστε τον βαθήν γνώστην αυτών να εμβάλλουν διαρκώς εις ανησυχίας σοβαράς περί του μέλλοντος, ήγουν περί της αποτελέσματος του έργου της Υμετέρας Εξοχότητος……
Και ίνα μή υποτεθή ότι αοριστολογώ, συγκεκριμένως αναφέρω τη Υμετέρα Εξοχότητι τα εξής:

1. Εμέ αυτόν και τον οπλαρχηγόν Παύλον Κύρου, άνευ της συνεργασίας του οποίου τα διαμερίσματα των Κορεστίων (Καστοριάς) και Πρέσπας θα ήσαν εντελώς απρόσιτα εις τα ελληνικά σώματα, ο αρχηγός κ. Γ. Ζήρρας μας απεκάλεσεν βουλγάρους!

2. Τον σύντροφον του αειμνήστου Παύλου Μελά Μήτσον, εκ Στρεμπένου, επλήγωσαν θανασίμως οι Κρήτες, ως βούλγαρον. Και οπόταν απεκαλύφθη νοσημευόμενος εν Στρεμπένω υπό των Τούρκων, δεν είπεν εις αυτούς ότι τον εκτύπησαν έλληνες αλλά βούλγαροι κομιτατζήδες.

3. Ο Στέφανος Γρηγορίου, εκ Μοναστηρίου, και Αθανάσιος τις, εκ Σιατίστης, συκοφαντηθέντες ως βούλγαροι, ως εκ θαύματος διέφυγον τον θάνατον αποδράντες παρα την Σιάτισταν από το σώμα των. Ο πρώτος τούτων πρότινος εφόνευσεν εν μέση αγορά Μοναστηρίου τον φανατικότερον στύλον του Κομιτάτου Μπελαζέλκαν, δεινότατον βούλγαρον.

4. Τον οπλαρχηγόν Κώτζον Δόγγραν, εκ του ελληνόφωνου Βογατσικού, επίσης απεπειράθησαν οι Κρήτες να δολοφονήσουν, διότι αντέστη εις τους ασελγείς αυτών σκοπούς εις τους οποίους εντός αυτής της ιδιαιτέρας του πατρίδος ηθέλησαν να προβούν, αλλά κατώρθωσεν και ούτος να διαφύγη τον θάνατον δι’ αποδράσεως.

5. Τον Χρ. Έξαρχον, θερμόν υποστηρικτήν των σωμάτων και του ελληνισμού εν τη πατρίδι του Βελκαμένη , ομοίως οι Κρήτες απεπειράθησαν να φονεύσωσιν, αλλ’ ευτυχώς απέτυχον.

6. Τον οπλαρχηγόν Αριστείδην Μαργαρίτην, πολύγλωσσον έλληνα εκ Καστοριάς, εφόνευσε γνωστός Κρης αρχηγός δια του παπα-Δράκου (Χρυσοστόμου, ιερέως ανισορόπου), άνευ ουδεμιάς σοβαράς αιτίας, αλλά μόνον διότι, ως αληθώς πονών την πατρίδα του, ελευθέρως ήλεγχε τας αυθαιρεσίας και παρεκτροπάς αυτού και των συμπατριωτών του.

7. Συκοφαντηθέντες ως βούλγαροι – προδόται, εφονεύθησαν ταυτοχρόνως παρά την Μονήν του Αγίου Αθανασίαου της Σέλτσας, μικρόν μετά την έξοδον, υπό του σώματος Πλατάνου, ούτινος μετείχον ως οπλίται, ο εκ Κατρανίτσης (παρά τα Βοδενά) Μανώλης Μπασδέκης, αδελφός του ενταύθα εμπόρου κ. Ιωάννη Μπασδέκη και εξάδελφος του πρώην βουλευτού κ. Ηλία Μπασδέκη, και δύο έτεροι Μακεδόνες.

8. Δύο νέοι, ο Λάκης και έτερος τις, συστημένοι αρμοδίως εκ Κρουσόβου, εκγυμνασθέντες εν Πόρω και προσληφθέντες εις το σώμα του κ. Ζούκη, εγκατελήφθησαν άνευ οβολού εν Βόλω ως βούλγαροι, κατώρθωσαν όμως να επιστρέψωσιν εις Κρούσοβον και εφιλοτιμήθησαν ν΄αποδείξωσι την βουλγαρικότητά των φονεύσαντες εν μέσω Κρουσόβου δύο σχισματιτικούς ιερείς.

9. Συστάσει δύο φιλελλήνων και υποστηρικτών των σωμάτων μπέηδων προσελήφθη εις το σώμα του Γεωργίου Μακρή, Κρητός, ο υπό το όνομα Αράπης, γνωστός υιός ενός μέλους του Εφετείου Μοναστηρίου, επίσης φιλέλληνος και πανισχύρου Τούρκου, ο οποίος Αράπης επ’ αρκετόν χρόνον διετέλεσε μέλος του σώματος και συνεμερίσθη αγογγύστως όλας τας περιπετείας αυτού. Πρότινος μετά συντρόφων του Κρητών ήρχετο ενταύθα, φέρων μεθ΄εαυτού περί τας 4 οθωμ. Λίρας. Ολίγον έξωθεν των συνόρων οι καλοί του σύντροφοι Κρήτες τον εφόνευσαν, ίνα τον ληστεύσωσιν, ο δε δυστυχής πατήρ του εισέτι είδησιν περί του μυσαρού τούτου κακουργήματος δεν έχει, αλλ’ εξακολουθεί να πιστεύη ότι ο υιός του ζη εν Αθήναις.

Γεώργιος Θεοτόκης

Γεώργιος Θεοτόκης

Τα γεγονότα ταύτα, Εξοχώτατε, είναι μία αμυδρότατη μόνον εικών των όσων διαπράττονται εν Μακεδονία υπό των Κρητών, οι οποίοι αληθής μάστιξ κατήντησαν εν τη ταλαίνη χώρα, αποινεί και υπό τα όματα των συμπατριωτών των αρχηγών φονεύοντες, ληστεύοντες, αρπάζοντες και ατιμάζοντες παρθένους και γυναίκας. Η ιστορία της παρουσίας αυτών εν Μακεδονία είναι πλήρης τοιούτων ατίμων και βαρβάρων έργων. Πολλάκις ομάδες Κρητών, ως κάλλιστα γνωρίζω από έλληνας χωρικούς, αφήρεσαν ημιόνους και ίππους και επώλησαν αυτούς εις το ελληνικόν έδαφος. Τα υπ’ αυτών διαπραττόμενα όργια είναι ανεκδιήγητα, εξ αιτίας δ’ αυτών και μόνον εις την ψυχήν των Μακεδόνων ολοέν αυξάνει η προς τον ελληνικόν αγώνα αποστροφή και απογοήτευσις και πάντα τα χωρία εκείνα, τα οποία εχρησίμευον ως στηρίγματα του αγώνος καο ορμητήρια, εζήτησαν και έχουν ήδη στρατιωτικήν φρουράν, ίνα προφυλάττωνται από της μάστιγος ταύτης, η οποία εκάστοτε και τας Αθήνας και τον Πειραιά, ως γνωστόν τρομοκρατεί και λυμαίνεται. Τα όργια ταύτα καθιστώσιν εντελώς ανωφελή την ωμολογημένην ανδρείαν αυτών, διότι καταστρέφουσι την όλην υπόθεσιν. Ευχής δ’ έργον ήθελε ήσθαι, αν ούτοι απεκλείοντο του αγώνος, του οποίου την αξίαν δια των εκτρόπων αυτών έργων προσπαθούν να μειώσουν και να καταστρέψουν, στιγματίζοντας το ελληνικόν όνομα…..
Εξ άλλου η εδώ επιτροπή ουδέποτε ηξίωσε να ζητήση σοβαρόν λόγον των πράξεών των από τους αρχηγούς, αλλ’ αρκουμένη εις τας ψευδείς εκθέσεις αυτών εκάστοτε αξιοί αυτούς πιστοποιητικού καλής διαγωγής. Η επιτροπή (ήτοι το Κομιτάτον) ουχί μόνον τούτου ποτ’ έπραξεν, αλλά, ωσεί πομπωδώς επιδοκιμάζουσα τας πράξεις αυτών, δια του στώματος εμφανώς αντιπροσωπεύοντος αυτήν μέλους της εις παρουσθιασθείσαν ενώπιον αυτού κατά το παρελθόν έτον διμελή επιτροπήν εκ Μακεδονίας ελθούσαν και διαμαρτυρηθείσαν δια τας εκτρόπως γινόμενα εν τω Νομώ Μοναστηρίου, μετά σατραπικού στόμφου απήντησεν ως εξής: «Ημείς δεν έχομεν ανάγκην των Μακεδόνων, αλλά της Μακεδονίας»!

Είμαι εις θέσιν να γνωρίζω, Εξοχώτατε, ότι η πλειονότης του πληθυσμού τούτου, ένεκα της κακής διαγωγής τινών σωμάτων, πρωτοστατούντων των αρχηγών αυτών, εν τω Νομώ Μοναστηρίου έχει σφόδρα ψυχρανθη προς τον αγώνα, διότι η διαγωγή αυτών κατ’ ουδέν απολύτως διαφέρει της των βουλγάρων, εις το κεφάλαιον μάλιστα της κραιπάλης, των ασελγών και ατιμωτικών πράξεων και των διαρπαγών, ως τελείως ενήμερος αμφοτέρων των δράσεων ών, δύναμαι αυθεντικώς να είπω ότι η διαγωγή τινών ημετέρων, προτίστως δε των Κρητών, υπήρξεν απείρως και ασυγκρίτως χείρων της των βουλγάρων, τοσούτω δε μάλλον, ώστε η παρουσία αυτών να θεωρήται αυτόχρημα ως επιδρομή αλλοφύλων!
Οφείλω έτι να καταστήσω γνωστόν Υμίν, Εξοχώτατε, ότι διαπράττονται και πολλαί χρηματικαί καταχρήσεις υπό τινων αρχηγών και αύται είναι καταφανείς από τας καταστάσεις, τας οποίας ούτοι υποβάλλουσιν όπου δει περί των εκτάκτων δαπανών…..
Και εγώ μεν, Εξοχώτατε, πάνυ απογοητευμένος από την μέχρι τούδε δράσιν των Κρητών, ιδία τινών αρχηγών, αποσύρομαι οριστικώς του ιερού αγώνος και οσονούπω απέρχομαι εντεύθεν. Εύχομαι όμως, όπως ούτος εις το μέλλον καταστή συνετώτερος, αποβή δ’ ούτω και λυσιτελής, δικαιώνων τας πανελληνίους προσδοκίας.

Επί τούτοις διατελώ μετ’ απείρου προς Υμάς σεβασμού.
Ταπεινότατος

Νικόλαος Α. Πύρζας
Εν Αθήναις τη 2 Μαϊου 1906
Οδός Μαυρομιχάλη αριθ. 16Α
[Φάκελος Κ59Β, Γ.Α.Κ.]

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Македонците во Србија се многубројни и добро организирани Οι Μακεδόνες στην Σερβία είναι πολυάριθμοι και καλά οργανωμένοι

Μακεδόνες υπάρχουν παντού, σκορπισμένοι σε όλες τις άκρες του κόσμου. Εκτός από τη Δημοκρατία της Μακεδονίας, Μακεδόνες υπάρχουν σε χώρες μακρινές, όπως την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, τον Καναδά και την Αμερική, όλη την Ευρώπη, αλλά και εδώ στα μέρη μας, σε όλες σχεδόν τις Βαλκανικές χώρες, τις πρώην γιουγκοσλαβικές δημοκρατίες και ιδιαίτερα την Σερβία.

Από τους 178 συνολικά δήμους της Σερβίας, στους 176 απ΄αυτούς ζουν και Μακεδόνες, οι οποίοι έχουν ενσωματωθεί στην σερβική κοινωνία και με το δικό τους, ξεχωριστό μακεδόνικο τρόπο οικοδομούν την οικογένειά τους και γενικά τη ζωή τους.

Για το πόσο είναι αναγνωρίσιμοι ως Μακεδόνες και το πόσο είναι ενσωματωμένοι και σεβαστοί ως κάτι το διαφορετικό, συζητήσαμε με την Ивана Цветковиќ (Ίβανα Τσβέτκοβιτς), αντιπρόεδρο του Εθνικού Συμβουλίου των Μακεδόνων στη Δημοκρατία της Σερβίας.

Συναντήσαμε την Ίβανα Τσβέτκοβιτς (με καταγωγή από το χωριό Вмбел,Костурско -Β΄μπελ,Κόστουρσκο /Μοσχοχώρι Καστοριάς) στο Λέσκοβατς, στα γραφεία του συλλόγου  „Илинден“ (Ίλιντεν), μαζί με τη Μίριανα Μίλοβιτς, γραμματέα του συλλόγου και συντάκτρια και παρουσιάστρια της εκπομπής στη μακεδόνικη γλώσσα, στα πλαίσια του Ράδιο Λέσκοβατς.  Εκεί συναντήσαμε και το νεαρό Νίκολα Μίλοβιτς, δημιουργό και ιδιοκτήτη του έθνο-μουσείου  „Александар Македонски“ (Αλεξάνταρ Μακέντονσκι), του οποίου τα εκθέματα βρίσκονται στον Σύλλογο, στο κέντρο του Λέσκοβατς, ενώ έκθεση υπάρχει και στην πρωτεύουσα της Σερβίας, Βελιγράδι. Μιλήσαμε χαλαρά και ικανοποιήσαμε την περιέργειά μας για την κατάσταση και τη ζωή γενικά των Μακεδόνων σ΄αυτό το τμήμα της Σερβίας.

„Καταρχήν, σας ευχαριστώ για την επίσκεψή σας στον σύλλογό μας, εδώ στο Λέσκοβατς και αμέσως θα μου επιτρέψετε να σας πω ότι ο σύλλογός μας είναι ένας από τους πλέον δραστήριους μεταξύ των υπολοίπων τριάντα περίπου μακεδόνικων συλλόγων που έχουν ιδρυθεί και δραστηριοποιούνται στην Σερβία.

Μακεδόνες στην Σερβία υπάρχουν παντού, ή αν επιθυμείτε ακριβή στοιχεία, από τους 178 δήμους της χώρας, στους 176 ζουν και Μακεδόνες. Είναι κατανοητό ότι κάπου υπάρχουν χιλιάδες, κάπου εκατοντάδες ή δεκάδες, μπορεί κάπου και μόνο ένας, αλλά υπάρχουμε παντού. Σκοπός του Εθνικού Συμβουλίου των Μακεδόνων είναι να συντονίζουμε παντού και να συμβάλουμε για την συνεργασία, την οργάνωση και την ενότητα των Μακεδόνων όλων των περιοχών της Σερβίας. Μόνο έτσι θα μπορούμε να είμαστε ισχυρότεροι ως Μακεδόνες, πιο δυνατοί, με σταθερότερες θέσεις στα αιτήματά μας”, δήλωσε η Ίβανα, η οποία ιδιαίτερη σημασία στα αιτήματα του Εθνικού Συμβουλίου και των Συλλόγων δίνει στην χρήση της μακεδόνικης γλώσσας στο εκπαιδευτικό σύστημα:

„Κύριος σκοπός μας, ο οποίος μάλιστα εν μέρει έχει εκπληρωθεί, είναι η εισαγωγή της μακεδόνικης γλώσσας στην εκπαίδευση, στα σχολεία. Εώς τώρα, υπάρχει ως μάθημα επιλογής στα σχολεία βασικής ή μέσης εκπαίδευσης. Αυτό το επιτύχαμε και μέσω νομοθετικών ρυθμίσεων που ψηφίστηκαν από τα αρμόδια υπουργεία, σύμφωνα με τις οποίες η μακεδόνικη γλώσσα μπορεί να διδάσκεται σε όλα τα σχολεία της επικράτειας της Σερβίας, εάν παρουσιαστεί ενδιαφέρον από πλευράς των μαθητών. Αυτό ήδη συμβαίνει σε δύο σχολεία της περιοχής του Јабланик (Γιάμπλανικ) και σταδιακά προσδοκούμε να επιδειχθεί κατανόηση και από τις διοικήσεις άλλων σχολείων και άλλων δήμων της Σερβίας, όπου υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον από δικά μας παιδιά που θέλουν να διδάσκονται τη μητρική μακεδόνικη γλώσσα τους“.

Μιλώντας με περηφάνεια για την επιτυχία αυτή, η Ίβανα δεν ξέχασε να αναφέρει και τα εμπόδια τα οποία αντιμετωπίζουν κάθε φορά στις προσπάθειες διατήρησης και ανάπτυξης της μακεδονικότητας στην Σερβία, εμπόδια από μέσα και από έξω…

„Είναι διάφοροι φορείς και μεμονομένα άτομα που μέσω εμποδίων ή όπως τα ονομάζω εγώ  „βεγγαλικά“, προσπαθούν να μην επιτύχει το σχέδιο αυτό, επειδή, όπως ισχυρίζονται, δε θα υπάρξει κανένα κέρδος απ΄όλα αυτά (…σας θυμίζει κάτι αυτό αγαπητοί αναγνώστες στην Ελλάδα;). Εγώ όμως βροντοφωνάζω, πρέπει να υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο κέρδος εάν καταφέρουμε να εισάγουμε τη μακεδόνικη γλώσσα στα σχολεία;! Το να είσαι αυτό που είσαι και με τα δικά σου αναγνωρίσιμα μακεδόνικα σημάδια και δικαιώματα, όλα αυτά δεν είναι ένα μεγάλο κέρδος για μια κοινότητα, όπως τη μακεδόνικη κοινότητα στην Σερβία;  Δυστυχώς όμως υπάρχουν και τέτοιοι που ντρέπονται ή φοβούνται, ενώ δεν υπάρχει ανάγκη ούτε για το ένα ούτε για το άλλο, επειδή εδώ στην Σερβία και ιδιαίτερα στα νότια της Σερβίας, εμείς οι Μακεδόνες είμαστε άριστα αποδεκτοί από το σερβικό κράτος και εγώ με  τη μακεδόνικη επιμονή μου, για να μην πω, το μακεδόνικο πείσμα μου, είμαι σίγουρη ότι θα τα καταφέρουμε να ξεπεράσουμε όλα τα μικρά και μεγάλα εμπόδια και να υλοποιήσουμε όλα τα γενικού ενδιαφέροντος και συμφέροντος σχέδια και προγράμματα για μας τους Μακεδόνες, χωρίς καμία ζημία για τους Σέρβους και τις άλλες εθνότητες που ζουν στην Σερβία. Ευτυχώς, στον σύλλογο „Илинден“ (Ίλιντεν) έχουμε και άλλους πεισματάρηδες και αγωνιστές Μακεδόνες, οι οποίοι εργάζονται σκληρά για τη φροντίδα των μακεδόνικων ριζών και γενικά των μακεδόνικων στοιχείων μας“, πρόσθεσε η Ίβανα Τσβέτκοβιτς, αντιπρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου των Μακεδόνων στη Δημοκρατία της Σερβίας.

Εκεί, στο Λέσκοβατς, στον σύλλογο „Илинден“ βρεθήκαμε και συζητήσαμε και με τη Μίριανα Μίλοβιτς, μια από τις πλέον δραστήριες Μακεδόνισσες. Η Μίριανα είναι συντάκτης και παρουσιάστρια της εκπομπής στη μακεδόνικη γλώσσα του προγράμματος του Ράδιο Λέσκοβατς.  Κάθε Τρίτη, προβάλει και εκπέμπει το μακεδόνικο τραγούδι και το μακεδόνικο λόγο, ενώ συχνά κάνει και συνεντέυξεις με γνωστές προσωπικότητες από τη Δημοκρατία της Μακεδονίας, όπως και γνωστούς Μακεδόνες απ΄όλον τον κόσμο, με σκοπό να ενημερώσει με ακρίβεια τους Μακεδόνες που ζουν εδώ, στα νότια της Σερβίας, στην πόλη που άλλωτε ήταν ένας κολοσσός-βιομηχανία ενδυμάτων και σήμερα μια από τις πιο φτωχές πόλεις της Σερβίας, για όλα όσα τους αφορούν ως τμήμα του μακεδόνικου λαού.

„Σκοπός της εκπομπής στη μακεδόνικη γλώσσα είναι, πάνω απ΄όλα, να ακουστεί η μακεδόνικη γλώσσα, εδώ, μέσα από τις συχνότητες του ουρανού της Σερβίας. Βρήκαμε ευτυχώς, κατανόηση από τους ανθρώπους του Ράδιο Λέσκοβατς και από την αρχή αποφασίσαμε μέσω της εκπομπής να ακουστεί η μακεδόνικη γλώσσα στην περιοχή αυτή της Σερβίας, όπως και να συμβάλει στη διατήρηση και φροντίδα των μακεδόνικων παραδόσεων και του μακεδόνικου φολκλόρ, όπως και να ενημερώνουμε για τις δραστηριότητές μας και πολύ γρήγορα το ακροατήριό μας έφτασε φανταστικούς αριθμούς, όχι μόνο από τους Μακεδόνες συμπολίτες μας, αλλά και από τους Σέρβους. Μεγάλη ακροαματικότητα, πολλά τα θετικά σχόλια, πολλά τα τηλεφωνήματα για συγχαρητήρια και επιθυμίες τραγουδιών. Επειδή η εκπομπή μεταδίδεται ζωντανά, εκτός από τους Μακεδόνες, πολλοί είναι και οι Σέρβοι συμπολίτες μας που παίρνουν τηλέφωνο και δηλώνουν ενθουσιασμένοι από την εκπομπή και ιδιαίτερα από τα υπέροχα μακεδόνικα παραδοσιακά, αλλά και σύγχρονα τραγούδια, τα οποία και παραγγέλνουν για να ακούσουν”, τόνισε η Μίριανα Μάλοβιτς, συντάκτρια και παρουσιάστρια της εκπομπής στη μακεδόνικη γλώσσα με τίτλο „Македонијо, добар ден“ (Μακεντόνιο, ντόμπαρ ντεν – Μακεδονία, καλημέρα), η οποία και πρόσθεσε:

„Η εκπομπή αποτελεί ένα καλό μέρος για ανταλλαγή σημαντικών πληροφοριών σχετικά με σημαντικά γεγονότα που αφορούν εμάς τους Μακεδόνες εδώ στην Σερβία μέσω του Εθνικού Συμβουλίου μας, όπως και για γεγονότα που συμβαίνουν στη Δημοκρατία της Μακεδονίας και γενικά σε όλο τον κόσμο και αφορούν και εμάς ως Μακεδόνες”.

Ποιά η σχέση σας με το μακεδόνικο κράτος και τις υπόλοιπες μακεδόνικες κοινότητες ανά τον κόσμο; ρωτήσαμε την αντίπρόεδρο του Εθνικού Συμβουλίου των Μακεδόνων στην Σερβία.

„Εμείς είμαστε αδιαχώριστο κομμάτι του μακεδόνικου λαού, των Μακεδόνων ανά τον κόσμο, όπου αυτοί και αν ζουν. Είμαστε μέρος της μακεδόνικης διασποράς. Έχουμε συχνές επαφές όχι μόνο με τη Δημοκρατία της Μακεδονίας που άλλωστε είναι κοντά, ως γειτονικό κράτος, αλλά και με τους Μακεδόνες της Ελλάδας και τους ακτιβιστές του Виножито/Ουράνιο Τόξο, με τους Μακεδόνες της Βουλγαρίας και το ΌΜΟ Ίλιντεν ΠΙΡΙΝ, αλλά και τους Μακεδόνες της Αλβανίας, οι οποίοι όλοι αυτοί δεν είναι μέρος της μακεδόνικης διασποράς, αλλά γηγενείς πληθυσμοί που ακόμη, στον 21ο αιώνα, αγωνίζονται για τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους.

Για τον τρόπο που χρηματοδοτούν τις δραστηριότητές τους και το πως τα καταφέρνουν, οι Μακεδόνες του Λέσκοβατς δεν είναι και τόσο ικανοποιημένοι, επειδή όπως δηλώνουν δεν έχουν μεγάλη υποστήριξη ούτε τακτική από το σερβικό κράτος, ούτε από τον υπόλοιπο κόσμο όπου ζουν Μακεδόνες, συμπεριλαμβάνοντας και τη Δημοκρατία της Μακεδονίας.

Πρέπει να υπάρξει μεγαλύτερη υποστήριξη των συλλόγων μας, επειδή έτσι οι Μακεδόνες της διασποράς, οι οποίοι βρέθηκαν σε λιγότερο πλούσιες χώρες, θα αισθανθούν ότι κάποιος φροντίζει για αυτούς. Πρώτα απ΄όλα πρέπει να υπάρξει μεγαλύτερη στήριξη από το ίδιο το σερβικό κράτος, του οποίου πολίτες είμαστε. Οι εποχές στις οποίες ζούμε είναι δύσκολες και δεν πρέπει να φροντίζουμε μόνο για την οικονομική μας επιβίωση, αλλά και για το σημαντικότερο – το μακεδόνικο κράτος να συνεχίσει να υπάρχει, παρόλες τις τεράστιες δυσκολίες και εμπόδια που κάποιοι προσπαθούν και θέτουν. Δηλαδή, οι σύλλογοί μας, ως αποστολή δεν έχουν μόνο τη γλώσσα και την παράδοση, αλλά και την συμβολή στη μακεδόνικη κάουζα, στο άλυτο ακόμη μακεδόνικο ζήτημα”, τόνισε η Μίριανα Μίλοβιτς, η οποία ζητάει από τους Μακεδόνες όλου του κόσμου ή τα αρμόδια κρατικά όργανα, να βοηθήσουν στη λειτουργία και την χρηματοδότηση των μακεδόνικων συλλόγων της διασποράς, ιδιαίτερα εκεί όπου υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη.

Σε ότι αφορά την απαραίτητη βοήθεια, να αναφέρουμε ότι ο Μακεδόνικος Σύλλογος „Илинден“  του Λέσκοβατς έχει δικούς του χώρους, στους οποίους βρίσκεται εγκατεστημένο και το έθνο μουσείο „Александар Македонски“, του οποίου δημιουργός και ιδιοκτήτης είναι ο δεκαπεντάχρονος Νίκολα Μίλοβιτς. Για την αγάπη του προς το μακεδόνικο λαό και τις μακεδόνικες ρίζες του θα γράψουμε μια άλλη φορά, σύντομα όμως.

Εκτός όμως από τους μακεδόνικους συλλόγους, εκπομπές και διδασκαλία της μακεδόνικης γλώσσας στα σχολεία, στην Σερβία έχει εκλεγεί και Μακεδόνας βουλευτής, ο οποίος σίγουρα θα μπορέσει ευκολότερα να βοηθήσει στην όλη προσπάθεια.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

МАКЕДОНЦИТЕ ВО ПЕРТ – ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΤΟΥ ΠΕΡΘ


Δυτική Αυστραλία και πόλη του Περθ. Μια πόλη πανέμορφη, λαμπερή, ,,πνιγμένη,, στο πράσινο, όπου σήμερα ζουν 2,2 εκατομμύρια άνθρωποι. Μια πόλη την οποία ίδρυσε ο κάπτεν Τζέιμς Στίρλινγκ το 1829 ως διοικητικό κέντρο της αποικίας Σουάν Ρίβερ και έναν περίπου αιώνα αργότερα, στις αρχές του 20ου αιώνα, κατέφτασαν, μεταξύ πολλών άλλων, και οι πρώτοι Μακεδόνες μετανάστες, μετά κυρίως από τους διωγμούς που υπέστησαν κατά την προσπάθεια του ελληνικού κράτους για εξελληνισμό των νέων προσαρτημένων εδαφών, αποτέλεσμα των Βαλκανικών Πολέμων. Όλοι σχεδόν οι Μακεδόνες πουείχαν αναχωρήσει για τη μακρυνή αυτή χώρα με καράβι, μέχρι την στιγμή αρχής της μαζικής χρήσης των αεροπλάνων, είχαν φτάσει στο λιμάνι Φρίμαντλ, λίγα χιλιόμετρα από το Περθ.

Σήμερα στο Περθ ζούνε χιλιάδες Μακεδόνες και για τη ζωή τους εκεί μιλήσαμε με τον Ристо Ангелков (Ρίστο/Κρις Ανγκέλκοβ), έναν από τα εξέχοντα μέλη της μακεδονικής κοινότητας του Περθ, γνωστό επιχειρηματία της πόλης, με καταγωγή από το χωριό Дмбени,Костурско (Ντ΄μπενι Κόστουρσκο – Δενδροχώρι Καστοριάς).

-Στο Περθ ζούνε περίπου 15.000 Μακεδόνες και περίπου άλλες 10.000 στο υπόλοιπο τμήμα του ομόσπονδου κράτους της Δυτικής Αυστραλίας. Περίπου οι μισοί από τους Μακεδόνες αυτούς κατάγονται από τα μακεδόνικα χωριά και πόλεις της Ελλάδας και οι άλλοι μισοί από τη Δημοκρατία της Μακεδονίας. Το μεγαλύτερο ποσοστό πάντως των Μακεδόνων εδώ κατάγεται από τις περιοχές του Κόστουρ και του Λέριν (Καστοριάς και Φλώρινας). Ως Μακεδόνικη Κοινότητα είμαστε επίσημα αναγνωρισμένοι από την αυστραλιανή πολιτεία, είμαστε πολύ καλά οργανωμένοι και καταφέρνουμε να κρατούμε σε πολύ καλό επίπεδο τη μακεδόνικη γλώσσα, ταυτότητα, πολιτισμό…

Η Μακεδόνικη Κοινότητα της Δυτικής Αυστραλίας ιδρύθηκε επίσημα το 1942 και λεγόταν τότε  ,,Единство,, (Έντινστβο – Ενότητα). Σήμερα έχουμε και άλλες μακεδόνικες οργανώσεις όπως η Μακεδόνικη Κοινότητα Βάρνταρ, το Μακεδόνικο Πολιτιστικό Κέντρο ,,Ίλιντεν,, τη Μακεδόνικη εκκλησιαστική κοινότητα ,,Σβέτι Νίκολα,, κ.α.

Έχουμε επίσης και μια από τις γνωστότερες λέσχες μοτοσυκλετιστών στην Αυστραλία, με πολλά μέλη Μακεδόνες λάτρεις της μοτοσυκλέτας, με το όνομα ,,Άντιτσσκι Μακέντοντσι,, όπως και ομάδα ποδοσφαίρου που συμμετάσχει στην πρώτη κατηγορία της Δυτικής Αυστραλίας με το όνομα STIRLING LIONS MACEDONIA.

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

The Registrar European Court of Human Rights Council of Europe 67075 STRASBOURG CEDEX FRANCE

Προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Πέτρε Μπενίσσεβ (Πέτρου Βασιλειάδη) από το Β΄ρμπενι, Λέρινσκο (Ξυνό Νερό Φλώρινας) λόγω της άρνησης της ελληνικής δικαιοσύνης να εγκρίνει το αίτημά του για αλλαγή επωνύμου και την επαναφορά του αντίστοιχου μακεδόνικου.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα από το επίσημο κείμενο (δεν παρατίθονται μόνο τα τυπικά σημεία του), το οποίο κατατέθηκε πρόσφατα στο ΕΔΑΔ από τον δικηγόρο Αθανάσιο Τάρτη.

…………………………

……………………………

Γεννήθηκα την 6η Μαρτίου 1960 στο Δημοτικό Διαμέρισμα Ξινού Νερού Φλώρινας, Νομού Φλώρινας, στην Ελλάδα. Ο πατέρας μου Μιχαήλ Βασιλειάδης είχε γεννηθεί την 11 Σεπτεμβρίου 1931 στο Ξινό Νερό Φλώρινας και γονείς του ήταν ο Τσίλε (Βασίλης) Μπενίσεβ (Βασιλειάδης) και η Γκόνα (Αντιγόνη) Μπενίσεβ (Βασιλειάδη).

ΣΥΝΤΟΜΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ

Με τη σύμβαση εθελοντικής ανταλλαγής πληθυσμών που υπογράφηκε μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας στο Νεϊγύ το 1919, δηλαδή μετά τους Βαλκανικούς πολέμους,  συμφωνήθηκε η αμοιβαία και εθελούσια μετανάστευση των ,,ελλήνων υπηκόων βουλγαρικής καταγωγής,, και των ,,βουλγάρων υπηκόων ελληνικής καταγωγής,,. Αποτέλεσμα της ανταλλαγής πληθυσμών ήταν η εγκατάσταση  προσφύγων στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στην περιοχή της Μακεδονίας, γεγονός που ώθησε  πολλούς Μακεδόνες γηγενείς να μεταναστεύσουν στη Βουλγαρία. Ο αριθμός των του Μακεδονόφωνου πληθυσμού της Μακεδονίας., την περίοδο εκείνη, ανέρχονταν  περίπου στις 165.000, ο οποίος, εκτός των άλλων, αποτελούσε την πλειοψηφία στο νομό Φλωρίνης.

Την ίδια περίοδο, πολλοί Έλληνες πολίτες υπέστησαν διώξεις τόσο για τα πολιτικά τους φρονήματα όσο και για την εθνοτική τους καταγωγή, με αποτέλεσμα πολλοί εξ αυτών να καταφύγουν σε γειτονικές χώρες για να σωθούν.

Με διαταγή του Γενικού διοικητή Μακεδονίας το 1936 επιδιώχθηκε η άμεση εξάλειψη των μη ελληνικών γλωσσικών ιδιωμάτων και προπαντός της μακεδονικής γλώσσας, με την αστυνομική απαγόρευση της χρήσης της και με την υποχρεωτική εκμάθηση των ελληνικών από το σύνολο του πληθυσμού, σε νυκτερινά σχολεία.

Μεγάλο μέρος των Ελλήνων πολιτών της Βορείου Ελλάδος, οι οποίοι μετά την προσάρτηση των Νέων Χωρών στην Ελλάδα, πολιτογραφήθηκαν Έλληνες, πλην όμως ήταν Μακεδόνες το γένος, αναγκάστηκαν να υποστούν την αλλαγή του επωνύμου τους από Μακεδονικό σε εληνικό-εξελληνισμένο , ώστε να γλιτώσουν την με κάθε τρόπο «εθνοκάθαρση» που διενεργείτο τόσο από τις αρχές όσο και από τους συμπολίτες τους.

Σε αυτή τη χρονική περίοδο το Ελληνικό κράτος υποχρέωσε τους Μακεδόνες –Έλληνες πολίτες να πολιτογραφηθούν μαζικά με νέα επώνυμα, ελληνικά κατά τα πρότυπα ελληνικών επωνύμων άλλων περιοχών της Ελλάδας. Έτσι, για παράδειγμα, σήμερα στο νομό Φλώρινας, στο χωριό Λόφοι, τα επώνυμα της πλειοψηφίας των κατοίκων καταλήγουν σε -όπουλος, κατάληξη που χαρακτηρίζει τα επώνυμα των κατοίκων της Πελοποννήσου.

Υπό τις παραπάνω συνθήκες, το έτος 1936, ο παππούς μου Τσίλε Μπενίσεβ, όπως και τα αδέλφια του και ολόκληρη η οικογένειά μας άλλαξε το επώνυμό του υποχρεωτικά σε Βασιλειάδης και έκτοτε τόσο ο γιος του και πατέρας μου Μιχαήλ Βασιλειάδης όσο και εγώ ο Πέτρος Βασιλειάδης  φέρω ένα επώνυμο που δεν χαρακτηρίζει ούτε την καταγωγή μου ούτε την πολιτισμική παράδοση από την οποία προέρχομαι και ουσιαστικά στερεί από εμένα και την οικογένειά μου την σχέση με τις παραδόσεις της εθνότητας που ανήκω, τα ήθη και τα έθιμα και την πολιτιστική μου κληρονομιά. Αντίθετα, η χρήση του επωνύμου Μπενίσεβ με συνδέει με τις παραδόσεις μου και το γλωσσικό κώδικα επικοινωνίας της Μακεδονικής Εθνότητας, επιτρέποντας την φυσιολογική ψυχολογική και κοινωνική μου εξέλιξη.

Το επώνυμο Μπενίσεβ δεν αποτελεί αυθαίρετη επιλογή, αλλά είναι το οικογενειακό μου επώνυμο πριν από την αναγκαστική αλλαγή του, μετά την προσάρτηση του τμήματος της Μακεδονίας στο Ελληνικό Κράτος. Με αυτό είμαι γνωστός στον τόπο κατοικίας μου, στους φίλους μου, στις κοινωνικές επαφές και στις συναλλαγές μου, αυτό προσδιορίζει την καταγωγή μου που είναι Μακεδονική, ενώ το Βασιλειάδης παραπέμπει σε άλλη καταγωγή. Είναι δε γνωστό και κοινώς αποδεκτό ότι το επώνυμο είναι στοιχείο της προσωπικότητας και ο πολίτης έχει δικαίωμα να ζητήσει την αλλαγή του, αν αυτό είναι εσφαλμένο.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, το επώνυμο “Βασιλειάδης” που αυθαίρετα δόθηκε στην οικογένειά μου είναι εσφαλμένο και δεν είναι προσδιοριστικό της ταυτότητάς μου, όπως ήδη έχω εκθέσει.

Σύμφωνα με το εσωτερικό δίκαιο της Ελλάδας, για την αλλαγή επωνύμου εφαρμόζονται οι ακόλουθες διατάξεις:

Ν.Δ. 2573/53, ΦΕΚ 241 Α’ 1953, Άρθρο μόνο

Το άρθρο 35 του ΑΝ 1179/38 “περί Νομαρχών” ως περιελήφθη εις το άρθρον 90 του από 8 Οκτωβρίου 1949 Β. Διατάγματος “περί κωδικοποιήσεως εις ενιαίον κείμενον Νόμου των ισχυουσών διατάξεων νόμων “περί Νομαρχών, ως περιελήφθη εις το άρθρον 90 του από 8 Οκτωβρίου 1949 Β. Διατάγματος “περί κωδικοποιήσεως εις ενιαίον κείμενον Νόμου των ισχυουσών διατάξεων νόμων “Περί Νομαρχών, Επάρχων, Νομαρχιών και Γραφείων Επάρχων”, αντικαθίσταται ως κάτωθι

1. Ο Νομάρχης

α. Εγκρίνει την πρόσληψιν και αλλαγήν επωνύμου

β. Εγκρίνει την πρόσληψιν πατρωνύμου και μητρωνύμου εις τέκνα μη μονίμου πατρός, η αγνώστων γονέων

γ. Διατάσσει τη αιτήσει των ενδιαφερομένων ή αυτεπαγγέλτως, την προσθήκην ελλειπόντων στοιχείων εις τα εν μητρώοις αρρένων ή δημοτολογίοις εγγραφάς, ως και την διόρθωσιν αυτών, πλην της ηλικίας, δι’ ην ειδικαί διατάξεις προβλέπουσιν.

Υπουργική απόφαση 42301/12167/1995 (ΦΕΚ 608Α)

Γ.  Για τη αλλαγή επωνύμου υποβάλλεται στο νομάρχη αίτηση του ενδιαφερομένου ή των γονέων του ή του γονέα που ασκούν τη γονική μέριμνα ή του επιτρόπου στην οποία πρέπει να ορίζεται λεπτομερώς ο σκοπός για τον οποίο επιδιώκεται η μεταβολή και να δηλώνεται το επώνυμου του οποίου ζητείται η πρόσληψη. Η αίτηση αυτή απευθύνεται στο νομάρχη, στην περιφέρεια του οποίο υπάγεται ο δήμος ή η κοινότητα στο μητρώο αρρένων ή δημοτολόγιο του οποίου είναι γραμμένος ο ενδιαφερόμενος.

Όπως και λεπτομερώς αναλύω κατωτέρω, δυνάμει των ανωτέρω διατάξεων κατέθεσα αίτηση στον κ. Νομάρχη Φλώρινας προκειμένου να προβεί σε αλλαγή του επωνύμου μου από Βασιλειάδης σε Μπενίσεβ. Εν συνεχεία, μετά από την υπ’ αριθ. 736/2007 αρνητική απάντηση του κ. Νομάρχη, προσέφυγα ενώπιον του κ. Γενικού Γραμματέα Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας με αίτημα την ακύρωση της ως άνω απόφασης κ. Νομάρχη Φλώρινας, η οποία προσφυγή μου και απορρίφθηκε με την υπ’ αριθ. 47548/5721/30-5-2007 απόφαση του Γ. Γραμματέα Περιφέρειας Δ. Μακεδονίας. Στην συνέχεια άσκησα Αίτηση Ακύρωσης ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας με αίτημα να ακυρωθεί η ως άνω απόφαση του Γ. Γραμματέα Περιφέρειας Δ. Μακεδονίας, επί της οποίας δημοσιεύθηκε η υπ’ αριθ. 3936/2014 Απόφαση Δ’ Τμήματος του ίδιου δικαστηρίου η οποία απέρριψε την ως άνω Αίτηση Ακύρωσης.

Η ΒΛΑΒΗ ΠΟΥ ΕΧΩ ΥΠΟΣΤΕΙ ΚΑΙ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΩ ΝΑ ΥΦΙΣΤΑΜΑΙ

Όπως τόνισα ανωτέρω, είμαι εξαναγκασμένος να ζω με δύο επώνυμα το πρώτο εκ των οποίων (Μπενίσεβ) αποτελεί τον σύνδεσμό μου με τις παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα της μακεδονικής καταγωγής μου και το δεύτερο (Βασιλειάδης) έχει επιβληθεί αναγκαστικά στην οικογένειά μου αλλά και εξακολουθεί να επιβάλλεται και σε μένα, αφού παρά τις αιτήσεις που έχω υποβάλει στα αρμόδια ελληνικά όργανα διοίκησης και δικαστήρια δεν μου έχει αναγνωρισθεί το δικαίωμα να χρησιμοποιώ το πατρογονικό μου επώνυμο.

Με αυτό τον τρόπο, έχω υποστεί μεγάλη ηθική βλάβη, αφού ως προσωπικότητα αισθάνομαι ότι είμαι άλλος άνθρωπος στις προς το κράτος και τις υπηρεσίες του συναλλαγές μου και άλλος άνθρωπος στις σχέσεις με τους φίλους και αγαπημένους μου.

Επιπλέον, η διάσταση αυτή μου προκαλεί την αίσθηση ότι βρίσκομαι μετέωρος μεταξύ της πατρίδας μου και του νομικού καθεστώτος που είμαι υποχρεωμένος να συμμορφώνομαι με αποτέλεσμα αυτό να με γεμίζει πικρία και απογοήτευση, επειδή με αποκλείει από τη χαρά της ζωής και της δημιουργικότητας της προσωπικότητάς μου δεδομένου ότι απαραίτητο στοιχείο για αυτή είναι η ελευθερία αυτοπροσδιορισμού μου όπως και ο σεβασμός της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής μου.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ουσιαστικά είμαι αναγκασμένος όπως και τα υπόλοιπα μέλη της Μακεδονικής Μειονότητας να συμμετέχω με “μισή καρδιά” σε εθνοτικές εκδηλώσεις και εορτασμούς, που αν και έχουν μεγάλο συμβολισμό και σημασία για την ιστορική καταγωγή και κληρονομιά μου (π.χ. Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης 20-21/5, Φλώρινα, 20/7 Γιορτή Προφήτη Ηλία (Ίλιντεν) προς τιμήν της επανάστασης κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δεν μπορώ να εορτάσω τα ήθη και έθιμα με τα οποία γαλουχήθηκαν και έλαβαν παιδεία γενιές ολόκληρες, ένεκα της λύπης μου, αλλά συμμετέχω σε αυτές με αίσθημα απογοήτευσης και πικρίας, επειδή η χώρα στην οποία ζω και παράγω δεν μου επιτρέπει να δηλώσω ελεύθερα την καταγωγή μου μέσω και του επωνύμου μου όπως και μέσα από κάθε εκδήλωση της ζωής μου, όπως έχω δικαίωμα.

Η άρνηση της Ελλάδας να δεχθεί την αίτησή  μου για διόρθωση του ονόματός μου αποτελεί επέμβαση των ελληνικών αρχών στην άσκηση του δικαιώματός μου και δεν δικαιολογείται σε μία δημοκρατική κοινωνία, όπως η ελληνική, καθόσον  κανένας κίνδυνος δεν προκύπτει από τη διόρθωση αυτή, για την εθνική ή δημόσια ασφάλεια της χώρας, την οικονομική ευημερία της χώρας, την προάσπιση της τάξης και την πρόληψη ποινικών παραβάσεων την προστασία της υγείας ή της ηθικής ή την προστασία των δικαιωμάτων και ελευθεριών άλλων.

ΕΝΝΟΜΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΜΟΥ ΠΡΟΣ ΑΣΚΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΗΣ

Έχω έννομο συμφέρον για την άσκηση της προσφυγής μου ενώπιον του ΕΔΔΑ διότι

α) η προσβαλλόμενη πράξη  μου έχει προκαλέσει ηθική βλάβη, β) υφίσταμαι τη βλάβη αυτή υπό την ιδιότητά μου ως έλληνα πολίτη, μέλος της Μακεδονικής μειονότητας αλλά και ως ευρωπαίου πολίτη. Αφορά την ίδια μου τη ζωή και τη ζωή της οικογένειάς μου, η οποία θίγεται άμεσα από την άρνηση του ελληνικού κράτους να διορθώσει το επώνυμό μου στο ορθό και αληθές Μπενίσεβ. Συγκεκριμένα η ΕΣΔΑ άρθρο 8 παρ. 1,2 , η οποία έχει κυρωθεί από την Ελλάδα δυνάμει του Ν.Δ. 53/1974 ορίζει ότι:

“1. Πάν πρόσωπον δικαιούται εις τον σεβασμόν της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής του, της κατοικίας του και της αλληλογραφίας του.

2. Δεν επιτρέπεται να υπάρξει επέμβασις δημοσίας αρχής εν τη ασκήσει του δικαιώματος τούτου, εκτός εάν η επέμβασις αύτη προβλέπεται υπό του νόμου και αποτελεί μέτρον το οποίον, εις μίαν δημοκρατική κοινωνίαν είναι αναγκαίον δια την εθνική ασφάλειαν, την δημοσίαν ασφάλειαν, την οικονομικήν ευημερίαν της χώρας, την προάσπισιν της τάξεως και την πρόληψιν ποινικών παραβάσεων, την προστασίαν της υγείας ή της ηθικής ή την προστασίαν των δικαιωμάτων και ελευθεριών άλλων”.

Παρά ταύτα, είμαι υποχρεωμένος να ζω ουσιαστικά με δύο επώνυμα το ένα εκ των οποίων (Βασιλειάδης) έχει επιβληθεί στην οικογένειά μου και είμαι αναγκασμένος να υφίσταμαι τη στέρηση του πραγματικού μου επωνύμου, που είναι το μόνο αληθινό και εκφράζει την καταγωγή μου, τους δεσμούς αίματος με τους συμπατριώτες μου και αντιπροσωπεύει την ιστορική αλήθεια της μακεδονικής εθνότητας.  Συγκεκριμένα, επειδή στην καθημερινή μου ζωή και τις κοινωνικές μου επαφές είμαι γνωστός με το επώνυμο Μπενίσεβ, ουσιαστικά διαβιώ αναγκασμένος να έχω διπλή προσωπικότητα, αφού είμαι υποχρεωμένος στις συναλλαγές μου με τις δημόσιες υπηρεσίες του Ελληνικού Κράτους να χρησιμοποιώ το επώνυμο Βασιλειάδης και στις επαφές με τους δικούς μου ανθρώπους το επώνυμο Μπενίσεβ, το οποίο είναι και το μόνο που επιθυμώ να φέρω. Το γεγονός αυτό που προκαλεί ψυχικό πόνο και ταλαιπωρία γιατί με αποκόπτει από τις πολιτισμικές ρίζες μου και την πολιτιστική μου κληρονομιά.

Κανένα δικαίωμα δεν έχει το ελληνικό κράτος να ασκεί εις βάρος μου αυτή την ψυχολογική βία, τη στιγμή μάλιστα ή που η Ελλάδα σήμερα είναι ελεύθερο και ειρηνικό κράτος, το οποίο ήδη σήμερα βρίσκεται σε διαδικασία αποκατάστασης άλλων μειονοτήτων στη χώρα, όπως π.χ. της Εβραϊκής.

Σημειωτέον ότι στην ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΙΣΑΛΟΔΟΞΙΑΣ (ECRI) ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ (4ος κύκλος επιτήρησης), 15-9-2009, παρ. 117, αναφέρονται ειδικά τα εξής:

117. Η ECRI συνιστά στις ελληνικές αρχές να ερευνήσουν τους ισχυρισμούς για διακρίσεις κατά μελών της μακεδονικής και της τουρκικής κοινότητας και να λάβουν τα κατάλληλα μέτρα για να τις αντιμετωπίσουν περιλαμβανομένης περιλαμβανομένης και της διασφάλισης της εφαρμογής της σχετικής νομοθεσίας όπου είναι απαραίτητο. Από όλα τα ανωτέρω συνάγεται ότι έχω έννομο συμφέρον να αιτηθώ την προστασία του ΕΔΔΑ δεδομένου ότι η εμμονή του ελληνικού κράτους να μου επιβάλλει το επώνυμο Βασιλειάδης και να μου απαγορεύει τη έννομη αποκατάσταση και χρήση του αληθούς μου επωνύμου Μπενίσεβ αποτελεί καταπάτηση πρωταρχικών και θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων μου, που αφορούν τον αυτοπροσδιορισμό  μου ως ανθρώπου , ιδιαίτερα του άρθρου 8 ΕΣΔΑ που εξασφαλίζει το δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής μου, όπως και του άρθρου 14 ΕΣΔΑ που εξασφαλίζει την απαγόρευση των διακρίσεων. Παρά ταύτα, το ελληνικό κράτος δεν έχει συμμορφωθεί επ’ ουδενί με τα ανωτέρω, παραβιάζοντας κατάφωρα πρωταρχικά δικαιώματα αυτοπροσδιορισμού και αυτοδιάθεσής μου.

Με τα αναφερόμενα πραγματικά περιστατικά παραβιάζεται κατάφωρα ο σεβασμός του προσώπου μου και της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής μου, επειδή δεν μου επιτρέπεται ελεύθερα να δηλώνω την καταγωγή και την εθνότητά μου, βίαια  αποκόπτομαι  από τις παραδόσεις, τα ήθη, τα έθιμα αλλά και την εθνική συνείδηση που αυτό το επώνυμο σημαίνει για εμένα. Είναι το επώνυμο που φέρει την

πνευματική μου κληρονομιά, δηλώνει και συμβολίζει την μακρά πορεία της οικογένειάς μου. Η επιμονή του ελληνικού κράτους να μην εισακούει τις αιτήσεις μου για αλλαγή του επωνύμου μου αποτελεί καταχρηστική και παράνομη  επέμβαση  στην προσωπική μου σφαίρα , με αποτέλεσμα να διαιωνίζεται κατάφωρη αδικία και ανελευθερία.

Είναι αναφαίρετο δικαίωμά μου να επιλέγω εγώ αν θα αντιμετωπίζομαι βάσει της ιδιότητάς μου ή όχι ως μέλους της Μακεδονικής μειονότητας. Σε αυτό υπάγεται και το δικαίωμά μου να χρησιμοποιώ το επώνυμο της οικογένειάς μου. Τούτο δεν μπορεί να περιορισθεί ούτε από το γεγονός ότι η Μακεδονική Μειονότητα δεν είναι αναγνωρισμένη επίσημα στην Ελλάδα, διότι ως πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχω δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού (εθνικού, γλωσσικού, θρησκευτικού κ.λπ).

Επιπλέον, έτσι παραβιάζεται το δικαίωμά μου να χρησιμοποιώ το επίθετό μου στη μειονοτική γλώσσα καθώς και το δικαίωμα αναγνώρισής του. Η ύπαρξη εθνικής μειονότητας μάλιστα σε ένα κράτος είναι θέμα ουσιαστικό και πραγματικό κι όχι τυπικό αναγνώρισης αυτής.

Σύμφωνα με το Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, όπως κυρώθηκε με το Ν. 2462/1997 Άρθρο 27, τα πρόσωπα που ανήκουν σε εθνοτικές, θρησκευτικές ή γλωσσικές μειονότητες,  δεν μπορούν να στερηθούν του δικαιώματος να έχουν, από κοινού με τα άλλα μέρη της ομάδας τους, τη δική τους πολιτιστική ζωή, να εκδηλώνουν και να ασκούν τη δική τους θρησκεία ή να χρησιμοποιούν τη δική τους γλώσσα. Επομένως αποδεικνύεται και πάλι ότι το ελληνικό κράτος, με την απόρριψη της αίτησής μου περί αλλαγής ή ορθότερα διόρθωσης του επωνύμου μου από Βασιλειάδης σε Μπενίσεβ παραβιάζει και τη συγκεκριμένη διάταξη.

Η απαγόρευση χρήσης του επωνύμου μου παραβαίνει τις διατάξεις του Κειμένου της Κοπενγχάγης του

ΟΑΣΕ, άρθρα 32-34 το οποίο η Ελλάδα έχει επικυρώσει και του ΣΥΜΦΩΝΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΗΕ, άρθρο 27, που έχει κυρωθεί από την Ελλάδα με το ν. 2462/1997,  καθόσον ουσιαστικά ματαιώνει το αναφαίρετο δικαίωμά μου να εκφράζω ελεύθερα την γλωσσική ή θρησκευτική μου ταυτότητα και να διατηρώ και να αναπτύσσω τον πολιτισμό μου σε όλες του τις εκφάνσεις, ελεύθερα από κάθε προσπάθεια αφομοίωσης και μάλιστα ενάντια στη θέλησή μου.

Ως μέλος εθνοτικής μειονότητας έχω δικαίωμα να μη στερούμαι του δικαιώματος να έχω από κοινού με τα άλλα μέρη της ομάδας μου, τη δική μας πολιτιστική ζωή, να εκδηλώνουμε και να ασκούμε τη δική μας θρησκεία ή να χρησιμοποιούμε τη δική μας γλώσσα. Η άρνηση της Ελλάδας να μου αναγνωρίσει αυτά τα δικαιώματα αποτελεί παράβαση των έναντι διατάξεων.

Επιπλέον, η απαγόρευση να χρησιμοποιώ το πατρικό μου επώνυμο αντίκειται και στο Σύνταγμα της Ελλάδας επειδή παραβιάζει την ισότητα μεταξύ των ελλήνων πολιτών έναντι του νόμου (άρ. 4). Επίσης παραβιάζει την αρχή του κοινωνικού  κράτους δικαίου  (άρ. 25), επειδή αν και το ελληνικό κράτος έχει την υποχρέωση να διαφυλάσσει και να εγγυάται το δικαίωμά μου ως ατόμου και ως μέλους του κοινω-

νικού συνόλου εν τούτοις αρνείται να μου αναγνωρίσει το δικαίωμα αυτό.

Για την επιδίωξη της αλλαγής του επωνύμου μου από Βασιλειάδης σε Μπενίσεβ, σύμφωνα με τα ανωτέρω τήρησα τη νομική διαδικασία που επιβάλλουν οι νόμοι της Ελλάδας, εξαντλώντας τα εσωτερικά ένδικα μέσα της χώρας μου τα οποία είναι σχετικά προς τις επικαλούμενες παραβιάσεις και ταυτοχρόνως είναι διαθέσιμα και επαρκή.

Η προσφυγή μου ενώπιον του Δικαστηρίου Σας είναι νόμιμη βάσιμη και αληθής, ασκείται δε αρμοδίως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με το άρθρο 34-35 ΕΣΔΑ, πρέπει δε να γίνει δεκτή για να μπορέσω να επανακτήσω το επώνυμό μου Μπενίσεβ, αντί του Βασιλειάδης που έχω σήμερα.

……………………………

………………………………….

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Η καθηγήτρια Ρίκη Βαν Μπούσχοτεν μιλάει για τα παιδιά του Εμφυλίου Πολέμου

Ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος παρουσιάζει αρκετές ιδιομορφίες, μια από τις οποίες ήταν η πρακτική του “παιδομαζώματος” και από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές.


Η Ρίκη Βαν Μπούσχοτεν, Καθηγήτρια και Διεθύντρια του Τομέα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, με αφορμή την έκδοση στα ελληνικά του βιβλίου
“Παιδιά του ελληνικού Εμφυλίου. Πρόσφυγες και πολιτική της μνήμης”, Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 2015, το οποίο συνέγραψε με τον Αμερικάνο ανθρωπολόγο Λόρινγκ Ντάνφορθ, αναλύει το φαινόμενο και φωτίζει άγνωστες πτυχές του τραυματικού παρελθόντος που στοιχείωσε τη χώρα μας για δεκαετίες.


Το “παιδομάζωμα” ήταν μια πρακτική που ακολούθησαν και οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές, αλλά η επικοινωνιακή αξιοποίηση από την πλευρά της εθνικής κυβέρνησης είχε ως αποτέλεσμα να στιγματιστεί στη διεθνή κοινή γνώμη η πλευρά του ΔΣΕ. Πόσο σημαντική θεωρείτε στην εξέλιξη της εμφύλιας σύρραξης την πρακτική αυτή, ιδίως σε ό,τι αφορά στη διεθνή της εικόνα;

Όταν μιλάμε για «διεθνή κοινή γνώμη» θα πρέπει κατ’αρχάς να λάβουμε υπόψη μας ότι βρισκόμαστε ακριβώς στην αρχή του Ψυχρού

Η Ρίκη Βαν Μπούσχοτεν

Η Ρίκη Βαν Μπούσχοτεν

Πολέμου, που διαίρεσε για μισό αιώνα τη «διεθνή κοινή γνώμη» σε δύο στρατόπεδα.

Ασφαλώς το «ζήτημα των παιδιών» αποτέλεσε ένα πρόσφορο έδαφος για προπαγάνδα από τις δύο πλευρές. Ωστόσο, η προπαγάνδα της ελληνικής κυβέρνησης, που κατηγορούσε το Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας για μαζική απαγωγή των παιδιών, έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και γενοκτονία, ήταν αποτελεσματική κυρίως στο εσωτερικό μέτωπο.

Κι αυτό κυρίως λόγω του ηθικού πανικού που έσπειραν στον πληθυσμό  οι εικόνες βίαιας απόσπασης των παιδιών από τις μητέρες τους. Ύστερα από την εμπεριστατωμένη επί τόπου έρευνα της Ειδικής Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για τα Βαλκάνια (UNSCOB) την άνοιξη του 1948, δεν επιβεβαιώθηκε ούτε η μαζική απαγωγή, ούτε βεβαία οι κατηγορίες για γενοκτονία και έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.

Ως αποτέλεσμα, η δυτική κοινή γνώμη αποστασιοποιήθηκε αρκετά από τις πιο ακραίες θέσεις της ελληνικής κυβέρνησης. Ιδιαίτερη εντυπωσιακή είναι η μεταστροφή της αμερικάνικης κυβέρνησης σε αυτό το θέμα, παρόλο που ήταν η βασική σύμμαχος της ελληνικής κυβέρνησης στον αγώνα κατά του κομμουνισμού.

Η πολεμική διάσταση του εμφυλίου είναι εν πολλοίς γνωστή, αλλά η κοινωνικές επιπτώσεις αποτελούν αντικείμενο μελετών τα τελευταία χρόνια. Πόσο σημαντική θεωρείτε τη μελέτη της κοινωνικής ιστορίας για να κατανοήσουμε το παρελθόν και τα τραύματα που άφησε;

Η μελέτη των κοινωνικών διαστάσεων του εμφυλίου ξεκίνησε περίπου πριν 20 χρόνια, μια στροφή όμως που συνέπεσε με το νέο ενδιαφέρον που έδειξαν ερευνητές, αλλά και η ελληνική κοινωνία για το τραυματικό παρελθόν του Εμφυλίου, ένα θέμα που μέχρι τότε είχε μείνει ταμπού.

Αν και δεν μου αρέσει να περιαυτολογήσω, θεωρώ ότι η εθνογραφική μελέτη που έγραψα για μια κοινότητα των Γρεβενών στη δεκαετία του 1940 (Ανάποδα Χρόνια, εκδόσεις Πλέθρον 1997) έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη αυτή.

Στο νέο βιβλίο που έγραψα με τον κ. Ντάνφορθ, στόχος μας ήταν ακριβώς να μελετήσουμε, από ανθρωπολογική σκοπιά, τις κοινωνικές, αλλά και τις πολιτικές διαστάσεις αυτού του σημαντικού επεισοδίου του ελληνικού εμφυλίου.

Προπαντός θέλαμε να δώσουμε το λόγο στα ίδια δρώντα υποκείμενα, τα τότε παιδιά, για τα οποία χύθηκαν τόνοι μελάνι, αλλά η φωνή των οποίων μέχρι τώρα δεν ακούστηκε.

Αυτό που κερδίσαμε με αυτή την προσέγγιση είναι να αναδείξουμε την πολυπλοκότητα των εμπειριών των ανθρώπων και την πολυφωνία των φορέων της ιστορίας.

Αυτό είναι και το καλύτερο αντίδοτο στη μονομερή παρουσίαση των γεγονότων που εξακολουθεί να κυριαρχεί στο δημόσιο λόγο και σήμερα.

Στην εισαγωγή της αμερικάνικης έκδοσης του βιβλίου σας αναφέρετε τις συνομιλίες σας με κατοίκους του χωριού Περιβολάκι. Πόσο δύσκολο ήταν για όσους έφυγαν κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου να επιστρέψουν στην Ελλάδα και τι σήμαινε αυτό για τους ίδιους και το κοινωνικό τους περιβάλλον; Πως έγιναν δεκτοί από τους παλιούς συγχωριανούς τους;

Το παράδειγμα του χωριού Περιβολάκι ίσως δεν είναι τόσο αντιπροσωπευτικό, με την έννοια ότι το χωριό έμεινε κατεστραμμένο μέχρι να γυρίσουν οι πολιτικοί πρόσφυγες στη δεκαετία του 1980 και να ξαναχτίσουν το χωριό.

Η γενικότερη πολιτική του μετεμφυλιακού ελληνικού κράτους ήταν η άρνηση της επιστροφής των πολιτικών προσφύγων.

Αυτή η πολιτική συνεχίστηκε και τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης και άλλαξε επί ΠΑΣΟΚ, με εξαίρεση όμως όσους δεν θεωρούνταν «έλληνες το γένος», δηλαδή τους πρώην κατοίκους της Βόρειας Ελλάδας με μητρική γλώσσα τη μακεδονική ή μακεδονική καταγωγή.

Υπολογίζουμε ότι από τα παιδιά που μεταφέρθηκαν στην Ανατολική Ευρώπη, σχεδόν τα μισά ήταν μακεδονικής καταγωγής.

Πέρα όμως από αυτό το σημαντικό ζήτημα, η επιστροφή των παιδιών που κατόρθωσαν να γυρίσουν στην Ελλάδα στη δεκαετία του 1950 σημαδεύτηκε κυρίως από κοινωνικά προβλήματα.

Όπως αναλύουμε στο βιβλίο μας, τα παιδιά αυτά ήταν τότε πλέον στην εφηβεία, είχαν συνηθίσει να ζουν σε ένα πιο σύγχρονο αστικό περιβάλλον και περίμεναν να σπουδάσουν στις χώρες που τα φιλοξένησαν.

Αυτά τα όνειρα τα κατέστρεψε η επιστροφή σε ένα υποβαθμισμένο ορεινό αγροτικό περιβάλλον και σε γονείς από τους οποίους είχαν πλέον αποξενωθεί. Απογοητεύμενα, τα περισσότερα αγόρια πήραν ξανά το δρόμο της μετανάστευσης, ενώ τα περισσότερα κορίτσια αναγκάστηκαν

Το εξώφυλλο της αμερικάνικης έκδοσης του βιβλίου

Το εξώφυλλο της αμερικάνικης έκδοσης του βιβλίου

να συμβιβαστούν με τη νέα τους κατάσταση.

Τελικά, μπορούμε να δούμε τον Εμφύλιο ως “άσπρο-μαύρο”, ή υπάρχουν και άλλες ιστορικές “αποχρώσεις”;

Ο κάθε εμφύλιος, με την απόλυτη αντιπαράθεση των δύο αντιπάλων, έχει από τη φύση του ένα στοιχείο «άσπρο-μαύρο» και αυτή η διπολική

Παιδάκια παρελαύνουν με πλακάτ

Παιδάκια παρελαύνουν με πλακάτ

αφήγηση, λόγω των τραυματικών εμπειριών της βίας, μεταβιβάζεται συχνά και στις επόμενες γενιές.

Χρειάζεται πάντα πολύ καιρός για να μπορούν οι ερευνητές και τόσο μάλλον τα μέλη αυτών των κοινωνιών να ανακαλύψουν πιο λεπτές «αποχρώσεις». Ωστόσο, η από τα κάτω μελέτη του ελληνικού εμφυλίου – και αυτό είναι το βασικό δίδαγμα που αποκόμισα από την πολυετή ενασχόληση με το θέμα αυτό – δείχνει πως υπάρχουν πάντα πολλοί άνθρωποι που προσπαθούν να ξεφύγουν από αυτή την ασπρόμαυρη λογική, είτε συνειδητά, είτε με τις ίδιες τις πράξεις τους.

Ένα παράδειγμα από την έρευνα στα Γρεβενά ήταν η διατήρηση προπολεμικών δικτύων συνεργασίας μεταξύ πολιτικών αντιπάλων, με αποτέλεσμα συχνά ο αριστερός να μπορεί να γλυτώσει τον δεξιό από τη βία του δικού του στρατοπέδου και το αντίστροφο.

Αυτές οι συμμαχίες πέρα από ιδεολογικό προσανατολισμό συνέβαλαν μεταπολεμικά στην επανόρθωση των κοινωνικών σχέσεων στην περιοχή.

Στο νέο μας βιβλίο θα βρείτε και ένα άλλο ενδιαφέρον παράδειγμα στις «αφηγήσεις δραπέτευσης» των παιδιών, οι οποίες συχνά ακολουθούν διαφορετική λογική από τις αντίστοιχες ηγεμονικές αφηγήσεις δραπέτευσης του Ψυχρού Πολέμου.

Έπαρση σημαίας σε κάποια παιδούπολη

Έπαρση σημαίας σε κάποια παιδούπολη

Βιογραφικό της Ρίκη Βαν Μπούσχοτεν

Έλαβε πτυχία Φιλολογίας και Ιστορίας από τα Πανεπιστήμια της Μπολώνια (Ιταλία, 1972), Ουτρέχτη (Ολλανδία, 1974) και Ιωαννίνων (1977) και διδακτορικό δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ (1987).

Η βασίλισσα Φρειδερίκη επισκέπτεται μια από τις παιδουπόλεις

Η βασίλισσα Φρειδερίκη επισκέπτεται μια από τις παιδουπόλεις

Εργάστηκε ως μεταφράστρια στο Συμβούλιο Υπουργών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (1980-2000). Από το 2000 διδάσκει ως Καθηγήτρια στο Τμήμα Ι.Α.ΚΑ του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Ειδικευμένη σε θέματα προφορικής ιστορίας, κοινωνικής μνήμης, εθνοτισμού και, πιο πρόσφατα, ανθρωπολογίας των μετασοσιαλιστικών κοινωνιών και της μετανάστευσης.

Δημοσίευσε πολλά βιβλία και άρθρα στα ελληνικά, αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά και ισπανικά. Είναι διευθύντρια του εργαστηρίου κοινωνικής ανθρωπολογίας και του αρχείου προφορικών μαρτυριών που στεγάζεται εκεί.

Είναι επίσης πρόεδρος της Ένωσης Προφορικής Ιστορίας (ΕΠΙ) και μέλος της διεθνούς συντακτικής επιτροπής του περιοδικού “Oral History”. Επιστημονική υπεύθυνη ερευνητικού προγράμματος για Φύλο και Μετανάστευση από την Νοτιοανατολική Ευρώπη (2004-2007), και της ερευνητικής ομάδας του Ι.Α.ΚΑ στα προγράμματα Ελληνικά για Μετανάστες Γονείς (2010-2011) και Σχεδιάζοντας το Μουσείο Πόλης του Βόλου (2011-2015).
Βιβλιογραφία

Ρίκη Βαν Μπούσχοτεν & Λόριγκ Ντάνφορθ, Παιδιά του ελληνικού Εμφυλίου. Πρόσφυγες και πολιτική της μνήμης. Αθήνα: Εκδόσεις Αλεξάνδρεια,2015.

Παιδάκια σε παιδούπολη

Παιδάκια σε παιδούπολη

Loring Danforth & Riki Van Boeschoten, Children of the Greek Civil War: Refugees and the Politics of Memory, University of Chicago Press, 2011. (Edmund Keeley Book Prize, MGSA, 2013)

Α.Βερβενιώτη, Ρ.Βαν Μπούσχοτεν, Μ.Ρεπούση, Γ.Τσιώλης, Χ.Ανδρεάδου, Προφορικές Ιστορίες. Ένας οδηγός προφορικής ιστορίας για την Εκπαίδευση και την Κοινότητα. Χανιά: Νομαρχία Χανίων, ΑΠΘ, 2010.

Περασάμε πoλλές μπόρες, κoρίτσι μoυ… Αθήνα: Πλέθρον 1999.

Roberto Cipriani, Vittorio Cotesta, Nikos Kokosalakis, Riki Van Boeschoten, Episkepsi, Il Villagio Armonioso. Tradizione, modernità, solidarietà e conflitto in una comunità greca. Milano: Francangeli, 1999.

Αvάπoδα χρόvια. Συλλoγική μvήμη και ιστoρία στo Ζιάκα Γρεβεvώv, 1900-1950. Αθήνα: Πλέθρον, 1997.

Εξώφυλλο βιβλίου της Ρίκη Βαν Μπούσχοτεν

Εξώφυλλο βιβλίου της Ρίκη Βαν Μπούσχοτεν

From Armatolik to People’s Rule: Investigation into the Collective Memory of Rural Greece (1750-1949). Amsterdam: Hakkert, 1991

Πηγή: http://pierrekosmidis.blogspot.com

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΑ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Μέλος της Ευρωπαϊκής Ελεύθερης Συμμαχίας – Ευρωπαϊκό Πολιτικό Κόμμα (EFA-EPP)
Μέλος της Ομοσπονδιακής Ένωσης των Ευρωπαϊκών Εθνοτήτων (FUEN)
Στ. Δραγούμη 11 Φλώρινα/Lerin Τ.Κ. 53100; Τ.Θ. 51 Τηλ./fax 0030 23850 46548
www.vinozito.org; e-mail: rainbow@vinozito.org


Προς

Υπουργό Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης
Αναπληρωτή Υπουργό Μεταναστευτικής Πολιτικής
κ.  Τασία Χριστοδουλοπούλου
Βας. Σοφίας 15, Τκ. 10674, info@ypes.gr

Αξιότιμη κ. Χριστοδουλοπούλου,

Λαμβάνοντας υπόψη την συζήτηση στις αρμόδιες επιτροπές  της Βουλής για τη χορήγηση ελληνικής Ιθαγένειας σε μετανάστες 2ης γενιάς, όπως και  για την αλλαγή του πλαισίου- νόμου, θα θέλαμε να σας κάνουμε γνωστή ακόμη μια πτυχή του ζητήματος «ελληνική ιθαγένεια».
Σας παραθέτουμε υ
ποθέσεις με αρνήσεις εισόδου και αφαιρέσεις ιθαγένειας σε εθνικά Μακεδόνες πολιτικούς πρόσφυγες και οικονομικούς μετανάστες, από πλευράς ελληνικών αρχών.  Ευελπιστώντας ότι θα φροντίσετε να δώσετε λύση σε αυτό το τεράστιο ζήτημα εφαρμόζοντας τις διεθνείς συμβάσεις για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα των μειονοτήτων, για να δωθεί η ευκαιρία σε πολλούς ανθρώπους να επανακτήσουν την αδίκως χαμένη ελληνική τους ιθαγένεια.

Σε ότι αφορά τους οικονομικούς μετανάστες:

Η ελληνική κυβέρνηση  αφαιρεί ιθαγένειες από μέλη της μακεδονικής μειονότητας εφαρμόζoντας επιλεκτικά το άρθρο 20 παρ. 1 Γ* του Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας κυρίως σε όσους είναι οργανωμένοι σε συλλόγους μεταναστών στο εξωτερικό και εκφράζουν στον προσωρινό τόπο διαμονής τους την μακεδονική πολιτιστική, γλωσσική ή εθνοτική τους ταυτότητα.

Η απόφαση συνήθως γνωστοποιείται στους ενδιαφερομένους κατά την ημέρα άφιξής τους στην Ελλάδα είτε για προσωρινή είτε για οριστική παραμονή και επαναπατρισμό. Τα άτομα στα οποία αφαιρείται η ιθαγένεια κηρύσσονται ταυτόχρονα  ανεπιθύμητα (persona non grata) και δεν επιτρέπεται ούτε καν η είσοδός τους στην Ελλάδα για να επισκεφθούν τους συγγενείς και τον τόπο καταγωγής τους.

Τέτοια  παραδείγματα είναι α) του κ. Γιώργου Μισάλη από το χωριό Μελίτη Φλώρινας (Οβτσσάρανι Λέρινσκο) ο οποίος διαμένει τα τελευταία χρόνια στην Μελβούρνη Αυστραλίας ως οικονομικός μετανάστης. Στις  07.05.2005 επιχείρησε να εισέλθει στην Ελλάδα για να παρευρεθεί στη κηδεία του πατέρα του. Οι ελληνικές αστυνομικές αρχές απαγόρευσαν την είσοδό του στην Ελλάδα εφαρμόζοντας τη παραπάνω απόφαση.

β) του κ. Σαραγιόπουλου Γεωργίου και κ. Σαραγιόπουλου Χρήστου, Καναδοί πολίτες, από το χωριό Άγιος Γερμανός (Γκέρμαν), οι οποίοι έμαθαν ότι έχασαν την ελληνική τους ιθαγένεια κατά την προσπάθεια του να επισκεφτούν το χωριό τους, το καλοκαίρι του 2005.

γ) στην ίδια ακριβώς κατηγορία ανήκει και ο κ. Σιπιδίας Βασίλης, Καναδός πολίτης, από το χωριό Κέλλη Φλώρινας (Γκορνίτσσεβο Λέρινσκο),  o οποίος το καλοκαίρι του 2000 επιχειρεί να επισκεφτεί το χωριό του και δυστυχώς δεν του επιτρέπετε η είσοδός του σε ελληνικό έδαφος και ταυτοχρόνως του ανακοινώνεται ότι σύμφωνα με τον Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας αρ. 20 παρ. 1Γ  έχει χάσει την ελληνική ιθαγένεια.

δ) αφαίρεση της ιθαγένειας του κ. Χρήστου Γκαγκάτση, ο οποίος κηρύχθηκε ανεπιθύμητος στην Ελλάδα σε εφαρμογή πάλι του άρθρου 20 παρ 1Γ. O κ. Γκαγκάτσης  κατάγεται από το χωρίο Ακρίτας (Μπουφ)  του νομού Φλώρινας (Υπ. Εσωτερικών – Γεν. Δ/νση Διοικ. Υποστήριξης  Τμήμα Ιθαγένειας  (Α. Π. Φ. 97674/4724 – Αθήνα 3/3/2004), και πολλοί άλλοι.

Σε ότι αφορά τους πολιτικούς πρόσφυγες:

Σύμφωνα με την «Κοινή  Απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών και Δημόσιας Τάξης, Γεννηματά και Σκουλαρίκη» υπάρχουν χιλιάδες Μακεδόνες πολιτικοί πρόσφυγες, Έλληνες πολίτες που τους έχει αφαιρεθεί η ελληνική ιθαγένεια. Σε πολλούς από αυτούς δεν τους επιτρέπεται ακόμη και η είσοδος στη χώρα μας από χώρες από τις οποίες δεν χρειάζονται θεωρήσεις εισόδου όπως ο Καναδάς και η Αυστραλία. Σε ότι αφορά τους προσωρινά διαμένοντες στη Δημοκρατία της Μακεδονίας ή αλλού υπάρχει άλλο ειδικό καθεστώς χορήγησης βίζας όπου όμως και εκεί υπάρχουν προβλήματα.

Σας παραθέτουμε ορισμένες περιπτώσεις των τελευταίων χρόνων:

Στις 20 Ιουλίου 2003, ο κ.  Γιάνκο Καλίντσεφ (Ιωάννης Καλίνης) Αυστραλός πολίτης, γεννημένος στο χωριό Μελίτη –Φλώρινας (Οβτσσάρανι Λέρινσκο)  και ο Καναδός πολίτης Γκιόργκι Κίζοβσκι (George Kizovski) γεννημένος στο χωριό Γάβρος Καστοριάς (Γκάμπρεςς Κόστουρσκο) επιχείρησαν να περάσουν τα ελληνικά σύνορα για να επισκεφτούν το τόπο γέννησής τους. Οι ελληνικές αρχές συνόρων τους αρνήθηκαν την είσοδο χωρίς καν να τους ενημερώσουν για ποιο λόγο δεν τους επιτρέπεται η είσοδος σε ελληνικό έδαφος.

Υπόθεση  κ. Δημάκη Αντωνίου του Ιωάννη από το χωριό Μελάς (Στάτιτσα), ο οποίος έχει απολέσει την ελληνική ιθαγένεια. Εγγεγραμμένος στα δημοτολόγια του Δήμου Κορεστείων με α/α 1227/Ε/34/3 (Έγγραφό Περιφέρειας Δυτ. Μακεδονίας, Δήμου Κορεστείων αρ. πρωτ. 1774/2006).

Τον Ιούλιο του 2002 οι ελληνικές αρχές δεν επιτρέπουν στον κ. Steve Pliakes,  Καναδό πολίτη, με καταγωγή από το χωριό Σκλήθρο Αμυνταίου (Ζέλενιτςς Σοροβίτσσεβσκο) την είσοδο του σε ελληνικό έδαφος. Όταν διώχθηκε από την Ελλάδα ήταν παιδί, όπως και αρκετοί από τους εν ζωή πολιτικούς πρόσφυγες σήμερα.

Στις 21 Ιουλίου 2003, η Βάνα Νίζοβσκι (Vana Niczowski) και ο σύζυγος της Χρήστος (Chris Niczowski), Καναδοί πολίτες, γεννημένοι στο χωριό Μελάς  Καστοριάς (Στάτιτσα Κόστουρσκο),  επιχειρούν να περάσουν τα σύνορα της Ελλάδος για να επισκεφτούν τον τόπο γέννησης τους. Οι συνοριακές αρχές τους το απαγορεύουν την είσοδο τους με την αιτιολογία ότι στο διαβατήριο τους αναφερόταν ο τόπος γέννησης τους με «μη ελληνικό όνομα».

Στις 4 Αυγούστου 2004, ο κ. Γκιόργκι Πλούκοφσκι (Giorgi Plukovski), Καναδός πολίτης,  γεννημένος στη Χαλάρα  Καστοριάς (Ποζντίβισστα Κόστουρσκο), προσπάθησε να περάσει τα σύνορα (από την Δημοκρατία της Μακεδονίας) μάταια όμως, διότι οι συνοριακές αρχές αρνήθηκαν την είσοδο του με την αιτιολογία ότι αποτελεί απειλή για δημόσιο κίνδυνο, εσωτερική ασφάλεια και δημόσια υγεία.  Στον κ. Πλούκοφσκι δεν του επέτρεψαν την είσοδο του στην Ελλάδα παρόλο που το ίδιο άτομο λίγους μήνες πριν είχε ταξιδέψει από την Ιταλία προς Ελλάδα χωρίς κανένα πρόβλημα.

Στις 30 Μαΐου 2002, μαθαίνουμε από τον κ. Μέντο Πέτρεφσκι (Mendo Petrevski) Καναδό πολίτη, ότι του απαγορεύεται η είσοδος του στην Ελλάδα. Σε αυτή την περίπτωση είχαμε και χλευασμό από τις ελληνικές συνοριακές αρχές (Συνοριακός Σταθμός Νίκης – Φλώρινα) και ο κ. Πέτρεφσκι, παρόλα τις επίμονες προσπάθειες του, δεν έλαβε κανένα έγγραφο από τις ελληνικές συνοριακές αρχές για το λόγο για τον οποίο δεν του επιτράπηκε η είσοδός.

Παλαιότερα, στις 30/05/2000, είχε απαγορευτεί η είσοδος στον κ. Βάσκο Καρατζά, ο οποίος γεννήθηκε στο Δενδροχώρι Καστοριάς (Ντ΄μπενι Κόστουρσκο), κάτοικος Δημοκρατίας Μακεδονίας.  Το αποδεικτικό γνωστοποίησης  απαγόρευσης εισόδου αναφέρουν ως λόγο: «Καταχώρηση στον κατάλογο ανεπιθυμήτων» (Ελληνική Αστυνομία – Τμήμα Ευζώνων 86/2000). Ο άνθρωπος πέθανε με τον καημό ότι δεν μπόρεσε να ταφή στον οικογενειακό τάφο στο χωριό του.

Σίγουρα υπάρχουν ακόμη πάρα πολλές περιπτώσεις Μακεδόνων  οικονομικών προσφύγων, Ελλήνων πολιτών που έχουν χάσει την ελληνική τους ιθαγένεια και δεν έχουν γίνει γνωστές στο κόμμα μας, όπως και υποθέσεις άρνησης εισόδου στη χώρα μας  πολιτικών προσφύγων που κατοικούν στις Πρώην Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες  με το μεγαλύτερο αριθμό αυτών να κατοικούν στη Δημοκρατία της Μακεδονίας.

Σας παραθέτουμε απόσπασμα από  τον Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας Νόμος 3370/1955 και της Κοινής Απόφασης Υπουργών Εσωτερικών και Δημόσιας Τάξης της Ελλάδος (29/12/1982)  βάση των οποίων Έλληνες πολίτες, εθνικά Μακεδόνες,  χάνουν το δικαίωμα της Ελληνικής Ιθαγένειας και δεν τους επιτρέπεται να περάσουν τα ελληνικά σύνορα και επισκεφτούν το τόπο που γεννήθηκαν, το τόπο που είναι θαμμένοι οι γονείς τους.

*
ΚΩΔΙΚΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑΣ
ΝΟΜΟΣ 3370 / 1955, ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ, ΑΡΘΡΟ 20

Ένεκεν εκπτώσεως

(1) Δύναται να κηρυχθή έκπτωτος της Ελληνικής Ιθαγένειας:

(Γ) όστις εν αλλοδαπή διαμένων ενήργησε προς όφελος αλλοδαπής Πολιτείας πράξεις ασυμβίβαστους προς την ιδιότητα του Έλληνος και αντιθέτους προς τα συμφέροντα της Ελλάδος

—————————————

**
ΚΟΙΝΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΥΠΟΥΡΓΩΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΤΑΞΕΩΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Αθήνα 29.12.1982

Θέμα: Ελεύθερος επαναπατρισμός και απόδοση της Ελληνικής Ιθαγένειας στους πολιτικούς πρόσφυγες

Έχοντες υπ’όψη:

Τις διατάξεις του Νόμου 400 / 76 “Περί Υπουργικού Συμβουλίου και Υπουργείων” όπως τροποποιήθηκαν με το Ν. 1266 / 1982 και στα πλαίσια της πολιτικής της Κυβέρνησης για Εθνική συμφιλίωση και ομοψυχία,

ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ:

Μπορούν να επιστρέψουν στην Ελλάδα όλοι οι Έλληνες το γένος (υ υπογράμμιση δική μας) που κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου 1946-1949 και λόγω αυτού κατέφυγαν στην αλλοδαπή ως πολιτικοί πρόσφυγες έστω και αν αποστερήθηκαν της ελληνικής ιθαγένειας.

ΟΙ ΥΠΟΥΡΓΟΙ
ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΤΑΞΕΩΣ
Γ.
Γεννηματάς, Γ. Σκουλαρίκης

Η Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία – Ουράνιο Τόξο στηρίζει την ενδυνάμωση της δημοκρατίας στη χώρα μας και προσπαθεί να κάνει ότι μπορεί για την μείωση του ελλείμματος της. Για αυτό το λόγο λαμβάνουμε την πρωτοβουλία να προτείνουμε:
α) Τροποποίηση του νόμου που κάνει αναφορά στη καταγωγή πολιτών στη βάση του όρου “γένος” γιατί η χρήση τέτοιων όρων συνιστούν ρατσιστική διάκριση. Άλλωστε για αυτό γίνεται αναφορά σε διεθνείς εκθέσεις ανεξάρτητων οργανισμών όπως:
1) ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ  ΤΟΥ ΟΗΕ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΑΤΟΜΩΝ ΠΟΥ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΕ ΕΘΝΙΚΕΣ Η ΕΘΝΟΤΙΚΕΣ -  ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΓΛΩΣΣΙΚΕΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΕΣ (1992)
2) ΣΥΜΒΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗΣ ΦΥΛΕΤΙΚΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ (1965)
3)  ΣΥΜΒΑΣΗ ΤΩΝ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΕΘΝΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΑΤΟΜΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ (1966)
4)ΣΥΜΒΑΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ (1966), ΣΥΜΒΑΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ (1989)
5)ΣΥΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΚΟΠΕΝΧΑΓΗΣ  ΣΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΔΑΣΕ  (ΔΙΑΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ) 1990

Μετά την απάλειψη της ρατσιστικής διάκρισης στον υπάρχοντα νόμο θεωρούμε ότι η εφαρμογή θετικών διακρίσεων και η πλήρη αποκατάσταση έστω των εν ζωή σήμερα Μακεδόνων πολιτικών προσφύγων θα αποτελέσει τεράστιο βήμα δημοκρατίας στη χώρα.

β) Να αποκατασταθούν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που έχουν καταχωρηθεί στο κατάλογο “ανεπιθύμητων” για τη χώρα, δηλαδή αυτούς τους Έλληνες πολίτες που αφαιρέθηκαν ιθαγένειες και απαγορεύτηκε η είσοδος στη πατρίδα τους. Αυτοί είναι είτε οικονομικοί μετανάστες είτε δεύτερη γενιά πολιτικών προσφύγων που κυρίως μετανάστευσαν από τις πρώην ανατολικές χώρες στα υπερωκεάνια κράτη. (Σας παραθέτουμε  ορισμένες εκθέσεις σχετικά με τα ζητήματα που  αναφέρονται στην επιστολή):
1)  http://www.coe.int/t/dghl/monitoring/ecri/Country-by-country/Greece/GRC-CbC-IV-2009-031-GRC.pdf
2)  greece_introductory_cerd_august_2009_ghm_scan.doc
3) COE, Minority protection in Europe: best practices and deficiencies in implementation of common standards Committee on Legal Affairs and Human Rights, 2010

Τέλος, θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι το κόμμα μας είναι πάντα ανοιχτό και έχει διάθεση για διάλογο ή συμπληρωματική ενημέρωση για το συγκεκριμένο θέμα.

Με εκτίμηση

Το Προεδρείο της ΕΕΣ – Ουράνιο Τόξο

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Ако не живеев, барем да умрам како Македонец Εάν δεν έζησα, τουλάχιστον να πεθάνω σαν Μακεδόνας

Ο Стојан Георгиев (Στόγιαν Γκεοργκίεβ) από το Πέτριτςς της Μακεδονίας του Πίριν – Βουλγαρία, αφηγείται για τα βάσανα που πέρασε για τη Μακεδονία. Ο Пеце Бенишев (Πέτσε Μπενίσσεβ) από το Врбени, Леринско (Β΄ρμπενι Λέρινσκο – Ξυνό Νέρο Φλώρινας) διατηρεί ζωντανή τη φωτιά της μακεδονικότητας που η Ελλάδα με όλες της τις δυνάμεις προσπαθεί να σβύσει. Ο παλιός μάστορας Τράικο από το Πούστετς της Αλβανίας αποτυπώνει το μακεδόνικο ήλιο στα υπέροχα έργα του στη πέτρα. Καθένας απ΄αυτούς τους τρεις άντρες έχει ιδιαίτερη μοίρα. Οι τρεις αυτές μοίρες, από κοινού, αφηγούνται τη μεγάλη μακεδόνικη ιστορία.

Το πρόβλημα που έχει η Ελλάδα με το όνομα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας δεν είναι πρόβλημα μόνο των γραφείων των πολιτικών στις Βρυξέλες, Βουκουρέστι και Νέα Υόρκη. Πέρασαν πάνω από 20 χρόνια απ΄όταν το πρόβλημα του ονόματος και της εθνικής ταυτότητας θρονιάστηκε στις πλάτες των Μακεδόνων στη Βουλγαρία και Ελλάδα. Εκείνοι οι άνθρωποι, που έκαναν φυλακή, που εκδιώχθηκαν από την εργασία τους επειδή δημόσια δηλώνουν τα εθνικά τους αισθήματα, στους οποίους κατασχέθηκαν τα διαβατήρια, των οποίων οι οικογένειες και σήμερα υποφέρουν λόγω της επιμονής τους να εναντιώνονται στην αφομοίωση και στην ξένη προπαγάνδα, γνωρίζουν πολύ περισσότερο το τι σημαίνει η λέξη Μακεδονία απ΄αυτούς που ,,ανταλλάσουν πυρά,, γι΄αυτήν στις προεκλογικές τους καμπάνιες στα Σκόπια, Αθήνα και Σόφια.

Ο Στόγιαν Γκεοργκίεβ από το Πέτριτςς φυλακίστηκε επί οχτώ ολόκληρα χρόνια στις βουλγάρικες φυλακές επειδή δηλώνει δημόσια ότι είναι Μακεδόνας. Ο Πέτσε Μπενίσσεβ από το Βρμπενι/Ξυνό Νερό δίνει αμέτρητες μάχες ενάντια της ελληνικής πολιτικής στα δικαστήρια της Αθήνας και του Στρασβούργου για να λάβει το ανθρώπινο δικαίωμα που εκ γεννητής έχει, να ονομάζεται έτσι όπως ονομάζεται και όχι όπως θέλει το κράτος του οποίου πολίτης είναι.  Ο μάστορας Τράικο από το Πούστετς της Μάλα Πρέσπα Αλβανίας, στις βρύσες που δημιουργεί από πέτρα, αποτυπώνει το κίτρινο ήλιο – αυτός είναι ο τρόπος του για να διατηρεί την σχέση του με τη Μακεδονία.

Ο Στόγιαν, ο Πέτσε και ο Τράικο αφηγούνται τις ιστορίες τους ως παράδειγμα για τη ζωή των Μακεδόνων εκτός συνόρων της Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Όλες οι πιέσεις πάνω τους, οι παγίδες που επί χρόνια τους στήνουν τα κρατικά συστήματα και επί περισσοτέρο των δύο δεκαετιών κυκλικής στροφής σχετικά με το όνομα, δεν καταφέρνουν να σβύσουν την ελπίδα ότι μια μέρα θα καταφέρουν να αποκτήσουν τα ανθρώπινα δικαιώματά τους. Οι άνθρωποι αυτοί, ο καθένας χωριστά αλλά με την ίδια σκέψη στην καρδιά τους, πηγαίνουν παντού στον κόσμο και αφηγούνται τη μακεδόνικη αλήθεια. Έτσι προσπαθούν να προστατέψουν και το όνομα και τη γλώσσα και την ταυτότητα.

Πέτσε εναντίον Πέτρου

Πέτρος Βασιλειάδης ενάντια Πέτσε Μπενίσσεβ – ο ένας Έλληνας, ο άλλος Μακεδόνας. Δύο ονόματα και επώνυμα, αλλά ο Πέτρος και ο Πέτσε δεν είναι δύο άνθρωποι. Είναι ένας, ίδιος άνθρωπος, χωρισμένος στα δύο από το ελληνικό κρατικό σύστημα, το οποίο επέβαλε ελληνικά ονόματα στους Μακεδόνες και με όλους τους μηχανισμούς που διαθέτει η εξουσία, αποτρέπει να δηλώσουν Μακεδόνες που μιλούν μακεδόνικα και έχουν μακεδόνικη εθνική συνείδηση.

Ο Μπενίσσεβ  επί περισσότερα χρόνια ζητά από την Ελλάδα να του επιστρέψει το μακεδόνικο όνομά του. Η υπόθεση τώρα βρίσκεται στο διοικητικό δικαστήριο της Αθήνας. Οι δικαστές επί χρόνια αποφασίζουν εάν θα εγκρίνουν το αίτημά του ή όχι. Εάν το δικαστήριο αποφανθεί αρνητικά, επόμενη στάση θα είναι το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο.


- Είναι πολύ δύσκολο να είσαι Μακεδόνας στην Ελλάδα. Ζούμε σε μία πολύ εθνικιστική κοινωνία, η οποία με όλες τις δυνάμεις προσπαθεί να ξεχαστεί το μακεδόνικο ζήτημα. Παρ΄όλα αυτά, μια φλόγα καίει ακόμη που οι ελληνικές αρχές δεν κατάφεραν να σβύσουν. Ελπίζουμε ότι από τον αγώνα αυτό που δίνουμε καθημερινά, στο τέλος θα βγούμε νικητές – δήλωσε ο Μπενίσσεβ.

Το επώνυμο της οικογένειάς του αλλάχτηκε το 1936, οχτώ χρόνια απ΄όταν η Ελλάδα ξεκίνησε να αλλάζει τα μακεδόνικα ονόματα και τοπονύμια. Τότε και το Β΄ρμπενι, το χωριό του Πέτσε, από τη μια μέρα στην άλλη έγινε Ξυνό Νερό. Ο Ντούμκοβ έγινε Δούμκος, ο Πόποβ έγινε Παπάς, ο Τάτσσεβ έγινε Ιωαννίδης …

Τα παράλογα τέλος δεν έχουν, αφηγούνται κάτοικοι της περιοχής του Λέριν/Φλώρινας. Από δύο ξαδέρφους ο ένας δηλώνει Μακεδόνας και ο άλλος Έλληνας. Ο Σλόμπονταν Μάντζοβ (Λευτέρης Μάντζας) έχει δύο κόρες. Η μεγαλύτερη μαθαίνει τη μακεδόνικη γλώσσα και αγαπά να την μιλάει. Η μικρότερη, η οποία περισσότερο κάνει παρέα με Έλληνες απ΄ότι με Μακεδόνες, αρνείται να μιλάει μακεδόνικα επειδή οι δάσκαλοι της είπαν ότι αυτό είναι μια ,,γύφτικη γλώσσα,,.

-Οι γέροι ακόμη φοβούνται και οι νέοι ντρέπονται να μιλήσουν τη μητρική τους γλώσσα. Ο φόβος θα περάσει αλλά τί θα κάνουμε με την ντροπή; Αυτό είναι ακόμη πιο τρομακτικό πράγμα – δήλωσε ο Σλόμπονταν.

Το Β΄ρμπενι/Ξυνό Νέρο έχει περίπου 1.500 κάτοικους. Όλοι Μακεδόνες. Στο μοναδικό όμως σχολείο του χωριού δεν έχει μιληθεί η μακεδόνικη γλώσσα και δεν έχει γραφτεί ούτε μια μακεδόνικη λέξη εδώ και έναν αιώνα. Όλοι οι κάτοικοι του χωριού γνωρίζουν την ιστορία του σχολείου αυτού. Όπως αφηγήθηκαν, το έχτισαν δικοί μας μάστορες, από το ένδοξο μακεδόνικο χωριό της Μπίτολα, Σμίλεβο, το έτος 1903. Η οικοδόμηση τελείωσε το 1908, πριν να έρθουν στα μέρη αυτά οι Έλληνες. Κάηκε, αλλά ανακαινήθηκε το 1912. Οι μαθητές, δυστυχώς μαθαίνουν μόνο την ελληνική γλώσσα.  

-Σε μας δεν υπάρχει ανοιχτή πίεση, αλλά όλος ο κρατικός μηχανισμός ασχολείται με την παρεμπόδιση της ανάπτυξης της μακεδονικότητας. Εάν η Ελλάδα χρησιμοποιούσε διαφορετικά τα τεράστια χρηματικά ποσά που ξοδεύει στα σχολεία και μέσα μαζικής ενημέρωσης για προπαγάνδα για να αφομοιώσει τους Μακεδόνες, τώρα δε θα είχε βρεθεί σε οικονομική κρίση – σχολίασαν κάτοικοι του Β΄ρμπενι.

Το αυστηρό ελληνικό καθεστώς ενισχύθηκε ιδιαίτερα την περίοδο 1936 – 1940. Οι γέροι ακόμη φοβούνται δημόσια να μιλήσουν για τα βασανιστήρια που έχουν περάσει. Ακόμη και εκείνοι που είχαν καταδικαστεί σε θάνατο και κάπως κατάφεραν να επιζήσουν στις φυλακές, στις ερωτήσεις για το παρελθόν απαντούν με δύο λέξεις: „Δε θυμάμαι“.

-Η προπαγάνδα είναι ζωντανή, αλλά ζωντανές είναι και οι ιστορίες των παππούδων και γιαγιάδων που μεταφέρονται από γενιά σε γενιά. Εάν καταφέρουμε να εισάγουμε τη μακεδόνικη γλώσσα στο εκπαιδευτικό σύστημα της Ελλάδας, θα εμφανιστούν πολλοί Μακεδόνες που τώρα κρύβουν από φόβο τα εθνικά τους αισθήματα – δήλωσε ο Μπενίσσεβ.

Το κόμμα των Μακεδόνων στην Ελλάδα, Ουράνιο Τόξο, περισσότερα από είκοσι χρόνια κινείται δικαστικά κατά της Ελλάδας, η οποία αρνείται να εγγράψει τον σύλλογο πολιτών „Στέγη Μακεδόνικου Πολιτισμού“. Η υπόθεση ξεκίνησε το μακρινό 1989. Επίλογος ακόμη δεν υπάρχει.

-Αυτό δείχνει το πόσο η ελληνική διοίκηση επιμένει στον σκοπό της να εξαφανίσει τους Μακεδόνες στην επικράτειά της. Οι πιέσεις των παλαιοτέρων εποχών δεν έχουν μειωθεί. Μόνο άλλαξαν μορφή. Η Ελλάδα κατάφερε να κάνει πολλά, αλλά δεν κατάφερε εξ ολοκλήρου να αφομοιώσει τους Μακεδόνες – εξήγησε ο Μπενίσσεβ.

Στα επίσημα κρατικά έγγραφα, οι Μακεδόνες είναι Έλληνες. Όταν γίνεται απογραφή του πληθυσμού, δεν τίθεται καθόλου το ερώτημα για την εθνικότητα και τη γλώσσα. Υπάρχει ,,κουτάκι,, μόνο για την υπηκοότητα, η οποία είναι η ελληνική.

Το κόμμα Ουράνιο Τόξο εγγράφηκε από τον Άρειο Πάγο το 1994, μόνο και μόνο επειδή ήταν μέλος μιας ομάδας κομμάτων με το ίδιο όνομα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (η οποία σήμερα ονομάζεται Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία). Στην συνεδρίασή τους οι δικαστές δεν ενέκριναν την εγγραφή του κόμματος και έπειτα, στην Αθήνα έκαναν κάτι άνευ προηγουμένου. Λόγω αντίδρασης και διαμαρτυρίας των ευρωπαϊκών οργάνων, οι δικαστές συνεδρίασαν δύο φορές την ίδια εβδομάδα. Μέσα σε εφτά μέρες αρνήθηκαν και έπειτα ενέκριναν την εγγραφή του Ουράνιου Τόξου.

Η Ευρώπη κλείνει τα μάτια της σχετικά με το μη σεβασμό των δικαιωμάτων των εθνικά Μακεδόνων στην Ελλάδα.

Μακεδόνικη υπηκοότητα για ειρήνη στην ψυχή

Να εκδόσει το δεύτερο βιβλίο του με τίτλο „Живот посветен на Македонија“ (Ζζίβοτ πόσβετεν να Μακεντόνια – Ζωή αφιερωμένη στη Μακεδονία). Οι αρχές της Δημοκρατίας της Μακεδονίας να του δώσουν μακεδόνικη υπηκοότητα για να μην πεθάνει σαν Βούλγαρος. Αυτές είναι οι δύο μεγαλύτερες επιθυμίες του 70χρονου Στόγιαν Γκεοργίεβ από το Πέτριτςς, του πρώτου προέδρου του ΟΜΟ Ίλιντεν, ενός από τους πλέον εξέχοντες αγωνιστές για τα δίκαια της μακεδόνικης μειονότητας στη Βουλγαρία. Στο βιβλίο του θέλει να αφηγηθεί για όλες τις δοκιμασίες που επέζησε για το μακεδόνικο ζήτημα. Η υπηκοότητα του χρειάζεται για να έχει ηρεμία στην ψυχή του.  

-Όλη μου τη ζωή αγωνίζομαι για τη Μακεδονία. Αν δεν έζησα, τουλάχιστον να πεθάνω σαν Μακεδόνας – δήλωσε ο Στόγιαν.
Τα δάκρυά του είναι γρηγορότερα από τις λέξεις όσο ο Στόγιαν ανοίγει τη ζωή του στο καφενείο του φίλου του Ίλια Βέλεβ, κάτω από τα πορτρέτα του Γιάνε Σάντανσκι, του Γκότσε Ντέλτσσεβ, του Αλεξάνταρ Τουρούντζζεβ.

-Δυο φορές φυλακίστηκα. Συνολικά οχτώ χρόνια στις φυλακές της Σόφια και της Νόβα Ζαγκόρα. Με έβαζαν μαζί με μελλοθάνατους. Δύσκολο είναι να ζεις στη Βουλγαρία και να λες ότι είσαι Μακεδόνες – αφηγήθηκε ο Στόγιαν.

Ο Στόγιαν συνέχισε την παράδοση της επαναστατικής του οικογένειας. Ο παππούς του συμμετείχε στην Επανάσταση του Ίλιντεν. Ο άλλος παππούς του σκοτώθηκε το 1912. Ο Στόγιαν για πρώτη φορά ήρθε σε σύγκρουση με τις βουλγαρικές αρχές ως γυμνασιόπαιδο. Τον συνέλαβαν αφότου μύησε 60 Μακεδόνες στην ιδέα για ένωση των τριών τμημάτων της Μακεδονίας. Καταδικάστηκε για ίδρυση παράνομης οργάνωσης. Από τη φυλακή βγήκε το 1961.  Συνέχισε να αγωνίζεται για τα δίκαια της μακεδόνικης μειονότητας στη Βουλγαρία. Το 1990, ξεκίνησε από χωριό σε χωριό στη Μακεδονία του Πίριν για να δημιουργήσει παρακλάδια του ΟΜΟ Ίλιντεν. Ο γολγοθάς αυτός διέρκησε 15 μήνες. Ενενήντα ημέρες κοιμόταν εκτός σπιτιού του. Το κόμμα ιδρύθηκε στις 14 Απριλίου 1990 στην πόλη Σαντάνσκι.

-Τόσες τοπικές επιτροπές σε κόμμα, πριν από μένα είχε κάνει μόνο ο Γκότσε Ντέλτσσεβ. Τέτοια επιτυχία δεν έχει επαναληφθεί.

Λόγω της δραστηριότητάς του, πολλές φορές απολύθηκε από τη δουλειά του. Επίσης, ακολουθούσαν και ανακρίσεις στην αστυνομία και πιέσεις διαφόρων ειδών. Οι βουλγαρικές αρχές του κατέσχεσαν το διαβατήριο. Παρόλα αυτά, κατάφερε να φτάσει και να συμμετάσχει σε πολλά διεθνή συνέδρια και να παρουσιάσει την κατάσταση των δικαιωμάτων των Μακεδόνων.

-Τέτοια ήταν η μοίρα μου, να εξαπλώνω το μακεδόνικο έργο. Πιστεύω σ΄αυτό που κάνουμε. Ακόμη μια φορά να γεννηθώ, πάλι θα αγωνίζομαι για τη Μακεδονία. Εγώ βλέπω την ένωση της Μακεδονίας στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στα Βαλκάνια χωρίς σύνορα – εξήγησε ο Στόγιαν.

Ο Ίλια Βέλεβ αφηγήθηκε για όλα όσα έκαναν οι βουλγάρικες αρχές για να αφομοιώσουν τους Μακεδόνες.

-Πόσο ξύλο έχω φάει για τα μακεδόνικα τραγούδια. Ντυνόμασταν με γυναικεία ρούχα για να περάσουμε τον αστυνομικό κλοιό και να φτάσουμε στο μοναστήρι του Ρόζζντεν (εκεί γίνεται κάθε χρόνο ο εορτασμός για το Γιάνε Σάντανσκι από τους Μακεδόνες). Κανείς δε μπορεί να μας σταματήσει. Πάλι πάμε στο Ρόζζντεν, πάλι είμαστε κοντά στο Γιάνε Σάντανσκι – δήλωσε ο Βέλεβ.

Δύο χρόνια μετά την ίδρυση, από το ΟΜΟ Ίλιντεν γεννήθηκε το ΟΜΟ Ίλιντεν ΠΙΡΙΝ. Παρόλες τις καταδικαστικές αποφάσεις του Στρασβούργου, η Βουλγαρία αρνείται να εγγράψει το κόμμα των Μακεδόνων.

Ο Βέλεβ είναι ενεργό μέλος του ΟΜΟ Ίλιντεν Πίριν. Βοηθάει όσο μπορεί το κόμμα στην προσπάθεια εγγραφής του, για να μπορεί να συμμετάσχει στις εκλογές. Αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος για να μπορεί η μακεδόνικη μειονότητα να ενταχθεί στην κοινωνικο-πολιτική ζωή της Βουλγαρίας.

Οι δύο φίλοι μας ξεπροβόδισαν με τον χαιρετισμό „Многу здравје на Македонија (Πολλή υγεία στη Μακεδονία)“.

Η Αλβανία απαγορεύει τα σεμινάρια μακεδόνικης γλώσσας στο Γκόλο Μπ΄ρντο

Η Αλβανία μέσω πιέσεων θέλει να διακόψει τα σεμινάρια μακεδόνικης γλώσσας για μαθητές στην περιοχή του Голо Брдо (Γκόλο Μπ΄ρντο), δήλωσε ο Βάσιλ Στέριοβσκι, αντιδήμαρχος του δήμου Πούστετς. Τα σεμινάρια ξεκίνησαν πρόσφατα ως πρωτοβουλία πολιτών, με οικονομική υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

-Τα παιδιά και οι γονείς ζητούν τη διδασκαλία της μακεδόνικης γλώσσας. Υπάρχει μεγάλη επισκεψιμότητα στα μαθήματα. Όταν το είδαν αυτό, οι αλβανικές υπηρεσίες άρχισαν να πιέζουν και να απειλούν. Άρχισαν να καλούν τους καθηγητές στα αστυνομικά τμήματα και να διώχνουν τα παιδιά από την αίθουσα. Σκοπός τους είναι οι κάτοικοι του Γκόλο Μπ΄ρντο να μη δηλώνουν μακεδόνικη εθνική ταυτότητα – εξήγησε ο Στέριοβσκι.

-Ετοιμαζόμαστε για να ξεκινήσουν μαθήματα και σε άλλα χωριά, όπου δε διδάσκεται η μακεδόνικη γλώσσα στα σχολεία. Ο νόμος δεν το απαγορεύει και το ενδιαφέρον των γονέων είναι μεγάλο – δήλωσε ο Έντμοντ Τέμελκο, δήμαρχος του Πούστετς και πρόεδρος του μακεδόνικου κόμματος στην Αλβανία.

Η εκπαίδευση στη μητρική μακεδόνικη γλώσσα στο Γκόλο Μπ΄ρντο διεκόπηκε το 1948, μετά από διαταγή του τότε καθεστώτος του Έμβερ Χότζζα. Εξήντα χρόνια μετά, τα σεμινάρια αυτά αποτελούν την πρώτη δυνατότητα εκμάθησης της μακεδόνικης γλώσσας στην περιοχή αυτή. Αν και ο πληθυσμός είναι Μακεδόνες και η καθημερινή γλώσσα του είναι η μακεδόνικη, επίσημη γλώσσα στα σχολεία είναι η αλβανική.

-Τα παράλογα τέλος δεν έχουν. Ο καθηγητής Μακεδόνας, οι μαθητές Μακεδόνες, η διδασκαλία στα αλβανικά – εξήγησε ο Στέριοβσκι.

Η Αλβανία έχει αναγνωρίσει επίσημα την ύπαρξη μακεδόνικης μειονότητας μόνο στην περιοχή της Μάλα Πρέσπα. Οι Μακεδόνες στο Γκόλο Μπ΄ρντο και τη Γκόρα δεν απολαμβάνουν το στάτους αυτό.

Ο κίτρινος ήλιος ζεσταίνει την πέτρα

Ο κίτρινος ήλιος ζεσταίνει το πέτρινο τραπέζι στην αυλή του ηλικιωμένου μάστορα Τράικο Τράικοβσκι, από το χωριό Λέσκα της Μάλα Πρέσπα, Αλβανία. Επεξεργάζεται την πέτρα, της δίνει ζωή, σε όλα τα έργα του, όπως βρύσες, μνημεία κ.α. υπάρχουν μακεδόνικα σύμβολα, χαραγμένα με μεγάλη τέχνη από τα χέρια του.

Με καμάρι μας μίλησε για τα έργα του σε όλα τα Βαλκάνια. Ναοί, ξενοδοχεία, βρύσες, διάφορα οικοδομήματα, όλα από πέτρα. Λάμπει από συγκίνηση όταν αναφέρει κάτι για το μακεδόνικο λαό, στη μακεδόνικη γλώσσα, στη διάλεκτο της περιοχής της Πρέσπα. Είναι 71 ετών αλλά το μακεδόνικο ζήτημα τον κρατάει ακόμη νέο στην καρδιά.

-Εάν ήρθαν τα πράγματα έτσι ώστε η Ελλάδα να ελέγχει όλη την Ευρώπη και να της λέει τι να κάνει σχετικά με το μακεδόνικο ζήτημα, τότε τέτοια Ευρώπη δεν την χρειαζόμαστε – συνέχισε ο μπάιτσσε Τράικο και έπιασε το τηλεκοντρόλ για να μας δείξει ότι πιάνει πολλά μακεδόνικα κανάλια στην τηλεόραση.

Στα εννιά χωριά του δήμου της Μάλα Πρέσπα ζουν περίπου 6.000 κάτοικοι, όλοι Μακεδόνες.

Στα σχολεία βασικής εκπαίδευσης και στο γυμνάσιο στο Πούστετς διδάσκεται η μακεδόνικη γλώσσα. Στις παλιές αστυνομικές ταυτότητες, στο σημείο „εθνικότητα“ γράφει – Μακεδόνας. Στις καινούριες δεν υπάρχει τέτοια αναφορά και αναφέρεται μόνο το ονοματεπώνυμο και η διεύθυνση κατοικίας.

-Σύμφωνα με τους αλβανικούς νόμους, οι Μακεδόνες στη Μάλα Πρέσπα έχουν ορισμένα δικαιώματα. Το πρόβλημα είναι ότι και εκείνα δεν εφαρμόζονται πάντα. Σύμφωνα με απόφαση της αλβανικής κυβέρνησης από το 1994, 60 τοις εκατό από τη διδασκαλία πρέπει να γίνεται στη γλώσσα της μειονότητας, αλλά ακόμη περιμένουμε να τυπώσουν βιβλία στη μακεδόνικη γλώσσα. Φέτος μας υποσχέθηκαν ότι τα διδακτικά βιβλία θα είναι έτοιμα – δήλωσε ο Βάσιλ Στέριοβσκι, αντιδήμαρχος δήμου Πούστετς.

Ο δήμος Πούστετς κατέθεσε αίτημα με το οποίο ζητά να επιστρέψουν τα μακεδόνικα τοπονύμια που η Αλβανία είχε αλβανοποιήσει το 1974. Στα μητρώα του αλβανικού κράτους, ο δήμος Πούστετς έχει άλλο όνομα – Λικένας. Παρόλα αυτά, ο δήμαρχος Τέμελκο είναι περήφανος επειδή, εκτός του αλβανικού ονόματος, στο σύμβολο του δήμου υπάρχει και το ,,Πούστετςς,, και μάλιστα στη μακεδόνικη γραφή. Ξέχασαν ή όχι, πάντως η αλβανική διοίκηση αυτό δεν το έσβυσε.

(η αίτηση επιστροφής των μακεδόνικων τοπονυμιών έγινε δεκτή και σήμερα όλα τα μακεδόνικα χωριά της Μάλα Πρέσπα ονομάζονται και πάλι με το μακεδόνικο όνομά τους. Επίσης όλες οι πινακίδες στους δρόμους είναι πλέον δίγλωσσες – αλβανικά και μακεδόνικα).

δεν επιτρέπονται τα σχόλια

Κατηγορίες

Ευχαριστούμε θερμά τους Μακεδόνες οικονομικούς μας μετανάστες σε Αυστραλία, Καναδά και δυτική Ευρώπη, όπως και τους φίλους μας απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας, για την οικονομική στήριξη της έκδοσης της Нова Зора. Благодариме - Μπλαγκοντάριμε


ALPHA BANK

Account 852 00 2101 031390

IBAN: GR47 0140 8520 8520 0210 1031 390

BIC: CRBAGRAA

Μηνιαίες Εκδόσεις

Македонска Ризница
  • ,ΞΕΦΥΛΛΙΣΜΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΤΕΥΧΩΝ
    РАЗГЛЕДУВАЊЕ НА ПРЕТХОДНИ БРОЕВИ
  • 2016 (147)
  • 2015 (416)
  • 2014 (404)
  • 2013 (377)
  • 2012 (372)
  • 2011 (323)
  • 2010 (202)