Ονομάζομαι Ντόνε Ντίμοβ και κατάγομαι από το χωριό Статица-Στάτιτσα-Μελάς Καστοριάς. Ήμουν και εγώ ένα από τα παιδιά φυγάδες του Εμφυλίου πολέμου και βρέθηκα στη Μπίτολα. Από εκεί στην Πολωνία και έπειτα στην Αυστραλία, όπου ζω ως σήμερα. Σας στέλνω ένα ποίημα το οποίο γράφτηκε από τον Τάνας Πέικοβ, ο οποίος ήταν μάλλον από το χωριό Бапчор-Μπάπτσσορ-Ποιμενικό Καστοριάς. Το ποίημα είναι αφιερωμένο στον Πάβλε Σταυρίδη από το χωριό Лаген-Λάγκεν-Τριανταφυλλιά Φλώρινας, ο οποίος έπεσε ηρωικά σε μάχη του εμφυλίου, αγωνιζόμενος για τα δίκαια των Μακεδόνων.

Ευχαριστώ για την προσοχή σας και το έργο σας.

Σας χαιρετώ, Доне Димов.

Τον αντρειωμένο μην τον κλαις

Έγειρες και έπεσες στη γη

κι έσβυσες άξιο παλικάρι.

Σα γλυκοχάραζε η αυγή

η όψη σου ήταν ιλαρή

κάποιο χαμόγελο είχε πάρει.

Τελείωσε η μάχη. Στη γωνιά σου

απόμειναν λίγα βιβλία.

Δυο στίχοι, μια γραμματική

-πέρα μια αιμάτινη γραμμή

κι άστραψε φως η Ακροναυπλία.

Μακεδονίτικα βουνά

βίγλες πολεμικές και ρούγες

άγρια του Ίλιντεν γενιά

ο αητός σας δεν θα ‘ρθει ξανά

ο αητός με τις πλατιές φτερούγες.

Έπεσε δω και καρτερεί.

Πάνω του πήχες το χορτάρι.

Μια ανθρωποθάλασσα, βαρύ

το πλήθος θαρθει να τον βρει

και τραγουδώντας να τον πάρει.

Τον αντρειωμένο μην τον κλαις

και αν ο χαμός του σε σπαράζει

Σκύψε, αφουγκράσου και άκουσε:

Μέσα σ’ αμέτρητες καρδιές,

Αυτός δεν πέθανε ποτές,

Δείχνει ένα δρόμο και προστάζει.