Половична вистина е полоша од лагата H μισή αλήθεια είναι πολύ χειρότερη από ένα ψέμα

Το παραπάνω γνωστό και διαχρονικό ρητό επιβεβαιώνεται περίτρανα για μια ακόμη φορά από την εμφανή προσπάθεια ειδησεογραφικών Μέσων, ειδικά του διαδικτύου, να παρουσιάσουν την Ελληνικότητα της Μακεδονίας….Μα γιατί τόση τρεμούλα; Ποιος αμφισβήτησε την Ελληνικότητα της Μακεδονίας; Κατά το Ελληνικό κράτος, κάποιοι που είναι φαντάσματα ή  κατάσκοποι! ΑΥΤΟ είναι μεγάλο ψέμα! Η αλήθεια ειναι ότι κάνεις δεν αμφισβήτησε την Ελληνική κυριαρχία στην Μακεδονία.

,,Οταν έλθει ο μέγας πόλεμος, ως αφεύκτως θα συμβεί μετά τρία, πέντε, οκτώ έτη, η Μακεδονία θα γίνει Ελληνική ή Βουλγάρικη κατά τον νικήσαντα. Αν τη λάβωσιν οι Βούλγαροι, δεν αμφιβάλλω ότι εντός ολίγων ετών θα είναι ικανοί να εκσλαβίσωσι τον πληθυσμόν μέχρι των Θεσσαλικών συνόρων. Αν ημείς τη λάβωμεν, θα τους κάμωμεν όλους Ελληνας μέχρι της Ανατολικής Ρωμυλίας.» (Χ. Τρικούπης)

Η ελληνική αστική τάξη διαχρονικά προσπαθεί να αποδείξει ότι δεν υπάρχει Μακεδονική γλώσσα αλλά μακεδονικό ιδίωμα. Το 1992 η Καθημερινή σε ένα ένθετο της, που μοιράστηκε στα σχολεία με την ένθερμη υποστήριξη του τότε υπουργού Παιδείας Σουφλιά, φυσικά δεν λέει τσιμουδιά για το Μακεδονικό Αλφαβητάριο που εκδόθηκε από το ίδιο το Ελληνικό υπουργείο Παιδείας το 1925, το ABECEDAR.

,,Εκείνη την εποχή για την έκδοση του αλφαβηταρίου τις αντιρρήσεις δεν τις έφερνε η Ελληνική κυβέρνηση (αφού το έκδωσε ούτως η άλλως) αλλά η Βουλγαρία και η Σερβία γιατί δεν ήταν γραμμένο στο ,,δικό τους,, Κυριλλικό Αλφάβητο! (Δ. Βογκαζλης – Εθνικές και Θρησκευτικές Μειονότητες στην Ελλάδα και τη Βουλγαρία),,.

Το 1926 άρχισαν εξοντωτικοί διωγμοί κατά των Μακεδόνων στην Ελλάδα. Τα σχολεία που διδάσκονταν τη γλώσσα τους, έκλεισαν, θεωρήθηκε ότι μιλούν Βουλγάρικα ή Σέρβικα. Οι Μακεδόνες της περιοχής υποχρεώθηκαν να αλλάξουν τα ονόματά τους. Παράδειγμα ο Jovan Filipov, μετονομάστηκε σε Γιάννης Φιλιππίδης και η Lena Stoikova σε Ελένη Στόικου. Μέχρι το 1928 είχαν μετονομαστεί 1640 περίπου τοπωνύμια (οι μετονομασίες πόλεων και χωριών συνεχίστηκαν έως το 1970) βάσει του νόμου 336/1926 και αργότερα του νόμου 287/1927. Ίσως είναι άγνωστη η τακτική της δικτατορίας του Μεταξά στο ζήτημα της καταπίεσης των Μακεδόνων επί ελληνικού εδάφους. Πολύ σύντομα φτιάχτηκε ο περίφημος νόμος “περί δραστηριοτήτων ενάντια στην ασφάλεια του Κράτους” (18/12/36). Υπολογίζεται ότι 5000 Μακεδόνες φυλακίστηκαν ή εξορίστηκαν, ενώ πολλοί βασανίστηκαν άγρια (τρύπημα της γλώσσας με βελόνα, κόψιμο αυτιού, βγάλσιμο νυχιών κλπ). Οι αρχές του κράτους με ευθύνη χωροφύλακα – παπά – δάσκαλου, ανάγκαζαν τους Μακεδόνες χωρικούς να αποκηρύξουν τη γλώσσα τους σε δημόσιες τελετές, σαν αυτές που συνήθιζε το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, αντιγράφοντας αυτές της μουσολινικής Ιταλίας. Ο εξαναγκασμός έφτανε μέχρι το σημείο να παρακολουθούνται τα πανηγύρια των χωριών από ισχυρές δυνάμεις χωροφυλακής, που επόπτευαν στο να παίζεται μόνο μουσική, χωρίς στίχους και λόγια στη μακεδονική γλώσσα. Σε αυτή την περίπτωση, επενέβαινε η δύναμη χωροφυλακής και διέλυε βίαια τη γιορτή. Οι Μακεδόνες ήταν αναγκασμένοι να αλλάξουν τη γλώσσα τους ακόμη και στις ιδιωτικές τους στιγμές. Οι παραβάτες διώκονταν ποινικά, όπως δείχνει το παρακάτω παράδειγμα.

ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΤΗΣ ΚΛΗΤΕΥΣΗΣ

«Ο δημόσιος κατήγορος στο χωριό, βασισμένο στα άρθρα 143-145 των εγκληματικών διαδικασιών, καλεί τον πολίτη…. του χωριού Πολυποταμου για να εμφανιστεί προσωπικά στην αίθουσα δικαστηρίων στις 15 Μαϊου, το 1939, Δευτέρα, στις 9,00 Π.Μ., για να τεθεί στη δίκη επειδή στις 19 Φεβρουαρίου, αυτό το έτος πιάστηκε μιλώντας με ένα άλλο πρόσωπο στη Μακεδονικη γλώσσα παραβιάζοντας έτσι το άρθρο 697 του ποινικού δικαίου και στην αναφορά στην οδηγία της αστυνομίας αριθ. 15/36. Σε περίπτωση που το πρόσωπο που ονομάζεται ανωτέρω δεν έρθει θα δικαστεί ερήμην. Δημόσιος κατήγορος Πολυποταμου 4 Απριλίου 1939 Στις 9 Σεπτεμβρίου 1946, ο διοικητής της εθνικής φρουράς στο χωριό Πολυποταμου εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση: «Από σήμερα απαγορεύω όλους τους πολίτες από την ηλικία 2 έως 50 ετών να χρησιμοποιήσουν οποιαδήποτε άλλη γλώσσα πέρα από τα ελληνικά» (εφημερίδες: Ελληνικός Βορράς Θεσσαλονίκη, 4.8.1959 – 8.8.1959, ΒΗΜΑ – Αθήνα, 18.7.1959, Ελευθερία – Αθήνα, 7.7.1959). Συνελήφθη «άδων εις γλώσσαν μη καταληπτήν της πάσι (σλαυικήν)»…

Συνέβησαν κι εδώ αυτά. Στη χώρα όπου μιλιέται η γλώσσα που συνέδεσαν με την έννοια της ελευθερίας οι ποιητές της. Συνέβησαν σε βάρος ενός άλλου λαού, που ζούσε -και τμήμα του συνεχίζει να ζει- σε εδάφη που περιήλθαν στο ελληνικό κράτος. Και που θεωρήθηκε πως θα έπρεπε να απαρνηθεί τη γλώσσα του. Εκεί στον τόπο του, στο Ντόλνο Κότορι, που έπρεπε να μάθει να το λέει «Κάτω Υδρούσα», στο Νέρεντ, που έπρεπε να το λέει «Πολυπόταμο».

Συνελήφθη, λοιπόν, ο άλλος, γιατί μιλούσε και τραγουδούσε στη γλώσσα του, σε χωριό της Φλώρινας το 1939. Γιατί θα έπρεπε να μιλάει σε μια γλώσσα «καταληπτήν τοις πάσι».

Solun, Thomas (Makis) Gatopoulos

δεν επιτρέπονται τα σχόλια.

Κατηγορίες

Ευχαριστούμε θερμά τους Μακεδόνες οικονομικούς μας μετανάστες σε Αυστραλία, Καναδά και δυτική Ευρώπη, όπως και τους φίλους μας απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας, για την οικονομική στήριξη της έκδοσης της Нова Зора. Благодариме - Μπλαγκοντάριμε


ALPHA BANK

Account 852 00 2101 031390

IBAN: GR47 0140 8520 8520 0210 1031 390

BIC: CRBAGRAA

Μηνιαίες Εκδόσεις

Македонска Ризница
  • ,ΞΕΦΥΛΛΙΣΜΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΤΕΥΧΩΝ
    РАЗГЛЕДУВАЊЕ НА ПРЕТХОДНИ БРОЕВИ
  • 2016 (147)
  • 2015 (416)
  • 2014 (404)
  • 2013 (377)
  • 2012 (372)
  • 2011 (323)
  • 2010 (202)