ОКОТО МИ ОСТАНА ВО СОЛУН – ΤΟ ΜΑΤΙ ΜΟΥ ΕΜΕΙΝΕ ΣΤΟ ΣΟΛΟΥΝ

Τραγική μαρτυρία ζωής μιας Μακεδόνισσας που βασανίστηκε σπό το καθεστώς του Μεταξά το  1939, όπως και κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

“Λέγομαι Τούγκοβσκα Λέντσσε. Είμαι ανάπηρη 100%, χωρίς μάτια. Είμαι από το Σόλουν (Θεσσαλονίκη).

Η μάνα μου λεγόταν Μαργκαρίτα και ο πατέρας μου Γιόρνταν. Έχω αδερφές. Κάποιες είναι στην Ελλάδα, κάποιες στη Βουλγαρία, έχω συγγενείς και στην Αμερική, στη Νέα Υόρκη, αλλά δεν ξέρω ακριβώς που και πως.

Άλλο θα σας πω: όταν εμένα με έπιασαν οι ελληνικές αρχές το 1939 – εργαζόμουν για την Οργάνωση από το 1937  ως αγγελιοφόρος – με έπιασαν στο σχολείο, αλλά την επιστολή που κουβαλούσα δε μου τη βρήκαν επειδή εγώ την έφαγα. Δε μπόρεσαν να τη βρουν. Και με πήραν από το σχολείο και με πήγαν αλλού, με φυλάκισαν.
Πρώτα με καταδίκασαν σε κρέμασμα, αλλά επειδή ήμουν ανήλικη, ούτε δεκαπέντε χρονών δεν ήμουν, με καταδίκασαν σε 105 χρόνια φυλακή. Τρία χρόνια ήμουν στη φυλακή, με ξυλοκοπούσαν, με βασάνιζαν… στο Σόλουν. Οι Έλληνες με καταδίκασαν. Ως πολιτικό κατάδικο. Επειδή δούλευα στην Οργάνωση „ЕМ“. Ήταν η „Единствена Македонија (Εντίστβενα Μακεντόνια)“. Και πριν από αυτό, τη δεύτερη φορά που με πήγαιναν για δίκη, πέρασαν δίπλα από τη μάνα μου, δίπλα από το σπίτι μας στο Σόλουν: το ένα χέρι δεμένο με αλυσίδα με το ένα πόδι και το άλλο χέρι δεμένο με άλλο άτομο. Και με τα χέρια μας δεμένα με μετέφεραν για δίκη. Η μάνα μου έβλεπε από το παράθυρο αλλά δε μπορούσε να πει τίποτα. Και τότε με καταδίκασαν σε 105 χρόνια φυλάκισης.

Το 1941, οι Έλληνες στη φυλακή με πήγαν σε ένα μεγάλο δωμάτιο. Εκεί είχε 4-5 άτομα. Τέσσερα σε τέσσερις ψυχές και από ένα στη μέση. Και άρχισαν να μας ρωτάνε, στα ελληνικά, εκείνοι στα ελληνικά εγώ στα μακεδόνικα, μακεδόνισσα είμαι, δε μπορώ να γίνω Ελληνίδα εγώ.
Και άρχισαν να μας βρίζουν στα ελληνικά. Με πετούσαν από εδώ, με πετούσαν από εκεί, ποδόσφαιρο έπαιζαν με μένα.

Και μου είπε εκείνος στη μέση:
-Να ξέρεις τα μάτια θα σου βγάλουμε.
Τους είπα:
-Ότι θέλετε κάνετε, εγώ δεν ξέρω τίποτα.

Να με σφάξουν να με σκοτώσουν, εγώ την Οργάνωση δεν προδίδω. Επειδή εάν πω, θα τους πιάσουν όλους, όλα θα αποκαλυφθούν.

Και αυτός στη μέση έβγαλε μαχαίρι και μου είπε:
-Τα μάτια θα σου βγάλω!

Ότι θέλεις κάνε.
Και με το μαχαίρι μου έβγαλαν το αριστερό μάτι και εγώ έπεσα, λιποθύμησα.

Όταν συνήλθα, είδα ότι βρίσκομαι στο κελί κάτω, μόνη στο κελί, δεν κάθονταν άλλοι στο κελί μαζί μου. Ο καθένας ξεχωριστό κελί, πολιτικοί κρατούμενοι… το κελί ήταν ενάμιση μέτρο επί ενάμιση μέτρο. Κάθε 24 ώρες μας έδιναν από 100 γραμμάρια ψωμί. Και κάθε μέρα το πρωί, μεσημέρι και βράδυ ξύλο, πρώτα μας έδερναν και έπειτα μας έδιναν να φάμε. Από πού όρεξη για φαγητό…

Ο φύλακας που κρατούσε τα κλειδιά των κελιών, πριν να έρθουν οι Γερμανοί ήταν, ο φύλακας  ήταν κρυφά μαζί μας, φτωχός εργάτης. Και εμείς καθόμασταν, αλλά όλα τα ξέραμε, όλη η πολιτική ποιά είναι. Και αυτός μας ελευθέρωσε, δέκα ψυχές μας άφησε. Με ένα τουφέκι και ένα πιστόλι και δέκα σφαίρες. Μας ελευθέρωσε από τη φυλακή, να φύγουμε.

Φεύγαμε, κρυβόμασταν στα χωριά. Εδώ, εκεί, μέχρι να έρθω σε επαφή με τους παρτιζάνους, με το Γκότσε, το Γκότσε Κεραμιτσσίεβ με την ταξιαρχία. Την πρώτη μάχιμη αιγαιατική ταξιαρχία. Όλη την Ελλάδα γυρίσαμε. Μέχρι και στη…πώς λεγόταν; Μέχρι τη Δράμα, την πόλη, εμείς εκεί ήμασταν παρτιζάνοι, στη Δράμα και από εκεί στο Νευροκόπι, κοντά στη Βουλγαρία, στο Γκότσε Ντέλτσσεβ, την πόλη, πώς λέγεται, δεν ξέρω. Εκεί μαζευτήκαμε και καθαρίζαμε τα όπλα μας και κάποιος μας πρόδωσε. Οι χαφιέδες μας πρδωσαν και εμείς από εκεί, από τη Δράμα στη Γκιουμουρτζζίνα (Κομοτηνή) και στο Ντεντέαγκατςς (Ξάνθη), πεζοί μέσω βουνού φτάσαμε εκεί.

Μετά στο χωριό Κρίβα, Γκουμένιτσσκο (Γρίβα Γουμένισσας) εκεί κάναμε διδασκαλία, ομιλίες.  Μας πρόδωσαν και έκαψαν το χωριό οι Έλληνες. Φύγαμε και δίναμε μάχες, είχε και Έλληνες παρτιζάνους αλλά δεν ήθελαν να ακούσουν για μας τους Μακεδόνες καθόλου, ήταν εναντίων μας. Στην ταξιαρχία είχε και Έλληνες και μας ανάγκαζαν να μιλάμε ελληνικά, όχι μακεδόνικα.
- Εγώ είμαι Μακεδόνισσα, η μάνα μου είναι Μακεδόνισσα, ο πατέρας μου είναι Μακεδόνας, ακόμη και το αίμα μου είναι μακεδόνικο! Εγώ περιουσίες δε θέλω, αλλά το μακεδόνικο όνομα δεν το δίνω!”

Την αυθεντική αφήγηση μπορείτε να την δείτε εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=SZXFWnlKq4U

δεν επιτρέπονται τα σχόλια.

Κατηγορίες

Ευχαριστούμε θερμά τους Μακεδόνες οικονομικούς μας μετανάστες σε Αυστραλία, Καναδά και δυτική Ευρώπη, όπως και τους φίλους μας απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας, για την οικονομική στήριξη της έκδοσης της Нова Зора. Благодариме - Μπλαγκοντάριμε


ALPHA BANK

Account 852 00 2101 031390

IBAN: GR47 0140 8520 8520 0210 1031 390

BIC: CRBAGRAA

Μηνιαίες Εκδόσεις

Македонска Ризница
  • ,ΞΕΦΥΛΛΙΣΜΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΤΕΥΧΩΝ
    РАЗГЛЕДУВАЊЕ НА ПРЕТХОДНИ БРОЕВИ
  • 2016 (147)
  • 2015 (416)
  • 2014 (404)
  • 2013 (377)
  • 2012 (372)
  • 2011 (323)
  • 2010 (202)